path: root/internal/bible/corpora_optional/wuj.tsv

Genesis	Rdz	1	1	1	Na początku stworzył Bóg niebo i ziemię.
Genesis	Rdz	1	1	2	A ziemia była pusta i próżna: i ciemności były nad głębokością: a Duch Boży unaszał się nad wodami.
Genesis	Rdz	1	1	3	I rzekł Bóg: Niech się stanie światłość: i stała się światłość.
Genesis	Rdz	1	1	4	I ujrzał Bóg światłość, że była dobra: i przedzielił światłość od ciemności.
Genesis	Rdz	1	1	5	I nazwał światłość Dniem, a ciemność Nocą. I stał się wieczór i zaranek, dzień jeden.
Genesis	Rdz	1	1	6	I rzekł Bóg: Niech się stanie utwierdzenie między wodami, a niech przedzieli wody od wód.
Genesis	Rdz	1	1	7	I uczynił Bóg utwierdzenie, i przedzielił wody, które były pod utwierdzeniem, od tych, które były nad utwierdzeniem. I stało się tak.
Genesis	Rdz	1	1	8	I nazwał Bóg utwierdzenie Niebem. I był wieczór i zaranek, dzień wtóry.
Genesis	Rdz	1	1	9	Potem rzekł Bóg: Niech się zbiorą wody, które są pod niebem, na jedno miejsce: a niech się ukaże sucha. I stało się tak.
Genesis	Rdz	1	1	10	I nazwał Bóg suchą, Ziemią: a zebranie wód przezwał Morzem. I widział Bóg, że było dobre.
Genesis	Rdz	1	1	11	I rzekł: Niech zrodzi ziemia ziele zielone, i dawające nasienie: i drzewo rodzajne, owoc czyniące według rodzaju swego, któregoby nasienie było w samym sobie na ziemi. I stało się tak.
Genesis	Rdz	1	1	12	I zrodziła ziemia ziele zielone, i dawające nasienie według rodzaju swego: i drzewo czyniące owoc, i mając każde z nich nasienie według rodzaju swego. I widział Bóg, że było dobre.
Genesis	Rdz	1	1	13	I stał się wieczór i zaranek, dzień trzeci.
Genesis	Rdz	1	1	14	I rzekł Bóg: Niech się staną światła na utwierdzeniu nieba, a niech dzielą dzień od nocy: i niech będą na znaki, i czasy, i dni i lata:
Genesis	Rdz	1	1	15	Aby świeciły na utwierdzeniu nieba, a oświecały ziemię. I stało się tak.
Genesis	Rdz	1	1	16	I uczynił Bóg dwa światła wielkie: światło większe, aby rządziło dzień, i światło mniejsze, aby rządziło noc: i gwiazdy.
Genesis	Rdz	1	1	17	I postawił je na utwierdzeniu nieba, aby świeciły nad ziemią:
Genesis	Rdz	1	1	18	Żeby rządziły dzień i noc, i dzieliły światłość od ciemności. I widział Bóg, iż było dobre.
Genesis	Rdz	1	1	19	I stał się wieczór i zaranek, dzień czwarty.
Genesis	Rdz	1	1	20	Rzekł téż Bóg: Niech wywiodą wody płaz dusze żywiącéj, i ptastwo nad ziemią pod utwierdzeniem nieba.
Genesis	Rdz	1	1	21	I stworzył Bóg wieloryby wielkie, i wszelką duszę żywiącą i ruszającą się, którą wywiodły wody według rodzaju ich: i wszelkie ptastwo według rodzaju jego. I widział Bóg, iż było dobre.
Genesis	Rdz	1	1	22	I błogosławił im, mówiąc: Rośćcie, i mnóżcie się, i napełniajcie wody morskie: i ptastwo niech się mnoży na ziemi.
Genesis	Rdz	1	1	23	I stał się wieczór i zaranek, dzień piąty.
Genesis	Rdz	1	1	24	Rzekł téż Bóg: Niech zrodzi ziemia duszę żywiącą, według rodzaju swego: bydło, i płaz, i bestye ziemne, według rodzajów swoich. I stało się tak.
Genesis	Rdz	1	1	25	I uczynił Bóg bestye ziemne, według rodzajów ich, i bydło i wszelki ziemopłaz, według rodzaju swego. I widział Bóg, że było dobre.
Genesis	Rdz	1	1	26	I rzekł: Uczyńmy człowieka na wyobrażenie i na podobieństwo nasze: a niech przełożony będzie rybom morskim, i ptastwu powietrznemu, i bestyom, i wszystkiéj ziemi, i nad wszelkim płazem który się płaza po ziemi.
Genesis	Rdz	1	1	27	I stworzył Bóg człowieka na wyobrażenie swoje: na wyobrażenie Boże stworzył go: mężczyznę i białągłowę stworzył je.
Genesis	Rdz	1	1	28	I błogosławił im Bóg, i rzekł: Rośćcie i mnóżcie się, i napełniajcie ziemię, a czyńcie ją sobie poddaną: i panujcie nad rybami morskiemi, i nad ptastwem powietrznem, i nade wszemi zwierzęty, które się ruchają na ziemi.
Genesis	Rdz	1	1	29	I rzekł Bóg: Oto dałem wam wszelkie ziele rodzące nasienie na ziemi, i wszystkie drzewa, które same w sobie mają nasienie rodzaju swego, aby wam były na pokarm.
Genesis	Rdz	1	1	30	I wszystkim zwierzętom ziemnym, i wszystkiemu ptastwu powietrznemu, i wszemu co się rusza na ziemi, i w czemkolwiek jest dusza żywiąca, aby miały co jeść. I stało się tak.
Genesis	Rdz	1	1	31	I widział Bóg wszystkie rzeczy, które był uczynił: i były bardzo dobre. I stał się wieczór i zaranek, dzień szósty.
Genesis	Rdz	1	2	1	Dokończone są tedy niebiosa i ziemia, i wszystko ochędóstwo ich.
Genesis	Rdz	1	2	2	I dokonał Bóg w dzień siódmy dzieła swego, które uczynił: i odpoczął w dzień siódmy od wszelkiego dzieła, które sprawił.
Genesis	Rdz	1	2	3	I błogosławił dniowi siódmemu i poświęcił go: iż weń odpoczął od wszelkiego dzieła swego, które stworzył Bóg, aby uczynił.
Genesis	Rdz	1	2	4	Te są zrodzenia nieba i ziemie, gdy były stworzone w dzień, którego uczynił Pan Bóg niebo i ziemię.
Genesis	Rdz	1	2	5	Wszelką różczkę polną niż weszła na ziemi, i wszelkie ziele krainy niźli wyniknęło: Nie spuścił bowiem był Pan Bóg dżdża na ziemię, i człowieka nie było, któryby sprawował ziemię.
Genesis	Rdz	1	2	6	Ale zdrój wynikał z ziemie, oblewający wszystek wiérzch ziemie.
Genesis	Rdz	1	2	7	Utworzył tedy Pan Bóg człowieka z mułu ziemie, i natchnął w oblicze jego dech żywota: i stał się człowiek w duszę żywiącą.
Genesis	Rdz	1	2	8	A naszczepił był Pan Bóg Raj rozkoszy od początku, w którym postanowił człowieka, którego utworzył.
Genesis	Rdz	1	2	9	I wywiódł Pan Bóg z ziemie wszelkie drzewo piękne ku widzeniu i ku jedzeniu smaczne: drzewo téż żywota w pośród Raju, i drzewo wiadomości dobrego i złego.
Genesis	Rdz	1	2	10	A rzeka wychodziła z miejsca rozkoszy na oblewanie Raju, która się ztamtąd dzieliła na cztery główne rzeki.
Genesis	Rdz	1	2	11	Imię jednéj Phison: ta okrąża wszystkę ziemię Hewilath, gdzie się rodzi złoto.
Genesis	Rdz	1	2	12	A złoto ziemie onéj najlepsze jest: i tam się najduje bdellium, i kamień Onychin.
Genesis	Rdz	1	2	13	A imię rzeki wtóréj Gehon, ta okrąża wszystkę ziemię Murzyńską.
Genesis	Rdz	1	2	14	Imię zaś rzeki trzeciéj Tygrys: ta idzie ku Assyryjczykom. Rzeka czwarta ten jest Eufrates.
Genesis	Rdz	1	2	15	Wziął tedy Pan Bóg człowieka, i posadził go w Raju rozkoszy, aby sprawował i strzégł go.
Genesis	Rdz	1	2	16	I rozkazał mu, mówiąc: Z każdego drzewa Rajskiego jédz:
Genesis	Rdz	1	2	17	Ale z drzewa wiadomości dobrego i złego nie jédz; bo którego dnia będziesz jadł z niego, śmiercią umrzesz.
Genesis	Rdz	1	2	18	Rzekł téż Pan Bóg: Nie dobrze być człowiekowi samemu: uczyńmy mu pomoc jemu podobną.
Genesis	Rdz	1	2	19	Utworzywszy tedy Pan Bóg z ziemie wszelkie zwierzęta ziemne, i wszelkie ptastwo powietrzne, przywiódł je do Adama; wszystko bowiem, co nazwał Adam duszę żywiącą, to jest imię jego.
Genesis	Rdz	1	2	20	I nazwał Adam imionmi ich wszystkie zwierzęta, i wszystko ptastwo powietrzne, i wszystkie bestye ziemne: lecz Adamowi nie najdował się pomocnik podobny jemu.
Genesis	Rdz	1	2	21	Przepuścił tedy Pan Bóg twardy sen na Adama: a gdy zasnął, wyjął jedno żebro z niego, i napełnił ciałem miasto niego.
Genesis	Rdz	1	2	22	I zbudował Pan Bóg z żebra, które wyjął z Adama, białągłowę, i przywiódł ją do Adama.
Genesis	Rdz	1	2	23	I rzekł Adam: To teraz kość z kości moich, i ciało z ciała mego: tę będą zwać Mężyną; bo z męża wzięta jest.
Genesis	Rdz	1	2	24	Przetóż opuści człowiek ojca swego i matkę, a przyłączy się do żony swéj, i będą dwoje w jednem ciele.
Genesis	Rdz	1	2	25	A byli oboje nadzy, to jest, Adam i żona jego, a nie wstydzili się.
Genesis	Rdz	1	3	1	Ale i Wąż był chytrszy nad inne wszystkie zwierzęta ziemne, które był Pan Bóg stworzył. Który rzekł do niewiasty: Czemu wam Bóg przykazał, żebyście nie jedli z każdego drzewa rajskiego?
Genesis	Rdz	1	3	2	Któremu odpowiedziała niewiasta: Z owocu drzew, które są w raju, pożywamy:
Genesis	Rdz	1	3	3	Ale z owocu drzewa, które jest w pośród raju, rozkazał nam Bóg, abyśmy nie jedli, i nie dotykali się go, byśmy snadź nie pomarli.
Genesis	Rdz	1	3	4	I rzekł wąż do niewiasty: żadną miarą nie umrzecie śmiercią.
Genesis	Rdz	1	3	5	Bo wie Bóg, iż któregokolwiek dnia będziecie jeść z niego, otworzą się oczy wasze: i będziecie jako bogowie, wiedząc dobre i złe.
Genesis	Rdz	1	3	6	Ujrzała tedy niewiasta, że dobre było drzewo ku jedzeniu i piękne oczom, i na wejrzeniu rozkoszne: i wzięła z owocu jego, i jadła, i dała mężowi swemu, który jadł.
Genesis	Rdz	1	3	7	I otworzyły się oczy obojga: a gdy poznali, że byli nagimi, pozszywali liście figowe, i poczynili sobie zasłony.
Genesis	Rdz	1	3	8	A gdy usłyszeli głos Pana Boga przechodzącego się po raju na wiatrku z południa, skrył się Adam i żona jego od oblicza Pana Boga między drzewa rajskie.
Genesis	Rdz	1	3	9	I zawołał Pan Bóg Adama, i rzekł mu: Gdzieżeś?
Genesis	Rdz	1	3	10	Który odpowiedział: Usłyszałem twój głos w raju, i zlękłem się, przeto, żem jest nagi, i skryłem się.
Genesis	Rdz	1	3	11	Któremu rzekł: A któż ci pokazał, żeś jest nagim, jedno żeś jadł z drzewa, z któregom ci rozkazał abyś nie jadł?
Genesis	Rdz	1	3	12	I rzekł Adam: Niewiasta, którąś mi dał za towarzyszkę, dała mi z drzewa, i jadłem.
Genesis	Rdz	1	3	13	I rzekł Pan Bóg do niewiasty: Czemuś to uczyniła? Która odpowiedziała: Wąż mię zwiódł, i jadłam.
Genesis	Rdz	1	3	14	I rzekł Pan Bóg do węża: Iżeś to uczynił, przeklętyś jest między wszystkiemi zwierzęty i bestyami ziemskiemi: na piersiach twoich czołgać się będziesz, a ziemię jeść będziesz po wszystkie dni żywota twego.
Genesis	Rdz	1	3	15	Położę nieprzyjaźń między tobą, a między niewiastą: i między nasieniem twem, a nasieniem jéj: ona zetrze głowę twoję, a ty czyhać będziesz na piętę jéj.
Genesis	Rdz	1	3	16	Do niewiasty téż rzekł: Rozmnożę nędze twoje, i poczęcia twoje: z boleścią rodzić będziesz dziatki i pod mocą będziesz mężową, a on będzie panował nad tobą.
Genesis	Rdz	1	3	17	Adamowi zaś rzekł: Iżeś usłuchał głosu żony twojéj, i jadłeś z drzewa, z któregom ci był kazał, abyś nie jadł: przeklęta będzie ziemia w dziele twoim: w pracach jeść z niéj będziesz po wszystkie dni żywota twego.
Genesis	Rdz	1	3	18	Ciernie i osty rodzić ci będzie, a ziele będziesz jadł ziemie.
Genesis	Rdz	1	3	19	W pocie oblicza twego będziesz pożywał chleba, aż się wrócisz do ziemie, z któréjeś wzięty; boś jest proch, i w proch się obrócisz.
Genesis	Rdz	1	3	20	I nazwał Adam imię żony swéj Hewa, iż ona była matką wszech żywiących.
Genesis	Rdz	1	3	21	Uczynił téż Pan Bóg Adamowi i żonie jego szaty z skórek i przyoblókł je.
Genesis	Rdz	1	3	22	I rzekł: Oto Adam stał się jako jeden z nas, wiedzący dobre i złe: teraz tedy, by snadź nie ściągnął ręki swéj, i nie wziął téż z drzewa żywota, i nie jadł, a byłby żyw na wieki.
Genesis	Rdz	1	3	23	I wypuścił go Pan Bóg z raju rozkoszy, żeby uprawował ziemię, z któréj jest wzięty.
Genesis	Rdz	1	3	24	I wygnał Adama: i postawił przed rajem rozkoszy Cherubim i miecz płomienisty i obrotny, ku strzeżeniu drogi drzewa żywota.
Genesis	Rdz	1	4	1	Adam potem poznał żonę swoję Hewę, która poczęła i porodziła Kaina, mówiąc: Otrzymałam człowieka przez Boga.
Genesis	Rdz	1	4	2	I zasię porodziła brata jego Abela. A Abel był pasterzem owiec, a Kain oraczem.
Genesis	Rdz	1	4	3	I stało się po wielu dni, iż Kain ofiarował Panu dary z owoców ziemie.
Genesis	Rdz	1	4	4	Abel téż ofiarował z pierworodnych trzody swojéj, i z tłustości ich: i wejrzał Pan na Abela i na dary jego.
Genesis	Rdz	1	4	5	Ale na Kaina i na dary jego nie wejrzał. I rozgniewał się Kain bardzo, i spadł na obliczu swojem.
Genesis	Rdz	1	4	6	I rzekł Pan do niego: Czemuś się rozgniewał, i czemu spadła twarz twoja?
Genesis	Rdz	1	4	7	Aza jeźli dobrze czynić będziesz, nie odniesiesz: a jeźli źle, natychmiast we drzwiach grzech twój będzie? Lecz pod tobą będzie pożądliwość jego, a ty nad nią panować będziesz.
Genesis	Rdz	1	4	8	I rzekł Kain do Abela brata swego: Wynidźmy na pole. A gdy byli na polu, powstał Kain na Abela brata swego, i zabił go.
Genesis	Rdz	1	4	9	I rzekł Pan do Kaina: Gdzie jest Abel brat twój? Który odpowiedział: Niewiem: Zalim ja jest stróżem brata mego?
Genesis	Rdz	1	4	10	I rzekł do niego: Coś uczynił? głos krwie brata twego woła do mnie z ziemie.
Genesis	Rdz	1	4	11	Teraz tedy będziesz przeklętym na ziemi, która otworzyła gębę swą, i przyjęła krew brata twego z ręki twojéj.
Genesis	Rdz	1	4	12	Gdy ją sprawować będziesz, nie da tobie użytków swoich: tułaczem i zbiegiem będziesz na ziemi.
Genesis	Rdz	1	4	13	I rzekł Kain do Pana: Większa jest nieprawość moja, niżbym miał odpuszczenia być godzien.
Genesis	Rdz	1	4	14	Oto mię dziś wyganiasz od oblicza ziemie, i skryję się przed obliczem twojem, i będę tułaczem i zbiegiem na ziemi: każdy tedy, który mię najdzie, zabije mię.
Genesis	Rdz	1	4	15	I rzekł mu Pan: Żadną miarą tak nie będzie: ale każdy, ktoby zabił Kaina, siedmiorako będzie karan. I włożył Pan na Kaina znamię, aby go nie zabijał wszelki, któryby go nalazł.
Genesis	Rdz	1	4	16	I wyszedłszy Kain od oblicza Pańskiego, mieszkał wygnańcem na ziemi ku wschodowéj części Eden.
Genesis	Rdz	1	4	17	I poznał Kain żonę swoję, która poczęła i porodziła Henocha: i zbudował miasto, i nazwał imię jego od imienia syna swego Henoch.
Genesis	Rdz	1	4	18	Potem Henoch zrodził Irada, a Irad zrodził Mawiaela, a Mawiael Matusaela, a Matusael zrodził Lamecha.
Genesis	Rdz	1	4	19	Który pojął dwie żony: imię jednéj Ada, a imię drugiéj Sella.
Genesis	Rdz	1	4	20	I urodziła Ada Jabela, który był ojcem mieszkających w namieciech, i pasterzów.
Genesis	Rdz	1	4	21	Imię zaś brata jego Jubal: ten był ojcem grających na arfach i muzyckiem naczyniu.
Genesis	Rdz	1	4	22	Sella też urodziła Tubalkaina, który młotem robił, i był rzemieślnikiem wszelkiéj roboty od miedzi i żelaza. A siostra Tubalkainowa, Noema.
Genesis	Rdz	1	4	23	I rzekł Lamech żonom swym, Adzie i Selli: Słuchajcie głosu mego, żony Lamechowe, posłuchajcie mowy mojéj: żeciem zabił męża na ranę moję, i młodzieniaszka na siność moję:
Genesis	Rdz	1	4	24	Siedmioraka pomsta będzie z Kaina, a z Lamecha siedmdziesiąt siedm kroć.
Genesis	Rdz	1	4	25	Poznał téż jeszcze Adam żonę swoję, i porodziła syna, i nazwała imię jego Seth, mówiąc: Położył mi Bóg plemię inne miasto Abela, którego zabił Kain.
Genesis	Rdz	1	4	26	Ale i Sethowi narodził się syn, którego nazwał Enos: ten począł wzywać imienia Pańskiego.
Genesis	Rdz	1	5	1	Te są księgi rodzaju Adamowego, w dzień, którego stworzył Bóg człowieka; na podobieństwo Boże uczynił go.
Genesis	Rdz	1	5	2	Mężczyznę i niewiastę stworzył je, i błogosławił im: i nazwał imię ich Adam, w dzień którego są stworzeni.
Genesis	Rdz	1	5	3	I żył Adam sto i trzydzieści lat, i zrodził na wyobrażenie i podobieństwo swoje: i nazwał imię jego Seth.
Genesis	Rdz	1	5	4	I stało się dni Adamowych potem, jako zrodził Setha, ośm set lat: i zrodził syny i córki.
Genesis	Rdz	1	5	5	I stał się wszystek czas, którego żył Adam, lat dziewięć set trzydzieści: i umarł.
Genesis	Rdz	1	5	6	Żył téż Seth sto i pięć lat, i zrodził Enosa.
Genesis	Rdz	1	5	7	I żył Seth potem, jako zrodził Enosa, ośm set i siedm lat, i zrodził syny i córki.
Genesis	Rdz	1	5	8	I stały się wszystkie dni Sethowe, dziewięć set dwanaście lat: i umarł.
Genesis	Rdz	1	5	9	Enos lepak żył dziewięćdziesiąt lat, i zrodził Kainana.
Genesis	Rdz	1	5	10	Po którego narodzeniu żył ośm set i piętnaście lat, i zrodził syny i córki.
Genesis	Rdz	1	5	11	I stały się wszystkie dni Enosowe dziewięć set i pięć lat: i umarł.
Genesis	Rdz	1	5	12	Żył téż Kainan siedmdziesiąt lat, i zrodził Malaleela.
Genesis	Rdz	1	5	13	I żył Kainan potem, jako zrodził Malaleela, ośmset i czterdzieści lat, i zrodził syny i córki.
Genesis	Rdz	1	5	14	I było wszech dni Kainanowych dziewięć set i dziesięć lat: i umarł.
Genesis	Rdz	1	5	15	Malaleel zaś żył sześćdziesiąt i pięć lat, i zrodził Jareda.
Genesis	Rdz	1	5	16	I żył Malaleel potem, jako zrodził Jareda, ośm set trzydzieści lat, i zrodził syny i córki.
Genesis	Rdz	1	5	17	I stały się wszystkie dni Malaleelowe ośm set dziewięćdziesiąt pięć lat: i umarł.
Genesis	Rdz	1	5	18	I żył Jared sto sześćdziesiąt dwa lata, i zrodził Henocha.
Genesis	Rdz	1	5	19	I żył Jared potem, jako zrodził Henocha, ośm set lat, i zrodził syny i córki.
Genesis	Rdz	1	5	20	I stały się wszystkie dni Jaredowe dziewięć set sześćdziesiąt dwa lata: i umarł.
Genesis	Rdz	1	5	21	Henoch lepak żył sześćdziesiąt pięć lat, i zrodził Mathusalama.
Genesis	Rdz	1	5	22	I chodził Henoch z Bogiem, i żył potem, jako zrodził Mathusalę, trzy sta lat, i zrodził syny i córki.
Genesis	Rdz	1	5	23	I stały się wszystkie dni Henochowe trzy sta sześćdziesiąt pięć lat.
Genesis	Rdz	1	5	24	I chodził z Bogiem, i nie było go widać; bo go wziął Bóg.
Genesis	Rdz	1	5	25	Żył Mathusala sto ośmdziesiąt siedm lat, i zrodził Lamecha.
Genesis	Rdz	1	5	26	I żył Mathusala potem, jako zrodził Lamecha, siedm set ośmdziesiąt dwa lata, i zrodził syny i córki.
Genesis	Rdz	1	5	27	I stały się wszystkie dni Mathusale, dziewięć set sześćdziesiąt dziewięć lat: i umarł.
Genesis	Rdz	1	5	28	Lamech zaś żył sto ośmdziesiąt dwa lata i zrodził syna.
Genesis	Rdz	1	5	29	I nazwał imię jego Noe, mówiąc: Ten nas pocieszy z prac i robót rąk naszych, na ziemi, którą Pan przeklnął.
Genesis	Rdz	1	5	30	I żył Lamech potem, jako zrodził Noego, pięć set dziewięćdziesiąt pięć lat, i zrodził syny i córki.
Genesis	Rdz	1	5	31	I stały się wszystkie dni Lamechowe siedm set siedmdziesiąt siedm lat: i umarł. Noe zaś gdy był piąci set lat, zrodził Sema, Chama, i Japheta.
Genesis	Rdz	1	6	1	A gdy się ludzie poczęli rozmnażać na ziemi, i zrodzili córki:
Genesis	Rdz	1	6	2	Widząc synowie Boży córki ludzkie, iż były piękne, wzięli sobie za żony ze wszystkich, które obrali.
Genesis	Rdz	1	6	3	I rzekł Bóg: Nie będzie trwał duch mój na wieki w człowieku, gdyż jest ciałem: i będą dni jego sto i dwadzieścia lat.
Genesis	Rdz	1	6	4	A Olbrzymowie byli na ziemi w one dni; bo gdy weszli synowie Boży do córek ludzkich, a one porodziły: ci są mocarze od wieku, mężowie sławni.
Genesis	Rdz	1	6	5	A widząc Bóg, że wiele było złości ludzkiéj na ziemi, a wszystka myśl serca była napięta ku złemu po wszystek czas:
Genesis	Rdz	1	6	6	Żal mu było, że uczynił człowieka na ziemi: i ruszony serdeczną boleścią wewnątrz rzekł:
Genesis	Rdz	1	6	7	Wygładzę człowieka, któregom stworzył z obliczności ziemie: od człowieka aż do zwierząt: od ziemopłazu aż do ptastwa powietrznego; bo mi żal, żem je uczynił.
Genesis	Rdz	1	6	8	Noe zaś nalazł łaskę przed Panem.
Genesis	Rdz	1	6	9	Noego rodzaje te są. Noe mąż sprawiedliwy i doskonały był w rodzajach swoich, z Bogiem chodził.
Genesis	Rdz	1	6	10	I zrodził trzech synów, Sema, Chama, i Japhetha.
Genesis	Rdz	1	6	11	Ale ziemia skaziła się przed Bogiem, i napełniła się nieprawością.
Genesis	Rdz	1	6	12	A gdy ujrzał Bóg ziemię być skażoną; (bo wszelkie ciało popsowało było drogę swą na ziemi):
Genesis	Rdz	1	6	13	Rzekł do Noego: Koniec wszelkiemu ciału przyszedł przedemną: napełniona jest ziemia nieprawością od oblicza ich: a ja wytracę je z ziemią.
Genesis	Rdz	1	6	14	Uczyń sobie korab z drzewa heblowanego: mieszkaniczka w nim poczynisz, i namażesz klijem wewnątrz i zewnątrz.
Genesis	Rdz	1	6	15	A uczynisz go tak: Trzysta łokci będzie długość korabia, pięćdziesiąt łokci szerokość, a trzydzieści łokci wysokość jego.
Genesis	Rdz	1	6	16	Okno w korabiu uczynisz, a na łokciu dokonasz wierzch jego: a drzwi w korabiu postawisz z boku: na dole gmachy i troje piętra uczynisz w nim.
Genesis	Rdz	1	6	17	Oto ja przywiodę wody potopu na ziemię, abych wytracił wszelkie ciało, w którem jest duch żywota pod niebem. Wszystko, co na ziemi jest, zniszczeje.
Genesis	Rdz	1	6	18	I uczynię przymierze moje z tobą: i wnidziesz do korabia ty i synowie twoi, żona twoja, i żony synów twoich z tobą.
Genesis	Rdz	1	6	19	I ze wszech zwierząt wszelkiego ciała, po dwojgu wwiedziesz do korabia, aby zostały żywe z tobą: samca i samicę.
Genesis	Rdz	1	6	20	Z ptastwa, według rodzaju jego: i z bydła, według rodzaju jego: i ze wszystkiego ziemopłazu, według rodzaju jego: po dwojgu z każdego wnidą z tobą, aby mogły żyć.
Genesis	Rdz	1	6	21	Przetóż weźmiesz z sobą ze wszelkich pokarmów, które jedzone być mogą, i zniesiesz do siebie: i będą tak tobie jako i onym na pokarm.
Genesis	Rdz	1	6	22	I uczynił Noe wszystko, co mu Bóg przykazał.
Genesis	Rdz	1	7	1	I rzekł Pan do niego: Wnidź ty i wszystek dom twój do korabia; bom ciebie widział sprawiedliwym przed sobą w narodzie tym.
Genesis	Rdz	1	7	2	Ze wszystkich zwierząt czystych weźmiesz siedmioro i siedmioro, samca i samicę: a z zwierząt nieczystych po dwojgu i dwojgu, samca i samicę.
Genesis	Rdz	1	7	3	Ale i z ptastw powietrznych siedmioro i siedmioro, samca i samicę: aby zachowane było nasienie na wszystkiéj ziemi.
Genesis	Rdz	1	7	4	Jeszcze bowiem, a po siedmi dniach spuszczę deszcz na ziemię przez czterdzieści dni i czterdzieści nocy: i wygładzę z ziemie wszelkie stworzenie, którem uczynił.
Genesis	Rdz	1	7	5	Uczynił tedy Noe wszystko, co mu Pan kazał.
Genesis	Rdz	1	7	6	A było mu sześć set lat, gdy wody potopu wylały po ziemi.
Genesis	Rdz	1	7	7	I wszedł Noe i synowie jego, żona jego, i żony synów jego z nim do korabia dla wód potopu.
Genesis	Rdz	1	7	8	Z zwierząt téż czystych i nieczystych i z ptastwa i ze wszego, co się płaza po ziemi.
Genesis	Rdz	1	7	9	Dwojgo i dwojgo weszło do Noego w korab, samiec i samica, jako był przykazał Pan Noemu.
Genesis	Rdz	1	7	10	A gdy minęło siedm dni, wody potopu wylały po ziemi.
Genesis	Rdz	1	7	11	Roku sześćsetnego żywota Noego, miesiąca wtórego, siedmnastego dnia miesiąca, przerwały się wszystkie źródła przepaści wielkiéj, i upusty niebieskie otworzone są.
Genesis	Rdz	1	7	12	I spadł deszcz na ziemię czterdzieści dni i czterdzieści nocy.
Genesis	Rdz	1	7	13	Onegoż dnia wszedł Noe, i Sem i Cham i Japhet, synowie jego, żona jego, i trzy żony synów jego z nimi do korabia:
Genesis	Rdz	1	7	14	Sami i wszelki zwierz według rodzaju swego, i wszystko bydło według rodzaju swego, i wszystko, co płaza po ziemi, według rodzaju swego, i wszystko latające według rodzaju swego, i wszyscy ptacy i wszystko, co ma skrzydła,
Genesis	Rdz	1	7	15	Weszło do Noego do korabia, dwojgo i dwojgo ze wszystkiego ciała, w którem był duch żywota.
Genesis	Rdz	1	7	16	A które weszły, samiec i samica ze wszego ciała weszły, jako mu Bóg przykazał: i zamknął go Pan z nadworza.
Genesis	Rdz	1	7	17	I stał się potop przez czterdzieści dni na ziemi: i wezbrały wody, i podniosły korab wysoko od ziemie.
Genesis	Rdz	1	7	18	Bardzo bowiem były wylały, i wszystko napełniły na wierzchu ziemie: a korab pływał po wodach.
Genesis	Rdz	1	7	19	A wody się zmocniły zbytnie nad ziemią: i okryły się wszystkie góry wysokie pod wszystkiem niebem.
Genesis	Rdz	1	7	20	Piętnaście łokci wyższa była woda nad górami, które była okryła.
Genesis	Rdz	1	7	21	I zgładzone jest wszelkie ciało, które się ruchało na ziemi, ptaków, zwierząt, bestyi, i wszystkich ziemopłazów, które się płazają po ziemi: wszyscy ludzie,
Genesis	Rdz	1	7	22	I wszystko, w czem jest duch żywota, na ziemi pomarło.
Genesis	Rdz	1	7	23	I wygładził Bóg wszystko stworzenie, które było na ziemi, od człowieka aż do bydlęcia, tak ziemopłaz jako i ptastwo powietrzne: i wygładzone jest z ziemie: i został sam Noe i ci, którzy z nim byli w korabiu.
Genesis	Rdz	1	7	24	I opanowały wody ziemię sto i pięćdziesiąt dni.
Genesis	Rdz	1	8	1	Wspomniawszy potem Bóg na Noego, i na wszystkie zwierzęta, i na wszystkie bydlęta, które były z nim w korabiu, przywiódł wiatr na ziemię, i upadły wody.
Genesis	Rdz	1	8	2	I zawarte są źródła przepaści, i upusty niebieskie: i zahamowane są dżdże z nieba.
Genesis	Rdz	1	8	3	I wróciły się wody z ziemie idące i wracające się, i poczęły opadać po stu i pięćdziesiąt dni.
Genesis	Rdz	1	8	4	I odpoczął korab miesiąca siódmego, dwudziestego i siódmego dnia miesiąca na górach Armeńskich.
Genesis	Rdz	1	8	5	Lecz wody schodziły i opadały aż do dziesiątego miesiąca; dziesiątego bowiem miesiąca, pierwszego dnia miesiąca, okazały się wierzchy gór.
Genesis	Rdz	1	8	6	A gdy minęło czterdzieści dni, otworzywszy Noe okno korabia, które był uczynił, wypuścił kruka:
Genesis	Rdz	1	8	7	Który wychodził a nie wracał się, aż oschły wody na ziemi.
Genesis	Rdz	1	8	8	Wypuścił téż gołębicę za nim, aby poznał, jeźli już ustały wody na ziemi.
Genesis	Rdz	1	8	9	Która nie nalazłszy, gdzieby odpoczęła noga jej, wróciła się k niemu do korabia; wody bowiem były po wszystkiéj ziemi: i wyciągnął rękę, a uchwyciwszy ją wniósł do korabia.
Genesis	Rdz	1	8	10	A poczekawszy jeszcze siedm dni drugie, powtóre wypuścił gołębicę z korabia.
Genesis	Rdz	1	8	11	A ona przyleciała do niego pod wieczór, niosąc gałązkę oliwy z zielonem liściem w gębie swojéj: a tak poznał Noe, że przestały wody na ziemi.
Genesis	Rdz	1	8	12	I poczekał przecię jeszcze siedm dni drugich: i wypuścił gołębicę, która się nie wróciła więcéj do niego.
Genesis	Rdz	1	8	13	A tak sześćsetnego pierwszego roku, pierwszego miesiąca, pierwszego dnia miesiąca, opadły wody na ziemi: i otworzywszy Noe przykrycie korabia pojrzał, i ujrzał, iż osechł wierzch ziemie.
Genesis	Rdz	1	8	14	Miesiąca wtórego, siódmego i dwudziestego dnia miesiąca, oschła ziemia.
Genesis	Rdz	1	8	15	Rzekł tedy Bóg do Noego, mówiąc:
Genesis	Rdz	1	8	16	Wynidź z korabia, ty i żona twoja, synowie twoi i żony synów twoich z tobą.
Genesis	Rdz	1	8	17	Wszystkie zwierzęta, które są u ciebie ze wszego ciała, tak w ptastwie jako i w bestyach, i we wszelkich płazach, które płazają po ziemi, wywiedź z sobą, a wnidźcie na ziemię: Rośćcie i mnóżcie się na niéj.
Genesis	Rdz	1	8	18	A tak wyszedł Noe i synowie jego, żona jego i żony synów jego z nim.
Genesis	Rdz	1	8	19	Ale i wszystkie zwierzęta, bydła i płazy, które się płazają po ziemi według rodzaju swego, wyszły z korabia.
Genesis	Rdz	1	8	20	I zbudował Noe ołtarz Panu: a wziąwszy z każdego bydła i ptastwa czystego, ofiarował całopalenia na ołtarzu.
Genesis	Rdz	1	8	21	I zawoniał Pan wonność wdzięczności i rzekł: Żadną miarą więcéj nie będę przeklinał ziemie dla ludzi; zmysł bowiem i myśl serca człowieczego skłonne są do złego od młodzieństwa swego: przetóż téż nie pobiję więcéj wszystkiéj dusze żyjącéj, jakom uczynił.
Genesis	Rdz	1	8	22	Po wszystkie dni ziemie siew i żniwo, zimno i gorąco, lato i zima, noc i dzień nie ustaną.
Genesis	Rdz	1	9	1	I błogosławił Bóg Noego i syny jego, i rzekł do nich: Rośćcie i mnóżcie się, a napełniajcie ziemię.
Genesis	Rdz	1	9	2	A strach wasz i drżenie niechaj będzie nad wszelkiem zwierzęciem ziemnem, i nadewszem ptastwem powietrznem, ze wszystkiemi, które się ruszają na ziemi: wszystkie ryby morskie ręce waszéj podane są.
Genesis	Rdz	1	9	3	A wszystko, co się rusza i żywie, będzie wam na pokarm: jako jarzyny zielone dałem wam wszystko.
Genesis	Rdz	1	9	4	Wyjąwszy że mięsa ze krwią jeść nie będziecie.
Genesis	Rdz	1	9	5	Albowiem krwie dusz waszych będę szukał z ręki wszelkich bestyi: i z ręki człowieczéj, z ręki męża i brata jego będę szukał dusze człowieczéj.
Genesis	Rdz	1	9	6	Ktobykolwiek wylał krew człowieczą, będzie wylana krew jego; bo na obraz Boży uczynion jest człowiek.
Genesis	Rdz	1	9	7	A wy rośćcie i mnóżcie się, a wnidźcie na ziemię i napełniajcie ją.
Genesis	Rdz	1	9	8	To téż mówił Bóg do Noego i do synów jego z nim:
Genesis	Rdz	1	9	9	Oto ja postanowię przymierze moje z wami i z nasieniem waszem po was.
Genesis	Rdz	1	9	10	I z każdą duszą żywiącą, która jest z wami, tak w ptastwie jako i w bydle, i we wszelkiem zwierzęciu ziemnem, które wyszły z korabia, i ze wszystkiemi bestyami ziemie.
Genesis	Rdz	1	9	11	Postanowię przymierze moje z wami, i żadną miarą więcéj nie będzie zagubione wszelkie ciało wodami potopu: ani więcej będzie potop pustoszący ziemię.
Genesis	Rdz	1	9	12	I rzekł Bóg: To znak przymierza, który daję między mną i wami, i do wszelkiéj dusze żywiącéj, która jest z wami, na rodzaje wieczne:
Genesis	Rdz	1	9	13	Łuk mój położę na obłokach, i będzie znakiem przymierza między mną a między ziemią.
Genesis	Rdz	1	9	14	A gdy okryję obłokami niebo, ukaże się łuk mój na obłokach,
Genesis	Rdz	1	9	15	I wspomnię na przymierze moje z wami i ze wszelką duszą żywiącą, która ciało obżywia: i nie będą więcéj wody potopu ku wygładzeniu wszelkiego ciała.
Genesis	Rdz	1	9	16	I będzie łuk na obłokach i ujrzę go: i wspomnię na przymierze wieczne, które się postanowiło między Bogiem, a między wszelką duszą żywiącą każdego ciała, które jest na ziemi.
Genesis	Rdz	1	9	17	I rzekł Bóg do Noego: Ten będzie znak przymierza, którem postanowił między mną a wszelkiem ciałem na ziemi.
Genesis	Rdz	1	9	18	Byli tedy synowie Noego, którzy wyszli z korabia: Sem, Cham, i Japhet: a Cham ten jest ojciec Chanaan.
Genesis	Rdz	1	9	19	Ci trzej są synowie Noego: i od tych rozsiał się wszystek rodzaj ludzki po wszystkiej ziemi.
Genesis	Rdz	1	9	20	I począł Noe, mąż oracz sprawować ziemię, i nasadził winnicę.
Genesis	Rdz	1	9	21	I pijąc wino upił się, i obnażył się w namiecie swoim.
Genesis	Rdz	1	9	22	Co ujrzawszy Cham, ojciec Chanaan, to jest, że łono ojca jego odkryte było, powiedział to dwiema braci swéj na dworze.
Genesis	Rdz	1	9	23	Sem tedy i Japhet włożyli płaszcz na ramiona swoje, a idąc nawstecz zakryli łono ojca swego: a oblicza ich były odwrócone, i ojcowskiego łona nie widzieli.
Genesis	Rdz	1	9	24	A ocuciwszy się Noe z wina, gdy się dowiedział, co mu uczynił syn jego młodszy,
Genesis	Rdz	1	9	25	Rzekł: przeklęty Chanaan, niewolnik niewolników będzie braci swéj.
Genesis	Rdz	1	9	26	I rzekł: Błogosławiony Pan Bóg Semów, niech Chanaan niewolnikiem jego będzie.
Genesis	Rdz	1	9	27	Niech rozszerzy Bóg Japheta, i niech mieszka w namieciech Semowych: a Chanaan niech będzie niewolnikiem jego.
Genesis	Rdz	1	9	28	I żył Noe po potopie trzy sta i pięćdziesiąt lat.
Genesis	Rdz	1	9	29	I wypełniły się wszystkie dni jego, dziewięć set i pięćdziesiąt lat, i umarł.
Genesis	Rdz	1	10	1	Te są rodzaje synów Noego, Sema, Chama, i Japheta: i narodziło się im synów po potopie.
Genesis	Rdz	1	10	2	Synowie Japhetowi: Gomer i Magog, i Madai, i Jawan, i Thubal, i Mosoch, i Thyras.
Genesis	Rdz	1	10	3	Synowie zaś Gomerowi: Askenes i Ryphat, i Thogorma.
Genesis	Rdz	1	10	4	A synowie Jawanowi: Elisa i Tharsys, Cetthim i Dodanim.
Genesis	Rdz	1	10	5	Od tych rozdzielone są wyspy narodów w krainach swoich, każdy według języka swego i domów swych w narodziech swoich.
Genesis	Rdz	1	10	6	A synowie Chamowi: Chus i Mesraim, i Phuth, i Chanaan.
Genesis	Rdz	1	10	7	Synowie Chusowi: Saba, i Hewila, i Sabatha, i Regma, i Sabatacha. Synowie Regmowi: Saba i Dadan.
Genesis	Rdz	1	10	8	Zaś Chus zrodził Nemroda: ten począł być możny na ziemi.
Genesis	Rdz	1	10	9	I był duży Łowiec przed Panem. Przeto wyszła przypowieść: Jako Nemrod duży Łowiec przed Panem.
Genesis	Rdz	1	10	10	A początek królestwa jego był Babilon, i Arach, i Achad, i Chalanne w ziemi Sennaar.
Genesis	Rdz	1	10	11	Z onéj ziemi wyszedł Assur, i zbudował Niniwen, i ulice miasta, i Chale.
Genesis	Rdz	1	10	12	Resen téż między Niniwen i Chale: to jest Miasto wielkie.
Genesis	Rdz	1	10	13	Ale Mesraim zrodził Ludyma, i Anamima, i Laabima, i Nephthuma:
Genesis	Rdz	1	10	14	I Phetrusyma, i Chasluima: z których poszli Philistynowie i Kaphtorymowie.
Genesis	Rdz	1	10	15	Chanaan zaś zrodził Sydoan, pierworodnego swego, i Heth?ego,
Genesis	Rdz	1	10	16	I Jebusego, i Amorrego, i Gergesego,
Genesis	Rdz	1	10	17	Hewego, i Aracego, i Synego.
Genesis	Rdz	1	10	18	I Aradego, Samarego i Amathego: a potem rozsiały się narody Chananejczyków.
Genesis	Rdz	1	10	19	I były granice Chananejskie idąc od Sydonu do Gerary aż do Gazy: aż wnidziesz do Sodomy, i Gomorry, i Adamy, i Seboima aż do Lezy.
Genesis	Rdz	1	10	20	Ci są synowie Chamowi w rodach, i w językach, w pokoleniach, ziemiach, i narodach ich.
Genesis	Rdz	1	10	21	Z Sema téż zrodzili się, z ojca wszystkich synów Heberowych, starszego brata Japhetowego.
Genesis	Rdz	1	10	22	Synowie Semowi: Aelam i Assur, i Arphaxad, i Lud, i Aram.
Genesis	Rdz	1	10	23	Synowie Aramowi: Us, i Hul, i Gether, i Mes.
Genesis	Rdz	1	10	24	Zaś Arphaxad zrodził Salego, z którego poszedł Heber.
Genesis	Rdz	1	10	25	Heberowi lepak urodzili się dwaj synowie: imię jednego Phaleg, iż we dni jego rozdzieliła się ziemia: a imię brata jego Jektan.
Genesis	Rdz	1	10	26	Który Jektan zrodził Elmodada, i Salepha, i Asarmotha, i Jarego,
Genesis	Rdz	1	10	27	I Adurama, i Uzala, i Deklę:
Genesis	Rdz	1	10	28	I Ebala, i Abimaela, i Sabę:
Genesis	Rdz	1	10	29	I Ophira, i Hewilę, i Jobaba. Ci wszyscy synowie Jektanowi.
Genesis	Rdz	1	10	30	A mieszkanie było ich, od Messy idącym, aż do Sephary góry na wschód słońca.
Genesis	Rdz	1	10	31	Ci synowie Semowi, według domów i języków i krain w narodziech swoich.
Genesis	Rdz	1	10	32	Te domy Noego według ludzi i narodów ich. Od tych rozdzielone są narody na ziemi po potopie.
Genesis	Rdz	1	11	1	A ziemia była jednego języka i téjże mowy.
Genesis	Rdz	1	11	2	I gdy szli od wschodu słońca, naleźli pole na ziemi Sennaar, i mieszkali na niem.
Genesis	Rdz	1	11	3	I rzekli, jeden do bliskiego swego: Pójdźcie, naczyńmy cegieł i wypalmy ją ogniem. I mieli cegłę miasto kamienia, a ił kliowaty miasto wapna.
Genesis	Rdz	1	11	4	I rzekli: Pójdźcie, zbudujmy sobie miasto i wieżę, któréjby wierzch dosięgał do nieba: a uczyńmy sławne imię nasze, pierwéj niźli się rozproszymy po wszystkich ziemiach.
Genesis	Rdz	1	11	5	I zstąpił Pan, aby oglądał miasto i wieżę, którą budowali synowie Adamowi:
Genesis	Rdz	1	11	6	I rzekł: Oto jeden jest lud, i jeden język wszystkim: a poczęli to czynić, i nie przestaną od myśli swych, aż je skutkiem wypełnią.
Genesis	Rdz	1	11	7	Przeto pójdźcie, zstąpmy, a pomięszajmy tam język ich, aby nie słyszał żaden głosu bliźniego swego.
Genesis	Rdz	1	11	8	I tak rozproszył je Pan z onego miejsca po wszystkich ziemiach, i przestali budować miasta.
Genesis	Rdz	1	11	9	I przetóż nazwano imię jego Babel, iż tam pomieszany jest język wszystkiéj ziemie: i z onąd rozproszył je Pan po wszystkich krainach.
Genesis	Rdz	1	11	10	Te są rodzaje Semowe: Semowi było sto lat, kiedy zrodził Arphaxada, we dwie lecie po potopie.
Genesis	Rdz	1	11	11	I żył Sem, zrodziwszy Arphaxada, pięć set lat, i zrodził syny i córki.
Genesis	Rdz	1	11	12	Arphaxad zaś żył trzydzieści i pięć lat, i zrodził Salego.
Genesis	Rdz	1	11	13	I żył Arphaxad, zrodziwszy Salego, trzy sta a trzy lata, i zrodził syny i córki.
Genesis	Rdz	1	11	14	Sale zaś żył trzydzieści lat, i zrodził Hebera.
Genesis	Rdz	1	11	15	I żył Sale, zrodziwszy Hebera, cztery sta a trzy lata, i zrodził syny i córki.
Genesis	Rdz	1	11	16	A Heber żył trzydzieści i cztery lata, i zrodził Phalega.
Genesis	Rdz	1	11	17	I żył Heber, zrodziwszy Phalega, cztery sta i trzydzieści lat, i zrodził syny i córki.
Genesis	Rdz	1	11	18	Żył téż Phaleg trzydzieści lat, i zrodził Rewa:
Genesis	Rdz	1	11	19	I żył Phaleg, zrodziwszy Rewa, dwieście i dziewięć lat, i zrodził syny i córki.
Genesis	Rdz	1	11	20	Rew zasię żył trzydzieści i dwie lecie, i zrodził Saruga.
Genesis	Rdz	1	11	21	I żył Rew, zrodziwszy Saruga dwieście i siedm lat, i zrodził syny i córki.
Genesis	Rdz	1	11	22	Sarug lepak żył trzydzieści lat, i zrodził Nachora.
Genesis	Rdz	1	11	23	I żył Sarug, zrodziwszy Nachora, dwieście lat, i zrodził syny i córki.
Genesis	Rdz	1	11	24	Nachor zasię żył dwadzieścia i dziewięć lat, i zrodził Tharego.
Genesis	Rdz	1	11	25	I żył Nachor, zrodziwszy Tharego, sto i dziewiętnaście lat, i zrodził syny i córki.
Genesis	Rdz	1	11	26	I żył Thare siedmdziesiąt lat, i zrodził Abrama, i Nachora, i Arana.
Genesis	Rdz	1	11	27	A Tharego rodzaje są te: Thare zrodził Abrama, Nachora, i Arana. Aran zaś zrodził Lota.
Genesis	Rdz	1	11	28	I umarł Aran przed Tharem, ojcem swoim, w ziemi narodzenia swego, w Ur Chaldejczyków.
Genesis	Rdz	1	11	29	I pojęli Abram i Nachor żony: imię żony Abramowéj Sarai, a imię żony Nachorowéj Melcha, córka Arana, ojca Melchy i ojca Jeschy.
Genesis	Rdz	1	11	30	A była Sarai niepłodną, i nie miała dzieci.
Genesis	Rdz	1	11	31	Wziął tedy Thare Abrama, syna swego, i Lota, syna Aranowego, wnuka swego, i Sarai niewiastkę swoję, żonę Abrama, syna swego: i wywiódł je z Ur Chaldejczyków, aby szli do ziemi Chananejskiéj, i przyszli aż do Harana, i mieszkali tam.
Genesis	Rdz	1	11	32	I było dni Tharego dwieście i pięć lat, i umarł w Haranie.
Genesis	Rdz	1	12	1	I rzekł Pan do Abrama: wynidź z ziemie twojéj, i od rodziny twojéj, i z domu ojca twego: a idź do ziemie, którąć ukażę.
Genesis	Rdz	1	12	2	A uczynię cię narodem wielkim, i będęć błogosławił, i uwielbię imię twoje, i będziesz błogosławiony.
Genesis	Rdz	1	12	3	Będę błogosławił błogosławiącym tobie, a przeklnę te, którzy cię przeklinają: a w tobie będą błogosławione wszystkie narody ziemie.
Genesis	Rdz	1	12	4	Wyszedł tedy Abram, jako mu Pan przykazał, i poszedł z nim Lot: siedmdziesiąt lat było Abramowi, kiedy wyszedł z Harana.
Genesis	Rdz	1	12	5	I wziął Sarai żonę swoję, i Lota syna brata swego, i wszystkę majętność, którą mieli, i dusze, których nabyli w Haranie: i wyszli aby szli do ziemie Chanaan. A gdy przyszli do niéj,
Genesis	Rdz	1	12	6	Przeszedł Abram ziemię aż do miejsca Sychem, aż do Jasnéj doliny: a Chananejczyk tedy był w ziemi.
Genesis	Rdz	1	12	7	I ukazał się Pan Abramowi, i rzekł mu: Nasieniu twemu dam ziemię tę; który zbudował tam ołtarz Panu, który mu się był ukazał.
Genesis	Rdz	1	12	8	A z tamtąd przeszedł do góry, która była ku wschodowi Bethel: rozbił tam namiot swój, mając od zachodu Bethel, a od wschodu Haj, i zbudował téż tam ołtarz Panu, i wzywał imię jego.
Genesis	Rdz	1	12	9	I ciągnął Abram idąc i daléj postępując ku południu.
Genesis	Rdz	1	12	10	Stał się potem głód w ziemi, i stąpił Abram do Egiptu, aby tam gościem był; ciężki bowiem był głód w ziemi.
Genesis	Rdz	1	12	11	A gdy już blisko był, aby wszedł do Egiptu, rzekł do Sarai żony swéj: Wiem, żeś piękna niewiasta:
Genesis	Rdz	1	12	12	A iż, gdy cię ujrzą Egiptyanie, rzeką: żona to jego: i zabiją mię, a ciebie zachowają.
Genesis	Rdz	1	12	13	Mów przeto, proszę cię, żeś jest siostra moja: aby mi było dobrze dla ciebie, i dusza moja aby żyła dla ciebie.
Genesis	Rdz	1	12	14	Gdy tedy wszedł Abram do Egiptu, ujrzeli Egiptyanie niewiastę, że była bardzo piękna.
Genesis	Rdz	1	12	15	I dały znać Książęta Pharaonowi, i chwalili ją przed nim: i wzięto niewiastę do domu Pharaonowego.
Genesis	Rdz	1	12	16	A Abramowi czynili dobrze dla niéj: i miał owce, i woły, i osły, i niewolniki, i niewolnice, i oślice, i wielbłądy.
Genesis	Rdz	1	12	17	Ale Pan skarał Pharaona plagami wielkiemi, i dom jego, dla Sarai żony Abramowéj.
Genesis	Rdz	1	12	18	I zawołał Pharao Abrama, i rzekł mu: Cóż wżdy to jest, coś mi uczynił? Czemuś mi nie oznajmił, że to żona twoja?
Genesis	Rdz	1	12	19	Czemuś powiedział, że jest siostra twoja, abym ją wziął sobie za żonę? Ale teraz oto żona twoja, weźmijż ją, a idź.
Genesis	Rdz	1	12	20	I przykazał Pharao o Abramie mężom: i odprowadzili go, i żonę jego, i wszystko co miał.
Genesis	Rdz	1	13	1	A tak wyszedł Abram z Egiptu, sam i żona jego, i wszystko co miał, i Lot z nim ku południowi.
Genesis	Rdz	1	13	2	A Abram był bardzo bogaty, w osiadłości złota i śrebra.
Genesis	Rdz	1	13	3	I wrócił się drogą, którą był przyszedł od południa do Bethel, aż na miejsce, gdzie przedtem postawił był namiot między Bethel i Haj:
Genesis	Rdz	1	13	4	Na miejsce ołtarza, który tam pierwéj był uczynił, i wzywał tam imienia Pańskiego.
Genesis	Rdz	1	13	5	Ale i Lot, który był z Abramem, miał trzody owiec i bydło i namioty.
Genesis	Rdz	1	13	6	I nie mogli się zmieścić w ziemi, żeby spółem mieszkali; bo majętność ich wielka była, i nie mogli pospołu mieszkać.
Genesis	Rdz	1	13	7	Zkąd téż był swar między pasterzmi bydła Abramowego i Lotowego. A na on czas Chananejczyk i Pherezejczyk mieszkali w onéj ziemi.
Genesis	Rdz	1	13	8	Rzekł tedy Abram do Lota: Niech proszę nie będzie swaru między mną a tobą, i między pasterzmi mymi, a pasterzmi twymi: ponieważ bracia jesteśmy.
Genesis	Rdz	1	13	9	Oto wszystka ziemia jest przed tobą: odejdź odemnie proszę: jeźli w lewo pójdziesz, ja się udam w prawo: jeźli w prawo obierzesz, ja w lewo pójdę.
Genesis	Rdz	1	13	10	Podniósłszy tedy Lot oczy swe, ujrzał wszystkę wokół krainę Jordanu, która wszystka polewana była przed tem, niż Pan zatracił Sodomę i Gomorrę, jako Raj Pański, i jako Egipt idącym do Segora.
Genesis	Rdz	1	13	11	I obrał sobie Lot krainę nad Jordanem, i odszedł ze wschodu słońca: i odłączyli się bracia jeden od drugiego.
Genesis	Rdz	1	13	12	Abram mieszkał w ziemi Chananejskiéj: a Lot przebywał w mieściech, które były nad Jordanem i mieszkał w Sodomie.
Genesis	Rdz	1	13	13	A ludzie Sodomscy byli bardzo źli, i zbytnie grzesznicy przed Panem.
Genesis	Rdz	1	13	14	I rzekł Pan do Abrama, gdy się już był Lot odłączył od niego: Podnieś oczy twoje, i pojrzyj z miejsca, na któremeś teraz, na północy i na południe, na wschód i na zachód.
Genesis	Rdz	1	13	15	Wszystkę ziemię, którą widzisz, tobie dam i nasieniu twemu aż na wieki.
Genesis	Rdz	1	13	16	I uczynię nasienie twoje jako proch ziemie: jeźli kto z ludzi może zliczyć proch ziemie, nasienie téż twoje zliczyć będzie mógł.
Genesis	Rdz	1	13	17	Wstań a zchódź ziemię w dłużą i w szerzą jéj; bo ją tobie dam.
Genesis	Rdz	1	13	18	Ruszywszy tedy namiot swój Abram przyszedł i mieszkał przy dolinie Mambre, która jest w Hebron: i zbudował tam ołtarz Panu.
Genesis	Rdz	1	14	1	I stało się w on czas, iż Amraphel, król Sennaar, i Aryoch, król Pontski, i Chodorlahomor, król Elamitów, i Thadal, król pogański,
Genesis	Rdz	1	14	2	Wznieśli wojnę przeciw Barowi, królowi Sodomskiemu, i przeciw Bersy, królowi Gomorskiemu, i przeciw Sennaabowi, królowi Adamy, i przeciw Semeberowi, królowi Seboimskiemu, i przeciw królowi Balei, ta jest Segor.
Genesis	Rdz	1	14	3	Wszyscy ci zeszli się w dolinę leśną, która teraz jest morzem słonem;
Genesis	Rdz	1	14	4	Dwanaście bowiem lat służyli Chodorlahomorowi, a trzynastego roku odstąpili od niego.
Genesis	Rdz	1	14	5	A tak czternastego roku przyciągnął Chodorlahomor, i królowie, którzy z nim byli: i porazili Raphaimy w Astarothkarnaimie, i Zuzymy z nimi, i Emimy w Sawie Karyathaim,
Genesis	Rdz	1	14	6	I Chorrejczyki na górach Seir, aż do pól Pharan, która jest na puszczy.
Genesis	Rdz	1	14	7	I wrócili się, i przyszli do źródła Misphat, to jest Kades: i wybili wszystkę krainę Amalecytów i Amorrejczyka, który mieszkał w Asasonthamar.
Genesis	Rdz	1	14	8	I wyszli król Sodomski, i król Gomorski, i król Adamski, i król Seboimski, ktemu i król Balei, która jest Segor: i uszykowali wojsko przeciwko im w dolinie leśnéj:
Genesis	Rdz	1	14	9	To jest, przeciw Chodorlahomorowi, królowi Elamitów, i Thadalowi, królowi pogańskiemu, i Amraphelowi, królowi Sennaarskiemu, i Aryochowi, królowi Pontskiemu, czteréj królowie przeciw piąci.
Genesis	Rdz	1	14	10	A dolina leśna miała wiele studzien kliowatych. Król tedy Sodomski i Gomorski podali tył, i tam polegli: a którzy zostali, uciekli na górę.
Genesis	Rdz	1	14	11	I zabrali wszystkę majętność Sodomską i Gomorską, i wszystko, co do żywności należy, i poszli.
Genesis	Rdz	1	14	12	K temu i Lota i majętność jego, synowca Abramowego, który mieszkał w Sodomie.
Genesis	Rdz	1	14	13	A oto jeden, który był uszedł, oznajmił Abramowi Hebreowi, który mieszkał w dolinie Mambrego Amorrejczyka, brata Eschol, i brata Aner; ci bowiem uczynili byli przymierze z Abramem.
Genesis	Rdz	1	14	14	Co usłyszawszy Abram, to jest, iż poiman Lot, brat jego, zebrał gotowych domowych sług swoich trzy sta i ośmnaście: i pogon uczynił aż do Dan.
Genesis	Rdz	1	14	15	A rozdzieliwszy towarzysze, przypadł na nie w nocy: i poraził je, i gonił je aż do Hoby, która jest po lewéj stronie Damaszku.
Genesis	Rdz	1	14	16	I przywrócił nazad wszystkę majętność, i Lota brata swego z majętnością jego, i niewiasty i lud.
Genesis	Rdz	1	14	17	I wyjechał król Sodomski przeciw jemu, gdy się wracał od porażki Chodorlahomora, i królów, którzy z nim byli w dolinie Sawe, która jest dolina królewska.
Genesis	Rdz	1	14	18	Ali Melchisedech, król Salem wyniósłszy chléb i wino; bo był kapłanem Boga najwyższego,
Genesis	Rdz	1	14	19	Błogosławił mu i rzekł: Błogosławiony Abram Bogu wysokiemu, który stworzył niebo i ziemię:
Genesis	Rdz	1	14	20	I błogosławiony Bóg wysoki, którego obroną nieprzyjaciele są w rękach twoich. I dał mu dziesięciny ze wszystkiego.
Genesis	Rdz	1	14	21	I rzekł król Sodomski do Abrama: Daj mi dusze, inne rzeczy pobierz sobie.
Genesis	Rdz	1	14	22	A on mu odpowiedział: Podnoszę rękę moję do Pana, Boga wysokiego, dzierżawce nieba i ziemie,
Genesis	Rdz	1	14	23	Że od nici wątkowéj, aż do rzemyka obuwia, nie wezmę ze wszystkiego co twego jest, żebyś nie rzekł: Jam ubogacił Abrama:
Genesis	Rdz	1	14	24	Wyjąwszy to, co strawili młodzieńcy, a działy mężów, którzy jeździli zemną, Anera, Eschola, i Mambrego: ci wezmą działy swoje.
Genesis	Rdz	1	15	1	To tedy odprawiwszy, stało się słowo Pańskie do Abrama, w widzeniu mówiąc: Nie bój się Abramie, jam jest obrońcą twoim, i zapłatą twą zbytnie wielką.
Genesis	Rdz	1	15	2	I rzekł Abram: Panie Boże, cóż mi dasz? ja zéjdę bez dziatek: a syn szafarza domu mego, ten Damaszek Eliezer.
Genesis	Rdz	1	15	3	I przydał Abram: A mnieś nie dał potomka, ale oto domowy sługa mój, dziedzicem moim będzie.
Genesis	Rdz	1	15	4	I wnetże słowo Pańskie stało się do niego mówiąc: Nie będzie ten dziedzicem twoim: ale który wynidzie z żywota twego, tego będziesz miał dziedzicem.
Genesis	Rdz	1	15	5	I wywiódł go z domu, i rzekł mu: Wejrzyj na niebo, a zlicz gwiazdy, jeźli możesz. I rzekł mu: Tak będzie nasienie twoie.
Genesis	Rdz	1	15	6	Uwierzył Abram Bogu: i poczytano mu jest ku sprawiedliwości.
Genesis	Rdz	1	15	7	I rzekł do niego: Ja Pan, którym cię wywiódł z Ur Chaldejczyków, abych ci dał tę ziemię, i żebyś ją posiadł.
Genesis	Rdz	1	15	8	A on rzekł: Panie Boże, zkąd wiedzieć mogę, że ją posiędę?
Genesis	Rdz	1	15	9	A odpowiadając Pan: Weźmij mi, prawi, jałowicę trzecioletnią, i kozę trzecioletnią, i barana trzech lat, synogarlicę téż i gołębicę.
Genesis	Rdz	1	15	10	Który wziąwszy to wszystko, przedzielił je na poły, a obie części przeciw sobie jedne ku drugiéj położył: ale ptaków nie rozcinał.
Genesis	Rdz	1	15	11	I zlecieli ptacy na ono mięso, a Abram je odganiał.
Genesis	Rdz	1	15	12	A gdy słońce zachodziło, przypadł twardy sen na Abrama: i strach wielki i ciemny przypadł nań.
Genesis	Rdz	1	15	13	I rzeczono do niego: Wiedz wprzód wiedząc, iż gościem będzie nasienie twoje w ziemi nie swojéj, i podbiją je w niewolą, i utrapią je przez cztery sta lat.
Genesis	Rdz	1	15	14	A wszakoż naród, u którego w niewoli będą, ja sądzić będę: a potem wynidą z wielką majętnością.
Genesis	Rdz	1	15	15	Ale ty pójdziesz do ojców twoich w pokoju, pogrzebiony w starości dobréj.
Genesis	Rdz	1	15	16	A w czwartem pokoleniu wrócą się tu; bo jeszcze nie wypełniły się nieprawości Amorrejczyków aż do tego czasu.
Genesis	Rdz	1	15	17	A gdy zaszło słońce, powstała mgła ciemna, i ukazał się piec kurzący się, i pochodnia ognista przechodząca między onemi przedziały.
Genesis	Rdz	1	15	18	Onego dnia uczynił Pan przymierze z Abramem, mówiąc: Nasieniu twemu dam tę ziemię od rzeki Egipskiéj, aż do rzeki wielkiéj Euphratesa.
Genesis	Rdz	1	15	19	Cynejczyki, i Cenezejczyki, Cedmonejczyki,
Genesis	Rdz	1	15	20	I Hetejczyki, i Pherezejczyki, Raphaimy téż,
Genesis	Rdz	1	15	21	I Amorrejczyki, i Chananejczyki, i Gergezejczyki, i Jebuzejczyki.
Genesis	Rdz	1	16	1	Sarai tedy, żona Abramowa, nie rodziła dzieci: ale mając niewolnicę Egiptyankę imieniem Agar,
Genesis	Rdz	1	16	2	Rzekła mężowi swemu: Oto zamknął mię Pan, abych nie rodziła: Wnidź do sługi mojéj, azali snadź wżdy z niéj będę miała dziatki. A gdy on przyzwolił na prośbę jéj,
Genesis	Rdz	1	16	3	Wzięła Agarę Egiptyankę, sługę swą, po dziesiąci lat, jako mieszkać poczęli w ziemi Chananejskiéj, i dała ją mężowi swemu za żonę.
Genesis	Rdz	1	16	4	Który wszedł do niéj. Ale ona widząc, że poczęła, wzgardziła panią swoją.
Genesis	Rdz	1	16	5	I rzekła Sarai do Abrama. Niesprawiedliwie czynisz przeciw mnie: jam dała sługę do łona twego, która widząc, że poczęła, gardzi mną: niech rozsądzi Pan między mną a tobą.
Genesis	Rdz	1	16	6	Któréj odpowiadając Abram: oto, prawi, sługa twoja w ręku twoich jest, czyń z nią, jakoć się podoba. A gdy ją trapiła Sarai, uciekła.
Genesis	Rdz	1	16	7	I gdy ją znalazł Aniół Pański u źródła wody w pustyni, które jest na drodze Sur na puszczy,
Genesis	Rdz	1	16	8	Rzekł do niej: Agar, sługo Sarai, zkąd idziesz? i dokąd idziesz? Która odpowiedziała: Od oblicza Sarai, paniéj mojéj ja uciekam.
Genesis	Rdz	1	16	9	I rzekł jéj Aniół Pański: Wróć się do paniéj swéj, a ukorz się pod ręką jéj.
Genesis	Rdz	1	16	10	I zaś rzekł: Mnożąc rozmnożę nasienie twe, i nie będzie zliczone przez mnóstwo.
Genesis	Rdz	1	16	11	I potem rzekł: Otoś poczęła, i porodzisz syna: i nazowiesz imię jego Ismael, przeto iż usłyszał Pan utrapienie twoje.
Genesis	Rdz	1	16	12	Ten będzie dziki człowiek: ręce jego przeciwko wszystkim, a ręce wszystkich przeciw jemu: a naprzeciwko wszystkiéj braciéj swéj rozbije namioty.
Genesis	Rdz	1	16	13	I nazwała imię Pana, który mówił do niéj: Ty Boże, któryś mię ujrzał; rzekła bowiem: Zaiste, tum widziała tył widzącego mię.
Genesis	Rdz	1	16	14	Przetóż nazwała studnię onę: Studnia żywiącego i widzącego mnie. Ta jest między Kades i Barad.
Genesis	Rdz	1	16	15	I urodziła Agar Abramowi syna: który nazwał imię jego Ismael.
Genesis	Rdz	1	16	16	Ośmdziesiąt i sześć lat miał Abram, gdy mu Agar urodziła Ismaela.
Genesis	Rdz	1	17	1	Zaczem gdy dziewiącidziesiąt i dziewiąci lat być począł, ukazał mu się Pan, i rzekł do niego: Jam Bóg wszechmogący: chodź przedemną, a bądź doskonały.
Genesis	Rdz	1	17	2	A uczynię przymierze moje między mną i tobą, i rozmnożę cię zbytnie wielce.
Genesis	Rdz	1	17	3	Padł Abram pochylony na oblicze.
Genesis	Rdz	1	17	4	I rzekł mu Bóg: Jam jest, a przymierze moje z tobą, i będziesz ojcem wiela narodów.
Genesis	Rdz	1	17	5	I imię twoje nie będzie daléj zwane Abram: ale będziesz zwan Abraham; bom cię ojcem wiela narodów postanowił.
Genesis	Rdz	1	17	6	I uczynię, że się rozmnożysz bardzo wielce: i rozkrzewię cię w narody, i królowie z ciebie wynidą.
Genesis	Rdz	1	17	7	I postanowię umowę między mną a tobą, i między nasieniem twem po tobie w narodziech ich, przymierzem wiecznem: żebym był Bogiem twoim i nasienia twego po tobie.
Genesis	Rdz	1	17	8	I dam tobie i nasieniu twemu ziemię pielgrzymowania twego, wszystkę ziemię Chananejską w osiadłość wieczną, i będę Bogiem ich.
Genesis	Rdz	1	17	9	I rzekł zasię Bóg do Abrahama: I ty tedy będziesz strzegł przymierza mego, i nasienie twoje po tobie w narodziech swoich.
Genesis	Rdz	1	17	10	To jest przymierze moje, które zachowacie między mną a wami, i nasieniem twem po tobie: Obrzezany będzie z was każdy mężczyzna:
Genesis	Rdz	1	17	11	A obrzeżecie ciało odrzezku waszego, aby było na znak przymierza miedzy mną i wami.
Genesis	Rdz	1	17	12	Dzieciątko ośmi dni będzie obrzezano między wami, każdy mężczyzna w narodziech waszych: tak w domu urodzony sługa jako i kupiony, będzie obrzezany, i którykolwiek nie jest z pokolenia waszego.
Genesis	Rdz	1	17	13	I będzie umowa moja na ciele waszem na przymierze wieczne.
Genesis	Rdz	1	17	14	Mężczyzna, którego odrzezku ciało nie będzie obrzezane, będzie wygładzona dusza ona z ludu swego: iż przymierze moje wzruszył.
Genesis	Rdz	1	17	15	Rzekł téż Bóg do Abrahama: Sarai, żonę twoję nie będziesz zwał Sarai ale Sarą.
Genesis	Rdz	1	17	16	I będę jéj błogosławił, i dam ci z niéj syna, któremu błogosławić będę: i będzie w narody, i królowie ludów wynidą z niego.
Genesis	Rdz	1	17	17	Upadł Abraham na oblicze swoje, i rozśmiał się mówiąc w sercu swojem: Co mniemasz, że stoletniemu syn się urodzi? i Sara w dziewięćdziesiąt lat porodzi?
Genesis	Rdz	1	17	18	I rzekł do Boga: Oby Ismael żył przed tobą.
Genesis	Rdz	1	17	19	I rzekł Bóg do Abrahama: Sara, żona twoja, urodzi tobie syna, i nazowiesz imię jego Izaak, i postanowię umowę moję jemu na przymierze wieczne, i nasieniu jego po nim.
Genesis	Rdz	1	17	20	O Ismaela téż wysłuchałem cię. Oto błogosławię mu, i rozmnożę i rozszerzę go bardzo: dwanaście książąt zrodzi, i rozkrzewię go w naród wielki.
Genesis	Rdz	1	17	21	Ale przymierze moje ustawię do Izaaka, którego tobie urodzi Sara o tym czasie w roku drugim.
Genesis	Rdz	1	17	22	A gdy się dokonała rzecz mówiącego z nim, wstąpił Bóg od Abrahama.
Genesis	Rdz	1	17	23	I wziął Abraham Ismaela, syna swego, i wszystkie sługi urodzone w domu jego: i wszystkie, które był kupił, wszystkie mężczyzny ze wszech mężów domu swego: i obrzezał ciało odrzezku ich, zaraz onegóż dnia, jako mu był Bóg przykazał.
Genesis	Rdz	1	17	24	Abrahamowi było dziewięćdziesiąt i dziewięć lat, kiedy obrzezał ciało odrzezku swego.
Genesis	Rdz	1	17	25	A Ismael syn trzynaście lat miał spełna czasu obrzezania swego.
Genesis	Rdz	1	17	26	Tegóż dnia obrzezan jest Abraham i Ismael syn jego:
Genesis	Rdz	1	17	27	I wszyscy mężowie domu jego, tak w domu urodzeni jako i kupieni, i cudzoziemcy pospołu obrzezani są.
Genesis	Rdz	1	18	1	I ukazał mu się Pan w dolinie Mambre, siedzącemu we drzwiach namiotu swego w samo gorąco dniowe.
Genesis	Rdz	1	18	2	A gdy podniósł oczy swe, ukazali mu się trzej mężowie stojący blisko niego: które ujrzawszy wybieżał przeciwko im ze drzwi namiotu, i pokłonił się do ziemie.
Genesis	Rdz	1	18	3	I rzekł: Panie, jeźlim nalazł łaskę w oczach twoich, nie mijaj sługi twego:
Genesis	Rdz	1	18	4	Ale przyniosę troszkę wody, a umyjcie nogi wasze, i odpoczyńcie pod drzewem:
Genesis	Rdz	1	18	5	I przyniosę kęs chleba, i posilicie serce wasze, potem pójdziecie: dlategoście bowiem zstąpili do sługi swego. A oni rzekli: Uczyń, jakoś rzekł.
Genesis	Rdz	1	18	6	Pośpieszył się Abraham w namiot do Sary i rzekł jéj: Śpiesz się, trzy miarki światłéj mąki rozczyń, a naczyń podpłomyków.
Genesis	Rdz	1	18	7	Sam téż do bydła pobieżał, i wziął ztamtąd cielę młodziuchne i wyborne, i dał pacholęciu: który pośpieszył i uwarzył je.
Genesis	Rdz	1	18	8	Wziął téż masła i mleka i cielę, które był uwarzył, i położył przed nimi: a sam stał wedle nich pod drzewem.
Genesis	Rdz	1	18	9	A gdy się najedli, rzekli do niego: Gdzie jest Sara, żona twoja? on odpowiedział: Oto w namiecie jest.
Genesis	Rdz	1	18	10	Któremu rzekł: wracając się przyjdę do ciebie o tym czasie, dali Bóg zdrowie, a Sara, żona twoja będzie syna miała. Co usłyszawszy Sara, rozśmiała się za drzwiami namiotu.
Genesis	Rdz	1	18	11	A byli oboje starzy i zeszłego wieku, i już były ustały Sarze białogłowskie rzeczy.
Genesis	Rdz	1	18	12	Która rozśmiała się potajemnie, mówiąc: Gdym się już zstarzała, i Pan mój jest stary, rozkoszy patrzyć będę?
Genesis	Rdz	1	18	13	I rzekł Pan do Abrahama: Czemu się rozśmiała Sara, mówiąc: Izaż prawdziwie porodzę, babą będąc?
Genesis	Rdz	1	18	14	Izali Bogu jest co trudnego? jako się rzekło, wrócę się do ciebie o tymże czasie, dali Bóg zdrowie: i będzie miała Sara syna.
Genesis	Rdz	1	18	15	Zaprzała Sara, mówiąc: Nie śmiałam się: bojaźnią przestraszona. A Pan: Nie jest, prawi, tak, aleś się śmiała.
Genesis	Rdz	1	18	16	Gdy tedy wstali z onąd mężowie, obrócili oczy ku Sodomie: a Abraham szedł wespół prowadząc je.
Genesis	Rdz	1	18	17	I rzekł Pan: Izali mogę zataić przed Abrahamem, co uczynię?
Genesis	Rdz	1	18	18	Ponieważ on ma być w lud wielki, i siły mocnéj, i błogosławione być mają w nim wszystkie narody ziemie?
Genesis	Rdz	1	18	19	Wiem bowiem, iż rozkaże synom swoim i domowi swemu po sobie, aby strzegli drogi Pańskiéj, i czynili sąd i sprawiedliwość: aby przywiódł Pan dla Abrahama wszystko, co mówił do niego.
Genesis	Rdz	1	18	20	Rzekł tedy Pan: Krzyk Sodomy i Gomorry rozmnożył się, i grzech ich zbytnie ociężał.
Genesis	Rdz	1	18	21	Zstąpię i oglądam, jeźliż krzyk, który mię doszedł, skutkiem wypełnili, czyli nie tak jest, abym wiedział.
Genesis	Rdz	1	18	22	I obrócili się z onąd i poszli do Sodomy: lecz Abraham jeszcze stał przed Panem.
Genesis	Rdz	1	18	23	I przystąpiwszy się rzekł: Izali zatracisz sprawiedliwego z niezbożnym?
Genesis	Rdz	1	18	24	Jeźliż będzie pięćdziesiąt sprawiedliwych w mieście, zginąż społem? i nie przepuścisz miejscu onemu dla piącidziesiąt sprawiedliwych, jeźliż będą w niem?
Genesis	Rdz	1	18	25	Niech to daleko będzie od ciebie, abyś tę rzecz uczynić miał, i zabił sprawiedliwego z niezbożnym, ażeby był sprawiedliwy jako i niezbożny: nie twoja to, który sądzisz wszystkę ziemię: żadną miarą nie uczynisz sądu tego.
Genesis	Rdz	1	18	26	I rzekł Pan do niego: Jeźli najdę w Sodomie pięćdziesiąt sprawiedliwych w samem mieście, odpuszczę wszystkiemu miejscu dla nich.
Genesis	Rdz	1	18	27	A odpowiadając Abraham rzekł: Iżem raz począł, będę mówił do Pana mego, aczem proch i popiół.
Genesis	Rdz	1	18	28	A jeźliby mniéj piącią było sprawiedliwych, niż pięćdziesiąt, czy zatracisz dla czterdziestu i piąci wszystko miasto? I rzekł: Nie zatracę, jeźli tam najdę czterdziestu piąci.
Genesis	Rdz	1	18	29	Rzekł jeszcze do niego: A jeźli się tam najdą czterdzieści, co uczynisz? Odpowiedział: Nie zatracę dla czterdziestu.
Genesis	Rdz	1	18	30	Rzekł: Nie gniewaj się Panie, proszę, jeźli przemówię. A jeźli się tam najdą trzydzieści? Odpowiedział: Nie uczynię, jeźli tam najdę trzydziestu.
Genesis	Rdz	1	18	31	Rzekł: Gdyżem raz począł, będę mówił do Pana mego: A jeźli się tam najdą dwadzieścia? Odpowiedział: Nie zatracę dla dwudziestu.
Genesis	Rdz	1	18	32	Proszę, rzekł, nie gniewaj się Panie, jeźli jeszcze raz przerzekę: A jeźli się tam najdą dziesięć? Odpowiedział: Nie zatracę dla dziesiąci.
Genesis	Rdz	1	18	33	I poszedł Pan, jako przestał mówić do Abrahama: a on się téż wrócił na miejsce swoje.
Genesis	Rdz	1	19	1	I przyszli dwaj Aniołowie do Sodomy w wieczór, i gdy Lot siedział w bronie miejskiéj. Który ujrzawszy je, wstał, i szedł przeciwko nim: i pokłonił się twarzą do ziemie,
Genesis	Rdz	1	19	2	I rzekł: Proszę Panowie, wstąpcie do domu pacholęcia waszego, a zostańcie w nim. Umyjcie nogi swoje, a rano pójdziecie w drogę waszę. A oni odpowiedzieli: By najmniéj, ale na ulicy zostaniemy.
Genesis	Rdz	1	19	3	Przymusił ich bardzo, aby stanęli u niego: a gdy weszli do domu jego, sprawił ucztę i napiekł chleba przasnego, i jedli.
Genesis	Rdz	1	19	4	Ale pierwéj niż poszli spać, ludzie z miasta obstąpili dom, od chłopięcia aż do starego, wszystek lud pospołu.
Genesis	Rdz	1	19	5	I zawołali Lota i rzekli mu: Gdzie są mężowie, którzy weszli do ciebie w nocy? wywiedź je tu, abychmy je poznali.
Genesis	Rdz	1	19	6	Wyszedłszy do nich Lot, zamknąwszy drzwi za sobą rzekł:
Genesis	Rdz	1	19	7	Nie czyńcie, proszę, bracia moi, nie czyńcie téj złości.
Genesis	Rdz	1	19	8	Mam dwie córki, które jeszcze nie poznały męża: wywiodę je do was, a czyńcie z niemi, jako się wam podoba, byleście jedno mężom tym nic złego nie czynili; bo weszli pod cieniem dachu mego.
Genesis	Rdz	1	19	9	A oni rzekli: Pójdźże tam: i zasię rzekli: Przyszedłeś tu jako przychodzień, czyli abyś sądził? ciebie tedy samego bardziéj niźli je dręczyć będziemy. I czynili gwałt Lotowi bardzo ciężko: i już bliżu było, że drzwi wyłomili.
Genesis	Rdz	1	19	10	A oto wyciągnęli rękę mężowie i wwiedli Lota w dom do siebie, i zamknęli drzwi.
Genesis	Rdz	1	19	11	A one, którzy przed domem byli, pozarażali ślepotą od najmniejszego aż do największego, tak iż drzwi naleść nie mogli.
Genesis	Rdz	1	19	12	I rzekli do Lota: Masz tu kogo z swoich? zięcia, albo syny, albo córki? wszystkie, którzy są twoi, wyprowadź z miasta tego;
Genesis	Rdz	1	19	13	Zgładziemy bowiem to miejsce, przeto iż przemógł krzyk ich przed Panem, który nas posłał, abyśmy je wytracili.
Genesis	Rdz	1	19	14	Wyszedłszy tedy Lot, mówił do zięciów swoich, którzy mieli pojąć córki jego, i rzekł: Wstańcie, wynidźcie z miejsca tego; bo zatraci Pan miasto to. I zdał się im, jakoby żartem mówił.
Genesis	Rdz	1	19	15	A gdy było rano, przymuszali go Aniołowie mówiąc: Wstań, weźmij żonę twoję i dwie córki, które masz, abyś i ty pospołu nie zginął we złości miasta.
Genesis	Rdz	1	19	16	A gdy się on ociągał, ujęli rękę jego i rękę żony jego i dwu córek jego, przeto iż mu Pan folgował.
Genesis	Rdz	1	19	17	I wywiedli go, i postawili przed miastem: i tam mówili do niego, mówiąc: Zachowaj duszę twoją: nie oglądaj się nazad, ani postawaj we wszystkiéj wokół krainie: ale na górze zachowaj się, byś i ty pospołu nie zginął.
Genesis	Rdz	1	19	18	I rzekł Lot do nich: Proszę, Panie mój,
Genesis	Rdz	1	19	19	Ponieważ nalazł sługa twój łaskę przed tobą, a uwielbiłeś miłosierdzie twoje, któreś uczynił zemną, abyś zachował duszę moję: i na górze nie mogę być zachowany, by mię snadź nie zachwyciło złe i nie umarł.
Genesis	Rdz	1	19	20	Jest miasto tu blisko, do którego mogę uciec, małe, a będę w niem zachowan: azaż nie małe jest? a będzie żywa dusza moja.
Genesis	Rdz	1	19	21	I rzekł do niego: Oto i w tem przyjąłem prośbę twoją, abych nie wywrócił miasta, o któreś mówił.
Genesis	Rdz	1	19	22	Śpieszże się, a zachowaj się tam; bo nie będę mógł nic uczynić, aż tam wnidziesz: Dlategóż przezwane jest imię miastu onemu Segor.
Genesis	Rdz	1	19	23	Słońce wzeszło na ziemię: a Lot wszedł do Segora.
Genesis	Rdz	1	19	24	Tedy Pan dżdżył na Sodomę i Gomorrę siarką i ogniem od Pana z nieba.
Genesis	Rdz	1	19	25	I wywrócił miasta te, i wszystkę wkół krainę: wszystkie obywatele miast i wszystko, co się zieleni na ziemi.
Genesis	Rdz	1	19	26	A obejrzawszy się żona jego nazad, obrócona jest w słup soli.
Genesis	Rdz	1	19	27	Abraham lepak wstawszy rano, gdzie pierwéj stał z Panem,
Genesis	Rdz	1	19	28	Pojrzał na Sodomę i Gomorrę, i na wszystkę ziemię onéj krainy, i ujrzał wzgórę lecący pérz z ziemie, jako dym z pieca.
Genesis	Rdz	1	19	29	Gdy bowiem wywracał Bóg miasta onéj krainy, wspomniawszy na Abrahama, wybawił Lota z wywrócenia miast, w których mieszkał.
Genesis	Rdz	1	19	30	I wyszedł Lot z Segora, i mieszkał na górze, i dwie córki jego z nim; (bał się bowiem mieszkać w Segorze): i mieszkał w jaskini sam, i dwie córki jego z nim.
Genesis	Rdz	1	19	31	I rzekła starsza do młodszéj: Ojciec nasz stary jest, a żaden z mężczyzny nie został na ziemi, któryby mógł wniść do nas, według obyczaju wszystkiéj ziemie.
Genesis	Rdz	1	19	32	Pójdź, upójmy go winem i śpijmy z nim, abyśmy mogły zachować nasienie z ojca naszego.
Genesis	Rdz	1	19	33	Dały tedy ojcu swemu pić wina onéj nocy: i weszła starsza, i spała z ojcem: a on nie czuł, ani kiedy się układła córka, ani kiedy wstała.
Genesis	Rdz	1	19	34	Drugiego też dnia rzekła starsza do młodszej: „Otom wczoraj spała z ojcem moim ; dajmyż mu pić wina i tej nocy, i będziesz spała z nim, abyśmy zachowały potomstwo z ojca naszego.”
Genesis	Rdz	1	19	35	I dały także onéj nocy ojcu swemu pić wino: i wszedłszy młodsza córka spała z nim: Lecz ani tedy poczuł, kiedy z nim spała, albo kiedy wstała. Poczęły tedy dwie córki Lotowe z ojca swego.
Genesis	Rdz	1	19	36	I porodziła starsza syna, i nazwała imię jego Moab: ten jest ojcem Moabitów, aż do dzisiejszego dnia.
Genesis	Rdz	1	19	37	Młodsza téż porodziła syna, i nazwała imię jego Ammon: (to jest syn ludu mego) ten jest ojciec Ammonitów aż po dziś dzień.
Genesis	Rdz	1	19	38	Drugiego téż dnia rzekła starsza do młodszéj: otom wczora spała z ojcem moim: dajmyż mu pić wina i téj nocy, i będziesz spała z nim, abyśmy zachowały nasienie z ojca naszego.
Genesis	Rdz	1	20	1	Puściwszy się ztamtąd Abraham do ziemie południowéj, mieszkał między Kades i Sur, i był gościem w Gerarys.
Genesis	Rdz	1	20	2	I powiadał o Sarze, żonie swojéj: siostrą moją jest. Posłał tedy Abimelech król Gerary i wziął ją.
Genesis	Rdz	1	20	3	Ale przyszedł Bóg do Abimelecha przez sen w nocy, i rzekł mu: Oto umrzesz dla niewiasty, którąś wziął; ma bowiem męża.
Genesis	Rdz	1	20	4	A Abimelech nie dotknął się jéj był i rzekł: Panie, izażli lud niewiedzący i niewinny zabijesz?
Genesis	Rdz	1	20	5	Zaż mi sam nie mówił: siostra moja jest, i sama mówiła: brat mój jest? W prostości serca mego i czystości rąk moich uczyniłem to.
Genesis	Rdz	1	20	6	I rzekł do niego Bóg: I ja wiem, żeś prostem sercem uczynił: i dlategom cię strzegł, abyś nie zgrzeszył przeciwko mnie, i nie dopuściłem, abyś się jéj tykał.
Genesis	Rdz	1	20	7	Teraz tedy wróć żonę mężowi jéj; bo Prorokiem jest: i będzie się modlił za cię, i żyw będziesz: ale gdy nie będziesz chciał wrócić, wiedz, iż śmiercią umrzesz ty i wszystko, co twego jest.
Genesis	Rdz	1	20	8	I wnetże wstawszy w nocy Abimelech, zezwał wszystkie sługi swoje, i powiedział te wszystkie rzeczy w uszy ich: i polękali się wszyscy mężowie bardzo.
Genesis	Rdz	1	20	9	I wezwał téż Abimelech Abrahama, i rzekł mu: Coś nam uczynił? cośmy zgrzeszyli przeciw tobie, iżeś przywiódł na mię i na królestwo moje grzech wielki? Czegoś czynić nie miał, uczyniłeś nam.
Genesis	Rdz	1	20	10	I powtóre uskarżając się rzekł: Cóżeś upatrował, żebyś to uczynił?
Genesis	Rdz	1	20	11	Odpowiedział Abraham: Myśliłem sobie, mówiąc: Podobno niemasz bojaźni Bożéj na tem miejscu, i zabiją mię dla żony mojéj:
Genesis	Rdz	1	20	12	A téż i prawdziwie siostrą moją jest, córka ojca mego, acz nie córka matki mojéj: i pojąłem ją za żonę.
Genesis	Rdz	1	20	13	Ale gdy mię Bóg wywiódł z domu ojca mego, rzekłem do niéj: To miłosierdzie uczynisz zemną: Na każdem miejscu, do którego przyjdziemy, powiesz, żem bratem twoim.
Genesis	Rdz	1	20	14	Nabrał tedy Abimelech owiec i wołów i sług i służebnic, i dał Abrahamowi: i wrócił mu Sarę, żonę jego.
Genesis	Rdz	1	20	15	I rzekł: Ziemia przed wami jest, gdzieć się kolwiek podoba, mieszkaj.
Genesis	Rdz	1	20	16	A Sarze powiedział: Oto tysiąc śrebrników dałem bratu twemu, to będziesz miała na zasłonę oczu przed wszystkimi, którzy są z tobą, i gdziekolwiek pójdziesz: a pamiętaj, że cię doszło.
Genesis	Rdz	1	20	17	Za modlitwą jednak Abrahamową, uzdrowił Bóg Abimelecha i żonę i służebnice jego, i porodziły:
Genesis	Rdz	1	20	18	Zawarł był bowiem Pan każdy żywot domu Abimelechowego, dla żony Abrahamowéj.
Genesis	Rdz	1	21	1	A Pan nawiedził Sarę, jako był obiecał, i wypełnił co powiedział.
Genesis	Rdz	1	21	2	I poczęła i urodziła syna w starości swojéj, czasu, który jéj był Bóg przepowiedział.
Genesis	Rdz	1	21	3	I nazwał Abraham imię syna swego, którego mu zrodziła Sara, Izaak:
Genesis	Rdz	1	21	4	I obrzezał go dnia ośmego, jako mu Bóg przykazał.
Genesis	Rdz	1	21	5	Gdy mu było sto lat: w tym wieku ojcowskim narodził się Izaak.
Genesis	Rdz	1	21	6	I rzekła Sara: śmiech mi uczynił Bóg: ktokolwiek usłyszy, pomoże mi śmiechu.
Genesis	Rdz	1	21	7	I zasię rzekła: Ktoby wierzył, że Abraham usłyszeć miął, iż Sara piersiami karmi syna, którego mu już staremu urodziła?
Genesis	Rdz	1	21	8	Rosło tedy dziecię, i odchowane jest: i uczynił Abraham wielką ucztę w dzień odchowania jego.
Genesis	Rdz	1	21	9	A gdy ujrzała Sara syna Agary Egiptyanki, grającego z Izaakiem, synem swoim, rzekła do Abrahama:
Genesis	Rdz	1	21	10	Wyrzuć tę niewolnicę i syna jéj; nie będzie bowiem dziedzicem syn niewolnice z synem moim Izaakiem.
Genesis	Rdz	1	21	11	Przykro to przyjął Abraham dla syna swego.
Genesis	Rdz	1	21	12	Któremu rzekł Bóg: Niech ci się nie zda ostro o dziecięciu i o niewolnicy twojéj: we wszystkiem, coćkolwiek rzecze Sara, słuchaj głosu jéj; bo w Izaaku będzieć nazwane nasienie.
Genesis	Rdz	1	21	13	Aleć i syna niewolnice rozmnożę w naród wielki, ponieważ nasieniem twojem jest.
Genesis	Rdz	1	21	14	Wstał tedy Abraham rano, i wziąwszy chleb, i bukłak wody, włożył na plecy jéj: i oddał jéj dziecię i odprawił ją. Która poszedłszy błądziła w puszczy Bersabee.
Genesis	Rdz	1	21	15	A gdy nie stało wody w bukłaku, porzuciła dziecię pod jednem z drzew, które tam były.
Genesis	Rdz	1	21	16	I odeszła i usiadła przeciw niemu z daleka, ile łuk zastrzelić może; rzekła bowiem: Nie będę patrzyła na umierające dziecię: a siedząc naprzeciwko, podniosła głos swój i płakała.
Genesis	Rdz	1	21	17	I wysłuchał Bóg głos dziecięcy. I zawołał Aniół Boży Agary z nieba, mówiąc: Co czynisz Agar? nie bój się; wysłuchał bowiem Bóg głos dziecięcy z miejsca, na którem jest.
Genesis	Rdz	1	21	18	Wstań, weźmij dziecię, a ujmij je za rękę jego; bo w naród wielki rozmnożę go.
Genesis	Rdz	1	21	19	I otworzył Bóg oczy jéj: która ujrzawszy studnię wody, szła i napełniła bukłak, i dała pić dziecięciu.
Genesis	Rdz	1	21	20	I był z nim: który urósł i mieszkał na puszczy, i stał się z młodości strzelcem.
Genesis	Rdz	1	21	21	I mieszkał w puszczy Pharan: i wzięła mu matka jego żonę z ziemie Egipskiéj.
Genesis	Rdz	1	21	22	Tegóż czasu rzekł Abimelech, i Phikol, Hetman wojska jego, do Abrahama: Bóg z tobą jest we wszystkiem, co czynisz.
Genesis	Rdz	1	21	23	A tak przysięż przez Boga, że mi nie będziesz szkodził, i potomnym moim, i pokoleniu memu: ale według miłosierdzia, którem ci uczynił, uczynisz mnie, i ziemi, w któréjeś przebywał przychodniem.
Genesis	Rdz	1	21	24	I rzekł Abraham: Ja przysięgę.
Genesis	Rdz	1	21	25	I strofował Abimelecha o studnią wody, którą gwałtem odjęli byli słudzy jego.
Genesis	Rdz	1	21	26	I odpowiedział Abimelech: Nie wiedziałem, ktoby to uczynił: nawet i tyś mi nie oznajmił, i jam nie słyszał o tem, dopiéro dziś.
Genesis	Rdz	1	21	27	Nabrał tedy Abraham owiec i wołów i dał Abimelechowi, i uczynili oba przymierze.
Genesis	Rdz	1	21	28	I postawił Abraham siedmioro owiec z trzody osobno.
Genesis	Rdz	1	21	29	Któremu rzekł Abimelech: Na co to siedmioro owiec, któreś postawił osobno?
Genesis	Rdz	1	21	30	A on: Siedmioro, prawi, owiec weźmiesz z ręki mojéj, aby mi były na świadectwo, żem ja wykopał tę studnią.
Genesis	Rdz	1	21	31	I dlatego nazwano miejsce ono Bersabee: iż tam oba przysięgli.
Genesis	Rdz	1	21	32	I weszli w przymierze o studnią przysięgi.
Genesis	Rdz	1	21	33	I wstał Abimelech, i Phikol, Hetman wojska jego, i wrócili się do ziemie Palestyńskiéj. A Abraham nasadził gaj w Bersabei, i wzywał tam imienia Pana, Boga wiecznego.
Genesis	Rdz	1	21	34	I był obywatelem ziemie Palestyńskiéj przez wiele czasów.
Genesis	Rdz	1	22	1	Co gdy się stało, kusił Bóg Abrahama, i rzekł do niego: Abrahamie, Abrahamie! A on odpowiedział: Owom ja.
Genesis	Rdz	1	22	2	Rzekł mu: Weźmij syna twego jednorodzonego, którego miłujesz, Izaaka, a idź do ziemie Widzenia: i tam go ofiarujesz na całopalenie, na jednéj górze, którą ukażę tobie.
Genesis	Rdz	1	22	3	Abraham tedy wstawszy w nocy, osiodłał osła swego: wziąwszy z sobą dwu młodzieńców, i Izaaka syna swego: a narąbawszy drew do całopalenia, szedł na miejsce, na które mu Bóg rozkazał.
Genesis	Rdz	1	22	4	A dnia trzeciego, podniósłszy oczy, ujrzał miejsce z daleka:
Genesis	Rdz	1	22	5	I rzekł do sług swoich: poczekajcie tu z osłem: a ja z dziecięciem aż do onąd pośpieszywszy, skoro uczynimy pokłon, wrócimy się do was.
Genesis	Rdz	1	22	6	Nabrał téż drew całopalenia, i włożył na Izaaka, syna swego, a sam niósł w rękach ogień i miecz. A gdy obaj szli pospołu,
Genesis	Rdz	1	22	7	Rzekł Izaak ojcu swemu: Ojcze mój! A on odpowiedział: Czego chcesz synu? Oto, prawi, ogień i drwa, a gdzież ofiara całopalenia?
Genesis	Rdz	1	22	8	A Abraham rzekł: Bóg opatrzy sobie ofiarę całopalenia, synu mój. Szli tedy pospołu.
Genesis	Rdz	1	22	9	I przyszli na miejsce, które mu ukazał Bóg, na którem zbudował ołtarz, i ułożył drwa na nim: a związawszy Izaaka syna swego, włożył go na ołtarz na stós drew.
Genesis	Rdz	1	22	10	I wyciągnął rękę i porwał miecz, aby ofiarował syna swego.
Genesis	Rdz	1	22	11	A oto Aniół Pański z nieba zawołał mówiąc: Abrahamie, Abrahamie! Który odpowiedział: Owom ja.
Genesis	Rdz	1	22	12	I rzekł mu: Nie ściągaj ręki twéj na dziecię, ani czyń najmniéj: terazem doznał, że się boisz Boga, i nie sfolgowałeś jedynemu synowi twemu dla mnie.
Genesis	Rdz	1	22	13	Podniósł Abraham oczy swoje, i ujrzał za sobą barana, a on uwiązł za rogi w cierniu: którego wziąwszy ofiarował całopalenie miasto syna.
Genesis	Rdz	1	22	14	I nazwał imię miejsca onego: Pan widzi. Ztądże aż po dziś dzień zowią: Na górze Pan ujrzy.
Genesis	Rdz	1	22	15	I zawołał Aniół Pański Abrahama powtóre z nieba, mówiąc:
Genesis	Rdz	1	22	16	Przez mię samego przysiągłem, mówi Pan: Ponieważeś uczynił tę rzecz, a nie sfolgowałeś synowi twemu jednorodzonemu dla mnie:
Genesis	Rdz	1	22	17	Błogosławić ci będę i rozmnożę nasienie twoje jako gwiazdy niebieskie, i jako piasek, który jest na brzegu morskim: posiędzie nasienie twoje brony nieprzyjaciół swoich.
Genesis	Rdz	1	22	18	I błogosławione będą w nasieniu twojem wszystkie narody ziemie, żeś był posłuszny głosu mego.
Genesis	Rdz	1	22	19	I wrócił się Abraham do sług swoich, i przyszli pospołu do Bersabei, i mieszkał tam.
Genesis	Rdz	1	22	20	Gdy się to tak stało, dano znać Abrahamowi, że téż Melcha narodziła synów Nachorowi, bratu jego.
Genesis	Rdz	1	22	21	Hus pierworodnego, i Buz brata jego, i Kamuel, ojca Syryjczyków.
Genesis	Rdz	1	22	22	I Kased, i Azaw, Pheldas téż i Jedlaph,
Genesis	Rdz	1	22	23	I Bathuel, z którego się urodziła Rebeka: ośmi tych urodziła Melcha Nachorowi, bratu Abrahamowemu.
Genesis	Rdz	1	22	24	A nałożnica jego, imieniem Roma, urodziła Taber, i Gaham, i Tahas, i Maacha.
Genesis	Rdz	1	23	1	A Sara żyła sto dwadzieścia siedm lat.
Genesis	Rdz	1	23	2	I umarła w mieście Arbee, które jest Hebron, w ziemi Chananejskiéj: i przyszedł Abraham, aby żałował, i płakał jéj.
Genesis	Rdz	1	23	3	A wstawszy od posługi ciała, mówił do synów Hethowych, mówiąc:
Genesis	Rdz	1	23	4	Jestem przychodniem i gościem u was: dajcie mi prawo pogrzebu z wami, abych pogrzebł umarłego mego.
Genesis	Rdz	1	23	5	Odpowiedzieli synowie Hethowi, mówiąc:
Genesis	Rdz	1	23	6	Słuchaj nas, Panie: Książęciem Bożym jesteś u nas, w wybornych grobiech naszych pogrzeb umarłego swego: i żaden ci bronić nie będzie mógł, abyś w grobie jego nie miał pogrześć umarłego swego.
Genesis	Rdz	1	23	7	Powstał Abraham i pokłonił się ludowi ziemie, to jest synom Hethowym:
Genesis	Rdz	1	23	8	I rzekł do nich: Jeźli się podoba duszy waszéj, żebych pogrzebł umarłego mego, słuchajcie mię, a przyczyńcie się za mną do Ephrona, syna Seorowego:
Genesis	Rdz	1	23	9	Aby mi spuścił jaskinią dwoistą, którą ma w ostatniéj części pola swego: za pieniądze słuszne niechaj mi ją spuści przed wami w osiadłość grobu.
Genesis	Rdz	1	23	10	A Ephron mieszkał w pośrodku synów Hethowych. I odpowiedział Ephron Abrahamowi w głos przed wszystkimi, którzy wchodzili w bronę miasta onego, mówiąc:
Genesis	Rdz	1	23	11	Żadną miarą niech tak nie będzie, Panie mój: ale ty raczéj posłuchaj co mówię: Pole tobie daję, i jaskinią, która na niem jest, przy bytności synów ludu mego: pogrzeb umarłego swego.
Genesis	Rdz	1	23	12	Pokłonił się Abraham przed ludem onéj ziemie:
Genesis	Rdz	1	23	13	I rzekł do Ephrona, w kole ludu: Proszę posłuchaj mnie: Dam pieniądze za pole: przyjmij je, a tak pogrzebię umarłego mego na niem.
Genesis	Rdz	1	23	14	I odpowiedział Ephron:
Genesis	Rdz	1	23	15	Panie mój, słuchaj mnie: Ziemia, któréj żądasz, za cztery sta syklów śrebra stoi: tać jest cena między mną a tobą: ale zaż to wielka? pogrzeb umarłego swego.
Genesis	Rdz	1	23	16	Co gdy usłyszał Abraham, odważył pieniądze, których Ephron zażądał, gdzie słyszeli synowie Hethowi: cztery sta syklów śrebra dobréj monety pospolitéj.
Genesis	Rdz	1	23	17	I potwierdzone jest pole niekiedy Ephronowe, na którem była jaskinia dwoista naprzeciwko Mambre: tak samo jako i jaskinia, i wszystkie drzewa jego, we wszystkich granicach jego w około,
Genesis	Rdz	1	23	18	Abrahamowi w osiadłość, na co patrzali synowie Hethowi, i wszyscy, którzy wchodzili w bramę miasta onego.
Genesis	Rdz	1	23	19	I tak pogrzebł Abraham Sarę, żonę swą w jaskini pola dwoistéj, która leżała przeciwko Mambre. To jest Hebron w ziemi Chananejskiéj.
Genesis	Rdz	1	23	20	I potwierdzone jest pole i jaskinia, która była na niem, Abrahamowi w osiadłość grobu, od synów Hethowych.
Genesis	Rdz	1	24	1	A Abraham był stary i podeszły w leciech: a Pan mu we wszystkiem błogosławił: i rzekł do starszego sługi domu swego, który władał wszystkiem, co miał:
Genesis	Rdz	1	24	2	Połóż rękę twoje pod biodrę moję,
Genesis	Rdz	1	24	3	Abych cię poprzysiągł przez Pana, Boga nieba i ziemie, żebyś nie brał żony synowi memu z córek Chananejskich, między któremi mieszkam:
Genesis	Rdz	1	24	4	Ale żebyś do ziemie i do rodziny mojéj jechał, i ztamtąd wziął żonę synowi memu Izaakowi.
Genesis	Rdz	1	24	5	Odpowiedział sługa: Jeźli białagłowa nie będzie chciała iść zemną do téj ziemie, izaż odprowadzić mam syna twego na miejsce, z któregoś ty wyszedł?
Genesis	Rdz	1	24	6	I rzekł Abraham: strzeż, abyś tam kiedy nie odprowadzał syna mego.
Genesis	Rdz	1	24	7	Pan Bóg niebieski, który mię wziął z domu ojca mego, i z ziemie urodzenia mego, który mówił zemną, i przysiągł mi mówiąc: Nasieniu twemu dam tę ziemię: on pośle Anioła swego przed tobą, i weźmiesz ztamtąd żonę synowi memu.
Genesis	Rdz	1	24	8	A jeźli nie zechce białagłowa jechać z tobą, tedy nie będziesz obowiązany przysięgą: tylko syna mego nie odprowadzaj tam.
Genesis	Rdz	1	24	9	Podłożył tedy sługa rękę swoję pod biodrę pana swego, i przysiągł mu na tę mowę.
Genesis	Rdz	1	24	10	I wziął dziesięć wielbłądów z stada i poszedł, niosąc z sobą ze wszystkich dóbr jego: a pojechawszy udał się do Mezopotamii, do miasta Nachor.
Genesis	Rdz	1	24	11	I postawiwszy wielbłądy przed miastem u studnie w wieczór, o czasie, którego zwykły wychodzić niewiasty czerpać wodę, rzekł:
Genesis	Rdz	1	24	12	Panie, Boże pana mojego Abrahama, proszę, potkaj mnie dziś, a uczyń miłosierdzie z panem moim Abrahamem.
Genesis	Rdz	1	24	13	Oto ja stoję blisko studnie, a córki obywatelów tego miasta wynidą czerpać wodę.
Genesis	Rdz	1	24	14	Przetóż panienka, któréj ja rzekę: Nachyl wiadra twego, że się napiję: a ona odpowie: Pij, i owszem i wielbłądy twoje napoję: ta jest, którąś zgotował słudze swemu Izaakowi: i przez to zrozumiem, żeś uczynił miłosierdzie z panem moim.
Genesis	Rdz	1	24	15	Jeszcze był w sobie słów nie dokończył, a oto Rebeka wychodziła, córka Bathuela, syna Melchy, żony Nachora, brata Abrahamowego, mając wiadro na ramieniu swojem:
Genesis	Rdz	1	24	16	Dzieweczka zbytnie śliczna, i panna bardzo piękna, i niepoznana od męża. A zeszła była do studni, i napełniła była wiadro, i wracała się.
Genesis	Rdz	1	24	17	I zabieżał jéj sługa, i rzekł: Trochę wody, abym się napił, daj mi z wiadra twego.
Genesis	Rdz	1	24	18	Która odpowiedziała: Pij panie mój, i prędziuchno złożyła wiadro na rękę swoję, i dała mu pić.
Genesis	Rdz	1	24	19	A gdy się napił, przydała: I owszem i wielbłądom twoim naczerpam wody, aż się wszyscy napiją.
Genesis	Rdz	1	24	20	I wylawszy wiadro w koryta, bieżała zasię do studnie czerpać wody: i naczerpawszy, wszystkim wielbłądom dała.
Genesis	Rdz	1	24	21	A on milcząc przypatrował się jéj, chcąc wiedzieć, jeźliby zdarzył Pan drogę jego, czy nie.
Genesis	Rdz	1	24	22	A gdy się napili wielbłądowie, dobył mąż nausznic złotych, które ważyły dwa sykla, i manelli tyleż, ważących syklów dziesięć.
Genesis	Rdz	1	24	23	I rzekł do niéj: Czyjaś ty córka? powiedz mi: Jestli w domu ojca twego miejsce ku staniu?
Genesis	Rdz	1	24	24	Która odpowiedziała: Jestem córka Bathuela, syna Melchy, którego urodziła Nachorowi.
Genesis	Rdz	1	24	25	I przydała mówiąc: Pléw téż i siana dostatek jest u nas, i miejsce przestrone do stania.
Genesis	Rdz	1	24	26	I nachylił się człowiek, i pokłonił się Panu,
Genesis	Rdz	1	24	27	Mówiąc: Błogosławiony Pan, Bóg pana mego Abrahama, który nie oddalił miłosierdzia i prawdy swéj od Pana mego, i prostą drogą przywiódł mię w dom brata pana mego.
Genesis	Rdz	1	24	28	Bieżała tedy dzieweczka, i powiedziała w domu matki swéj wszystko, co słyszała.
Genesis	Rdz	1	24	29	A Rebeka miała brata, imieniem Labana, który prędko wyszedł do człowieka, kędy była studnia.
Genesis	Rdz	1	24	30	A gdy ujrzał nausznice i manelle na ręku siostry swéj, i usłyszał wszystkie słowa powiadającéj: To mi mówił człowiek: przyszedł do męża, który stał u wielbłądów, i blisko studnie wody:
Genesis	Rdz	1	24	31	I rzekł do niego: Wnidź błogosławiony Pański: przecz na dworze stoisz? nagotowałem dom i miejsce wielbłądom.
Genesis	Rdz	1	24	32	I doprowadził go do gospody, i rozsiodłał wielbłądy, i dał pléw i siana, i wody na umycie nóg jego, i mężów, którzy z nim przyjechali.
Genesis	Rdz	1	24	33	I położono przed nim chleba, który rzekł: Nie będę jadł, aż odmówię rzecz swoję. Odpowiedział mu: Mów.
Genesis	Rdz	1	24	34	A on rzekł: Jestem sługa Abrahamów:
Genesis	Rdz	1	24	35	A Pan błogosławił panu memu bardzo, i uwielmożony jest: i nadał mu owiec i wołów, śrebra i złota, niewolników i niewolnic, wielbłądów i osłów.
Genesis	Rdz	1	24	36	I urodziła Sara, żona pana mego, syna panu memu w starości swojéj, i dał mu wszystko, co miał.
Genesis	Rdz	1	24	37	I poprzysiągł mię pan mój, mówiąc: Nie weźmiesz żony synowi memu z córek Chananejskich, w których ziemi mieszkam:
Genesis	Rdz	1	24	38	Ale do domu ojca mego pojedziesz, i z rodziny mojéj weźmiesz żonę synowi memu.
Genesis	Rdz	1	24	39	A jam odpowiedział panu memu: A jeźli nie będzie chciała zemną jechać białagłowa?
Genesis	Rdz	1	24	40	Pan, prawi, przed którego oblicznością chodzę, pośle Anioła swego z tobą, i zdarzy drogę twoję: i weźmiesz żonę synowi memu z rodziny mojéj, i z domu ojca mego.
Genesis	Rdz	1	24	41	Nie winien będziesz zaklęcia mego, gdy przyjdziesz do powinowatych moich, a nie danoćby.
Genesis	Rdz	1	24	42	Przyszedłem tedy dzisiaj do studnie wody i rzekłem: Panie, Boże pana mego Abrahama, jeźliś zdarzył drogę moję, po któréj teraz chodzę:
Genesis	Rdz	1	24	43	Oto stoję u studni wody, a panna, która wynidzie czerpać wody, usłyszy odemnie: Daj mi trochę wody pić z wiadra twego:
Genesis	Rdz	1	24	44	A rzecze mi: I ty pij, i wielbłądom twoim naczerpam, ta jest białagłowa, którą zgotował Pan synowi pana mego.
Genesis	Rdz	1	24	45	A gdym to z sobą milcząc rozbierał: ukazała się Rebeka idąc z wiadrem, które niósła na ramieniu: i zeszła do studni, i naczerpała wody. I rzekę do niéj: Daj mi trochę pić.
Genesis	Rdz	1	24	46	Która śpiesznie złożyła wiadro z ramienia, i rzekła mi: I ty pij, i wielbłądom twoim dam pić: i piłem, i napoiła wielbłądy.
Genesis	Rdz	1	24	47	I spytałem jéj, i rzekłem: Czyjaś córka? Która odpowiedziała: Jestem córka Bathuela, syna Nachorowego, którego mu urodziła Melcha. Zawiesiłem tedy nausznice na ozdobę oblicza jéj, i manelle włożyłem na ręce jéj.
Genesis	Rdz	1	24	48	I nachyliwszy się pokłoniłem się Panu, błogosławiąc Pana, Boga pana mego Abrahama, który mię przywiódł prostą drogą, abym wziął córkę brata pana mego, synowi jego.
Genesis	Rdz	1	24	49	A przetóż jeźliż czynicie miłosierdzie i prawdę z panem moim, oznajmijcie mi: a jeźli się co inszego podoba, i to mi powiedzcie, abym poszedł w prawo albo w lewo.
Genesis	Rdz	1	24	50	I odpowiedzieli Laban i Bathuel: Od Pana wyszła mowa: nie możemy nad wolą jego co innego mówić z tobą.
Genesis	Rdz	1	24	51	Oto Rebeka przed tobą jest, weźmij ją, a jedź: a niech będzie żoną syna pana twego, jako rzekł Pan.
Genesis	Rdz	1	24	52	Co gdy usłyszał sługa Abrahamów, padłszy pokłonił się do ziemie Panu.
Genesis	Rdz	1	24	53	I dobywszy naczynia śrebrnego i złotego, i szat, dał je Rebece za dar: braciéj także jéj, i matce dał upominki.
Genesis	Rdz	1	24	54	I sprawiwszy gody, jedząc i pijąc pospołu, zostali tam. A rano wstawszy sługa rzekł: Puśćcie mię, abym pojechał do pana mego.
Genesis	Rdz	1	24	55	I odpowiedzieli bracia jéj i matka: Niech zmieszka panienka aby dziesięć dni u nas, a potem pojedzie.
Genesis	Rdz	1	24	56	A on rzekł: Nie zatrzymawajcie mię, gdyż Pan zdarzył drogę moję: puśćcie mię, abym jechał do pana mego.
Genesis	Rdz	1	24	57	I rzekli: Zawołajmy panny, a dowiedzmy się jéj woli.
Genesis	Rdz	1	24	58	A gdy przyzwana przyszła, spytali: Chcesz jechać z tym człowiekiem? Która rzekła: pojadę.
Genesis	Rdz	1	24	59	A tak puścili ją, i mamkę jéj, i sługę Abrahamowego, i towarzystwo jego:
Genesis	Rdz	1	24	60	Winszując szczęścia siostrze swéj, i mówiąc: Siostraś nasza jest: rozmnóż się w tysiąc tysięcy, i niech posiędzie nasienie twoje brony nieprzyjaciół swoich.
Genesis	Rdz	1	24	61	Rebeka tedy i dziewki jéj wsiadłszy na wielbłądy, jechały za onym mężem: który się śpieszno wracał do pana swego.
Genesis	Rdz	1	24	62	A tego czasu przechadzał się Izaak po drodze, która wiedzie do studnie, któréj imię jest Żywiącego i Widzącego; mieszkał bowiem w ziemi ku południowi.
Genesis	Rdz	1	24	63	A wyszedł był dla rozmyślania na polu, już ku wieczorowi: a podniósłszy oczy swe, ujrzał wielbłądy idące zdaleka.
Genesis	Rdz	1	24	64	Rebeka téż ujrzawszy Izaaka, zsiadła z wielbłąda,
Genesis	Rdz	1	24	65	I rzekła do sługi: Co ono za człowiek, który idzie przez pole przeciwko nam? i rzekł jéj: To jest pan mój. A ona wziąwszy prędko płaszcz nakryła się.
Genesis	Rdz	1	24	66	A sługa wszystko co sprawił, powiedział Izaakowi.
Genesis	Rdz	1	24	67	Który wprowadził ją do namiotu Sary, matki swéj, i wziął ją za żonę: i tak bardzo ją miłował, że żalu, który był przypadł z śmierci matki jego, ulżył.
Genesis	Rdz	1	25	1	A Abraham pojął drugą żonę imieniem Ceturę:
Genesis	Rdz	1	25	2	Która mu urodziła Zamrana, i Jeksana, i Madana, i Madyana, i Jesboka, i Suego.
Genesis	Rdz	1	25	3	Jeksan téż zrodził Sabę, i Dadana: synowie Dadanowi byli Asurymowie, i Latusymowie, i Loomimowie.
Genesis	Rdz	1	25	4	Z Madyana lepak poszedł Epha, i Opher, i Henoch, i Abida, i Eldaa: wszyscy ci synowie Cetury.
Genesis	Rdz	1	25	5	I dał Abraham wszystko co posiadł Izaakowi:
Genesis	Rdz	1	25	6	A synom nałóżnic dał dary, i oddzielił je od Izaaka, syna swego, póki jeszcze sam był żyw, ku wschodowéj części.
Genesis	Rdz	1	25	7	A Abrahamowi było dni żywota, sto siedmdziesiąt i pięć lat.
Genesis	Rdz	1	25	8	I ustając umarł w starości dobréj, i w zeszłym wieku, i pełen dni, i zgromadzony jest do ludu swego.
Genesis	Rdz	1	25	9	I pogrzebli go Izaak i Ismael, synowie jego, w jaskini dwoistéj, która leży na polu Ephrona, syna Seorowego, Hetejczyka, naprzeciwko Mambre:
Genesis	Rdz	1	25	10	Które był kupił od synów Hethowych: tam pogrzebion jest sam, i Sara, żona jego.
Genesis	Rdz	1	25	11	A po śmierci jego błogosławił Bóg Izaakowi synowi jego, który mieszkał u studnie nazwanéj Żywiącego i Widzącego.
Genesis	Rdz	1	25	12	Te są rodzaje Ismaela, syna Abrahamowego, którego mu urodziła Agar Egiptyanka, służebnica Sary.
Genesis	Rdz	1	25	13	I te imiona synów jego w nazwiskach i w rodzajach ich: Pierworodny Ismaelów Nabajoth, potem Cedar, i Adbeel, i Mabsam.
Genesis	Rdz	1	25	14	Masma téż, i Duma, i Masza.
Genesis	Rdz	1	25	15	Hadar, i Thema, i Jethur, i Naphis, i Kedma.
Genesis	Rdz	1	25	16	Ci są synowie Ismaelowi: i te imiona po zamkach i miasteczkach ich: dwanaście książąt pokolenia ich.
Genesis	Rdz	1	25	17	I stało się lat żywota Ismaelowego sto trzydzieści i siedm: i ustając umarł, i przyłożon do ludu swego.
Genesis	Rdz	1	25	18	A mieskał od Hewili aż do Sur, która leży naprzeciwko Egiptowi, wchodzącym do Assyryi: przed obliczem wszystkiéj braciéj swéj umarł.
Genesis	Rdz	1	25	19	Te téż są rodzaje Izaaka, syna Abrahamowego: Abraham zrodził Izaaka.
Genesis	Rdz	1	25	20	Który mając lat czterdzieści pojął żonę Rebekę, córkę Bathuela Syryjczyka z Mezopotamii, siostrę Labanowę.
Genesis	Rdz	1	25	21	I prosił Izaak Pana za żoną swą, iż była niepłodną: który wysłuchał go, i dał poczęcie Rebece.
Genesis	Rdz	1	25	22	Ale się tłukły w żywocie jéj dziatki, która rzekła: Jeźliż mi tak być miało, co było po tem, żem poczęła? I poszła, aby się poradziła Pana.
Genesis	Rdz	1	25	23	Który odpowiadając rzekł: Dwa narodowie są w żywocie twoim, i dwoi ludzie z żywota twego rozdzielą się: a jeden lud zwycięży drugi lud, i starszy będzie służył młodszemu.
Genesis	Rdz	1	25	24	Już był przyszedł czas porodzenia, a oto bliźnięta nalazły się w żywocie jéj.
Genesis	Rdz	1	25	25	Który pierwéj wyszedł, lisowaty był, i wszystek jako skóra kosmaty: i nazwane jest imię jego Ezaw. Zrazu drugi wychodząc, piętę brata trzymał ręką: i dlatego nazwał go Jakóbem.
Genesis	Rdz	1	25	26	Sześćdziesiąt lat było Izaakowi, gdy mu się dziatki narodziły.
Genesis	Rdz	1	25	27	Które gdy urosły, stał się Ezaw mąż biegły w myśliwstwie, i człowiek oracz: a Jakób mąż prosty mieszkał w namieciech.
Genesis	Rdz	1	25	28	Izaak miłował Ezawa ztąd, iż jadał z łowu jego: a Rebeka miłowała Jakóba.
Genesis	Rdz	1	25	29	I uwarzył Jakób kaszę: do którego przyszedłszy Ezaw z pola spracowany,
Genesis	Rdz	1	25	30	Rzekł: Daj mi z warzywa tego czerwonego; bom się bardzo spracował. I z tejże przyczyny nazwano imię jego Edom.
Genesis	Rdz	1	25	31	Któremu rzekł Jakób: Przedaj mi pierworództwo twoje.
Genesis	Rdz	1	25	32	A on odpowiedział: Oto umieram, cóż mi pomoże pierworództwo?
Genesis	Rdz	1	25	33	Rzekł Jakób: Przysiężże mi. I przysiągł mu Ezaw, i przedał pierworództwo.
Genesis	Rdz	1	25	34	I tak wziąwszy chleb i potrawę soczewice, jadł i pił i poszedł, lekce sobie ważąc, że pierworództwo przedał.
Genesis	Rdz	1	26	1	A gdy był głód w ziemi po onym nieurodzaju, który był za czasów Abrahamowych, poszedł Izaak do Abimelecha, króla Palestyńskiego do Gerary.
Genesis	Rdz	1	26	2	I ukazał mu się Pan, i rzekł: Nie zstępuj do Egiptu, ale mieszkaj w ziemi, którą ja tobie powiem,
Genesis	Rdz	1	26	3	I bądź gościem w niéj, a będę z tobą, i będęć błogosławił; tobie bowiem i nasieniu twemu dam te wszystkie kraje, pełniąc przysięgę, którąmem przyrzekł Abrahamowi, ojcu twemu.
Genesis	Rdz	1	26	4	I rozmnożę nasienie twoje jako gwiazdy niebieskie: i dam potomkom twoim wszystkie te krainy. I będą błogosławione w nasieniu twojem wszystkie narody ziemie:
Genesis	Rdz	1	26	5	Dlatego iż był posłuszny Abraham głosu mego, i strzegł przykazania i mandatów moich, i zachował ceremonie i prawa moje.
Genesis	Rdz	1	26	6	Mieszkał tedy Izaak w Gerarze.
Genesis	Rdz	1	26	7	Którego gdy pytali mężowie miejsca onego o żonie jego, odpowiedział: siostra moja jest; bo się bał wyznać, że mu była złączona małżeństwem: mniemając, by go snadź nie zabili dla jéj piękności.
Genesis	Rdz	1	26	8	A gdy minęło dni wiele, a tamże mieszkał: wyglądając Abimelech, król Palestyński oknem, ujrzał go żartującego z Rebeką, żoną swoją.
Genesis	Rdz	1	26	9	A przyzwawszy go rzekł: Jasna rzecz jest, że to żona twoja: Czemużeś skłamał, żeby to była siostra twoja? Odpowiedział: Bałem się, abym nie zginął dla niéj.
Genesis	Rdz	1	26	10	I rzekł Abimelech: Czemuś nas oszukał? mógłby się był kto z ludu zejść z żoną twoją, i przywiódłbyś był na nas grzech wielki.
Genesis	Rdz	1	26	11	I przykazał wszystkiemu ludowi mówiąc: Ktoby się dotknął żony człowieka tego, śmiercią umrze.
Genesis	Rdz	1	26	12	I siał Izaak w onéj ziemi, i nalazł onego roku tyle sto kroć: i błogosławił mu Pan.
Genesis	Rdz	1	26	13	I zbogacił się człowiek, i postępował mnożąc się i rosnąc, aż został zbytnie wielkim.
Genesis	Rdz	1	26	14	Miał téż stada owiec i bydła, i czeladzi mnóstwo. Przeto zajrząc mu Palestynowie:
Genesis	Rdz	1	26	15	Wszystkie studnie, które byli wykopali słudzy ojca jego Abrahama, na on czas zasypali, zapełniwszy ziemią:
Genesis	Rdz	1	26	16	Tak iż i sam Abimelech mówił do Izaaka: odejdź od nas; stałeś się bowiem daleko od nas możniejszym.
Genesis	Rdz	1	26	17	A on odchodząc, żeby przyszedł do potoku Gerary, i tam mieszkał,
Genesis	Rdz	1	26	18	Wykopał zasię drugie studnie, które ukopali byli słudzy ojca jego Abrahama, i które po śmierci jego niegdy Philistynowie byli zasypali: i nazwał je temiż imiony, któremi przedtem nazwał był ojciec.
Genesis	Rdz	1	26	19	I kopali na strumieniu, i naleźli wodę żywą.
Genesis	Rdz	1	26	20	Ale i tam był poswarek pasterzów Gerary przeciw pasterzom Izaakowym, mówiących: Nasza to woda: przez co imię studnie, z tego co się stało, nazwał Potwarzą.
Genesis	Rdz	1	26	21	Wykopali jeszcze i inszą: i o tę także swarzyli się, i nazwał ją Nieprzyjaźnią.
Genesis	Rdz	1	26	22	A odszedłszy ztamtąd, ukopał inszą studnią, o którą już sporu nie wiedli: a tak nazwał imię jéj Rozszerzenie, mówiąc: Teraz rozszerzył nas Pan, i dał rość na ziemi.
Genesis	Rdz	1	26	23	I wstąpił z onego miejsca do Bersabei,
Genesis	Rdz	1	26	24	Gdzie mu się Pan ukazał tejże nocy, mówiąc: Jam jest Bóg Abrahama, ojca twego, nie bój się; bo ja z tobą jestem: będęć błogosławił, i rozmnożę nasienie twoje dla sługi mego Abrahama.
Genesis	Rdz	1	26	25	Przetóż tam zbudował ołtarz: a wzywając imienia Pańskiego rozbił namiot: i rozkazał sługom swym, aby kopali studnią.
Genesis	Rdz	1	26	26	Na które miejsce gdy przyszli z Gerary Abimelech, i Ochozath, przyjaciel jego, i Phikol, Hetman żołnierstwa,
Genesis	Rdz	1	26	27	Rzekł do nich Izaak: Przeczżeście przyszli do mnie, człowieka, którego nienawidzicie, i wypędziliście od siebie?
Genesis	Rdz	1	26	28	A oni odpowiedzieli: Widzieliśmy, iż Pan jest z tobą, i dlategośmy rzekli: Niech będzie przysięga między nami, i uczyńmy przymierze:
Genesis	Rdz	1	26	29	Abyś nam nie czynił nic złego, jako i my niceśmy twego nie ruszyli, aniśmy uczynili, coby cię obraziło: aleśmy cię w pokoju puścili rozmnożonego błogosławieństwem Pańskiem.
Genesis	Rdz	1	26	30	I sprawił im ucztę. A gdy się najedli i napili,
Genesis	Rdz	1	26	31	Wstawszy rano przysięgli sobie spólnie: i puścił je Izaak w pokoju na miejsce ich.
Genesis	Rdz	1	26	32	Alić oto przyszli tegóż dnia słudzy Izaakowi, powiadając mu o studni, którą wykopali, i mówiąc: Naleźliśmy wodę.
Genesis	Rdz	1	26	33	Zkąd nazwał ją Dostatkiem: a imię miastu dano Bersabee aż do dnia dzisiejszego.
Genesis	Rdz	1	26	34	A Ezaw mając czterdzieści lat pojął żony: Judyth, córkę Beery Hetejczyka, i Basemath, córkę Elon z tegóż miejsca.
Genesis	Rdz	1	26	35	Które obie obraziły serce Izaaka i Rebeki.
Genesis	Rdz	1	27	1	Zstarzał się tedy Izaak, i zaćmiły się oczy jego, i widzieć nie mógł, i zawołał Ezawa, syna swego starszego, i rzekł mu: Synu mój? Który odpowiedział: Owom ja.
Genesis	Rdz	1	27	2	Któremu ojciec: Widzisz, (rzekł) żem się zstarzał, a nie wiem dnia śmierci mojéj.
Genesis	Rdz	1	27	3	Weźmij brón twoję, sajdak i łuk, a wynidź na pole: a gdy polując co ugonisz,
Genesis	Rdz	1	27	4	Uczyń mi ztąd potrawę, jako wiesz wolą moję, i przynieś, abym jadł: aby błogosławiła tobie dusza moja, niż umrę.
Genesis	Rdz	1	27	5	Co gdy usłyszała Rebeka, on téż odszedł na pole, aby rozkazaniu ojcowskiemu dosyć uczynił:
Genesis	Rdz	1	27	6	Rzekła synowi swemu Jakóbowi: Słyszałam ojca twego gadającego z Ezawem, bratem twoim, i mówiącego mu:
Genesis	Rdz	1	27	7	Przynieś mi z łowu twego, a uczyń potrawę, abym jadł i błogosławił ci przed Panem, pierwéj niźli umrę.
Genesis	Rdz	1	27	8	Teraz tedy synu mój, przestań na radzie mojéj:
Genesis	Rdz	1	27	9	A szedłszy do trzody przynieś mi dwoje koźląt co lepszych, abych z nich uczyniła potrawy ojcu twemu, których rad pożywa:
Genesis	Rdz	1	27	10	Które gdy mu przyniesiesz, a naje się, abyć błogosławił, pierwéj niźli umrze.
Genesis	Rdz	1	27	11	Któréj on odpowiedział: Wiesz, iż Ezaw brat mój jest człowiek kosmaty, a ja goły:
Genesis	Rdz	1	27	12	Jeźli się mnie dotknie ojciec mój, a poczuje, boję się, aby nie mniemał, żem chciał z niego szydzić: i przywiodę na się przeklęctwo miasto błogosławieństwa.
Genesis	Rdz	1	27	13	Do którego matka: Na mnie, pry, niech będzie to przeklęctwo, synu mój: tylko słuchaj głosu mego, a szedłszy przynieś, com rzekła.
Genesis	Rdz	1	27	14	Poszedł i przyniósł, i dał matce. Zgotowała ona potrawy jako wiedziała, że chciał ojciec jego.
Genesis	Rdz	1	27	15	A w szaty Ezawowe bardzo dobre, które u siebie miała doma, oblokła go.
Genesis	Rdz	1	27	16	I skórki koźlęce obwinęła wkoło ręku, i gołość szyje jego okryła.
Genesis	Rdz	1	27	17	I dała potrawę, i chleb, którego była napiekła, oddała.
Genesis	Rdz	1	27	18	Które on wniósłszy rzekł: Ojcze mój? A on odpowiedział: Słyszę: ktoś ty jest, synu mój?
Genesis	Rdz	1	27	19	I rzekł Jakób: Jam jest pierworodny twój Ezaw: uczyniłem, jakoś mi rozkazał: wstań, siądź, a jedz z łowu mego, aby mi błogosławiła dusza twoja.
Genesis	Rdz	1	27	20	Izaak zasię rzekł do syna swego: Jakóżeś tak rychło naleść mógł, synu mój? Który odpowiedział: Wola Boża była, że mi się prędko nagodziło, czegom chciał.
Genesis	Rdz	1	27	21	I rzekł Izaak: Przystąp sam, żebym się ciebie dotknął, synu mój, a doznał, jeźliś ty jest syn mój Ezaw, czyli nie.
Genesis	Rdz	1	27	22	Przystąpił on do ojca, a pomacawszy go, rzekł Izaak: Głos wprawdzie głos Jakóbów jest: ale ręce są ręce Ezawowe.
Genesis	Rdz	1	27	23	I nie poznał go, iż kosmate ręce podobieństwo starszego wyrażały. A tak błogosławiąc mu,
Genesis	Rdz	1	27	24	Rzekł: Tyżeś jest syn mój Ezaw? Odpowiedział: Jam jest.
Genesis	Rdz	1	27	25	A on: podaj mi, prawi, potrawy z łowu twego, synu mój, abyć błogosławiła dusza moja. Które gdy podane jadł, podał mu téż i wina, którego napiwszy się,
Genesis	Rdz	1	27	26	Rzekł do niego: Przystąpże do mnie, całuj mię, synu mój.
Genesis	Rdz	1	27	27	Przystąpił i całował go. I wnet skoro poczuł wonność szat jego, błogosławiąc mu rzekł: Oto wonność syna mego jako wonność pola pełnego, któremu błogosławił Pan.
Genesis	Rdz	1	27	28	Dajże Boże, z rosy niebieskiéj, i z tłustości ziemskiéj, obfitość zboża i wina.
Genesis	Rdz	1	27	29	I niech ci służą narodowie, i niech ci się kłaniają pokolenia: bądź panem braciéj twojéj, a niech się pochylają przed tobą synowie matki twojéj. Ktoby cię przeklinał, niech ten przeklętym będzie: a ktoby cię błogosławił, niech będzie błogosławieństwa pełen.
Genesis	Rdz	1	27	30	Ledwie był Izaak rzeczy dokonał: a skoro od niego wyszedł Jakób, przyszedł Ezaw,
Genesis	Rdz	1	27	31	I uwarzone z łowu potrawy przyniósł ojcu, mówiąc: Wstań, ojcze mój, a jedz z łowu syna twego, aby mi błogosławiła dusza twoja.
Genesis	Rdz	1	27	32	I rzekł mu Izaak: Któżeś ty jest? który odpowiedział: Jam jest syn twój pierworodny Ezaw.
Genesis	Rdz	1	27	33	Uląkł się Izaak zdumieniem wielkiem: a bardziéj niż kto wierzyć może, dziwując się rzekł: Któż tedy ono jest, który mi dawno łów ugoniony przyniósł, i jadłem ze wszystkiego, pierwéj niźliś ty przyszedł: i błogosławiłem mu, i będzie błogosławionym?
Genesis	Rdz	1	27	34	Usłyszawszy Ezaw słowa ojcowskie, zaryczał głosem wielkim, a ciężko zfrasowany, rzekł: Błogosław też i mnie, ojcze mój.
Genesis	Rdz	1	27	35	Który rzekł: Przyszedł rodzony twój zdradliwie, i wziął błogosławieństwo twoje.
Genesis	Rdz	1	27	36	A on zatem przydał: Słusznieć nazwano jest imię jego Jakób; podszedł mię bowiem już oto drugi raz: pierworodzeństwo moje przedtem wziął, a teraz powtóre podchwycił błogosławieństwo moje. I zaś do ojca: Izali, prawi, nie zostawiłeś i mnie błogosławieństwa?
Genesis	Rdz	1	27	37	Odpowiedział Izaak: Panemem go twoim postanowił, i wszystkę bracią jego poddałem mu w niewolą, zbożem i winem umocniłem go: a tobie potém synu mój, co daléj czynić mam?
Genesis	Rdz	1	27	38	Któremu Ezaw: Izali, pry, jedno tylko masz błogosławieństwo, ojcze? mnie też proszę abyś błogosławił. A gdy łkaniem wielkiem płakał,
Genesis	Rdz	1	27	39	Wzruszony Izaak, rzekł do niego: w tłustości ziemie, a w rosie niebieskiéj z wierzchu
Genesis	Rdz	1	27	40	Będzie błogosławieństwo twoje. Z miecza żyć będziesz, a będziesz służył bratu twemu: ale przyjdzie czas, kiedy zrzucisz i rozwiążesz jarzma jego z szyje twojéj.
Genesis	Rdz	1	27	41	Nienawidział tedy zawsze Ezaw Jakóba, dla błogosławieństwa, którem mu błogosławił ojciec: i rzekł w sercu swojem: Przyjdąć dni żałoby ojca mego, i zabiję Jakóba brata mego.
Genesis	Rdz	1	27	42	Powiedziano to Rebece: która, posławszy i wezwawszy Jakóba, syna swego, rzekła do niego: Oto Ezaw, brat twój grozi, aby cię zabił.
Genesis	Rdz	1	27	43	Przeto teraz synu mój, słuchaj głosu mego, a wstawszy uciecz do Labana, brata mego do Haran:
Genesis	Rdz	1	27	44	I pomieszkasz z nim przez mały czas, aż się uspokoi zapalczywość brata twego:
Genesis	Rdz	1	27	45	I przestanie rozgniewanie jego, i zapomni tego, coś mu uczynił: potem poślę a przyprowadzę cię tu ztamtąd. Przecz obudwu synów dnia jednego mam postradać?
Genesis	Rdz	1	27	46	I rzekła Rebeka do Izaaka: Tęskno mnie żyć dla córek Hetejskich: jeźliże pojmie Jakób żonę z narodu téj ziemie, żyć nie chcę.
Genesis	Rdz	1	28	1	Wezwał tedy Izaak Jakóba, i błogosławił go, i rozkazał mu mówiąc: Nie pojmuj żony z narodu Chananejskiego:
Genesis	Rdz	1	28	2	Ale idź, a udaj się do Mezopotamii Syryjskiéj, do domu Bathuela, ojca matki twojéj, i weźmij sobie z tamtąd żonę z córek Labana, wuja twego.
Genesis	Rdz	1	28	3	A Bóg wszechmogący niech ci błogosławi, i niech cię rozrodzi i rozmnoży, abyś był na mnóstwo ludzi.
Genesis	Rdz	1	28	4	A niech ci da błogosławieństwa Abrahamowe i nasieniu twemu po tobie: abyś osiadł ziemię pielgrzymowania twego, którą obiecał dziadowi twemu.
Genesis	Rdz	1	28	5	A gdy go wysłał Izaak, poszedłszy przyszedł do Mezopotamii Syryjskiéj, do Labana, syna Bathuelowego Syryjczyka, brata Rebeki, matki swéj.
Genesis	Rdz	1	28	6	A widząc Ezaw, że błogosławił ojciec jego Jakóbowi, i posłał go do Mezopotamii Syryjskiéj, aby ztamtąd pojął żonę: a iż po błogosławieństwie przykazał mu mówiąc: Nie weźmiesz żony z córek Chananejskich:
Genesis	Rdz	1	28	7	A iż Jakób posłuszny rodziców swych poszedł do Syryi:
Genesis	Rdz	1	28	8	Doznawszy téż, że ojciec jego nie rad widział córek Chananejskich:
Genesis	Rdz	1	28	9	Szedł do Ismaela, i pojął żonę prócz tych, które pierwéj miał, Mahelethę, córkę Ismaela, syna Abrahamowego, siostrę Nabajotowę.
Genesis	Rdz	1	28	10	A tak wyszedłszy Jakób z Bersabei, szedł do Haran.
Genesis	Rdz	1	28	11	A gdy przyszedł do niejakiegoś miejsca, i chciał na niem odpoczynąć po zachodzie słońca, wziął z kamieni, które leżały: a podłożywszy pod głowę swoję, spał na temże miejscu.
Genesis	Rdz	1	28	12	I ujrzał we śnie drabinę stojącą na ziemi, a wierzch jéj dosięgający nieba: i Anioły Boże wstępujące i zstępujące po niéj,
Genesis	Rdz	1	28	13	A Pana wspierającego się na drabinie, i mówiącego jemu: Jam jest Pan, Bóg Abrahama, ojca twego, i Bóg Izaaka: ziemię, na której śpisz, tobie dam i nasieniu twemu.
Genesis	Rdz	1	28	14	I będzie nasienie twe jako proch ziemie: rozszerzysz się na zachód i na wschód: na północy i na południe: i będą błogosławione w tobie i w nasieniu twojem wszystkie pokolenia ziemie.
Genesis	Rdz	1	28	15	I będę stróżem twoim, gdziekolwiek pójdziesz, i przywrócę cię do téj ziemie: i nie opuszczę aż wypełnię wszystko, com rzekł.
Genesis	Rdz	1	28	16	A gdy się ocknął Jakób ze snu, rzekł: Prawdziwie Pan jest na tem miejscu, a jam nie wiedział.
Genesis	Rdz	1	28	17	I zlęknąwszy się: O jako, prawi, to miejsce jest straszne! Nie jest tu inszego nic, jedno dom Boży a brona niebieska.
Genesis	Rdz	1	28	18	Wstawszy tedy rano Jakób, wziął kamień, który był podłożył pod głowę swą, i postawił go na znak, nalawszy oliwy na wierzch.
Genesis	Rdz	1	28	19	I nazwał imię Miastu Bethel, które pierwéj Luzą nazywano.
Genesis	Rdz	1	28	20	Uczynił też ślub mówiąc: Jeźliż będzie Bóg zemną, a będzie mię strzegł na drodze, którą ja idę, i da mi chleba ku jedzeniu, a odzienie ku obleczeniu,
Genesis	Rdz	1	28	21	I jeźli się zwrócę szczęśliwie do domu ojca mego: będzie mi Pan za Boga:
Genesis	Rdz	1	28	22	A kamień ten, którym postawił na znak, będzie zwan Domem Bożym: a ze wszystkiego, co mi dasz, dziesięciny ofiaruję tobie.
Genesis	Rdz	1	29	1	Poszedłszy tedy Jakób, przyszedł do ziemie na wschód słońca.
Genesis	Rdz	1	29	2	I ujrzał studnią na polu, troje téż stada owiec, leżące przy niéj; bo z niéj napawano bydło, a wierzch jéj wielkim kamieniem zawierano.
Genesis	Rdz	1	29	3	A był obyczaj, iż gdy się wszystkie owce zeszły, tedy odwalali kamień: a napoiwszy stada, zasię na wierzch studnie kładli.
Genesis	Rdz	1	29	4	I rzekł do pasterzów: Bracia, zkądeście? którzy odpowiedzieli: Z Haran.
Genesis	Rdz	1	29	5	Których pytając, rzekł: Znacieli Labana, syna Nachorowego? odpowiedzieli: Znamy.
Genesis	Rdz	1	29	6	Rzekł: Zdrówli? Odpowiedzieli: Zdrów: a oto Rachel, córka jego idzie z stadem swojem.
Genesis	Rdz	1	29	7	I rzekł Jakób : Jeszczeć daleko do wieczora, a jeszcze nie czas gnać stada do owczarniéj: napójcie pierwéj owce, a tak je zasię na paszą żeńcie.
Genesis	Rdz	1	29	8	Którzy odpowiedzieli: Nie możemy, aż się wszystkie stada zgromadzą, i odwalimy kamień z wierzchu studnie, abyśmy napoili stada.
Genesis	Rdz	1	29	9	Jeszcze mówili, a oto Rachel przychodziła z owcami ojca swego; bo sama pasła trzodę.
Genesis	Rdz	1	29	10	Którą ujrzawszy Jakób, a wiedząc, iż była wujeczna siostra jego, i owce Labana, wuja jego: odwalił kamień, którym się studnia zawierała.
Genesis	Rdz	1	29	11	I napoiwszy trzodę pocałował ją: i podniósłszy głos płakał,
Genesis	Rdz	1	29	12	I oznajmił jéj, iż był bratem ojca jéj, a synem Rebeki: a ona pośpieszywszy się powiedziała to ojcu swemu.
Genesis	Rdz	1	29	13	Który usłyszawszy, iż przyszedł Jakób, syn siostry jego, wybieżał przeciw jemu: i obłapiwszy go i pocałowawszy wwiódł do domu swego. A usłyszawszy przyczyny drogi,
Genesis	Rdz	1	29	14	Odpowiedział: Jesteś kość moja i ciało moje. A gdy się wypełniły dni miesiąca jednego,
Genesis	Rdz	1	29	15	Rzekł mu: Izaż, żeś mi brat, darmo mi służyć będziesz? powiedz, co za wysługę chcesz wziąć.
Genesis	Rdz	1	29	16	A miał dwie córki: imię starszéj Lia, a młodszą zwano Rachel.
Genesis	Rdz	1	29	17	Ale Lia była ciekących oczu: Rachel oblicza pięknego, i wejrzenia wdzięcznego.
Genesis	Rdz	1	29	18	Którą miłując Jakób, rzekł: Będęć służył za Rachelę, córkę twoję młodszą, siedm lat.
Genesis	Rdz	1	29	19	Odpowiedział Laban: Lepiéjci, żeć ją tobie dam, niż inszemu mężowi, mieszkaj u mnie.
Genesis	Rdz	1	29	20	Służył tedy Jakób za Rachelę siedm lat: a zdały mu się kilka dni dla wielkiéj miłości.
Genesis	Rdz	1	29	21	I rzekł do Labana: Daj mi żonę moję, gdyż się już czas wypełnił, abych wszedł do niéj.
Genesis	Rdz	1	29	22	Który wezwawszy wiele gromad przyjaciół na gody, sprawił wesele.
Genesis	Rdz	1	29	23	A w wieczór Lią, córkę swą wwiódł do niego,
Genesis	Rdz	1	29	24	Dawszy sługę córce imieniem Zelphę. Do któréj według obyczaju wszedłszy Jakób, gdy było rano ujrzał Lią:
Genesis	Rdz	1	29	25	I rzekł do świekra swego: Cóż jest, coś chciał uczynić? Izalim nie za Rachelę tobie służył? Czemuś mię oszukał?
Genesis	Rdz	1	29	26	Odpowiedział Laban: Nie jest to w zwyczaju u nas, abyśmy pierwéj młodsze za mąż wydawali.
Genesis	Rdz	1	29	27	Wypełnij tydzień dni tego złączenia: a dam ci i tę drugą za pracą, którą mi będziesz służył drugie siedm lat.
Genesis	Rdz	1	29	28	Przestał na zdaniu: a gdy tydzień minął, pojął Rachelę za żonę:
Genesis	Rdz	1	29	29	Której ojciec dał za służebnicę Balę.
Genesis	Rdz	1	29	30	I tak dostąpiwszy pożądanego wesela, miłość wtóréj przekładał nad pierwszą, służąc u niego drugie siedm lat.
Genesis	Rdz	1	29	31	A widząc Pan, iż nie dbał o Lią, otworzył żywot jéj, a siostra niepłodną została.
Genesis	Rdz	1	29	32	Która począwszy porodziła syna, i nazwała imię jego Ruben, mówiąc: Ujrzał Pan uniżenie moje, teraz mię będzie miłował małżonek mój.
Genesis	Rdz	1	29	33	I zasię poczęła i porodziła syna i rzekła: Iż usłyszał Pan, żem pogardzona, dał mi téż i tego, i nazwała imię jego Symeon.
Genesis	Rdz	1	29	34	I poczęła trzeci raz i urodziła innego syna i rzekła: I tą razą przyłączy się ku mnie małżonek mój, gdyżem mu trzech synów urodziła: i dlatego nazwała imię jego Lewi.
Genesis	Rdz	1	29	35	Po czwarte poczęła i porodziła syna, i rzekła: Teraz już będę wyznawać Panu: i przetóż nazwała go Judą, i przestała rodzić.
Genesis	Rdz	1	30	1	Widząc tedy Rachel, że niepłodną była, zajrzała siostrze swéj, i rzekła mężowi swemu: Daj mi dzieci, inaczej umrę.
Genesis	Rdz	1	30	2	Któréj Jakób rozgniewany odpowiedział: Zażem ja za Boga, który cię zezbawił owocu żywota twojego?
Genesis	Rdz	1	30	3	A ona: Mam, powiada, słuźebnicę Balę: wnidź do niéj, aby porodziła na kolanach moich, a żebym miała syny z niéj.
Genesis	Rdz	1	30	4	I dała mu Balę w małżeństwo: która,
Genesis	Rdz	1	30	5	Gdy wszedł mąż do niéj, poczęła i porodziła syna.
Genesis	Rdz	1	30	6	I rzekła Rachel: Przysądził mi Pan, i wysłuchał głos mój, dawszy mi syna. I dlatego dała mu imię Dan.
Genesis	Rdz	1	30	7	I zasię Bala począwszy urodziła drugiego.
Genesis	Rdz	1	30	8	Za którego rzekła Rachel: zrównał mię Bóg z siostrą moją, i przemogłam, i nazwała go Nephtalim.
Genesis	Rdz	1	30	9	A poczuwszy Lia, iż przestała rodzić, Zelphę, sługę swą mężowi oddała.
Genesis	Rdz	1	30	10	Która gdy po poczęciu porodziła syna,
Genesis	Rdz	1	30	11	Rzekła: Szczęśliwie, i dlatego przezwała imię jego Gad.
Genesis	Rdz	1	30	12	Porodziła téż Zelpha drugiego.
Genesis	Rdz	1	30	13	I rzekła Lia: To na błogosławieństwo moje; błogosławioną bowiem zwać mię będą niewiasty. I dlatego nazwała go Aser.
Genesis	Rdz	1	30	14	A Ruben wyszedłszy czasu żniwa pszenicznego na pole, nalazł Mandragory, które matce Lii przyniósł. I rzekła Rachel: Daj mi część z Mandragór syna twego.
Genesis	Rdz	1	30	15	Ona odpowiedziała: Małoć się jeszcze zda, żeś mi odwabiła męża, aż jeszcze Mandragory syna mego chcesz pobrać? Rzekła Rachel: Niechajże śpi z tobą téj nocy za Mandragory syna twego.
Genesis	Rdz	1	30	16	A gdy się Jakób wracał pod wieczór z pola, wyszła przeciw jemu Lia, i rzekła: Masz wniść i do mnie; bom cię zapłatą zjednała sobie za Mandragory syna mego. I spał z nią onéj nocy.
Genesis	Rdz	1	30	17	I wysłuchał Bóg prośby jéj: i poczęła i porodziła syna piątego,
Genesis	Rdz	1	30	18	I rzekła: Dał mi Bóg zapłatę, iżem dała sługę moję mężowi memu, i nazwała imię jego Issachar.
Genesis	Rdz	1	30	19	I zasię Lia począwszy porodziła szóstego syna,
Genesis	Rdz	1	30	20	I rzekła: Uposażył mię Bóg posagiem dobrym: już i tym razem będzie zemną małżonek mój, przeto żem mu urodziła sześć synów: i dlatego nazwała imię jego Zabulon.
Genesis	Rdz	1	30	21	Po którym urodziła córkę imieniem Dynę.
Genesis	Rdz	1	30	22	Wspomniał też Pan na Rachelę, i wysłuchał ją, i otworzył żywot jéj.
Genesis	Rdz	1	30	23	Która poczęła i porodziła syna, mówiąc: Odjął Bóg zelżywość moję.
Genesis	Rdz	1	30	24	I nazwała imię jego Józeph, mówiąc: Niech mi przyda Pan syna drugiego.
Genesis	Rdz	1	30	25	A gdy się urodził Józeph, rzekł Jakób do świekra swego: Puść mię, abych się wrócił do ojczyzny i do ziemie mojéj.
Genesis	Rdz	1	30	26	Daj mi żony i dzieci moje, za którem ci służył, że pójdę: ty wiesz posługę moję, którąm ci służył.
Genesis	Rdz	1	30	27	Rzekł mu Laban: Niechaj najdę łaskę przed obliczem twojem: skutkiemem doznał tego, iż mi błogasławił Bóg dla ciebie:
Genesis	Rdz	1	30	28	Postanów zapłatę twoję, którąć dać mam.
Genesis	Rdz	1	30	29	A on odpowiedział: Ty wiesz, jakom ci służył: a jako wielka była w rękach moich majętność twoja.
Genesis	Rdz	1	30	30	Małoś miał pierwéj, niżem przyszedł do ciebie: a teraz stałeś się bogatym, i błogosławił ci Pan na przyjście moje. Słuszna tedy rzecz jest, abych téż kiedy swój dom opatrzył.
Genesis	Rdz	1	30	31	I rzekł Laban: Cóż ci mam dać? A on rzekł: Nie chcę nic. ale jeźli uczynisz, czego żądam, będę jeszcze pasł, i strzegł bydła twego.
Genesis	Rdz	1	30	32	Obejdź wszystkie trzody swoje, a odłącz wszystkie owce pstre nakrapianéj wełny: a cokolwiek płowego, blachowanego, i pstrego będzie, tak między owcami jako i między kozami, będzie zapłata moja.
Genesis	Rdz	1	30	33	I odpowie mi jutro sprawiedliwość moja, kiedy umowy czas przyjdzie przed tobą: a wszystko, co nie będzie pstre, ani blachowane, ani płowe, tak między owcami jako i kozami, złodziejstwo mi zadadzą.
Genesis	Rdz	1	30	34	I rzekł Laban: Wdzięcznie przyjmuję, czego żądasz.
Genesis	Rdz	1	30	35	I odłączył onego dnia kozy i owce, i barany pstre i blachowane: a wszystkę trzodę jednostajnéj barwy, to jest białej albo czarnej wełny, oddał w ręce synom swoim.
Genesis	Rdz	1	30	36	I uczynił plac drogi na trzy dni, między sobą a między zięciem, który pasł inne trzody jego.
Genesis	Rdz	1	30	37	Jakób tedy nabrawszy prętów topolowych zielonych, i migdałowych, i jaworowych, obłupił je miejscami: i odarłszy skórki, w tych, które odarte były, białość się pokazała: owe zaś lepak, które całe były, zielone zostały, i tak tym sposobem stała się barwa odmienna.
Genesis	Rdz	1	30	38	I nakładł ich do koryt, gdzie lano wodę, aby przyszedłszy pić trzody, miały przed oczyma pręty, a patrząc na nie poczynały.
Genesis	Rdz	1	30	39	I stało się w onem zagrzaniu złączenia, że owce patrzały na pręty i rodziły blachowane, i pstre, i różną farbą nakrapiane.
Genesis	Rdz	1	30	40	I rozdzielił stado Jakób, i położył pręty w koryta przed oczy baranów: a wszystkie były białe i czarne Labanowe: insze zaś wszystkie Jakóbowe, rozdzieliwszy między sobą trzody.
Genesis	Rdz	1	30	41	Gdy tedy pierwsze przypuszczenie do owiec bywało, kładł Jakób pręty w koryta wód przed oczy baranów i owiec, aby zapatrzywszy się na nie poczynały:
Genesis	Rdz	1	30	42	Ale kiedy póżne przypuszczanie było, i poczęcie poślednie, nie kładł ich. I dostały się, które były póżne, Labanowi, a ranne Jakóbowi.
Genesis	Rdz	1	30	43	I zbogacił się on człowiek niezmiernie i miał trzód wiele, służebnic i sług, wielbłądów i osłów.
Genesis	Rdz	1	31	1	Potem gdy usłyszał słowa synów Labanowych, mówiących: Pobrał Jakób wszystko, co miał ojciec nasz, a z jego majętności zbogaciwszy się, stał się zacnym:
Genesis	Rdz	1	31	2	K temu obaczył twarz Labanową, że nie była przeciw niemu, jako wczoraj i dziś trzeci dzień,
Genesis	Rdz	1	31	3	A najwięcéj, że mu Pan mówił: Wróć się do ziemie ojców twoich, i do rodziny twojéj, a będę z tobą:
Genesis	Rdz	1	31	4	Posłał i wyzwał Rachelę i Lią na pole, gdzie pasł trzody,
Genesis	Rdz	1	31	5	I rzekł im: Widzę twarz ojca waszego, że nie jest przeciw mnie, jako wczoraj i dziś trzeci dzień; lecz Bóg ojca mego był zemną:
Genesis	Rdz	1	31	6	I same wiecie, iżem ze wszystkich sił moich służył ojcu waszemu.
Genesis	Rdz	1	31	7	Ale i ojciec wasz oszukał mię, i odmienił zapłatę moję po dziesięćkroć: a przecie nie dopuścił mu Bóg, aby mi szkodził.
Genesis	Rdz	1	31	8	Jeźli kiedy rzekł: Pstre będą zapłatą twoją, wszystkie owce rodziły pstre przypłodki: kiedy zaś przeciwnym obyczajem mówił: Białe wszystkie weźmiesz za myto: wszystkie trzody rodziły białe.
Genesis	Rdz	1	31	9	I odjął Bóg wszystek dobytek ojca waszego, a dał mi.
Genesis	Rdz	1	31	10	Gdy bowiem czas poczynania owiec przyszedł, podniosłem oczy swe: i widziałem przez sen wstępujące samce na samice pstre, i blachowane, i rozmaitéj barwy.
Genesis	Rdz	1	31	11	I rzekł Anioł Boży we śnie do mnie: Jakóbie! A jam odpowiedział: Owom ja.
Genesis	Rdz	1	31	12	Który rzekł: Podnieś oczy twoje, a obacz wszystkie samce wstępujące na samice, pstre, blachowane, i nakrapiane; bom widział wszystko, coć Laban uczynił.
Genesis	Rdz	1	31	13	Jamci jest Bóg Bethel, gdzieś namazał kamień, i ślubiłes mi ślub. Teraz tedy wstań, a wynidź z téj ziemie, wracając się do ziemie narodzenia twego.
Genesis	Rdz	1	31	14	I odpowiedziały Rachel i Lia: Izaż jeszcze mamy jaką cząstkę w majętności i w dziedzictwie domu ojca naszego?
Genesis	Rdz	1	31	15	Izaż nas za obce nie poczytał, i przedał, i zjadł zapłatę naszę?
Genesis	Rdz	1	31	16	Ale Bóg odjął majętności ojca naszego, i podał je nam i synom naszym: a tak wszystko uczyń, coć Bóg przykazał.
Genesis	Rdz	1	31	17	Wstał tedy Jakób, a wsadziwszy dzieci i żony swe na wielbłądy, poszedł.
Genesis	Rdz	1	31	18	I zabrał wszystkę majętność swoję, i trzody, i czego jedno w Mezopotamii nabył, idąc do Izaaka, ojca swego, do ziemie Chananejskiéj.
Genesis	Rdz	1	31	19	Na ten czas poszedł był Laban strzydz owce, a Rachel ukradła bałwany ojca swego.
Genesis	Rdz	1	31	20	A Jakób nie chciał oznajmić świekrowi swemu, że uciekał.
Genesis	Rdz	1	31	21	A gdy poszedł tak sam, jako wszystko, do czego miał prawo, i przeprawiwszy się przez rzekę, ciągnął ku górze Galaad,
Genesis	Rdz	1	31	22	Dano znać Labanowi dnia trzeciego, że uciekał Jakób.
Genesis	Rdz	1	31	23	Który wziąwszy bracią swoję, gonił go przez siedm dni: i poścignął go na górze Galaad.
Genesis	Rdz	1	31	24	I widział we śnie Boga mówiącego do siebie: Strzeż, abyś nic przykro nie mówił przeciw Jakóbowi.
Genesis	Rdz	1	31	25	I już był Jakób rozbił namiot na górze: i gdy go on dogonił z bracią swą, na téjże górze Galaad rozbił namiot.
Genesis	Rdz	1	31	26	I rzekł do Jakóba: Czemuś tak uczynił, żeś krom wiedzenia mego zabrał córki moje, jakoby mieczem poimane?
Genesis	Rdz	1	31	27	Przeczżeś bez wiadomości mojéj chciał uciec, ani dać mi znać, żebym cię był odprowadził z weselem i z pieśniami, i z bębny, i z cytrami?
Genesis	Rdz	1	31	28	Nie dopuściłeś, abym pocałował syny moje i córki: głupieś uczynił: a teraz wprawdzie
Genesis	Rdz	1	31	29	Możeć ręka moja złem oddać: ale Bóg ojca waszego wczoraj mi rzekł: Strzeż, abyś nie mówił przeciw Jakóbowi nic przykrego.
Genesis	Rdz	1	31	30	Niech tak będzie: chciałoć się jechać do swoich, i pragnąłeś domu ojca twego: czemużeś pokradł bogi moje?
Genesis	Rdz	1	31	31	Odpowiedział Jakób: Żem odjechał bez wiadomości twojéj, bałem się, byś mi mocą nie pobrał córek twoich.
Genesis	Rdz	1	31	32	A cóż mię w złodziejstwie pomawiasz: u kogokolwiek najdziesz bogi twoje, niech zabit będzie przed bracią naszą. Szukaj, cokolwiek twego u mnie najdziesz, to weźmij. To mówiąc, nie wiedział, żeby Rachel ukradła bałwany.
Genesis	Rdz	1	31	33	Wszedłszy tedy Laban do namiotu Jakóba, i Lii, i obu służebnic, nie nalazł. A gdy wchodził do namiotu Rachele,
Genesis	Rdz	1	31	34	Ona śpieszno bałwany skryła pod mierzwę wielbłądowę, i siadła na niéj: a gdy wszystek namiot zmacał, a nic nie nalazł,
Genesis	Rdz	1	31	35	Rzekła mu: Niech się nie gniewa Pan mój, żeć przed tobą powstać nie mogę; bo według obyczaju niewieściego teraz na mię przypadło: i tak oszukana jest pilność szukającego.
Genesis	Rdz	1	31	36	A nadąwszy się Jakób z fukiem rzekł: Przez którą winę moję, i który grzech mój, takieś się zapalił za mną:
Genesis	Rdz	1	31	37	I wymacałeś wszystek sprzęt mój? Cóżeś nalazł ze wszystkiéj majętności domu twego? połóż tu przed bracią moją, i przed bracią twoją, a niech rozsądzą między mną a tobą.
Genesis	Rdz	1	31	38	I przetóżem przez dwadzieścia lat był z tobą? owce twoje i kozy były niepłodne, nie jadłem baranów trzody twojéj:
Genesis	Rdz	1	31	39	Anim ci porwanego od zwierza pokazował, jam wszystkę szkodę nagradzał: cokolwiek kradzieżą ginęło, na mnieś ścigał.
Genesis	Rdz	1	31	40	Wednie i w nocy cierpiałem gorąco i zimno: i nie postawał sen na oczach moich.
Genesis	Rdz	1	31	41	I takem ci przez dwadzieścia lat w domu twym służył: czternaście za córki, a sześć za trzody twoje: Odmieniałeś téż po dziesięćkroć zapłatę moję.
Genesis	Rdz	1	31	42	By był Bóg ojca mego Abrahama, a bojaźń Izaaka nie była przy mnie, snadźbyś mię był teraz puścił nagiego: na utrapienie moje, i na prace rąk moich wejrzał Bóg, i strofował cię wczoraj.
Genesis	Rdz	1	31	43	Odpowiedział mu Laban: Córki moje i synowie, i trzody twoje, i wszystko to co widzisz, moje jest: Cóż mam czynić synom i wnukom moim?
Genesis	Rdz	1	31	44	Pójdźże tedy, a uczyńmy przymierze, aby było na świadectwo między mną a tobą.
Genesis	Rdz	1	31	45	Wziął tedy Jakób kamień, i postawił go na znak:
Genesis	Rdz	1	31	46	I rzekł braciéj swojéj: Nanoście kamienia: którzy nanosiwszy uczynili kupę, i jedli na niéj:
Genesis	Rdz	1	31	47	Którą nazwał Laban kupą Świadka: a Jakób kupą Świadectwa, obaj według własności języka swego.
Genesis	Rdz	1	31	48	I rzekł Laban: Kupa ta będzie świadkiem między mną a tobą dzisiaj, i dlatego nazwano jest imię jéj Galaad, to jest, kupa świadka.
Genesis	Rdz	1	31	49	Niechaj widzi i sądzi Pan między nami, gdy odejdziemy od siebie.
Genesis	Rdz	1	31	50	Jeźli będziesz trapił córki moje, i jeźli pójmiesz insze żony nad nie: niemasz tu inszego świadka mowy naszéj oprócz Boga, który obecnie patrzy.
Genesis	Rdz	1	31	51	I rzekł zasię do Jakóba: Oto kupa ta i kamień, którym postawił miedzy mną a tobą,
Genesis	Rdz	1	31	52	Świadkiem będzie kupa ta, mówię, i kamień niech będzie na świadectwo, jeźlibym albo ja przeszedł ją, idąc do ciebie, albo ty przeszedłbyś ją, myśląc mi co złego.
Genesis	Rdz	1	31	53	Bóg Abrahamów, i Bóg Nachorów, niech rozsądzi między nami, Bóg ojca ich. Przysiągł tedy Jakób przez bojaźń ojca swego Izaaka.
Genesis	Rdz	1	31	54	I ofiarowawszy ofiary na górze, wezwał braciéj swéj, aby jedli chleb. Którzy najadłszy się zostali tam.
Genesis	Rdz	1	31	55	A Laban w nocy wstawszy, pocałował syny i córki swe, i błogosławił im: i wrócił się na miejsce swoje.
Genesis	Rdz	1	32	1	Jakób téż szedł zaczętą drogą: i potkali go Aniołowie Boży.
Genesis	Rdz	1	32	2	Które ujrzawszy, rzekł: Obóz to Boży: i nazwał imię miejsca onego Mahanaim, to jest Obóz.
Genesis	Rdz	1	32	3	Posłał téż i posły przed sobą do Ezawa, brata swego, do ziemie Seir, do krainy Edom.
Genesis	Rdz	1	32	4	I przykazał im mówiąc: Tak rzeczecie panu memu, Ezawowi: To mówi brat twój Jakób: U Labana byłem gościem, i mieszkałem aż do dzisiejszego dnia.
Genesis	Rdz	1	32	5	Mam woły, i osły, i owce, i sługi, i służebnice: i ślę teraz poselstwo do pana mego, abych nalazł łaskę przed obliczem twojem.
Genesis	Rdz	1	32	6	I wrócili się posłowie do Jakóba, mówiąc: Przyszliśmy do Ezawa, brata twego, a oto pośpiesza zabieżeć ci ze cztermi sty mężów.
Genesis	Rdz	1	32	7	Zlękł się Jakób bardzo: i przestraszony rozdzielił lud, który z nim był: także trzody, i owce, i woły, i wielbłądy na dwa hufca,
Genesis	Rdz	1	32	8	Mówiąc: Jeźli przyjdzie Ezaw do jednego hufca, a porazi go, tedy hufiec drugi, który zostanie, będzie zachowany.
Genesis	Rdz	1	32	9	I rzekł Jakób: Boże ojca mego Abrahama, i Boże ojca mego Izaaka: Panie, któryś mi rzekł: Wróć się do ziemie twojéj, i na miejsce narodzenia twego, a uczynięć dobrze:
Genesis	Rdz	1	32	10	Mniejszy jestem niż wszystkie zmiłowania twoje, i prawda twoja, którąś wypełnił słudze twemu. O lasce mojéj przeszedłem ten Jordan: a teraz ze dwiema hufcami się wracam.
Genesis	Rdz	1	32	11	Wyrwij mię z ręki brata mego Ezawa; boć się go bardzo boję: by snadź przyszedłszy nie pobił matki z synami.
Genesis	Rdz	1	32	12	Tyś rzekł, żeś mi miał dobrze czynić, i rozmnożyć nasienie moje jako piasek morski, który przez mnóstwo zliczon być nie może.
Genesis	Rdz	1	32	13	A gdy tam spał onéj nocy, oddzielił z tego co miał, dary Ezawowi, bratu swemu.
Genesis	Rdz	1	32	14	Kóz dwieście, kozłów dwadzieścia, owiec dwieście, i baranów dwadzieścia.
Genesis	Rdz	1	32	15	Wielbłądzic źrebnych ze źrebięty ich trzydzieści, krów czterdzieści, i byków dwadzieścia, oślic dwadzieścia, i ośląt ich dziesięć.
Genesis	Rdz	1	32	16	I posłał przez ręce sług swoich, każdą trzodę zosobna, i rzekł sługom swoim: Idźcie przedemną, a niech będzie plac między stadem i stadem.
Genesis	Rdz	1	32	17	I przykazał pierwszemu, mówiąc: Jeźli potkasz brata mego Ezawa, a zapyta cię: Czyjeś ty? albo: Gdzie idziesz? albo: Czyje to, co żeniesz?
Genesis	Rdz	1	32	18	Odpowiesz: sługi twego Jakóba, dary te posłał panu memu Ezawowi: sam téż za nami idzie.
Genesis	Rdz	1	32	19	Także dał rozkazanie wtóremu i trzeciemu, i wszystkim, którzy gnali stada, mówiąc: Temiż słowy mówcie do Ezawa, gdy go znajdziecie:
Genesis	Rdz	1	32	20	I przydacie: Sam téż sługa twój Jakób idzie za nami; mówił bowiem: Ubłagam go darami, które uprzedzają, a potem go ujrzę; owo się zmiłuje nademną.
Genesis	Rdz	1	32	21	Uprzedziły tedy przed nim dary, a sam został onéj nocy w obozie.
Genesis	Rdz	1	32	22	A wstawszy wczas, wziął dwie żony swe, i tyleż służebnic z jedenaścią synów, i przeprawił się przez bród Jabok.
Genesis	Rdz	1	32	23	I przeprowadziwszy wszystko, co do niego należało,
Genesis	Rdz	1	32	24	Został sam: a oto mąż biedził się z nim aż do zarania.
Genesis	Rdz	1	32	25	Który widząc, iż go nie mógł przemódz, dotknął się żyły biodry jego, a natychmiast uschła.
Genesis	Rdz	1	32	26	I rzekł do niego: Puść mię; bo już wschodzi zorza. Odpowiedział: Nie puszczę cię, aż mi błogosławisz.
Genesis	Rdz	1	32	27	I rzekł: Co za imię twoje? odpowiedział: Jakób.
Genesis	Rdz	1	32	28	A on rzekł: Żadną miarą nie będzie nazwane imię twoje Jakób, ale Izrael; bo jeźliś przeciw Bogu był mocnym, daleko więcéj przeciw ludziom przemożesz.
Genesis	Rdz	1	32	29	Spytał go Jakób: Powiedz mi, jakiem cię imieniem zowią? Odpowiedział: Przecz się pytasz o imieniu mojem? I błogosławił mu na onemże miejscu.
Genesis	Rdz	1	32	30	I nazwał Jakób imię onego miejsca Phanuel, mówiąc: Widziałem Boga twarzą w twarz, a zbawiona jest dusza moja.
Genesis	Rdz	1	32	31	I wnet mu weszło słońce, skoro przeszedł Phanuel: a on chramał na nogę.
Genesis	Rdz	1	32	32	Dla któréj przyczyny nie jadają żyły synowie Izrael, która uschnęła w biedrze Jakóbowéj, aż do dnia dzisiejszego: iż się dotknął żyły biodry jego i zmartwiała.
Genesis	Rdz	1	33	1	A podniósłszy Jakób oczy swe, ujrzał Ezawa jadącego, a z nim cztery sta mężów: i rozdzielił syny Lii, i Rachel, i obu służebnic.
Genesis	Rdz	1	33	2	I postawił obie służebnice i dzieci ich na przodku: a Lią i syny jéj na wtórem miejscu: Rachelę zaś i Józepha na ostatku.
Genesis	Rdz	1	33	3	A sam wprzód idąc pokłonił się aż do ziemie siedmkroć, aż nadjechał brat jego.
Genesis	Rdz	1	33	4	Bieżąc tedy Ezaw przeciw bratu swemu, obłapił go: i ściskając szyję jego, i całując płakał.
Genesis	Rdz	1	33	5	A podniósłszy oczy, ujrzał niewiasty i dzieci ich, i rzekł: A ci, co zacz są? a jeźli do ciebie należą? Odpowiedział: Drobiożdżek jest, który darował Bóg mnie, słudze twemu.
Genesis	Rdz	1	33	6	A przybliżywszy się służebnice i synowie ich, nakłonili się.
Genesis	Rdz	1	33	7	Przystąpiła téż Lia z dziećmi swemi: a gdy się takież pokłonili, ostateczni, Józeph i Rachel pokłon uczynili.
Genesis	Rdz	1	33	8	I rzekł Ezaw: Cóż to za hufy, którem potkał? Odpowiedział: Abych znalazł łaskę przed panem moim.
Genesis	Rdz	1	33	9	A on rzekł: Mam dosyć, bracie mój, miéj ty swoje.
Genesis	Rdz	1	33	10	I rzekł Jakób: Nie chciéj tak, proszę: ale jeźlim znalazł łaskę w oczach twoich, przyjmij mały dar z ręku moich; bom tak widział oblicze twoje, jakobym widział oblicze Boże. Bądż mi litościw,
Genesis	Rdz	1	33	11	A przyjmij błogosławieństwo, którem ci przyniósł, i które mi darował Bóg, dający wszystko. Ledwie za przymuszeniem braterskiem przyjmując,
Genesis	Rdz	1	33	12	Rzekł: Jedźmy pospołu, a będę towarzyszem drogi twojéj.
Genesis	Rdz	1	33	13	I rzekł Jakób: Wiesz, panie mój, że drobiożdżek młodziusienki, owce téż i krowy cielne mam z sobą: którym jeźli gwałt uczynię w chodzeniu, odejdą mi jednego dnia wszystkie stada.
Genesis	Rdz	1	33	14	Niech wprzód jedzie pan mój przed sługą swoim: a ja pójdę z lekka za nim w tropy jego, jako obaczę, że nadęży mój drobiożdżek, aż przyjdę do pana mego do Seir.
Genesis	Rdz	1	33	15	Odpowiedział Ezaw: Proszę cię, niechaj wżdy z ludu, który jest zemną, zostaną towarzysze drogi twojéj. A on rzekł: Nie potrzeba tego: tylko mi tego trzeba, abym nalazł łaskę przed obliczem twojem, panie mój.
Genesis	Rdz	1	33	16	Wrócił się tedy onego dnia Ezaw drogą, którą był przyjechał, do Seir.
Genesis	Rdz	1	33	17	A Jakób przyszedł do Sochot: gdzie zbudowawszy dom, a rozbiwszy namioty, nazwał imię miejsca onego Sochot, to jest Namioty.
Genesis	Rdz	1	33	18	I przyszedł do Salem, miasta Sychimczyków, które jest w ziemi Chananejskiéj, potem jako się zwrócił z Mezopotamii Syryjskiéj, i mieszkał przy miasteczku.
Genesis	Rdz	1	33	19	I kupił sztukę pola, na któréj był rozbił namioty, od synów Hemora, ojca Sychemowego, za sto jagniąt.
Genesis	Rdz	1	33	20	I zbudowawszy tam ołtarz, wzywał na nim najmocniejszego Boga Izraelowego.
Genesis	Rdz	1	34	1	I wyszła Dyna, córka Lii, aby oglądała niewiasty onéj krainy.
Genesis	Rdz	1	34	2	Którą ujrzawszy Sychem, syn Hemora Hewejskiego, książę onéj ziemie, rozmiłował się jéj: i porwał, i spał z nią, gwałt uczyniwszy pannie.
Genesis	Rdz	1	34	3	I spoiła się z nią dusza jego, a smutną ubłagał łagodnemi słowy.
Genesis	Rdz	1	34	4	I szedłszy do Hemora, ojca swego, rzekł: Weźmij mi tę dzieweczkę za żonę.
Genesis	Rdz	1	34	5	Co gdy usłyszał Jakób w niebytności synów, i około pasze bydła zabawionych, milczał, aż się wrócili.
Genesis	Rdz	1	34	6	A gdy wyszedł Hemor, ojciec Sychemów, aby mówił z Jakóbem,
Genesis	Rdz	1	34	7	Oto synowie jego przychodzili z pola: i usłyszawszy, co się stało, rozgniewali się bardzo, przeto że sprosną rzecz uczynił w Izraelu, a zgwałciwszy córkę Jakóbowę, nieprzystojną rzecz zbroił.
Genesis	Rdz	1	34	8	Mówił tedy Hemor do nich: Dusza Sychem, syna mego spoiła się z córką waszą: dajcie mu ją za żonę.
Genesis	Rdz	1	34	9	A pójmujmy się z obu stron: córki wasze wydajcie za nas, a córki nasze pójmujcie.
Genesis	Rdz	1	34	10	A mieszkajcie z nami. Ziemia w mocy waszéj jest, sprawujcie, handlujcie, a osadzajcie ją.
Genesis	Rdz	1	34	11	Ale i Sychem rzekł do ojca i do braciéj jéj: Niech najdę łaskę u was: a co jedno postanowicie, to dam.
Genesis	Rdz	1	34	12	Podwyżcie wiana, i darów żądajcie: dam, co zachcecie: tylko mi dajcie dzieweczkę za żonę.
Genesis	Rdz	1	34	13	Odpowiedzieli synowie Jakóba, Sychemowi i ojcu jego na zdradzie, rozjadłszy się o zgwałcenie siostry:
Genesis	Rdz	1	34	14	Nie możemy uczynić, czego żądacie, ani dać siostry naszéj człowiekowi nieobrzezanemu: co się niegodzi, niesłuszna i obrzydła rzecz u nas.
Genesis	Rdz	1	34	15	Ale tak się możem porównać: jeźli zechcecie być nam podobni, a obrzeże się między wami każdy mężczyzna:
Genesis	Rdz	1	34	16	Tedy damy, i weźmiemy wzajem córki wasze i nasze: i będziemy mieszkać z wami, i będziemy ludem jednym.
Genesis	Rdz	1	34	17	Lecz jeźli się obrzezać nie będziecie chcieli, weźmiemy córkę naszę, i odejdziemy.
Genesis	Rdz	1	34	18	Podobało się podanie ich Hemorowi, i Sychemowi, synowi jego.
Genesis	Rdz	1	34	19	I nie odłożył młodzieniec, żeby nie miał zaraz uczynić, o co proszono; miłował bowiem bardzo onę dzieweczkę, a sam był zacny we wszystkim domu ojca swego.
Genesis	Rdz	1	34	20	I wszedłszy w bronę miejską mówili do ludu:
Genesis	Rdz	1	34	21	Mężowie ci spokojni są, a chcą mieszkać z nami: niech handlują w ziemi, i niechaj ją sprawują: która będąc szeroka i przestrona, sprawców potrzebuje: córki ich będziemy brać za żony, a nasze im dawać będziemy.
Genesis	Rdz	1	34	22	Jedna rzecz jest, którą się nam odwłóczy, rzecz tak dobra: jeźli obrzeżemy mężczyzny nasze, narodu obyczaju naśladując.
Genesis	Rdz	1	34	23	I majętność ich, i bydła, i co jedno mają, nasze będą: na to tylko pozwólmy, a mieszkając spółem, jeden lud uczynimy.
Genesis	Rdz	1	34	24	I zezwolili wszyscy, obrzezawszy wszystkie mężczyzny.
Genesis	Rdz	1	34	25	Ali oto dnia trzeciego, gdy najcięższa boleść z ran bywa: porwawszy dwaj synowie Jakobówi, Symeon i Lewi, bracia Dyny miecze, weszli do miasta śmiele: i pobiwszy wszystkę mężczyznę,
Genesis	Rdz	1	34	26	Hemora i Sychema wespół zamordowali, wziąwszy z domu Sychema Dynę, siostrę swoję.
Genesis	Rdz	1	34	27	A gdy oni wyszli, przypadli na pobite drudzy synowie Jakóbowi: i splądrowali miasto na pomstę zgwałcenia.
Genesis	Rdz	1	34	28	Owce ich, i rogate bydła, i osły, i wszystko pustosząc, co w domiech i na polach było.
Genesis	Rdz	1	34	29	Dziatki téż ich i żony w niewolą zabrali.
Genesis	Rdz	1	34	30	Co gdy zbroili śmiele. Jakób rzekł do Symeona i Lewi: Zafrasowaliście mię, i przywiedliście mię w ohydę Chananejczykom i Pherezejczykom, obywatelom téj ziemie. Nas nie wiele: oni zgromadziwszy się porażą mię, i zginę ja, i dom mój.
Genesis	Rdz	1	34	31	A oni odpowiedzieli: Izali jako wszetecznice mieli źle używać siostry naszéj?
Genesis	Rdz	1	35	1	Tym czasem mówił Bóg do Jakóba: Wstań a wstąp do Bethel, i mieszkaj tam, a uczyń ołtarz Bogu, któryć się ukazał, kiedyś uciekał przed Ezawem, bratem twoim.
Genesis	Rdz	1	35	2	Jakób tedy zezwawszy dom wszystek swój, rzekł: Odrzućcie bogi cudze, którzy w pośrodku was są, a oczyśćcie się, i odmieńcie szaty wasze.
Genesis	Rdz	1	35	3	Wstańcie, a wstąpmy do Bethel, abyśmy tam uczynili ołtarz Bogu, który mię wysłuchał w dzień utrapienia mego, i był mi towarzyszem drogi mojéj.
Genesis	Rdz	1	35	4	Oddali mu tedy wszystkie bogi cudze, które mieli, i nausznice, które na uszach ich były: a on wkopał je pod Terebintem, który jest za miastem Sychem.
Genesis	Rdz	1	35	5	A gdy wyjechali, strach Boży napadł wszystkie okoliczne miasta, że nie śmieli gonić odchodzących.
Genesis	Rdz	1	35	6	Przyszedł tedy Jakób do Luzy, która jest w ziemi Chananejskiéj, przezwiskiem Bethel, sam i wszystek lud z nim.
Genesis	Rdz	1	35	7	I zbudował tam ołtarz, i nazwał imię onego miejsca, Dom Boży; bo mu się tam Bóg był ukazał, gdy uciekał przed bratem swoim.
Genesis	Rdz	1	35	8	Tegoż czasu umarła Debora, mamka Rebeczyna, i pogrzebiona jest na dole Bethel pod dębem: i nazwano imię onego miejsca, Dąb płaczu.
Genesis	Rdz	1	35	9	I ukazał się powtóre Bóg Jakóbowi, gdy się wrócił z Mezopatamii Syryjskiéj, i błogosławił mu,
Genesis	Rdz	1	35	10	Mówiąc: Nie będziesz więcéj zwan Jakóbem: ale Izrael będzie imię twoje. I nazwał go Izraelem,
Genesis	Rdz	1	35	11	I rzekł mu: Jam Bóg wszechmogący, rozradzaj się i mnóż się: narody i ludzie narodów będą z ciebie, królowie z biódr twoich wynidą:
Genesis	Rdz	1	35	12	I ziemię, którąm dał Abrahamowi i Izaakowi, dam tobie, i nasieniu twemu po tobie.
Genesis	Rdz	1	35	13	I odszedł od niego.
Genesis	Rdz	1	35	14	A on postawił znak kamienny na miejscu, gdzie z nim Bóg mówił: ofiarując na nim mokre ofiary, i lejąc oliwę,
Genesis	Rdz	1	35	15	I nazywając imię onego miejsca Bethel.
Genesis	Rdz	1	35	16	A odszedłszy ztamtąd, przyszedł czasu wiosny do ziemie, która wiedzie do Ephraty: w któréj gdy się Rachel rodząc pracowała,
Genesis	Rdz	1	35	17	Dla trudności porodzenia, poczęła w niebezpieczeństwie być: i rzekła jéj baba: Nie bój się; bo i tego syna będziesz miała.
Genesis	Rdz	1	35	18	A gdy wychodziła dusza jéj od boleści; i gdy już śmierć nadchodziła, nazwała imię syna swego Benoni, to jest: syn boleści mojéj: a ojciec nazwał go Benjamin, to jest syn prawice.
Genesis	Rdz	1	35	19	Umarła tedy Rachel, i pogrzebiona jest na drodze, która wiedzie do Ephraty, ta jest Bethlehem.
Genesis	Rdz	1	35	20	I postawił Jakób znak na grobie jéj: tenci jest znak grobu Rachel, aż do dnia dzisiejszego.
Genesis	Rdz	1	35	21	A wyszedłszy ztamtąd, rozbił namiot za Wieżą stada.
Genesis	Rdz	1	35	22	A gdy mieszkał w onéj krainie, poszedł Ruben i spał z Balą, nałożnicą ojca swego: co jemu nie tajno było. A było synów Jakóbowych dwanaście.
Genesis	Rdz	1	35	23	Synowie Lii: pierworodny Ruben, i Symeon, i Lewi, i Judas i Isachar, i Zabulon.
Genesis	Rdz	1	35	24	Synowie Rachel: Józeph i Benjamin.
Genesis	Rdz	1	35	25	Synowie Bale, sługi Rachel: Dan, i Nephtali.
Genesis	Rdz	1	35	26	Synowie Zelphy, sługi Lii: Gad i Aser. Ci są synowie Jakóbowi, którzy się mu urodzili w Mezopotamii Syryjskiéj.
Genesis	Rdz	1	35	27	Przyszedł téż do Izaaka, ojca swego do Mambre, miasta Arbee, to jest Hebron: gdzie był gościem Abraham i Izaak.
Genesis	Rdz	1	35	28	I spełniło się dni Izaakowych sto ośmdziesiąt lat.
Genesis	Rdz	1	35	29	I starzawszy się umarł, i przyłożon jest do ludu swego stary i dni pełen: i pogrzebli go Ezaw i Jakób, synowie jego.
Genesis	Rdz	1	36	1	A te są rodzaje Ezawowe, ten jest Edom.
Genesis	Rdz	1	36	2	Ezaw pojął żony z córek Chananejskich: Adę, córkę Elona Hethejskiego, i Oolibamę, córkę Any, córki Sebeona Hewejskiego:
Genesis	Rdz	1	36	3	I Basemath, córkę Ismaelowę, siostrę Nabajathowę.
Genesis	Rdz	1	36	4	I urodziła Ada Eliphaza: a Basemath urodziła Rahuela.
Genesis	Rdz	1	36	5	Oolibama urodziła Jehus, i Ihelon, i Kore. Ci synowie Ezawowi, którzy się urodzili w ziemi Chananejskiéj.
Genesis	Rdz	1	36	6	I wziął Ezaw żony swoje, i syny i córki, i wszystkie dusze domu swego, i majętność, i bydło, i wszystko, co mógł mieć w ziemi Chananejskiéj: i poszedł do inszéj krainy, i odszedł od brata swego Jakóba.
Genesis	Rdz	1	36	7	Bo byli bardzo majętni, a mieszkać pospołu nie mogli: i nie mogła ich znieść ziemia pielgrzymowania ich, dla mnóstwa trzód.
Genesis	Rdz	1	36	8	I mieszkał Ezaw na górze Seir, ten jest Edom.
Genesis	Rdz	1	36	9	A te są pokolenia Ezawa, ojca Edom na górze Seir,
Genesis	Rdz	1	36	10	I te imiona synów jego: Eliphaz, syn Ady, żony Ezaw: Rahuel zaś syn Basemath, żony jego.
Genesis	Rdz	1	36	11	I byli synowie Eliphazowi: Theman, Omar, Sepho, i Gatham, i Cenez.
Genesis	Rdz	1	36	12	A Thamna była nałożnica Eliphaza, syna Ezaw: która mu urodziła Amalecha. Ci są synowie Ady, żony Ezawowéj.
Genesis	Rdz	1	36	13	A synowie Rahuel: Nahath, i Zara, Samma, i Meza. To synowie Basemath, żony Ezawowéj.
Genesis	Rdz	1	36	14	Ci téż byli synowie Oolibamy, córki Any, córki Sebeonowéj, żony Ezawowéj, które mu urodziła: Jehus, i Ihelon, i Kore.
Genesis	Rdz	1	36	15	Te książęta synów Ezawowych: synowie Eliphaza, pierworodnego Ezawowego: książę Theman, książę Omar, książę Sepho, książę Kenez,
Genesis	Rdz	1	36	16	Książę Kore, książę Gatham, książę Amalech. Ci synowie Eliphaz w ziemi Edomskiéj, i ciż synowie Ady.
Genesis	Rdz	1	36	17	Ci zaś synowie Rahuela, syna Ezawowego: książę Nahath, książę Zara, książę Samma, książę Meza. A te książęta Rahuela w ziemi Edomskiéj. Ci synowie Basemath, żony Ezawowéj.
Genesis	Rdz	1	36	18	Ci lepak synowie Oolibamy, żony Ezawowéj: książę Jehus, książę Ihelon, książę Kore: te książęta Oolibamy, córki Any, żony Ezawowéj.
Genesis	Rdz	1	36	19	Ci są synowie Ezawowi, i ci książęta ich: Ten jest Edom.
Genesis	Rdz	1	36	20	Ci zaś synowie Seir Horrejczyka, mieszkańcy w ziemi: Lotan, i Sobal, i Sebeon, i Ana.
Genesis	Rdz	1	36	21	I Dyson, i Eser, i Dysan. Te książęta Horrejskie, synowie Seir w ziemi Edom.
Genesis	Rdz	1	36	22	I byli synowie Lotan: Hory, i Heman. A siostra Lotanowa była Thamna.
Genesis	Rdz	1	36	23	A ci synowie Sobalowi: Aluan, i Manahat, i Ebal, i Sepho, i Onam.
Genesis	Rdz	1	36	24	Ci zaś synowie Sebeon: Aja i Ana. Ten jest Ana, który wynalazł cieplice na puszczy, gdy pasł osły Sebeona, ojca swego.
Genesis	Rdz	1	36	25	A miał syna Dysona, i córkę Oolibamę.
Genesis	Rdz	1	36	26	A ci synowie Dyson: Hamdan, i Eseban, i Jethram, i Charan.
Genesis	Rdz	1	36	27	Ci zaś synowie Eserowi: Balaan, i Zawan, i Akan.
Genesis	Rdz	1	36	28	A Dysan miał syny: Husa i Arama.
Genesis	Rdz	1	36	29	Te książęta Horrejczyków: książę Lotan, książę Sobal, książę Sebeon, książę Ana,
Genesis	Rdz	1	36	30	Książę Dyson, książę Eser, książę Dysan: te książęta Horrejczyków, którzy rozkazowali w ziemi Seir.
Genesis	Rdz	1	36	31	A królowie, którzy królowali w ziemi Edom, pierwéj, niźli mieli króla synowie Israelscy, byli ci:
Genesis	Rdz	1	36	32	Bela, syn Beorów, a imię miasta jego Denaba.
Genesis	Rdz	1	36	33	A umarł Bela, i królował miasto niego Jobab, syn Zarego z Bosry.
Genesis	Rdz	1	36	34	A gdy umarł Jobab, królował miasto niego Husam z ziemie Themanczyków.
Genesis	Rdz	1	36	35	Po tego téż śmierci, królował miasto niego Adad, syn Badadów, który poraził Madyana w krainie Moab: a imię miasta jego Awith.
Genesis	Rdz	1	36	36	I gdy umarł Adad, królował miasto niego Semła z Masreki.
Genesis	Rdz	1	36	37	A po tego téż śmierci królował miasto niego Saul od rzeki Rohoboth.
Genesis	Rdz	1	36	38	A gdy i ten umarł, nastąpił na królestwo Balanan, syn Achoborów.
Genesis	Rdz	1	36	39	A po jego téż śmierci królował miasto niego Adar, a imię miasta jego Phau: a żonę jego zwano Meetabel, córka Matred, córki Mezaab.
Genesis	Rdz	1	36	40	Te tedy imiona książąt Ezaw według rodzajów i miejsc i imion ich: książę Thamna, książę Alua, książę Jetheth,
Genesis	Rdz	1	36	41	Książę Oolibama, książę Ela, książę Phinon,
Genesis	Rdz	1	36	42	Książę Kenes, książę Theman, książę Mabsar.
Genesis	Rdz	1	36	43	Książę Magdyel, książę Hiram: te książęta Edomskie, mieszkające w ziemi panowania swego. Ten jest Ezaw ojciec Idumejczyków.
Genesis	Rdz	1	37	1	A Jakób mieszkał w ziemi Chananejskiéj, w któréj ojciec jego był gościem.
Genesis	Rdz	1	37	2	A te są pokolenia jego: Józeph gdy miał szesnaście lat, pasł trzodę z bracią swą, jeszcze pacholęciem: i był z synami Bale i Zelphy, żon ojca swego: i oskarżył bracią swą przed ojcem o grzech bardzo sprosny.
Genesis	Rdz	1	37	3	A Izrael miłował Józepha nad wszystkie syny swe, przeto, iż go był w starości swéj urodził: i uczynił mu suknią wzorzystą.
Genesis	Rdz	1	37	4	I widząc bracia jego, że go miłował ojciec nade wszystkie syny: nienawidzieli go, i nie mogli nic łaskawie z nim mówić.
Genesis	Rdz	1	37	5	Przydało się téż, iż sen, który widział, powiadał braciéj swéj: co było przyczyną większéj nienawiści.
Genesis	Rdz	1	37	6	I rzekł do nich: Słuchajcie snu mego, którym widział.
Genesis	Rdz	1	37	7	Zdało mi się, żeśmy wiązali snopy na polu: a snop mój jakoby powstał i stanął, a wasze snopy około stojące kłaniały się snopowi memu.
Genesis	Rdz	1	37	8	Odpowiedzieli bracia jego: Izali królem naszym będziesz? albo poddani będziemy państwu twemu? Ta tedy przyczyna snów i mów, zazdrości i nienawiści żagwie przydawała.
Genesis	Rdz	1	37	9	Widział téż i drugi sen, który powiadając braciéj, mówił: Widziałem przez sen, jakoby mi się słońce i księżyc i jedenaście gwiazd kłaniało.
Genesis	Rdz	1	37	10	Co gdy ojcu swemu i braciéj swéj powiedział, złajał go ojciec jego i rzekł: Cóż się rozumie przez ten sen, któryś widział? Izali ja, i matka twoja, i bracia twoi kłaniać ci się będziemy do ziemie?
Genesis	Rdz	1	37	11	Zajrzeli mu tedy bracia jego: a ojciec milcząc rzecz uważał.
Genesis	Rdz	1	37	12	A gdy bracia jego, pasąc bydło ojca swego, mieszkali w Sychem,
Genesis	Rdz	1	37	13	Rzekł do niego Izrael: Bracia twoi pasą owce w Sychimie: pójdź, poślę cię do nich.
Genesis	Rdz	1	37	14	Który gdy odpowiedział: Gotówem, rzekł mu: Idź, a obacz, jeźli się wszystko szczęśliwie powodzi braciéj twojéj i bydłu: a daj mi znać, co się dzieje.
Genesis	Rdz	1	37	15	Posłany z doliny Hebron przyszedł do Sychem: i nadszedł go jeden mąż błądzącego po polu, i spytał, czegoby szukał.
Genesis	Rdz	1	37	16	A on odpowiedział: Braciéj mojéj szukam: powiedz mi, kędy pasą trzody.
Genesis	Rdz	1	37	17	I rzekł mu mąż: Odeszli z miejsca tego: a słyszałem je mówiące: Pójdźmy do Dothain. Poszedł tedy Józeph za bracią swoją, i nalazł je w Dothain.
Genesis	Rdz	1	37	18	Którzy ujrzawszy go zdaleka, niźli przyszedł do nich, myślili go zabić.
Genesis	Rdz	1	37	19	I mówili do siebie: Onoć idzie widosen.
Genesis	Rdz	1	37	20	Pójdźcie, zabijmy go i wrzućmy do studnie staréj: i rzeczem: Zły zwierz go pożarł: a tam się pokaże, co mu pomogą sny jego.
Genesis	Rdz	1	37	21	Co usłyszawszy Ruben, starał się wybawić go z rąk ich, i mówił:
Genesis	Rdz	1	37	22	Nie zabijajcie dusze jego, ani wylewajcie krwie, ale wrzućcie go do studnie téj, która jest na puszczy, a ręce wasze zachowajcie niewinne: a to mówił, chcąc go wyrwać z ręku ich, i wrócić ojcu swemu.
Genesis	Rdz	1	37	23	Wnet tedy skoro przyszedł do braciéj swéj, zewlekli go z onej suknie długiéj i wzorzystéj:
Genesis	Rdz	1	37	24	I wpuścili go do studnie staréj, która nie miała wody.
Genesis	Rdz	1	37	25	A usiadłszy aby jedli chleb, ujrzeli Ismaelity podróżne, jadąc z Galaad, i wielbłądy ich niosące korzenie, i resynę, i staktę do Egiptu.
Genesis	Rdz	1	37	26	Rzekł tedy Judas do braciéj swéj: Cóż nam pomoże, jeźli zabijemy brata naszego, i zatajemy krew jego?
Genesis	Rdz	1	37	27	Lepiéj że go przedamy Ismaelitom, a ręce nasze niech się nie mażą; brat bowiem i ciało nasze jest: i przyzwolili bracia na mowy jego.
Genesis	Rdz	1	37	28	A gdy mijali Madyanitowie kupcy, wyciągnąwszy go z studnie, przedali go Ismaelitom za dwadzieścia śrebrników, którzy go zawieźli do Egiptu.
Genesis	Rdz	1	37	29	I wróciwszy się Ruben do studnie, nie nalazł chłopięcia:
Genesis	Rdz	1	37	30	I rozdarłszy odzienie, idąc do braciéj swéj rzekł: Chłopięcia nie widać, a ja dokąd pójdę?
Genesis	Rdz	1	37	31	I wzięli suknię jego, i we krwi koźlęcéj, które byli zabili, omoczyli:
Genesis	Rdz	1	37	32	Posławszy, którzyby ją donieśli do ojca, i mówili: Tęśmy naleźli: oglądaj, jeźli jest suknia syna twego, czy nie.
Genesis	Rdz	1	37	33	Którą poznawszy ojciec, rzekł: Suknia syna mego jest, zwierz okrutny zjadł go, bestya pożarła Józepha.
Genesis	Rdz	1	37	34	I rozdarłszy szaty, oblókł się w włosienicę, płacząc syna swego przez długi czas.
Genesis	Rdz	1	37	35	A gdy się zeszły wszystkie dzieci jego, aby ulżyli żalu ojcowskiego, nie chciał przypuścić pocieszenia, ale rzekł: Zstąpię do syna mego płacząc do piekła. A gdy on tak trwał w żałobie,
Genesis	Rdz	1	37	36	Madyanitowie przedali Józepha w Egipcie Putypharowi, trzebieńcowi Pharaona, hetmanowi żołnierstwa.
Genesis	Rdz	1	38	1	Tegóż czasu odszedłszy Judas od braciéj swéj, zstąpił do męża Odollamitskiego na imię Hiram.
Genesis	Rdz	1	38	2	I ujrzał tam córkę człowieka Chananejskiego imieniem Sue: i pojąwszy za żonę, wszedł do niéj.
Genesis	Rdz	1	38	3	Która poczęła i porodziła syna: i nazwał imię jego Her.
Genesis	Rdz	1	38	4	I zasię począwszy płód, narodzonego syna nazwała Onan.
Genesis	Rdz	1	38	5	Porodziła téż trzeciego, którego nazwała Sela: po którego narodzeniu więcéj rodzić przestała.
Genesis	Rdz	1	38	6	A Judas dał żonę pierworodnemu swemu Her, imieniem Thamar.
Genesis	Rdz	1	38	7	A Her był pierworodny Judy, złośliwy przed oblicznością Pańską: i od niego zabit jest.
Genesis	Rdz	1	38	8	Rzekł tedy Judas do Onana, syna swego: Wnidź do żony brata twego, a złącz się z nią, abyś wzbudził nasienie bratu twemu.
Genesis	Rdz	1	38	9	On widząc, że się nie jemu synowie rodzić mieli, gdy wchodził do żony brata swego, wypuszczał nasienie na ziemię, aby się dzieci imieniem brata jego nie rodziły.
Genesis	Rdz	1	38	10	I z téj przyczyny zabił go Pan, że rzecz brzydliwą czynił.
Genesis	Rdz	1	38	11	I przetóż rzekł Judas Thamarze, niewiastce swojéj: Bądź wdową w domu ojca twego, aż urośnie Sela, syn mój; bał się bowiem, by i on nie umarł, jako bracia jego. Która poszła, i mieszkała w domu ojca swego.
Genesis	Rdz	1	38	12	A gdy minęło wiele dni, umarła córka Suego, żona Judasowa: który po żałobie wziąwszy pocieszenie, szedł do strzygących owce swe, sam i Hiras, owcarz trzody, Odollamita, do Thamnas.
Genesis	Rdz	1	38	13	I powiedziano Thamarze, że świekier jéj idzie do Thamnas na strzyżenie owiec.
Genesis	Rdz	1	38	14	Która złożywszy szaty wdowstwa, wzięła na się rąbek: a odmieniwszy szaty, usiadła na rozstaniu drogi, która wiedzie do Thamnas: dlatego, że już był dorosł Sela, a nie wzięła go za męża.
Genesis	Rdz	1	38	15	Którą ujrzawszy Judas, mniemał, żeby była wszetecznica; bo była nakryła twarz swoję, aby jéj nie poznano.
Genesis	Rdz	1	38	16	I wszedłszy do niéj, rzekł: Dopuść mi, abym miał sprawę z tobą; bo nie wiedział, żeby jego niewiastka była.
Genesis	Rdz	1	38	17	Która gdy odpowiedziała: Co mi dasz, żebyś zażył obcowania mego? Rzekł: Poślęć koziełka z trzód. A gdy zaś ona rzekła: Dopuszczę, czego chcesz, jeźli mi dasz zastawę, aż przyślesz, co obiecujesz:
Genesis	Rdz	1	38	18	Rzekł Judas: Co chcesz, żebym ci dał w zastawie? Odpowiedziała: Pierścień twój, i manellę, i laskę, którą, w ręce trzymasz. Na jedno tedy, że z ciebie niewiasta poczęła.
Genesis	Rdz	1	38	19	I powstawszy poszła: i złożywszy odzienie, które na sobie miała, oblokła się w szaty wdowstwa.
Genesis	Rdz	1	38	20	I posłał Judas koziełka przez pasterza swego Odollamitę, aby odebrał zastawę, którą był dał niewieście: który nie nalazłszy jéj,
Genesis	Rdz	1	38	21	Pytał ludzi miejsca onego: Gdzie jest niewiasta, która siedziała na rozstaniu? A gdy wszyscy odpowiedzieli, że nie była na tem miejscu nierządnica:
Genesis	Rdz	1	38	22	Wrócił się do Judy i rzekł mu: Nie nalazłem jéj: lecz i ludzie miejsca onego powiadali mi, że tam nigdy nie siedziała wszetecznica.
Genesis	Rdz	1	38	23	Rzekł Judas: Niechże sobie ma: kłamstwa iście nam zadać nie może: jam posłał koźlę, którem był obiecał, a tyś jéj nie nalazł.
Genesis	Rdz	1	38	24	Alić po trzech miesiącach powiedziano Judzie, mówiąc: Wystąpiła Thamar, niewiastka twoja, i zda się, że się żywot jéj wzdyma. I rzekł Judas: Wywiedźcie ją, aby była spalona.
Genesis	Rdz	1	38	25	Którą gdy wiedziono na śmierć, posłała do świekra swego, mówiąc: Z tego męża, którego te rzeczy są, jam poczęła: poznaj, czyj to pierścień, i manella, i laska.
Genesis	Rdz	1	38	26	Który poznawszy swe dary, rzekł: Sprawiedliwsza nad mię, żem jéj nie dał Seli, synowi memu. Wszakóż więcéj jéj nie uznał.
Genesis	Rdz	1	38	27	A gdy przychodził czas porodzenia, ukazały się bliźnięta w żywocie: a w samem wychodzeniu dziatek, jeden wyścibił rękę, na któréj baba uwiązała nić czerwoną, mówiąc:
Genesis	Rdz	1	38	28	Ten najprzód wynidzie.
Genesis	Rdz	1	38	29	Ale gdy on zaś wciągnął rękę, wyszedł drugi: i rzekła niewiasta: Czemu przerwana jest dla ciebie przegroda? i z téj przyczyny nazwano imię jego Phares.
Genesis	Rdz	1	38	30	Potem wyszedł brat jego, na którego ręce była nić czerwona: którego nazwała Zarą.
Genesis	Rdz	1	39	1	Józeph tedy był zawiedzion do Egiptu: i kupił go Putyphar, trzebieniec Pharaonów, hetman wojska, mąż Egiptyanin z ręku Ismaelitów, od których był przywiedziony.
Genesis	Rdz	1	39	2	I był Pan z nim, i był mężem we wszystkiem szczęśliwie postępując: i mieszkał w domu pana swego.
Genesis	Rdz	1	39	3	Który bardzo dobrze wiedział, że Pan jest z nim, a iż wszystko co czynił, on szczęścił w ręku jego.
Genesis	Rdz	1	39	4	I nalazł Józeph łaskę przed panem swoim, i służył mu: od którego będąc przełożonym nad wszystkiem, rządził dom sobie zwierzony i wszystko, co mu było zlecono.
Genesis	Rdz	1	39	5	I błogosławił Pan domowi Egiptyanina dla Józepha: i rozmnożył tak w domu, jako i na polu, wszystkę majętność jego.
Genesis	Rdz	1	39	6	I nioczem inszem nie wiedział, jedno o chlebie, którego pożywał. A Józeph był pięknéj twarzy, i wdzięczny na wejrzeniu.
Genesis	Rdz	1	39	7	Po wielu tedy dni, obróciła pani jego oczy swe na Józepha, i rzekła: Śpij zemną.
Genesis	Rdz	1	39	8	Który żadnym sposobem nie chcąc zezwolić na zły uczynek, rzekł do niéj: Oto pan mój, dawszy mi w moc wszystko, nie wie, co ma w domu swoim.
Genesis	Rdz	1	39	9	I niemasz żadnéj rzeczy, któraby nie była w mocy mojéj: albo czegoby mi nie poruczył, prócz ciebie, któraś jest żoną jego: jakóż tedy mogę tę złość uczynić, i zgrzeszyć przeciw Bogu memu?
Genesis	Rdz	1	39	10	Takiemić słowy na każdy dzień, i niewiasta przykrzyła się młodzieńcowi: i on się zbraniał cudzołóztwa.
Genesis	Rdz	1	39	11	I przydało się dnia jednego, że Józeph wszedł do domu, i sprawował coś bez pomocników:
Genesis	Rdz	1	39	12	A ona uchwyciwszy kraj szaty jego, rzekła: Śpij zemną. Który zostawiwszy w ręce jéj płaszcz, uciekł, i wyszedł precz.
Genesis	Rdz	1	39	13	A gdy ujrzała niewiasta szatę w rękach swoich, a iż była wzgardzona,
Genesis	Rdz	1	39	14	Zawołała do siebie ludzi domu swego, i rzekła do nich: Oto wprowadził męża Hebrejczyka, aby nas naigrawał: wszedł do mnie, aby leżał zemną: a gdym ja zakrzyknęła,
Genesis	Rdz	1	39	15	I usłyszał głos mój: zostawił płaszcz, którym trzymała, i uciekł precz.
Genesis	Rdz	1	39	16	Na znak tedy wiary, płaszcz zatrzymany ukazała mężowi, gdy się wrócił do domu,
Genesis	Rdz	1	39	17	I rzekła: Wszedł do mnie niewolnik Hebrejczyk, któregoś przywiódł, aby mię naigrawał.
Genesis	Rdz	1	39	18	A gdy usłyszał, żem wołała, zostawił płaszcz, którym trzymała, i uciekł precz.
Genesis	Rdz	1	39	19	To usłyszawszy Pan, a nazbyt prędko wierząc słowom żony, rozgniewał się bardzo.
Genesis	Rdz	1	39	20	I dał Józepha do ciemnice, gdzie więźniów królewskich strzeżono, i był tam w zamknieniu.
Genesis	Rdz	1	39	21	Pan jednak był z Józephem, i zmiłowawszy się nad nim, dał mu łaskę przed oblicznością przełożonego nad ciemnicą:
Genesis	Rdz	1	39	22	Który podał w rękę jego wszystkie więźnie, którzy byli w ciemnicy: a cokolwiek się działo, pod nim było.
Genesis	Rdz	1	39	23	I nie wiedział nioczem, zwierzywszy jemu wszystkiego; Pan bowiem był z nim, i szczęścił wszystkie sprawy jego.
Genesis	Rdz	1	40	1	Co gdy się tak stało, trafiło się, że przewinili dwa trzebieńcy, podczaszy króla Egipskiego, i piekarz panu swemu.
Genesis	Rdz	1	40	2	I rozgniewawszy się na nie Pharaon; (bo jeden był przełożony piwniczych, a drugi nad piekarzmi):
Genesis	Rdz	1	40	3	Dał je do ciemnice hetmana żołnierzów, w któréj był więźniem i Józeph.
Genesis	Rdz	1	40	4	Ale stróż ciemnice poruczył je Józephowi, który im téż służył: wyszło nieco czasu, a oni pod strażą byli.
Genesis	Rdz	1	40	5	I mieli obadwaj sen nocy jednéj według wykłada im przystojnego:
Genesis	Rdz	1	40	6	Do których gdy wszedł Józeph rano, i ujrzał je smutne,
Genesis	Rdz	1	40	7	Zapytał ich mówiąc: Czemu smutniejsza jest dziś nad zwyczaj twarz wasza?
Genesis	Rdz	1	40	8	Którzy odpowiedzieli: Widzieliśmy sen, a niemasz, ktoby nam wyłożył. I rzekł do nich Józeph: Izali nie Boży jest wykład? powiedźcie mi, coście widzieli.
Genesis	Rdz	1	40	9	Powiedział pierwszy, przełożony piwniczych, sen swój: Widziałem przed sobą winny szczep,
Genesis	Rdz	1	40	10	Na którym były trzy gałąski, znienagła wyrastając w pąkowie, a po kwieciu jagody dostawające:
Genesis	Rdz	1	40	11	I kubek Pharaonów w ręcę mojéj: wziąłem tedy jagody i wycisnąłem w kubek, którym trzymał, i podałem kubek Pharaonowi.
Genesis	Rdz	1	40	12	Odpowiedział Józeph: Ten jest snu wykład: Trzy gałąski są jeszcze trzy dni:
Genesis	Rdz	1	40	13	Po których wspomni Pharao na posługi twoje, i przywróci cię ku pierwszemu stanowi: i podasz mu kubek według urzędu twego, jakoś przedtem zwykł był czynić.
Genesis	Rdz	1	40	14	Tylko pamiętaj na mię, gdy się będziesz miał dobrze, a uczyń zemną miłosierdzie, abyś namienił Pharaonowi, iżby mię wywiódł z téj ciemnice;
Genesis	Rdz	1	40	15	Bo kradzieżą wzięto mię z ziemie Hebrejskiéj, a tu mię do tego dołu niewinnie wsadzono.
Genesis	Rdz	1	40	16	Widząc przełożony nad piekarzmi, iż mądrze sen wyłożył, rzekł: Jam téż widział sen: żem trzy kosze mąki miał na głowie mojéj:
Genesis	Rdz	1	40	17	A w jednym koszu, który był najwyższy, niósłem wszelakie potrawy, które przemysłem piekarskim czynione bywają, a ptacy jedli z niego.
Genesis	Rdz	1	40	18	Odpowiedział Józeph: Ten jest wykład snu: Trzy kosze, trzy dni jeszcze są:
Genesis	Rdz	1	40	19	Po których weźmie Pharao gardło twoje, i zawiesi cię na krzyżu, a ptacy będą obierać ciało twoje.
Genesis	Rdz	1	40	20	Dzień trzeci potem był narodzenia Pharaonowego: który uczyniwszy wielką ucztę sługom swoim, wspomniał przy dobréj myśli na przełożonego piwniczych, i na starszego nad piekarzmi.
Genesis	Rdz	1	40	21	I przywrócił jednego na miejsce swe, aby mu kubek podawał:
Genesis	Rdz	1	40	22	A drugiego obiesił na szubienicy, aby się prawda wykładacza ziściła.
Genesis	Rdz	1	40	23	A przecie za szczęsnem powodzeniem przełożony piwniczych przepomniał wykładacza swego.
Genesis	Rdz	1	41	1	Po dwu lat widział Pharao sen: Zdało mu się, że stał nad rzeką,
Genesis	Rdz	1	41	2	Z któréj wychodziło siedm krów pięknych i bardzo tłustych: i pasły się na miejscach mokrych.
Genesis	Rdz	1	41	3	Drugie téż siedm wynarzały się z rzeki, szpetne i chude: i pasły się na samym brzegu rzeki na miejscach zielonych:
Genesis	Rdz	1	41	4	I pożarły one, których dziwna piękność i tłustość ciała była. Ocuciwszy się Pharaon,
Genesis	Rdz	1	41	5	Znowu zasnął, i widział drugi sen: siedm kłosów wychodziło z jednego źdźbła pełnych i cudnych:
Genesis	Rdz	1	41	6	Drugich téż także wiele kłosów szczupłych i zwarzeniem zarażonych wyrastało,
Genesis	Rdz	1	41	7	Pożerające wszystkę cudność pierwszych. Ocuciwszy się Pharao ze snu,
Genesis	Rdz	1	41	8	I rano strachem zdjęty posłał do wszystkich wieszczków Egiptu, i wszystkich mędrców; i przyzwanym powiedział sen: a nie było, ktoby wyłożył.
Genesis	Rdz	1	41	9	Tam dopiero wspomniawszy przełożony nad piwniczymi, rzekł: Wyznawam grzech swój:
Genesis	Rdz	1	41	10	Rozgniewany król na sługi swe, mnie i przełożonego nad piekarzmi, kazał wrzucić do ciemnice hetmana żołnierzów:
Genesis	Rdz	1	41	11	Gdzie jednéj nocy obadwaj widzieliśmy sen oznajmiający przyszłe rzeczy.
Genesis	Rdz	1	41	12	Był tam młodzieniec Hebrejczyk, tegóż hetmana nad żołnierzmi służebnik: któremu sny powiedziawszy,
Genesis	Rdz	1	41	13	Usłyszeliśmy, cokolwiek potem skutek rzeczy pokazał; bom ja przywrócon jest na urząd mój: a onego na krzyżu zawieszono.
Genesis	Rdz	1	41	14	Natychmiast na rozkazanie królewskie, wywiedzionego z ciemnice Józepha ostrzyżono: a odmieniwszy szatę stawili przed nim.
Genesis	Rdz	1	41	15	Któremu on rzekł: Miałem sny, a niemasz, ktoby wyłożył: które słyszałem, że ty bardzo mądrze wykładasz.
Genesis	Rdz	1	41	16	Odpowiedział Józeph: Bezemnie Bóg opowie rzeczy szczęśliwe Pharaonowi.
Genesis	Rdz	1	41	17	Powiedział tedy Pharao, co widział: Zdało mi się, żem stał na brzegu rzeki.
Genesis	Rdz	1	41	18	A siedm krów z rzeki występowało, bardzo piękne i tłustego ciała, które na paszéj ługowiska trawę jadły.
Genesis	Rdz	1	41	19	Ali po tych wyszły drugie siedm krów, tak szpetne i chude, żem nigdy takich w ziemi Egipskiéj nie widział:
Genesis	Rdz	1	41	20	Które zjadłszy i strawiwszy pierwsze,
Genesis	Rdz	1	41	21	Żadnego znaku sytości nie dały: ale takowąż chudością i szpetnością gnuśniały. Ocknąwszy się znowu, twardo zasnąwszy,
Genesis	Rdz	1	41	22	Widziałem sen: siedm kłosów wyrastało ze źdźbła jednego, pełnych i bardzo pięknych:
Genesis	Rdz	1	41	23	A po nich drugie siedm cienkich i zwarzeniem zarażonych ze źdźbła wychodziło:
Genesis	Rdz	1	41	24	Które pierwszych piękność pożarły. Powiedziałem sen wieszczkom: ale niemasz żadnego, coby wyłożył.
Genesis	Rdz	1	41	25	Odpowiedział Józeph: Sen królewski jeden jest: co Bóg ma uczynić, oznajmił Pharaonowi.
Genesis	Rdz	1	41	26	Siedm krów pięknych i siedm kłosów pełnych, siedm lat są żyznych: i jedno znaczenie snu zamykają.
Genesis	Rdz	1	41	27	Siedm téż krów chudych a szpetnych, które wyszły po nich, i siedm kłosów cienkich i wiatrem warzącym zarażonych, są siedm lat głodu przyszłego.
Genesis	Rdz	1	41	28	Które się tym porządkiem wypełnią.
Genesis	Rdz	1	41	29	Oto przyjdą siedm lat żyzności wielkiéj po wszystkiéj ziemi Egipskiéj:
Genesis	Rdz	1	41	30	Po których nastąpią drugie siedm lat takiego nieurodzaju, że się zapomni wszystka obfitość przeszła; głód bowiem popsuje wszystkę ziemię,
Genesis	Rdz	1	41	31	A wielkość obfitości wygubi wielkość niedostatku.
Genesis	Rdz	1	41	32	A żeś powtóre widział sen ku téjże rzeczy należący: znak jest pewności, że się stanie mowa Boża, i prędko się wypełni.
Genesis	Rdz	1	41	33	Teraz tedy niech opatrzy król męża mądrego i dowcipnego, a niech go przełoży nad ziemią Egipską:
Genesis	Rdz	1	41	34	Który niech postanowi urzędniki po wszystkich krainach: a piątą część urodzaju przez siedm lat żyznych,
Genesis	Rdz	1	41	35	Które już teraz przyjdą, niech zbiera do gumien: a wszystko zboże pod mocą Pharaonową niech sypane i chowane będzie po mieściech.
Genesis	Rdz	1	41	36	A niech się nagotuje na siedm lat przyszłego głodu, który ma ucisnąć Egipt, a niech nie ginie ziemia od niedostatku.
Genesis	Rdz	1	41	37	Podobała się rada Pharaonowi, i wszystkim sługom jego.
Genesis	Rdz	1	41	38	I mówił do nich: Izali możemy naléść takowego męża, któryby ducha Bożego pełen był?
Genesis	Rdz	1	41	39	I rzekł do Józepha: Ponieważ ci Bóg ukazał to wszystko, coś mówił: izali mędrszego i podobnego tobie naleść będę mógł?
Genesis	Rdz	1	41	40	Ty będziesz nad domem moim, a na rozkazanie ust twoich wszystek lud posłuszen będzie: samą tylko stolicą królewską przodkować ci będę.
Genesis	Rdz	1	41	41	I rzekł jeszcze Pharaon do Józepha: Oto postawiłem cię nade wszystką ziemią Egipską.
Genesis	Rdz	1	41	42	I zdjął pierścień z ręki swéj, i dał go na rękę jego: i ubrał go w szatę bisiorową, i włożył łańcuch złoty na szyję jego.
Genesis	Rdz	1	41	43	I kazał mu wsięść na swój wtóry wóz, a woźny wołał, aby się wszyscy przed nim kłaniali, i wiedzieli, że był przełożonym nade wszystką ziemią Egipską.
Genesis	Rdz	1	41	44	I rzekł jeszcze król do Józepha: Jam jest Pharaon, bez twego rozkazania nie podniesie żaden ręki albo nogi we wszystkiéj ziemi Egipskiéj.
Genesis	Rdz	1	41	45	I odmienił imię jego, i nazwał go językiem Egipskim, Zbawicielem świata: i dał mu za żonę Aseneth, córkę Putyphara, kapłana Heliopolskiego. Wyjechał tedy Józeph na ziemię Egipską:
Genesis	Rdz	1	41	46	(A trzydzieści mu lat było, gdy stanął przed oblicznością króla Pharaona) i objechał wszystkie krainy Egipskie.
Genesis	Rdz	1	41	47	I przyszedł urodzaj siedmi lat: a zboże w snopy powiązane, zwieziono do gumien Egipskich.
Genesis	Rdz	1	41	48	Wszystka téż obfitość zbóż po wszystkich mieściech sypana była.
Genesis	Rdz	1	41	49	I był taki dostatek pszenice, że się piaskowi morskiemu równała, a obfitość miarę przesiągała.
Genesis	Rdz	1	41	50	I urodzili się Józephowi dwaj synowie przedtem, niż głód zaszedł: które mu urodziła Aseneth, córka Putyphara, kapłana Heliopolskiego.
Genesis	Rdz	1	41	51	I nazwał imię pierworodnego Manasses, mówiąc: Zapomnieć mi dał Bóg trudności moich, i domu ojca mego.
Genesis	Rdz	1	41	52	A imię wtórego nazwał Ephraim, mówiąc: Dał mi Bóg uróść w ziemi ubóztwa mego.
Genesis	Rdz	1	41	53	Gdy tedy minęło siedm lat żyzności, które były w Egipcie,
Genesis	Rdz	1	41	54	Poczęły przychodzić siedm lat niedostatku, które był przepowiedział Józeph: i po wszystkim świecie głód przemógł: a we wszystkiéj ziemi Egipskiéj był chleb.
Genesis	Rdz	1	41	55	Któréj gdy głód dokuczał, wołał lud do Pharaona, żywności prosząc. Który im odpowiedział: Idźcie do Józepha, a cokolwiek on wam rzecze, czyńcie.
Genesis	Rdz	1	41	56	A głód brał moc co dzień po wszystkiéj ziemi, i otworzył Józeph wszystkie gumna, i przedawał Egiptyanom; bo i onych głód był ucisnął.
Genesis	Rdz	1	41	57	I wszystkie Prowincye przyjeżdżały do Egiptu, aby kupowały żywność, a nędze niedostatku ulżyły.
Genesis	Rdz	1	42	1	A usłyszawszy Jakób, że żywność przedawano w Egipcie, rzekł synom swoim: Czemu niedbacie?
Genesis	Rdz	1	42	2	Słyszałem, że pszenicę przedają w Egipcie: jedźcie, a nakupcie nam potrzeb, abyśmy żyć mogli, a nie niszczeli niedostatkiem.
Genesis	Rdz	1	42	3	Jechawszy tedy dziesięć braciéj Józephowych, aby kupili zboża w Egipcie:
Genesis	Rdz	1	42	4	A Benjamina zatrzymał doma Jakób: który był rzekł braciéj jego, by snadź na drodze nie ucierpiał co złego,
Genesis	Rdz	1	42	5	Wjechali do ziemie Egipskiéj z drugimi, którzy jechali kupować: a głód był w ziemi Chananejskiéj.
Genesis	Rdz	1	42	6	A Józeph był książęciem w ziemi Egipskiéj, i podług woli jego ludziom przedawano zboże. A gdy mu się pokłonili bracia jego,
Genesis	Rdz	1	42	7	I poznał je: jakoby do obcych przysroższem mówił, pytając ich: Zkądeście przyszli? Którzy odpowiedzieli: Z ziemie Chananejskiéj, żebyśmy kupili potrzeb ku żywności.
Genesis	Rdz	1	42	8	A wszakże sam bracią poznawszy, od nich nie był poznany.
Genesis	Rdz	1	42	9	A wspomniawszy na sny, które kiedyś widział, rzekł do nich: Szpiegowieście: przyszliście wypatrować słabsze miejsca ziemie.
Genesis	Rdz	1	42	10	Którzy rzekli: Nie tak jest, Panie, ale słudzy twoi przyszli, aby kupili żywności.
Genesis	Rdz	1	42	11	Wszyscyśmy synowie męża jednego: spokojniśmy przyszli, a nic złego słudzy twoi nie myślą.
Genesis	Rdz	1	42	12	Którym on odpowiedział: Inaczéj jest: przyszliście przypatrować się nieobronnym miejscom téj ziemie.
Genesis	Rdz	1	42	13	A oni rzekli: Dwanaście słudzy twoi bracia jesteśmy, synowie męża jednego w ziemi Chananejskiéj: najmłodszy przy ojcu jest, a drugiego już niemasz.
Genesis	Rdz	1	42	14	Toć jest, prawi, com rzekł: szpiegowieście wy.
Genesis	Rdz	1	42	15	Już was teraz doświadczę przez Pharaonowe zdrowie: nie wynidziecie ztąd, aż przyjdzie brat wasz najmniejszy.
Genesis	Rdz	1	42	16	Poślijcie z was jednego, a niech go przywiedzie: a wy będziecie w więzieniu, aż będzie doświadczono, coście rzekli, jeźli prawda jest albo fałsz; bo inaczéj przez zdrowie Pharaonowe szpiegowie jesteście.
Genesis	Rdz	1	42	17	I dał je pod straż do trzech dni.
Genesis	Rdz	1	42	18	A dnia trzeciego wywiedzionym z ciemnice rzekł: Uczyńcie, com powiedział, a żyć będziecie; bo się Boga boję.
Genesis	Rdz	1	42	19	Jeźliście spokojni, brat wasz jeden niech będzie związan w ciemnicy: a wy jedźcie, a wieźcie zboże, któreście kupili do domów waszych:
Genesis	Rdz	1	42	20	A brata waszego młodszego do mnie przywiedźcie, abym mów waszych doświadczyć mógł, a żebyście nie pomarli. Uczynili jako był rzekł,
Genesis	Rdz	1	42	21	I mówili jeden do drugiego: Słusznie to cierpiemy; bośmy zgrzeszyli przeciw bratu naszemu, widząc utrapienie dusze jego, gdy się nam modlił, a nie wysłuchaliśmy: dlategóż przyszedł na nas ten kłopot.
Genesis	Rdz	1	42	22	Z których jeden, Ruben, rzekł: Azam wam nie mówił: Nie grzeszcie przeciw dziecięciu? a nie słuchaliście mię: otóż krwie jego dochodzą.
Genesis	Rdz	1	42	23	A nie wiedzieli, żeby rozumiał Józeph, przetóż iż przez tłumacza mówił do nich.
Genesis	Rdz	1	42	24	I odwrócił się trochę i płakał: a wróciwszy się mówił do nich.
Genesis	Rdz	1	42	25	I wziąwszy Symeona, i związawszy przy nich, kazał sługom, aby napełnili wory ich pszenicą: a iżby odłożyli pieniądze każdego w workach ich, dawszy nadto strawy na drogę: którzy tak uczynili.
Genesis	Rdz	1	42	26	A oni niosąc zboże na osłach swoich pojechali.
Genesis	Rdz	1	42	27	A jeden otworzywszy wór, aby dał jeść bydlęciu w gospodzie, ujrzawszy pieniądze na wierzchu worka,
Genesis	Rdz	1	42	28	Rzekł braciéj swéj: Wrócono mi pieniądze, owo je mam w worze. I zdumiawszy się i zatrwożywszy, jeden z drugim mówił: Cóż to jest, co nam Bóg uczynił.
Genesis	Rdz	1	42	29	I przyjechali do Jakóba, ojca swego, do ziemie Chananejskiéj, i powiedzieli mu wszystko, co się im przydało, mówiąc:
Genesis	Rdz	1	42	30	Mówił do nas Pan ziemie srogo, i miał nas za szpiegi krainy.
Genesis	Rdz	1	42	31	Któremuśmy odpowiedzieli: spokojni jesteśmy, ani żadnéj zdrady myślimy.
Genesis	Rdz	1	42	32	Dwanaście braciéj nas, z jednego ojca urodzeni jesteśmy: jednego już niemasz, najmłodszy przy ojcu naszym jest w ziemi Chananejskiéj.
Genesis	Rdz	1	42	33	Który nam rzekł: Tak doznam, iżeście spokojni: Brata waszego jednego zostawcie u mnie, a żywności domom waszym potrzebnéj nabierzcie i jedźcie:
Genesis	Rdz	1	42	34	A brata waszego najmłodszego przywiedźcie do mnie, abych wiedział, żeście nie szpiegowie: i tego, który jest w więzieniu, żebyście zaś wziąć mogli: a napotem, żebyście mieli wolność kupowania co chcecie,
Genesis	Rdz	1	42	35	To powiedziawszy, gdy zboże wysypowali, nalazł każdy na wierzchu worów zawiązane pieniądze: a gdy się wszyscy polękali,
Genesis	Rdz	1	42	36	Rzekł ojciec Jakób: Sprawiliście, żem bez dzieci: Józepha już niemasz, Symeona trzymają w więzieniu, a Benjamina weźmiecie: na mię się to wszystko złe obaliło.
Genesis	Rdz	1	42	37	Któremu odpowiedział Ruben: Dwu synów moich zabij, jeźlić go zaś nie przywiodę: daj go do ręki mojéj, ja go tobie wrócę.
Genesis	Rdz	1	42	38	Ale on rzekł: Nie pójdzie syn mój z wami: brat jego umarł, a ten sam został: jeźli mu się co przeciwnego przyda w ziemi, do któréj się bierzecie, tedy doprowadzicie szędziwość moję z żałością do piekła.
Genesis	Rdz	1	43	1	Tym czasem głód wszystkę ziemię bardzo ściskał.
Genesis	Rdz	1	43	2	A gdy strawili żywność, którą byli przywiedli z Egiptu, rzekł Jakób do synów swoich: Wróćcie się, a nakupcie nam trochę żywności.
Genesis	Rdz	1	43	3	Odpowiedział Judas: Wypowiedział nam mąż on, oświadczając się pod przysięgą mówiąc: Nie ujrzycie oblicza mego, jeźli brata waszego najmłodszego nie przywiedziecie z sobą.
Genesis	Rdz	1	43	4	Jeźli tedy chcesz go posłać z nami, pojedziemy społem, i nakupiemyć potrzeb.
Genesis	Rdz	1	43	5	Ale jeźli nie chcesz, nie pojedziemy; mąż bowiem, jakośmy nieraz rzekli, wypowiedział nam mówiąc: Nie ujrzycie oblicza mego bez brata waszego najmłodszego.
Genesis	Rdz	1	43	6	Rzekł im Izrael: na mojęście to nędzę uczynili, żeście mu powiedzieli, iż i innego macie brata.
Genesis	Rdz	1	43	7	A oni odpowiedzieli: Pytał nas on człowiek porządnie o rodzie naszym: jeźli ojciec żyw, jeźli mamy brata: a myśmy odpowiedzieli jemu porządkiem wedle tego, o co pytał: Izaliśmy mogli wiedzieć, że miał rzec: Przywiedźcie brata waszego z sobą?
Genesis	Rdz	1	43	8	Judas téż rzekł ojcu swemu: Poślij dziecię zemną, żebychmy pojechali a żyć mogli: byśmy nie pomarli, my i dziatki nasze.
Genesis	Rdz	1	43	9	Ja biorę dziecię, z ręki mojéj dochodź go: jeźlić go nie przywiodę a nie wrócę tobie, będę winien grzechu przeciw tobie na wszelki czas.
Genesis	Rdz	1	43	10	By była nie przeszkodziła odwłoka, jużbyśmy byli drugi raz przyjechali.
Genesis	Rdz	1	43	11	Izrael tedy ojciec ich rzekł do nich: Jeźliż tak potrzeba niesie, uczyńcież co chcecie: nabierzcie co lepszych pożytków ziemie w naczynia wasze, i donieście mężowi dary: trochę resyny, i miodu, i storaku, stakty, i terebintu, i migdałów.
Genesis	Rdz	1	43	12	Pieniądze téż dwoje nieście z sobą: i one któreście naleźli w workach, odnieście, by się snadź omyłką nie stało:
Genesis	Rdz	1	43	13	Ale i brata waszego weźmijcie, a jedźcie do męża.
Genesis	Rdz	1	43	14	A Bóg mój wszechmocny niechaj go wam uczyni łaskawym: i niech odeśle z wami brata waszego, którego trzyma: i tego Benjamina: a ja jako osierociały bez dziatek będę.
Genesis	Rdz	1	43	15	Wzięli tedy mężowie dary i dwoje pieniądze i Benjamina: i jechali do Egiptu, i stanęli przed Józephem.
Genesis	Rdz	1	43	16	Które on ujrzawszy, i Benjamina z nimi, rozkazał szafarzowi domu swego, mówiąc: Wprowadź męże w dom, a nabij bydła, i nagotuj ucztę; bo zemną będą jeść w południe.
Genesis	Rdz	1	43	17	Uczynił on, jako mu rozkazano, i wwiódł męże do domu.
Genesis	Rdz	1	43	18	I tam zlękłszy się, rzekli jeden do drugiego: Dla pieniędzy, któreśmy z pierwu odnieśli w worzech naszych, wwiedziono nas: aby potwarz na nas zwalił, i gwałtem podbił w niewolą i nas i osły nasze.
Genesis	Rdz	1	43	19	Przetóż jeszcze we drzwiach przystąpiwszy do szafarza domowego,
Genesis	Rdz	1	43	20	Rzekli: Prosimy cię, panie, abyś nas wysłuchał: Już przedtem przyjechaliśmy kupować żywności:
Genesis	Rdz	1	43	21	Których nakupiwszy, gdyśmy przyjechali do gospody, otworzyliśmy wory nasze i naleźliśmy pieniądze na wierzchu worów, któreśmy teraz pod tąż wagą odnieśli.
Genesis	Rdz	1	43	22	Lecz i drugie śrebro przynieśliśmy, abyśmy nakupili co nam potrzeba: niemasz w sumnieniu naszem, ktoby je włożył do worków naszych.
Genesis	Rdz	1	43	23	A on odpowiedział: Pokój z wami, nie bójcie się: Bóg wasz, i Bóg ojca waszego dał wam skarby do worów waszych; bo pieniądze, któreście mi dali, dobre ja u siebie mam. I wywiódł do nich Symeona.
Genesis	Rdz	1	43	24	A wwiódłszy je w dom przyniósł wody, i umyli nogi swe: dał téż i osłom ich obrok.
Genesis	Rdz	1	43	25	A oni gotowali dary, aż przyszedł Józeph w południe; słyszeli bowiem, że tam chleba pożywać mieli.
Genesis	Rdz	1	43	26	Wszedł tedy Józeph do domu swego, i ofiarowali mu dary, trzymając w rękach swoich: i pokłonili się mu aż do ziemie.
Genesis	Rdz	1	43	27	A on łaskawie je pozdrowiwszy, pytał ich, mówiąc: Zdrówże jest ojciec wasz stary, o którymeście mi powiadali? żyw jeszcze?
Genesis	Rdz	1	43	28	Którzy odpowiedzieli: Zdrów jest sługa twój, ojciec nasz: jeszcze żyw. I schyliwszy się, pokłonili się mu.
Genesis	Rdz	1	43	29	Tedy podniósłszy Józeph oczy, ujrzał Benjamina, brata swego rodzonego, i rzekł: Ten jest brat wasz maluczki, o którymeście mi powiadali? I znowu: Bóg ci, pry, bądź miłościw synu miły.
Genesis	Rdz	1	43	30	I pokwapił się; bo się wzruszyły były wnętrzności jego nad bratem swym, i łzy się mu rzucały: i wszedłszy do komory płakał.
Genesis	Rdz	1	43	31	I zasię umywszy twarz wyszedł, i wstrzymał się, i rzekł: Kładźcie chleb.
Genesis	Rdz	1	43	32	Który położywszy, osobno Józephowi, a osobno braciéj, Egiptyanom téż, którzy pospołu jedli, osobno; (nie godzi się bowiem Egiptyanom jadać z Hebrejczyki, i mają za nieczystą takową biesiadę).
Genesis	Rdz	1	43	33	Siedli przed nim, pierworodny według pierworodzieństwa swego, a najmłodszy według lat swoich: i dziwowali się bardzo,
Genesis	Rdz	1	43	34	Wziąwszy części, które od niego brali: a większa część dostała się Benjaminowi, tak iż piącią części przechodziła. I pili, i popili się z nim.
Genesis	Rdz	1	44	1	A Józeph rozkazał szafarzowi domu swego, mówiąc: Napełnij wory ich zbożem, ile wziąć mogą: a włóż każdego pieniądze na wierzchu woru jego.
Genesis	Rdz	1	44	2	A kubek mój śrebrny i pieniądze, które dał za pszenicę, włóż na wierzch woru młodszego. I stało się tak.
Genesis	Rdz	1	44	3	A gdy było rano, puszczono je z osły ich.
Genesis	Rdz	1	44	4	I już byli z miasta wyjechali, i niedaleko odjechali: kiedy Józeph, zawoławszy szafarza domu, rzekł: Wstań, a goń męże: a poimawszy ich, mów: Przeczeście oddali złe za dobre?
Genesis	Rdz	1	44	5	Kubek, któryście ukradli, jest ten, z którego pan mój pija, i w którym zwykł wróżyć: bardzoście złą rzecz uczynili.
Genesis	Rdz	1	44	6	Uczynił on jako był kazał. I poimawszy ich, mówił do nich od słowa do słowa.
Genesis	Rdz	1	44	7	Którzy odpowiedzieli: Czemu tak mówi pan nasz, żeby słudzy twoi takiéj złości dopuścić się mieli?
Genesis	Rdz	1	44	8	Pieniądze, któreśmy naleźli na wierzchu worów, odnieśliśmy do ciebie z ziemie Chananejskiéj: a jakoż zatem iść może, abyśmy ukraść mieli z domu pana twego złoto albo śrebro?
Genesis	Rdz	1	44	9	U któregokolwiek z sług twoich najdzie się to, czego szukasz, niech umrze: a my będziemy niewolnikami Pana naszego.
Genesis	Rdz	1	44	10	Który rzekł im: Niechaj będzie według wyroku waszego: u któregokolwiek się najdzie, ten niech będzie niewolnikiem moim, a wy będziecie niewinnymi.
Genesis	Rdz	1	44	11	I tak złożywszy prędko wory na ziemię, otworzył każdy swój.
Genesis	Rdz	1	44	12	Które przeszukawszy, począwszy od starszego aż do młodszego, nalazł kubek w worze Benjaminowym.
Genesis	Rdz	1	44	13	A oni rozdarłszy szaty, i włożywszy zaś ciężar na osły, wrócili się do miasta.
Genesis	Rdz	1	44	14	I pierwszy Judas z bracią wszedł do Józepha; (bo jeszcze był nie odszedł z miejsca), i wszyscy przed nim upadli pospołu na ziemię.
Genesis	Rdz	1	44	15	Którym on rzekł: Czemuście tak chcieli czynić? Izali nie wiecie, że mi niemasz podobnego w nauce wieszczbiarskiéj?
Genesis	Rdz	1	44	16	Któremu Judas: Cóż, pry, odpowiemy panu memu? albo co rzeczemy? albo czem sprawiedliwie zakładać? Bóg nalazł nieprawość sług twoich: otośmy wszyscy są niewolnikami pana mego, i my, i ten, u którego naleziono kubek.
Genesis	Rdz	1	44	17	Odpowiedział Józeph: Boże mię uchowaj, abych tak miał czynić: który ukradł kubek, ten niech będzie niewolnikiem moim: a wy odjedźcie wolni do ojca waszego.
Genesis	Rdz	1	44	18	I prząstąpiwszy bliżéj Judas, śmiele rzekł: Proszę, panie mój, niechaj przemówi niewolnik twój słowo w uszy twoje, a nie gniewaj się na sługę twego; tyś bowiem jest po Pharaonie.
Genesis	Rdz	1	44	19	Pan mój, spytałeś pierwéj sług twoich: Macie ojca albo brata?
Genesis	Rdz	1	44	20	A myśmy odpowiedzieli tobie, panu memu: Mamy ojca starego, i chłopię małe, które się urodziło w starości jego: którego rodzony brat umarł: a tego samego matka ma, a ojciec go serdecznie miłuje.
Genesis	Rdz	1	44	21	I rzekłeś sługom twoim: Przywiedźcie go do mnie, a położę oczy moje nań.
Genesis	Rdz	1	44	22	Namieniliśmy panu memu: Nie może chłopię opuścić ojca swego; bo jeźli go opuści, umrze.
Genesis	Rdz	1	44	23	I rzekłeś sługom twoim: Jeźli nie przyjdzie brat wasz najmłodszy z wami, nie ujrzycie więcéj oblicza mojego.
Genesis	Rdz	1	44	24	A tak, gdyśmy przyjechali do sługi twego, ojca naszego, powiedzieliśmy mu wszystko, co do nas pan mój mówił.
Genesis	Rdz	1	44	25	I rzekł ojciec nasz: Wróćcie się, a kupcie nam trochę pszenice.
Genesis	Rdz	1	44	26	Któremuśmy rzekli: Iść nie możemy: jeźli brat nasz najmłodszy pojedzie z nami, pojedziem pospołu: inaczéj, bez niego nie śmiemy widzieć oblicze męża.
Genesis	Rdz	1	44	27	Na co on odpowiedział: Wy wiecie, iż mi dwu parodziła żona moja.
Genesis	Rdz	1	44	28	Wyszedł jeden, i powiedzieliście: Zwierz go pożarł: i dotychmiast go niewidać.
Genesis	Rdz	1	44	29	Jeźli weźmiecie i tego, a stanie mu się co na drodze, doprowadzicie szędziwość moję z żałością do piekła.
Genesis	Rdz	1	44	30	Przetóż jeźli wnidę do sługi twego, ojca naszego, a dziecięcia nie będzie; (ponieważ dusza jego zawisła na duszy tego),
Genesis	Rdz	1	44	31	A ujrzy, że go niemasz z nami, umrze: i doprowadzą słudzy twoi szędziwość jego z żałością do piekła.
Genesis	Rdz	1	44	32	Ja właśnie niech będę niewolnikiem twoim, którym go wziął na wiarę moję, i ślubiłem, mówiąc: Jeźlić go zasię nie przywiodę, będę winien grzechu przeciw ojcu memu po wszystek czas.
Genesis	Rdz	1	44	33	Zostanę tedy sługą twoim za to dziecię na posłudze pana mego, a dziecię niech jedzie z bracią swą.
Genesis	Rdz	1	44	34	Nie mogę się bowiem wrócić do ojca mego bez dziecięcia, abych świadkiem żałości, która uciśnie ojca mego, nie był.
Genesis	Rdz	1	45	1	Nie mógł się dalej strzymać Józeph przed wielą przy nim stojących: przeto przykazał, aby wszyscy precz wyszli, a żaden obcy nie był przy poznaniu spółecznem.
Genesis	Rdz	1	45	2	I podniósł głos z płaczem: który słyszeli Egiptyanie i wszystek dom Pharaonów.
Genesis	Rdz	1	45	3	I rzekł braciéj swéj: Jamci jest Józeph: jeszczeli żyw ojciec mój? Nie mogli bracia odpowiedzieć, wielką bojaźnią przestraszeni.
Genesis	Rdz	1	45	4	Do których on rzekł łaskawie: Przystąpcie się do mnie! A gdy prystąpili blisko: Jamci jest, prawi, Józeph, brat wasz, któregoście przedali do Egiptu.
Genesis	Rdz	1	45	5	Nie bójcie się, i niech się wam nie zda rzecz ciężka, żeście mię przedali do tych krajów; dla zdrowia bowiem waszego posłał mię Bóg przed wami do Egiptu.
Genesis	Rdz	1	45	6	Dwa lata bowiem temu, jako głód począł być na ziemi: a jeszcze pięć lat zostaje, których nie będzie się mogło orać ani żąć.
Genesis	Rdz	1	45	7	A Bóg mię wprzód posłał, abyście byli zachowani na ziemi, a żebyście mogli mieć pokarmy ku żywności.
Genesis	Rdz	1	45	8	Nie wasząć radą, ale za Bożą wolą tu jestem posłany: który mię uczynił jako ojcem Pharaonowym, i panem wszystkiego domu jego, i przełożonym we wszystkiéj ziemi Egipskiéj.
Genesis	Rdz	1	45	9	Śpieszcie się i jedźcie do ojca mego, a powiedzcie mu: Toć wskazuje syn twój Józeph: Bóg mię uczynił panem wszystkiéj ziemie Egipskiéj, przyjedź do mnie, nie mieszkaj.
Genesis	Rdz	1	45	10	I będziesz mieszkał w ziemi Gessen: a będziesz przy mnie ty, i synowie twoi, i synowie synów twoich, owce twoje, i bydło twoje, i wszystko, co masz.
Genesis	Rdz	1	45	11	I tam cię będę żywił; (bo jeszcze zostaje pięć lat głodu), abyś i ty nie zginął, i dom twój, i wszystko, co masz.
Genesis	Rdz	1	45	12	Oto oczy wasze i oczy brata mego Benjamina widzą, że usta moje mówią do was.
Genesis	Rdz	1	45	13	Oznajmijcież ojcu memu wszystkę zacność moję, i wszystko, coście widzieli w Egipcie. Śpieszcież się a przywieźcie go do mnie.
Genesis	Rdz	1	45	14	A gdy obłapiając padł na szyję Benjamina, brata swego, płakał: a on téż także płakał na szyi jego.
Genesis	Rdz	1	45	15	I całował Józeph wszystkę bracią swoję, i płakał nad każdym: potem śmieli mówić do niego.
Genesis	Rdz	1	45	16	I usłyszano jest, i gęstą mową rozgłoszono na dworze królewskim: Przyjechali bracia Józephowi: i uradował się Pharao, i wszystek dom jego.
Genesis	Rdz	1	45	17	I rzekł do Józepha, aby rozkazał braciéj, mówiąc: Nakładłszy na bydlęta, jedźcie do ziemie Chananejskiéj,
Genesis	Rdz	1	45	18	A weźcie ztamtąd ojca waszego i rodzinę, a przyjedźcie do mnie: a ja wam dam wszystkie dobra Egipskie, abyście używali tłustości ziemie.
Genesis	Rdz	1	45	19	Rozkaż téż, aby wzięli wozy z ziemie Egipskiéj, dla odwiezienia dziatek i żon swych, a mów: Weźmijcie ojca waszego, a śpieszcie się co najprędzéj przyjeżdżając.
Genesis	Rdz	1	45	20	A nie zostawiajcie nic z sprzętu waszego; bo wszystkie bogactwa Egipskie wasze będą.
Genesis	Rdz	1	45	21	I uczynili synowie Izraelowi, jako im kazano: którym dał Józeph wozy, według Pharaonowego rozkazania, i strawy na drogę.
Genesis	Rdz	1	45	22	Każdemu téż kazał przynieść dwie szaty: a Benjaminowi dał trzy sta śrebrników, z piącią szat co najlepszych.
Genesis	Rdz	1	45	23	Tak wiele téż pieniędzy i szat posyłając ojcu swemu: przydawszy i osłów dziesięć, którzyby odwieźli ze wszystkich bogactw Egiptu: i także wiele oślic niosących pszenicę i chleb w drodze.
Genesis	Rdz	1	45	24	Puścił tedy bracią swą: a gdy odjeżdżali, mówił im: Nie gniewajcie się w drodze.
Genesis	Rdz	1	45	25	Którzy wyjechawszy z Egiptu, przyszli do ziemie Chananejskiéj, do ojca swego Jakóba.
Genesis	Rdz	1	45	26	I oznajmili mu, mówiąc: Józeph syn twój żyw: a on panuje we wszystkiéj ziemi Egipskiéj. Co usłyszawszy Jakób, jakoby z ciężkiego snu ocknąwszy, przecie im nie wierzył.
Genesis	Rdz	1	45	27	Oni przecię powiadali mu wszystek porządek rzeczy. A gdy ujrzał wozy i wszystko, co mu posłał, ożył duch jego,
Genesis	Rdz	1	45	28	I rzekł: Dosyć mi na tem, jeźli jeszcze syn mój Józeph żywie: pójdę, a oglądam go, pierwéj niźli umrę.
Genesis	Rdz	1	46	1	I pojechawszy Izrael ze wszystkiem co miał, przyjechał do studnie przysięgi, i nabiwszy tam ofiar, Bogu ojca swego Izaaka:
Genesis	Rdz	1	46	2	Usłyszał go w widzeniu w nocy, a on go woła i mówi kniemu: Jakóbie, Jakóbie! któremu odpowiedział: Owom ja.
Genesis	Rdz	1	46	3	Rzekł mu Bóg: Jam jest najmocniejszy Bóg ojca twego: nie bój się, jedź do Egiptu; bo cię tam rozmnożę w naród wielki.
Genesis	Rdz	1	46	4	Ja tam z tobą zstąpię, i ja cię ztamtąd przyprowadzę, wracającego się: Józeph téż położy ręce swe na oczy twoje.
Genesis	Rdz	1	46	5	I powstał Jakób od studnie przysięgi: i wzięli go synowie, z dziatkami i z żonami swojemi na wozy, które był posłał Pharaon, aby wieziono starca,
Genesis	Rdz	1	46	6	I wszystko co miał w ziemi Chananejskiéj: i przyjechał do Egiptu ze wszystkiem nasieniem swojem:
Genesis	Rdz	1	46	7	Synowie jego, i wnukowie, córki, i wszystek ród wespół.
Genesis	Rdz	1	46	8	A te są imiona synów Izraelowych, którzy weszli do Egiptu: On z syny swymi: Pierworodny Ruben.
Genesis	Rdz	1	46	9	Synowie Rubenowi: Henoch, i Phallu, i Hesron, i Charmi.
Genesis	Rdz	1	46	10	Synowie Symeonowi: Jamuel, i Jamin, i Ahod, i Jachin, i Sohar, i Saul, syn Chananejskiéj niewiasty.
Genesis	Rdz	1	46	11	Synowie Lewi: Gerson, i Kaath, i Merary.
Genesis	Rdz	1	46	12	Synowie Judy: Her, i Onan, i Sela, i Phares, i Zara. Lecz Her i Onan umarli w ziemi Chananejskiéj. I urodzili się synowie Pharesowi, Hesron, i Hamul.
Genesis	Rdz	1	46	13	Synowie Issacharowi: Thola, i Phua, i Job, i Semron.
Genesis	Rdz	1	46	14	Synowie Zabulonowi: Sared, i Elon, i Jahelel.
Genesis	Rdz	1	46	15	Ci synowie Lii, które urodziła w Mezopotamii Syryjskiéj, z Dyną, córką swą: wszystkich dusz synów jego i córek, trzydzieści i trzy.
Genesis	Rdz	1	46	16	Synowie Gadowi: Sephion, i Haggi, i Suni, i Esebon, i Hery, i Arody, i Areli.
Genesis	Rdz	1	46	17	Synowie Asser: Jamne, i Jesua, i Jessui, i Berya, i Sara, siostra ich: Synowie Bery: Heber, i Melchiel.
Genesis	Rdz	1	46	18	To synowie Zelphy, którą dał Laban Lii, córce swéj: i te urodziła Jakóbowi, szesnaście dusz.
Genesis	Rdz	1	46	19	Synowie Rachel, żony Jakóbowéj: Józeph, i Benjamin.
Genesis	Rdz	1	46	20	I urodzili się Józephowi synowie w ziemi Egipskiéj, które mu urodziła Asseneth, córka Putyphara, kapłana Heliopolskiego: Manasses i Ephraim.
Genesis	Rdz	1	46	21	Synowie Benjaminowi: Bela, i Bechor, i Asbel, i Gera, i Naaman, i Echi, i Ros, i Mophim, i Ophim, i Ared.
Genesis	Rdz	1	46	22	Ci synowie Rachel, które urodziła Jakóbowi: wszystkich dusz czternaście.
Genesis	Rdz	1	46	23	Synowie Dan: Husym.
Genesis	Rdz	1	46	24	Synowie Nephtalim: Jasyel, i Guni, i Jeser, i Sallem.
Genesis	Rdz	1	46	25	To synowie Ballei, którą dał Laban Racheli, córce swéj: i te urodziła Jakóbowi: wszystkich dusz siedm.
Genesis	Rdz	1	46	26	Wszystkich dusz, które weszły z Jakóbem do Egiptu, i wyszły z biodry jego, oprócz żon synów jego, sześćdziesiąt i sześć.
Genesis	Rdz	1	46	27	A synowie Józephowi, którzy mu się urodzili w ziemi Egipskiéj, dusze dwie: Wszystkich dusz domu Jakóbowego, które weszły do Egiptu, było siedmdziesiąt.
Genesis	Rdz	1	46	28	I posłał Judę przed sobą do Józepha, aby mu oznajmił, i zajechał do Gessen.
Genesis	Rdz	1	46	29	Dokąd gdy przyszedł, zaprzągłszy Józeph swój wóz, wyjechał przeciw ojcu swemu na onoż miejsce: a ujrzawszy go, rzucił się na szyję jego, i obłapiając go płakał.
Genesis	Rdz	1	46	30	I rzekł ojciec do Józepha: Już wesoło umrę: gdyżem oglądał oblicze twoje, a ciebie żywego zostawuję.
Genesis	Rdz	1	46	31	A on rzekł do braciéj swéj, i do wszystkiego domu ojca swego: Pojadę i opowiem Pharaonowi, i rzekę mu: Bracia moi i dom ojca mego, którzy byli w ziemi Chananejskiéj, przyjechali do mnie:
Genesis	Rdz	1	46	32	A są mężowie pasterze owiec, i bawią się wychowaniem trzód: owce swe i bydła, i wszystko, co mogli mieć, przywiedli z sobą.
Genesis	Rdz	1	46	33	A gdy was przyzowie i rzecze: Co za robota wasza?
Genesis	Rdz	1	46	34	Odpowiecie: Mężowie pasterze jesteśmy, słudzy twoi, od dzieciństwa naszego aż dotąd, i my, i ojcowie nasi. A oto rzeczecie, abyście mieszkać mogli w ziemi Gessen; bo się brzydzą Egiptyanie wszelkimi pasterzmi owiec.
Genesis	Rdz	1	47	1	Przyjechawszy tedy Józeph, oznajmił Pharaonowi, mówiąc: Ojciec mój i bracia, owce ich i bydło, i wszystko co mają, przyszli z ziemie Chananejskiéj, a oto stoją w ziemi Gessen.
Genesis	Rdz	1	47	2	Ostatnich téż z braciéj swéj, piąci mężów, postawił przed królem.
Genesis	Rdz	1	47	3	Których on zapytał: Co za robotę macie? odpowiedzieli: Pasterze owiec jesteśmy, słudzy twoi, i my, i ojcowie nasi.
Genesis	Rdz	1	47	4	Przyszliśmy w gościnę do ziemie twojéj; bo niemasz trawy trzodom sług twoich, iż ciężki głód w ziemi Chananejskiéj: i prosimy, abyś nam sługom twoim kazał być w ziemi Gessen.
Genesis	Rdz	1	47	5	Rzekł tedy król do Józepha: Ojciec twój i bracia twoi przyjechali do ciebie.
Genesis	Rdz	1	47	6	Ziemia Egipska jest przed tobą: każ im mieszkać na najlepszem miejscu, a daj im tę ziemię Gessen. Jeźli wiesz, że między nimi są mężowie dowcipni, uczyń je przełożonymi nad dobytki memi.
Genesis	Rdz	1	47	7	Potem wprowadził Józeph ojca swego do króla, i postawił go przed nim: który błogosławiąc mu,
Genesis	Rdz	1	47	8	I spytany od niego: Wiele jest dni lat wieku twego?
Genesis	Rdz	1	47	9	Odpowiedział: Dni pielgrzymowania mego jest sto i trzydzieści lat, krótkie a złe: i nie doszły aż do dni ojców moich, których pielgrzymowali.
Genesis	Rdz	1	47	10	I błogosławiwszy króla, wyszedł precz.
Genesis	Rdz	1	47	11	A Józeph ojcu i braciéj swéj dał osiadłość w Egipcie, na najlepszem miejscu, ziemie Ramesses, jako był rozkazał Pharaon.
Genesis	Rdz	1	47	12	I żywił je i wszystek dom ojca swego, dodając żywności każdemu.
Genesis	Rdz	1	47	13	Po wszystkim świecie bowiem chleba nie było, a głód ścisnął był ziemię, najwięcéj Egipską i Chananejską.
Genesis	Rdz	1	47	14	Z których wszystkie pieniądze zebrał za przedanie zboża, i wniósł je do skarbu królewskiego.
Genesis	Rdz	1	47	15	A gdy nie stało płacy kupującym, przyszedł wszystek Egipt do Józepha, mówiąc: Daj nam chleba, przecz umieramy przed tobą, gdyż już nie staje pieniędzy?
Genesis	Rdz	1	47	16	Którym on odpowiedział: Przypędźcie mi bydło wasze, i dam wam za nie żywności, jeźli płacy nie macie.
Genesis	Rdz	1	47	17	Które gdy przywiedli, dał im żywności za konie, i za owce, i za woły, i za osły: i żywił je onego roku za odmianę bydła.
Genesis	Rdz	1	47	18	Przyszli téż do niego drugiego roku, i rzekli mu: Nie zataimy przed panem naszym, że, gdy nie stało pieniędzy, bydła wespół nie stało: a nietajnoć, że krom ciał i ziemi nic nie mamy.
Genesis	Rdz	1	47	19	Czemuż tedy umrzemy przed oczyma twemi? my i ziemia nasza twoi będziemy: zakup nas na służbę królewską, a daj nam nasienia, aby nie spustoszała ziemia, gdyby zginął, ktoby ją sprawował.
Genesis	Rdz	1	47	20	Kupił tedy Józeph wszystkę ziemię Egipską, gdy każdy przedawał osiadłość swą dla wielkości głodu: i poddał ją Pharaonowi,
Genesis	Rdz	1	47	21	I wszystkie ludzie jéj, od ostatnich granic Egipskich, aż do koniecznych granic jéj.
Genesis	Rdz	1	47	22	Oprócz ziemie kapłańskiéj, która im była dana od króla: którym i żywność naznaczoną z gumien pospolitych dawano: i przetóż nie musieli przedawać osiadłości swoich.
Genesis	Rdz	1	47	23	I rzekł Józeph do ludu: Oto jako widzicie, i was i ziemię waszę Pharaon odzierżał: bierzcie nasienie, a osiejcie role,
Genesis	Rdz	1	47	24	Abyście mogli mieć zboże. Piątą część dacie królowi, a drugie cztery puszczam wam na nasienie i na wychowanie czeladzi i dziatek waszych.
Genesis	Rdz	1	47	25	Którzy odpowiedzieli: Zdrowie nasze w ręce twojéj: niech tylko wejrzy na nas pan nasz, a z weselem będziemy służyć królowi.
Genesis	Rdz	1	47	26	Od onego czasu aż do dnia dzisiejszego we wszystkiéj ziemi Egipskiéj piątą część królom płacą: i weszło to jako za prawo, oprócz ziemie kapłańskiéj, która wolna była od téj kondycyi.
Genesis	Rdz	1	47	27	Mieszkał tedy Izrael w Egipcie, to jest, w ziemi Gessen, i posiadł ją i rozkrzewił, i rozmnożył się nazbyt.
Genesis	Rdz	1	47	28	I żył w niéj siedmnaście lat: i stały się wszystkie dni żywota jego, sto czterdzieści i siedm lat.
Genesis	Rdz	1	47	29	A gdy widział, że się przybliżał dzień śmierci jego, przyzwał syna swego Józepha, i rzekł do niego: Jeźlim nalazł łaskę przed obliczem twojem, połóż rękę twoję pod biodrę moję: i uczynisz mi miłosierdzie i prawdę, żebyś mię nie grzebł w Egipcie.
Genesis	Rdz	1	47	30	Ale niechaj śpię z ojcy mymi: i wynieś mię z téj ziemie, a pochowaj w grobie przodków moich. Któremu odpowiedział Józeph: Ja uczynię, coś rozkazał.
Genesis	Rdz	1	47	31	A on rzekł: Przysiężże mi tedy! Który gdy przysiągł, pokłonił się Izrael Bogu, obróciwszy się ku głowie łoża.
Genesis	Rdz	1	48	1	To gdy się tak odprawiło, dano znać Józephowi, iż zaniemógł ojciec jego: który wziąwszy dwu synów, Manassesa i Ephraima, wybrał się w drogę.
Genesis	Rdz	1	48	2	I powiedziano starcowi: Oto syn twój Józeph przyjechał do ciebie. Który pokrzepiwszy się usiadł na łóżku.
Genesis	Rdz	1	48	3	A gdy wszedł do niego, rzekł: Bóg wszechmogący ukazał mi się w Luzie, która jest w ziemi Chananejskiéj, i błogosławił mi.
Genesis	Rdz	1	48	4	I rzekł: Ja ciebie rozkrzewię i rozmnożę, i uczynię cię w gromady ludzi: i dam ci tę ziemię, i nasieniu twemu po tobie, w osiadłość wieczną.
Genesis	Rdz	1	48	5	Dwaj tedy synowie twoi, którzyć się urodzili w ziemi Egipskiéj, pierwéj niżem ja tu przyszedł do ciebie, moi będą: Ephraim i Manasses, jako Ruben i Symeon poczytani mi będą.
Genesis	Rdz	1	48	6	Inni zasię, które zrodzisz po tych, twoi będą: a imieniem braciéj swéj będą z wami w osiadłościach swych.
Genesis	Rdz	1	48	7	Mnie bowiem, kiedym szedł z Mezopotamii, umarła Rachel w ziemi Chananejskiéj na saméj drodze, a był czas wiosny: i wchodziłem do Ephraty, i pogrzebłem ją przy drodze Ephraty, którą inszem imieniem zowią Bethlehem.
Genesis	Rdz	1	48	8	I ujrzawszy syny jego, rzekł do niego: Co zacz ci są?
Genesis	Rdz	1	48	9	Odpowiedział Józeph: Synowie moi są, które mi darował Bóg na tem miejscu. Przywiedź je, prawi, do mnie, żebych im błogosławił.
Genesis	Rdz	1	48	10	Oczy bowiem Izraelowe zaćmione były od wielkiéj starości, i jaśnie widzieć nie mógł. A przytulone do siebie pocałowawszy, i obłapiwszy je,
Genesis	Rdz	1	48	11	Rzekł do syna swego: Nie postradałem widzenia twojego; nadto pokazał mi Bóg nasienie twoje.
Genesis	Rdz	1	48	12	A gdy je wziął Józeph z łona ojcowego, pokłonił się nisko aż do ziemie.
Genesis	Rdz	1	48	13	I postawił Ephraima po prawéj ręce swojéj, to jest, po lewéj Izraelowéj: a Manassesa po lewéj swojéj, to jest po prawéj ojcowskiéj i przytulił obu do niego.
Genesis	Rdz	1	48	14	Który ściągnąwszy prawą rękę, włożył na głowę Ephraima, mniejszego brata: a lewą na głowę Manassesa, który był starszy, ręce przełożywszy.
Genesis	Rdz	1	48	15	I błogosławił Jakób synom Józephowym, i rzekł: Bóg, przed którego obliczem chodzili ojcowie moi, Abraham i Izaak, Bóg, który mię żywi od młodości mojéj aż do tego dnia:
Genesis	Rdz	1	48	16	Anioł, który mię wyrwał ze wszystkiego złego, niech błogosławi tym dzieciom: a niech będzie wzywano nad nimi imię moje, i imiona ojców moich, Abrahama i Izaaka: a niech rosną w mnóstwo na ziemi.
Genesis	Rdz	1	48	17	A widząc Józeph, że ojciec jego położył prawą rękę na głowę Ephraimowę, nie miło mu bardzo było: i ująwszy rękę ojcowę, chciał ją podnieść z głowy Ephraimowéj, a przenieść na głowę Manassesowę.
Genesis	Rdz	1	48	18	I rzekł do ojca: Nie tak ma być, ojcze; bo ten jest pierworodny: połóż prawicę twą na głowę jego.
Genesis	Rdz	1	48	19	Który zbraniając się, rzekł: Wiemci synu mój, wiem: i tenci wprawdzie urośnie w lud, i rozmnoży się: wszakże brat jego młodszy, będzie większy nadeń, i nasienie jego rozmnoży się w narody.
Genesis	Rdz	1	48	20	I błogosławił im czasu onego, mówiąc: W tobie będzie błogosławion Izrael, i będą mówić: Niech ci uczyni Bóg jako Ephraimowi, i jako Manassesowi. I postawił Ephraima przed Manassesem,
Genesis	Rdz	1	48	21	I rzekł do Józepha, syna swego: Oto ja umieram, a będzie Bóg z wami, i przywróci was do ziemie ojców waszych.
Genesis	Rdz	1	48	22	Daję tobie część jednę mimo bracią twoję, którąm wziął z ręki Amorrejczyka mieczem i łukiem moim.
Genesis	Rdz	1	49	1	A Jakób zezwał syny swe y rzekł im: Zbierzcie sie, abym oznajmił, co ma przyjść na was we dni ostatnie.
Genesis	Rdz	1	49	2	Zbierzcie się, a słuchajcie synowie Jakóbowi, słuchajcie Izraela, ojca waszego.
Genesis	Rdz	1	49	3	Ruben, pierworodny mój, tyś siła moja i początek boleści mojéj, pierwszy w darzech, większy w rozkazowaniu.
Genesis	Rdz	1	49	4	Wylałeś jako woda: nie rość; boś wstąpił na łoże ojca twego, i splugawiłeś pościel jego.
Genesis	Rdz	1	49	5	Symeon i Lewi bracia, naczynia nieprawości walczące.
Genesis	Rdz	1	49	6	W radę ich niechaj nie wchodzi dusza moja, a w zborze ich niechaj nie będzie sława moja; bo w zapalczywości swéj zabili męża, a w swéj woli podkopali mur.
Genesis	Rdz	1	49	7	Przeklęta zapalczywość ich, iż uporna: a gniew ich, iż niezmiękczony. Rozłączę je w Jakóbie, i rozproszę je w Izraelu.
Genesis	Rdz	1	49	8	Judo, ciebie chwalić będą bracia twoi: ręka twoja na szyjach nieprzyjaciół twoich, kłaniać ci się będą synowie ojca twego.
Genesis	Rdz	1	49	9	Szczenię lwie Juda: do łupu, synu mój, wstąpiłeś: odpoczywając ległeś jako lew, i jako lwica: któż go wzbudzi?
Genesis	Rdz	1	49	10	Nie będzie odjęty sceptr od Judy, ani wódz z biódr jego, aż przyjdzie, który ma być posłan, a on będzie oczekawaniem narodów.
Genesis	Rdz	1	49	11	Przywiązując do winnice źrebię swoje, a do winnéj macice, o synu mój, oślicę swoję: omyje w winie szatę swoję, a we krwi jagód winnych płaszcz swój.
Genesis	Rdz	1	49	12	Cudniejsze są oczy jego niż wino, a zęby jego bielsze niż mleko.
Genesis	Rdz	1	49	13	Zabulon na brzegu morskim mieszkać będzie: i na staniu okrętów, dosięgając aż do Sydonu.
Genesis	Rdz	1	49	14	Issachar osieł mocny, leżący między granicami.
Genesis	Rdz	1	49	15	Upatrzył pokój, że jest dobry, i ziemię, że bardzo dobra: i podłożył ramię swoje ku noszeniu, i został podatkom służący.
Genesis	Rdz	1	49	16	Dan sądzić będzie lud swój, jako i inne pokolenie w Izraelu.
Genesis	Rdz	1	49	17	Niech będzie Dan wężem na drodze, źmiją na ścieżce, kąsając kopyta końskie, aby spadł jeździec jego nazad.
Genesis	Rdz	1	49	18	Zbawienia twego będę czekał, Panie.
Genesis	Rdz	1	49	19	Gad przepasany będzie walczył przed nim: a on przepasany będzie pozad.
Genesis	Rdz	1	49	20	Asser, tłusty chleb jego, i będzie dawał rozkoszy królom.
Genesis	Rdz	1	49	21	Nephtali jeleń wypuszczony, i dając wymowę piękności.
Genesis	Rdz	1	49	22	Syn przyrastający Józeph, syn przyrastający i śliczny na wejrzeniu: córki przebiegały się na murze.
Genesis	Rdz	1	49	23	Ale rozjątrzyli go, i swarzyli się, i zajrzeli mu, mający strzały.
Genesis	Rdz	1	49	24	Usiadł w mocnem łuk jego, i rozwiązane są związki ramion i rąk jego, przez ręce mocnego Jakóbowego: ztamtąd wyszedł pasterz, kamień Izraelski.
Genesis	Rdz	1	49	25	Bóg ojca twego będzie pomocnikiem twoim, a wszechmogący będzieć błogosławił błogosławieństwy niebieskiemi zwierzchu, błogosławieństwy przepaści leżącéj na dole, błogosławieństwy piersi i żywota.
Genesis	Rdz	1	49	26	Błogosławieństwa ojca twego zmocnione są błogosławieństwy ojców jego: ażby przyszło pożądanie pagórków wiecznych: niechaj będą na głowie Józephowéj, i na ciemieniu Nazarejczyka między bracią swoją.
Genesis	Rdz	1	49	27	Benjamin wilk drapieżny, rano będzie jadł łup, a wieczór będzie dzielił korzyści.
Genesis	Rdz	1	49	28	Wszyscy ci we dwunaście pokoleniach Izraelowych: to im mówił ojciec ich, i błogosławił każdemu błogosławieństwy własnemi.
Genesis	Rdz	1	49	29	I rozkazał im, mówiąc: Ja się przyłączam do ludu mego: pogrzebcież mię z ojcy mymi w jaskini dwoistéj, która jest na polu Ephrona Hetejczyka,
Genesis	Rdz	1	49	30	Naprzeciwko Mambre w ziemi Chananejskiéj, którą kupił Abraham z polem u Ephrona Hetejczyka w osiadłości grobu.
Genesis	Rdz	1	49	31	Tam go pogrzebli i Sarę, żonę jego: tam pogrzebion jest Izaak z Rebeką, żoną swoją: tam i Lia pochowana leży.
Genesis	Rdz	1	49	32	A dokonawszy rozkazania, któremi syny nauczał, złożył nogi swe na łóżko, i umarł: i przyłożon jest do ludu swego.
Genesis	Rdz	1	50	1	Co ujrzawszy Józeph, padł na twarz ojca swego, płacząc i całując go.
Genesis	Rdz	1	50	2	I rozkazał sługom swym lekarzom, aby wonnemi maściami namazali ojca.
Genesis	Rdz	1	50	3	Którzy gdy rozkazaniu dosyć czynili, wyszło czterdzieści dni; ten bowiem obyczaj był ciał martwych namazanych. I płakał go Egipt siedmdziesiąt dni.
Genesis	Rdz	1	50	4	A gdy wyszedł czas żałoby, rzekł Józeph do sług Pharaonowych: Jeźlim nalazł łaskę przed obliczem waszem, mówcie w uszy Pharaonowe,
Genesis	Rdz	1	50	5	Dlatego, że mię ojciec mój porzysiągł, mówiąc: Oto umieram: w grobie moim, którym sobie wykopał w ziemi Chananejskiéj, pogrzebiesz mię. Pojadę tedy, a pogrzebię ojca mego, i wrócę się.
Genesis	Rdz	1	50	6	I rzekł mu Pharaon: Jedź, a pogrzeb ojca twego, jakoś jest poprzysiężony.
Genesis	Rdz	1	50	7	A gdy on jechał, jechali z nim wszyscy starsi domu Pharaonowego, i wszyscy starsi ziemie Egipskiéj:
Genesis	Rdz	1	50	8	Dom Józephów z bracią jego, oprócz małych dziatek, i trzód, i bydła, które zostawili w ziemi Gessen,
Genesis	Rdz	1	50	9	Miał téż wozy i jezdne: i zebrał się poczet niemały.
Genesis	Rdz	1	50	10	I przyjechali na plac Atad, który leży nad Jordanem: kędy sprawując obchód z płaczem bardzo wielkim i ciężkim, wypełnili siedm dni.
Genesis	Rdz	1	50	11	Co gdy ujrzeli obywatele ziemie Chananejskiéj, rzekli: Płacz to wielki jest Egiptyanom: i dlatego nazwano jest imię onego miejsca, Płacz Egipski.
Genesis	Rdz	1	50	12	Uczynili tedy synowie Jakóbowi, jako im był przykazał.
Genesis	Rdz	1	50	13	I doniósłszy go do ziemie Chananejskiéj, pogrzebli go w jaskini dwoistéj, którą był kupił Abraham z polem, w osiadłość grobu, od Ephrona Hetejczyka, przeciwko Mambre.
Genesis	Rdz	1	50	14	I wrócił się Józeph do Egiptu z bracią swą i wszystkiem towarzystwem, pochowawszy ojca.
Genesis	Rdz	1	50	15	Po którego śmierci, bojąc się bracia jego, i mówiąc między sobą: By snadź nie pamiętał na krzywdę, którą odniósł, a nie oddał nam wszystkiego złego, któreśmy czynili,
Genesis	Rdz	1	50	16	Wskazali do niego mówiąc: Ojciec twój rozkazał nam przedtem niźli umarł,
Genesis	Rdz	1	50	17	Abyśmyć to powiedzieli słowy jego: Proszę, abyś zapamiętał złego uczynku braciéj twojéj, i grzechu, i złości, którą wyrządzili tobie: My téż prosimy, abyś sługom Boga ojca twego odpuścił tę nieprawość. Co usłyszawszy Józeph płakał.
Genesis	Rdz	1	50	18	I przyszli do niego bracia jego: a pokłoniwszy się nisko aż do ziemie, rzekli: Jesteśmy słudzy twoi.
Genesis	Rdz	1	50	19	Którym on odpowiedział: Nie bójcie się: izali sprzeciwić się możemy woli Bożéj?
Genesis	Rdz	1	50	20	Wyście o mnie złe myślili: ale Bóg obrócił to w dobre, aby mię wywyższył, tak jako teraz widzicie, a żeby wiele ludu zachował.
Genesis	Rdz	1	50	21	Nie bójcie się: ja żywić będę was, i dziatki wasze. I cieszył je, i łagodnie i łaskawie mówił.
Genesis	Rdz	1	50	22	I mieszkał w Egipcie ze wszystkim domem ojca swego, i żył sto i dziesięć lat. I widział syny Ephraimowe aż do trzeciego pokolenia. Synowie téż Machira, syna Manassesowego porodzili się na koleniech Józephowych.
Genesis	Rdz	1	50	23	Które rzeczy gdy przeszły, rzekł braciéj swéj: Po śmierci mojéj Bóg was nawiedzi, i uczyni, że wynidziecie z ziemie téj do ziemi, którą przysiągł Abrahamowi, Izaazkowi, Jakóbowi.
Genesis	Rdz	1	50	24	A gdy je poprzysiągł, i rzekł: Bóg was nawiedzi: wynieścież kości moje z sobą z miejsca tego:
Genesis	Rdz	1	50	25	Umarł, wypełniwszy sto i dziesięć lat żywota swego. I pomazany wonnemi maściami, włożony jest do trumny w Egipcie. Przypisy
Exodus	Wj	2	1	1	Te są imiona synów Izraelowych, którzy weszli do Egiptu z Jakóbem: każdy z nich z domy swemi weszli:
Exodus	Wj	2	1	2	Ruben, Symeon, Lewi, Judas.
Exodus	Wj	2	1	3	Issachar, Zabulon i Benjamin,
Exodus	Wj	2	1	4	Dan i Nephthali, Gad i Aser.
Exodus	Wj	2	1	5	Było tedy wszystkich dusz tych, którzy wyszli z biodry Jakóbowéj, siedmdziesiąt: a Józeph był w Egipcie.
Exodus	Wj	2	1	6	Który gdy umarł, i wszyscy bracia jego, i wszystek on rodzaj,
Exodus	Wj	2	1	7	Synowie Izraelowi urośli, i jakoby wyrastający rozmnożyli się: i zmocniwszy się zbytnie napełnili ziemię.
Exodus	Wj	2	1	8	Powstał tym czasem król nowy nad Egiptem, który nie wiedział o Józephie:
Exodus	Wj	2	1	9	I rzekł do ludu swego: Oto lud synów Izraelowych wielki, i mocniejszy jest nad nas.
Exodus	Wj	2	1	10	Pójdźcie, mądrze potłummy go, by się snadź nie mnożył: a jeźliby przypadła na nas wojna, by się nie przyłączył nieprzyjaciołom naszym, a poraziwszy nas nie wyszedł z ziemie.
Exodus	Wj	2	1	11	Ustawił tedy nad nimi przełożone robót, aby je trapili ciężarami: i zbudowali miasta przybytków Pharaonowi, Phitom i Ramesses.
Exodus	Wj	2	1	12	A im bardziéj ich tłumili, tem więcéj się mnożyli i rośli.
Exodus	Wj	2	1	13	I nienawidzieli Egiptyanie synów Izraelowych, i trapili je naigrawając ich:
Exodus	Wj	2	1	14	I ku gorzkości przywodzili żywot ich robotami ciężkiemi gliny i cegły, i wszelaką służbą, którą byli obciążeni w robotach około ziemie.
Exodus	Wj	2	1	15	I rzekł król Egipski babom Hebrejczyków, z których jednę zwano Zephora, a drugą Phua,
Exodus	Wj	2	1	16	Przykazując im: Gdy będziecie babić Hebrejankom, a przyjdzie czas rodzenia: jeźli się syn urodzi, zabijcie go, a jeźli córka, zachowajcie.
Exodus	Wj	2	1	17	Lecz baby bały się Boga, i nie uczyniły według przykazania króla Egipskiego, ale zachowały chłopiątka.
Exodus	Wj	2	1	18	Których wezwawszy król do siebie, rzekł: Cóż to jest, coście chciały uczynić, żeście chłopięta zachowały?
Exodus	Wj	2	1	19	Które odpowiedziały: Nie sąć Hebrejanki jako Egipskie niewiasty; bo same umieją babić, i pierwéj rodzą, niźli przyjdziem do nich.
Exodus	Wj	2	1	20	Uczynił tedy Bóg babom dobrze: i rozkrzewił się lud i zmocnił się zbytnie.
Exodus	Wj	2	1	21	A iż się bały Boga baby, zbudował im domy.
Exodus	Wj	2	1	22	Rozkazał tedy Pharaon wszystkiemu ludowi swemu, mówiąc: Co się kolwiek męzkiéj płci urodzi, to wrzućcie do rzeki: a cokolwiek niewieściéj, zachowajcie.
Exodus	Wj	2	2	1	Wyszedł potem mąż z domu Lewi, i pojął żonę pokolenia swego,
Exodus	Wj	2	2	2	Która poczęła i porodziła syna: a widząc go być nadobnym, kryła go przez trzy miesiące.
Exodus	Wj	2	2	3	A gdy już taić nie mogła, wzięła pleciankę z sitowia, i namazała ją klijem i smołą: i włożyła w nię dzieciątko, i włożyła je między rogóż na brzegu rzeki:
Exodus	Wj	2	2	4	A siostra jego stała zdaleka, i przypatrowała się, co się stanie.
Exodus	Wj	2	2	5	Alić oto zstępowała córka Pharaonowa, aby się kąpała w rzece: a panny jéj chodziły po brzegu rzeki. Która ujrzawszy pleciankę między rogoziem, posłała jednę z służebnic swoich: i przyniesioną,
Exodus	Wj	2	2	6	Otworzywszy, a widząc w niéj dzieciątko płaczące, zmiłowawszy się nad niem, rzekła: Z dziatek to Hebrejskich jest ten.
Exodus	Wj	2	2	7	Któréj siostra dziecięcia rzekła: Chcesz, że pójdę i zawołam ci niewiasty Hebrejskiéj, któraćby mogła chować dziecię?
Exodus	Wj	2	2	8	Odpowiedziała: Idź. Poszła dzieweczka, i zawołała matki swéj.
Exodus	Wj	2	2	9	Do któréj rzekłszy córka Pharaonowa: Weźmij (pry) to dziecię a wychowaj mi, ja tobie dam twą zapłatę. Przyjęła niewiasta, i karmiła dziecię: a gdy podrosło, oddała córce Pharaonowéj.
Exodus	Wj	2	2	10	Które ona przywłaszczyła za syna, i nazwała imię jego Mojżesz, mówiąc: Iżem go z wody wyjęła.
Exodus	Wj	2	2	11	W one dni, gdy był urósł Mojżesz, wyszedł do braciéj swéj: i ujrzał ich utrapienie, i męża Egiptczyka, bijącego jednego z Hebrejczyków, braciéj jego.
Exodus	Wj	2	2	12	A gdy się obejrzał tam i sam, i widział, że nikogo niemasz, zabiwszy Egiptczyka, skrył go w piasek.
Exodus	Wj	2	2	13	A wyszedłszy dnia drugiego ujrzał dwu Hebrejczyków, a oni się wadzą: i rzekł onemu, który krzywdę czynił: Czemu bijesz bliźniego twego?
Exodus	Wj	2	2	14	Który odpowiedział: Któż cię postawił książęciem i sędzim nad nami? czy mię ty chcesz zabić, jakoś wczoraj zabił Egiptczyka? Ulękł się Mojżesz i rzekł: Jakóż się ta rzecz objawiła?
Exodus	Wj	2	2	15	I usłyszał tę mowę Pharaon, i szukał zabić Mojżesza: który uciekłszy od oblicza jego: mieszkał w ziemi Madyańskiéj, i siedział u studnie.
Exodus	Wj	2	2	16	A kapłan Madyański miał siedm córek, które przyszły czerpać wody: a napełniwszy koryta, chciały napoić trzody ojca swego.
Exodus	Wj	2	2	17	Nadeszli pasterze i odegnali je: i wstał Mojżesz, a obroniwszy dziewki, napoił owce ich.
Exodus	Wj	2	2	18	Które gdy się wróciły do Raguela, ojca swego, rzekł do nich: Przeczżeście nad zwyczaj rychléj przyszły?
Exodus	Wj	2	2	19	Odpowiedziały: Człowiek Egiptczyk wybawił nas z ręki pasterzów: nadto i naczerpał wody z nami, i dał pić owcom.
Exodus	Wj	2	2	20	Tedy on rzekł: A gdzie jest? Czemuście puściły człowieka? zawołajcie go, aby jadł chleb.
Exodus	Wj	2	2	21	Przysiągł tedy Mojżesz, że miał z nim mieszkać, i wziął Sephorę, córkę jego za żonę:
Exodus	Wj	2	2	22	Która mu urodziła syna, którego nazwał Gersam, mówiąc: Byłem przychodniem w ziemi cudzéj. Urodziła zaś drugiego, którego nazwał Eliezer, mówiąc: Bóg bowiem ojca mego pomocnik mój, wyrwał mię z ręki Pharaonowéj.
Exodus	Wj	2	2	23	A po niemałym czasie umarł król Egipski, a wzdychając synowie Izraelowi dla robót, wołali: i wstąpiło wołanie ich do Boga od robót.
Exodus	Wj	2	2	24	I usłyszał narzekanie ich, i wspomniał na przymierze, które uczynił z Abrahamem, Izaakiem, i Jakóbem.
Exodus	Wj	2	2	25	I wejrzał Pan na syny Izraelowe, i poznał je.
Exodus	Wj	2	3	1	A Mojżesz pasł owce Jetrowe, świekra swego, kapłana Madyańskiego: a gdy zagnał trzodę w głębokość pustynie, przyszedł do góry Bożéj Horeb.
Exodus	Wj	2	3	2	I ukazał mu się Pan w płomieniu ognistym z pośrodku krza: i widział, iż kierz gorzał, a nie zgorzał.
Exodus	Wj	2	3	3	I rzekł Mojżesz: Pójdę, a oglądam widzenie to wielkie, czemu nie zgore ten kierz.
Exodus	Wj	2	3	4	A widząc Pan, iż szedł patrzyć, zawołał go z pośrodku krza, i rzekł: Mojżeszu, Mojżeszu! Który odpowiedział: Owom ja.
Exodus	Wj	2	3	5	A on do niego: Nie przystępuj sam: rozzuj bóty z nóg twoich; miejsce bowiem, na którem stoisz, ziemia święta jest.
Exodus	Wj	2	3	6	I rzekł: Jam jest Bóg ojca twego, Bóg Abrahama, Bóg Izaaka, i Bóg Jakóba. Zakrył Mojżesz oblicze swe; bo nie śmiał patrzyć naprzeciw Bogu.
Exodus	Wj	2	3	7	Któremu rzekł Pan: Widziałem utrapienie ludu mego w Egipcie, i słyszałem krzyk jego dla surowości tych, którzy są przełożeni nad robotami:
Exodus	Wj	2	3	8	A widząc boleść jego, zstąpiłem, abych go wyzwolił z rąk Egiptyanów, i wywiódł z ziemie onéj, do ziemie dobréj i przestronéj: do ziemie, która opływa mlekiem i miodem, na miejsce Chananejczyka, i Hetejczyka, i Amorrejczyka, i Pherezejczyka, i Hewejczyka, i Jebuzejczyka.
Exodus	Wj	2	3	9	Krzyk tedy synów Izraelowych przyszedł do mnie, i widziałem ich utrapienie, którem od Egiptyan są uciśnieni.
Exodus	Wj	2	3	10	Ale pójdź, a poślę cię do Pharaona, abyś wywiódł lud mój, syny Izraelowe z Egiptu.
Exodus	Wj	2	3	11	I rzekł Mojżesz do Boga: Któżem ja jest, abych szedł do Pharaona, a wywiódł syny Izraelowe z Egiptu?
Exodus	Wj	2	3	12	Który mu rzekł: Ja będę z tobą: a to będziesz miał na znak, żem cę posłał: Gdy wywiedziesz lud mój z Egiptu, ofiarujesz Bogu na téj górze.
Exodus	Wj	2	3	13	Rzekł Mojżesz do Boga: Oto ja pójdę do synów Izraelowych, i rzekę im: Bóg ojców waszych posłał mię do was. Jeźli mi rzeką: Które jest imię jego? Cóż im powiem?
Exodus	Wj	2	3	14	I rzekł Bóg do Mojżesza: Jam jest, którym jest. Rzekł: Tak powiesz synom Izraelowym: Który jest, posłał mię do was.
Exodus	Wj	2	3	15	I rzekł zasię Bóg do Mojżesza: To powiesz synom Izraelowym: Pan, Bóg ojców waszych, Bóg Abrahamów, i Bóg Izaaków, i Bóg Jakóbów posłał mię do was: To jest imię moje na wieki, i to pamiętne moje na rodzaj i rodzaj.
Exodus	Wj	2	3	16	Idź a zgromadź starsze Izraelskie, i rzeczesz do nich: Pan, Bóg ojców waszych, ukazał mi się, Bóg Abrahamów, Bóg Izaaków, i Bóg Jakóbów, mówiąc: Nawiedzając nawiedziłem was, i widziałem wszystko, co się wam przydało w Egipcie.
Exodus	Wj	2	3	17	I rzekłem, żebym was wywiódł z utrapienia Egipskiego, do ziemie Chananejczyka, i Hetejczyka, i Amorreczyka, i Pherezejczyka, i Hewejczyka, i Jebuzejczyka, do ziemie opływającéj mlekiem i miodem.
Exodus	Wj	2	3	18	I posłuchają głosu twego: i wnidziesz ty, i starsi Izraelscy do króla Egipskiego, i rzeczesz do niego: Pan, Bóg Hebrejczyków, wezwał nas: pójdziemy w drogę trzech dni puszczą, abyśmy ofiary czynili Panu, Bogu naszemu.
Exodus	Wj	2	3	19	Lecz ja wiem, że was nie puści król Egipski, abyście szli, jedno przez możną rękę.
Exodus	Wj	2	3	20	Wyciągnę bowiem rękę moję, a będę karał Egipt wszystkiemi cudami mojemi, które uczynię wpośród ich: potem was wypuści.
Exodus	Wj	2	3	21	I dam łaskę ludowi temu u Egiptyanów: i gdy wychodzić będziecie, nie wynidziecie próżni; ale prosić będzie niewiasta u sąsiady swéj, i u gospodyni swéj naczynia śrebrnego i złotego i szat: i włożycie je na syny i na córki wasze, i złupicie Egipt.
Exodus	Wj	2	3	22	ale wyprosi sobie niewiasta u sąsiadki swej i u gospodyni swej przedmiotów srebrnych i złotych, i szat; i włożycie je na synów i na córki wasze, i złupicie Egipt.”
Exodus	Wj	2	4	1	Odpowiadając Mojżesz, rzekł: Nie uwierzą mi, i nie usłuchają głosu mego; ale rzeką: Nie ukazał się tobie Pan.
Exodus	Wj	2	4	2	Rzekł tedy do niego: Co jest, co trzymasz w ręce twojéj? Odpowiedział: Laska.
Exodus	Wj	2	4	3	I rzekł Pan: Porzuć ją na ziemię. Porzucił, i obróciła się w węża, tak iż uciekał Mojżesz.
Exodus	Wj	2	4	4	I rzekł Pan: Wyciągnij rękę twą, a ujmij ogon jego: wyciągnął i ujął: obróciła się w laskę:
Exodus	Wj	2	4	5	Aby, prawi, uwierzyli, że się tobie ukazał Pan, Bóg ojców ich: Bóg Abrahamów, Bóg Izaaków, i Bóg Jakóbów.
Exodus	Wj	2	4	6	I rzekł Pan jeszcze: Włóż rękę twoję w zanadra twe. Którą gdy włożył w zanadra, wyjął trędowatą jako śnieg.
Exodus	Wj	2	4	7	Włóż, pry, znowu rękę swą w zanadra: włożył, i wyjął zaś, i była podobna innemu ciału.
Exodus	Wj	2	4	8	Jeźlić, prawi, nie uwierzą, i nie posłuchają mowy znaku pierwszego, uwierzą słowu znaku pośledniego.
Exodus	Wj	2	4	9	A jeźli ani tym dwiema znakom nie uwierzą, i nie dosłuchają głosu twego: weź wodę rzeczną i wyléj ją na suchą, a cokolwiek wyczerpiesz z rzeki, w krew się obróci.
Exodus	Wj	2	4	10	Rzekł Mojżesz: Proszę, Panie, nie jestem wymowny od wczorajszego i dziś trzeciego dnia: i odkądeś przemówił do sługi twego, stałem się niesposobniejszego i nierychlejszego języka.
Exodus	Wj	2	4	11	Rzekł Pan do niego: Któż uczynił usta człowiecze? albo kto uczynił niemego i głuchego, widzącego i ślepego? Izali nie ja?
Exodus	Wj	2	4	12	Idźże tedy, a ja będę w uściech twoich: i nauczę cię, co masz mówić.
Exodus	Wj	2	4	13	A on rzekł: Proszę, Panie, poślij, kogo masz posłać.
Exodus	Wj	2	4	14	Rozgniewany Pan na Mojżesza, rzekł: Aaron, brat twój Lewita, wiem, iż wymowny jest: oto ten wynidzie przeciw tobie, a ujrzawszy cię, rozraduje się sercem.
Exodus	Wj	2	4	15	Mów do niego, i połóż słowa moje w uściech jego: a ja będę w uściech twoich, i w uściech jego, i pokażę wam, co czynić macie.
Exodus	Wj	2	4	16	On będzie mówił za cię do ludu, i będzie usty twemi: a ty mu będziesz w tych rzeczach, które ku Bogu należą.
Exodus	Wj	2	4	17	Laskę téż tę weźmij w rękę twoję, którą czynić będziesz znaki.
Exodus	Wj	2	4	18	Odszedł Mojżesz i wrócił się do Jethro, świekra swego, i rzekł mu: Pójdę a wrócę się do braciéj mojéj do Egiptu, żebym obaczył, jeźli jeszcze żywi. Któremu rzekł Jethro: Idź w pokoju.
Exodus	Wj	2	4	19	Rzekł tedy Pan do Mojżesza w Madyan: Idź a wróć się do Egiptu; pomarli bowiem wszyscy, którzy szukali dusze twojéj.
Exodus	Wj	2	4	20	Wziął tedy Mojżesz żonę swą i syny swoje, i wsadził je na osła: i wrócił się do Egiptu, niosąc laskę Bożą w ręce swojéj.
Exodus	Wj	2	4	21	I rzekł Pan wracającemu się do Egiptu: Patrz, abyś wszystkie dziwy, którem położył w ręce twéj, czynił przed Pharaonem: Ja zatwardzę serce jego, i nie puści ludu.
Exodus	Wj	2	4	22	I rzeczesz do niego: To mówi Pan: Syn mój pierworodny Izrael.
Exodus	Wj	2	4	23	Rzekłem tobie: Puść syna mego, aby mi służył: a nie chciałeś go puścić: oto ja zabiję syna twego pierworodnego.
Exodus	Wj	2	4	24	A gdy był na drodze, w gospodzie zabieżał mu Pan, i chciał go zabić.
Exodus	Wj	2	4	25	Wzięła prędko Zephora bardzo ostry kamień, i obrzezała odrzezek syna swego, i tknęła się nóg jego, i rzekła: Oblubieńcem krwie tyś mi jest.
Exodus	Wj	2	4	26	I puścił go, skoro rzekła: Oblubieniec krwie dla obrzezania.
Exodus	Wj	2	4	27	I rzekł Pan do Aarona: Idź przeciwko Mojżeszowi na puszczą. Który wyszedł przeciw jemu na górę Bożą, i pocałował go.
Exodus	Wj	2	4	28	I powiedział Mojżesz Aaronowi wszystkie słowa Pańskie, któremi go posłał, i znaki, które rozkazał.
Exodus	Wj	2	4	29	I przyszli pospołu, i zgromadzili wszystkie starsze synów Izraelowych.
Exodus	Wj	2	4	30	I powiadał Aaron wszystkie słowa, które był rzekł Pan do Mojżesza: i czynił znaki przed ludem.
Exodus	Wj	2	4	31	I uwierzył lud. I usłyszeli, że nawiedził Pan syny Izraelskie, a iż wejrzał na ich utrapienie: a schyliwszy się pokłon uczynili.
Exodus	Wj	2	5	1	Weszli potem Mojżesz i Aaron, i rzekli Pharaonowi: To mówi Pan, Bóg Izraelów: Puść mój lud, aby mi ofiarował na puszczy.
Exodus	Wj	2	5	2	A on odpowiedział: Kto jest Pan, żebym słuchał głosu jego, a puścił Izraela? Nie znam Pana, a Izraela nie puszczę.
Exodus	Wj	2	5	3	I rzekli: Bóg Hebrejczyków wezwał nas, abyśmy szli trzy dni drogi na puszczą, i ofiarowali Panu, Bogu naszemu; by snadź nie przyszedł na nas mór albo miecz.
Exodus	Wj	2	5	4	Rzekł do nich król Egipski: Przecz Mojżeszu, i Aaronie, odmawiacie lud od robót ich? idźcie do ciężarów waszych.
Exodus	Wj	2	5	5	I rzekł Pharaon: Wielki jest lud ziemie: widzicie, iż się tłum rozkrzewił: jako daleko więcéj, jeźli im dacie od robót odpoczynek?
Exodus	Wj	2	5	6	Rozkazał tedy w on dzień przystawom nad robotami, i wycięgaczom ludu, mówiąc:
Exodus	Wj	2	5	7	Żadną miarą napotem nie będziecie dawać plew ludowi do czynienia cegły, jako przedtem: ale sami niech idą, a niech zbierają słomę.
Exodus	Wj	2	5	8	A miarę cegieł, którą pierwéj czynili, włożycie na nie, a najmniéj nie umniejszycie; albowiem próżnują, i dlatego wołają, mówiąc: Idźmy, a ofiarujmy Bogu naszemu.
Exodus	Wj	2	5	9	Niech będą uciśnieni robotami, i niechaj je wypełnią: aby nie przestawali na słowach kłamliwych.
Exodus	Wj	2	5	10	I tak wyszedłszy przystawowie nad robotami, i wycięgacze, rzekli do ludu: Tak mówi Pharaon: Nie daję wam plew:
Exodus	Wj	2	5	11	Idźcie a zbierajcie, jeźli gdzie naleść będziecie mogli, a najmniéj się nie umniejszy z roboty waszéj.
Exodus	Wj	2	5	12	I rozproszył się lud po wszystkiéj ziemi Egipskiéj na zbieranie plew.
Exodus	Wj	2	5	13	A przystawowie nad robotami, przynaglali im mówiąc: Wypełniajcie robotę waszę na każdy dzień, jakoście pierwéj zwykli byli czynić, gdy wam dawano plewy.
Exodus	Wj	2	5	14	I sieczeni byli biczmi, którzy byli nad robotami synów Izraelowych, od wycięgaczów Pharaonowych, mówiąc: Przecz nie wypełniacie miary cegieł jako pierwéj, ani wczoraj, ani dziś?
Exodus	Wj	2	5	15	I przyszli przełożeni synów Izraelowych, i wołali do Pharaona, mówiąc: Przecz tak czynisz sługom twoim?
Exodus	Wj	2	5	16	Plew nam nie dają, a cegły jako pierwéj czynić każą: Oto nas sługi twoje biczmi sieką, a niesprawiedliwie się dzieje przeciw ludowi twemu.
Exodus	Wj	2	5	17	Który rzekł: Próżnujecie, i dlatego mówicie: Pójdźmy a ofiarujmy Panu.
Exodus	Wj	2	5	18	Przetóż idźcie a róbcie: Plew nie dadzą wam, a oddacie zwykłą liczbę cegieł.
Exodus	Wj	2	5	19	I baczyli przełożeni synów Izraelowych, że się źle z nimi działo, iż im mówiono: Nie umniejszy się nic z cegieł na każdy dzień.
Exodus	Wj	2	5	20	I zabieżeli Mojżeszowi i Aaronowi, którzy stali naprzeciwko wychodzącym od Pharaona:
Exodus	Wj	2	5	21	I rzekli do nich: Niech wejrzy Pan a osądzi, żeście wonność naszę uczynili śmierdzącą przed Pharaonem i sługami jego, i podaliście mu miecz, aby nas zabił.
Exodus	Wj	2	5	22	I wrócił się Mojżesz do Pana, i rzekł: Panie, czemuś utrapił ten lud? czemuś mię posłał?
Exodus	Wj	2	5	23	Bo od onego czasu, jakom wszedł do Pharaona, abych mówił w imię twoje, utrapił lud twój: a nie wybawiłeś ich.
Exodus	Wj	2	6	1	I rzekł Pan do Mojżesza: Teraz ujrzysz, co uczynię Pharaonowi; przez rękę bowiem mocną wypuści je, i w ręce silnéj wyrzuci je z ziemie swéj.
Exodus	Wj	2	6	2	I rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc: Ja Pan
Exodus	Wj	2	6	3	Którym się ukazał Abrahamowi, Izaakowi, i Jakóbowi w Bogu wszechmocnym: a imienia mego Adonai nie oznajmiłem im.
Exodus	Wj	2	6	4	I uczyniłem przymierze z nimi, abych im dał ziemię Chananejską, ziemię pielgrzymowania ich, w któréj przychodniami byli.
Exodus	Wj	2	6	5	Jam usłyszał wzdychanie synów Izraelowych, którem je utrapili Egiptyanie: i wspomniałem na przymierze moje.
Exodus	Wj	2	6	6	Przetóż powiedz synom Izraelowym: Ja Pan, który was wywiodę z więzienia Egiptczyków, i wyrwę z niewoli: i odkupię w ramieniu wywyższonem i w sądach wielkich.
Exodus	Wj	2	6	7	I wezmę was sobie za lud, i będę waszym Bogiem: i poznacie, żem ja jest Pan, Bóg wasz, którym was wywiódł z więzienia Egiptczyków,
Exodus	Wj	2	6	8	I wprowadził do ziemie, nad którą podniosłem rękę moję, żebym ją dał Abrahamowi, Izaakowi i Jakóbowi: i dam ją wam posięść, ja Pan.
Exodus	Wj	2	6	9	Powiedział tedy Mojżesz wszystko synom Izraelowym: którzy nie usłuchali go, dla uciążenia ducha, i dla roboty bardzo ciężkiéj.
Exodus	Wj	2	6	10	I rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc:
Exodus	Wj	2	6	11	Wnidź, a mów do Pharaona, króla Egipskiego, aby puścił syny Izraelowe z ziemie swéj.
Exodus	Wj	2	6	12	Odpowiedział Mojżesz przed Panem: Oto synowie Izraelowi nie słuchają mię, a jakóż usłucha Pharao, zwłaszcza, żem jest nie obrzezany usty?
Exodus	Wj	2	6	13	I mówił Pan do Mojżesza i Aarona, i dał rozkazanie do synów Izraelowych, i do Pharaona, króla Egipskiego, aby wywiedli syny Izraelowe z ziemie Egipskiéj.
Exodus	Wj	2	6	14	Ci są przedniejsi domów w rodziech ich. Synowie Ruben, pierworodnego Izraelowego: Henoch, i Phallu, Hesron, i Charmi.
Exodus	Wj	2	6	15	Te rodzaje Ruben. Synowie Symeonowi: Jamuel, i Jamin, i Ahod, i Jahin, i Soar, i Saul, syn Chananejskiéj niewiasty. Ten ród Symeonów.
Exodus	Wj	2	6	16	A te imiona synów Lewi według rodzaju ich: Gerson, i Kaath, i Merary. A lat żywota Lewi było sto trzydzieści i siedm.
Exodus	Wj	2	6	17	Synowie Gersonowi: Lobni, i Semei, według rodzajów ich.
Exodus	Wj	2	6	18	Synowie Kaath: Amram, i Isaar, i Hebron, i Ozyel. Lat téż żywota Kaath, sto trzydzieści i trzy.
Exodus	Wj	2	6	19	Synowie Merarego: Moholi, i Musy. Te są rodzaje Lewi według familii ich.
Exodus	Wj	2	6	20	I pojął Amram żonę Jochabed, siostrę stryjeczną swoję, która mu urodziła Aarona i Mojżesza. A było lat żywota Amram sto trzydzieści i siedm.
Exodus	Wj	2	6	21	Synowie téż Isaar: Kore, i Nepheg, i Zechry.
Exodus	Wj	2	6	22	Synowie téż Ozyel: Misael, i Elisaphan, i Sethry.
Exodus	Wj	2	6	23	I pojął Aaron żonę Elizabethę, córkę Aminadab, siostrę Nahasona, która mu urodziła Nadaba, i Abiu, i Eleazar, i Ithamara.
Exodus	Wj	2	6	24	24] Synowie téż Korego: Aser, i Elkana, i Abiasaph. Te są rodzaje Korytów.
Exodus	Wj	2	6	25	Ale Eleazar, syn Aaronów, pojął żonę z córek Phutye, która mu urodziła Phineesa. Ci są przedniejsi familii Lewitów w rodzajach ich.
Exodus	Wj	2	6	26	Ten jest Aaron i Mojżesz, którym przykazał Pan, aby wywiedli syny Izraelowe z ziemie Egipskiéj, według hufców ich.
Exodus	Wj	2	6	27	Ci są, którzy mówią do Pharaona, króla Egipskiego, aby wywiedli syny Izraelowe z Egiptu: ten jest Mojżesz i Aaron,
Exodus	Wj	2	6	28	W dzień, w który mówił Pan do Mojżesza w ziemi Egipskiéj.
Exodus	Wj	2	6	29	I rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc: Ja Pan, mów do Pharaona, króla Egipskiego wszystko, co ja mówię do ciebie.
Exodus	Wj	2	6	30	I rzekł Mojżesz przed Panem: Otom nie obrzezany jest usty, jakoż mię usłucha Pharao?
Exodus	Wj	2	7	1	I rzekł Pan do Mojżesza: Otom cię postawił Bogiem Pharaonowym, a Aaron, brat twój, będzie prorokiem twoim.
Exodus	Wj	2	7	2	Ty mu powiesz wszystko, coć rozkazuję: a on będzie mówił do Pharaona, aby puścił syny Izraelowe z ziemie swéj.
Exodus	Wj	2	7	3	Lecz ja zatwardzę serce jego, i rozmnożę znaki i cuda moje w ziemi Egipskiéj:
Exodus	Wj	2	7	4	I nie usłucha was: i spuszczę rękę moję na Egipt, i wywiodę wojsko i lud mój, syny Izraelowe, z ziemie Egipskiéj przez sądy bardzo wielkie.
Exodus	Wj	2	7	5	I będą wiedzieć Egiptyanie, żem ja jest Pan, którym wyciągnął rękę moję na Egipt, i wywiódłem syny Izraelowe z pośrodku ich.
Exodus	Wj	2	7	6	Uczynił tedy Mojżesz i Aaron, jako im Pan przykazał: tak uczynili.
Exodus	Wj	2	7	7	A było Mojżeszowi ośmdziesiąt lat, Aaronowi ośmdziesiąt i trzy, gdy mówili do Pharaona.
Exodus	Wj	2	7	8	I rzekł Pan do Mojżesza i Aarona:
Exodus	Wj	2	7	9	Gdy wam rzecze Pharao: Ukażcie znaki, rzeczesz do Aarona: Weźmij laskę twoję, a porzuć ją przed Pharaonem, i obróci się w węża.
Exodus	Wj	2	7	10	Wszedłszy tedy Mojżesz i Aaron do Pharaona, uczynili, jako był Pan przykazał. I wziął Aaron laskę przed Pharaonem i sługami jego, która się obróciła w węża.
Exodus	Wj	2	7	11	Ale Pharao wezwał mędrców i czarowników: i uczynili téż oni przez czary Egipskie, i jakieś tajemne sprawy tymże sposobem.
Exodus	Wj	2	7	12	I porzucili każdy laskę swoję, które się obróciły w smoki: ale Aaronowa laska pożarła ich laski.
Exodus	Wj	2	7	13	I zatwardziało serce Pharaonowe, i nie usłuchał ich, jako był Pan przykazał.
Exodus	Wj	2	7	14	I rzekł Pan do Mojżesza: Obciężało serce Pharaonowe, nie chce puścić ludu.
Exodus	Wj	2	7	15	Idź do niego rano, oto wynidzie do wody: i staniesz na potkaniu jego przy brzegu rzeki: a laskę, która się obróciła w smoka, weźmiesz w rękę swoję.
Exodus	Wj	2	7	16	I rzeczesz do niego: Pan, Bóg Hebrejczyków, posłał mię do ciebie, mówiąc: Puść lud mój, aby mi ofiarował na puszczy: a aż dotąd nie chciałeś usłuchać.
Exodus	Wj	2	7	17	Przetóż toć powiada Pan: Ztąd poznasz, żem ja Pan: oto uderzę laską, która jest w ręce mojéj, w wodę rzeki, a obróci się w krew.
Exodus	Wj	2	7	18	Ryby téż, które są w rzece, pozdychają, i zaśmierdzą się wody: i będą trapieni Egiptyanie pijący wodę rzeczną.
Exodus	Wj	2	7	19	Rzekł téż Pan do Mojżesza: Mów do Aarona: Weźmij laskę twoję, a wyciągnij rękę twą na wody Egipskie, i na rzeki ich, i na strugi, i kałuże, i na wszelkie jeziora wód, aby się obróciły w krew: a niech będzie krew po wszystkiéj ziemi Egipskiéj, tak w naczyniach drzewianych, jako i w kamiennych.
Exodus	Wj	2	7	20	I uczynili Mojżesz i Aaron, jako im Pan przykazał: i podniósłszy laskę, uderzył w wodę rzeczną przed Pharaonem i sługami jego: która się obróciła w krew.
Exodus	Wj	2	7	21	A ryby, które były w rzece, pozdychały, i zaśmierdziała się rzeka: i nie mogli Egiptyanie pić wody rzecznéj: i była krew we wszystkiéj ziemi Egipskiéj.
Exodus	Wj	2	7	22	I uczynili takież czarownicy Egipscy czarami swemi: i zatwardziało serce Pharaonowe, i nie usłuchał ich: jako był przykazał Pan.
Exodus	Wj	2	7	23	I odwrócił się, i wszedł do domu swego: a nie przyłożył serca ani tym razem.
Exodus	Wj	2	7	24	I wykopali wszyscy Egiptyanie około rzeki wodę, aby pili; bo nie mogli pić wody rzecznéj.
Exodus	Wj	2	7	25	I wyszło siedm dni, jako zaraził Pan rzekę.
Exodus	Wj	2	8	1	Rzekł téż Pan do Mojżesza: Wnidź do Pharaona, a rzeczesz do niego: To mówi Pan: Puść lud mój, aby mi ofiarował.
Exodus	Wj	2	8	2	A jeźli nie będziesz chciał puścić, oto ja zarażę wszystkie granice twe żabami.
Exodus	Wj	2	8	3	I wykipi rzeka żaby, które wylazą i wnidą do domu twego, i do komory łóżka twego, i na pościel twoję, i do domów sług twoich, i na lud twój, i do pieców twoich, i w ostatki potraw twoich,
Exodus	Wj	2	8	4	I do ciebie, i do ludu twego, i do wszystkich sług twoich wlazą żaby.
Exodus	Wj	2	8	5	I rzekł Pan do Mojżesza: Rzecz do Aarona: Wyciągnij rękę twą na rzeki, i na strugi, i na kałuże: a wywiedź żaby na ziemię Egipską.
Exodus	Wj	2	8	6	I wyciągnął Aaron rękę na wody Egipskie: i wylazły żaby, i okryły ziemię Egipską.
Exodus	Wj	2	8	7	Ale i czarownicy uczynili czarami swemi tymże sposobem: i wywiedli żaby na ziemię Egipską.
Exodus	Wj	2	8	8	I wezwał Pharao Mojżesza i Aarona, i rzekł im: Módlcie się do Pana, żeby oddalił żaby odemnie i od ludu mego, a puszczę lud, żeby ofiarował Panu.
Exodus	Wj	2	8	9	I rzekł Mojżesz do Pharaona: Postanów mi czas, kiedy się mam modlić za cię, i za sługi twoje, i za lud twój, aby były odpędzone żaby od ciebie, i od domu twego, i od sług twoich, i od ludu twego: a tylko w rzece zostały.
Exodus	Wj	2	8	10	Który odpowiedział: Jutro. A on: Według słowa twego, pry, uczynię, abyś wiedzał, że niemasz jako Pan, Bóg nasz.
Exodus	Wj	2	8	11	I odejdą żaby od ciebie, i od ludu twego: a tylko w rzece zostaną.
Exodus	Wj	2	8	12	I wyszli Mojżesz i Aaron od Pharaona: i wołał Mojżesz do Pana o obietnicę żab, którą był przyrzekł Pharaonowi.
Exodus	Wj	2	8	13	I uczynił Pan według słowa Mojżeszowego: i wyzdychały żaby z domów, i wsi, i z pól.
Exodus	Wj	2	8	14	I zgromadzili je na niezmierne kupy, i zgniła ziemia.
Exodus	Wj	2	8	15	A widząc Pharao, że dano odpoczynek, obciążył serce swe: i nie usłuchał ich, jako Pan przykazał.
Exodus	Wj	2	8	16	I rzekł Pan do Mojżesza: Mów do Aarona: Wyciągnij laskę twoję, a uderz w proch ziemie, a niech będą mszyce po wszystkiéj ziemi Egipskiéj.
Exodus	Wj	2	8	17	I uczynili tak. I wyciągnął Aaron rękę trzymając laskę, i uderzył w proch ziemie, i stały się mszyce na ludziech i na bydle: wszystek proch ziemie obrócił się we mszyce po wszystkiéj ziemi Egipskiéj.
Exodus	Wj	2	8	18	Uczynili tymże sposobem czarownicy czarami swemi, aby wywiedli mszyce, ale nie mogli: i były mszyce tak na ludziech, jako na bydle.
Exodus	Wj	2	8	19	I rzekli czarownicy do Pharaona: Palec to Boży jest. I zatwardziło serce Pharaonowe, i nie posłuchał ich, jako przykazał Pan.
Exodus	Wj	2	8	20	Rzekł téż Pan do Mojżesza: Wstań rano, a stań przed Pharaonem; boć wynidzie do wody: i rzeczesz do niego: To mówi Pan: Puść lud mój, aby mi ofiarował.
Exodus	Wj	2	8	21	A jeźli go nie puścisz, oto ja przypuszczę na cię, i na sługi twoje, i na lud twój, i na domy twoje, wszelaki rodzaj much: i będą pełne domy Egipskie much rozmaitego rodzaju, i wszystka ziemia, na któréj będą.
Exodus	Wj	2	8	22	I uczynię w on dzień dziwną ziemię Gessen, w któréj lud mój jest, że tam nie będzie much: i poznasz, żem ja Pan w pośrodku ziemie.
Exodus	Wj	2	8	23	I uczynię przedział między ludem moim, a ludem twoim: jutro ten znak będzie.
Exodus	Wj	2	8	24	I uczynił Pan tak, i przyszła mucha bardzo ciężka w domy Pharaonowe, i sług jego, i do wszystkiéj ziemie Egipskiéj: i popsowała się ziemia od takowych much.
Exodus	Wj	2	8	25	I przyzwał Pharao Mojżesza i Aarona, i rzekł im: Idźcie, a ofiarujcie Bogu waszemu w téj ziemi.
Exodus	Wj	2	8	26	I rzekł Mojżesz: Nie może tak być: brzydliwości bowiem Egiptyanów będziemy ofiarować Panu, Bogu naszemu? Bo jeźli będziem zabijać to, co chwalą Egiptyanie przed nimi, ukamionują nas.
Exodus	Wj	2	8	27	Trzy dni drogi pójdziemy na puszczą: a ofiarować będziemy Panu, Bogu naszemu, jako nam przykazał.
Exodus	Wj	2	8	28	I rzekł Pharao: Jać was puszczę abyście ofiarowali Panu, Bogu waszemu na puszczy: wszakże daléj nie zachodźcie: proście za mną.
Exodus	Wj	2	8	29	I rzekł Mojżesz: Wyszedłszy od ciebie, będę prosił Pana: i odejdzie mucha od Pharaona, i od sług jego, i od ludu jego jutro: wszakże nie chciéj więcéj omylać, byś puścić nie miał ludu, ofiarować Panu.
Exodus	Wj	2	8	30	I wyszedłszy Mojżesz od Pharaona, modlił się do Pana,
Exodus	Wj	2	8	31	Który uczynił według słowa jego, i odjął muchy od Pharaona, i [0069]od sług jego, i od ludu jego: nie została i jedna.
Exodus	Wj	2	8	32	I ociężało serce Pharaonowe, tak iż ani tym razem nie puścił ludu.
Exodus	Wj	2	9	1	A Pan rzekł do Mojżesza: Wnidź do Pharaona i mów do niego: To mówi Pan, Bóg Hebrejczyków: Puść lud mój, aby mi ofiarował.
Exodus	Wj	2	9	2	A jeźli się jeszcze zbraniasz i zatrzymawasz je:
Exodus	Wj	2	9	3	Oto ręka moja będzie na pola twoje: i na konie, i osły, i wielbłądy, i woły, i owce, mór bardzo ciężki.
Exodus	Wj	2	9	4	I uczyni Pan dziwną rzecz między osiadłościami Izraelskiemi, i osiadłościami Egipskiemi, że zgoła nic nie zginie z tego, co należy do synów Izraelowych.
Exodus	Wj	2	9	5	I postanowił Pan czas, mówiąc: Jutro uczyni Pan słowo to na ziemi.
Exodus	Wj	2	9	6	Uczynił tedy Pan słowo to nazajutrz: i pozdychało wszystko bydło Egipskie: a z bydła synów Izraelowych zgoła nic nie zginęło.
Exodus	Wj	2	9	7	I posłał Pharao, aby oglądano: i nie zdechło było nic z tego, co dzierżał Izrael. I ociężało serce Pharaonowe, i nie puścił ludu.
Exodus	Wj	2	9	8	I rzekł Pan do Mojżesza i Aarona: Weźmijcie pełne garści popiołu z komina, a niech je rozsypie Mojżesz ku niebu przed Pharaonem.
Exodus	Wj	2	9	9	I niechaj będzie proch na wszystkę ziemię Egipską; bo będą na ludziach i na bydlętach wrzody, i pryszczele nadęte po wszystkiéj ziemi Egipskiéj.
Exodus	Wj	2	9	10	I wzięli popiołu z komina i stanęli przed Pharaonem, i rozsypał go Mojżesz ku niebu: i uczyniły się wrzody pryszczelów nadętych na ludziach i bydle.
Exodus	Wj	2	9	11	I nie mogli czarownicy stać przed Mojżeszem, dla wrzodów, które na nich były, i na wszystkiéj ziemi Egipskiéj.
Exodus	Wj	2	9	12	I zatwardził Pan serce Pharaonowe, i nie usłuchał ich, jako mówił Pan do Mojżesza.
Exodus	Wj	2	9	13	I rzekł Pan do Mojżesza: Rano powstań i stań przed Pharaonem, i rzeczesz do niego: To mówi Pan, Bóg Hebrejczyków: Puść lud mój, aby mi ofiarował.
Exodus	Wj	2	9	14	Bo za tym razem puszczę wszystkie plagi moje na serce twoje i na sługi twoje, i na lud twój: abyś wiedział, że niemasz do mnie podobnego na wszystkiéj ziemi.
Exodus	Wj	2	9	15	Teraz bowiem ściągnąwszy rękę skarzę cię i lud twój morem, i zginiesz z ziemie.
Exodus	Wj	2	9	16	I dlatego wystawiłem cię, abych pokazał nad tobą moc moję, a imię moje opowiadane było po wszystkiéj ziemi.
Exodus	Wj	2	9	17	Jeszcze trzymasz lud mój, a nie chcesz go wypuścić?
Exodus	Wj	2	9	18	Oto ja jutro téjże godziny spuszczę grad bardzo wielki, jaki nie był w Egipcie, ode dnia, którego jest założon, aż do tego czasu.
Exodus	Wj	2	9	19	A tak poślij już teraz a zbierz bydło twoje i wszystko, co masz na polu; bo ludzie, i bydło, i wszystko, co się najdzie na polu, a nie będzie zgromadzono z pola, i spadnie grad na nie, pozdycha.
Exodus	Wj	2	9	20	Kto się bał słowa Pańskiego z sług Pharaonowych, kazał uciekać sługom swym i bydłu do domu.
Exodus	Wj	2	9	21	A kto nie dbał na słowo Pańskie, zostawił sługi swe i bydło na polu.
Exodus	Wj	2	9	22	I rzekł Pan do Mojżesza: Wyciągnij rękę twą ku niebu, że będzie grad po wszystkiéj ziemi Egipskiéj na ludzie, i na bydło, i na wszystko ziele polne w ziemi Egipskiéj.
Exodus	Wj	2	9	23	I zciągnął Mojżesz laskę ku niebu, a Pan dał gromy, i grad, i błyskawice, biegające po ziemi: i spuścił Pan grad na ziemię Egipską.
Exodus	Wj	2	9	24	A grad i ogień, pospołu zmięszane, padał: i był tak wielki, jaki nigdy przedtem nie był widziany, we wszystkiéj ziemi Egipskiéj, jako naród tamten stanął.
Exodus	Wj	2	9	25	I pobił grad we wszystkiéj ziemi Egipskiéj wszystko, co było na polu, od człowieka aż do bydlęcia: i wszelkie ziele polne pobił grad, i wszelkie drzewo krainy połamał.
Exodus	Wj	2	9	26	Tylko w ziemi Gessen, gdzie byli synowie Izraelowi, grad nie padał.
Exodus	Wj	2	9	27	I posłał Pharao, i wezwał Mojżesza i Aarona, mówiąc do nich: Zgrzeszyłem i teraz. Pan sprawiedliwy: ja i lud mój niezbożni.
Exodus	Wj	2	9	28	Módlcie się do Pana, aby przestały gromy Boże i grad: żebym was puścił, abyście żadną miarą więcéj tu nie mieszkali.
Exodus	Wj	2	9	29	Rzekł Mojżesz: Gdy wynidę z miasta, podniosę ręce me do Pana, i przestaną gromy, i gradu nie będzie: abyś wiedział, że Pańska jest ziemia.
Exodus	Wj	2	9	30	Aleć wiem, że i ty, i słudzy twoi jeszcze się nie boicie Pana Boga.
Exodus	Wj	2	9	31	Len tedy i jęczmień narażony jest: przeto iż jęczmień był zielony, a len już główki wypuszczał:
Exodus	Wj	2	9	32	Ale pszenica i żyto nie są naruszone; bo późne były.
Exodus	Wj	2	9	33	I wyszedłszy Mojżesz od Pharaona z miasta, wyciągnął ręce do Pana: i przestały gromy i grad, i nie kropnął więcéj deszcz na ziemię.
Exodus	Wj	2	9	34	A widząc Pharao, że przestał deszcz i grad i gromy, przyczynił grzechu:
Exodus	Wj	2	9	35	I ociężało serce jego, i sług jego, i zatwardziało zbytnie: i nie puścił synów Izraelowych, jako przykazał Pan przez rękę Mojżeszową.
Exodus	Wj	2	10	1	I rzekł Pan do Mojżesza: Wnidź do Pharaona; jam bowiem zatwardził serce jego, i sług jego, abych uczynił znaki moje te na nim:
Exodus	Wj	2	10	2	A żebyś powiadał w uszy syna twego, i wnuków twoich, ilemkroć starł Egiptyany, i znaki moje czyniłem nad nimi: a żebyście wiedzieli, żem ja Pan.
Exodus	Wj	2	10	3	Weszli tedy Mojżesz i Aaron do Pharaona i rzekli mu: To mówi Pan, Bóg Hebrejczyków: Dokądże mi się nie chcesz poddać? puść lud mój, żeby mi ofiarował.
Exodus	Wj	2	10	4	A jeźli się sprzeciwiasz a nie chcesz go puścić, oto ja przywiodę jutro szarańczą na granice twoje:
Exodus	Wj	2	10	5	Która okryje wierzch ziemie, aby jéj najmniéj widać nie było: ale żeby zjedzono było, coby zostało po gradzie; pogryzie bowiem wszystkie drzewa, które wschodzą na polach.
Exodus	Wj	2	10	6	I napełni domy twoje i sług twoich, i wszystkich Egiptyanów: jako wielkiéj nie widzieli ojcowie twoi, i dziadowie, jako poczęli być na ziemi, aż do dnia niniejszego. I odwrócił się, i wyszedł od Pharaona.
Exodus	Wj	2	10	7	Rzekli tedy słudzy Pharaonowi do niego: Długoż będziemy cierpieć to zgorszenie? puść ludzie, aby ofiarowali Panu, Bogu swemu. Izali nie widzisz, że zniszczał Egipt?
Exodus	Wj	2	10	8	I zawołali zasię Mojżesza z Aaronem do Pharaona, który rzekł im: Idźcie, ofiarujcie Panu, Bogu waszemu: Którzyż są, co pójdą?
Exodus	Wj	2	10	9	Rzekł Mojżesz: Z dziećmi naszemi i z starcami pójdziemy, z synmi i z córkami, z owcami i z bydłem; bo jest wielkie święto Pana, Boga naszego.
Exodus	Wj	2	10	10	I odpowiedział Pharao: Niech tak będzie Pan z wami: jako ja was puszczę, i dzieci wasze. Któż o tem wątpi, że co najgorzéj myślicie?
Exodus	Wj	2	10	11	Nie będzieć tak: ale idźcie sami mężowie a ofiarujcie Panu; boście i sami o to prosili. I wnetże wyrzuceni są od oczu Pharaona.
Exodus	Wj	2	10	12	I rzekł Pan do Mojżesza: Wyciągnij rękę twą na ziemię Egipską do szarańczy, że wstąpi na nie, i pożre wszystko ziele, które zostało po gradzie.
Exodus	Wj	2	10	13	I wyciągnął Mojżesz laskę na ziemię Egipską: a Pan przywiódł wiatr parzący przez on cały dzień i noc: a gdy było rano, wiatr parzący podniósł szarańczą.
Exodus	Wj	2	10	14	Która wstąpiła na wszystkę ziemię Egipską; i usiadła po wszystkich granicach Egipskich niezliczona, jakiéj nie było przed onym czasem, ani potem będzie.
Exodus	Wj	2	10	15	I okryła wszystek wierzch ziemie, pustosząc wszystko: Pożarta jest tedy wszystka trawa ziemie, i cokolwiek owocu na drzewie było, co był zostawił grad: i nie zostało prawie nic zielonego na drzewie, i na zielu ziemnem we wszystkim Egipcie.
Exodus	Wj	2	10	16	Przetóż co rychléj Pharao wezwał Mojżesza i Aarona, i rzekł im: Zgrzeszyłem przeciw Panu, Bogu waszemu, i przeciwko wam.
Exodus	Wj	2	10	17	Ale teraz odpuśćcie mi grzech jeszcze ten raz, a proście Pana, Boga waszego, aby odemnie tę śmierć oddalił.
Exodus	Wj	2	10	18	I wyszedłszy Mojżesz od oblicza Pharaonowego, modlił się do Pana.
Exodus	Wj	2	10	19	Który kazał wiać wiatrowi z zachodu bardzo mocnemu, i porwawszy szarańczą, wrzucił do morza czerwonego: i jedna nie została we wszystkich granicach Egipskich.
Exodus	Wj	2	10	20	I zatwardził Pan serce Pharaonowe, i nie puścił synów Izraelowych.
Exodus	Wj	2	10	21	I rzekł Pan do Mojżesza: Wyciągnij rękę twą ku niebu, i niech będą ciemności na ziemi Egipskiéj tak gęste, żeby się ich mógł dotknąć.
Exodus	Wj	2	10	22	I wyciągnął Mojżesz rękę ku niebu, i były ciemności straszliwe po wszystkiéj ziemi Egipskiéj przez trzy dni.
Exodus	Wj	2	10	23	Żaden nie widział brata swego, ani się ruszył z miejsca, na którem był: A gdziekolwiek mieszkali synowie Izraelowi, była światłość.
Exodus	Wj	2	10	24	I wezwał Pharaon Mojżesza i Aarona i rzekł im: Idźcie, ofiarujcie Panu: tylko owce wasze i bydło niech zostanie, dzieci wasze niech idą z wami.
Exodus	Wj	2	10	25	Rzekł Mojżesz: ofiary téż i całopalenia dasz nam, które ofiarować mamy Panu, Bogu naszemu.
Exodus	Wj	2	10	26	Wszystkie stada pójdą z nami: nie zostanie z nich ani kopyto, których potrzeba do służby Pana, Boga naszego: a zwłaszcza, że nie wiemy, co się ma ofiarować, aż na samo miejsce przyjdziemy.
Exodus	Wj	2	10	27	I zatwardził Pan serce Pharaonowe, i nie chciał ich puścić.
Exodus	Wj	2	10	28	I rzekł Pharao do Mojżesza: Idź precz odemnie, a strzeż się, abyś więcéj nie widział oblicza mego: któregokolwiek mi się dnia ukażesz, umrzesz.
Exodus	Wj	2	10	29	Odpowiedział Mojżesz: Tak będzie, jakoś rzekł: nie ujrzę więcéj oblicza twego.
Exodus	Wj	2	11	1	I rzekł Pan do Mojżesza: Jeszcze jedną plagą dotknę Pharaona i Egiptu, a potem puści was, i przymusi wyniść.
Exodus	Wj	2	11	2	A przeto powiesz wszystkiemu ludowi, żeby żądał mąż od przyjaciela swego, a niewiasta od sąsiady swojéj, naczynia śrebrnego i złotego.
Exodus	Wj	2	11	3	A Pan dał łaskę ludowi swemu przed Egiptyany: i był Mojżesz mąż bardzo wielki w ziemi Egipskiéj przed sługami Pharaonowymi i wszystkim ludem.
Exodus	Wj	2	11	4	I rzekł: To mówi Pan: O północy wynidę do Egiptu.
Exodus	Wj	2	11	5	I umrze wszelkie pierworodne w ziemi Egipskiéj: od pierworodnego Pharaonowego, który siedzi na stolicy jego, aż do pierworodnego niewolnice, która jest przy żarnach, i wszelkie pierworodne bydląt.
Exodus	Wj	2	11	6	I będzie krzyk wielki we wszystkiéj ziemi Egipskiéj, jaki ani przedtem był, ani potem będzie.
Exodus	Wj	2	11	7	A u wszystkich synów Izraelowych, nie zamruknie pies, od człowieka aż do bydlęcia: abyście wiedzieli, jak wielkim cudem dzieli Pan Egiptyany i Izraela.
Exodus	Wj	2	11	8	I znidą wszyscy słudzy twoi ci do mnie i pokłonią mi się mówiąc: Wynidź ty, i wszystek lud tobie poddany: a potem wynidziemy.
Exodus	Wj	2	11	9	I wyszedł od Pharaona bardzo rozgniewany. I rzekł Pan do Mojżesza: Nie usłucha was Pharaon, aby się wiele znaków stało w ziemi Egipskiéj.
Exodus	Wj	2	11	10	A Mojżesz i Aaron uczynili wszystkie cuda, które są napisane, przed Pharaonem; i zatwardził Pan serce Pharaonowe: i nie puścił synów Izraelowych z ziemie swojéj.
Exodus	Wj	2	12	1	Rzekł téż Pan do Mojżesza i Aarona w ziemi Egipskiéj:
Exodus	Wj	2	12	2	Ten miesiąc wam początkiem miesiąców: pierwszym będzie między miesiącami roku.
Exodus	Wj	2	12	3	Mówcie do wszego zgromadzenia synów Izraelowych i powiedzcie im: Dziesiątego dnia tego miesiąca niech weźmie każdy baranka według familii i domów swoich.
Exodus	Wj	2	12	4	A jeźli mniejsza liczba jest, niżby dosyć było do zjedzenia baranka, weźmie sąsiada swego, który mieszka podle domu jego: wedle liczby dusz, którychby dosyć było do jedzenia baranka.
Exodus	Wj	2	12	5	A baranek będzie bez zmazy, samczyk, roczny: wedle którego obrzędu weźmiecie i koziełka.
Exodus	Wj	2	12	6	I będziecie go chować aż do czternastego dnia miesiąca tego, i ofiaruje go wszystko zgromadzenie synów Izraelowych ku wieczorowi.
Exodus	Wj	2	12	7	I wezmą ze krwie jego, i położą na oba podwoje i na naprożniki domów, w których go będą pożywać.
Exodus	Wj	2	12	8	I będą jeść mięso jego onéj nocy, ogniem pieczone, i przaśne chleby z polną sałatą.
Exodus	Wj	2	12	9	Nie będziecie nic z niego jeść surowego, ani warzonego w wodzie, ale tylko pieczone ogniem: głowę i z nogami jego i z trzewy zjecie.
Exodus	Wj	2	12	10	I nie zostanie nic z niego do poranku: jeźli co zostanie, ogniem spalicie.
Exodus	Wj	2	12	11	A pożywać go tak będziecie: Biodra swe opaszecie, a bóty będziecie mieć na nogach, trzymając kije w rękach, a będziecie jeść spieszno; bo jest Phase (to jest przejście) Pańskie.
Exodus	Wj	2	12	12	I przejdę przez ziemię Egipską nocy onéj, i zabiję wszelkie pierworodne w ziemi Egipskiéj od człowieka aż do bydlęcia: i nad wszystkimi bogi Egipskimi uczynię sądy, ja Pan.
Exodus	Wj	2	12	13	Ale krew będzie wam na znak na domiech, w których będziecie; i ujrzę krew i minę was: i nie będzie u was plaga zagubiająca, kiedy uderzę ziemię Egipską.
Exodus	Wj	2	12	14	A ten dzień będziecie mieć na pamiątkę: i będziecie go obchodzić za święto uroczyste Panu, w rodzajach waszych służbą wieczną.
Exodus	Wj	2	12	15	Siedm dni przaśniki jeść będziecie: pierwszego dnia nie będzie kwasu w domiech waszych: ktobykolwiek jadł kwaszone, zginie dusza ona z Izraela, od pierwszego dnia aż do dnia siódmego.
Exodus	Wj	2	12	16	Dzień pierwszy będzie święty i uroczysty, i dzień siódmy temże święceniem uczczony: żadnej roboty nie będziecie w nie czynić, wyjąwszy to, co należy ku jedzeniu.
Exodus	Wj	2	12	17	I będziecie zachowywać przaśniki; bo w tenże sam dzień wywiodę wojsko wasze z ziemie Egipskiéj, i strzedz będziecie dnia tego w rodzajach waszych obrzędem wiecznym.
Exodus	Wj	2	12	18	Pierwszego miesiąca, czternastego dnia miesiąca ku wieczorowi będziecie jeść przaśniki, aż do dnia dwudziestego pierwszego tegoż miesiąca ku wieczorowi.
Exodus	Wj	2	12	19	Przez siedm dni nie najdzie się kwas w domiech waszych: ktoby jadł kwaszone, zginie dusza jego z gromady Izraelskiéj, tak z gości jako z obywatelów ziemie.
Exodus	Wj	2	12	20	Nic kwaszonego nie będziecie jeść: we wszystkich mieszkaniach waszych przaśniki jeść będziecie.
Exodus	Wj	2	12	21	I przyzwał Mojżesz wszystkich starszych synów Izraelowych, i rzekł do nich: Idźcie, wziąwszy bydlę po familiach waszych, a ofiarujcie Phase.
Exodus	Wj	2	12	22	A snopek hizopu omoczcie we krwi, która jest na progu, a pokropcie nią naprożnik i oba podwoje: żaden z was niech nie wychodzi ze drzwi domu swego, aż do zarania.
Exodus	Wj	2	12	23	Przejdzie bowiem Pan zabijając Egiptyany: a gdy ujrzy krew na naprożniku, i na obu podwojach, przestąpi drzwi domu, i nie dopuści zabijaczowi wniść do domów waszych i obrażać.
Exodus	Wj	2	12	24	Strzeż słowa tego za prawo tobie, i synom twoim aż na wieki.
Exodus	Wj	2	12	25	A gdy wnidziecie do ziemie, którą wam da Pan, jako obiecał, zachowacie te ceremonie.
Exodus	Wj	2	12	26	A gdy wam rzeką synowie wasi: Cóż to za nabożeństwo?
Exodus	Wj	2	12	27	Powiedzcie im: Ofiara przejścia Pańskiego jest, kiedy przestępował domy synów Izraelowych w Egipcie, zabijając Egiptyany, a domy nasze wyzwalając. I schyliwszy się lud pokłonił się.
Exodus	Wj	2	12	28	A wyszedłszy synowie Izraelowi, uczynili, jako Pan rozkazał Mojżeszowi i Aaronowi.
Exodus	Wj	2	12	29	I stało się w północy, pobił Pan wszelkie pierworodne w ziemi Egipskiéj: od pierworodnego Pharaonowego, który siedział na stolicy jego, aż do pierworodnego poimanéj, która była w ciemnicy, i wszelkie pierworodne bydląt.
Exodus	Wj	2	12	30	I wstał Pharao w nocy i wszyscy słudzy jego i wszystek Egipt, i wszczął się wielki krzyk w Egipcie; bo nie było domu, w którymby nie leżał umarły.
Exodus	Wj	2	12	31	I wezwawszy Pharao Mojżesza i Aarona w nocy, rzekł: Wstańcie a wynidźcie od ludu mego, wy i synowie Izraelowi, idźcie, ofiarujcie Panu, jako powiadacie.
Exodus	Wj	2	12	32	Owce wasze i bydło zabierzcie, jakoście żądali: a odchodząc błogosławcie mi.
Exodus	Wj	2	12	33	I przynaglali Egiptyanie ludowi, aby co rychléj z ziemie wyszedł, mówiąc: Wszyscy pomrzemy.
Exodus	Wj	2	12	34	Wziął tedy lud rozczynioną mąkę, pierwéj niż zakwaszone było: a zawiązawszy w płaszcze kładli na ramiona swoje.
Exodus	Wj	2	12	35	I uczynili synowie Izraelscy, jako był przykazał Mojżesz: i prosili u Egiptyanów naczynia śrebrnego i złotego i szat bardzo wiele.
Exodus	Wj	2	12	36	A Pan dał łaskę ludowi przed Egiptyany, że im pożyczali: i złupili Egiptyany.
Exodus	Wj	2	12	37	I wyciągnęli synowie Izraelowi z Ramesses do Sokoth, około sześci set tysięcy pieszych mężów, okrom dzieci.
Exodus	Wj	2	12	38	Ale i gmin pospolity niezliczony szedł z nimi, owce i bydła, i zwierząt rozmaitych bardzo wiele.
Exodus	Wj	2	12	39	I popiekli mąkę, którą dawno byli z Egiptu rozczynioną wynieśli, i naczynili podpłomyków przaśnych; bo nie mogły być zakwaszone, że przymuszali wyniść Egiptyanie: i nie dopuszczali czynić żadnéj odwłoki, ani sobie najmniejszéj potrawki nagotować.
Exodus	Wj	2	12	40	A mieszkanie synów Izraelowych, którem mieszkali w Egipcie, było cztery sta trzydzieści lat.
Exodus	Wj	2	12	41	Które gdy się wypełniły, tegóż dnia weszło wszystko wojsko Pańskie z ziemie Egipskiéj.
Exodus	Wj	2	12	42	Noc ta godna zachowania Panu, kiedy je wywiódł z ziemie Egipskiéj: tę zachowywać mają wszyscy synowie Izraelscy w rodzajach swoich.
Exodus	Wj	2	12	43	I rzekł Pan do Mojżesza i do Aarona: Ten jest obrząd Phase: Żaden obcy nie będzie jadł z niego.
Exodus	Wj	2	12	44	A każdy niewolnik kupiony obrzezany będzie: i tak będzie pożywał.
Exodus	Wj	2	12	45	Przychodzień i najemnik nie będą jeść z niego.
Exodus	Wj	2	12	46	W jednym domu będzie jedzony: i nie wyniesiecie nic z domu z mięsa jego, ani połamiecie jego kości.
Exodus	Wj	2	12	47	Wszystko zgromadzenie synów Izraelowych czynić go będzie.
Exodus	Wj	2	12	48	A jeźliby kto z przychodniów chciał przejść do waszego mieszkania i czynić Phase Panu: pierwéj będzie obrzezan wszelki mężczyzna jego: a wtenczas będzie porządnie obchodził: i będzie jako obywatel ziemie. Ale jeźliby kto nie był obrzezany, nie będzie jadł z niego.
Exodus	Wj	2	12	49	Toż prawo będzie domowemu i mieszkańcowi, który gościem jest u was.
Exodus	Wj	2	12	50	I uczynili wszyscy synowie Izraelscy, jako rozkazał Pan Mojżeszowi i Aaronowi.
Exodus	Wj	2	12	51	A tegóż dnia wywiódł Pan syny Izraelowe z ziemie Egipskiéj hufcami ich.
Exodus	Wj	2	13	1	I mówił Pan do Mojżesza, mówiąc:
Exodus	Wj	2	13	2	Poświęć mi każde pierworodne, otwarzające żywot między syny Izraelowymi, tak z ludzi jako i z bydląt; wszystko bowiem jest moje.
Exodus	Wj	2	13	3	I rzekł Mojżesz do ludu: Pamiętajcież na ten dzień, któregoście wyszli z Egiptu i z domu niewolstwa; bo mocną ręką wywiódł was Pan z miejsca tego, abyście nie jedli kwaszonego chleba.
Exodus	Wj	2	13	4	Dzisiaj wychodzicie, miesiąca nowych zbóż.
Exodus	Wj	2	13	5	A gdy cię wprowadzi Pan do ziemi Chananejczyka, i Hetejczyka, i i Amorrejczyka, i Hewejczyka, i Jebuzejczyka, którą przysiągł ojcom twoim, żebyć ją dał, ziemię płynącą mlekiem i miodem: będziesz obchodzić ten obyczaj obrzędów miesiąca tego.
Exodus	Wj	2	13	6	Siedm dni jeść będziesz przaśniki: a w dzień siódmy będzie święto Panu.
Exodus	Wj	2	13	7	Przaśniki jeść będziecie przez siedm dni, nie ukaże się u ciebie nic kwaszonego, ani we wszystkich granicach twoich.
Exodus	Wj	2	13	8	I będziesz powiadał synowi twemu dnia onego, mówiąc: To jest, co mi uczynił Pan, kiedym wyszedł z Egiptu.
Exodus	Wj	2	13	9	I będzie jako znak na ręce twojéj, i jako pamiątka przed oczyma twemi: i aby zakon Pański był zawsze w uściech twoich; bo ręką mocną wyprowadził cię Pan z Egiptu.
Exodus	Wj	2	13	10	Strzedz będziesz takowéj ustawy czasu naznaczonego ode dni do dni.
Exodus	Wj	2	13	11	A gdy cię wprowadzi Pan do ziemie Chananejczyka, jako przysiągł tobie i ojcom twoim, i da ją tobie:
Exodus	Wj	2	13	12	Odłączysz każde, które otwiera żywot, Panu, i co pierworodnego jest w bydłach twoich, co jedno będzie samczéj płci, to poświęcisz Panu.
Exodus	Wj	2	13	13	Pierworodne osłowe odmienisz owcą: a jeźli nie odkupisz, zabijesz. A każde pierworodne człowiecze z synów twoich, zapłatą odkupisz.
Exodus	Wj	2	13	14	A gdy cię zapyta syn twój jutro, mówiąc: Cóż to jest? odpowiesz mu: Mocną ręką wywiódł nas Pan z ziemie Egipskiéj, z domu niewoli.
Exodus	Wj	2	13	15	Bo gdy był zatwardzon Pharao, a nie chciał nas puścić, zabił Pan wszelkie pierworodne w ziemi Egipskiéj: od pierworodnego człowieczego, aż do pierworodnego bydlęcego: przetóż ofiaruję Panu wszelkie, co otwiera żywot samczéj płci, a wszystkie pierworodne z synów moich odkupuję.
Exodus	Wj	2	13	16	Będzie tedy jako znak na ręce twojéj, i jako co zawieszonego, dla wspomnienia, między oczyma twemi: że mocną ręką wywiódł nas Pan z Egiptu.
Exodus	Wj	2	13	17	Gdy tedy Pharao wypuścił lud, nie wiódł ich Bóg drogą ziemie Philistyńskiéj, która bliska jest, myśląc: by snadź nie żałował, gdyby ujrzał, ano przeciw jemu walki powstają, i nie wrócił się do Egiptu.
Exodus	Wj	2	13	18	Ale obwodził drogą pustyni, która jest nad morzem czerwonem: a wyszli zbrojno synowie Izraelowi z ziemie Egipskiéj.
Exodus	Wj	2	13	19	Wziął téż Mojżesz kości Józephowe z sobą, przeto że był poprzysiągł syny Izraelowe, mówiąc: Nawiedzi was Bóg: wynieście ztąd kości moje z sobą.
Exodus	Wj	2	13	20	I wyciągnąwszy z Sokoth, położyli się obozem w Etham na ostatnich granicach pustyni.
Exodus	Wj	2	13	21	A Pan szedł przed nimi na okazanie drogi, we dnie w słupie obłoku, a w nocy w słupie ognistym: żeby był wodzem na drodze obojego czasu.
Exodus	Wj	2	13	22	Nigdy nie odchodził słup obłoku we dnie, a słup ognisty w nocy przed ludem.
Exodus	Wj	2	14	1	A Pan mówił do Mojżesza, mówiąc:
Exodus	Wj	2	14	2	Mów synom Izraelowym: Wróciwszy się, niech się obozem położą przeciw Phihahiroth, które jest między Magdalem a morzem przeciw Beelsephon: przeciw niemu obóz położycie nad morzem.
Exodus	Wj	2	14	3	I rzecze Pharao o syniech Izraelowych: Ściśnieni są w ziemi, zawarła je puszcza.
Exodus	Wj	2	14	4	I zatwardzę serce jego, i gonić was będzie; i uwielbion będę w Pharaonie, i we wszystkiem wojsku jego: a poznają Egiptyanie, żem ja jest Pan. I uczynili tak.
Exodus	Wj	2	14	5	I dano znać królowi Egipskiemu, że uciekł lud: i odmieniło się serce Pharaonowe i sług jego nad ludem, i rzekli: Cóżeśmy chcieli uczynić, żeśmy puścili Izraela, aby nam nie służył?
Exodus	Wj	2	14	6	Zaprzągł tedy wóz, i wszystek lud swój wziął z sobą.
Exodus	Wj	2	14	7	I wziął sześć set wozów wybornych, i cokolwiek w Egipcie wozów było: i wodze wojska wszystkiego.
Exodus	Wj	2	14	8	I zatwardził Pan serce Pharaona, króla Egipskiego, i gonił syny Izraelowe; lecz oni wyszli byli w ręce wysokiéj.
Exodus	Wj	2	14	9	I gdy Egiptyanie następowali w tropy idących przed sobą, naleźli ich w obozie nad morzem: wszyscy jezdni, i wozy Pharaonowe, i wszystko wojsko byli w Phihahiroth naprzeciwko Beelsephon.
Exodus	Wj	2	14	10	A gdy się przybliżył Pharao, podniósłszy synowie Izraelowi oczy, ujrzeli Egiptyany za sobą: i bali się bardzo, i wołali do Pana,
Exodus	Wj	2	14	11	I rzekli do Mojżesza: Podobno nie było grobów w Egipcie: dlategoś nas pobrał, abyśmy pomarli na puszczy? cóżeś to chciał uczynić, żeś nas wyprowadził z Egiptu?
Exodus	Wj	2	14	12	Aza nie ta jest mowa, którąśmy do ciebie mówili w Egipcie, mówiąc: Idź precz od nas, abyśmy służyli Egiptyanom? daleko bowiem lepiej było służyć im, niźli pomrzeć na puszczy.
Exodus	Wj	2	14	13	I rzekł Mojżesz do ludu: Nie bójcie się! stójcie, a patrzajcie na wielkie sprawy Pańskie, które uczyni dzisiaj! bo Egiptyanów, których teraz widzicie, żadną miarą więcéj nie ujrzycie, aż na wieki.
Exodus	Wj	2	14	14	Pan będzie walczył za was, a wy milczeć będziecie.
Exodus	Wj	2	14	15	I rzekł Pan do Mojżesza: Cóż wołasz do mnie? mów synom Izraelskim, aby ciągnęli.
Exodus	Wj	2	14	16	A ty podnieś laskę twoję, i ściągnij rękę twoję na morze, a przedziel je: aby szli synowie Izraelowi środkiem morza po suszy.
Exodus	Wj	2	14	17	A ja zatwardzę serce Egiptyanów, żeby was gonili: i uwielbion będę w Pharaonie, i we wszystkiem wojsku jego, i w woziech, i w jezdnych jego.
Exodus	Wj	2	14	18	I wiedzieć będą Egiptyanie, żem ja jest Pan, gdy będę uwielbion w Pharaonie, i w woziech także, i w jezdnych jego.
Exodus	Wj	2	14	19	A ruszywszy się Aniół Boży, który szedł przed obozem Izraelskim, zaszedł za nie: i z nim pospołu słup obłokowy, przodek opuściwszy, pozad,
Exodus	Wj	2	14	20	Stanął między obozem Egipskim a między obozem Izraelskim: a był obłok ciemny i oświecający noc, tak iż jedni do drugich przez całą noc przystąpić nie mogli.
Exodus	Wj	2	14	21	A gdy Mojżesz wyciągnął rękę na morze, zniósł je Pan wianiem wiatru gwałtownego i parzącego całą noc, i obrócił w suszą: i rozstąpiła się woda.
Exodus	Wj	2	14	22	I weszli synowie Izraelowi przez pośrodek suchego morza; bo była woda jako mur po prawéj i po lewéj stronie ich.
Exodus	Wj	2	14	23	A Egiptyanie goniąc weszli za nimi, i wszystka jazda Pharaonowa, wozy jego i jezdni przez pośrodek morza.
Exodus	Wj	2	14	24	I już była straż zaranna przyszła: alić oto wejrzawszy Pan na wojsko Egiptyanów przez słup ognia i obłoku, pobił wojsko ich:
Exodus	Wj	2	14	25	I powywracał koła wozów, i pogrążeni są w głębią. Rzekli tedy Egiptyanie: Uciekajmy przed Izraelem; Pan bowiem walczy za nimi przeciwko nam.
Exodus	Wj	2	14	26	I rzekł Pan do Mojżesza: Wyciągnij rękę twą na morze, że się wrócą wody na Egiptyany, na wozy i na jezdne ich.
Exodus	Wj	2	14	27	A gdy wyciągnął Mojżesz rękę przeciw morzu, zwróciło się na pierwszem świtaniu, na pierwsze miejsce: a uciekającym Egiptyanom zaskoczyły wody, i ogarnął je Pan w pośród nawałności.
Exodus	Wj	2	14	28	I wróciły się wody, i okryły jezdne wszystkiego wojska Pharaonowego, którzy goniąc weszli byli w morze: nawet i jednego z nich nie zostało.
Exodus	Wj	2	14	29	A synowie Izraelowi szli przez pośrodek suchego morza: a wody im były jako miasto muru po prawéj i lewéj stronie.
Exodus	Wj	2	14	30	I wybawił Pan w on dzień Izraela z ręki Egiptyanów.
Exodus	Wj	2	14	31	I widzieli Egiptyany martwe na brzegu morskim, i rękę wielką, któréj użył Pan przeciwko im: i bał się lud Pana, i uwierzyli Panu, i Mojżeszowi, słudze jego.
Exodus	Wj	2	15	1	Śpiewał tedy Mojżesz i synowie Izraelscy tę pieśń Panu, i rzekli: Śpiewajmy Panu chwalebnie; bowiem uwielbiony jest, konia i jeźdźca zrzucił w morze.
Exodus	Wj	2	15	2	Moc moja i chwała moja Pan, i stał mi się zbawieniem: Ten Bóg mój, i wielbić go będę: Bóg ojca mego, i wywyższać go będę.
Exodus	Wj	2	15	3	Pan jako mąż waleczny, Wszechmocny imię jego.
Exodus	Wj	2	15	4	Wozy Pharaonowe, i wojsko jego wrzucił w morze: celniejsze książęta jego potonęły w Czerwonem morzu.
Exodus	Wj	2	15	5	Głębokości okryły je, poszli w głębią jako kamień.
Exodus	Wj	2	15	6	Prawica twoja, Panie, uwielbiona jest w mocy, prawica twoja, Panie, uderzyła nieprzyjaciela.
Exodus	Wj	2	15	7	A w wielkości chwały twojéj złożyłeś przeciwniki twoje: spuściłeś gniew twój, który je pożarł jako słomę.
Exodus	Wj	2	15	8	A w duchu zapalczywości twojéj zgromadziły się wody: stanęła woda płynąca: skupiły się głębokości w pośród morza.
Exodus	Wj	2	15	9	Rzekł nieprzyjaciel: Będę gonił i poimam: rozdzielę korzyści, nasyci się dusza moja: dobędę miecza mego, i pobije je ręka moja.
Exodus	Wj	2	15	10	Wionął wiatr twój, i okryło je morze: potonęli jako ołów w wodach gwałtownych.
Exodus	Wj	2	15	11	Któż podobien tobie między mocarzami, Panie? Kto podobny tobie? wielmożny w świątości, straszny i chwalebny, czyniący dziwy.
Exodus	Wj	2	15	12	Ściągnąłeś rękę twoję, i pożarła je ziemia.
Exodus	Wj	2	15	13	Byłeś wodzem w miłosierdziu twojem ludowi, któryś odkupił: i niosłeś go w mocy twojéj do mieszkania twego świętego.
Exodus	Wj	2	15	14	Ruszyli się narodowie, i rozgniewali się: boleści objęły obywatele Philistyńskie.
Exodus	Wj	2	15	15	Tedy się strwożyły książęta Edom, mocarze Moab strach zdjął, zdrętwieli wszyscy obywatele Chananejscy.
Exodus	Wj	2	15	16	Niech padnie na nie strach i lękanie w wielkości ramienia twego: niech się staną nieruchomi jako kamień, aż przejdzie lud twój, Panie, aż przejdzie lud twój ten, któryś otrzymał.
Exodus	Wj	2	15	17	Wprowadzisz go i wsadzisz na górze dziedzictwa twego, w najmocniejszem mieszkaniu twojem, któreś urobił, Panie: świątnica twoja, Panie, którą umocniły ręce twoje.
Exodus	Wj	2	15	18	Pan będzie królował na wieki i daléj.
Exodus	Wj	2	15	19	Wjechał bowiem konny Pharao, z wozmi i z jezdnymi swymi w morze: i wrócił na nie Pan wody morskie: a synowie Izraelowi chodzili po suszy przez pośrodek jego.
Exodus	Wj	2	15	20	Wzięła tedy Marya Prorokini, siostra Aaronowa, bęben w rękę swoję, i wyszły wszystkie białegłowy za nią z bębny, i z muzyką,
Exodus	Wj	2	15	21	Którym zaczynała mówiąc: Śpiewajmy Panu; chwalebnie bowiem uwielbiony jest: konia i jeźdźca jego zrzucił w morze.
Exodus	Wj	2	15	22	A Mojżesz wywiódł Izraela z morza Czerwonego, i wyszli w puszczą Sur: i szli przez trzy dni po puszczy, a nie najdowali wody.
Exodus	Wj	2	15	23	I przyszli do Mara, i nie mogli pić wód z Mara, dlatego że były gorzkie: Zkąd i słuszne imię dał miejscu, zowiąc je Mara, to jest, gorzkość.
Exodus	Wj	2	15	24	I szemrał lud przeciw Mojżeszowi, mówiąc: Cóż będziem pić?
Exodus	Wj	2	15	25	A on zawołał do Pana, który ukazał mu drewno: które gdy włożył do wód, odmieniły się w słodkość. Tam ustawił mu przykazania i sądy, i tam go kusił.
Exodus	Wj	2	15	26	Mówiąc: Jeźli usłuchasz głosu Pana, Boga twego, a będziesz przed nim dobrze czynił i będziesz posłuszen rozkazaniu jego, i będziesz strzegł wszystkich przykazań jego: żadnéj niemocy, którąm włożył na Egipt, nie przywiodę na cię; jam bowiem Pan, lekarz twój.
Exodus	Wj	2	15	27	I przyszli do Elim synowie Izraelowi, gdzie było dwanaście źródeł wód i siedmdziesiąt palm, i obozem stanęli przy wodzie.
Exodus	Wj	2	16	1	I ruszyli się z Elim, i przyszło wszystko mnóstwo synów Izraelowych na puszczą Syn, która jest między Elim i Synai, piętnastego dnia miesiąca wtórego potem, jako wyszli z ziemie Egipskiéj.
Exodus	Wj	2	16	2	I szemrało wszystko zgromadzenie synów Izraelowych przeciw Mojżeszowi i Aaronowi na puszczy.
Exodus	Wj	2	16	3	I mówili synowie Izraelscy do nich: O byśmy byli pomarli od ręki Pańskiéj w ziemi Egipskiéj, gdyśmy siedzieli nad garncy mięsa, i jedliśmy chleb w sytości: czemuście nas wywiedli na tę puszczą, abyście wszystko mnóstwo głodem pomorzyli?
Exodus	Wj	2	16	4	I rzekł Pan do Mojżesza: oto ja spuszczę wam chleb z nieba: niechaj wychodzi lud, a zbiera, coby dosyć było, na każdy dzień: abym go doświadczył, jeźliż chodzi w zakonie moim, albo nie?
Exodus	Wj	2	16	5	A dnia szóstego niechaj nagotują, coby wnieśli: a niech będzie tyle dwoje, niż co zbierać zwykli na każdy dzień.
Exodus	Wj	2	16	6	I rzekli Mojżesz i Aaron do wszystkich synów Izraelowych: W wieczór poznacie, że was Pan wyprowadził z ziemie Egipskiéj:
Exodus	Wj	2	16	7	A rano ujrzycie chwałę Pańską; usłyszał bowiem szemranie wasze przeciw Panu; a my co jesteśmy, żeście szemrali przeciwko nam?
Exodus	Wj	2	16	8	I rzekł Mojżesz: W wieczór da wam Pan jeść mięso, a rano chleb w sytości: przeto że usłyszał szemrania wasze, któremiście szemrali przeciw jemu; my bowiem co jesteśmy? ani przeciwko nam jest szemranie wasze, ale przeciwko Panu.
Exodus	Wj	2	16	9	Rzekł téż Mojżesz do Aarona: Powiedz wszystkiemu zebraniu synów Izraelskich: Przystąpcie przed Pana; bo słyszał szemranie wasze.
Exodus	Wj	2	16	10	A gdy mówił Aaron do wszystkiego zgromadzenia synów Izraelowych, pojrzeli ku puszczy, a oto chwała Pańska ukazała się w obłoku.
Exodus	Wj	2	16	11	I rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc:
Exodus	Wj	2	16	12	Słyszałem szemrania synów Izraelowych, mów do nich: W wieczór będziecie jeść mięso, a rano nasycicie się chlebem, i doznacie, żem ja jest Pan, Bóg wasz.
Exodus	Wj	2	16	13	Stało się tedy w wieczór, i wzleciawszy przepiórki, okryły obóz: poranu téż rosa leżała około obozu.
Exodus	Wj	2	16	14	A gdy okryła wierzch ziemie, ukazało się na puszczy coś drobnego, a jakoby w stępie utłuczonego, na podobieństwo śronu na ziemi.
Exodus	Wj	2	16	15	Co gdy ujrzeli synowie Izraelscy, rzekli jeden do drugiego: Manhu? (co znaczy: Cóż to jest?) bo nie wiedzieli, co było. Którym rzekł Mojżesz: Ten jest chleb, który wam dał Pan ku jedzeniu.
Exodus	Wj	2	16	16	Ta jest mowa, którą przykazał Pan: Niech zbiera każdy z niego, ile potrzeba ku jedzeniu: gomor na każdą głowę, według liczby dusz waszych, które mieszkają w namiecie, tak nabierzecie.
Exodus	Wj	2	16	17	I uczynili tak synowie Izraelowi: i nazbierali jeden więcéj, drugi mniéj.
Exodus	Wj	2	16	18	I mierzyli wedle miary gomor: Ani który więcéj nazbierał, więcéj miał: ani który mniéj był nagotował, nalazł mniéj: ale każdy według tego, co mógł zjeść, nazbierał.
Exodus	Wj	2	16	19	I rzekł Mojżesz do nich: Żaden niech nie zostawia z niego do zarania.
Exodus	Wj	2	16	20	Którzy nie posłuchali go, ale zostawili niektórzy z nich aż do poranku: i jęło się zalęgać chrobactwem i pogniło. I rozgniewał się przeciw im Mojżesz.
Exodus	Wj	2	16	21	I zbierali po ranu każdy, ile mogło być dosyć ku jedzeniu: a gdy się zagrzało słońce, topniało.
Exodus	Wj	2	16	22	A dnia szóstego zbierali pokarmy we dwójnasób, to jest, dwa gomor na każdego człowieka. I przyszli wszyscy przełożeni pospólstwa, i powiedzieli Mojżeszowi.
Exodus	Wj	2	16	23	Który im rzekł: To jest, co mówił Pan: Odpoczynienie Szabathu jutro jest poświęcone Panu: cokolwiek macie robić, róbcie, a co macie warzyć, warzcie: a cokolwiek zostanie, schowajcie do jutra.
Exodus	Wj	2	16	24	I uczynili tak, jako Mojżesz przykazał, a nie zgniło, ani się w nim robak nalazł.
Exodus	Wj	2	16	25	I rzekł Mojżesz: Jédzcie to dzisiaj; bo Szabath jest Pański: nie najdzie się dziś na polu.
Exodus	Wj	2	16	26	Przez sześć dni zbierajcie, a dnia siódmego Szabath jest Pański, przeto się nie najdzie.
Exodus	Wj	2	16	27	I przyszedł siódmy dzień: a wyszedłszy z ludu, aby zbierali, nie naleźli.
Exodus	Wj	2	16	28	I rzekł Pan do Mojżesza: Pókiż niechcecie zachować rozkazania mego i zakonu mego?
Exodus	Wj	2	16	29	Patrzcie, iż Pan dał wam Szabath, i przeto w dzień szósty dał wam pokarm dwojaki: każdy niech mieszka sam u siebie, żaden niech nie wychodzi z miejsca swego dnia siódmego.
Exodus	Wj	2	16	30	I obchodził Szabath lud dnia siódmego.
Exodus	Wj	2	16	31	I nazwał dom Izraelów imię jego Man: które było jako nasienie koryandru białe, a smak jego, jako białego chleba z miodem.
Exodus	Wj	2	16	32	I rzekł Mojżesz: Ta jest mowa, którą Pan przykazał: Napełnij gomor z niego, a niech chowan będzie na przyszłe potem rodzaje, aby znali chleb, którymem was karmił na puszczy, kiedy wyprowadzeni jesteście z ziemie Egipskiéj.
Exodus	Wj	2	16	33	I rzekł Mojżesz do Aarona: Weźmij statek jeden, a nasyp weń Man, ile może w się wziąć gomor: i połóż przed Panem, ku zachowaniu na rodzaje wasze,
Exodus	Wj	2	16	34	Jako przykazał Pan Mojżeszowi: i położył go Aaron w przybytku na zachowanie.
Exodus	Wj	2	16	35	A synowie Izraelowi jedli Man, czterdzieści lat, aż weszli do ziemie mieszkalnéj: tym pokarmem żywieni są, aż przyszli do granic ziemie Chananejskiéj.
Exodus	Wj	2	16	36	A gomor jest dziesiąta część Ephy.
Exodus	Wj	2	17	1	Wyciągnąwszy tedy wszystko mnóstwo synów Izraelowych z puszczy Syn z stanowiski swemi, według mowy Pańskiéj, położyli się obozem w Raphidym, gdzie nie było wody ku piciu ludowi.
Exodus	Wj	2	17	2	Który swarząc się z Mojżeszem, mówił: Daj nam wody, abychmy pili. Którym odpowiedział Mojżesz: Co się swarzycie zemną? Przecz kusicie Pana?
Exodus	Wj	2	17	3	I pragnął tam lud dla niedostatku wody i szemrał przeciw Mojżeszowi, mówiąc: Czemuś nas wywiódł z Egiptu, abyś pomorzył nas, i dzieci nasze, i bydło pragnieniem?
Exodus	Wj	2	17	4	I wołał Mojżesz do Pana, mówiąc: Cóż mam czynić ludowi temu? jeszcze maluczko, a ukamionuje mię.
Exodus	Wj	2	17	5	I rzekł Pan do Mojżesza: Idź przed ludem a weźmij z sobą z starszych Izraelowych: i laskę, którąś uderzył w rzekę, weźmij w rękę twoję a idź.
Exodus	Wj	2	17	6	Oto ja stanę tam przed tobą na skale Horeb: i uderzysz w skałę, a wypłynie z niéj woda, aby pił lud. Uczynił tak Mojżesz przed starszymi Izraelowymi.
Exodus	Wj	2	17	7	I nazwał imię miejsca onego, kuszenie, dla swaru synów Izraelowych, a iż kusili Pana, mówiąc: Jestli Pan między nami, czyli nie?
Exodus	Wj	2	17	8	I przyszedł Amalek, i walczył przeciwko Izraelowi w Raphidym.
Exodus	Wj	2	17	9	I rzekł Mojżesz do Jozuego: Wybierz męże, a wyszedłszy walcz przeciw Amalekowi: ja jutro stanę na wierzchu pagórku, mając laskę Bożą w ręce mojéj.
Exodus	Wj	2	17	10	Uczynił Jozue, jako rzekł Mojżesz, i potykał się z Amalekiem. Lecz Mojżesz i Aaron i Hur wstąpili na wierzch pagórku.
Exodus	Wj	2	17	11	A gdy podnosił Mojżesz ręce, przemagał Izrael: a jeźli trochę opuścił, przezwyciężał Amalek.
Exodus	Wj	2	17	12	A ręce Mojżeszowe były ciężkie: wziąwszy tedy kamień, podłożyli podeń, na którym usiadł: a Aaron i Hur podpierali ręce jego z obudwu stron. I stało się, że się jego ręce nie spracowały aż do zachodu słońca.
Exodus	Wj	2	17	13	I obrócił w tył Jozue Amaleka i lud jego, paszczeką miecza.
Exodus	Wj	2	17	14	I rzekł Pan do Mojżesza: Napisz to dla pamięci w księgi i podaj uszom Jozuego; bo wygładzę pamiątkę Amalekowę pod niebem.
Exodus	Wj	2	17	15	I zbudował Mojżesz ołtarz, i nazwał imię jego: Pan podwyższenie moje, mówiąc:
Exodus	Wj	2	17	16	Iż ręka stolice Pańskiéj, i wojna Pańska, będzie przeciw Amalekowi, od rodzaju do rodzaju.
Exodus	Wj	2	18	1	I gdy usłyszał Jethro, kapłan Madyański, powinny Mojżeszów, wszystko, co uczynił Bóg Mojżeszowi i Izraelowi, ludowi swemu, a iż wywiódł Pan Izraela z Egiptu:
Exodus	Wj	2	18	2	Wziął Sephorę, żonę Mojżeszowę, którą był odesłał,
Exodus	Wj	2	18	3	I dwu synów jéj, z których jednego zwano Gersam, iż rzekł ojciec: Byłem przychodniem w ziemi cudzéj.
Exodus	Wj	2	18	4	A drugiego Eliezer: Bóg bowiem, prawi, ojca mego pomocnik mój, i wyrwał mię od miecza Pharaonowego.
Exodus	Wj	2	18	5	Przyszedł tedy Jethro, powinny Mojżeszów, i synowie jego i żona jego na puszczą do Mojżesza, gdzie się był obozem położył przy górze Bożéj.
Exodus	Wj	2	18	6	I wskazał do Mojżesza, mówiąc: Ja Jethro, powinny twój, idę do ciebie, i żona twoja i dwaj synowie twoi z nią.
Exodus	Wj	2	18	7	Który wyszedłszy naprzeciwko powinnemu swemu, pokłonił się i pocałował go: i przywitali się spólnie, słowy spokojnemi. A gdy wszedł do namiotu,
Exodus	Wj	2	18	8	Rozpowiedział Mojżesz powinnemu swemu wszystko, co był uczynił Pan Pharaonowi i Egiptyanom dla Izraela: i wszystkę pracą, która je potkała w drodze, a że je Pan był wybawił.
Exodus	Wj	2	18	9	I radował się Jethro ze wszystkich dóbr, które uczynił Pan Izraelowi, iż go wybawił z ręki Egiptyanów,
Exodus	Wj	2	18	10	I rzekł: Błogosławiony Pan, który was wybawił z ręki Egiptyanów, i z ręki Pharaonowéj, który wyrwał lud swój z ręki Egipskiéj.
Exodus	Wj	2	18	11	Terazem doznał, że wielki Pan nade wszystkie bogi: przeto że się przeciwko nim pyszno obchodzili.
Exodus	Wj	2	18	12	Ofiarował tedy Jethro, powinny Mojżeszów, całopalenia i ofiary Bogu: i przyszedł Aaron i wszyscy starsi Izraelowi, aby chleb z nim jedli przed Bogiem.
Exodus	Wj	2	18	13	A drugiego dnia siadł Mojżesz, 1 aby sądził lud, który stał przy Mojżeszu od poranku aż do wieczora.
Exodus	Wj	2	18	14	Co gdy ujrzał powinny jego, to jest, wszystko, co czynił z ludem, rzekł: Cóż to jest, co czynisz z tym ludem? Czemu sam siedzisz, a wszystek lud czeka od poranku aż do wieczora?
Exodus	Wj	2	18	15	Któremu odpowiedział Mojżesz: Przyszedł lud do mnie pytać się wyroku Bożego.
Exodus	Wj	2	18	16	A gdy im spór jaki przypadnie, przychodzą do mnie, abym rozsądził między nimi, i pokazał przykazanie Boże, i prawa jego.
Exodus	Wj	2	18	17	Ale on: Nie dobrą, pry, rzecz czynisz.
Exodus	Wj	2	18	18	Głupią pracą psujesz się i ty, i lud ten, który z tobą jest: nad twe siły jest sprawa, sam jéj nie będziesz mógł zdołać.
Exodus	Wj	2	18	19	Ale posłuchaj słów moich i rady, a będzie Bóg z tobą. Bądź ty ludowi w tych rzeczach, które ku Bogu należą, abyś odnosił co mówią do niego:
Exodus	Wj	2	18	20	I ukazował ludowi ceremonie, i porządek służenia, i drogę, którąby chodzić mieli, i dzieło, któreby czynić mieli.
Exodus	Wj	2	18	21	A opatrz ze wszystkiego ludu męże potężne, i bogobojne, w którychby była prawda, i którzyby nienawidzieli łakomstwa: i postanów z nich tysiączniki, i setniki, i pięćdziesiątniki, i dziesiątniki,
Exodus	Wj	2	18	22	Którzyby lud sądzili na każdy czas: a cokolwiek będzie większego, niech odnoszą do ciebie, a sami tylko mniejsze rzeczy niechaj sądzą: i żebyć lżéj było, podzieliwszy ciężar między insze.
Exodus	Wj	2	18	23	Jeźli to uczynisz, wypełnisz rozkazanie Boskie, i przykazanie jego będziesz mógł znosić, i lud ten wszystek będzie się wracał z pokojem na miejsca swoje.
Exodus	Wj	2	18	24	Co usłyszawszy Mojżesz, uczynił wszystko, co mu był podał.
Exodus	Wj	2	18	25	A wybrawszy męże potężne ze wszystkiego Izraela, postanowił je przełożonymi nad ludem, tysiączniki, i setniki, i pięćdziesiątniki i dziesiątniki.
Exodus	Wj	2	18	26	Którzy sądzili lud czasu każdego: a cokolwiek było ważniejszego, odnosili do niego, łacniejsze tylko sądząc.
Exodus	Wj	2	18	27	I odprawił powinnego swego: który wróciwszy się odszedł do ziemie swojéj.
Exodus	Wj	2	19	1	Miesiąca trzeciego wyjścia Izraela z ziemie Egipskiéj, w tenże dzień przyszli na pustynią Synai.
Exodus	Wj	2	19	2	Bo wyciągnąwszy z Raphidym i przyszedłszy aż do puszczy Synai, położyli się obozem na temże miejscu: i tamże rozbił Izrael namioty przeciw górze.
Exodus	Wj	2	19	3	A Mojżesz wstąpił do Boga, i zawołał go Pan z góry i rzekł: To powiesz domowi Jakóbowemu, i oznajmisz synom Izraelowym:
Exodus	Wj	2	19	4	Wyście sami widzieli, com uczynił Egiptyanom, i jakom was nosił na skrzydłach orłowych, i wziął sobie.
Exodus	Wj	2	19	5	Jeźli słuchać będziecie głosu mego, i strzedz umowy mojéj, będziecie mi własnością ze wszech narodów; albowiem moja jest wszystka ziemia.
Exodus	Wj	2	19	6	A wy będziecie mi królestwem kapłańskiem i narodem świętym. Te są słowa, które mówić będziesz do synów Izraelowych.
Exodus	Wj	2	19	7	Przyszedł Mojżesz, i zezwawszy starsze ludu, przełożył im wszystkie słowa, które Pan rozkazał.
Exodus	Wj	2	19	8	I odpowiedział wszystek lud pospołu: Wszystko, co Pan rzekł, uczynimy. A gdy odniósł Mojżesz słowa ludu do Pana,
Exodus	Wj	2	19	9	Rzekł mu Pan: Już teraz przyjdę do ciebie we mgle obłoku, aby mię słyszał lud mówiącego do ciebie, a wierzył ci na wieki. Odniósł tedy Mojżesz słowa ludu do Pana,
Exodus	Wj	2	19	10	Który mu rzekł: Idź do ludu, a poświęć je dzisiaj i jutro, i niech wypiorą szaty swoje.
Exodus	Wj	2	19	11	A niech będą gotowi na dzień trzeci; trzeciego dnia bowiem znidzie Pan przed wszystkim ludem na górę Synai.
Exodus	Wj	2	19	12	I zamierzysz granicę ludowi w około, i powiesz im: Strzeżcie się, abyście nie wstępowali na górę, ani się dotykali granic jéj: wszelki, ktoby się dotknął góry, śmiercią umrze.
Exodus	Wj	2	19	13	Ręka się go nie tknie, ale kamieńmi zabit będzie, albo strzałami ustrzelon: bądź bydlę będzie, bądź człowiek, nie będzie żył. Gdy trąba brzmieć pocznie, tedy niech wstąpią na górę.
Exodus	Wj	2	19	14	I zstąpił Mojżesz z góry do ludu i poświęcił go. A gdy wyprali szaty swe,
Exodus	Wj	2	19	15	Rzekł do nich: Bądźcie gotowi na dzień trzeci, a nie przystępujcie do żon waszych.
Exodus	Wj	2	19	16	I już był przyszedł trzeci dzień, a zaranie zaświtło: alić oto poczęły być słyszane gromy, i łyskać się błyskawice, a obłok bardzo gęsty okrywać górę, a brzmienie trąby im daléj tem więcéj się rozlegało: i zlękł się lud, który był w obozie.
Exodus	Wj	2	19	17	A gdy je wywiódł Mojżesz na zabieżenie Bogu z miejsca obozu, stanęli pod samą górą.
Exodus	Wj	2	19	18	A wszystka góra Synai kurzyła się: przeto iż był Pan zstąpił na nię w ogniu, i występował dym z niej jako z pieca: a wszystka góra była straszliwa.
Exodus	Wj	2	19	19	A głos trąby z lekka się bardziéj rozlegał, i dłużéj się rozwłóczył: Mojżesz mówił, a Bóg mu odpowiadał.
Exodus	Wj	2	19	20	I zstąpił Pan na górę Synai na sam wierzch góry, i wezwał Mojżesza na wierzch jéj. Tam gdy wstąpił,
Exodus	Wj	2	19	21	Rzekł do niego: Zstąp a oświadcz ludowi: by snadź nie chciał przestąpić granic, chcąc widzieć Pana, i nie zginęło z nich bardzo wielkie mnóstwo.
Exodus	Wj	2	19	22	Kapłani téż, którzy przystępują do Pana, niech się poświęcą, żeby ich nie pobił.
Exodus	Wj	2	19	23	I rzekł Mojżesz do Pana: Nie będzie mógł lud wstąpić na górę Synai; tyś się bowiem oświadczył i rozkazał mówiąc: Załóż granice około góry, i poświęć ją.
Exodus	Wj	2	19	24	Któremu Pan rzekł: Idź, zstąp: a wstąpisz ty i Aaron z tobą: lecz kapłani i lud niech nie przestępują granic, ani wstępują do Pana, by ich snadź nie pobił.
Exodus	Wj	2	19	25	I zstąpił Mojżesz do ludu, i wszystko im powiedział.
Exodus	Wj	2	20	1	I mówił Pan wszystkie te słowa:
Exodus	Wj	2	20	2	Jam jest Pan, Bóg twój, którym cię wywiódł z ziemie Egipskiéj, z domu niewoli.
Exodus	Wj	2	20	3	Nie będziesz miał bogów cudzych przedemną.
Exodus	Wj	2	20	4	Nie uczynisz sobie ryciny, ani żadnego podobieństwa, które jest na niebie wzgórę, i które na ziemi nisko, ani z tych rzeczy, które są w wodach pod ziemią.
Exodus	Wj	2	20	5	Nie będziesz się im kłaniał, ani służył: ja jestem Pan, Bóg twój, mocny, zapalczywy, nawiedzający nieprawość ojców nad synmi, do trzeciego i czwartego pokolenia tych, którzy mię nienawidzą:
Exodus	Wj	2	20	6	I czyniący miłosierdzie na tysiące tym, którzy mię miłują i strzegą przykazania mego.
Exodus	Wj	2	20	7	Nie będziesz brał imienia Pana, Boga twego, na daremno; bo nie będzie miał za niewinnego Pan tego, któryby wziął imię Pana, Boga swego, na daremno.
Exodus	Wj	2	20	8	Pamiętaj, abyś dzień Sobotni święcił.
Exodus	Wj	2	20	9	Sześć dni robić będziesz, i będziesz czynił wszystkie dzieła twoje;
Exodus	Wj	2	20	10	Ale dnia siódmego Szabath Pana, Boga twego, jest: nie będziesz czynił żadnéj roboty weń, ty i syn twój i córka twoja, sługa twój i służebnica twoja, bydlę twoje i gość, który jest między bronami twemi.
Exodus	Wj	2	20	11	Przez sześć dni bowiem czynił Pan niebo i ziemię i morze, i wszystko, co w nich jest, i odpoczął dnia siódmego: i przetóż błogosławił Pan dniowi Sobotniemu i poświęcił go.
Exodus	Wj	2	20	12	Czcij ojca twego i matkę twoję, abyś był długowieczny na ziemi, którą Pan, Bóg twój, da tobie.
Exodus	Wj	2	20	13	Nie będziesz zabijał.
Exodus	Wj	2	20	14	Nie będziesz cudzołożył.
Exodus	Wj	2	20	15	Nie będziesz kradzieży czynił.
Exodus	Wj	2	20	16	Nie będziesz mówił przeciw bliźniemu twemu świadectwa fałszywego.
Exodus	Wj	2	20	17	Nie będziesz pożądał domu bliźniego twego: ani będziesz pragnął żony jego, nie sługi, nie służebnice, nie wołu, nie osła, ani żadnéj rzeczy, która jego jest.
Exodus	Wj	2	20	18	A wszystek lud widział głosy, i błyskania, i brzmienie trąby, i kurzącą się górę: a przestraszeni i bojaźnią zdjęci, stanęli zdalecza:
Exodus	Wj	2	20	19	Mówiąc Mojżeszowi: Mów ty do nas, i słuchać będziemy: niech Pan do nas nie mówi, bychmy snadź nie pomarli.
Exodus	Wj	2	20	20	I rzekł Mojżesz do ludu: Nie bójcie się; bo aby was doświadczył, przyszedł Bóg, i aby strach jego był w was, i żebyście nie grzeszyli.
Exodus	Wj	2	20	21	I stanął lud z daleka: a Mojżesz przystąpił do mgły, w któréj był Bóg.
Exodus	Wj	2	20	22	Rzekł nadto Pan do Mojżesza: To powiesz synom Izraelowym: Wyście widzieli, żem z nieba mówił do was.
Exodus	Wj	2	20	23	Nie będziecie czynić bogów śrebrnych, ani bogów złotych będziecie czynić sobie.
Exodus	Wj	2	20	24	Ołtarz mi z ziemie uczynicie, i ofiarować na nim będziecie całopalenia, i zapokojne wasze, owce wasze i woły: na wszelkiem miejscu, na któremby była pamiątka imienia mego, przyjdę do ciebie, a będęć błogosławił.
Exodus	Wj	2	20	25	A jeźli mi uczynisz ołtarz kamienny, nie budujże go z ciosanego kamienia; bo jeźlibyś podniósł nań nóż twój, będzie splugawiony.
Exodus	Wj	2	20	26	Nie będziesz wstępował po stopniach do ołtarza mego, żeby się nie odkryła szkaradność twoja.
Exodus	Wj	2	21	1	Te są sądy, które im przełożysz.
Exodus	Wj	2	21	2	Jeźli kupisz niewolnika Hebrejczyka, będzieć służył sześć lat: siódmego odejdzie wolny darmo.
Exodus	Wj	2	21	3	Z jakąby suknią wszedł, z taką niech wynidzie: jeźli mając żonę, i żona wespół wynidzie.
Exodus	Wj	2	21	4	A jeźliby Pan jego dał mu żonę, i urodziłaby syny i córki: niewiasta i dzieci jéj będą Pana jego, a sam wynidzie z odzieniem swojem.
Exodus	Wj	2	21	5	Jeźliby rzekł niewolnik: Miłuję Pana mego, i żonę, i dzieci, nie wynidę wolnym:
Exodus	Wj	2	21	6	Stawi go Pan przed bogi, i będzie postawion do drzwi, i podwojów, i przekole ucho jego szydłem, i będzie mu niewolnikiem na wieki.
Exodus	Wj	2	21	7	Jeźli kto przeda córkę swoję, żeby była sługą: nie wynidzie jako zwykły wychodzić niewolnice.
Exodus	Wj	2	21	8	Jeźli się nie spodoba oczom pana swego, któremu dana była, odprawi ją: a ludowi obcemu przedać nie będzie miał mocy, jeźli ją wzgardzi.
Exodus	Wj	2	21	9	Ale gdzieby ją synowi swemu poślubił, wedle obyczaju córek uczyni jéj.
Exodus	Wj	2	21	10	A jeźli mu drugą weźmie, opatrzy pannie wesele: i szaty, zapłaty wstydu nie odmówi.
Exodus	Wj	2	21	11	Jeźli trzech tych rzeczy nie uczyni, wynidzie darmo bez pieniędzy.
Exodus	Wj	2	21	12	Kto uderzy człowieka, chcąc zabić, niechaj śmiercią umrze.
Exodus	Wj	2	21	13	Ale ktoby zdradą nie czyhał, ale go Bóg podał w ręce jego: naznaczę tobie miejsce, na które ma uciec.
Exodus	Wj	2	21	14	Jeźliby kto umyślnie zabił bliźniego swego, i nasadziwszy się zdradą: od ołtarza mego oderwiesz go, aby umarł.
Exodus	Wj	2	21	15	Ktoby uderzył ojca swego, albo matkę, niech śmiercią umrze.
Exodus	Wj	2	21	16	Ktoby ukradł człowieka a przedałby go, przekonany w występku, niechaj śmiercią umrze.
Exodus	Wj	2	21	17	Ktoby złorzeczył ojcu swemu, albo matce, śmiercią niechaj umrze.
Exodus	Wj	2	21	18	Jeźliby się zwadzili mężowie, a uderzyłby jeden bliźniego swego kamieniem albo pięścią, a onby nie umarł, aleby leżał na łóżku:
Exodus	Wj	2	21	19	Jeźliby wstał, i chodziłby krom domu o lasce swojéj: nie winien będzie, któryby uderzył: wszakże tak, żeby roboty jego, i nakłady na lekarze nagrodził.
Exodus	Wj	2	21	20	Ktoby ubił niewolnika swego, albo niewolnicę laską, i umarliby w rękach jego: grzechu winien będzie.
Exodus	Wj	2	21	21	Ale jeźli przez jeden dzień albo dwa żyw zostanie, nie będzie podległy karaniu; bo za pieniądze jego jest.
Exodus	Wj	2	21	22	Jeźliby się powadzili mężowie, a uderzyłby który niewiastę brzemienną, tak żeby poroniła, ale sama żywa została: podlęże szkodzie, ileby mąż niewiasty zażądał: a rozsądzcy osądzą.
Exodus	Wj	2	21	23	Ale gdzieby śmierć na nię zatem przyszła, odda duszę za duszę:
Exodus	Wj	2	21	24	Oko za oko, ząb za ząb, rękę za rękę, nogę za nogę:
Exodus	Wj	2	21	25	Sparzelinę za sparzelinę, ranę za ranę, siność za siność.
Exodus	Wj	2	21	26	Jeźliby kto uderzył w oko niewolnika swego, albo niewolnicę, i uczyniłby je jednookie, puści je wolno za oko, które wybił.
Exodus	Wj	2	21	27	Jeźliby téż wybił ząb niewolnikowi, albo niewolnicy swojéj, tymże sposobem wolne je wypuści.
Exodus	Wj	2	21	28	Jeźliby wół rogiem ubódł męża albo niewiastę, i umarliby, ukamionują go: i nie będą jeść mięsa jego, pan téż wołu nie będzie winien.
Exodus	Wj	2	21	29	Ale jeźliby wół był rogobodziec od wczorajszego, i dziś trzeciego dnia, i oświadczyli się przed panem jego: a onby go nie zawarł, i zabiłby męża albo niewiastę: tedy i wołu ukamionują, i pana jego zabiją.
Exodus	Wj	2	21	30	A jeźliby nagrodę włożono nań, da za duszę swoję cokolwiek zażądają.
Exodus	Wj	2	21	31	Syna téż i córkę jeźli rogiem uderzy, takiemuż dekretowi podlęże.
Exodus	Wj	2	21	32	Jeźli się na niewolnika i niewolnicę rzuci, trzydzieści syklów śrebra da Panu, a wół ukamionowan będzie.
Exodus	Wj	2	21	33	Jeźliby kto otworzył studnię i wykopał, a nie nakryłby jéj, a wpadłby w nię wół albo osieł:
Exodus	Wj	2	21	34	Pan studnie odda zapłatę bydląt, a co zdechło, jego będzie.
Exodus	Wj	2	21	35	Jeźliby wół cudzy zranił wołu czyjego, a onby zdechł: przedadzą wołu żywego, i rozdzielą zapłatę: a mięso martwego między się podzielą.
Exodus	Wj	2	21	36	Ale jeźli wiedział, że wół był rogobodźcą od wczorajszego, i dziś trzeciego dnia, a nie strzegł go Pan jego: odda wołu za wołu, a mięso weźmie całe.
Exodus	Wj	2	22	1	Jeźliby kto ukradł wołu, albo owcę, i zabił albo przedał: pięć wołów odda za jednego wołu, a cztery owce za jednę owcę.
Exodus	Wj	2	22	2	Jeźliby wyłamując złodziéj dom, albo podkopując był naleziony, a wziąwszy ranę umarłby: ten, kto go ranił, nie będzie winien krwie.
Exodus	Wj	2	22	3	Ale jeźliby to po wejściu słońca uczynił, mężobójstwo popełnił, i sam umrze. Jeźliby nie miał, coby za kradzież oddał, sam niech zaprzedan będzie:
Exodus	Wj	2	22	4	Jeźli się u niego, co ukradł, najdzie żywo, lub wołu, lub osła, lub owcę: we dwójnasób wróci.
Exodus	Wj	2	22	5	Jeźli kto uszkodzi pole albo winnicę, i puści bydlę swe, aby spasło cudze: cokolwiek najlepszego będzie miał na polu swem, albo w winnicy, według oszacowania szkody nagrodzi.
Exodus	Wj	2	22	6	Jeźliby wyszedłszy ogień natrafił ciernie, i zająłby kopy zboża, albo stojące zboże na polu: nagrodzi szkodę, kto ogień zapalił.
Exodus	Wj	2	22	7	Jeźli kto zlecił przyjacielowi pieniądze, albo statek ku schowaniu, a temuby, który je przyjął, ukradziono je: jeźli się najduje złodziéj, dwojako nagrodzi.
Exodus	Wj	2	22	8	Jeźli nie wiedzą o złodzieju: pana domu stawią przed bogi, i przysięże, że nie ściągnął ręki na rzecz bliźniego swego.
Exodus	Wj	2	22	9	Ku uczynieniu zdrady, tak o wołu, jako i o osła, i o owcę, i o szatę, i cokolwiek szkodę przynieść może: obojgu sprawa przytoczy się przed bogi: a jeźli oni osądzą, dwojako nagrodzi bliźniemu swemu.
Exodus	Wj	2	22	10	Jeźli kto zleci bliźniemu swemu osła, wołu, owcę i wszelkie bydlę na chowanie, a zdechłoby, albo znędzniało, albo było wzięte od nieprzyjaciela, a niktby tego nie widział:
Exodus	Wj	2	22	11	Przysięga będzie w pośrodku, że nie ściągnął ręki na rzecz bliźniego swego: i przyjmie Pan przysięgę, a on nie będzie musiał nagradzać.
Exodus	Wj	2	22	12	Ale jeźliby ukradzione było, nagrodzi szkodę Panu.
Exodus	Wj	2	22	13	Jeźli od zwierza zajedzione, niech odniesie do niego, co zabite jest, a nie nagrodzi.
Exodus	Wj	2	22	14	Ktoby u bliźniego swego czego z tych rzeczy pożyczył, a znędzniałoby albo zdechło, w niebytności pana, nagrodzić będzie musiał.
Exodus	Wj	2	22	15	Ale jeźliby pan był na ten czas, nie nagrodzi, zwłaszcza jeźli najęte przyszło za zapłatę pracy jego.
Exodus	Wj	2	22	16	Jeźliby kto zwiódł pannę jeszcze niepoślubioną, i spałby z nią: da jéj wiano, i będzie ją miał za żonę:
Exodus	Wj	2	22	17	Jeźli ojciec panny dać nie będzie chciał: odłoży pieniądze, według obyczaju wiana, które panny brać zwykły.
Exodus	Wj	2	22	18	Czarownikom żyć nie dopuścisz.
Exodus	Wj	2	22	19	Ktoby nierząd płodził z bydlęciem, śmiercią niechaj umrze.
Exodus	Wj	2	22	20	Kto ofiaruje bogom, zabit będzie, oprócz samemu Panu.
Exodus	Wj	2	22	21	Przychodnia nie zasmucisz, ani go uciśniesz; boście i sami przychodniami byli w ziemi Egipskiéj.
Exodus	Wj	2	22	22	Wdowie i sierocie szkodzić nie będziecie.
Exodus	Wj	2	22	23	Jeźli je obrazicie, będą wołać do mnie, a ja wysłucham wołanie ich:
Exodus	Wj	2	22	24	I rozgniewa się zapalczywość moja, i pobiję was mieczem: i będą żony wasze wdowami, a synowie wasi sierotami.
Exodus	Wj	2	22	25	Jeźli pieniędzy pożyczysz ludowi memu ubogiemu, który mieszka z tobą: nie będziesz mu przynaglał, jako wycięgacz, ani lichwami uciśniesz.
Exodus	Wj	2	22	26	Jeźli w zastawie od bliźniego twego weźmiesz odzienie, przed zachodem słońca wrócisz je.
Exodus	Wj	2	22	27	Albowiem to samo jest, czem się odziewa odzienie ciała jego: a innego nic nie ma, w czemby spał: będzieli wołał do mnie, wysłucham go; bom jest miłosierny.
Exodus	Wj	2	22	28	Bogom uwłaczać nie będziesz, a przełożonemu nad ludem twoim nie będziesz złorzeczył.
Exodus	Wj	2	22	29	Dziesięcin twoich i pierwiastek twoich oddać nie omieszkasz: pierworodnego z synów twoich dasz mi.
Exodus	Wj	2	22	30	Z wołów téż i z owiec tymże sposobem uczynisz: siedm dni niechaj będzie przy matce swojéj, a dnia ósmego oddasz mi go.
Exodus	Wj	2	22	31	Mężami świętymi mnie będziecie: mięsa, któregoby zwierz pierwéj skosztował, jeść nie będziecie, ale psom wyrzucicie.
Exodus	Wj	2	23	1	Nie będziesz przyjmował głosu kłamliwego: i nie przyłożysz ręki twojéj, abyś za niezbożnym miał mówić fałszywe świadectwo.
Exodus	Wj	2	23	2	Nie pójdziesz za gromadą ku źle czynieniu: ani u sądu nie przestaniesz na zdaniu wiela ich, abyś od prawdy odstąpił.
Exodus	Wj	2	23	3	Nad ubogim téż nie ulitujesz się u sądu.
Exodus	Wj	2	23	4	Jeźli potkasz wołu nieprzyjaciela twego, albo osła błądzącego, odwiedź go do niego.
Exodus	Wj	2	23	5	Jeźli ujrzysz osła nienawidzącego ciebie, a on leży pod brzemieniem: nie miniesz, ale podźwigniesz z niem.
Exodus	Wj	2	23	6	Nie nachylisz się na sąd ubogiego.
Exodus	Wj	2	23	7	Kłamstwa się strzedz będziesz: niewinnego i sprawiedliwego nie zabijesz; bo się brzydzę niezbożnym.
Exodus	Wj	2	23	8	Ani darów brać będziesz, które i mądre zaślepiają, i wywracają słowa sprawiedliwych.
Exodus	Wj	2	23	9	Przychodniowi przykrzyć się nie będziesz; wiecie bowiem dusze przychodniów, gdyżeście i sami przychodniami byli w ziemi Egipskiéj.
Exodus	Wj	2	23	10	Sześć lat zasiewać będziesz ziemię twoję, i zbierzesz zboże jéj.
Exodus	Wj	2	23	11	Ale siódmego roku zaniechasz jéj i dasz jéj odpoczynąć, aby jedli ubodzy ludu twego: a cokolwiek zbędzie, niechaj jedzą zwierzęta polne. Tak uczynisz w winnicy i w oliwnicy twojéj.
Exodus	Wj	2	23	12	Sześć dni robić będziesz: siódmego dnia przestaniesz, aby odpoczął wół i osieł twój, i ochłodził się syn niewolnice twojéj i przychodzień.
Exodus	Wj	2	23	13	Wszystko, com wam powiedział, chowajcie. A przez imię cudzych bogów nie będziecie przysięgać, ani będzie słyszane z ust waszych.
Exodus	Wj	2	23	14	Trzykroć na każdy rok święta mi obchodzić będziecie.
Exodus	Wj	2	23	15	Święta przaśników strzedz będziesz, siedm dni jeść będziesz przaśniki, jakom ci rozkazał, czasu miesiąca Nowych, kiedyś wyszedł z Egiptu: nie ukażesz się przed oczyma memi próżen.
Exodus	Wj	2	23	16	A święto żniwa, pierwiastek prace twojéj, cośkolwiek siał na roli: Święto téż na schodzie roku, gdy zbierzesz wszystkie zboża twe z pola.
Exodus	Wj	2	23	17	Trzykroć do roku ukaże się wszelki mężczyzna twój przed Panem, Bogiem twoim.
Exodus	Wj	2	23	18	Nie będziesz ofiarował przy kwasie krwie ofiary mojéj, ani zostanie tłustość święta mego aż do zarania.
Exodus	Wj	2	23	19	Pierwociny zbóż ziemie twojéj przyniesiesz do domu Pana, Boga twego. Nie będziesz warzył koźlęcia w mleku matki jego.
Exodus	Wj	2	23	20	Oto ja poślę Anioła mego, któryby szedł przed tobą i strzegł na drodze, i wyprowadził cię na miejsce, którem nagotował.
Exodus	Wj	2	23	21	Szanuj go, i słuchaj głosu jego, ani go lekce poważaj; boć nie odpuści, kiedy zgrzeszysz, i jest imię moje w nim.
Exodus	Wj	2	23	22	A jeźli usłuchasz głosu jego, a uczynisz wszystko, co mówię: nieprzyjacielem będę nieprzyjaciołom twoim, i utrapię, którzy cię trapią.
Exodus	Wj	2	23	23	I pójdzie Aniół mój przed tobą, i wprowadzi cię do Amorrejczyka, i Hetejczyka, i Pherezejczyka, i Chananejczyka, i Hewejczyka, i Jebuzejczyka, które ja zetrę.
Exodus	Wj	2	23	24	Nie pokłonisz się bogom ich, ani im służyć będziesz: nie będziesz czynił to, co oni czynią: ale je popsujesz, i połamiesz bałwany ich.
Exodus	Wj	2	23	25	A służyć będziecie Panu, Bogu waszemu: abym błogosławił chlebom twoim i wodom, a odjął niemoc z pośrodku ciebie.
Exodus	Wj	2	23	26	Nie będzie nierodzajna ani niepłodna w ziemi twojéj, liczbę dni twoich wypełnię.
Exodus	Wj	2	23	27	Strach mój puszczę na uprzedzenie twoje, i pobiję wszystek lud, do którego wnidziesz: i wszystkich nieprzyjaciół twoich przed tobą tył obrócę.
Exodus	Wj	2	23	28	Puściwszy pierwéj sierszenie przed tobą, które wypędzą Hewejczyka, i Chananejczyka, i Hetejczyka, pierwéj niźli wnidziesz.
Exodus	Wj	2	23	29	Nie wyrzucę ich przed obliczem twojem za jeden rok, aby się ziemia w pustynią nie obróciła, i nie namnożyło się na cię bestyi.
Exodus	Wj	2	23	30	Pomału je wypędzę z oczu twych, aż się rozmnożysz, i posiędziesz ziemię.
Exodus	Wj	2	23	31	A granice twoje położę od morza Czerwonego aż do morza Palestyńskiego, a od puszczy aż do rzeki: podam w ręce wasze obywatele ziemie i wyrzucę je od oczu waszych.
Exodus	Wj	2	23	32	Nie postanowisz z nimi przymierza, ani z bogami ich.
Exodus	Wj	2	23	33	Niechaj nie mieszkają w ziemi twojéj, by cię snadź nie przyprawili o grzech przeciwko mnie, jeźlibyś służył bogom ich, co tobie pewnie będzie ku zgorszeniu.
Exodus	Wj	2	24	1	Mojżeszowi téż rzekł: Wstąp do Pana ty, i Aaron, Nadab i Abiu, i siedmdziesiąt starszych z Izraela, i pokłonicie się zdaleka.
Exodus	Wj	2	24	2	A sam Mojżesz wstąpi do Pana, a oni nie przybliżą się: ani lud nie wstąpi z nim.
Exodus	Wj	2	24	3	Przyszedł tedy Mojżesz, i powiedział ludowi wszystkie słowa Pańskie, i sądy. I odpowiedział wszystek lud jednym głosem: Wszystkie słowa Pańskie, które mówił, uczynimy.
Exodus	Wj	2	24	4	I napisał Mojżesz wszystkie słowa Pańskie: a rano wstawszy, zbudował ołtarz przy saméj górze, i dwanaście tytułów, według dwanaście pokoleń Izraelowych.
Exodus	Wj	2	24	5	I posłał młodzieńce z synów Izraelowych, i ofiarowali całopalenia, i ofiarowali ofiary zapokojne Panu, cielce.
Exodus	Wj	2	24	6	Wziął tedy Mojżesz połowicę krwie, i wlał w czaszę: a drugą połowicę wylał na ołtarz.
Exodus	Wj	2	24	7	I wziąwszy księgi przymierza, czytał, a lud słuchał: którzy rzekli: Wszystko, co rzekł Pan, uczynimy i będziemy posłuszni.
Exodus	Wj	2	24	8	A on wziętą krwią pokropił lud, i rzekł: Ta jest krew przymierza, które Pan postanowił z wami, na wszystkie te słowa.
Exodus	Wj	2	24	9	I wstąpili Mojżesz i Aaron, Nadab i Abiu, i siedmdziesiąt z starszych Izraelowych.
Exodus	Wj	2	24	10	I ujrzeli Boga Izraelowego: a pod nogami jego jako robota kamienia Szafirowego, a jako niebo, gdy pogodne jest.
Exodus	Wj	2	24	11	Ani ściągnął ręki swéj na te, którzy daleko odstąpili z synów Izraelowych, i widzieli Boga, i jedli i pili.
Exodus	Wj	2	24	12	I rzekł Pan do Mojżesza: Wstąp do mnie na górę i bądź tam: dam ci tablice kamienne, i zakon i przykazanie, którem napisał, abyś je nauczył.
Exodus	Wj	2	24	13	Wstali Mojżesz i Jozue, sługa jego; i wstępując Mojżesz na górę Bożą,
Exodus	Wj	2	24	14	Rzekł do starszych: Poczekajcie tu, aż się wrócimy do was. Macie Aarona i Hur z sobą, jeźli się jaka sprawa otworzy, odniesiecie do nich.
Exodus	Wj	2	24	15	A gdy wstąpił Mojżesz, okrył obłok górę.
Exodus	Wj	2	24	16	I mieszkała chwała Pańska na Synai, zakrywszy ją obłokiem przez sześć dni: a siódmego dnia zawołał go z pośrodku mgły.
Exodus	Wj	2	24	17	A pozór chwały Pańskiéj był jako ogień pałający na wierzchu góry, przed oczyma synów Izraelowych.
Exodus	Wj	2	24	18	I wszedłszy Mojżesz w pośrodek mgły wstąpił na górę, i był tam czterdzieści dni i czterdzieści nocy.
Exodus	Wj	2	25	1	I rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc:
Exodus	Wj	2	25	2	Mów synom Izraelowym, aby mi wzięli pierwiastki: od każdego człowieka, który ofiaruje dobrowolnie, weźmiecie je.
Exodus	Wj	2	25	3	A to jest, co brać macie, złoto i śrebro i miedź,
Exodus	Wj	2	25	4	Hiacynt, i szarłat, i karmazyn dwakroć farbowany, i bisiór, i sierć kozią,
Exodus	Wj	2	25	5	I skóry baranie czerwono farbowane, i skóry fiołkowe, i drzewo Setym:
Exodus	Wj	2	25	6	Oliwę do przyprawienia światła, wonne rzeczy na maść, i kadzenia dobréj woni:
Exodus	Wj	2	25	7	Kamienie Onychiny, i drogie kamienie na ozdobienie Ephod i Racyonała.
Exodus	Wj	2	25	8	I uczynią mi Świątnicę, i będę mieszkał w pośrodku ich:
Exodus	Wj	2	25	9	Wedle wszystkiego podobną przybytku, który ukażę tobie, i wszystkiego naczynia ku służbie jego: a uczynicie ją tak:
Exodus	Wj	2	25	10	Skrzynię z drzewa Setym spójcie, której długość niech ma półtrzecia łokcia, szerokość półtora, wysokość także półtora.
Exodus	Wj	2	25	11	I pozłocisz ją złotem co najczystszem, wewnątrz i zwierzchu: i uczynisz na niéj koronę złota wkoło,
Exodus	Wj	2	25	12	I cztery kolca złote, które przyprawisz do czterech węgłów skrzynie: dwa kolca niech będą na jednym boku, a dwa na drugim,
Exodus	Wj	2	25	13	Uczynisz téż drążki z drzewa Setym, i powleczesz je złotem.
Exodus	Wj	2	25	14	I przewleczesz je przez kolca, które są na bokach skrzynie, aby ją na nich noszono:
Exodus	Wj	2	25	15	Które zawsze będą w kolcach, a nigdy z nich wyjęte nie będą.
Exodus	Wj	2	25	16	I włożysz do skrzynie świadectwo, które dam tobie.
Exodus	Wj	2	25	17	Uczynisz i ubłagalnią ze złota najczystszego: półtrzecia łokcia będzie miała długość jéj, a półtora łokcia szerokość.
Exodus	Wj	2	25	18	Dwa téż Cherubiny złote i bite uczynisz, po obu stron wyrocznice.
Exodus	Wj	2	25	19	Cherub jeden niech będzie na jednym boku, a drugi na drugim.
Exodus	Wj	2	25	20	Obadwa boki ubłagalnie niechaj zakrywają rozciągając skrzydła, a zakrywając ubłagalnią: i niechaj jeden na drugiego patrzy, obróciwszy twarzy na ubłagalnią, którą ma być nakryta skrzynia,
Exodus	Wj	2	25	21	Do któréj włożysz świadectwo, które dam tobie.
Exodus	Wj	2	25	22	Ztamtąd będę przykazował, i będę mówił do ciebie nad ubłagalnią, i z pośrodku dwu Cherubów, którzy będą na skrzyni świadectwa, wszystko, co rozkażę przez cię synom Izraelowym.
Exodus	Wj	2	25	23	Uczynisz téż i stół z drzewa Setym, mający dwa łokcie wzdłuż, a łokieć wszerz, a na zwyż półtora łokcia.
Exodus	Wj	2	25	24	I pozłocisz go złotem najczystszem: i uczynisz mu listwę złotą wkoło,
Exodus	Wj	2	25	25	A na listwie koronę miejscami gładką, na cztery palce wysoką, a na niéj drugą koronę złociuchną.
Exodus	Wj	2	25	26	Zgotujesz téż cztery kolca złote, i przyprawisz je do czterech węgłów, tegoż stołu każdéj nogi.
Exodus	Wj	2	25	27	Pod koroną będą kolca złote, aby drążki przez nie przewłoczono, a możono stół nosić.
Exodus	Wj	2	25	28	Same téż drążki uczynisz z drzewa Setym, i powleczesz złotem dla noszenia stołu.
Exodus	Wj	2	25	29	Sprawisz téż miski i czasze, kadzidlnice i kubki, w których mają być ofiarowane mokre ofiary, ze złota najczystszego.
Exodus	Wj	2	25	30	I będziesz kładł na stół chleby pokładne przed obliczem mojem zawsze.
Exodus	Wj	2	25	31	Uczynisz téż lichtarz ukowany ze złota najczystszego, słupiec jego i pióra, czaszki i gałki, i lilie z niego pochodzące.
Exodus	Wj	2	25	32	Sześć piór wynidzie z boków, trzy z boku jednego, a trzy z drugiego.
Exodus	Wj	2	25	33	Trzy czaszki jakoby na kształt orzecha na każdem piórze, i gałka wespół i lilia: i także trzy czaszki na kształt orzecha na piórze drugiem, i gałka wespół i lilia: ta będzie robota sześci piór, które mają wywiedzione być z słupca.
Exodus	Wj	2	25	34	Ale na samym lichtarzu będą cztery czaszki na kształt orzecha, gałki téż u każdéj i lilie.
Exodus	Wj	2	25	35	Gałki pod dwiema piórami na trzech miejscach, których wespół sześć będzie, wychodzących z słupca jednego.
Exodus	Wj	2	25	36	A tak i gałki i pióra z niego, będą wszystkie ukowane ze złota najczystszego.
Exodus	Wj	2	25	37	Uczynisz téż siedm lamp, a postawisz je na lichtarzu, aby świeciły naprzeciwko.
Exodus	Wj	2	25	38	Nożyczki téż, i w czem ustrzyżki będą gaszone, niech będą ze złota najczystszego.
Exodus	Wj	2	25	39	Wszystka waga lichtarza ze wszystkiem naczyniem jego, będzie miała talent złota najczystszego.
Exodus	Wj	2	25	40	Patrzaj a uczyń na kształt, któryć na górze ukazany jest.
Exodus	Wj	2	26	1	Przybytek zasię tak uczynisz: Dziesięć opon z bisioru kręconego, i z hiacyntu, i szarłatu, i z karmazynu dwakroć farbowanego, z odmiennych maści, robotą haftarską uczynisz.
Exodus	Wj	2	26	2	Dłuż opony jednéj będzie miała ośm i dwadzieścia łokci, szerz na cztery łokcie będzie: pod jedną miarą uczynione będą wszystkie opony.
Exodus	Wj	2	26	3	Pięć opon będą spinane, jedna z drugą, i drugie pięć także złączone będą.
Exodus	Wj	2	26	4	Petliczki z hiacyntu po bokach i po wierzchach opon uczynisz, aby się mogły jedna z drugą spinać.
Exodus	Wj	2	26	5	Pięćdziesiąt petlic opona będzie miała po obu stronach, tak przyprawionych, aby petlica przeciw petlicy przyszła, a jedna mogła się spiąć z drugą.
Exodus	Wj	2	26	6	Uczynisz téż pięćdziesiąt kółek złotych, któremi opon zasłony spięte być mają, żeby przybytek był jeden.
Exodus	Wj	2	26	7	Uczynisz téż dek włosianych jedenaście dla okrywania przykrycia przybytku.
Exodus	Wj	2	26	8	Długość deki jednéj będzie miała trzydzieści łokci, a szerokość cztery: równa miara będzie wszystkich dek.
Exodus	Wj	2	26	9	Z których pięć zepniesz osobno, a sześć złączysz jedne z drugą: tak żebyś szóstą dekę na czele przykrycia we dwoje złożył.
Exodus	Wj	2	26	10	Poczynisz téż pięćdziesiąt petlic na kraju deki jednéj, aby się mogła z drugą spinać: i pięćdziesiąt petlic na kraju drugiéj deki, aby się z drugą złączyła.
Exodus	Wj	2	26	11	Ktemu uczynisz pięćdziesiąt haftek miedzianych, któremiby petlice były zapinane: aby jedno ze wszystkich przykrycie było.
Exodus	Wj	2	26	12	A co zbywać będzie z dek, które się na przykrycie gotują, to jest, jedna deka, która zbywa: połowicą jéj zakryjesz tył przybytku.
Exodus	Wj	2	26	13	A po jednéj stronie łokieć będzie wisiał, a drugi po drugiéj, który zbywa w długości dek, okrywając obadwa boki przybytku.
Exodus	Wj	2	26	14	Uczynisz téż przykrycie drugie na wierzch z skór baranich czerwono farbowanych: a nadto jeszcze inne przykrycie z skór fiołkowéj farby.
Exodus	Wj	2	26	15	Naczynisz téż deszczek stojących przybytku z drzewa Setym.
Exodus	Wj	2	26	16	Z których każda dziesięć łokci będzie mieć na dłużą a na szerzą półtora.
Exodus	Wj	2	26	17	Na bokach deszczki dwoje fugowanie będzie, któremi deszczka jedna z drugą się spoi: i tym sposobem wszystkie deszczki będą zgotowane.
Exodus	Wj	2	26	18	Z których dwadzieścia będą na południowym boku, który patrzy na wiatr południowy.
Exodus	Wj	2	26	19	Którym czterdzieści podstawków śrebrnych ulejesz, aby po dwu podstawku pod każdą deszczką na dwu węgłach było podłożono.
Exodus	Wj	2	26	20	Na drugim téż boku przybytku, który patrzy na północy, dwadzieścia deszczek będzie.
Exodus	Wj	2	26	21	Mający czterdzieści podstawków śrebrnych: dwa podstawki pod każdą deszczką będą podłożone.
Exodus	Wj	2	26	22	A na zachodnią stronę przybytku uczynisz sześć deszczek:
Exodus	Wj	2	26	23	I zasię inne dwie, które na węgłach niech będą postawione na zadzie przybytku.
Exodus	Wj	2	26	24	I będą spojone od dołu aż do wierzchu, a wszystkie jedna fuga będzie trzymała. Dwiema téż deszczkom, które na węgłach postawione być mają, takież spojenie zostawione będzie.
Exodus	Wj	2	26	25	A będzie pospołu ośm deszczek, a podstawków ich srebrnych szesnaście, dwa podstawki na jedne deszczkę licząc.
Exodus	Wj	2	26	26	Uczynisz i drążki z drzewa Setym: pięć na zatrzymanie deszczek po jednem boku przybytku,
Exodus	Wj	2	26	27	A pięć drugich po innym, i tyle drugich na stronę zachodnią:
Exodus	Wj	2	26	28	Które będą przewleczone przez pośrodek deszczek od końca do końca.
Exodus	Wj	2	26	29	Same téż deszczki pozłocisz, a ulejesz na nie kolca złote, przez któreby drążki spojone deszczki trzymały: które okryjesz blachami złotemi.
Exodus	Wj	2	26	30	I wystawisz przybytek tym kształtem, któryć na górze ukazano.
Exodus	Wj	2	26	31	Uczynisz i zasłonę z hiacyntu, i szarłatu, i z karmazynu dwakroć farbowanego, i z bisioru kręconego, robotą haftarską, i piękną odmianą utkaną:
Exodus	Wj	2	26	32	Którą zawiesisz przed czterma słupami z drzewa Setym, które acz same pozłocone będą, i mieć będą kapitella złote, ale podstawki śrebrne.
Exodus	Wj	2	26	33	A zawleczona będzie zasłona przez kolca, za którą postawisz skrzynię świadectwa, która między świątnicą i świątnicami świątnice dzielić będzie.
Exodus	Wj	2	26	34	Położysz i ubłagalnią na skrzyni świadectwa w świętem świętych:
Exodus	Wj	2	26	35	I stół przed zasłoną: a przeciwko stołowi lichtarz na boku przybytku południowym; stół bowiem będzie stał na stronie północnéj.
Exodus	Wj	2	26	36	Uczynisz i tendę we drzwiach przybytku z hiacyntu modrego, i szarłatu, i karmazynu dwakroć farbowanego, i bisioru kręconego robotą haftarską.
Exodus	Wj	2	26	37	I pięć słupów pozłocisz z drzewa Setym, przed którymi rozciągniona będzie tenda: których kapitella będą złote, a podstawki miedziane.
Exodus	Wj	2	27	1	Uczynisz i ołtarz z drzewa Setym, który będzie miał pięć łokci w dłuż, a także wiele w szerz, to jest, kwadratowy, a trzy łokcie wzwyż.
Exodus	Wj	2	27	2	Rogi zaś na czterech węgłach z niego wynidą: i okryjesz go miedzią.
Exodus	Wj	2	27	3	I naczynisz ku potrzebom jego, kotłów dla zsypowania popiołu, i kleszcze, i widełki, i naczynia do brania w się ognia: wszystkie naczynia z miedzi poczynisz.
Exodus	Wj	2	27	4	Kratkę téż na kształt sieci miedzianą, u któréj na czterech rogach będą cztery kółka miedziane,
Exodus	Wj	2	27	5	Które włożysz pod ognisko ołtarza, i będzie kratka aż do pół ołtarza.
Exodus	Wj	2	27	6	Uczynisz téż dwa drążki do ołtarza z drzewa Setym, które oprawisz blachami miedzianemi.
Exodus	Wj	2	27	7	I przewleczesz przez kolca, i będą z obu stron ołtarza do noszenia.
Exodus	Wj	2	27	8	Nie zupełny, ale czczy i próżny wewnątrz uczynisz go, jakoć na górze pokazano.
Exodus	Wj	2	27	9	Uczynisz i sień przybytku, w któréj po stronie południowéj przeciw południu będą opony z bisioru kręconego: sto łokci jedna strona będzie mieć na dłużą.
Exodus	Wj	2	27	10	A słupów dwadzieścia z także wielą podstawków miedzianych, które będą miały kapitella z rzezaniem swojem śrebrne.
Exodus	Wj	2	27	11	Tymże téż sposobem na północnéj stronie w dłuż będą opony na sto łokci, słupów dwadzieścia, i podstawków miedzianych pod tąż liczbą, a kapitella słupów z rzezaniem swojem śrebrne.
Exodus	Wj	2	27	12	A w szerokości sieni, która patrzy na zachód, będą opony na pięćdziesiąt łokci, a słupów dziesięć, i podstawków ich także wiele.
Exodus	Wj	2	27	13	W tejże téż szerokości sieni, która patrzy na wschód słońca, pięćdziesiąt łokci będzie,
Exodus	Wj	2	27	14	W których piętnaście łokci opony, jednéj stronie naznaczone będą, i trzy słupy i także wiele podstawków.
Exodus	Wj	2	27	15	A na drugiéj stronie będą opony mające piętnaście łokci, słupy trzy i także wiele podstawków.
Exodus	Wj	2	27	16	A w wejściu do sieni sprawią opony na dwudziestu łokci z hiacyntu, i z szarłatu, i z karmazynu dwakroć farbowanego, i bisioru kręconego, robotą haftarską: słupy cztery będzie miała, z także wielą podstawków.
Exodus	Wj	2	27	17	Wszystkie słupy sieni wkoło będą powleczone śrebrnemi blachami z kapitellami śrebrnemi i z podstawkami miedzianemi.
Exodus	Wj	2	27	18	Wzdłuż zastąpi sień sto łokci, w szerz pięćdziesiąt, wzwyż na piąci łokci będzie: a będzie z bisioru kręconego, i będzie miała podstawki miedziane.
Exodus	Wj	2	27	19	Wszystko naczynie przybytku ku wszelakim potrzebom i obrzędom, tak kołki jego, jako i sieni z miedzi poczynisz.
Exodus	Wj	2	27	20	Przykaż synom Izraelowym, aby przynieśli do ciebie oliwy z oliwnego drzewa co najczystszéj, w stępie tłuczonéj: aby gorzała lampa zawsze,
Exodus	Wj	2	27	21	W przybytku świadectwa, przed zasłoną, która jest zawieszona przed świadectwem. A będą ją stawiać Aaron i synowie jego, aby aż do poranku świeciła przed Panem, wieczna będzie służba przez sukcessye ich od synów Izraelowych.
Exodus	Wj	2	28	1	Przyłącz téż do siebie Aarona, brata twego, z synami jego, z pośrodku synów Izraelowych, aby mi urząd kapłański sprawowali: Aaron, Nadab i Abiu, Eleazar i Ithamar.
Exodus	Wj	2	28	2	I sprawisz szaty święte Aaronowi, bratu twemu, ku czci i ozdobie.
Exodus	Wj	2	28	3	I będziesz mówił wszystkim mądrego serca, którem napełnił duchem umiejętności, aby uczynili szaty Aaronowi, w którychby mi poświęcony służył.
Exodus	Wj	2	28	4	A szaty, które poczynią, te będą: Racyonał i Naramiennik, szatę i koszulę wązką, czapkę i pas. Uczynią święte szaty Aaronowi, bratu twemu, i synom jego, aby mi kapłański urząd sprawowali.
Exodus	Wj	2	28	5	I nabiorą złota, i hiacyntu, i szarłatu, i karmazynu dwakroć farbowanego, i bisioru.
Exodus	Wj	2	28	6	Ale Naramiennik uczynią ze złota i hiacyntu, i szarłatu, i karmazynu dwakroć farbowanego, i bisioru kręconego robotą haftarską.
Exodus	Wj	2	28	7	Dwa kraje będzie miał złączone na obudwu bokach końców, żeby się w jedno zeszły.
Exodus	Wj	2	28	8	Samo téż tkanie i wszystka rozmaitość roboty będzie ze złota, i z hiacyntu, i szarłatu, i karmazynu dwakroć farbowanego, i bisioru kręconego.
Exodus	Wj	2	28	9	I weźmiesz dwa kamienie Onychiny i wyryjesz na nich imiona synów Izraelowych.
Exodus	Wj	2	28	10	Sześć imion na jednym kamieniu, a sześć drugich na drugim według porządku narodzenia ich.
Exodus	Wj	2	28	11	Robotą sznicera i rzężących kamienie drogie, wyryjesz je imiony synów Izraelowych i osadzisz je we złote osadzenia.
Exodus	Wj	2	28	12	I położysz na obu bokach Naramiennika pamiątkę synów Izraelowych. I będzie nosił Aaron imiona ich przed Panem na obu ramionach, dla wspominania.
Exodus	Wj	2	28	13	Uczynisz téż i haczki ze złota,
Exodus	Wj	2	28	14	I dwa łańcuszki z najczystszego złota wespółek się dzierżące, które założysz na haczki.
Exodus	Wj	2	28	15	Racyonał téż sądu urobisz haftarską robotą, według tkania Naramiennika, ze złota, z hiacyntu, i szarłatu, i karmazynu dwakroć farbowanego i bisioru kręconego.
Exodus	Wj	2	28	16	Czworogranisty będzie i dwoisty: miarę piędzi będzie miał, tak wzdłuż jako w szerz.
Exodus	Wj	2	28	17	I nasadzisz weń cztery rzędy kamienia. W pierwszym rzędzie będzie kamień Sardyus i Topazyus i Smaragd.
Exodus	Wj	2	28	18	We wtórym Karbunkulus, Saphir i Jaspis.
Exodus	Wj	2	28	19	W trzecim Liguryus, Achates i Amethist.
Exodus	Wj	2	28	20	W czwartym Chrysolit, Onychin i Berył: będą osadzone we złoto w rzędziech swoich.
Exodus	Wj	2	28	21	I będą miały imiona synów Izraelowych: dwanaście imion będą wyrzezane, każdy kamień imieniem każdego, przez dwanaście pokolenia.
Exodus	Wj	2	28	22	Uczynisz w Racyonale łańcuszki, jeden drugiego się dzierżący, ze złota najczystszego:
Exodus	Wj	2	28	23	I dwa pierścienie złote, które przyprawisz przy obu końcach Racyonału:
Exodus	Wj	2	28	24	A łańcuchy złote złączysz pierścieniami, które są na krajach jego:
Exodus	Wj	2	28	25	A samych łańcuchów końce dwiema haczkami spoisz, na obudwu bokach Naramiennika, który jest przeciwko Racyonałowi.
Exodus	Wj	2	28	26	Uczynisz i dwa pierścienie złote, które przyprawisz na końcach Racyonału, na krajach, które są przeciwko Naramiennikowi i ku tyłowi jego się mają.
Exodus	Wj	2	28	27	K temu i drugie dwa pierścienie złote, które mają być położone na obu bokach Naramiennika nadół, który patrzy przeciw spojeniu dolnemu, aby się mógł przystósować z Naramiennikiem,
Exodus	Wj	2	28	28	I spiął się Racyonał pierścieniami swemi z pierścieniami Naramiennika sznurem hiacyntowym, iżeby trwało spojenie pięknie urobione: a Racyonał i Naramiennik od siebie nie mogły być odłączone.
Exodus	Wj	2	28	29	I będzie nosił Aaron imiona synów Izraelowych w Racyonale sądu na piersiach swoich, gdy będzie wchodził do świątnice na pamiątkę przed Panem na wieki.
Exodus	Wj	2	28	30	A położysz na Racyonale sądu, Naukę i Prawdę, które będą na piersiach Aaronowych, gdy wnidzie przed Pana: i poniesie sąd synów Izraelowych na piersiach swoich przed obliczem Pańskiem zawżdy.
Exodus	Wj	2	28	31	Uczynisz téż szatę Naramiennika wszystkę z hiacyntu,
Exodus	Wj	2	28	32	U któréj we środku na wierzchu będzie kaplerzyk, a brama około niego tkana, jako bywa na krajach szat, aby się łacno nie zdarł.
Exodus	Wj	2	28	33	A u dołu przy nogach téjże szaty wokoło uczynisz jako malogranaty z hiacyntu, i szarłatu, i z karmazynu dwakroć farbowanego, przeplatając w pośrodku dzwonki wkoło,
Exodus	Wj	2	28	34	Tak żeby dzwoneczek był złoty a malogranat: i zasię drugi dzwoneczek złoty i malogranat.
Exodus	Wj	2	28	35	A w tę szatę będzie się obłóczył Aaron w odprawowaniu służby, żeby słyszano dźwięk, kiedy wchodzi i wychodzi z świątnice przed obliczem Pańskiem, i nie umarł.
Exodus	Wj	2	28	36	Uczynisz téż blachę ze złota najczystszego, na któréj wyryjesz robotą sznicerską Święte Panu.
Exodus	Wj	2	28	37	I przywiążesz ją sznurem z hiacyntu, i będzie na czapce,
Exodus	Wj	2	28	38	Nad czołem najwyższego kapłana: i poniesie Aaron nieprawość tych rzeczy, które ofiarowali, i poświęcili synowie Izraelowi we wszystkich darach i upominkach swoich. A blacha będzie zawżdy na czole jego, aby im był miłościw Pan.
Exodus	Wj	2	28	39	I zcieśnisz szatę bisiorem, i uczynisz czapkę z bisioru, i pas robotą haftarską.
Exodus	Wj	2	28	40	Ale synom Aaronowym szaty lniane poczynisz, i pasy, i czapki, ku czci i ku ozdobie.
Exodus	Wj	2	28	41	I ubierzesz w to wszystko Aarona brata twego, i syny jego z nim. I wszystkich ręce poświęcisz i świętymi je uczynisz, aby mi kapłański urząd sprawowali.
Exodus	Wj	2	28	42	Poczynisz téż im ubrania lniane, aby zakryli ciało sromoty swéj, od biódr aż do udów.
Exodus	Wj	2	28	43	A będą ich używać Aaron i synowie jego, kiedy wchodzić będą do przybytku świadectwa, albo gdy przystępują do ołtarza, aby służyli w świątnicy, żeby winni grzechu nie umarli. Prawo wieczne będzie Aaronowi i nasieniu jego po nim.
Exodus	Wj	2	29	1	Ale i to uczynisz, żeby mi byli na kapłaństwo poświęceni. Weźmij cielca z stada i dwa barany bez makuły.
Exodus	Wj	2	29	2	I chleby przaśne, i osuch bez kwasu, któryby był oliwą zaczyniony, kreple téż przaśne oliwą namazane: z przedniéj mąki pszenicznéj wszystkiego naczynisz.
Exodus	Wj	2	29	3	A włożywszy w kosz ofiarujesz: i cielca i dwu baranów.
Exodus	Wj	2	29	4	I przywiedziesz Aarona i syny jego do drzwi przybytku świadectwa. A omywszy ojca z synmi jego wodą,
Exodus	Wj	2	29	5	Obleczesz Aarona w szaty jego: to jest w koszulę, i w szatę, i w Naramiennik, i w Racyonał, który ściągniesz pasem.
Exodus	Wj	2	29	6	I włożysz czapkę na głowę jego, i blachę świętą na czapkę,
Exodus	Wj	2	29	7	I olejek namazania wlejesz na głowę jego: a tym sposobem będzie poświęcon.
Exodus	Wj	2	29	8	Syny takież jego przywiedziesz, i obleczesz je w szaty lniane, i pasem opaszesz.
Exodus	Wj	2	29	9	Aarona mówię, i syny jego, i włożysz na nie czapki, a będą mi kapłany służbą wieczną. Gdy poświęcisz ręce ich,
Exodus	Wj	2	29	10	Przywiedziesz i cielca przed przybytek świadectwa: i włożą Aaron i synowie jego ręce na głowę jego,
Exodus	Wj	2	29	11	I zabijesz go przed oczyma Pańskiemi, u drzwi przybytku świadectwa.
Exodus	Wj	2	29	12	A co weźmiesz ze krwie cielca, włożysz na rogi ołtarza palcem twoim, a ostatek krwie wylejesz u podstawnika jego.
Exodus	Wj	2	29	13	Weźmiesz téż łój wszystek, który okrywa jelita, i odzieżę z wątroby, i dwie nerki, i łój, który na nich jest, i ofiarujesz zapał na ołtarzu.
Exodus	Wj	2	29	14	Mięso zaś cielca, i skórę, i gnój spalisz precz za obozem: przeto iż za grzech jest.
Exodus	Wj	2	29	15	Jednego téż barana weźmiesz, na którego głowę włożą Aaron i synowie jego ręce.
Exodus	Wj	2	29	16	Którego gdy zabijesz, weźmiesz ze krwie jego i wylejesz około ołtarza.
Exodus	Wj	2	29	17	A samego barana na sztuki zrąbiesz, a omywszy trzewa jego i nogi, włożysz na zrąbane mięso, i na głowę jego.
Exodus	Wj	2	29	18	I ofiarujesz całego barana na zapał na ołtarzu: ofiara jest Panu, [0091]wonność najwdzięczniejsza ofiary Pańskiéj.
Exodus	Wj	2	29	19	Weźmiesz téż barana drugiego, na którego głowę Aaron i synowie jego włożą ręce.
Exodus	Wj	2	29	20	Którego ofiarowawszy, weźmiesz ze krwie jego, i włożysz na koniec ucha prawego Aaronowego i synów jego, i na wielkie palce ręki ich i nogi prawéj, i wylejesz krew na ołtarzu wkoło.
Exodus	Wj	2	29	21	A gdy już weźmiesz ze krwie, która jest na ołtarzu, i z olejku namazywania: pokropisz Aarona i szaty jego, syny i szaty ich. A poświęciwszy je i szaty,
Exodus	Wj	2	29	22	Weźmiesz z barana łój, i ogon, i tłustość, która okrywa wnętrze, i odzieżę wątroby, i dwie nerki, i łój, który jest na nich, i łopatkę prawą, przeto iż jest baran poświęcenia:
Exodus	Wj	2	29	23	I bochen chleba jeden, osuch oliwą pokropiony, i krepel z kosza przaśników, który przed obliczem Pańskiem jest postawiony:
Exodus	Wj	2	29	24	I włożysz to wszystko na ręce Aarona i synów jego, i poświęcisz je przed Panem.
Exodus	Wj	2	29	25	I weźmiesz wszystko z ręku ich: i zapalisz na ołtarzu na całopalenie, wonność najwdzięczniejszą przed obliczem Pańskiem; bo ofiara jego jest.
Exodus	Wj	2	29	26	Weźmiesz téż mostek z barana, którym jest poświęcon Aaron, i poświęcisz podnosząc przed Panem, i dostanie się na twoję część.
Exodus	Wj	2	29	27	I poświęcisz i mostek poświęcony, i łopatkę, którąś oddzielił z barana.
Exodus	Wj	2	29	28	Którym Aaron i synowie jego są poświęceni, i dostaną się na część Aaronową i synów jego prawem wiecznem od synów Izraelowych; bo są pierwociny i przodki ofiar ich zapokojnych, które ofiarują Panu.
Exodus	Wj	2	29	29	Ale szatę świętą, któréj używać będzie Aaron, będą mieć synowie jego po nim, żeby je w niej namazowano, i ręce ich poświęcano.
Exodus	Wj	2	29	30	Siedm dni będzie jéj używał, który miasto niego będzie postanowion najwyższym kapłanem z synów jego, i który będzie wchodził do przybytku świadectwa, aby w świątnicy służył.
Exodus	Wj	2	29	31	Ale barana poświęcenia weźmiesz, i uwarzysz mięso jego na miejscu świętem:
Exodus	Wj	2	29	32	Które jeść będzie Aaron i synowie jego. Chleby także, które są w koszu w sieni przybytku świadectwa, jeść będą,
Exodus	Wj	2	29	33	Aby była ofiara ubłagalna, a ręce ofiarujących były poświęcone. Obcy nie będzie jadł z nich; bo święte są.
Exodus	Wj	2	29	34	A jeźli co zostanie z mięsa święconego albo z chlebów do zarania, spalisz ostatki ogniem: nie będą ich jeść; bo poświęcone są.
Exodus	Wj	2	29	35	Wszystko, com ci przykazał, uczynisz nad Aaronem i nad syny jego. Siedm dni będziesz poświęcał ręce ich:
Exodus	Wj	2	29	36	I cielca za grzech ofiarować będziesz co dzień na oczyszczenie. I oczyścisz ołtarz, gdy ofiarujesz ofiarę oczyszczenia, i namażesz go na poświęcenie.
Exodus	Wj	2	29	37	Siedm dni będziesz ołtarz oczyszczał i poświęcał, i będzie świętym świętych: każdy, ktoby się go dotknął, będzie poświęcony.
Exodus	Wj	2	29	38	A to jest, co czynić będziesz na ołtarzu: dwa baranki roczne co dzień ustawicznie.
Exodus	Wj	2	29	39	Jednego baranka po ranu, a drugiego w wieczór.
Exodus	Wj	2	29	40	Dziesiątą część przedniéj mąki zakropionéj z oliwą zbitą, któraby miała miarę, czwartą część hin, i wina ku ofierze napojnéj pod tąż miarą do baranka jednego.
Exodus	Wj	2	29	41	Baranka zaś drugiego ofiarujesz ku wieczorowi wedle obrzędu porannéj ofiary, i wedle tego, cośmy powiedzieli, na wonność wdzięczności.
Exodus	Wj	2	29	42	Ofiara jest Panu, ofiarowaniem wiecznem na pokolenia wasze, u drzwi przybytku świadectwa przed Panem, gdzie postanowię, abych mówił do ciebie.
Exodus	Wj	2	29	43	I tam będę przykazował synom Izraelowym, i poświęci się ołtarz w chwale mojéj.
Exodus	Wj	2	29	44	Poświęcę i przybytek świadectwa z ołtarzem, i Aarona z synmi jego, żeby mi urząd kapłański sprawowali.
Exodus	Wj	2	29	45	I będę mieszkał w pośrodku synów Izraelowych, i będę im Bogiem.
Exodus	Wj	2	29	46	I poznają, żem ja Pan, Bóg ich, którym je wyprowadził z ziemie Egipskiéj, żebych mieszkał między nimi, ja Pan, Bóg ich.
Exodus	Wj	2	30	1	Uczynisz téż ołtarz, dla palenia wonnych rzeczy z drzewa Setym,
Exodus	Wj	2	30	2	Mający łokieć w dłuż, a drugi w szerz, to jest kwadratowy, a dwa łokcie na wyż: rogi z niego będą wychodziły.
Exodus	Wj	2	30	3	I powleczesz go złotem najczystszem, tak kratkę jego, jako i ściany wkoło i rogi. A uczynisz mu koronkę złociuchną wkoło,
Exodus	Wj	2	30	4	I dwa pierścienie złote pod koroną po każdym boku, aby w nie wkładano drążki, i był noszony ołtarz.
Exodus	Wj	2	30	5	Same téż drążki uczynisz z drzewa Setym i pozłocisz.
Exodus	Wj	2	30	6	I postawisz ołtarz przeciw zasłonie, która wisi przed skrzynią świadectwa: przed ubłagalnią, którą zakrywają świadectwo, gdzie będę mawiał tobie.
Exodus	Wj	2	30	7	I będzie palił na nim Aaron zapal wdzięcznowonny rano: gdy przyprawować będzie lampy, zapali go.
Exodus	Wj	2	30	8	A gdy je stawiać będzie pod wieczór, będzie palił wónności wieczne przed Panem, na pokolenia wasze.
Exodus	Wj	2	30	9	Nie będziecie na nim ofiarować kadzenia inakszéj przyprawy, ani obiaty i ofiary, ani będziecie ofiarować mokréj ofiary.
Exodus	Wj	2	30	10	A Aaron będzie się modlił na rogach jego raz w rok, we krwi ofiary za grzech, i będzie błagał na nim w rodzajach waszych. Święty nad świętymi będzie Panu.
Exodus	Wj	2	30	11	I rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc:
Exodus	Wj	2	30	12	Gdy zbierzesz summę synów Izraelowych, według liczby, da każdy okup za dusze swe Panu, i nie będzie na nie karanie, gdy będą policzeni.
Exodus	Wj	2	30	13	Każdy, który idzie w poczet, da to, pół sykla według wagi kościelnéj. Sykiel ma dwadzieścia pieniędzy. Pół sykla będzie ofiarowano Panu.
Exodus	Wj	2	30	14	Którego mają w liczbie, ode dwudziestu lat i wyżéj, da okup.
Exodus	Wj	2	30	15	Bogaty nie przyłoży do pół sykla, a ubogi nic nie umniejszy.
Exodus	Wj	2	30	16	A wziąwszy pieniądze, które złożone będą od synów Izraelowych, dasz na potrzeby przybytku świadectwa, aby była pamiątka ich przed Panem, a żeby był miłościw duszom ich.
Exodus	Wj	2	30	17	I rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc:
Exodus	Wj	2	30	18	Uczynisz i umywalnią miedzianą z podstawkiem jéj do umywania: i postawisz ją między przybytkiem świadectwa i ołtarzem. A nalawszy wody,
Exodus	Wj	2	30	19	Będą w niéj umywać Aaron i synowie jego ręce swe i nogi:
Exodus	Wj	2	30	20	Gdy będą mieli wchodzić do przybytku świadectwa, i gdy będą mieli przystąpić do ołtarza, aby ofiarowali na nim kadzenie Panu,
Exodus	Wj	2	30	21	By snadź nie pomarli. Prawo wieczne będzie jemu i nasieniu jego w potomstwach.
Exodus	Wj	2	30	22	I rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc:
Exodus	Wj	2	30	23	Weźmij sobie rzeczy wonnych, mirrhy pierwszéj i wybornéj pięć set syklów, cynamonu połowicę, to jest, dwieście i pięćdziesiąt syklów, tatarskiego ziela téż dwieście pięćdziesiąt,
Exodus	Wj	2	30	24	A Kassyi pięć set syklów wedle wagi Świątnice, a oliwy z oliwnic miarę hin:
Exodus	Wj	2	30	25	I sprawisz olejek pomazowania święty, maść sprawioną robotą Aptekarską.
Exodus	Wj	2	30	26	I pomażesz nią przybytek świadectwa i skrzynię Testamentu,
Exodus	Wj	2	30	27	I stół z naczyniem jego, lichtarz, i naczynia jego, ołtarze kadzenia,
Exodus	Wj	2	30	28	I całopalenia, i wszystek statek do służby ich należący.
Exodus	Wj	2	30	29	I poświęcisz wszystko, i będą święte nad świętemi: kto ich dotknie, poświęcon będzie.
Exodus	Wj	2	30	30	Aarona i syny jego pomażesz i poświęcisz je, aby mi sprawowali urząd kapłański.
Exodus	Wj	2	30	31	Synom téż Izraelowym powiesz: Olejek ten pomazowania będzie mi święty w narodziech waszych.
Exodus	Wj	2	30	32	Ciało człowiecze nie będzie nim pomazowane, i według złożenia jego nie uczynicie drugiego; bo poświęcony jest, i święty wam będzie.
Exodus	Wj	2	30	33	Człowiek, którybykolwiek złożył takowy, i dałby obcemu z niego, wygładzon będzie z ludu swego.
Exodus	Wj	2	30	34	I rzekł Pan do Mojżesza: Weźmij sobie rzeczy wonnych: Stakty, i Onychy, i Galbanu dobréj woni, i kadzidła najświetlejszego: równéj wagi będzie wszystko,
Exodus	Wj	2	30	35	I uczynisz kadzenie sprawione robotą Aptekarską, zmięszane z pilnością, i czyste, i poświęcenia bardzo godne.
Exodus	Wj	2	30	36	A gdy to wszystko w drobniuchny proch stłuczesz, położysz z niego przed przybytkiem świadectwa, na którem miejscu ukażę się tobie: święte nad świętemi będzie wam kadzenie.
Exodus	Wj	2	30	37	Takowego złożenia nie będziecie czynić na potrzeby wasze; bo święte jest Panu.
Exodus	Wj	2	30	38	Człowiek, którybykolwiek uczynił podobne, aby wonności jego używał, wykorzenion będzie z ludzi swoich.
Exodus	Wj	2	31	1	I rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc:
Exodus	Wj	2	31	2	Otom wezwał mianowicie Bezeleela, syna Uryego, syna Hurowego, z pokolenia Judy,
Exodus	Wj	2	31	3	I napełniłem go duchem Bożym, mądrością i rozumieniem i umiejętnością w każdem rzemieśle,
Exodus	Wj	2	31	4	Ku wymyśleniu, co jedno może być urobiono ze złota i srebra i miedzi,
Exodus	Wj	2	31	5	Marmuru i kamienia drogiego, i z rozliczności drzew.
Exodus	Wj	2	31	6	I dałem mu towarzysza Ooliaba, syna Achisamech, z pokolenia Dan. A w serce każdego ćwiczonego dałem mądrość, aby uczynili wszystko, com ci rozkazał,
Exodus	Wj	2	31	7	Przybytek przymierza, i skrzynię świadectwa, i ubłagalnią, która nad nią jest, i wszystko naczynie przybytkowe:
Exodus	Wj	2	31	8	I stół i naczynia jego, lichtarz najczystszy z naczyniem jego, i ołtarze kadzenia,
Exodus	Wj	2	31	9	I całopalenia, i wszystko naczynie ich, i umywalnią z podstawkiem jéj:
Exodus	Wj	2	31	10	Szaty święte do służby Aaronowi kapłanowi i synom jego, aby odprawowali urząd swój w poświęconych.
Exodus	Wj	2	31	11	Olejek pomazowania, i kadzenie z rzeczy wonnych w świątnicy: wszystko, com ci rozkazał, uczynią.
Exodus	Wj	2	31	12	I rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc: Mów synom Izraelowym, i rzeczesz do nich:
Exodus	Wj	2	31	13	Patrzcie, abyście strzegli Szabatu mego; bo znamieniem jest między mną a między wami w rodzajach waszych: abyście wiedzieli, żem ja Pan, który was poświęcam.
Exodus	Wj	2	31	14	Strzeżcie Szabatu mego; święty bowiem jest wam: ktoby go zmazał, śmiercią umrze: ktoby weń czynił robotę, zginie dusza jego z pośrodku ludu swego.
Exodus	Wj	2	31	15	Sześć dni będziecie czynić robotę: dnia siódmego Szabat jest, odpoczynienie święte Panu: każdy, ktoby w ten dzień co robił, umrze.
Exodus	Wj	2	31	16	Niechaj strzegą synowie Izraelowi Szabatu i niech go święcą w swych rodzajach. Przymierze jest wieczne,
Exodus	Wj	2	31	17	Między mną a syny Izraelowymi, i znamię wiekuiste; przez sześć dni bowiem uczynił Pan niebo i ziemię, a w siódmy od roboty przestał.
Exodus	Wj	2	31	18	I dał Pan Mojżeszowi, dokonawszy tych mów, na górze Synai dwie tablice świadectwa kamienne, pisane palcem Bożym.
Exodus	Wj	2	32	1	A widząc lud, iż omieszkawał Mojżesz zniść z góry, zebrawszy się przeciw Aaronowi, rzekł: Wstań, uczyń nam bogi, ktorzyby szli przed nami; Mojżeszowi bowiem, temu mężowi, który nas wywiódł z ziemie Egipskiéj, nie wiemy, co się stało.
Exodus	Wj	2	32	2	I rzekł do nich Aaron: Pobierzcie nausznice złote z uszu żon i synów i córek waszych, a przynieście do mnie.
Exodus	Wj	2	32	3	I uczynił lud, co rozkazał, przynosząc nausznice do Aarona.
Exodus	Wj	2	32	4	Które on wziąwszy, uformował robotą odlewaną, i uczynił z nich cielca odlanego, i rzekli: Ci są bogowie twoi, Izraelu, którzy cię wywiedli z ziemie Egipskiéj.
Exodus	Wj	2	32	5	Co ujrzawszy Aaron, zbudował ołtarz przed nim, i głosem woźnego wołał, mówiąc: Jutro jest święto Pańskie.
Exodus	Wj	2	32	6	I wstawszy rano ofiarowali całopalenia, i ofiary zapokojne: i usiadł lud jeść i pić, i wstali grać.
Exodus	Wj	2	32	7	I rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc: Idź, zstąp, zgrzeszył lud twój, któryś wywiódł z ziemie Egipskiéj.
Exodus	Wj	2	32	8	Ustąpili rychło z drogi, którąś im ukazał, i uczynili sobie cielca odlewanego, i pokłonili się, i ofiarując mu ofiary rzekli: Ci są bogowie twoi, Izraelu, którzy cię wywiedli z ziemie Egipskiéj.
Exodus	Wj	2	32	9	I zasię rzekł Pan do Mojżesza: Widzę, że ten lud jest twardego karku:
Exodus	Wj	2	32	10	Puść mię, że się rozgniewa zapalczywość moja na nie, i wygładzę je, a ciebie uczynię w lud wielki.
Exodus	Wj	2	32	11	Ale Mojżesz modlił się Panu, Bogu swemu, mówiąc: Przecz, Panie, gniewa się zapalczywość twoja przeciw ludowi twemu, któryś wywiódł z ziemie Egipskiéj, siłą wielką, i ręką mocną?
Exodus	Wj	2	32	12	Niech proszę, nie mówią Egiptyanie: Chytrze je wywiódł, aby je pobił na górach, i wygładził z ziemie: niech ucichnie gniew twój, a bądź litościwy nad złością ludu twego.
Exodus	Wj	2	32	13	Wspomnij na Abrahama, Izaaka i Izraela, sługi twoje, którymeś przysiągł sam przez się, mówiąc: Rozmnożę nasienie wasze jako gwiazdy niebieskie: i wszystkę tę ziemię, o któréjem mówił, dam nasieniu waszemu: a będziecie ją trzymać zawsze.
Exodus	Wj	2	32	14	I ubłagany jest Pan, żeby nie uczynił złego, które mówił przeciw ludowi swemu.
Exodus	Wj	2	32	15	I wrócił się Mojżesz z góry, niosąc dwie tablicy świadectwa w rękach swoich, pisane z obu stron,
Exodus	Wj	2	32	16	I uczynione robotą Bożą: pismo też Boże było na tablicach wyrzezane.
Exodus	Wj	2	32	17	A usłyszawszy Jozue głos ludu wołającego, rzekł do Mojżesza: Głos bitwy słychać w obozie.
Exodus	Wj	2	32	18	Który odpowiedział: Nie jest to głos upominających ku bitwie, ani wrzask przyciskających ku uciekaniu; ale głos śpiewających ja słyszę.
Exodus	Wj	2	32	19	A gdy się przybliżył do obozu, ujrzał cielca i tańce, i rozgniewawszy się bardzo, porzucił z ręki tablice, i stłukł je pod górą.
Exodus	Wj	2	32	20	I porwawszy cielca, którego byli uczynili, spalił, i skruszył aż na proch, który wysypał na wodę, i dał z niego pić synom Izraelowym.
Exodus	Wj	2	32	21	I rzekł do Aarona: Cóż ci ten lud uczynił, żebyś przywiódł nań grzech bardzo wielki?
Exodus	Wj	2	32	22	Któremu on odpowiedział: Niech się nie gniewa Pan mój; ty bowiem ten lud znasz, że skłonny jest do złego.
Exodus	Wj	2	32	23	Rzekli mi: Uczyń nam bogi, którzyby szli przed nami; temu bowiem Mojżeszowi, który nas wywiódł z ziemie Egipskiéj, nie wiemy, co się stało.
Exodus	Wj	2	32	24	Którymem ja rzekł: Kto z was ma złoto? przynieśli i dali mi: i wrzuciłem je w ogień, i wyszedł ten cielec.
Exodus	Wj	2	32	25	Widząc tedy Mojżesz, że lud był obnażony; (bo go był złupił Aaron dla zelżywości plugastwa, a między nieprzyjacioły nagim zostawił.)
Exodus	Wj	2	32	26	I stojąc w bronie obozu, rzekł: Jeźli kto jest Pański, przyłącz się do mnie. I zebrali się do niego wszyscy synowie Lewi:
Exodus	Wj	2	32	27	Którym rzekł: Tak mówi Pan, Bóg Izraelów: Niech mąż przypasze miecz na biodrę swoje: idźcież a wracajcie się od bramy aż do bramy przez pośrodek obozu a zabijajcie każdy brata i przyjaciela i bliźniego swego.
Exodus	Wj	2	32	28	I uczynili synowie Lewi według mowy Mojżeszowéj: i poległo w on dzień około dwudziestu i trzech tysięcy ludzi.
Exodus	Wj	2	32	29	I rzekł Mojżesz: Poświęciliście ręce wasze dzisiaj Panu, każdy w synie i w bracie swoim, aby wam było dane błogosławieństwo.
Exodus	Wj	2	32	30	A gdy nadszedł dzień drugi, rzekł Mojżesz do ludu: Zgrzeszyliście grzech bardzo wielki; wstąpię do Pana, jeźlibym go jako za grzech wasz mógł ubłagać.
Exodus	Wj	2	32	31	I wróciwszy się do Pana rzekł: Proszę, zgrzeszył ten lud grzech bardzo wielki, i uczynili sobie bogi złote.
Exodus	Wj	2	32	32	Albo im odpuść tę winę, albo jeźli nie uczynisz, wymaż mię z ksiąg twoich, któreś napisał.
Exodus	Wj	2	32	33	Któremu odpowiedział Pan: Kto zgrzeszy mnie, wymażę go z ksiąg moich.
Exodus	Wj	2	32	34	Ale ty idź a prowadź ten lud, gdziem ci powiedział: Aniół mój pójdzie przed tobą. A ja w dzień pomsty nawiedzę i ten grzech ich.
Exodus	Wj	2	32	35	Skarał tedy Pan lud za grzech cielca, którego był uczynił Aaron.
Exodus	Wj	2	33	1	I rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc: Idź, rusz się z tego miejsca, ty i lud twój, któryś wywiódł z ziemie Egipskiéj do ziemie, którąm przysiągł Abrahamowi, Izaakowi i Jakóbowi, mówiąc: Nasieniu twemu dam ją.
Exodus	Wj	2	33	2	I poślę przesłańca twego Anioła, abym wyrzucił Chananejczyka, i Amorrejczyka, i Hetejczyka, i Pherezejczyka, i Hewejczyka, i Jebuzejczyka:
Exodus	Wj	2	33	3	I abyś wszedł do ziemie płynącéj mlekiem i miodem; bo nie pójdę z tobą, boś jest lud twardego karku: bych cię snadź nie wytracił na drodze.
Exodus	Wj	2	33	4	I usłyszawszy lud mowę tę bardzo złą, płakał, i żaden wedle zwyczaju nie włożył na się ochędóżki swojéj.
Exodus	Wj	2	33	5	I rzekł Pan do Mojżesza: Mów synom Izraelowym: Ludeś twardego karku, raz przyjdę w pośród ciebie, i wygładzę cię. Już teraz złóż ochędóstwo twoje z siebie, abych wiedział, co mam czynić z tobą.
Exodus	Wj	2	33	6	I złożyli synowie Izraelowi ochędóstwo swoje od góry Horeb.
Exodus	Wj	2	33	7	Mojżesz téż wziąwszy przybytek, rozbił za obozem daleko, i nazwał imię jego, przybytek przymierza. A wszystek lud, który miał o co pytać, wychodził do przybytku przymierza, przed obóz.
Exodus	Wj	2	33	8	A gdy wychodził Mojżesz do przybytku, wstawał wszystek lud, i stał każdy we drzwiach namiotu swego, i patrzali w tył Mojżesza, aż wszedł do namiotu.
Exodus	Wj	2	33	9	A gdy on wszedł do przybytku przymierza, zstępował słup obłoku i stał u drzwi: i mówił z Mojżeszem.
Exodus	Wj	2	33	10	I widzieli wszyscy, że słup obłokowy stał u drzwi przybytku. I stali oni i kłaniali się przede drzwi namiotu swego.
Exodus	Wj	2	33	11	A Pan mówił do Mojżesza twarzą w twarz, jako zwykł człowiek mówić do przyjaciela swego. A gdy się on wracał do obozu, sługa jego Jozue, syn Nun, pacholę, nie odchadzał z przybytku.
Exodus	Wj	2	33	12	I rzekł Mojżesz do Pana: Każesz, abym wywiódł ten lud: a nie oznajmujesz mi, kogo poślesz zemną, zwłaszcza żeś powiedział: Znam cię po imieniu, i nalazłeś łaskę przedemną.
Exodus	Wj	2	33	13	Jeźlim tedy nalazł łaskę przed obliczem twojem, ukaż mi twarz twoję, żebym cię poznał i nalazł łaskę przed oczyma twemi: wejrzyj na lud swój, ten naród.
Exodus	Wj	2	33	14	I rzekł Pan: Oblicze moje pójdzie przed tobą, i dam ci odpoczynienie.
Exodus	Wj	2	33	15	I rzekł Mojżesz: Jeźli nie ty sam wprzód pójdziesz, nie wywodź nas z miejsca tego.
Exodus	Wj	2	33	16	Albowiem po czemże będziem mogli poznać, ja i lud twój, żeśmy naleźli łaskę przed obliczem twojem, jeźli nie pójdziesz z nami, żebyśmy byli chwaleni od wszystkich narodów, które mieszkają na ziemi?
Exodus	Wj	2	33	17	I rzekł Pan do Mojżesza: I to słowo, któreś rzekł, uczynię; nalazłeś bowiem łaskę przedemną, i ciebie samego znam po imieniu.
Exodus	Wj	2	33	18	Który rzekł: Ukaż mi chwałę twoję.
Exodus	Wj	2	33	19	Odpowiedział: Ja wszystko dobre tobie pokażę, i będę nazywał w imię Pańskie przed tobą: i zlituję się, nad kim będę chciał, i będę miłościw, komu mi się podobać będzie.
Exodus	Wj	2	33	20	I zasię rzekł: Nie będziesz mógł widzieć oblicza mego; nie ujrzy mię bowiem człowiek, a będzie żyw.
Exodus	Wj	2	33	21	I jeszcze: Oto jest (pry) miejsce u mnie, i staniesz na skale.
Exodus	Wj	2	33	22	A gdy przejdzie chwała moja, postawię cię w rozpadlinie skały i zakryję prawicą moją, aż minę:
Exodus	Wj	2	33	23	I odejmę rękę moję, i ujrzysz tył mój: lecz oblicza mego widzieć nie będziesz mógł.
Exodus	Wj	2	34	1	I potem: Wyciesz (prawi) sobie dwie tablice kamienne na kształt pierwszych, a napiszę na nich słowa, które miały tablice, któreś potłukł.
Exodus	Wj	2	34	2	Bądź gotów rano, żebyś wstąpił zaraz na górę Synai, i staniesz zemną na wierzchu góry.
Exodus	Wj	2	34	3	Żaden z tobą niech nie wstępuje i niech nie będzie widać nikogo po wszystkiéj górze: woły też i owce niech się nie paszą naprzeciw.
Exodus	Wj	2	34	4	Wyciosał tedy dwie tablice kamienne, jakie przedtem były, i w nocy wstawszy, wstąpił na górę Synai, jako mu był Pan przykazał niosąc z sobą tablice.
Exodus	Wj	2	34	5	A gdy zstąpił Pan przez obłok, stanął Mojżesz z nim, wzywając imienia Pańskiego,
Exodus	Wj	2	34	6	Który gdy przechodził przed nim, rzekł: Panujący Panie, Boże miłosierny i łaskawy, cierpliwy i mnogiéj litości i prawdziwy,
Exodus	Wj	2	34	7	Który strzeżesz miłosierdzia na tysiące: który zgładzasz nieprawość, i niezbożności i grzechy, a żaden u ciebie nie jest sam przez się niewinny: który nieprawość ojców oddajesz synom i wnukom do trzeciego i czwartego pokolenia.
Exodus	Wj	2	34	8	I pośpieszywszy się Mojżesz, schylił się twarzą do ziemie, i kłaniając się,
Exodus	Wj	2	34	9	Rzekł: Jeźlim nalazł łaskę przed obliczem twojem, Panie, proszę, abyś szedł z nami, (lud bowiem twardego karku jest), a zgładził nieprawości nasze i grzechy, a nas posiadł.
Exodus	Wj	2	34	10	I odpowiedział Pan: Ja postanowię przymierze: gdy wszyscy patrzać będą, cuda czynić będę, jakich nigdy nie widziano na ziemi i u żadnych narodów: aby ujrzał ten lud, w którego pośrodku jesteś, sprawę Pańską straszną, którą mam uczynić.
Exodus	Wj	2	34	11	Strzeżże wszystkiego, co tobie dziś rozkazuję: ja sam wyrzucę przed obliczem twojem Amorrejczyka, i Chananejczyka, i Hetejczyka, Pherezejczyka téż, i Hewejczyka, i Jebuzejczyka.
Exodus	Wj	2	34	12	Strzeż, abyś nigdy z obywatelmi ziemie onéj nie miał przyjacielstwa, któreby tobie było ku upadku:
Exodus	Wj	2	34	13	Ale ołtarze ich zepsuj, bałwany połam, i gaje wyrąbaj.
Exodus	Wj	2	34	14	Nie kłaniaj się Bogu cudzemu: Pan, zapalczywy imię jego, Bóg zawisny jest.
Exodus	Wj	2	34	15	Nie czyń przymierza z ludźmi onych krajów, by zaś, gdy oni będą cudzołożyć z bogami swymi i kłaniać się bałwanom ich, nie wezwał cię który, abyś jadł z rzeczy ofiarowanych.
Exodus	Wj	2	34	16	Ani żony z córek ich weźmiesz synom twoim, aby, gdy one będą cudzołożyć, nie przywiedli synów twoich ku cudzołóztwu z bogi swymi.
Exodus	Wj	2	34	17	Bogów litych sobie nie uczynisz.
Exodus	Wj	2	34	18	Święta przaśników strzedz będziesz: siedm dni jeść będziesz przaśniki, jakom ci przykazał czasu miesiąca nowin; w księżycu bowiem czasu wiosny wyszedłeś z Egiptu.
Exodus	Wj	2	34	19	Wszystko, co otwarza żywot samczéj płci, moje będzie. Ze wszystkiego bydła, tak z wołów jako i z owiec, moje będzie.
Exodus	Wj	2	34	20	Pierworodne osłowe odkupisz owcą: a jeźli ani okupna za nie dasz, zabite będzie. Pierworodnego synów twych odkupisz: i nie ukażesz się przed oczyma memi próżny.
Exodus	Wj	2	34	21	Sześć dni robić będziesz, siódmego dnia przestaniesz orać i żąć.
Exodus	Wj	2	34	22	Święto tygodniów uczynisz sobie w pierwiastkach zboża żniwa twego pszenicznego, i Święto, gdy na zwróceniu rocznego czasu wszystko się chowa.
Exodus	Wj	2	34	23	Trzech czasów roku ukaże się wszelki mężczyzna twój przed oblicznością wszechmogącego Pana, Boga Izraelskiego.
Exodus	Wj	2	34	24	Bo gdy zniosę narody od oblicza twego i rozszerzę granice twoje, żaden nie będzie na zdradzie ziemi twojéj, gdy pójdziesz, i gdy się okażesz przed obliczem Pana, Boga twego, trzykroć do roku.
Exodus	Wj	2	34	25	Nie będziesz ofiarował przy kwasie krwie ofiary mojéj: ani zostanie rano z ofiary święta Phase.
Exodus	Wj	2	34	26	Pierwiastki zboża ziemie twéj ofiarujesz w domu Pana, Boga twego. Nie będziesz warzył koźlęcia w mleku matki jego.
Exodus	Wj	2	34	27	I rzekł Pan do Mojżesza: Napisz sobie te słowa, któremi i z tobą i z Izraelem uczyniłem przymierze.
Exodus	Wj	2	34	28	Był tedy tam z Panem czterdzieści dni, i czterdzieści nocy: chleba nie jadł i wody nie pił, i napisał na tablicach słów przymierza dziesięć.
Exodus	Wj	2	34	29	A gdy schodził Mojżesz z góry Synai, trzymał dwie tablice świadectwa, a nie wiedział, że twarz jego rogata była z spółeczności mowy Pańskiéj.
Exodus	Wj	2	34	30	A widząc Aaron i synowie Izraelowi rogatą twarz Mojżeszowę, bali się przystąpić blisko do niego.
Exodus	Wj	2	34	31	I zawołani od niego, wrócili się, tak Aaron, jako przełożeni zgromadzenia. A potem, jako odprawił rzecz do nich,
Exodus	Wj	2	34	32	Przyszli téż do niego wszyscy synowie Izraelowi: którym przykazał wszystko, co słyszał od Pana na górze Synai.
Exodus	Wj	2	34	33	A skończywszy mowy, włożył zasłonę na twarz swoję.
Exodus	Wj	2	34	34	Którą wchodząc do Pana, i mówiąc z nim, zdejmował aż wyszedł: a tedy mówił do synów Izraelowych wszystko, co mu było rozkazano.
Exodus	Wj	2	34	35	Którzy widzieli twarz wychodzącego Mojżesza rogatą, ale on zasię zakrywał twarz swoję, jeźli kiedy do nich mówił.
Exodus	Wj	2	35	1	Zebrawszy tedy wszystko zgromadzenie synów Izraelowych, rzekł do nich: Te są rzeczy, które Pan czynić rozkazał.
Exodus	Wj	2	35	2	Sześć dni będziecie robić: siódmy dzień będzie wam święty Szabat i odpoczynienie Pańskie: ktoby robił weń, zabit będzie.
Exodus	Wj	2	35	3	Nie wzniecicie ognia we wszystkich mieszkaniach waszych przez dzień sobotni.
Exodus	Wj	2	35	4	I rzekł Mojżesz do wszystkiéj gromady synów Izraelowych: Ta jest mowa, którą przykazał Pan, mówiąc:
Exodus	Wj	2	35	5	Odłączcie u was pierwiastki Panu. Każdy dobrowolny, i ochotnem sercem niech je ofiaruje Panu: złoto i srebro i miedź,
Exodus	Wj	2	35	6	I hiacynt, i szarłat, i karmazyn dwakroć farbowany, i bisiór, sierść kozią,
Exodus	Wj	2	35	7	I skóry czerwono farbowane i fiołkowej maści, drzewo Setym:
Exodus	Wj	2	35	8	I oliwę ku przyprawie światła, i aby uczyniona była maść i kadzenie najwdzięczniejsze.
Exodus	Wj	2	35	9	Kamienie Onychiny, i kamienie drogie na ozdobienie Naramiennika i Racyonału.
Exodus	Wj	2	35	10	Ktokolwiek między wami mądry jest, niech przyjdzie i czyni, co Pan rozkazał.
Exodus	Wj	2	35	11	To jest, przybytek i dach jego i przykrycie, pierścienie i deski z drążkami, kołki i podstawki:
Exodus	Wj	2	35	12	Skrzynię i drążki, ubłagalnią i zasłonę, którą przed nią zapuszczają:
Exodus	Wj	2	35	13	Stół z drążkami i z naczyniem, i z chlebem pokładnym.
Exodus	Wj	2	35	14	Lichtarz ku trzymaniu świateł, naczynie jego, i lampy, i oliwę na posiłek ognia.
Exodus	Wj	2	35	15	Ołtarz kadzenia, i drążki, i olejek pomazania, i kadzenie z wonnych rzeczy, oponę do drzwi przybytku.
Exodus	Wj	2	35	16	Ołtarz całopalenia, i kratkę jego miedzianą, z drążkami i z naczyniem jego: umywalnią i podstawek jéj.
Exodus	Wj	2	35	17	Opony do sieni z słupami, i z podstawkami, zasłonę we drzwiach u sieni.
Exodus	Wj	2	35	18	Kołki przybytku i sieni z powrózkami swymi:
Exodus	Wj	2	35	19	Szaty, których używają na służbie świątnice, odzienie Aarona, najwyższego kapłana i synów jego, aby mi sprawowali urząd kapłański.
Exodus	Wj	2	35	20	I wyszedłszy wszystko zgromadzenie synów Izraelowych od obliczności Mojżesza,
Exodus	Wj	2	35	21	Ofiarowali umysłem bardzo ochotnym i nabożnym pierwiastki Panu, na czynienie roboty przybytku świadectwa. Cokolwiek na służbę i na szaty święte było potrzeba,
Exodus	Wj	2	35	22	Mężowie z niewiastami dodali, manelle, i nausznice, pierścienie, i prawnice, i wszystko naczynie złote na dary Pańskie jest odłożono.
Exodus	Wj	2	35	23	Jeźli kto miał hiacynt, i szarłat, i karmazyn dwakroć farbowany, bisiór, i sierść kozią, skóry baranie czerwono farbowane, i fiołkowéj maści,
Exodus	Wj	2	35	24	Śrebra, i miedzi, i kruszcze, ofiarowali Panu, i drzewo Setym na rozmaite potrzeby.
Exodus	Wj	2	35	25	Lecz i niewiasty nauczone, co naprzędły, dały hiacynt, szarłat, i karmazyn, i bisiór,
Exodus	Wj	2	35	26	I sierść kozią, z dobréj woli wszystko dawając.
Exodus	Wj	2	35	27	Przełożeni zasię ofiarowali kamienie Onychiny, i kamienie drogie na Naramiennik i na Racyonał.
Exodus	Wj	2	35	28	I rzeczy wonnych, i oliwy na przyprawę świateł, i na przyprawienie maści, i na złożenie kadzenia bardzo wdzięcznéj woni.
Exodus	Wj	2	35	29	Wszyscy mężowie i niewiasty sercem nabożnem ofiarowali dary, aby uczynione były roboty, które kazał Pan przez rękę Mojżesza: wszyscy synowie Izraelowi dobrowolne Panu oddali.
Exodus	Wj	2	35	30	I rzekł Mojżesz do synów Izraelowych: Oto wezwał Pan na imię Bezeleela, syna Uryego, syna Hurego, z pokolenia Judy:
Exodus	Wj	2	35	31	I napełnił go duchem Bożym, mądrością, i rozumieniem, i umiejętnością, i wszelką nauką,
Exodus	Wj	2	35	32	Ku wymyśleniu i uczynieniu roboty, we złocie, we śrebrze, i miedzi,
Exodus	Wj	2	35	33	I w rzezaniu kamienia, i w robocie ciesielskiéj. Cokolwiek misternego wynaleziono być może,
Exodus	Wj	2	35	34	Dał do serca jego: Ooliaba téż, syna Achisamech z pokolenia Dan:
Exodus	Wj	2	35	35	Obudwu wyćwiczył mądrością, aby czynili robotę ciesielską, tkacką, i haftarską, z hiacyntu, i szarłatu, i karmazynu dwakroć farbowanego, i bisioru, aby tkali wszystko, i nowe wszelakie rzeczy wynajdowali.
Exodus	Wj	2	36	1	Uczynił tedy Bezeleel i Ooliab, i każdy mąż mądry, którym dał Pan mądrość i rozum, aby umieli misternie urobić, co do potrzeby świątnice należy, i co Pan przykazał.
Exodus	Wj	2	36	2	I gdy ich wezwał Mojżesz i każdego męża wyćwiczonego, któremu dał Pan mądrość, i którzy się dobrowolnie ofiarowali na robotę,
Exodus	Wj	2	36	3	Oddał im wszystkie dary synów Izraelowych. Którzy gdy z pilnością robili, na każdy dzień rano śluby lud ofiarował.
Exodus	Wj	2	36	4	Dlaczego rzemieślnicy przymuszeni przyjść,
Exodus	Wj	2	36	5	Mówili Mojżeszowi: Więcéj lud ofiaruje, niźli potrzeba.
Exodus	Wj	2	36	6	Kazał tedy Mojżesz woźnego głosem wołać: Ani mąż, ani niewiasta niechaj nic więcéj nie dawa na robotę świątnice. I tak przestano od ofiarowania,
Exodus	Wj	2	36	7	Przeto że rzeczy ofiarowanych dosyć było i zbywało.
Exodus	Wj	2	36	8	I uczynili wszyscy mądrzy sercem, ku wykonaniu roboty przybytku, opon dziesięć, z bisioru kręconego, i hiacyntu, i szarłatu, i z karmazynu dwakroć farbowanego robotą wzorzystą, i rzemiosłem tkackiem:
Exodus	Wj	2	36	9	Z których jedna miała na dłużą dwadzieścia i ośm łokci, a na szerzą cztery, jedna miara była wszystkich opon.
Exodus	Wj	2	36	10	I złączył pięć opon jednę z drugą, i drugie pięć złączył pospołu.
Exodus	Wj	2	36	11	Poczynił téż petlice z hiacyntu, po kraju opony jednéj z obu stron, i po kraju opony drugiéj także:
Exodus	Wj	2	36	12	Aby przeciw sobie zeszły się wespół petlice, i jedna się z drugą spinała.
Exodus	Wj	2	36	13	Przeto ulał i pięćdziesiąt kolców złotych, któreby ujmowały petlice opon, i był jeden przybytek.
Exodus	Wj	2	36	14	Uczynił téż dek jedenaście z koziéj sierści, dla przykrywania wierzchu przybytkowego.
Exodus	Wj	2	36	15	Jedna deka wzdłuż miała trzydzieści łokci, a w szerz cztery łokcie: jednéj miary były wszystkie deki:
Exodus	Wj	2	36	16	Z których pięć złączył osobno, a sześć innych osobno.
Exodus	Wj	2	36	17	I uczynił petlic pięćdziesiąt na kraju deki jednéj: a pięćdziesiąt na kraju deki drugiéj, aby się pospołu schodziły.
Exodus	Wj	2	36	18	I haczków miedzianych pięćdziesiąt, któremiby się spinało przykrycie, aby jedno przykrycie ze wszystkich dek było.
Exodus	Wj	2	36	19	Uczynił i przykrycie przybytku z skór baranich czerwono farbowanych, i drugie zwierzchu przykrycie z skór fiołkowéj maści.
Exodus	Wj	2	36	20	Narobił i deszczek przybytku z drzewa Setym stojących.
Exodus	Wj	2	36	21	Dziesięć łokći była dłuża deszczki jednéj, a półtora łokcia szerzą miała.
Exodus	Wj	2	36	22	Dwoje fugowanie było w każdéj desce, aby się jedna z drugą schodziła. Tak uczynił u wszystkich deszczek przybytku.
Exodus	Wj	2	36	23	Z których dwadzieścia na stronę południową były, przeciwko wiatru południowemu,
Exodus	Wj	2	36	24	Ze czterdzieścią podstawków śrebrnych: dwa podstawki pod jednę deszczkę kładziono z obu stron węgłów, gdzie się fugowania boków na węgłach kończą.
Exodus	Wj	2	36	25	Na stronę téż przybytku, która patrzy na północy, uczynił dwadzieścia deszczek,
Exodus	Wj	2	36	26	Ze czterdziestą podstawków śrebrnych, dwa podstawki do każdéj deszczki.
Exodus	Wj	2	36	27	A ku zachodowi, to jest na tę stronę przybytku, która ku morzu patrzy, uczynił sześć deszczek,
Exodus	Wj	2	36	28	I inne dwie na każdym węgle przybytku w tyle.
Exodus	Wj	2	36	29	Które były spojone od spodku aż do wierzchu, a w jedno się spojenie pospołu zchodziły. Tak uczynił z obu stron na węgłach:
Exodus	Wj	2	36	30	Żeby ośm było pospołu deszczek, i miały podstawków śrebrnych szesnaście, to jest dwa podstawki pod każdą deszczką.
Exodus	Wj	2	36	31	Uczynił téż drążki z drzewa Setym, pięć ku trzymaniu deszczek jednéj strony przybytku,
Exodus	Wj	2	36	32	A pięć drugich ku zjęciu deszczek drugiéj strony: i krom tych inną pięć na zachodnią stronę przybytku przeciw morzu.
Exodus	Wj	2	36	33	Uczynił téż drążek inny, któryby przez środek deszczek od węgła aż do węgła przechodził.
Exodus	Wj	2	36	34	A deszczki same pozłocił, ulawszy podstawki ich śrebrne. A kolca ich poczynił, przez któreby drążki możono wkładać: które téż same złotemi blaszkami okrył.
Exodus	Wj	2	36	35	Uczynił i zasłonę z hiacyntu, i szarłatu, i karmazynu, i bisioru kręconego robotą tkacką mienioną i przetykaną.
Exodus	Wj	2	36	36	I cztery słupy z drzewa Setym, które z wierzchami pozłocił, ulawszy podstawki ich śrebrne.
Exodus	Wj	2	36	37	Uczynił téż zasłonę we wejściu przybytku z hiacyntu, szarłatu, z karmazynu, i bisioru kręconego, robotą haftarską.
Exodus	Wj	2	36	38	I słupów pięć z wierzchami ich, które powlókł złotem, a podstawki ich ulał miedziane.
Exodus	Wj	2	37	1	A Bezeleel urobił i skrzynię z drzewa Setym, mającą półtrzecia łokcia wzdłuż, a półtora łokcia w szerz, wyża téż na półtora łokcia była: i oklókł ją złotem co najczystszem wewnątrz i zwierzchu.
Exodus	Wj	2	37	2	I uczynił jéj koronę złotą w około.
Exodus	Wj	2	37	3	Ulawszy cztery kolca złote po czterech węgłach jéj: dwa kolca po jednéj stronie, a dwa po drugiéj.
Exodus	Wj	2	37	4	Drążki téż uczynił z drzewa Setym, które powlókł złotem,
Exodus	Wj	2	37	5	I które włożył w kolca, które były po bokach skrzynie, ku noszeniu jéj.
Exodus	Wj	2	37	6	Uczynił téż ubłagalnią, to jest wyrocznicę ze złota najczystszego na półtrzecia łokcia w dłuż, a na półtora w szerz.
Exodus	Wj	2	37	7	Ktemu dwa Cherubiny ze złota bitego, które postawił z obu stron ubłagalnie.
Exodus	Wj	2	37	8	Cheruba jednego na wierzchu jednéj strony, a Cheruba drugiego na wierzchu drugiéj strony, dwu Cherubinów na obu wierzchach ubłagalnie.
Exodus	Wj	2	37	9	Rozciągające skrzydła i nakrywające ubłagalnią, a spólnie na się i na nię patrzące.
Exodus	Wj	2	37	10	Uczynił i stół z drzewa Setym, wzdłuż na dwa łokcie, a w szerz na jeden łokieć, który miał wzwyż półtora łokcia.
Exodus	Wj	2	37	11	I powlókł go złotem co najczystszem i uczynił mu listwę złotą wkoło.
Exodus	Wj	2	37	12	A saméj listwie koronę złotą miejscami gładką na cztery palce, a na téjże drugą koronę złotą.
Exodus	Wj	2	37	13	Ulał i cztery kolca złote, które przyprawił do czterech węgłów u każdéj nogi stołu.
Exodus	Wj	2	37	14	Przeciwko koronie: i wprawił w nie drążki, żeby mógł być noszony stół.
Exodus	Wj	2	37	15	Same téż drążki uczynił z drzewa Setym i powlókł je złotem.
Exodus	Wj	2	37	16	I naczynie ku różnym potrzebom stołowym, miski, czasze, i kubki, i kadzidlnice, ze złota czystego, w których mają być ofiarowane mokre ofiary.
Exodus	Wj	2	37	17	Uczynił téż lichtarz kowany ze złota najczystszego, z którego słupca, pióra, czaszki, i gałki, i lilie pochodziły:
Exodus	Wj	2	37	18	Sześć na obu stronach, trzy pióra z jednéj strony, a trzy z drugiéj:
Exodus	Wj	2	37	19	Trzy czaszki na kształt orzecha, na każdem piórze, a gałki wespół i lilia: a trzy czaszki na kształt orzecha na piórze drugiem, a gałki wespół i lilie. Jednaka była robota sześci piór, które pochodziły z słupca lichtarzowego.
Exodus	Wj	2	37	20	A na samym słupcu były cztery czaszki nakształt orzecha, a gałki przy każdéj wespół i lilie.
Exodus	Wj	2	37	21	I gałki podedwiema piórami na trzech miejscach, których pospołu jest sześć piór wychodzących z słupca jednego.
Exodus	Wj	2	37	22	A tak i gałki i pióra z niego były wszystkie ukowane ze złota najczystszego.
Exodus	Wj	2	37	23	Uczynił téż siedm lamp z nożyczkami ich i naczynie, w którychby ustrzyżki gaszono, ze złota najczystszego.
Exodus	Wj	2	37	24	Talent złota ważył lichtarz ze wszytkiem naczyniem swojem.
Exodus	Wj	2	37	25	Uczynił i ołtarz do kadzenia z drzewa Setym, na cztery strony mający po łokciu, a nazwyż dwa: z którego węgłów wychodziły rogi.
Exodus	Wj	2	37	26	I powlókł go złotem najczystszem, z kratką, i ścianami, i rogami,
Exodus	Wj	2	37	27	I uczynił mu koronę złociuchną wkoło i dwie kolca złote pod koroną na każdym boku, aby w nie wkładano drążki, i mógł być noszony ołtarz.
Exodus	Wj	2	37	28	A same drążki uczynił z drzewa Setym, i powlókł blachami złotemi.
Exodus	Wj	2	37	29	Złożył téż olejek na maść poświęcenia, i kadzenie z wonnych rzeczy najczystszych, robotą Aptekarską.
Exodus	Wj	2	38	1	Uczynił i ołtarz całopalenia z drzewa Setym, po piąci łokci na cztery strony, a trzy na zwyż:
Exodus	Wj	2	38	2	Którego rogi z węgłów wychodziły: i powlókł go blachami miedzianemi.
Exodus	Wj	2	38	3	A na potrzeby jego nagotował z miedzi naczynia różnego, kotłów, kleszczy, widełek, osęczek, i naczynia do brania w się ognia.
Exodus	Wj	2	38	4	I kratę jego na kształt sieci uczynił miedzianą, a pod nią w pośród ołtarza ognisko.
Exodus	Wj	2	38	5	Ulawszy cztery kolca na także wiele końców kraty, na zakładanie drążków ku noszeniu:
Exodus	Wj	2	38	6	Które i same uczynił z drzewa Setym i powlókł blachami miedzianemi.
Exodus	Wj	2	38	7	I wprawił je w kolca, które na bokach ołtarza wychodziły. A sam ołtarz nie był wewnątrz zupełny, ale wydrożały z deszczek, a czczy wewnątrz.
Exodus	Wj	2	38	8	Udziałał i umywalnią miedzianą z podstawkiem jéj, ze zwierciadeł niewiast, które strzegły u drzwi przybytku.
Exodus	Wj	2	38	9	Uczynił i sień, na któréj stronie południowéj były opony z bisioru kręconego, na sto łokci.
Exodus	Wj	2	38	10	Słupów miedzianych dwadzieścia z podstawkami swemi: wierzchy słupów, i wszystko roboty rzezanie śrebrne.
Exodus	Wj	2	38	11	Także na stronie od północy, opony, słupy i podstawki, i wierzchy słupów téjże miary, i roboty, z kruszczu były.
Exodus	Wj	2	38	12	A na téj stronie, która patrzy na zachód, były opony na pięćdziesiąt łokci, słupów dziesięć z podstawkami swymi miedzianych: a wierzchy słupów i wszystko roboty rzezanie śrebrne.
Exodus	Wj	2	38	13	Na wschód zaś słońca zgotował opony na pięćdziesiąt łokci:
Exodus	Wj	2	38	14	Z których piętnaście łokci trzech słupów, z podstawkami swemi jeden bok dzierżał.
Exodus	Wj	2	38	15	A na drugiéj stronie; (bo między obiema uczynił wchodzenie do przybytku) były takież opony na piętnaście łokci, i trzy słupy, i tak wiele podstawków.
Exodus	Wj	2	38	16	Wszystkie opony do sieni utkane były z bisioru kręconego.
Exodus	Wj	2	38	17	Podstawki słupów były miedziane, a wierzchy ich ze wszytkiem swem rzezaniem śrebrne: ale i same słupy do sieni śrebrem oprawił.
Exodus	Wj	2	38	18	A w wejściu jéj uczynił oponę haftarską robotą z hiacyntu, z szarłatu, karmazynu, i z bisioru kręconego, która miała dwadzieścia łokci na dłużą, a wyż na pięć łokci była, według miary, którą wszystkie opony sienne miały.
Exodus	Wj	2	38	19	A słupów w wejściu było cztery, z podstawkami miedzianemi, a wierzchy ich i rzezanie śrebrne.
Exodus	Wj	2	38	20	Kołki téż do przybytku i do sieni wkoło, uczynił miedziane.
Exodus	Wj	2	38	21	Te są naczynia przybytku świadectwa, które policzone są wedle przykazania Mojżeszowego w Ceremoniach Lewitów, przez rękę Ithamara, syna Aarona kapłana:
Exodus	Wj	2	38	22	Które Bezeleel, syn Uryego, syna Hurowego z pokolenia Judy, za rozkazaniem przez Mojżesza Pańskiem wykonał,
Exodus	Wj	2	38	23	Wziąwszy k sobie towarzysza Ooliaba, syna Achisamech z pokolenia Dan, który téż sam rzemieślnik około drzewa wyborny był, i tkacz, i haftarz z hiacyntu, z szarłatu, karmazynu i z bisioru.
Exodus	Wj	2	38	24	Wszystkiego złota, które wydano na budowanie świątnice, i które ofiarowano w podarzech, dwadzieścia i dziewięć talentów było, i siedm set i trzydzieści syklów na wagę świątnice.
Exodus	Wj	2	38	25	A ofiarowano było od tych, którzy szli w poczet, od dwudziestu lat i wyżéj, z sześci set i trzech tysięcy, i z piąci set i z piącidziesiąt zbrojnych.
Exodus	Wj	2	38	26	Było nadto sto talentów śrebra, z których ulane są podstawki świątnice i wejścia, gdzie zasłona wisi.
Exodus	Wj	2	38	27	Sto podstawków uczynione są ze stu talentów, każdy talent na każdy podstawek licząc.
Exodus	Wj	2	38	28	A z tysiąca i siedmi set i siedmidziesiąt i piąci uczynił wierzchy słupów, które téż same powlókł śrebrem.
Exodus	Wj	2	38	29	Miedzi téż ofiarowano talentów siedmdziesiąt i dwa tysiące, i cztery sta nadto syklów,
Exodus	Wj	2	38	30	Z których ulano podstawki w wejściu przybytku świadectwa, i ołtarz miedziany z kratką jego, i wszystkie naczynia, które ku potrzebom jego należą:
Exodus	Wj	2	38	31	I podstawki sieni tak wkoło jako i w wejściu do niéj, i kołki do przybytku, i do sieni, wokoło.
Exodus	Wj	2	39	1	Z hiacyntu zasię, z szarłatu, z karmazynu i bisioru poczynił szaty, w któreby się obłóczył Aaron, kiedy służył w świątnicy, jako przykazał Pan Mojżeszowi.
Exodus	Wj	2	39	2	A tak sprawił Naramiennik ze złota, z hiacyntu, i szarłatu, i karmazynu dwakroć farbowanego, i bisioru kręconego,
Exodus	Wj	2	39	3	Robotą tkacką, i nastrzygł blaszek złotych i wyciągnął je na nici, aby się mogły przeplatać z pierwszych farb wątkiem.
Exodus	Wj	2	39	4	I dwa kraje wespołek się złączające, na obu bokach końców,
Exodus	Wj	2	39	5	I pas z tychże maści, jako był Pan przykazał Mojżeszowi.
Exodus	Wj	2	39	6	Zgotował i dwa kamienie Onychinowe, osadzone i wprawione we złoto, i ryte robotą złotniczą imiony synów Izraelowych.
Exodus	Wj	2	39	7	I przyprawił je na bokach Naramiennika na pamiątkę synów Izraelowych, jako Pan przykazał Mojżeszowi,
Exodus	Wj	2	39	8	Udziałał téż Racyonał robotą wzorzystą, według roboty Naramiennika ze złota, z hiacyntu, szarłatu, karmazynu dwakroć farbowanego, i bisioru kręconego:
Exodus	Wj	2	39	9	Na cztery granie, dwoisty, na piędzi.
Exodus	Wj	2	39	10	I nasadził weń cztery rzędy drogich kamieni. W pierwszym rzędzie był Sardyus, Topazyus, Smaragd.
Exodus	Wj	2	39	11	We wtórym, Karbunkulus, Szafir i Jaspis.
Exodus	Wj	2	39	12	W trzecim, Liguryus, Achates, Amethist.
Exodus	Wj	2	39	13	W czwartym, Chrysolith, Onychin i Beryllus: osadzone i oprawione złotem w rzędziech swoich.
Exodus	Wj	2	39	14	A te dwanaście kamieni były rzezane imionmi dwunaście pokolenia Izraelowego, każdy imieniem każdego.
Exodus	Wj	2	39	15	Udziałali u Racyonału i łańcuszki wespółek spięte, ze złota najczystszego:
Exodus	Wj	2	39	16	I dwa haczki, i także wiele obrączek złotych: a obrączki przyprawili na obu krajach Racyonału,
Exodus	Wj	2	39	17	Z którychby wisiały dwa łańcuszki złote, które założyli na haczki, które na rogach Naramiennika były wysadzone.
Exodus	Wj	2	39	18	Te i naprzód i nazad tak się z sobą schodziły, iż Naramiennik i Racyonał pospołu się wiązały,
Exodus	Wj	2	39	19	Do pasa przypięte, i obrączkami tężéj przyciągnione, które złączał sznur z hiacyntu, aby wolno nie wisiały i nie ruszały się od siebie, tak jako Pan przykazał Mojżeszowi.
Exodus	Wj	2	39	20	Uczynił téż i szatę Naramiennika wszystkę z hiacyntu.
Exodus	Wj	2	39	21	I kaplerzyk na wierzchu jéj przeciw środkowi, i bram około kaplerzyka tkany:
Exodus	Wj	2	39	22	A na dole u nóg malogranaty z hiacyntu, szarłatu, karmazynu i z bisioru kręconego,
Exodus	Wj	2	39	23	I dzwoneczki ze złota najczystszego, które przyprawili między malogranatami u dołu onéj szaty wkoło.
Exodus	Wj	2	39	24	A dzwonyszek złoty i malogranat, w które ubrany chodził najwyższy kapłan, kiedy służbę odprawował, jako był Pan przykazał Mojżeszowi.
Exodus	Wj	2	39	25	Poczynili téż suknie z bisioru robotą tkacką Aaronowi i synom jego:
Exodus	Wj	2	39	26	I czapki z koronkami ich bisiorowe:
Exodus	Wj	2	39	27	I ubrania płócienne z bisioru:
Exodus	Wj	2	39	28	A pas z bisioru kręconego, hiacyntu, szarłatu i karmazynu dwakroć farbowanego, robotą haftarską, jako Pan był przykazał Mojżeszowi.
Exodus	Wj	2	39	29	Sprawili i blachę świętego uczczenia ze złota najczystszego, i napisali na niéj robotą złotniczą: Święte Pańskie.
Exodus	Wj	2	39	30	I przywiązali ją do czapki sznurem hiacyntowym, jako był Pan przykazał Mojżeszowi.
Exodus	Wj	2	39	31	Dokończono tedy wszystkiéj roboty przybytku i wierzchu świadectwa: i uczynili synowie Izraelowi wszystko, co był Pan przykazał Mojżeszowi.
Exodus	Wj	2	39	32	I oddali przybytek i wierzch, i wszystkie naczynia, kolca, deszczki, drążki, słupy i podstawki,
Exodus	Wj	2	39	33	Przykrycie z skór baranich czerwono farbowanych, i drugie prykrycie z fiołkowéj maści skór.
Exodus	Wj	2	39	34	Zasłonę, skrzynię, drążki, ubłagalnią,
Exodus	Wj	2	39	35	Stół z naczyniem jego i z chleby pokładnymi:
Exodus	Wj	2	39	36	Lichtarz, lampy i naczynie ich z oliwą:
Exodus	Wj	2	39	37	Ołtarz złoty i olejek, i kadzenie z wonnych rzeczy:
Exodus	Wj	2	39	38	I oponę w wejściu przybytku:
Exodus	Wj	2	39	39	Ołtarz miedziany, kratkę, drążki, i wszystkie naczynia jego: umywalnią z podstawkiem jéj: opony do sieni, i słupy z podstawkami swymi:
Exodus	Wj	2	39	40	Oponę w wejściu sieni, i powrózki do niéj i kołki. Na żadnem naczyniu nie schodziło, które na służbę przybytku, i na wierzch przymierza poczynić rozkazano.
Exodus	Wj	2	39	41	Szaty téż, których kapłani używają w świątnicy, to jest Aaron i synowie jego,
Exodus	Wj	2	39	42	Oddali synowie Izraelowi, jako Pan był przykazał.
Exodus	Wj	2	39	43	Które gdy Mojżesz ujrzał wszystkie wykonane, błogosławił im.
Exodus	Wj	2	40	1	I rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc:
Exodus	Wj	2	40	2	Miesiąca pierwszego, dnia pierwszego księżyca, postawisz przybytek świadectwa,
Exodus	Wj	2	40	3	I postawisz w nim skrzynię, i zapuścisz przed nią zasłonę: a
Exodus	Wj	2	40	4	Wniósłszy stół, położysz na nim, coć porządnie przykazano: lichtarz będzie stał z lampami swemi,
Exodus	Wj	2	40	5	I ołtarz złoty, na którym palą kadzenie, przed skrzynią świadectwa: oponę zawiesisz w wejściu przybytku,
Exodus	Wj	2	40	6	A przed nią ołtarz całopalenia:
Exodus	Wj	2	40	7	Umywalnią między ołtarzem a przybytkiem, którą napełnisz wodą.
Exodus	Wj	2	40	8	A sień obtoczysz oponami, i wejście do niéj.
Exodus	Wj	2	40	9	A wziąwszy olejek pomazania, namażesz przybytek z naczyniem jego, aby były poświęcone.
Exodus	Wj	2	40	10	Ołtarz całopalenia, i wszystkie naczenia jego:
Exodus	Wj	2	40	11	Umywalnią z podstawkiem jéj, wszystko olejkiem pomazania poświęcisz, aby były święte świętych.
Exodus	Wj	2	40	12	I przywiedziesz Aarona i syna jego do drzwi przybytku świadectwa: i omyte wodą,
Exodus	Wj	2	40	13	Obleczesz w szaty święte, aby mi służyli, a pomazanie ich na kapłaństwo wieczne pomogło.
Exodus	Wj	2	40	14	I uczynił Mojżesz wszystko, co Pan przykazał.
Exodus	Wj	2	40	15	A tak miesiąca pierwszego, roku wtórego, pierwszego dnia miesiąca, postawion jest przybytek.
Exodus	Wj	2	40	16	I podniósł go Mojżesz, i postawił deszczki i podstawki i drążki, i postawił słupy.
Exodus	Wj	2	40	17	I rozciągnął wierzch nad przybytkiem, włożywszy na wierzch przykrycie, jako Pan był rozkazał.
Exodus	Wj	2	40	18	Włożył téż świadectwo do skrzynie, założywszy na dół drążki, a wyrocznicę na wierzch.
Exodus	Wj	2	40	19	A wniósłszy skrzynię do przybytku, zawiesił przed nią zasłonę, aby wypełnił Pańskie rozkazanie.
Exodus	Wj	2	40	20	Postawił i stół w przybytku świadectwa na północną stronę przed zasłoną,
Exodus	Wj	2	40	21	Sporządziwszy na oczach chleby pokładne, jako był przykazał Pan Mojżeszowi:
Exodus	Wj	2	40	22	Postawił i lichtarz w przybytku świadectwa, naprzeciwko stołowi, na stronie południowéj.
Exodus	Wj	2	40	23	Postanowiwszy porządnie lampy według przykazania Pańskiego,
Exodus	Wj	2	40	24	Postawił i ołtarz złoty pod przykryciem świadectwa przeciwko zasłonie,
Exodus	Wj	2	40	25	I palił na nim kadzenie wonnych rzeczy, jako był rozkazał Pan Mojżeszowi.
Exodus	Wj	2	40	26	Zawiesił téż oponę w wejściu przybytku świadectwa.
Exodus	Wj	2	40	27	I ołtarz całopalenia w sieni świadectwa, ofiarując na nim całopalenie i ofiary, jako był Pan rozkazał.
Exodus	Wj	2	40	28	Umywalnią téż postawił między przybytkiem świadectwa i ołtarzem, napełniwszy ją wodą.
Exodus	Wj	2	40	29	I umywali Mojżesz i Aaron i synowie jego ręce swe i nogi.
Exodus	Wj	2	40	30	Gdy wchodzili pod przykrycie przymierza i przystępowali do ołtarza, jako był Pan przykazał Mojżeszowi.
Exodus	Wj	2	40	31	Postawił téż sień około przybytku i ołtarza, i rozciągnąwszy oponę w wejściu jéj, gdy się wszystko dokończyło,
Exodus	Wj	2	40	32	Okrył obłok przybytek świadectwa, a chwała Pańska napełniła go:
Exodus	Wj	2	40	33	I nie mógł Mojżesz wniść pod przykrycie przymierza; bo był obłok zakrył wszystko, a majestat Pański błyskał się; bo obłok zakrył był wszystko.
Exodus	Wj	2	40	34	Jeźli kiedy obłok odstępował od przybytku, ciągnęli synowie Izraelowi hufcami swymi.
Exodus	Wj	2	40	35	Jeźli wisiał nad przybytkiem, mieszkali na temże miejscu.
Exodus	Wj	2	40	36	Obłok bowiem Pański wisiał nad przybytkiem we dnie, a ogień w nocy, co widzieli wszyscy ludzie Izraelscy po wszystkich stanowiskach swoich. Przypisy
Leviticus	Kpł	3	1	1	I zawołał Mojżesza, i mówił mu Pan z przybytku świadectwa, mówiąc:
Leviticus	Kpł	3	1	2	Mów synom Izraelowym i rzeczesz do nich: Człowiek, któryby z was ofiarował ofiarę Panu, z bydła, to jest, z wołów a z owiec, ofiarując ofiary:
Leviticus	Kpł	3	1	3	Jeźliby całopalenie było ofiara jego, i z rogatego bydła, samca bez makuły będzie ofiarował u drzwi przybytku świadectwa, aby sobie ubłagał Pana.
Leviticus	Kpł	3	1	4	I położy rękę na głowę ofiary i będzie przyjemna i pomocna ku oczyszczeniu jego:
Leviticus	Kpł	3	1	5	I ofiaruje cielca przed Panem, i będą ofiarować synowie Aaronowi, kapłani krew jego, wylewając wkoło ołtarza, który jest przede drzwiami przybytku.
Leviticus	Kpł	3	1	6	I obłupiwszy skórę ofiary, zrąbią członki w kęsy,
Leviticus	Kpł	3	1	7	I podpalą ogień na ołtarzu, stós drew pierwéj ułożywszy.
Leviticus	Kpł	3	1	8	A członki, które są zrąbane na wierzchu, porządnie położywszy, to jest głowę i wszystko, co jest przy wątrobie,
Leviticus	Kpł	3	1	9	Jelita i nogi upłókawszy w wodzie: i spali je kapłan na ołtarzu na całopalenie i na wdzięczną wonią Panu.
Leviticus	Kpł	3	1	10	A jeźli ofiara jest z drobiu z owiec albo z kóz całopalenie: samca bez makuły odda:
Leviticus	Kpł	3	1	11	A ofiaruje go u boku ołtarza, który patrzy ku północy, przed Panem: a krew jego wyleją na ołtarz synowie Aaronowi wkoło:
Leviticus	Kpł	3	1	12	I rozbiorą członki, głowę i wszystko, co jest przy wątrobie, i włożą na drwa, pod które ma być podłożony ogień.
Leviticus	Kpł	3	1	13	A jelita i nogi wypłóczą w wodzie. A wszystko, co ofiarowano, zapali kapłan na ołtarzu na całopalenie, i wonność najwdzięczniejszą Panu.
Leviticus	Kpł	3	1	14	A jeźliby z ptastwa całopalenia była ofiara Panu, z synogarlic albo gołąbiąt:
Leviticus	Kpł	3	1	15	Ofiaruje ją kapłan u ołtarza: i zakręciwszy mu głowę do szyje, i przerwawszy miejsce rany, da wyciec krwi jego na kraj ołtarza.
Leviticus	Kpł	3	1	16	A pęcherzyk gardzielny i pierze porzuci blisko ołtarza ku wschodniéj stronie, na miejsce, gdzie popiół wysypują.
Leviticus	Kpł	3	1	17	I połamie skrzydła jego, i nie pokraje, ani przetnie jéj żelazem, i spali na ołtarzu, pode drwa ogień podłożywszy. Całopalenie jest i ofiara woni najwdzięczniejszéj Panu.
Leviticus	Kpł	3	2	1	Dusza, gdy przyniesie obiatę ofiary Panu: biała mąka będzie ofiara jéj: i naleje na nię oliwy, i włoży kadzidła.
Leviticus	Kpł	3	2	2	I przyniesie do synów Aaronowych kapłanów: z których jeden weźmie garść pełną mąki białéj i oliwy, i wszystko kadzidło, i położy pamiątkę na ołtarzu, na wonność najwdzięczniejszą Panu.
Leviticus	Kpł	3	2	3	A co zostanie z ofiary, będzie Aaronowe i synów jego, święte świętych z ofiar Pańskich.
Leviticus	Kpł	3	2	4	Ale gdy ofiarujesz ofiarę upieczoną w piecu: z białéj mąki, to jest chleby bez kwasu oliwą rozmieszane, i kreple przaśne oliwą pomazane.
Leviticus	Kpł	3	2	5	Jeźli obiata twoja będzie z panwie białéj mąki oliwą rozmięszana i bez kwasu,
Leviticus	Kpł	3	2	6	Podzielisz ją w kęsy, i wlejesz na nię oliwy,
Leviticus	Kpł	3	2	7	Ale jeźli z rostu będzie ofiara, także biała mąka oliwą będzie zaczyniona:
Leviticus	Kpł	3	2	8	Którą ofiarując Panu, oddasz w ręce kapłańskie.
Leviticus	Kpł	3	2	9	Który gdy ją będzie ofiarował, weźmie pamiętne z ofiary i spali na ołtarzu na wonność wdzięczności Panu.
Leviticus	Kpł	3	2	10	A cokolwiek zostanie, będzie Aaronowe i synów jego, święte świętych z obiat Pańskich.
Leviticus	Kpł	3	2	11	Wszelka obiata, którą ofiarują Panu, bez kwasu czyniona będzie, i bynajmniej kwasu ani miodu nie będą palić na ofierze Panu.
Leviticus	Kpł	3	2	12	Pierwociny tylko tych rzeczy będziecie ofiarować i dary: ale na ołtarz nie włożą ich na wonność wdzięczności.
Leviticus	Kpł	3	2	13	Cokolwiek ofiary będziesz ofiarował, solą posolisz, ani odejmiesz soli przymierza Boga twego z ofiary twojéj. Przy wszelkiéj obiacie twojéj ofiarujesz sól.
Leviticus	Kpł	3	2	14	Ale jeźli ofiarujesz dar pierwszego zboża twego Panu, z kłosów jeszcze zielonych, będziesz prażył ogniem i zetrzesz je jako krupy, i tak ofiarujesz pierwociny twoje Panu:
Leviticus	Kpł	3	2	15	Nalawszy z wierzchu oliwy, a włożywszy kadzidła; bo jest obiata Pańska:
Leviticus	Kpł	3	2	16	Z któréj kapłan spali na pamiątkę daru część startych krup i oliwy i kadzidło wszystko.
Leviticus	Kpł	3	3	1	Jeźliby ofiara zapokojnych była ofiara, a chciałby z skotu ofiarować, samca albo samicę, bez makuły ofiaruje przed Panem.
Leviticus	Kpł	3	3	2	I położy rękę na głowie ofiary swéj, która ofiarowana będzie w wejściu przybytku świadectwa: i wyleją synowie Aaronowi, kapłani krew wkoło ołtarza.
Leviticus	Kpł	3	3	3	I będą ofiarować z ofiar zapokojnych, na obiatę Panu łój, który okrywa wnętrze, i cokolwiek jest tłustości wewnątrz:
Leviticus	Kpł	3	3	4	Dwie nerki z łojem, który okrywa trzewa, i odziedzę wątroby z nereczkami.
Leviticus	Kpł	3	3	5	I spalą to na ołtarzu na całopalenie, drwa podnieciwszy, na obiatę najwdzięczniejszéj wonności Panu.
Leviticus	Kpł	3	3	6	A jeźli z owiec będzie dar i z zapokojnych ofiara: bądź samca ofiaruje, bądź samicę, bez makuły będą.
Leviticus	Kpł	3	3	7	Jeźli baranka będzie ofiarował przed Panem,
Leviticus	Kpł	3	3	8	Położy rękę swą na głowę ofiary swéj: która ofiarowana będzie w sieni przybytku świadectwa: i wyleją synowie Aaronowi krew jéj wkoło ołtarza.
Leviticus	Kpł	3	3	9	I ofiarują z ofiary zapokojnych ofiarę Panu: łój i ogon wszystek,
Leviticus	Kpł	3	3	10	Z nerkami, i tłustość, która okrywa brzuch i wszystko wnętrze, i obiedwie nereczki z tłustem, które jest przy trzewach, i odziedzę wątrobną z nereczkami.
Leviticus	Kpł	3	3	11	I spali je kapłan na ołtarzu na strawę ognia i obiaty Panu.
Leviticus	Kpł	3	3	12	Jeźliby koza była obiata jego, a ofiarowałby ją Panu:
Leviticus	Kpł	3	3	13	Położy rękę swą na jéj głowę i ofiaruje ją w wejściu przybytku świadectwa, i wyleją synowie Aaronowi krew jéj wkoło ołtarza.
Leviticus	Kpł	3	3	14	I wezmą z niéj na pastwę ognia Pańskiego łój, który okrywa brzuch, i który zakrywa wszystko wnętrze:
Leviticus	Kpł	3	3	15	Dwie nerki z odziedzą, która jest na nich wedle trzew, i tłustość wątroby z nereczkami.
Leviticus	Kpł	3	3	16	I spali je na ołtarzu kapłan na żywność ognia i najwdzięczniejszéj woni. Wszelki łój będzie Pański,
Leviticus	Kpł	3	3	17	Prawem wiecznem w rodzajach waszych, i wszech mieszkaniach waszych: ani krwie, ani łoju koniecznie jeść nie będziecie.
Leviticus	Kpł	3	4	1	I rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc:
Leviticus	Kpł	3	4	2	Mów synom Izraelowym: Dusza, któraby zgrzeszyła z niewiadomości, i ze wszystkich rozkazań Pańskich, które przykazał, aby nie czyniono, uczyniłaby co:
Leviticus	Kpł	3	4	3	Jeźliby kapłan, który jest pomazan, zgrzeszył, przywodząc lud ku grzechowi, ofiaruje za grzech swój cielca bez makuły Panu.
Leviticus	Kpł	3	4	4	I przywiedzie go do drzwi przybytku świadectwa przed Pana i położy rękę na głowę jego i ofiaruje go Panu.
Leviticus	Kpł	3	4	5	Poczerpnie téż ze krwie cielcowéj wnosząc ją do przybytku świadectwa.
Leviticus	Kpł	3	4	6	I omoczywszy palec we krwi, pokropi nią siedmkroć przed Panem, przeciwko zasłonie świątnice.
Leviticus	Kpł	3	4	7	I włoży z téjże krwie na rogi ołtarza kadzenia najwdzięczniejszego Panu, który jest w przybytku świadectwa: a ostatek wszystek krwie wyleje na podstawek ołtarza całopalenia, który jest w wejściu przybytku.
Leviticus	Kpł	3	4	8	A łój cielca wyjmie za grzech, tak ten, który okrywa wnętrzności, jako i wszystko, co we wnętrzu jest:
Leviticus	Kpł	3	4	9	Dwie nereczki i odziedzkę, która na nich jest przy trzewach, i tłustość wątroby z nereczkami.
Leviticus	Kpł	3	4	10	Jako wybierają z cielca ofiary zapokojnych: i spali je na ołtarzu całopalenia.
Leviticus	Kpł	3	4	11	A skórę i wszystko mięso z głowy i z nogami i z wnętrzem i z gnojem,
Leviticus	Kpł	3	4	12	I z ostatkiem mięsa, wyniesie za obóz na miejsce czyste, gdzie wysypują popiół: i zapali je na stósie drew, które na miejscu wysypanego popiołu spalone będą.
Leviticus	Kpł	3	4	13	A jeźliby wszystek lud Izraelski nie wiedział, a z niewiadomości uczynił, co przeciw przykazaniu Pańskiemu jest,
Leviticus	Kpł	3	4	14	A potemby obaczył grzech swój: ofiaruje za grzech swój cielca i przywiedzie go do drzwi przybytku.
Leviticus	Kpł	3	4	15	I włożą starsi z ludu ręce swe na głowę jego przed Panem: i ofiarowawszy cielca przed oblicznością Pańską,
Leviticus	Kpł	3	4	16	Wniesie kapłan, który jest pomazany, ze krwie jego do przybytku świadectwa:
Leviticus	Kpł	3	4	17	Omoczywszy palec, pokrapiając siedmkroć przeciw zasłonie.
Leviticus	Kpł	3	4	18	I włoży z téjże krwie na rogi ołtarza, który jest przed Panem w przybytku świadectwa: a ostatek onéj krwie wyleje przy podstawku ołtarza całopalenia, który jest przede drzwiami przybytku świadectwa.
Leviticus	Kpł	3	4	19	I wszystek łój jego weźmie i spali na ołtarzu.
Leviticus	Kpł	3	4	20	Tak czyniąc i z tym cielcem, jako uczynił i pierwéj: a gdy się będzie kapłan modlił za nimi, będzie im Pan miłościw.
Leviticus	Kpł	3	4	21	A samego cielca wyniesie za obóz i spali, jako i pierwszego cielca; bo jest za grzech pospólstwa.
Leviticus	Kpł	3	4	22	Jeźliby zgrzeszył książę, a uczyni niewiadomie jedno z wielu, co się Pańskim zakonem zakazuje,
Leviticus	Kpł	3	4	23	A potemby obaczył grzech swój, ofiaruje ofiarę Panu, kozła od kóz bez makuły.
Leviticus	Kpł	3	4	24	I położy rękę swą na głowę jego: a ofiarowawszy go na miejscu, gdzie zwykli zabijać całopalenie przed Panem, ponieważ za grzech jest,
Leviticus	Kpł	3	4	25	Omoczy kapłan palec we krwi ofiary za grzech i dotykając rogów ołtarza całopalenia, a ostatek wylewając u podstawku jego.
Leviticus	Kpł	3	4	26	A łój spali na wierzchu, jako jest obyczaj czynić przy ofiarach zapokojnych: i będzie się kapłan modlił zań i za grzech jego, a będzie mu odpuszczon.
Leviticus	Kpł	3	4	27	Jeźliby zgrzeszyła dusza niewiadomie z ludu ziemie, że uczyni cokolwiek z tych rzeczy, których się zakonem Pańskim zakazuje, a wstąpiłaby,
Leviticus	Kpł	3	4	28	I poznała grzech swój: ofiaruje kozę bez makuły.
Leviticus	Kpł	3	4	29	I włoży rękę na głowę ofiary, która za grzech jest, i ofiaruje ją na miejscu całopalenia.
Leviticus	Kpł	3	4	30	I weźmie kapłan ze krwie na palec swój: a dotknąwszy się rogów [0107]ołtarza całopalenia, ostatek wyleje u podstawku jego.
Leviticus	Kpł	3	4	31	A wszystkę tłustość wybrawszy, jako wybierają z ofiar zapokojnych, spali na ołtarzu na wonność wdzięczności Panu: i będzie się modlił za nim, a będzie mu odpuszczono.
Leviticus	Kpł	3	4	32	A jeźliby z drobiu ofiarował ofiarę za grzech, to jest owcę bez makuły:
Leviticus	Kpł	3	4	33	Położy rękę na głowę jéj, i ofiaruje ją na miejscu, kędy biją ofiary całopalenia.
Leviticus	Kpł	3	4	34	I weźmie kapłan krwie jéj palcem swym, a dotknąwszy się rogu ołtarza całopalenia, ostatek wyleje u podstawku jego.
Leviticus	Kpł	3	4	35	Wszystek téż łój wybrawszy, jako wybierają łój barani, którego ofiarują za zapokojne: spali na ołtarzu na zapał Panu: i będzie się modlił zań i za grzech jego, a będzie mu odpuszczono.
Leviticus	Kpł	3	5	1	Jeźliby zgrzeszyła dusza, i usłyszałaby głos przysięgającego, a byłby świadek, że albo sam widział, albo wie o tem: jeźli nie oznajmi, poniesie nieprawość swoję.
Leviticus	Kpł	3	5	2	Dusza, która się dotknie czego nieczystego, lub od zwierza zabitego, lub przez się zdechłego, albo któregóżkolwiek inszego płazu: a zapomni nieczystoty swojéj, winna jest, i wystąpiła.
Leviticus	Kpł	3	5	3	A jeźli się dotknie czego z człowieczéj nieczystości, według wszelkiéj nieczystości, którą się zwykł mazać: a zapamiętawszy, potem się obaczy, podlęże występkowi.
Leviticus	Kpł	3	5	4	Dusza, któraby przysięgła, a wyrzekłaby usty swemi, albo źle albo dobrze uczynić, a toby przysięgą i mową potwierdziła, a zapomniawszy potemby obaczyła występek swój:
Leviticus	Kpł	3	5	5	Niechaj czyni pokutę za grzech.
Leviticus	Kpł	3	5	6	A niech ofiaruje z trzody owcę, albo kozę, i będzie się kapłan modlił za nię i za grzech jéj.
Leviticus	Kpł	3	5	7	A jeźliby nie mogła ofiarować drobiu: niech ofiaruje parę synogarlic, albo dwoje gołąbiąt Panu, jedno za grzech, a drugie na całopalenie.
Leviticus	Kpł	3	5	8	I da je kapłanowi: który pierwsze ofiarując za grzech, załomi głowę jego ku skrzydełkom, tak żeby u szyje wisiała, a nie do końca się urwała,
Leviticus	Kpł	3	5	9	I pokropi krwią jego ścianę ołtarza, a cokolwiek zostanie: da wykapać na fundament jego; bo za grzech jest.
Leviticus	Kpł	3	5	10	Drugie zaś spali na całopalenie, jako jest obyczaj: i będzie się kapłan modlił zań i za grzech jego, a będzie mu odpuszczon.
Leviticus	Kpł	3	5	11	A jeźliby nie mogła ręka jego ofiarować pary synogarlic, albo dwojga gołąbiąt, ofiaruje za grzech swój białéj mąki dziesiątą część Ephy: nie wleje do niéj oliwy, ani kadzidła nic nie włoży; bo za grzech jest.
Leviticus	Kpł	3	5	12	I da ją kapłanowi: który nabrawszy z niej pełną garść, spali na ołtarzu, na pamiątkę onego, który ofiarował.
Leviticus	Kpł	3	5	13	Modląc się za nim i oczyszczając: a ostatek będzie sobie miał w upominku.
Leviticus	Kpł	3	5	14	I rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc:
Leviticus	Kpł	3	5	15	Dusza jeźliby przestępując ustawy z omyłki w tych rzeczach, które Panu są poświęcone, zgrzeszyła: ofiaruje za grzech swój barana bez makuły z trzód, którego kupić może za dwa sykle według wagi świątnice:
Leviticus	Kpł	3	5	16	A tę szkodę, którą uczynił, nagrodzi, i piątą część nadda oddając kapłanowi, który się będzie modlił za nim ofiarując barana, a będzie mu odpuszczono.
Leviticus	Kpł	3	5	17	Dusza jeźli z niewiadomości zgrzeszy, i uczyni jednę rzecz z tych, których się zakazuje zakonem Pańskim, a będąc winna grzechu, obaczy nieprawość swoję:
Leviticus	Kpł	3	5	18	Ofiaruje barana bez makuły z trzód kapłanowi, według miary i oszacowania grzechu: który się będzie modlił zań, gdyż niewiadomie uczynił, a będzie mu odpuszczono.
Leviticus	Kpł	3	5	19	Bo przez omyłkę wystąpił przeciw Panu.
Leviticus	Kpł	3	6	1	I rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc:
Leviticus	Kpł	3	6	2	Dusza, która zgrzeszy, a wzgardziwszy Pana, zaprzy bliźniemu rzeczy do schowania danéj, któréj jéj powierzono: albo co gwałtem wyciśnie, albo potwarz uczyni,
Leviticus	Kpł	3	6	3	Albo najdzie rzecz straconą, a zaprzawszy się nadto przysięże fałszywie, i cokolwiek innego uczyni z wielu rzeczy, w których zwykli ludzie grzeszyć,
Leviticus	Kpł	3	6	4	Przekonana w grzechu przywróci
Leviticus	Kpł	3	6	5	Wszystko, co zdradą chciała otrzymać, zupełnie, i nadto piątą część Panu, któremu szkodę uczyniła.
Leviticus	Kpł	3	6	6	A za grzech swój ofiaruje barana bez makuły z trzody, i da go kapłanowi, według oszacowania i miary przewinienia.
Leviticus	Kpł	3	6	7	Który się będzie modlił zań przed Panem, a będzie mu odpuszczona każda rzecz, którą czyniąc zgrzeszył.
Leviticus	Kpł	3	6	8	I rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc:
Leviticus	Kpł	3	6	9	Rozkaż Aaronowi i synom jego: Ten jest zakon całopalenia: Będzie palona na ołtarzu całą noc aż do zarania: ogień z tegoż ołtarza będzie.
Leviticus	Kpł	3	6	10	Oblecze się kapłan w szatę i w ubranie płócienne: i wybierze popiół, który żrący ogień spalił, i posypawszy go przy ołtarzu,
Leviticus	Kpł	3	6	11	Zewlecze pierwsze odzienie a oblókłszy się w inne, wyniesie go za obóz, a na miejscu bardzo czystem spali go, aż się w perz obróci.
Leviticus	Kpł	3	6	12	A ogień na ołtarzu zawżdy będzie gorzał, który będzie żywił kapłan, podkładając drwa rano na każdy dzień, i włożywszy nań całopalenie, będzie na nim palił łoje zapokojnych.
Leviticus	Kpł	3	6	13	Ogień ten ustawiczny jest, który nigdy nie ustanie na ołtarzu.
Leviticus	Kpł	3	6	14	Ten jest zakon obiaty i mokrych ofiar, które ofiarować będą synowie Aaronowi przed Panem i przed ołtarzem.
Leviticus	Kpł	3	6	15	Weźmie kapłan garść białéj mąki oliwą rozczynionéj, i wszystko kadzidło, które na mące jest położone: i spali je na ołtarzu na pamiątkę woni najwdzięczniejszéj Panu.
Leviticus	Kpł	3	6	16	A ostatek białéj mąki zje Aaron z synmi swymi bez kwasu, a zje na miejscu świętem sieni przybytku.
Leviticus	Kpł	3	6	17	A kwaszona nie będzie dla tego, iż się część jéj ofiaruje na zapał Pański: święte świętych będzie, jako za grzech i za występek.
Leviticus	Kpł	3	6	18	Mężczyzna tylko z pokolenia Aaronowego jeść je będzie. Zakonne i wieczne będzie w pokoleniach waszych z ofiar Pańskich. Każdy, kto się ich dotknie, będzie poświęcony.
Leviticus	Kpł	3	6	19	I rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc:
Leviticus	Kpł	3	6	20	Ta jest obiata Aarona i synów jego, którą ofiarować mają Panu w dzień pomazowania swego. Dziesiątą część Ephy mąki białéj ofiarują w ofierze wiecznéj, połowicę jéj rano, a połowicę jéj wieczór:
Leviticus	Kpł	3	6	21	Która w panewce zaczyniona oliwą usmażona będzie. A ofiaruje ją ciepłą na wonność najwdzięczniejszą Panu,
Leviticus	Kpł	3	6	22	Kapłan, który na ojcowskie miejsce prawnie wstąpił: a spalą wszystkę na ołtarzu.
Leviticus	Kpł	3	6	23	Każda bowiem ofiara kapłańska wszystka będzie spalona, a żaden z niéj nie będzie pożywał.
Leviticus	Kpł	3	6	24	I rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc:
Leviticus	Kpł	3	6	25	Mów Aaronowi i synom jego: Ten jest zakon ofiary za grzech: Na miejscu, gdzie ofiarują całopalenie, będzie ofiarowana przed Panem: święte świętych jest.
Leviticus	Kpł	3	6	26	Kapłan, który ofiaruje, będzie ją jadł na miejscu świętem, w sieni przybytku.
Leviticus	Kpł	3	6	27	Cokolwiek się dotknie mięsa jéj, będzie poświęcone. Jeźli szata krwią jéj będzie pokropiona, wypiorą ją na miejscu świętem.
Leviticus	Kpł	3	6	28	A naczynie gliniane, w którem ją warzono, stłuką, a jeźli naczynie będzie miedziane, wytrą je i wymyją wodą.
Leviticus	Kpł	3	6	29	Każdy mężczyzna z rodu kapłańskiego będzie mięsa jéj pożywał; bo święte świętych jest.
Leviticus	Kpł	3	6	30	Ofiara bowiem, którą biją za grzech, któréj krew noszą do przybytku świadectwa dla oczyszczenia w świątnicy, nie będzie jedzona, ale spalona ogniem.
Leviticus	Kpł	3	7	1	Ten téż zakon ofiary za występek, święte świętych jest.
Leviticus	Kpł	3	7	2	Przetóż gdzie będzie ofiarowane całopalenie, zabiją i ofiarę za występek: krew jéj wkoło ołtarza wyleją.
Leviticus	Kpł	3	7	3	Ofiarują z niéj ogon, i łój okrywający wnętrze:
Leviticus	Kpł	3	7	4	Dwie nereczki i tłustość, która jest przy trzewach, i odziedzę wątroby z nereczkami.
Leviticus	Kpł	3	7	5	I spali je kapłan na ołtarzu: zapał jest Panu za występek.
Leviticus	Kpł	3	7	6	Każdy mężczyzna z rodu kapłańskiego, na miejscu świętem będzie tego mięsa pożywał; albowiem święte świętych jest.
Leviticus	Kpł	3	7	7	Jako bywa ofiarowana ofiara za grzech, tak i za występek: obojéj ofiary jeden zakon będzie: na kapłana, który ją ofiaruje, przyjdzie.
Leviticus	Kpł	3	7	8	Kapłan, który ofiaruje całopalenia ofiarę, będzie miał skórę jéj.
Leviticus	Kpł	3	7	9	I każda ofiara z białéj mąki, którą pieką w piecu, i cokolwiek na rostcie, albo w panewce bywa przyprawione, tego kapłana będzie, który ją ofiaruje:
Leviticus	Kpł	3	7	10	Chocia oliwą zaczyniona, chocia suche rzeczy będą, wszystkim synom Aaronowym, równą miarą na każdego, będzie podzielona.
Leviticus	Kpł	3	7	11	Ten jest zakon ofiary zapokojnych, którą ofiarują Panu.
Leviticus	Kpł	3	7	12	Jeźli na dziękowanie ofiara będzie, ofiarują chleby bez kwasu oliwą pomazane, i kreple przaśne oliwą pomazane, i białą mąkę warzoną, i kołacze oliwą namazane:
Leviticus	Kpł	3	7	13	Chleby téż kwaszone z ofiarą dziękowania, którą za zapokojne ofiarują:
Leviticus	Kpł	3	7	14	Z których jeden za pierwociny będzie ofiarowan Panu, i dostanie się kapłanowi, który wyleje krew ofiary.
Leviticus	Kpł	3	7	15	Któréj mięso tegoż dnia jeść będą, ani zostanie nic z niego aż do poranku.
Leviticus	Kpł	3	7	16	Jeźli ślubem albo dobrowolnie kto ofiaruje ofiarę, tegoż takież dnia zjedzona będzie: ale i jeźliby co na zajutrz zostało, może być jedzono.
Leviticus	Kpł	3	7	17	Ale coby kolwiek nalazł dzień trzeci, ogień strawi.
Leviticus	Kpł	3	7	18	Jeżliby kto pożywał mięsa ofiary zapokojnéj dnia trzeciego, nadaremna będzie ofiara, ani pomoże ofiarującemu: i owszem którabykolwiek dusza takiem się jadłem splugawiła, przestępstwa winna będzie.
Leviticus	Kpł	3	7	19	Mięso, któreby się dotknęło czego nieczystego, nie będzie jedzone, ale ogniem będzie spalone: kto będzie czysty, będzie go pożywał.
Leviticus	Kpł	3	7	20	Dusza zmazana, któraby jadła z mięsa ofiary zapokojnych, która jest ofiarowana Panu, zginie z ludu swego.
Leviticus	Kpł	3	7	21	A któraby się dotknęła nieczystoty człowieczéj, albo bydlęcéj, albo wszelkiéj rzeczy, która splugawić może, a jadłaby z takowego mięsa, zginie z ludzi swoich.
Leviticus	Kpł	3	7	22	I rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc:
Leviticus	Kpł	3	7	23	Mów synom Izraelowym: Łoju owczego i wołowego i koziego jeść nie będziecie.
Leviticus	Kpł	3	7	24	Łój ścierwu zdechliny, i tego bydlęcia, które zwierz ugonił, będziecie mieć na rozmaite potrzeby.
Leviticus	Kpł	3	7	25	Jeźliby kto łój, który ma być ofiarowany na zapał Pański, jadł, zginie z ludu swego.
Leviticus	Kpł	3	7	26	Krwie téż wszelkiego zwierzęcia nie weźmiecie na pokarm, tak z ptaków, jako z bydląt.
Leviticus	Kpł	3	7	27	Wszelka dusza, któraby jadła krew, zginie z ludzi swoich.
Leviticus	Kpł	3	7	28	I rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc:
Leviticus	Kpł	3	7	29	Mów synom Izraelowym, mówiąc: Kto ofiaruje ofiarę zapokojnych Panu, niech zaraz ofiaruje i obiatę to jest: mokre ofiary jéj.
Leviticus	Kpł	3	7	30	Będzie trzymał w rękach łój ofiary i mostek: a gdy oboje ofiarowawszy Panu poświęci, odda kapłanowi:
Leviticus	Kpł	3	7	31	Który spali łój na ołtarzu, a mostek będzie Aaronów i synów jego.
Leviticus	Kpł	3	7	32	Łopatka téż prawa z ofiar zapokojnych dostanie się za pierwociny kapłanowi.
Leviticus	Kpł	3	7	33	Ktoby z synów Aaronowych ofiarował krew i łój ten będzie miał i łopatkę prawą za część swoję.
Leviticus	Kpł	3	7	34	Albowiem mostek podnoszenia i łopatkę odłączenia wziąłem od synów Izraelowych z ofiar ich zapokojnych: i dałem Aaronowi kapłanowi i synom jego prawem wiecznem, od wszystkiego ludu Izraelskiego.
Leviticus	Kpł	3	7	35	To jest pomazanie Aarona, i synów jego w obrzędziech Pańskich dnia, którego je ofiarował Mojżesz, żeby kapłański urząd odprawowali:
Leviticus	Kpł	3	7	36	I co im dawać przykazał Pan od synów Izraelowych ustawą wieczną w rodzajach ich.
Leviticus	Kpł	3	7	37	Ten jest zakon całopalenia i ofiary za grzech i za występek i za poświęcenie i ofiar zapokojnych:
Leviticus	Kpł	3	7	38	Które ustawił Pan Mojżeszowi na górze Synai, kiedy przykazał synom Izraelowym, aby ofiarowali ofiary swe Panu na puszczy Synai.
Leviticus	Kpł	3	8	1	I rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc:
Leviticus	Kpł	3	8	2	Weźmij Aarona z synami jego, szaty ich, i olejek pomazania, cielca za grzech, dwu baranów, kosz z przaśnikami.
Leviticus	Kpł	3	8	3	I zgromadzisz wszystko zgromadzenie do drzwi przybytku.
Leviticus	Kpł	3	8	4	Uczynił Mojżesz, jako Pan rozkazał: i zgromadziwszy wszystek lud przede drzwi przybytku,
Leviticus	Kpł	3	8	5	Rzekł: Ta jest mowa, którą Pan rozkazał uczynić.
Leviticus	Kpł	3	8	6	I natychmiast ofiarował Aarona i syny jego: i omywszy je,
Leviticus	Kpł	3	8	7	Ubrał najwyższego kapłana w koszulę lnianą, opasawszy go pasem, i oblókłszy go w szatę z hiacyntu, i na wierzch ramiennik włożył:
Leviticus	Kpł	3	8	8	Który ściągnąwszy pasem przystósował do Racyonału, w którym była Nauka i Prawda.
Leviticus	Kpł	3	8	9	Czapką téż nakrył głowę, a na niéj przeciw czole przyprawił blachę złotą poświęconą na poświęceniu, jako mu był Pan przykazał.
Leviticus	Kpł	3	8	10	Wziął i olejek namazywania, którem namazał przybytek ze wszystkiem naczyniem jego.
Leviticus	Kpł	3	8	11	A gdy poświęcając pokropił ołtarz siedmkroć, namazał go, i wszystkie naczynia jego, i umywalnią z podstawkiem jéj olejkiem poświęcił.
Leviticus	Kpł	3	8	12	Który wylawszy na głowę Aaronowę, pomazał go i poświęcił.
Leviticus	Kpł	3	8	13	Syny takież jego ofiarowawszy oblókł w szaty lniane i opasał pasy, i włożył czapki, jako był Pan rozkazał.
Leviticus	Kpł	3	8	14	Ofiarował i cielca za grzech: i gdy na głowę jego włożył Aaron i synowie jego ręce swe,
Leviticus	Kpł	3	8	15	Ofiarował go nabrawszy krwie, i omoczywszy palec, dotknął się rogów ołtarzowych wkoło. Który oczyściwszy i poświęciwszy, wylał ostatek krwie do spodku jego.
Leviticus	Kpł	3	8	16	A łój, który był na wnętrzu, i odziedzę wątrobną, i dwie nereczki z tłustością ich spalił na ołtarzu:
Leviticus	Kpł	3	8	17	Cielca z skórą i z mięsem i gnojem paląc za obozem, jako Pan był przykazał.
Leviticus	Kpł	3	8	18	Ofiarował i barana na całopalenie: na którego głowę gdy Aaron i synowie jego włożyli ręce swe,
Leviticus	Kpł	3	8	19	Ofiarował go, i wylał krew jego wkoło ołtarza.
Leviticus	Kpł	3	8	20	A samego barana w sztuki zsiekawszy, głowę jego i członki i łój spalił ogniem,
Leviticus	Kpł	3	8	21	Spłókawszy pierwéj jelita z nogami. I zaraz całego barana spalił na ołtarzu, przeto iż był całopaleniem najwdzięczniejszéj woni Panu, jako mu był przykazał.
Leviticus	Kpł	3	8	22	Ofiarował i barana wtórego, na poświęceniu kapłanów: i włożyli na głowę jego Aaron i synowie jego ręce swoje.
Leviticus	Kpł	3	8	23	Którego ofiarowawszy Mojżesz, wziąwszy ze krwie jego, dotknął się końca ucha prawego Aaronowego. i wielkiego palca prawéj ręki, także téż i nogi.
Leviticus	Kpł	3	8	24	Ofiarował i syny Aaronowe. A gdy krwią barana ofiarowanego dotknął się końca prawego ucha każdego z nich, i palca wielkiego ręki i nogi prawéj, ostatek wylał na ołtarz w około.
Leviticus	Kpł	3	8	25	A łój i ogon i wszystkę tłustość, która okrywa jelita i odziedzę wątroby, i dwie nerki z łojem ich, i łopatkę prawą oddzielił.
Leviticus	Kpł	3	8	26	A wziąwszy z kosza przaśników, który był przed Panem, chleb bez [0111]kwasu, i kołacz oliwą zaczyniony, i krepel, włożył na łoje, i łopatkę prawą,
Leviticus	Kpł	3	8	27	Dając wespół wszystko Aaronowi i synom jego: którzy gdy je podnieśli przed Panem,
Leviticus	Kpł	3	8	28	Zasię wziąwszy je z ręku ich, spalił na ołtarzu całopalenia; bo była obiata poświęcenia, na wdzięczną wonność ofiary Panu.
Leviticus	Kpł	3	8	29	I wziął mostek, podnosząc go przed Panem, z barana poświęcenia za część swoję, jako mu Pan był przykazał.
Leviticus	Kpł	3	8	30	A wziąwszy olejek i krew, która była na ołtarzu, pokropił Aarona, i szaty jego, i syny jego, i szaty ich.
Leviticus	Kpł	3	8	31	A gdy je poświęcił w ubiorze ich, przykazał im, mówiąc: warzcie mięso przede drzwiami przybytku, a tam je jedzcie, chleby téż poświęcenia jedzcie, które w kosz są włożone, jako mi Pan przykazał, mówiąc: Aaron i synowie jego zjedzą je.
Leviticus	Kpł	3	8	32	A cokolwiek zostanie mięsa i chleba, ogień strawi.
Leviticus	Kpł	3	8	33	Ze drzwi téż przybytku nie wynidziecie przez siedm dni, aż do dnia, którego się wypełni czas poświęcenia waszego: przez siedm dni bowiem kończy się poświęcenie:
Leviticus	Kpł	3	8	34	Jako się i teraz stało, aby się porządek poświęcenia wypełnił.
Leviticus	Kpł	3	8	35	We dnie i w nocy mieszkać będziecie w przybytku, pilnując straży Pańskiéj, abyście nie pomarli; bo mi tak przykazano.
Leviticus	Kpł	3	8	36	I uczynili Aaron i synowie jego wszystkie rzeczy, które mówił Pan przez rękę Mojżeszową.
Leviticus	Kpł	3	9	1	A gdy przyszedł dzień ósmy, wezwał Mojżesz Aarona i synów jego, i starszych Izraelskich, i rzekł do Aarona:
Leviticus	Kpł	3	9	2	Weźmij z stada cielca za grzech, i barana na całopalenie, obu bez makuły, i ofiaruj je przed Panem.
Leviticus	Kpł	3	9	3	A do synów Izraelowych mówić będziesz: Weźmijcie kozła za grzech, i cielca i baranka, roczne a bez makuły na całopalenie,
Leviticus	Kpł	3	9	4	Wołu i barana na zapokojne: i ofiarujcie je przed Panem, przy ofierze każdego, białą mąkę oliwą zaczynioną ofiarując; dziś bowiem Pan ukaże się wam.
Leviticus	Kpł	3	9	5	Przynieśli tedy wszystko, co rozkazał Mojżesz, do drzwi przybytku: gdzie gdy wszystek lud stał,
Leviticus	Kpł	3	9	6	Rzekł Mojżesz: Ta jest mowa, którą Pan przykazał: Czyńcie, a ukaże się wam chwała jego.
Leviticus	Kpł	3	9	7	I rzekł do Aarona: Przystąp do ołtarza a ofiaruj za grzech twój: ofiaruj całopalenie, a módl się sam za się i za lud! A gdy zabijesz ofiarę ludu, módl się za nim, jako przykazał Pan.
Leviticus	Kpł	3	9	8	I wnet Aaron przystąpiwszy do ołtarza, ofiarował cielca za grzech swój:
Leviticus	Kpł	3	9	9	Którego krew podali mu synowie jego: w któréj omoczywszy palec, dotknął się rogów ołtarzowych, o ostatek wylał u spodku jego.
Leviticus	Kpł	3	9	10	A łój i nereczki i odziedzę wątroby, które są za grzech, spalił na ołtarzu, jako Pan był przykazał Mojżeszowi.
Leviticus	Kpł	3	9	11	A mięso i skórę jego za obozem spalił ogniem.
Leviticus	Kpł	3	9	12	Ofiarował i ofiarę całopalenia, i podali mu synowie jego krew jéj, którą wylał wkoło ołtarza,
Leviticus	Kpł	3	9	13	Samę téż ofiarę zrąbawszy w sztuki, z głową i z każdym członkiem podali. Co on wszystko na ołtarzu ogniem spalił,
Leviticus	Kpł	3	9	14	Wypłókawszy pierwéj w wodzie jelita i nogi.
Leviticus	Kpł	3	9	15	A za grzech ludu ofiarując zabił kozła: a oczyściwszy ołtarz,
Leviticus	Kpł	3	9	16	Uczynił całopalenie,
Leviticus	Kpł	3	9	17	Przydawszy w ofierze mokre ofiary, które pospołu ofiarują, i paląc je na ołtarzu oprócz obrzędów całopalenia porannego,
Leviticus	Kpł	3	9	18	Ofiarował i wołu i barana, ofiary zapokojne ludu: i podali mu synowie jego krew, którą wylał na ołtarz wokoło.
Leviticus	Kpł	3	9	19	A łój wołowy i ogon barani i nereczki z tłustością ich, i odziedzkę wątroby,
Leviticus	Kpł	3	9	20	Włożyli na mostki. A gdy się spaliły łoje na ołtarzu,
Leviticus	Kpł	3	9	21	Mostki ich i łopatki prawe oddzielił Aaron podnosząc przed Panem, jako był rozkazał Mojżesz.
Leviticus	Kpł	3	9	22	A wyciągnąwszy rękę do ludu, błogosławił mu. I dokonawszy tak ofiar za grzech i całopalenia i zapokojnych, zstąpił.
Leviticus	Kpł	3	9	23	A wszedłszy Mojżesz i Aaron do przybytku świadectwa, i zasię wyszedłszy błogosławili ludowi. I ukazała się chwała Pańska wszystkiemu zgromadzeniu.
Leviticus	Kpł	3	9	24	A oto wyszedłszy ogień od Pana, pożarł całopalenie i łoje, które były na ołtarzu. Co gdy ujrzały tłuszcze, chwaliły Pana, padając na twarzy swoje.
Leviticus	Kpł	3	10	1	I porwawszy Nadab i Abiu, synowie Aaronowi kadzidlnice, włożyli ognia i kadzidła na wierzch ofiarując przed Panem ogień obcy: czego im było nie przykazano.
Leviticus	Kpł	3	10	2	I wyszedłszy ogień od Pana, pożarł je, i umarli przed Panem.
Leviticus	Kpł	3	10	3	I rzekł Mojżesz do Aarona: To jest, co Pan mówił: Poświęcon będę w tych, którzy się przybliżają do mnie, a przed oczyma wszystkiego ludu rozsławion będę: co słysząc, milczał Aaron.
Leviticus	Kpł	3	10	4	I zawoławszy Mojżesz Misaela i Elisaphana, synów Ozyela, stryja Aaronowego, rzekł do nich: Idźcie a weźmijcie bracią wasze od oblicza świątnice a wynieście za obóz.
Leviticus	Kpł	3	10	5	I wnet szedłszy, wzięli je, jako leżeli obleczeni w szaty płócienne, i wyrzucili precz, jak im było rozkazano.
Leviticus	Kpł	3	10	6	I rzekł Mojżesz do Aarona i do Eleazara i Ithamara, synów jego: Głów waszych nie odkrywajcie, a szat waszych nie rozdzierajcie, byście snadź nie pomarli, a na wszystko zgromadzenie nie przyszedł gniew. Bracia wasi i wszystek dom Izraelów niech płaczą ognia, który Pan wzniecił.
Leviticus	Kpł	3	10	7	Ale wy nie wynidziecie ze drzwi przybytku, inaczéj zginiecie; olejek bowiem świętego pomazania jest na was. Którzy uczynili wszystko według przykazania Mojżeszowego.
Leviticus	Kpł	3	10	8	I rzekł Pan do Aarona:
Leviticus	Kpł	3	10	9	Wina i wszelkiego, co upoić może, pić nie będziecie, ty i synowie twoi, gdy wchodzicie do przybytku świadectwa, abyście nie pomarli; bo przykazanie wieczne jest w rodzaje wasze.
Leviticus	Kpł	3	10	10	A żebyście mieli umiejętność rozeznania między rzeczą świętą i nieświętą, między zmazaną i czystą:
Leviticus	Kpł	3	10	11	A żebyście uczyli syny Izraelowe wszystkich ustaw moich, które mówił Pan do nich przez rękę Mojżeszowę.
Leviticus	Kpł	3	10	12	I mówił Mojżesz do Aarona i do Eleazara i Ithamara, synów jego, którzy byli zostali: Weźmijcie ofiarę, która została z obiaty Pańskiéj, i jedzcie ją bez kwasu przy ołtarzu; bo święte nad świętemi jest.
Leviticus	Kpł	3	10	13	Ale jeść będziecie na miejscu świętem, co dano tobie i synom twoim z obiat Pańskich, jako mi przykazano.
Leviticus	Kpł	3	10	14	Mostek téż, który ofiarowano, i łopatkę, którą oddzielono, jeść będziecie na przeczystem miejscu, ty i synowie twoi i córki twoje z tobą; bo tobie i synom twoim odłożone są z ofiar zbawiennych synów Izraelowych.
Leviticus	Kpł	3	10	15	Przeto iż łopatkę i mostek i łój, który palą na ołtarzu, podnosili przed Panem, i przynależą tobie i synom twoim prawem wiecznem, jako Pan przykazał.
Leviticus	Kpł	3	10	16	A wtem kozła, który był ofiarowan za grzech, gdy Mojżesz szukał, nalazł, że był spalon: i rozgniewawszy się na Eleazara i Ithamara, syny Aaronowe, którzy pozostali, rzekł:
Leviticus	Kpł	3	10	17	Czemuście nie jedli ofiary za grzech na miejscu świętem, gdyż święte świętych jest, i dana wam, abyście nosili nieprawość zgromadzenia, i modlili się za niem przed obliczem Pańskiem:
Leviticus	Kpł	3	10	18	Zwłaszcza iż ze krwie jéj nie wniesiono do świątnice, a mieliście ją jeść w świątnicy, jako mi przykazano.
Leviticus	Kpł	3	10	19	Odpowiedział Aaron: Ofiarowana jest dziś ofiara za grzech i całopalenie przed Panem: mnie zaś przydało się, co widzisz: jakóżem ją mógł jeść, albo się podobać Panu w obrzędach sercem żałośnem?
Leviticus	Kpł	3	10	20	Co gdy usłyszał Mojżesz, przyjął dośćuczynienie.
Leviticus	Kpł	3	11	1	I rzekł Pan do Mojżesza i Aarona, mówiąc:
Leviticus	Kpł	3	11	2	Mówcie synom Izraelowym: Te są zwierzęta, które jeść macie ze wszystkich zwierząt ziemskich:
Leviticus	Kpł	3	11	3	Wszelkie, które ma rozdzielone kopyto, a przeżuwa w bydle, jeść będziecie.
Leviticus	Kpł	3	11	4	Lecz którekolwiek acz przeżuwa i ma kopyto, ale nie dzieli go, jako wielbłąd i inne, jeść go nie będziecie, i między nieczyste policzycie.
Leviticus	Kpł	3	11	5	Jéż, który przeżuwa, i kopyto nie dzieli, nieczysty jest.
Leviticus	Kpł	3	11	6	Zając téż; bo i ten przeżuwa, ale kopyto nie dzieli.
Leviticus	Kpł	3	11	7	I świnia, która acz dzieli kopyto, nie przeżuwa.
Leviticus	Kpł	3	11	8	Tych mięsa jeść nie będziecie, ani się ścierwów dotkniecie; bo wam są nieczyste.
Leviticus	Kpł	3	11	9	Te są, które się rodzą w wodzie, i godzą się jeść: wszelkie co ma skrzele i łuski, tak w morzu, jako w rzekach i w jeziorach jeść będziecie.
Leviticus	Kpł	3	11	10	Lecz cokolwiek skrzeli i łuski nie ma, z tych, które się w wodzie ruchają i żywią, omierzłe wam,
Leviticus	Kpł	3	11	11	I obrzydłe będzie: mięsa ich jeść nie będziecie, a zdechlin warować się będziecie.
Leviticus	Kpł	3	11	12	Wszystko, co nie ma skrzeli i łuski w wodach, nieczyste będzie.
Leviticus	Kpł	3	11	13	Te są, których z ptastwa jeść nie macie, i strzedz się ich macie: orła, i grypha, i orła morskiego,
Leviticus	Kpł	3	11	14	I kanie, i sępa, według rodzaju jego,
Leviticus	Kpł	3	11	15	I wszelkiego kruczego rodzaju, na podobieństwo jego,
Leviticus	Kpł	3	11	16	Strusia, i sowy, i łyski, i jastrzębia, według rodzaju swego:
Leviticus	Kpł	3	11	17	Puhacza, i norka, i ibę,
Leviticus	Kpł	3	11	18	I łabędzia, i bąka, i porphyryona,
Leviticus	Kpł	3	11	19	Herodyana, i charadryona, według rodzaju swego, dudka téż i nietoperza.
Leviticus	Kpł	3	11	20	Wszelkie z latających, które chodzi na czterech nogach, obrzydłe wam będzie.
Leviticus	Kpł	3	11	21	A cokolwiek acz chodzi na czterech nogach, ale ma dłuższe poślednie golenie, któremi skacze po ziemi,
Leviticus	Kpł	3	11	22	Jeść macie: jako jest szarańcza w rodzaju swoim, i attakus, i ophiomachus, i koniczek, każde według rodzaju swego.
Leviticus	Kpł	3	11	23	A cokolwiek z latających cztery tylko nogi ma, obrzydłe wam będzie:
Leviticus	Kpł	3	11	24	A ktokolwiek się dotknie zdechliny ich, splugawi się, i będzie nieczystym aż do wieczora.
Leviticus	Kpł	3	11	25	A jeźliby potrzeba było, aby niósł co z tych zdechłego, wypierze szaty swoje, i będzie nieczysty aż do zachodu słońca.
Leviticus	Kpł	3	11	26	Wszelkie zwierzę, które acz ma kopyto, ale go nie dzieli, ani przeżuwa, nieczyste będzie: a kto się go dotknie, splugawi się.
Leviticus	Kpł	3	11	27	Co chodzi na łapach ze wszystkich zwierząt, które chodzą na czterech nogach, nieczyste będzie: kto się dotknie ścierwu ich, będzie zmazany aż do wieczora.
Leviticus	Kpł	3	11	28	A ktoby takie ścierwy nosił, wypierze szaty swoje, i nieczysty będzie aż do wieczora; wszystko to bowiem plugawe wam jest.
Leviticus	Kpł	3	11	29	Te téż między plugawemi będą poczytane, z tych, które się ruszają na ziemi: łasica i mysz i krokodyl, każde według rodzaju swego,
Leviticus	Kpł	3	11	30	Mygale, chameleon, i tarantula, i jaszczórka, i kret:
Leviticus	Kpł	3	11	31	Wszystko to nieczyste jest. Kto się dotknie ścierwu ich, nieczysty będzie aż do wieczora.
Leviticus	Kpł	3	11	32	I na cokolwiek upadnie co z ścierwu ich, splugawione będzie, tak naczynie drzewiane i szata, jako i skóry i włosienice: i w czemkolwiek robią, będą w wodzie omoczone, i będą zmazane aż do wieczora, a tak potem będą oczyszczone.
Leviticus	Kpł	3	11	33	A naczynie gliniane, w któreby co z tych wpadło, splugawione będzie, i przetóż ma być stłuczono.
Leviticus	Kpł	3	11	34	Wszelki pokarm, który jeść będziecie, jeźli wleją nań wody, nieczysty będzie: i wszelka rzecz mokra i którą piją z wszelkiego naczynia, nieczysta będzie.
Leviticus	Kpł	3	11	35	I cokolwiek z dechlin takowych padnie na nie, nieczyste będzie: bądź piece, bądź panwie: będą skażone i nieczyste będą.
Leviticus	Kpł	3	11	36	A źródła i studnie i każde zgromadzenie wód czyste będzie. Ktoby się ścierwów tych rzeczy dotknął, splugawion będzie.
Leviticus	Kpł	3	11	37	Jeźli upadnie im nasienie, nie splugawi go.
Leviticus	Kpł	3	11	38	Ale jeźli kto wodą poleje nasienie, a potem się go zdechlina dotknie, natychmiast będzie splugawione.
Leviticus	Kpł	3	11	39	Jeźli zdechnie bydlę, które się wam jeść godzi, kto się ścierwu jego dotknie, nieczysty będzie aż do wieczora.
Leviticus	Kpł	3	11	40	A ktoby jadł co z niego, alboby nosił, upierze szaty swoje, i nieczysty będzie aż do wieczora.
Leviticus	Kpł	3	11	41	Wszelkie, co płaza po ziemi, obrzydłe będzie, ani będzie brano na pokarm.
Leviticus	Kpł	3	11	42	Cokolwiek na piersiach łazi o czterech nogach, i nóg wiele ma, albo się włóczy po ziemi, jeść nie będziecie; bo brzydkie jest.
Leviticus	Kpł	3	11	43	Nie plugawcie dusz waszych, ani się dotykajcie nic tych rzeczy, abyście nie byli nieczystymi.
Leviticus	Kpł	3	11	44	Bom Ja jest Pan, Bóg wasz: bądźcie świętymi; bom Ja święty jest. Nie plugawcie dusz waszych żadnym płazem, który się rucha po ziemi.
Leviticus	Kpł	3	11	45	Bom Ja jest Pan, którym was wywiódł z ziemie Egipskiéj, abych wam był za Boga. Świętymi będziecie; bom Ja święty jest. Tenci jest zakon zwierząt i ptaków i wszelkiéj duszy żywiącej, która się rucha w wodzie i płaza się po ziemi, abyście znali różność czystego i nieczystego, i wiedzieli, cobyście jeść albo odrzucać mieli.
Leviticus	Kpł	3	11	46	Ta jest ustawa o zwierzętach i ptakach, i wszelkiej istocie żyjącej, która się rusza w wodzie i pełza po ziemi,
Leviticus	Kpł	3	11	47	abyście znali różnicę czystego i nieczystego, i wiedzieli, co byście jeść albo odrzucać mieli.”
Leviticus	Kpł	3	12	1	I rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc:
Leviticus	Kpł	3	12	2	Mów synom Izraelowym, i rzeczesz do nich: Niewiasta jeźli przyjąwszy nasienie, porodzi mężczyznę, nieczystą będzie przez siedm dni, według dni odłączenia miesięcznéj.
Leviticus	Kpł	3	12	3	A ósmego dnia będzie obrzezano dzieciątko.
Leviticus	Kpł	3	12	4	A ona trzydzieści i trzy dni mieszkać będzie we krwi oczyszczenia swego. Żadnéj rzeczy świętéj nie dotknie się i nie windzie do świątnice, aż się wypełnią dni oczyszczenia jej.
Leviticus	Kpł	3	12	5	A jeźli dzieweczkę urodzi, nieczysta będzie dwie niedziele, według zwyczaju choroby miesięcznéj, a sześćdziesiąt i sześć dni będzie mieszkać we krwi oczyszczenia swego.
Leviticus	Kpł	3	12	6	A gdy się wypełnią dni oczyszczenia jéj, za syna, albo za córkę, przyniesie baranka rocznego na całopalenie i gołąbię albo synogarlicę za grzech, do drzwi przybytku świadectwa, i odda kapłanowi:
Leviticus	Kpł	3	12	7	Który je ofiaruje przed Panem, i będzie się modlił za nię, i tak będzie oczyszczona od płynienia krwie jéj; ten jest zakon rodzącéj syna albo dziewkę.
Leviticus	Kpł	3	12	8	A jeźliby nie nalazła ręka jéj, aniby mogła ofiarować baranka: weźmie parę synogarlic, albo dwoje gołąbiat, jedno na całopalenie, a drugie za grzech, i będzie się modlił za nię kapłan, i tak będzie oczyszczona.
Leviticus	Kpł	3	13	1	I rzekł Pan do Mojżesza i Aarona, mówiąc:
Leviticus	Kpł	3	13	2	Człowiek, na którego skórze i ciele pokaże się różna barwa, albo chrosta, albo co lśniącego się, to jest, plaga trądu: przywiedzion będzie do Aarona kapłana, albo do jednego któregóżkolwiek z synów jego.
Leviticus	Kpł	3	13	3	Który gdy ujrzy trąd na skórze i włosy w białą barwę odmienione, i sam kształt trądu niższy, niźli skóra i inne ciało: plaga trądu jest, i na zdanie jego będzie odłączony.
Leviticus	Kpł	3	13	4	Ale jeźli lśniąca się białość będzie na skórze, a nie niższa, niźli inne ciało, i włosy téjże barwy co i pierwéj: zamknie go kapłan przez siedm dni.
Leviticus	Kpł	3	13	5	I ogląda dnia siódmego: a jeźliby trąd daléj się nie szerzył i nie przestąpił na skórze pierwszych granic: zasię go zamknie drugą siedm dni.
Leviticus	Kpł	3	13	6	A siódmego dnia ogląda: Jeźliby ciemniejszy był trąd, a na skórzeby nie urósł, oczyści go; bo świerzb jest: i upierze człowiek szaty swoje a będzie czystym.
Leviticus	Kpł	3	13	7	Lecz jeźliby potem, jako go kapłan oglądał, i przywrócon był do chędogości, zaś trąd urósł, przywiodą go do niego,
Leviticus	Kpł	3	13	8	I będzie osądzony za nieczystego.
Leviticus	Kpł	3	13	9	Plaga trądu jeźliby była na człowiecze, przywiodą go do kapłana:
Leviticus	Kpł	3	13	10	I ogląda go. A gdy biała barwa na skórze będzie, i zmieni włosów pozór, i same téż mięso żywe się ukaże:
Leviticus	Kpł	3	13	11	Za trąd zastarzały będzie osądzony i wrosły w skórę. Splugawi go tedy kapłan, a nie zamknie; bo jasną nieczystotę ma.
Leviticus	Kpł	3	13	12	Ale jeźli się rozkwitł, rozchodząc się trąd po skórze, i okrył wszystkę skórę od głowy aż do nóg: cokolwiek okiem oglądano być może,
Leviticus	Kpł	3	13	13	Obejrzy go kapłan, i że ma czysty trąd, osądzi: przeto że się wszystek w białość obrócił, i dlatego człowiek czysty będzie.
Leviticus	Kpł	3	13	14	A kiedy się na nim żywe mięso pokaże,
Leviticus	Kpł	3	13	15	Tedy za rozsądkiem kapłańskim splugawiony będzie, i między nieczyste policzony; mięso bowiem żywe jeźli jest trądem nakażone, nieczyste jest.
Leviticus	Kpł	3	13	16	Lecz jeźli się zasię obróci w białość i okryje wszystkiego człowieka,
Leviticus	Kpł	3	13	17	Ogląda go kapłan i osądzi czystym.
Leviticus	Kpł	3	13	18	Ciało zaś i skóra, na któréj się wrzód uczynił i zgoił,
Leviticus	Kpł	3	13	19	A na miejscu wrzodu ukazałaby się blizna biała albo przyczerwieńszem, przywiodą człowieka do kapłana:
Leviticus	Kpł	3	13	20	Który gdy ujrzy miejsce trądu niższe niż insze ciało, i włosy w białość obrócone, splugawi go; plaga bowiem trądu uczyniła się we wrzodzie.
Leviticus	Kpł	3	13	21	A jeźli włos dawną ma barwę, a blizna przyciemniejszem, a nie głębsza niźli bliskie ciało, zamknie go przez siedm dni.
Leviticus	Kpł	3	13	22	A jeźliby urosła, przysądzi mu trąd.
Leviticus	Kpł	3	13	23	Lecz jeźli stanie na swem miejscu, blizna jest wrzodowa, a człowiek czysty będzie.
Leviticus	Kpł	3	13	24	A ciało i skóra, którąby ogień spalił, jeźli uzdrowione, ma bliznę białą albo czerwoną,
Leviticus	Kpł	3	13	25	Ogląda ją kapłan, alić się w białość odmieniła, a miejsce jéj jest głębsze niźli inna skóra, splugawi go; bo się plaga trądu na bliznie zaczęła.
Leviticus	Kpł	3	13	26	A jeźliby się włosów barwa nie odmieniła, ani plaga niższa jest niźli insze ciało, a kształt sam trądu jest przyciemniejszem, zamknie go przez siedm dni,
Leviticus	Kpł	3	13	27	A siódmego dnia ogląda. Jeźli się rozszerzył na skórze trąd, splugawi go.
Leviticus	Kpł	3	13	28	Lecz jeźliby na swem miejscu białość stanęła nie dosyć jasna, plaga spalenia jest, i przeto będzie oczyszczon; blizna bowiem jest spalenia.
Leviticus	Kpł	3	13	29	Mąż albo niewiasta, w któregoby głowie albo brodzie wyrastał trąd, ogląda je kapłan.
Leviticus	Kpł	3	13	30	A jeźliż głębsze będzie miejsce niźli inne ciało, a włos żółty, i nad zwyczaj cieńszy, splugawi je; bo trąd głowy i brody jest.
Leviticus	Kpł	3	13	31	Ale jeźli ujrzy miejsce zmazy równe bliskiemu ciału, i włos czamy: zamknie go przez siedm dni.
Leviticus	Kpł	3	13	32	A dnia siódmego ogląda: jeźli nie przyrosło zmazy, i włos swą barwę ma, a miejsce sadzela równe innemu ciału:
Leviticus	Kpł	3	13	33	Ogolą człowieka oprócz miejsca zmazy, i zamkną go przez drugą siedm dni.
Leviticus	Kpł	3	13	34	Jeźli dnia siódmego ujrzą, ano stoi sadzel na swem miejscu, a nie jest głębszy niźli inne ciało, oczyści go: i wymywszy szaty swe czysty będzie.
Leviticus	Kpł	3	13	35	Ale jeźli po oczyszczeniu urośnie zaś zmaza na skórze,
Leviticus	Kpł	3	13	36	Nie będzie więcéj patrzył, jeźli włos w żółtą barwę jest odmieniony albo nie; bo jawnie nieczysty jest.
Leviticus	Kpł	3	13	37	Ale jeźli zmaza stanie, a włosy czarne będą, niechaj wie, że człowiek jest uzdrowiony, a śmiele go czystym niech osądzi.
Leviticus	Kpł	3	13	38	Mąż albo niewiasta, u którego na skórze ukaże się białość,
Leviticus	Kpł	3	13	39	Ogląda je kapłan: a jeźli najdzie, że się przyciemniejsza białość lśni na skórze, niechaj wie, że nie jest trąd, ale plama biała, a człowiek czysty.
Leviticus	Kpł	3	13	40	Mąż, z którego głowy włosy lazą, łysy a czysty jest:
Leviticus	Kpł	3	13	41	A jeźli od czoła włosy mu oblazły, przełysiały i czysty jest.
Leviticus	Kpł	3	13	42	Ale jeźli na łysinie, albo na przełysieniu biała albo czerwona barwa się ukaże,
Leviticus	Kpł	3	13	43	A kapłan to ujrzy, przysądzi mu bez wątpienia trąd, który urósł na łysinie.
Leviticus	Kpł	3	13	44	Ktokolwiek tedy będzie splugawion trądem, a oddzielon jest za rozsądkiem kapłańskim:
Leviticus	Kpł	3	13	45	Będzie miał szaty rozpróte, głowę odkrytą, usta szatą zakryte i będzie wołał, że jest splugawiony i smrodliwy.
Leviticus	Kpł	3	13	46	Przez wszystek czas, póki jest trędowatym i nieczystym, sam będzie mieszkał za obozem.
Leviticus	Kpł	3	13	47	Szata sukienna, albo płócienna, któraby miała trąd,
Leviticus	Kpł	3	13	48	Na osnowie albo na wątku, albo więc skóra, albo cokolwiek z skóry uczyniono,
Leviticus	Kpł	3	13	49	Jeźli białą albo czerwoną zmazą będzie zarażona, za trąd będzie miana i kapłanowi będzie okazana.
Leviticus	Kpł	3	13	50	Który oglądaną zamknie przez siedm dni:
Leviticus	Kpł	3	13	51	A siódmego dnia zaś obejrzawszy, jeźli ujrzy, że się rozszerzyło, trąd trwały jest: osądzi szatę być nieczystą, i każdą rzecz, na któréj się najdzie:
Leviticus	Kpł	3	13	52	A przetóż będzie spalona ogniem.
Leviticus	Kpł	3	13	53	Lecz jeźli ujrzy, że jéj nie przybyło,
Leviticus	Kpł	3	13	54	Rozkaże, i wymyją to, na czem jest trąd, i zamknie ono przez drugą siedm dni.
Leviticus	Kpł	3	13	55	A gdy obaczy, że się pierwsza farba nie przywróciła, a przecię nie przyrosło trądu, osądzi za nieczystą, i spali ogniem, przeto że się rozlał po wierzchu szaty, albo po wszystkiéj trąd.
Leviticus	Kpł	3	13	56	A jeźli przyciemniejszem będzie miejsce trądu po wypraniu szaty, odedrze je, i oddzieli od całego.
Leviticus	Kpł	3	13	57	A jeźliby się daléj ukazał na tych miejscach, które pierwéj były bez makuły, trąd latający i niestateczny, ma być ogniem spalono.
Leviticus	Kpł	3	13	58	Jeźli ustanie, wymyje ono, co chędogie jest, wodą powtóre, i będzie czyste.
Leviticus	Kpł	3	13	59	Toć jest zakon trądu szaty sukiennéj i płóciennéj, osnowy i wątku, i każdego sprzętu skórzanego, jako ma być oczyszczona albo splugawiona.
Leviticus	Kpł	3	14	1	I mówił Pan do Mojżesza, rzekąc:
Leviticus	Kpł	3	14	2	Ta jest ustawa trędowatego, gdy będzie miał być oczyszczony. Przywiodą go do kapłana:
Leviticus	Kpł	3	14	3	Który wyszedłszy z obozu, gdy najdzie, że trąd jest oczyszczony,
Leviticus	Kpł	3	14	4	Przykaże owemu, który się czyści, aby ofiarował dwu wróblów żywych za się, które się jeść godzą, i drewno cedrowe, i karmazyn, i hizop.
Leviticus	Kpł	3	14	5	I każe jednego z wróblów ofiarować na naczyniu glinianem nad wodą żywą:
Leviticus	Kpł	3	14	6	A drugiego żywego z drewnem cedrowem i z karmazynem i z hizopem omoczy we krwi wróbla ofiarowanego:
Leviticus	Kpł	3	14	7	Którą pokropi onego, który ma być oczyszczony siedm kroć, aby był prawnie oczyszczony: i puści wróbla żywego, aby uleciał na pole.
Leviticus	Kpł	3	14	8	A gdy wypierze człowiek szaty swe, ogoli wszystkie włosy ciała, i omyje się wodą: i oczyszczony wnidzie do obozu: wszakże tak, żeby mieszkał przed namiotem swoim przez siedm dni.
Leviticus	Kpł	3	14	9	A dnia siódmego ogoli włosy na głowie, i brodę, i brwi, i po wszystkiem ciele włosy: a omywszy po wtóre szaty i ciało,
Leviticus	Kpł	3	14	10	Ósmego dnia weźmie dwa baranki bez makuły, i owcę roczną bez makuły, i trzy dziesiąte części białéj mąki na ofiarę, któraby była zaczyniona oliwą, a osobno kwartę oliwy.
Leviticus	Kpł	3	14	11	A gdy kapłan oczyszczający człowieka, postawi go, i to wszystko przed Panem we drzwiach przybytku świadectwa,
Leviticus	Kpł	3	14	12	Weźmie baranka i ofiaruje go za występek i kwartę oliwy: a ofiarowawszy wszystko przed Panem,
Leviticus	Kpł	3	14	13	Ofiaruje baranka, gdzie obyczaj ofiarować ofiarę za grzech i całopalenie, to jest, na miejscu świętem; jako bowiem za grzech, tak i za występek kapłanowi należy ofiara: święta świętych jest.
Leviticus	Kpł	3	14	14	I wziąwszy kapłan krwie ofiary, która ofiarowana jest za występ, włoży na koniec ucha prawego tego, który się czyści, i na wielkie palce prawéj ręki i nogi:
Leviticus	Kpł	3	14	15	A z kwarty oliwy wleje na lewą rękę swą:
Leviticus	Kpł	3	14	16	I omoczy w niéj palec prawéj ręki, i pokropi przed Panem siedmkroć.
Leviticus	Kpł	3	14	17	A co zostało oliwy w lewéj ręce, wyleje na koniec ucha prawego tego, który się czyści, i na wielkie palce ręki i nogi prawéj i na krew, która wylana jest za występek,
Leviticus	Kpł	3	14	18	I na głowę jego.
Leviticus	Kpł	3	14	19	I będzie się za nim modlił przed Panem, i uczyni ofiarę za grzech. Tedy ofiaruje całopalenie,
Leviticus	Kpł	3	14	20	I włoży je na ołtarz z mokremi ofiarami swemi, i człowiek porządnie oczyszczony będzie.
Leviticus	Kpł	3	14	21	Ale jeźli jest ubogi, a nie może ręka jego naleść tego, co się rzekło: za występ weźmie baranka na ofiarę, żeby się za nim kapłan modlił, i dziesiątą część białéj mąki zaczynionéj oliwą na ofiarę, i kwartę oliwy:
Leviticus	Kpł	3	14	22	I parę synogarlic, albo dwoje gołąbiąt, z których jedno niech będzie za grzech, a drugie na całopalenie.
Leviticus	Kpł	3	14	23	I ofiaruje ósmego dnia oczyszczenia swego kapłanowi do drzwi przybytku świadectwa przed Panem.
Leviticus	Kpł	3	14	24	Który wziąwszy baranka za grzech i kwartę oliwy, podniesie pospołu:
Leviticus	Kpł	3	14	25	I ofiarowawszy baranka, ze krwie jego włoży na koniec ucha prawego tego, który się czyści, i na wielkie palce ręki jego i nogi prawéj:
Leviticus	Kpł	3	14	26	A część oliwy naleje na rękę swą lewą,
Leviticus	Kpł	3	14	27	W której omoczywszy palec prawéj ręki, pokropi siedmkróc przed Panem.
Leviticus	Kpł	3	14	28	I dotknie się końca ucha prawego tego, który się czyści, i wielkich palców ręki i nogi prawéj, na miejscu krwie, która jest wylana za występ.
Leviticus	Kpł	3	14	29	A ostatek oliwy, która jest w lewéj ręce, wyleje na głowę oczyszczonego, aby zań ubłagał Pana.
Leviticus	Kpł	3	14	30	A synogarlicę albo gołębie ofiaruje:
Leviticus	Kpł	3	14	31	Jedno za występ, a drugie na całopalenie z mokremi ofiarami swemi.
Leviticus	Kpł	3	14	32	Tać jest ofiara trędowatego, który mieć nie może wszystkiego ku oczyszczeniu swemu.
Leviticus	Kpł	3	14	33	I rzekł Pan do Mojżesza i do Aarona, rzekąc:
Leviticus	Kpł	3	14	34	Gdy wnidziecie do ziemie Chananejskiéj, którą ja wam dam w dzierżawę, jeźli będzie zarażenie trądu w domie:
Leviticus	Kpł	3	14	35	Pójdzie ten, którego jest dom, opowiadając kapłanowi i rzecze: Jakoby zarażenie trądu widzi mi się być w domu moim.
Leviticus	Kpł	3	14	36	A on przykaże, aby wszystko wynieśli z domu pierwéj, niźliby wszedł do niego i oglądał, jeźli jest trędowaty: aby się nie splugawiły wszystkie rzeczy, które są w domu: a potem wnidzie, aby oglądał trąd domu.
Leviticus	Kpł	3	14	37	A jeźli ujrzy na ścianach jego jakoby dołki bladością albo czerwonością szpetne, i głębsze niźli insza ściana,
Leviticus	Kpł	3	14	38	Tedy wynidzie z domu, i wnet zamknie go przez siedm dni.
Leviticus	Kpł	3	14	39	A wróciwszy się dnia siódmego ogląda go: A jeźli ujrzy, że przyrosło trądu,
Leviticus	Kpł	3	14	40	Każe wyłomić kamienie, na którem trąd jest, i wyrzucić je przed miasto na miejsce nieczyste:
Leviticus	Kpł	3	14	41	A sam dom oskrobać wewnątrz wokoło, i wysypać proch skrobania przed miasto na miejsce nieczyste:
Leviticus	Kpł	3	14	42	A kamienie inne wprawić na miejsce tych, które wybrano, i wapnem innem dom potynkować.
Leviticus	Kpł	3	14	43	A jeźli potem, jako kamienie wyłamano i proch wyskrobano, i inszem wapnem potynkowano,
Leviticus	Kpł	3	14	44	Wszedłszy kapłan, ujrzałby, że się trąd wrócił, a ściany plamami splugawione, trąd jest trwały, i dom nieczysty:
Leviticus	Kpł	3	14	45	Który wnet rozwalą, a kamienie jego i drzewo, i wszystek proch wyrzucą przed miasto na miejsce nieczyste.
Leviticus	Kpł	3	14	46	Ktoby wszedł do onego domu, gdy jest zamkniony, nieczysty będzie aż do wieczora.
Leviticus	Kpł	3	14	47	A ktoby spał w nim i jadł co, wypierze szaty swe.
Leviticus	Kpł	3	14	48	Lecz jeźli wszedłszy kapłan ujrzy, że trądu nie przyrosło w domu potem, jako z nowu był tynkowany, oczyści go, po wróceniu zdrowia.
Leviticus	Kpł	3	14	49	A na oczyszczenie jego weźmie parę wróblów, i drewna cedrowego i karmazynu i hizopu.
Leviticus	Kpł	3	14	50	A ofiarowawszy wróbla jednego na naczyniu glinianem nad wodą żywą,
Leviticus	Kpł	3	14	51	Weźmie drewno cedrowe i hizop i karmazyn i wróbla żywego, i omoczy wszystko we krwi wróbla ofiarowanego i w wodzie żywéj: i pokropi dom siedmkroć.
Leviticus	Kpł	3	14	52	I oczyści go tak we krwi wróblowéj, jako i w wodzie żywéj i w wróblu żywym, i drzewie cedrowym, i hizopie i karmazynie.
Leviticus	Kpł	3	14	53	A puściwszy wróbla latać wolno na pole, będzie się modlił za dom, i prawnie będzie oczyszczony.
Leviticus	Kpł	3	14	54	Tenci jest zakon wszelkiego trądu i zarażenia:
Leviticus	Kpł	3	14	55	Trądu szat i domów,
Leviticus	Kpł	3	14	56	I blizny, i wyrzucających się chróst i łskniącéj się plamy, i gdy się na różne barwy odmienią farby,
Leviticus	Kpł	3	14	57	Aby się mogło wiedzieć, którego czasu jest jaka rzecz czysta albo nieczysta.
Leviticus	Kpł	3	15	1	I rzekł Pan do Mojżesza i do Aarona, mówiąc:
Leviticus	Kpł	3	15	2	Mówcie synom Izraelowym, i powiedzcie im: Mąż, który cierpi nasienia płynienie, nieczysty będzie.
Leviticus	Kpł	3	15	3	A na ten czas będzie osądzony, że podległ téj chorobie, gdy na każdy czas przylgnie do ciała jego, i spiecze się plugawa wilgotność.
Leviticus	Kpł	3	15	4	Każda pościel, na któréjby spał, nieczysta będzie, i gdziebykolwiek siedział.
Leviticus	Kpł	3	15	5	Jeźli się który człowiek dotknie łoża jego, upierze szaty swe: i sam omywszy się wodą, nieczysty będzie aż do wieczora.
Leviticus	Kpł	3	15	6	Jeźliby siedział tam, gdzie on siedział, i ten wymyje szaty swe: a omywszy się wodą, nieczysty będzie aż do wieczora.
Leviticus	Kpł	3	15	7	Ktoby się dotknął ciała jego, wymyje szaty swe: a sam omywszy się wodą, nieczysty będzie aż do wieczora.
Leviticus	Kpł	3	15	8	Jeźli ślinę takowy człowiek rzuci na tego, który czysty jest, upierze szaty swe: a omywszy się wodą, nieczysty będzie aż do wieczora.
Leviticus	Kpł	3	15	9	Siodło, na któremby siedział, nieczyste będzie.
Leviticus	Kpł	3	15	10	I cokolwiek było pod tym, który płynienie nasienia cierpi, nieczyste będzie aż do wieczora. Ktoby nosił cokolwiek z tych rzeczy, wypierze szaty swe: a sam omywszy się wodą, nieczysty będzie aż do wieczora.
Leviticus	Kpł	3	15	11	Każdy, kogoby dotknął, który takowy jest, nie omywszy pierwéj ręki, wypierze szaty swe: a omywszy się wodą, nieczysty będzie aż do wieczora.
Leviticus	Kpł	3	15	12	Naczynie gliniane, którego się dotknie, będzie stłuczone: a naczynie drzewiane będzie wymyte wodą.
Leviticus	Kpł	3	15	13	Jeźli będzie uzdrowiony ten, który takową niemoc cierpi, naliczy siedm dni po oczyszczeniu swojem: a omywszy odzienie i wszystko ciało w wodzie żywéj, będzie czysty.
Leviticus	Kpł	3	15	14	A dnia ósmego weźmie parę synogarlic, albo dwoje gołąbiąt i przyjdzie przed oblicze Pańskie, do drzwi przybytku świadectwa, i da je kapłanowi:
Leviticus	Kpł	3	15	15	Który uczyni jedno za grzech a drugie na całopalenie, i będzie się modlił za nim przed Panem, aby był oczyszczon od płynienia nasienia swego.
Leviticus	Kpł	3	15	16	Mąż, z którego wynidzie nasienie złączenia, omyje wodą wszystko ciało swe: i nieczysty będzie aż do wieczora.
Leviticus	Kpł	3	15	17	Szatę i skórę, którą będzie miał, wymyje wodą, i nieczysta będzie aż do wieczora.
Leviticus	Kpł	3	15	18	Niewiasta, z którą spał, omyje się wodą, i nieczysta będzie aż do wieczora.
Leviticus	Kpł	3	15	19	Niewiasta, która co miesiąc cierpi płynienie krwie, przez siedm dni będzie odłączona.
Leviticus	Kpł	3	15	20	Każdy, kto się jéj dotknie, będzie nieczysty aż do wieczora.
Leviticus	Kpł	3	15	21	I na czemby spała albo siedziała we dni odłączenia swego, splugawione będzie.
Leviticus	Kpł	3	15	22	Ktoby się dotknął łoża jéj, upierze szaty swe: a sam też omywszy się wodą, nieczysty będzie aż do wieczora.
Leviticus	Kpł	3	15	23	Wszelkiego naczynia, na któremby ona siedziała, ktoby się kolwiek dotknął, upierze szaty swe: a sam omywszy się wodą, nieczysty będzie aż do wieczora.
Leviticus	Kpł	3	15	24	Jeźliby spał z nią mąż czasu krwie miesięcznéj, nieczysty będzie przez siedm dni: i wszelka pościel, na któréjby spał, nieczysta będzie.
Leviticus	Kpł	3	15	25	Niewiasta, która cierpi przez wiele dni płynienie krwie nie na czas miesiąców, albo która po miesięcznéj krwi płynąć nie przestaje: póki podległa téj niemocy, nieczysta będzie, jakoby była czasu miesięcznego.
Leviticus	Kpł	3	15	26	Wszelka pościel, na któréjby spała, i naczynie, na któremby siedziała, splugawione będzie.
Leviticus	Kpł	3	15	27	Ktokolwiek się ich dotknie, wypierze szaty swe: a sam omywszy się wodą, nieczysty będzie aż do wieczora.
Leviticus	Kpł	3	15	28	A jeźli się zastanowi krew, i przestanie płynąć, naliczy siedm dni czyszczenia swego.
Leviticus	Kpł	3	15	29	A ósmego dnia ofiaruje za się kapłanowi parę synogarlic, albo dwoje gołąbiąt do drzwi przybytku świadectwa.
Leviticus	Kpł	3	15	30	Który jedno uczyni za grzech, a drugie na całopalenie, i będzie się modlił za nię przed Panem, i za płynienie nieczystości jéj.
Leviticus	Kpł	3	15	31	31. Przetóż nauczać będziecie syny Izraelowe, aby się strzegli nieczystości i nie pomarli w plugastwach swych, gdyby splugawili przybytek mój, który jest między wami.
Leviticus	Kpł	3	15	32	Tenci jest zakon tego, który cierpi płynienie nasienia, i który się plugawi sprawą z niewiastą,
Leviticus	Kpł	3	15	33	I która miesięcznych czasów bywa wyłączona, albo która ustawiczną krwią płynie, i człowieka, któryby spał z nią.
Leviticus	Kpł	3	16	1	I mówił Pan do Mojżesza po śmierci dwu synów Aaronowych, kiedy ofiarując cudzy ogień zabici są.
Leviticus	Kpł	3	16	2	I przykazał mu, mówiąc: Mów do Aarona, brata twego, aby nie każdego czasu wchodził do świątnice, która jest za zasłoną przed ubłagalnią, którą jest nakryta skrzynia, aby nie umarł; (bo w obłoku ukazować się będę nad wyrocznicą):
Leviticus	Kpł	3	16	3	Aż to pierwéj uczyni: Cielca za grzech ofiaruje, a barana na całopalenie.
Leviticus	Kpł	3	16	4	Oblecze się w szatę lnianą, a ubraniem lnianem okryje łono: opasze się pasem lnianym, a czapkę lnianą weźmie na głowę; bo te szaty są święte, w które wszystkie, omywszy się, oblecze się.
Leviticus	Kpł	3	16	5	I przyjmie od wszystkiego zgromadzenia synów Izraelowych dwu kozłów za grzech, a jednego barana na całopalenie.
Leviticus	Kpł	3	16	6	A gdy ofiaruje cielca i modlić się będzie za się i za dom swój,
Leviticus	Kpł	3	16	7	Dwu kozłów postawi przed Panem we drzwiach przybytku świadectwa.
Leviticus	Kpł	3	16	8	I puściwszy na obudwu losy, jeden Panu, a drugi kozłowi wypuszczalnemu:
Leviticus	Kpł	3	16	9	Którego los wynidzie Panu, ofiaruje go za grzech.
Leviticus	Kpł	3	16	10	A którego na kozła wypuszczalnego, postawi go żywego przed Panem, aby uczynił modlitwę nad nim, a wypuścił go na puszczą.
Leviticus	Kpł	3	16	11	To rządnie odprawiwszy, ofiaruje cielca, a modląc się za się i za dom swój, ofiaruje go.
Leviticus	Kpł	3	16	12	A wziąwszy kadzidlnicę, którą węglem żarzystym napełni z ołtarza, i nabrawszy ręką przyprawionego kadzenia wonnego na zapał, wnidzie za zasłonę do świątnice:
Leviticus	Kpł	3	16	13	Aby nakładłszy na ogień wonności, mgła ich i para okryła wyrocznicę, która jest nad świadectwem, a nie umarł.
Leviticus	Kpł	3	16	14	Weźmie téż krwie cielcowéj i pokropi palcem siedmkroć przeciw ubłagalni na wschód słońca.
Leviticus	Kpł	3	16	15	A gdy zabije kozła za grzech ludu, wniesie krew jego za zasłonę, jako jest przykazano o krwi cielcowéj, aby pokropił przeciwko wyrocznicy:
Leviticus	Kpł	3	16	16	A oczyścił świątnicę od nieczystót synów Izraelowych, i od przestępstwa ich i wszystkich grzechów. Wedle tego obrzędu uczyni przybytkowi świadectwa, który rozbity jest między nimi, w pośrodku plugastw mieszkania ich.
Leviticus	Kpł	3	16	17	Żaden człowiek niechaj nie będzie w przybytku, kiedy najwyższy kapłan wchodzi do świątnice, aby się modlił za się i za dom swój, i za wszystko zgromadzenie Izraelskie, póki nie wynidzie.
Leviticus	Kpł	3	16	18	A gdy wynidzie do ołtarza, który jest przed Panem, niech się modli za się: a wziąwszy krew cielcową i kozłową, niech ją wyleje na rogi jego wokoło.
Leviticus	Kpł	3	16	19	I kropiąc palcem siedmkroć, niech go oczyści, i poświęci od nieczystoty synów Izraelowych.
Leviticus	Kpł	3	16	20	A gdy oczyści świątnicę, i przybytek, i ołtarz, tedy niech ofiaruje kozła żywego.
Leviticus	Kpł	3	16	21	A włożywszy obiedwie ręce na głowę jego, niechaj wyzna wszystkie nieprawości synów Izraelowych i wszystkie występki i grzechy ich: któremi przeklinając głowę jego, wypuści go przez człowieka nagotowanego na puszczą.
Leviticus	Kpł	3	16	22	A gdy zaniesie kozieł wszystkie nieprawości ich do ziemie pustéj, a będzie puszczon na pustynią,
Leviticus	Kpł	3	16	23	Wróci się Aaron do przybytku świadectwa, a złożywszy szaty, w które pierwéj był obleczony, gdy wchodził do świątnice, i tam je zostawiwszy:
Leviticus	Kpł	3	16	24	Omyje ciało swe na miejscu świętem i oblecze się w szaty swe. I potem, gdy wyszedłszy ofiaruje całopalenie swoje i pospólstwa, będzie się modlił tak za się jako i za lud.
Leviticus	Kpł	3	16	25	A łój, który jest ofiarowany za grzechy, spali na ołtarzu.
Leviticus	Kpł	3	16	26	On zaś, który wypuści kozła wypuszczalnego, omyje szaty swe i ciało wodą: i tak wnidzie do obozu.
Leviticus	Kpł	3	16	27	A cielca i kozła, które za grzech były ofiarowane, i których krew wniesiona jest do świątnice, aby się wykonało oczyszczenie, wyniosą precz za obóz, i spalą ogniem, tak skóry jako mięso ich i gnój ich.
Leviticus	Kpł	3	16	28	A ktobykolwiek je spalił, wymyje szaty swe i ciało wodą: i tak wnidzie do obozu.
Leviticus	Kpł	3	16	29	I będzie wam to za ustawę wieczną: Miesiąca siódmego, dziesiątego dnia miesiąca trapić będziecie dusze wasze, i żadnéj roboty czynić nie będziecie: bądź obywatel, bądź przychodzień, który gościem jest między wami.
Leviticus	Kpł	3	16	30	Tego dnia będzie oczyszczenie wasze i ochędożenie od wszystkich grzechów waszych: przed Panem będziecie oczyszczeni.
Leviticus	Kpł	3	16	31	Bo Szabat odpoczynienia jest, i trapić będziecie dusze wasze ustawą wieczną.
Leviticus	Kpł	3	16	32	A oczyszczać będzie kapłan, który jest pomazany, i którego ręce są poświęcone, aby kapłański urząd sprawował miasto ojca swego: a oblecze się w szatę lnianą i w odzienie święte.
Leviticus	Kpł	3	16	33	I oczyści świątnicę, i przybytek świadectwa, i ołtarz, kapłany téż i wszystek lud.
Leviticus	Kpł	3	16	34	I będzie wam to za ustawę wieczną, abyście się modlili za syny Izraelowe i za wszystkie grzechy ich raz w rok. Uczynił tedy Mojżesz, jako mu Pan był przykazał.
Leviticus	Kpł	3	17	1	I mówił Pan do Mojżesza, mówiąc:
Leviticus	Kpł	3	17	2	Mów Aaronowi i synom jego, i wszystkim synom Izraelowym mówiąc do nich: Ta jest mowa, którą Pan rozkazał, mówiąc:
Leviticus	Kpł	3	17	3	Każdy człowiek z domu Izraelowego, jeźli zabije wołu albo owcę, albo kozę w obozie albo za obozem,
Leviticus	Kpł	3	17	4	A nie ofiaruje u drzwi przybytku ofiary Panu, krwie winien będzie: jakoby krew wylał, tak zginie z pośrodku ludu swego.
Leviticus	Kpł	3	17	5	Przetóż kapłanowi ofiarować mają synowie Izraelowi ofiary swe, które zabiją na polu, aby były poświęcone Panu przede drzwiami przybytku świadectwa, a niech je ofiarują za ofiary zapokojne Panu.
Leviticus	Kpł	3	17	6	I wyleje kapłan krew na ołtarz Pański u drzwi przybytku świadectwa, i spali łój na wonność wdzięczności Panu.
Leviticus	Kpł	3	17	7	A żadną miarą więcéj nie będą ofiarować ofiar swych czartom, z którymi cudzołożyli.
Leviticus	Kpł	3	17	8	Ustawa wieczna będzie im, i potomkom ich. I do nich rzeczesz: Człowiek z domu Izraelowego i z przychodniów, którzy gośćmi są u was, który ofiaruje całopalenie albo ofiarę,
Leviticus	Kpł	3	17	9	A do drzwi przybytku świadectwa nie przywiedzie jéj, aby była ofiarowana Panu, zginie z ludu swego.
Leviticus	Kpł	3	17	10	Człowiek każdy z domu Izraelowego i z przychodniów, którzy gośćmi są między nimi, jeźliby jadł krew, zatwardzę twarz moję przeciw duszy jego, i wygubię ją z ludu jéj.
Leviticus	Kpł	3	17	11	Bo dusza ciała we krwi jest: a jam ją dał wam, abyście nią na ołtarzu oczyszczali za dusze wasze, a krew była na oczyszczenie dusze.
Leviticus	Kpł	3	17	12	Przetóżem rzekł synom Izraelowym: Żadna dusza z was nie będzie jadła krwie, ani z przychodniów, którzy gośćmi są u was.
Leviticus	Kpł	3	17	13	Człowiek którykolwiek z synów Izraelowych i z przychodniów, którzy gośćmi są u was, jeźli łowem albo ptasznictwem uchwyci zwierza albo ptaka, które się jeść godzi: niechaj wyleje krew z niego, a okryje ją ziemią.
Leviticus	Kpł	3	17	14	Dusza bowiem każdego ciała we krwi jest: przetom rzekł synom Izraelowym: Krwie wszelkiego ciała jeść nie będziecie; bo dusza ciała we krwi jest: a ktokolwiekby ją jadł, zginie.
Leviticus	Kpł	3	17	15	Dusza, któraby jadła zdechlinę albo co uchwyconego od bestyi, tak z obywatelów jako z przychodniów: omyje szaty swe i sam siebie wodą, i nieczysty będzie aż do wieczora: i tym porządkiem stanie się czystym.
Leviticus	Kpł	3	17	16	Lecz jeźli nie omyje szat swych i ciała, poniesie nieprawość swoję.
Leviticus	Kpł	3	18	1	Rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc:
Leviticus	Kpł	3	18	2	Mów synom Izraelowym, i rzeczesz do nich: Ja Pan, Bóg wasz:
Leviticus	Kpł	3	18	3	Według obyczaju ziemie Egipskiéj, w któréjeście mieszkali, czynić nie będziecie: i według obyczaju ziemie Chananejskiéj, do któréj ja was wprowadzę, nie będziecie czynić, ani w ustawach ich chodzić będziecie.
Leviticus	Kpł	3	18	4	Czynić będziecie sądy moje i przykazania mego strzedz, i chodzić w niem będziecie: ja Pan, Bóg wasz.
Leviticus	Kpł	3	18	5	Strzeżcie praw moich i sądów, które człowiek pełniąc żyć będzie w nich: Ja Pan.
Leviticus	Kpł	3	18	6	Żaden człowiek do bliskiéj krwi swéj nie przystąpi, aby odkrył sromotę jéj: Ja Pan.
Leviticus	Kpł	3	18	7	Sromoty ojca twego i sromoty matki twéj nie odkryjesz: matka twoja jest, nie odkryjesz sromoty jéj.
Leviticus	Kpł	3	18	8	Sromoty żony ojca twego nie odkryjesz; bo sromota ojca twego jest.
Leviticus	Kpł	3	18	9	Sromoty siostry twéj, z ojca albo z matki, która w domu, albo gdzie indzie urodzona jest, nie odkryjesz.
Leviticus	Kpł	3	18	10	Sromoty córki syna twego, albo wnuczki z córki twéj nie odkryjesz; bo sromota twoja jest.
Leviticus	Kpł	3	18	11	Sromoty córki żony ojca twego, którą urodziła ojcu twemu, a jest siostra twoja, nie odkryjesz.
Leviticus	Kpł	3	18	12	Sromoty siostry ojca twego nie odkryjesz; bo ciało jest ojca twego.
Leviticus	Kpł	3	18	13	Sromoty siostry matki twéj nie odkryjesz, przeto że ciało jest matki twojéj.
Leviticus	Kpł	3	18	14	Sromoty stryja twego nie odkryjesz, ani przystąpisz do żony jego, która cię powinowactwem dosięga.
Leviticus	Kpł	3	18	15	Sromoty niewiastki twojéj nie odkryjesz; bo jest żona syna twego: ani odkryjesz sromoty jéj.
Leviticus	Kpł	3	18	16	Sromoty żony brata twego nie odkryjesz; bo sromota brata twego jest.
Leviticus	Kpł	3	18	17	Sromoty żony twéj i córki jéj nie odkryjesz. Córki syna jéj i córki jéj nie weźmiesz, abyś miał odkryć sromotę jéj; bo ciało jéj są, a takie złączenie kazirództwo jest.
Leviticus	Kpł	3	18	18	Siostry żony twéj na nałożnictwo przy niéj nie weźmiesz, ani odkryjesz sromoty jéj, póki jeszcze ona żywa.
Leviticus	Kpł	3	18	19	Do niewiasty, która cierpi przyrodzoną chorobę, nie przystąpisz, ani odkryjesz sprosności jéj.
Leviticus	Kpł	3	18	20	Z żoną bliźniego twego spać nie będziesz, ani się nasienia zmięszaniem splugawisz.
Leviticus	Kpł	3	18	21	Z nasienia twego nie dasz, aby je ofiarowano bałwanowi Moloch, ani splugawisz imienia Boga twego: Ja Pan.
Leviticus	Kpł	3	18	22	Z mężczyzną nie złączaj się złączeniem niewieściem; bo brzydkość jest.
Leviticus	Kpł	3	18	23	Z żadnem bydlęciem nie złączysz się, ani się z niem splugawisz. Niewiasta niech nie podlega bydlęciu, ani się złącza z niem; bo haniebna złość jest.
Leviticus	Kpł	3	18	24	Ani się plugawcie temi wszystkiemi rzeczami, któremi się splugawili wszyscy narodowie, które ja wyrzucę przed obliczem waszem:
Leviticus	Kpł	3	18	25	I któremi jest splugawiona ziemia, któréj ja złości nawiedzę, aby wyrzuciła obywatele swoje.
Leviticus	Kpł	3	18	26	Strzeżcie ustaw moich i sądów, a nie czyńcie ze wszech tych brzydkości, tak obywatel jako mieszkaniec, który gościem jest u was.
Leviticus	Kpł	3	18	27	Albowiem te wszystkie brzydkości czynili obywatele ziemie, którzy byli przed wami i splugawili ją.
Leviticus	Kpł	3	18	28	Przetóż strzeżcie, aby i was także nie wyrzuciła, gdybyście tym podobne rzeczy czynili, jako wyrzuciła naród, który był przed wami.
Leviticus	Kpł	3	18	29	Wszelka dusza, któraby co uczyniła z tych obrzydliwości, zginie z pośrodku ludu swego.
Leviticus	Kpł	3	18	30	Strzeżcież mandatów moich: nie czyńcie, co czynili ci, co przed wami byli, a nie plugawcie się w nich: Ja Pan, Bóg wasz.
Leviticus	Kpł	3	19	1	Rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc:
Leviticus	Kpł	3	19	2	Mów do wszego zgromadzenia synów Izraelowych, i rzeczesz do nich: Świętymi bądźcie; bom ja Święty jest Pan, Bóg wasz.
Leviticus	Kpł	3	19	3	Każdy się bój ojca swego i matki swéj. Sabbatów moich strzeżcie: Ja Pan, Bóg wasz.
Leviticus	Kpł	3	19	4	Nie zwracajcie się do bałwanów, ani bogów litych sobie czyńcie: Ja Pan, Bóg wasz.
Leviticus	Kpł	3	19	5	Jeźli ofiarować będziecie ofiarę zapokojną Panu, aby była ubłagalna:
Leviticus	Kpł	3	19	6	Tegóż dnia, którego będzie ofiarowana, będziecie ją jeść i dnia drugiego: a cokolwiek zostanie do dnia trzeciego, ogniem spalicie.
Leviticus	Kpł	3	19	7	Jeźli kto po dwu dniu będzie jadł z niéj, przeklęty będzie i winien niezbożności.
Leviticus	Kpł	3	19	8	I poniesie nieprawość swoję; bo święte Pańskie pomazał, i zginie dusza ona z ludu swego.
Leviticus	Kpł	3	19	9	A gdy żąć będziesz zboże z ziemie twojéj, nie będziesz golił ziemie aż do gruntu: ani pozostałych kłosów zbierzesz.
Leviticus	Kpł	3	19	10	Ani w winnicy twojéj gron i jagód upadających zbierzesz; ale ubogim i gościom na zbieranie zostawisz: Ja Pan, Bóg wasz.
Leviticus	Kpł	3	19	11	Nie będziecie czynić kradzieży, nie będziecie kłamać, ani będzie oszukiwał żaden bliźniego swego.
Leviticus	Kpł	3	19	12	Nie będziesz krzywo przysięgał w imię moje, i nie splugawisz imienia Boga twego: Ja Pan.
Leviticus	Kpł	3	19	13	Nie będziesz kładł potwarzy na bliźniego twego, ani go gwałtem ściśniesz: nie zmieszka praca najemnika twego u ciebie aż do zarania.
Leviticus	Kpł	3	19	14	Nie będziesz złorzeczył głuchemu, ani przed ślepym nie będziesz kładł zawady: ale się będziesz bał Pana, Boga twego; bom Ja jest Pan.
Leviticus	Kpł	3	19	15	Nie będziesz czynił nieprawości, ani niesprawiedliwie sądzić będziesz. Nie patrz na osobę ubogiego, ani czcij twarzy możnego, sprawiedliwie sądź bliźniemu twemu.
Leviticus	Kpł	3	19	16	Nie będziesz potwarcą, ani podszczuwaczem między ludem. Nie będziesz stał przeciw krwi bliźniego twego: Ja Pan.
Leviticus	Kpł	3	19	17	Nie miéj w nienawiści brata twego w sercu twojem: ale go jawnie karz, abyś nie miał grzechu dla niego.
Leviticus	Kpł	3	19	18	Nie szukaj pomsty, ani pamiętać będziesz krzywdy sąsiadów twoich: będziesz miłował przyjaciela twego, jako sam siebie: Ja Pan.
Leviticus	Kpł	3	19	19	Praw moich strzeżcie. Bydlęcia twego nie spuszczaj z bydlęty rodzaju inszego. Roli twojéj nie osiewaj rozmaitem nasieniem. Szaty, która ze dwu rzeczy jest utkana, nie obleczesz.
Leviticus	Kpł	3	19	20	Człowiek jeźliby spał z niewiastą złączeniem nasienia, któraby była niewolnicą, choć na wydaniu ale nie okupioną, ani wolnością darowaną: oboje ubici będą, i nie umrą, ponieważ nie była wolną.
Leviticus	Kpł	3	19	21	A za występek swój ofiaruje Panu u drzwi przybytku świadectwa barana.
Leviticus	Kpł	3	19	22	I będzie się kapłan modlił zań, i za grzech jego przed Panem: a będzie mu zaś miłościw, i odpuszczony grzech będzie.
Leviticus	Kpł	3	19	23	Gdy wnidziecie do ziemie, i naszczepicie w niéj drzewa rodzajnego, oderzniecie jako rzecz nieczystą: owoce, które rodzą przez trzy lata, nieczyste wam będą, ani ich jeść będziecie.
Leviticus	Kpł	3	19	24	Ale czwartego roku wszelki owoc ich będzie poświęcony, chwalebny Panu.
Leviticus	Kpł	3	19	25	A piątego roku będziecie jeść owoc, pozbierawszy jabłka, które z siebie dają: Ja Pan, Bóg wasz.
Leviticus	Kpł	3	19	26	Nie będziecie jeść ze krwią. Nie będziecie wróżyć i snów nie będziecie przestrzegać.
Leviticus	Kpł	3	19	27	Ani wkoło będziecie strzydz włosów, ani brody golić będziecie.
Leviticus	Kpł	3	19	28	I za umarłego nie będziecie rzezać ciała waszego, ani znaków jakich, ani piątna sobie czynić będziecie: Ja Pan.
Leviticus	Kpł	3	19	29	Nie dawaj na wszeteczność córki twojéj, aby się nie splugawiła ziemia i nie napełniła się grzechem.
Leviticus	Kpł	3	19	30	Sabbatów moich strzeżcie, a świątnice mojéj bójcie się: Ja Pan.
Leviticus	Kpł	3	19	31	Nie skłaniajcie się do czarowników, ani się wieszczków niocz pytajcie, abyście się przez nie splugawili: Ja Pan, Bóg wasz.
Leviticus	Kpł	3	19	32	Przed głową szędziwą powstań a czcij osobę starego: a bój się Pana, Boga twego: Jam jest Pan.
Leviticus	Kpł	3	19	33	Będzieli przychodzień mieszkał w ziemie waszéj, a będzie przebywał między wami, nie urągajcie mu:
Leviticus	Kpł	3	19	34	Ale niech będzie między wami jako obywatel: i będziecie go miłować jako sami siebie; boście i wy byli przychodniami w ziemi Egipskiéj: Ja Pan, Bóg wasz.
Leviticus	Kpł	3	19	35	Nie czyńcie nic przewrotnego w sądzie, w prawidle, w wadze i w mierze.
Leviticus	Kpł	3	19	36	Szale sprawiedliwe, i równe niech będą gwichty, sprawiedliwy korzec, i kwarty sprawiedliwe: Ja Pan, Bóg wasz, którym was wywiódł z ziemie Egipskiéj.
Leviticus	Kpł	3	19	37	Strzeżcież wszego przykazania mego i wszech sądów, a czyńcie je: Ja Pan.
Leviticus	Kpł	3	20	1	I mówił Pan do Mojżesza, mówiąc: To powiesz synom Izraelowym: Człowiek z synów Izraelowych, i z przychodniów, którzy mieszkają w Izraelu,
Leviticus	Kpł	3	20	2	Jeźliby który dał z nasienia swego bałwanowi Moloch, śmiercią niech umrze: lud ziemie ukamienuje go.
Leviticus	Kpł	3	20	3	A ja stawię twarz moję przeciwko jemu: i wytnę go z pośrodku ludu jego, przeto że dał z nasienia swego Moloch i splugawił świątnicę moję i zmazał święte imię moje.
Leviticus	Kpł	3	20	4	A jeźliby lud ziemie, nie dbając i jakoby lekce poważając rozkazanie moje, wypuścił człowieka, który z nasienia swego dał Moloch, aniby go chciał zabić,
Leviticus	Kpł	3	20	5	Stawię twarz swą przeciw onemu człowiekowi i przeciw powinowactwu jego, i wytnę i samego i wszystkich, którzy mu przyzwolili, aby cudzołożył z Moloch, z pośrodku ludu jego.
Leviticus	Kpł	3	20	6	Dusza, któraby się skłoniła do czarowników, i wieszczków, i cudzołożyłaby z nimi, postawię twarz moję przeciw jéj, i wygładzę ją z pośród ludu jéj.
Leviticus	Kpł	3	20	7	Poświącajcie się, a bądźcie świętymi; bom Ja jest Pan, Bóg wasz.
Leviticus	Kpł	3	20	8	Strzeżcie przykazania mego a czyńcie je: Ja Pan, który was poświącam.
Leviticus	Kpł	3	20	9	Ktoby złorzeczył ojcu swemu, albo matce, śmiercią niechaj umrze: ojcu i matce złorzeczył, krew jego niech będzie na nim.
Leviticus	Kpł	3	20	10	Jeźliby kto cudzołożył z żoną drugiego, a cudzołóstwa się dopuścił z żoną bliźniego swego, śmiercią niechaj umrą i cudzołożnik i cudzołożnica.
Leviticus	Kpł	3	20	11	Ktoby spał z macochą swoją, a odkryłby sromotę ojca swego, niechaj oboje śmiercią umrze: krew ich niechaj będzie na nich.
Leviticus	Kpł	3	20	12	Jeźliby kto spał z niewiastką swoją, oboje niechaj umrze; bo haniebną złość popełnili: krew ich niech będzie na nich.
Leviticus	Kpł	3	20	13	Ktoby spał z mężczyzną złączeniem niewieściem, obadwaj haniebną złość zbroili: śmiercią niechaj umrą, krew ich niechaj będzie na nich.
Leviticus	Kpł	3	20	14	Ktoby pojąwszy za żonę córkę, pojął matkę jéj, haniebną złość zbroił: żywo z niemi będzie gorzał, nie zostanie tak wielki grzech w pośrodku was.
Leviticus	Kpł	3	20	15	Ktoby się z bydlęciem i zwierzęciem złączył, śmiercią niechaj umrze, zwierzę téż zabijcie.
Leviticus	Kpł	3	20	16	Niewiasta, któraby podległa któremukolwiek bydlęciu, pospołu z niem będzie zabita: krew ich niech będzie na nich.
Leviticus	Kpł	3	20	17	Ktobykolwiek pojął siostrę swą, córkę ojca swego, albo córkę matki swéj, i ujrzałby sromotę jéj, i onaby widziała sromotę brata swego, sprosną rzecz uczynili: zabici będą przed oczyma ludu swego, dlatego, że sromotę swą jeden drugiemu odkryli, i poniosą nieprawość swoję.
Leviticus	Kpł	3	20	18	Ktoby spał z niewiastą w płynieniu miesięcznem i odkryłby sromotę jéj, i onaby otworzyła źródło krwie swojéj: oboje zabici będą z pośrodku ludu swego.
Leviticus	Kpł	3	20	19	Sromoty siostry matki twojéj, i siostry ojca twego nie odkryjesz: ktoby to uczynił, sromotę ciała swego obnażył: poniosą oboje nieprawość swoję.
Leviticus	Kpł	3	20	20	Ktoby spał z żoną stryja albo wuja swego, i odkryłby sromotę krewności swojéj, poniosą oboje grzech swój: bez dzieci umrą.
Leviticus	Kpł	3	20	21	Ktoby pojął żonę brata swego, czyni rzecz, która się nie godzi: sromotę brata swego odkrył, bez dzieci będą.
Leviticus	Kpł	3	20	22	Strzeżcie ustaw moich i sądów, a czyńcie je, aby i was nie wyrzuciła ziemia, do któréj macie wniść i mieszkać.
Leviticus	Kpł	3	20	23	Nie chodźcie w ustawach narodów, które ja wypędzę przed wami; wszystko to bowiem czynili, i zbrzydziłem się nimi.
Leviticus	Kpł	3	20	24	Wam zaś powiadam: Posiądźcie ziemię ich, którą wam dam w dziedzictwo, ziemię płynącą mlekiem i miodem: Ja Pan, Bóg wasz, którym was odłączył od innych narodów.
Leviticus	Kpł	3	20	25	Odłączcież wy téż bydlę czyste od nieczystego, i ptaka czystego od nieczystego, abyście nie splugawili dusz waszych bydlęty i ptaki, i wszystkiem tem, co się rucha na ziemi, i którem wam pokazał być nieczyste.
Leviticus	Kpł	3	20	26	Będziecie mi świętymi; bo Święty jestem Ja Pan, i odłączyłem was od inszych ludów, abyście byli moi.
Leviticus	Kpł	3	20	27	Mąż albo niewiasta, w którychby był duch pythonów, albo wieszczy, śmiercią niech umrą: kamieniem je pobiją, krew ich niech będzie na nich.
Leviticus	Kpł	3	21	1	Rzekł téż Pan do Mojżesza: Mów do kapłanów, synów Aaronowych, i rzeczesz do nich: Niech się nie maże kapłan śmierciami sąsiadów swoich:
Leviticus	Kpł	3	21	2	Chyba krewnych a bliskich, to jest: ojca i matki i syna i córki i brata,
Leviticus	Kpł	3	21	3	I siostry panny, która nie szła za mąż.
Leviticus	Kpł	3	21	4	Lecz ani książęciem ludu swego nie splugawi się.
Leviticus	Kpł	3	21	5	Nie będą golić głowy ani brody, ani na ciele swem będą czynić rzezania.
Leviticus	Kpł	3	21	6	Świętymi będą Bogu swemu, a nie splugawią imienia jego; albowiem zapał Pański, i chleby Boga swego ofiarują, a przetóż świętymi będą.
Leviticus	Kpł	3	21	7	Nierządnice i podłéj wszetecznice nie pojmą za żonę, ani téj, która odrzucona jest od męża; bo poświęceni są Bogu swemu,
Leviticus	Kpł	3	21	8	I chleby pokładne ofiarują. Niechże tedy świętymi będą; bom i Ja Święty jest Pan, który je poświącam.
Leviticus	Kpł	3	21	9	Kapłańska córka jeźliby zastana była w nierządzie i zgwałciła imię ojca swego, ogniem będzie spalona.
Leviticus	Kpł	3	21	10	Arcykapłan, to jest: największy kapłan między bracią swoją, na którego głowę wylany jest olejek pomazania, i którego ręce na kapłaństwo są poświęcone, i obleczony jest w szaty święte: głowy swéj nie odkryje, szat nie rozedrze.
Leviticus	Kpł	3	21	11	I do żadnego umarłego zgoła nie wnidzie: i ojcem swym i matką nie będzie się plugawił.
Leviticus	Kpł	3	21	12	Ani wynidzie z świętych, aby nie splugawił świątnice Pańskiéj; bo olejek świętego pomazania Boga jego jest na nim: Ja Pan.
Leviticus	Kpł	3	21	13	Pannę za małżonkę weźmie.
Leviticus	Kpł	3	21	14	Lecz wdowy i odrzuconéj i plugawéj i nierządnice nie pójmie, ale panienkę z ludu swego:
Leviticus	Kpł	3	21	15	Aby nie zmięszał plemienia rodzaju swego z pospolitym człowiekiem ludu swego; bom Ja Pan, który go poświącam.
Leviticus	Kpł	3	21	16	I rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc:
Leviticus	Kpł	3	21	17	Mów do Aarona: Człowiek z nasienia twego, według domów, któryby miał zmazę, nie będzie ofiarował chleba Bogu swemu:
Leviticus	Kpł	3	21	18	Ani przystąpi do służby jego: jeźli będzie ślepy, jeźli chromy, jeźli małego nosa, albo wielkiego, albo krzywego:
Leviticus	Kpł	3	21	19	Jeźli złamanéj nogi, jeźli ręki:
Leviticus	Kpł	3	21	20	Jeźli garbaty, jeźli płynących oczu, jeźli mający bielmo na oku, albo świerzb ustawiczny, jeźli parchy na ciele, albo wypukły.
Leviticus	Kpł	3	21	21	Wszelki, któryby miał wadę z nasienia Aarona kapłana, nie przystąpi ofiarować ofiar Panu, ani chlebów Bogu swemu.
Leviticus	Kpł	3	21	22	Wszakże będzie pożywał chleba, który ofiarują w świątnicy:
Leviticus	Kpł	3	21	23	Ale tak, żeby za zasłonę nie wchodził, ani do ołtarza przystępował: ponieważ ma wadę, a nie ma plugawić świątnice mojéj: Ja Pan, który je poświącam.
Leviticus	Kpł	3	21	24	Mówił tedy Mojżesz do Aarona i do synów jego i do wszystkiego Izraela wszystko, co mu było rozkazano.
Leviticus	Kpł	3	22	1	Mówił téż Pan do Mojżesza, rzekąc:
Leviticus	Kpł	3	22	2	Mów do Aarona i do synów jego, aby się strzegli tych rzeczy, które są poświęcone synów Izraelowych, i nie splugawiali imienia rzeczy mnie poświęconych, które oni ofiarują: Ja Pan.
Leviticus	Kpł	3	22	3	Mów do nich i do potomków ich: Wszelki człowiek, który przystąpi z rodu waszego do tych rzeczy, które są poświęcone, i które ofiarowali synowie Izraelowi Panu, w którym jest nieczystota, zginie przed Panem: Ja jestem Pan.
Leviticus	Kpł	3	22	4	Człowiek z nasienia Aaronowego, któryby był trędowaty, albo płynienie nasienia cierpiący: nie będzie jadł z tych rzeczy, które mi są poświęcone, aż będzie uzdrowion. Któryby się dotknął nieczystego od zmarłego, i z którego wychodzi nasienie jakoby złączenia,
Leviticus	Kpł	3	22	5	I który się dotyka płazu i czegokolwiek nieczystego, którego dotknienie jest nieczyste:
Leviticus	Kpł	3	22	6	Nieczysty będzie aż do wieczora, i nie będzie jadł tych rzeczy, które są poświęcone; ale gdy omyje ciało swoje wodą,
Leviticus	Kpł	3	22	7	A słonce zajdzie: tedy oczyszczony, będzie pożywał rzeczy poświęconych; bo pokarm jego jest.
Leviticus	Kpł	3	22	8	Zdechliny i uchwyconego od zwierza nie będą jeść, ani się splugawią niemi: Jam jest Pan.
Leviticus	Kpł	3	22	9	Niechaj strzegą przykazania mego, aby nie podlegli grzechowi i nie umarli w świątnicy, gdyby ją splugawili: Ja Pan, który je poświącam.
Leviticus	Kpł	3	22	10	Żaden obcy nie będzie jadł rzeczy poświęconych: komornik kapłański, i najemnik jeść z nich nie będą.
Leviticus	Kpł	3	22	11	Ale którego kapłan kupił, i któryby był rodzic domu jego, ci będą jeść z nich.
Leviticus	Kpł	3	22	12	Jeźli córka kapłańska pójdzie za kogokolwiek z ludu: z tych rzeczy, które są poświęcone, i z pierwocin nie będzie jadła.
Leviticus	Kpł	3	22	13	Ale jeźli wdowa, albo odrzucona, i bez dziatek wróci się do domu ojca swego: jako panienką zwykła była, będzie jeść pokarmy ojca swego. Wszelki obcy jeść z nich nie ma wolności.
Leviticus	Kpł	3	22	14	Ktoby z niewiadomości jadł poświęcone, nadda piątą część do tego, co zjadł, i da kapłanowi do świątnice.
Leviticus	Kpł	3	22	15	Ani splugawią poświęconych rzeczy synów Izraelowych, które ofiarują Panu:
Leviticus	Kpł	3	22	16	By snadź nie podjęli karania za grzech swój, gdyby jedli poświęcone: Ja Pan, który je poświącam.
Leviticus	Kpł	3	22	17	I rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc:
Leviticus	Kpł	3	22	18	Mów do Aarona i synów jego i do wszystkich synów Izraelowych, i rzeczesz do nich: Człowiek z domu Izraelowego i z przychodniów mieszkających u was, któryby ofiarował ofiarę swą, albo śluby pełniąc, albo dobrowolnie ofiarując: cobykolwiek ofiarował na całopalenie Panu,
Leviticus	Kpł	3	22	19	Aby było ofiarowano przez was, samiec będzie bez makuły z wołów, i z owiec, i z kóz.
Leviticus	Kpł	3	22	20	Jeźliby miał wadę, nie ofiarujecie, ani będzie przyjemno.
Leviticus	Kpł	3	22	21	Człowiek, któryby ofiarował ofiarę zapokojnych Panu, albo śluby pełniąc, albo dobrowolnie ofiarując: tak z wołów, jako z owiec, wady nie mające ofiaruje, aby przyjemno było: żadna wada w niem nie będzie.
Leviticus	Kpł	3	22	22	Jeźli będzie ślepe, jeźli ułomne, jeźli bliznę mające, jeźli brodawki albo świerzb, albo parch, nie ofiarujecie ich Panu, ani palcie z nich na ołtarzu Pańskim.
Leviticus	Kpł	3	22	23	Wołu i owcę, ucho i ogon uciąwszy, dobrowolnie ofiarować możesz: ale ślub z nich wypełniony być nie może.
Leviticus	Kpł	3	22	24	Żadnego zwierzęcia, któreby miało albo starte, albo stłuczone, albo wyrznione a wyjęte jąderka, nie ofiarujecie Panu, a w ziemi waszéj tego koniecznie nie czyńcie.
Leviticus	Kpł	3	22	25	Z ręki cudzoziemca nie będziecie ofiarować chleba Bogu waszemu, i cokolwiekby inszego chciał dać; bo są wszystkie skażone i pomazane, nie przyjmiecie ich.
Leviticus	Kpł	3	22	26	I mówił Pan do Mojżesza, mówiąc:
Leviticus	Kpł	3	22	27	Wół, owca i koza, gdy się urodzą, siedm dni będą pod cyckiem matki swojéj; a ósmego dnia, i potem mogą być ofiarowane Panu.
Leviticus	Kpł	3	22	28	Choć to krowa, choć owca, nie będą ofiarowane jednego dnia z płodem swym.
Leviticus	Kpł	3	22	29	Jeźli ofiarować będziecie ofiarę za dziękczynienie Panu, aby mogła być ubłagalna,
Leviticus	Kpł	3	22	30	Tegóż dnia ją zjecie, nie zostanie nic do poranku drugiego dnia: Ja Pan.
Leviticus	Kpł	3	22	31	Strzeżcie rozkazań moich i czyńcie je: Ja Pan.
Leviticus	Kpł	3	22	32	Nie plugawcie imienia mego świętego, abych był święcon w pośrodku synów Izraelowych: Ja Pan, który was poświącam.
Leviticus	Kpł	3	22	33	I wywiodłem z ziemie Egipskiéj, abym wam był za Boga: Ja Pan.
Leviticus	Kpł	3	23	1	I mówił Pan do Mojżesza, rzekąc:
Leviticus	Kpł	3	23	2	Mów synom Izraelowym, i rzeczesz do nich: Te są święta Pańskie, które będziecie zwać świętemi.
Leviticus	Kpł	3	23	3	Sześć dni będziecie robić: dzień siódmy, że jest odpoczynienie Sabatu, będzie nazwań święty: żadnéj roboty weń robić nie będziecie. Sabat Pański jest we wszech mieszkaniach waszych.
Leviticus	Kpł	3	23	4	Te są tedy święta Pańskie święte, które obchodzić macie czasów swoich.
Leviticus	Kpł	3	23	5	Miesiąca pierwszego czternastego dnia miesiąca ku wieczoru Phaze Pańskie jest.
Leviticus	Kpł	3	23	6	A piętnastego dnia tego księżyca wielkie święto przaśników jest Panu. Siedm dni przaśniki jeść będziecie.
Leviticus	Kpł	3	23	7	Dzień pierwszy będzie wam przechwalebny i święty: żadnéj roboty służebniczéj weń robić nie będziecie;
Leviticus	Kpł	3	23	8	Ale ofiarować będziecie ofiarę w ogniu Panu przez siedm dni, a dzień siódmy będzie chwalebniejszy i świętszy: i żadnéj roboty służebniczéj nie uczynicie weń.
Leviticus	Kpł	3	23	9	I mówił Pan do Mojżesza, rzekąc:
Leviticus	Kpł	3	23	10	Mów synom Izraelowym, i rzeczesz do nich: Gdy wnidziecie do ziemie, którą ja wam dam, i pożniecie zboże: przyniesiecie snopy kłosów, pierwociny żniwa waszego do kapłana.
Leviticus	Kpł	3	23	11	Który podniesie snopek przed Panem, aby przyjemny był za was, drugiego dnia Sabatu, i poświęci go.
Leviticus	Kpł	3	23	12	I tego dnia, którego poświęcają snopek, będzie zabit baranek niepokalany roczny na całopalenie Panu.
Leviticus	Kpł	3	23	13	I mokre ofiary z nim będą ofiarowane, dwie dziesiąte części białéj mąki oliwą zaczynionéj na zapał Pański, i na wonność najwdzięczniejszą: a mokra téż ofiara wina czwarta część hin.
Leviticus	Kpł	3	23	14	Chleba i prażma, ani krup nie będziecie jeść ze zboża, aż do dnia, którego ofiarujecie z niego Bogu waszemu. Przykazanie jest wieczne w rodzajach i wszech mieszkaniach waszych.
Leviticus	Kpł	3	23	15	Liczyć tedy będziecie od drugiego dnia Sabatu, któregoście ofiarowali snopek pierwocin, siedm tygodniów zupełnych,
Leviticus	Kpł	3	23	16	Aż do drugiego dnia wypełnienia siódmego tygodnia, to jest pięćdziesiąt dni: i tak ofiarę nową Panu ofiarujecie:
Leviticus	Kpł	3	23	17	Ze wszystkich mieszkań waszych dwa chleby pierwocin, ze dwu dziesiątych części białéj mąki kwaszonéj, które upieczecie na pierwociny Panu.
Leviticus	Kpł	3	23	18	I ofiarujecie z chlebem siedm baranków bez makuły rocznych i cielca jednego z stada i dwu baranów: i będą na całopalenie z mokremi ofiarami swemi, na wonność najwdzięczniejszą Panu.
Leviticus	Kpł	3	23	19	Uczynicie téż kozła za grzech i dwu baranków rocznych ofiary zapokojnych.
Leviticus	Kpł	3	23	20	A gdy je podniesie kapłan z chlebami pierwocin przed Panem, dostaną mu się na użytek jego.
Leviticus	Kpł	3	23	21	I nazowiecie ten dzień przechwalebny i najświętszy: żadnéj roboty służebniczéj weń robić nie będziecie. Ustawa wieczna będzie we wszech mieszkaniach i w rodzajach waszych.
Leviticus	Kpł	3	23	22	A gdy będziecie żąć zboże ziemie waszéj, nie będziecie go przyżynać aż do ziemie: ani pozostałych kłosów zbierzecie; ale je ubogim i przychodniom zostawicie: Jam jest Pan, Bóg wasz.
Leviticus	Kpł	3	23	23	I mówił Pan do Mojżesza, rzekąc:
Leviticus	Kpł	3	23	24	Mów synom Izraelowym: Miesiąca siódmego, pierwszego dnia miesiąca, będzie wam Sabat, pamiętne, gdy uderzą w trąby, i będzie nazwany święty.
Leviticus	Kpł	3	23	25	Żadnéj roboty służebniczéj weń robić nie będziecie, i ofiarujecie całopalenie Panu.
Leviticus	Kpł	3	23	26	I mówił Pan do Mojżesza, rzekąc:
Leviticus	Kpł	3	23	27	Dziesiątego dnia miesiąca tego siódmego dzień oczyszczania będzie przechwalebny, i będzie zwan święty: i będziecie weń dręczyć dusze wasze, i ofiarujecie całopalenie Panu.
Leviticus	Kpł	3	23	28	Wszelkiéj roboty służebniczéj robić nie będziecie czasu dnia tego; bo dzień ubłagania jest, aby wam był miłościw Pan, Bóg wasz.
Leviticus	Kpł	3	23	29	Wszelka dusza, któraby nie była udręczona tego dnia, zginie z ludzi swoich.
Leviticus	Kpł	3	23	30	A któraby jakąkolwiek robotę robiła, zgładzę ją z ludu jéj.
Leviticus	Kpł	3	23	31	Przetóż nic robić nie będziecie weń: ustawa wieczna będzie wam we wszech rodzajach i mieszkaniach waszych.
Leviticus	Kpł	3	23	32	Sabat odpoczynienia jest; i będziecie trapić dusze wasze dziewiątego dnia miesiąca. Od wieczora do wieczora święcić będziecie święta wasze.
Leviticus	Kpł	3	23	33	I mówił Pan do Mojżesza, rzekąc:
Leviticus	Kpł	3	23	34	Mów synom Izraelowym: Od piętnastego dnia miesiąca tego siódmego, będą święta kuczek siedm dni Panu.
Leviticus	Kpł	3	23	35	Pierwszy dzień będzie nazwany przechwalebny i najświętszy: żadnéj roboty służebniczéj weń robić nie będziecie.
Leviticus	Kpł	3	23	36	A przez siedm dni ofiarujecie całopalenia Panu. Dzień też ósmy będzie przechwalebny i najświętszy, i ofiarujecie całopalenie Panu; jest bowiem zgromadzenia i zebrania: żadnéj roboty służebniczéj weń robić nie będziecie.
Leviticus	Kpł	3	23	37	Teć są święta Pańskie, które zwać będziecie najsławniejszemi, i najświętszemi, i będziecie w nie ofiarować obiaty Panu, całopalenia i mokre ofiary, według obyczaju dnia każdego.
Leviticus	Kpł	3	23	38	Okrom Sobót Pańskich: i darów waszych, i które ofiarować będziecie z ślubu, albo które dobrowolnie dawać będziecie Panu.
Leviticus	Kpł	3	23	39	Od piętnastego tego dnia miesiąca siódmego, gdy zbierzecie wszystkie owoce ziemie waszéj, będziecie obchodzić święta Panu przez siedm dni, dnia pierwszego i ósmego będzie Sabat, to jest odpoczynienie.
Leviticus	Kpł	3	23	40	I weźmiecie sobie dnia pierwszego owoce z drzewa najpiękniejszego i różczki palmowe i gałązki drzewa gęstych gałęzi, i wierzbiny od potoku, i będziecie się weselić przed Panem, Bogiem waszym.
Leviticus	Kpł	3	23	41	I święcić będziecie święto jego siedm dni przez rok. Ustawa wieczna będzie w rodzajach waszych. Miesiąca siódmego święta będziecie święcić.
Leviticus	Kpł	3	23	42	I będziecie mieszkać w kuczkach przez siedm dni: wszelki, kto jest z rodu Izraelowego, będzie mieszkał w kuczkach:
Leviticus	Kpł	3	23	43	Aby się nauczyli potomkowie wasi, żem kazał w kuczkach mieszkać synom Izraelowym, gdym je wywiódł z ziemie Egipskiéj: Ja Pan, Bóg wasz.
Leviticus	Kpł	3	23	44	I mówił Mojżesz o świętach wielkich Pańskich do synów Izraelowych.
Leviticus	Kpł	3	24	1	I mówił Pan do Mojżesza, rzekąc:
Leviticus	Kpł	3	24	2	Przykaż synom Izraelowym, abyć przynieśli oliwy z drzewa oliwnego, przeczystéj i przezroczystéj, dla przyprawienia lamp ustawicznie,
Leviticus	Kpł	3	24	3	Przed zasłoną świadectwa w przybytku przymierza. I będzie je stawiał Aaron, od wieczora aż do zarania przed Panem, służbą i obrzędem wiecznym w rodzajach waszych.
Leviticus	Kpł	3	24	4	Na lichtarzu przeczystym będzie je zawżdy stawiał przed obliczem Pańskiem.
Leviticus	Kpł	3	24	5	Weźmiesz téż białéj mąki, i upieczesz z niej dwanaście chlebów, z których każdy będzie miał dwie dziesiąte części:
Leviticus	Kpł	3	24	6	Z których po sześci jeden przeciw drugiemu na stole przeczystym przed Panem położysz.
Leviticus	Kpł	3	24	7	I włożysz na nie kadzidła najjaśniejszego, aby był chleb na pamiątkę obiaty Pańskiéj.
Leviticus	Kpł	3	24	8	Na każdą sobotę będą je odmieniać przed Panem, przyjęte od synów Izraelowych przymierzem wiecznem.
Leviticus	Kpł	3	24	9	I będą Aaronowe i synów jego, aby je jedli na miejscu świętem; bo święte świętych jest z ofiar Pańskich prawem wiecznem.
Leviticus	Kpł	3	24	10	A oto wyszedłszy syn niewiasty Izraelskiéj, którego miała z mężem Egiptyaninem między syny Izraelowymi, swarzył się w obozie z mężem Izraelskim.
Leviticus	Kpł	3	24	11	A gdy zbluźnił imię Pańskie i złorzeczył mu, przywiedziono go do Mojżesza. (A zwano matkę jego Salumith, córka Dabry z pokolenia Dan.)
Leviticus	Kpł	3	24	12	I wsadzono go do ciemnice, ażby się dowiedzieli, coby rozkazał Pan.
Leviticus	Kpł	3	24	13	Który rzekł do Mojżesza, mówiąc:
Leviticus	Kpł	3	24	14	Wywiedź bluźniercę za obóz, a niech włożą wszyscy, którzy słyszeli, ręce swe na głowę jego, i niech go ukamionuje wszystek lud.
Leviticus	Kpł	3	24	15	A do synów Izraelowych mówić będziesz: Człowiek, któryby złorzeczył Bogu swemu, poniesie grzech swój.
Leviticus	Kpł	3	24	16	A ktoby bluźnił imię Pańskie, śmiercią niech umrze: kamieńmi go zabije wszystek lud, choćby on obywatel, choć przychodzień był. Ktoby bluźnił imię Pańskie, śmiercią niech umrze.
Leviticus	Kpł	3	24	17	Ktoby uderzył i zabił człowieka, śmiercią niech umrze.
Leviticus	Kpł	3	24	18	Ktoby zabił bydlę, da inne, to jest duszę za duszę.
Leviticus	Kpł	3	24	19	Ktoby oszpecił kogokolwiek z sąsiadów swoich, jako uczynił, tak mu się stanie.
Leviticus	Kpł	3	24	20	Złamanie za złamanie, oko za oko, ząb za ząb odda. Jaką uczynił zmazę, taką cierpieć będzie musiał.
Leviticus	Kpł	3	24	21	Kto zabije bydlę, odda insze. Kto zabije człowieka, będzie karan.
Leviticus	Kpł	3	24	22	Jednaki sąd niechaj będzie między wami, bądźby przychodzień, bądź obywatel zgrzeszył; bom Ja jest Pan, Bóg wasz.
Leviticus	Kpł	3	24	23	I mówił Mojżesz do synów Izraelowych: i wywiedli onego, który był zbluźnił, za obóz, i zabili go kamieńmi. I uczynili synowie Izraelowi tak, jako był przykazał Pan Mojżeszowi.
Leviticus	Kpł	3	25	1	I mówił Pan do Mojżesza na górze Synai, rzekąc:
Leviticus	Kpł	3	25	2	Mów synom Izraelowym, i rzeczesz do nich: Gdy wnidziecie do ziemie, którą ja wam dam: Sobotuj Sobotę Panu.
Leviticus	Kpł	3	25	3	Sześć lat zasiewać będziesz pole twoje, i sześć lat obrzynać będziesz winnicę twoję, i zbierać owoce jéj;
Leviticus	Kpł	3	25	4	Ale siódmego roku Sabat będzie ziemi, odpoczynienia Pańskiego: pola zasiewać nie będziesz, i winnice nie będziesz obrzynać.
Leviticus	Kpł	3	25	5	Co sama ziemia zrodzi, żąć nie będziesz: i jagód winnych pierwocin twoich zbierać nie będziesz, jakoby zbieranie wina; bo rok odpoczynienia jest ziemie.
Leviticus	Kpł	3	25	6	Ale wam będą na pokarm, tobie i niewolnikowi twemu, niewolnicy i najemnikowi twemu, i przychodniowi, którzy gośćmi są u ciebie:
Leviticus	Kpł	3	25	7	Bydłu twemu i dobytkowi wszystko, co się zrodzi, będzie ku jedzeniu.
Leviticus	Kpł	3	25	8	Naliczysz téż sobie siedm tygodniów lat, to jest, po siedmkroć siedm, które pospołu czynią lat czterdzieści i dziewięć:
Leviticus	Kpł	3	25	9	I zatrąbisz w trąbę miesiąca siódmego, dziesiątego dnia miesiąca, czasu ubłagania, po wszystkiéj ziemi waszéj.
Leviticus	Kpł	3	25	10	I poświęcisz rok pięćdziesiąty i ogłosisz odpuszczenie wszystkim obywatelom ziemie twojéj; albowiem ten jest Jubileusz. Wróci się człowiek do majętności swojéj, i każdy się wróci do domu dawnego;
Leviticus	Kpł	3	25	11	Bo Jubileusz jest, i pięćdziesiąty rok. Nie będziecie siać ani żąć, co się samo na polu rodzi: i pierwocin zbierania wina nie zbierzecie,
Leviticus	Kpł	3	25	12	Dla poświęcenia Jubileusza; ale natychmiast ofiarowane jeść będziecie.
Leviticus	Kpł	3	25	13	Roku Jubileusza wrócą się wszyscy do majętności swych.
Leviticus	Kpł	3	25	14	Gdy co przedasz sąsiadowi swemu, albo kupisz u niego, nie zasmucaj brata twego: ale według liczby lat Jubileusza kupisz u niego,
Leviticus	Kpł	3	25	15	A według porachowania zboża przeda tobie.
Leviticus	Kpł	3	25	16	Im więcéj zostanie lat po Jubileuszu, tem większa będzie zapłata: a im mniéj czasu naliczysz, tem tańsze kupno będzie; czas bowiem zboża przeda tobie.
Leviticus	Kpł	3	25	17	Nie trapcie braciéj z pokolenia waszego, ale się niech każdy boi Boga swego; bo Ja Pan, Bóg wasz.
Leviticus	Kpł	3	25	18	Czyńcie przykazania moje, a sądów przestrzegajcie i wypełniajcie je, abyście mogli mieszkać w ziemi bez wszelkiego strachu:
Leviticus	Kpł	3	25	19	A żeby wam ziemia rodziła urodzaje swoje, którychbyście używali aż do sytości, nie bojąc się najazdu od nikogo.
Leviticus	Kpł	3	25	20	A jeźli rzeczecie: Co będziemy jeść siódmego roku, jeźli nie będziemy siać ani zbierać zboża naszego?
Leviticus	Kpł	3	25	21	Dam wam błogosławieństwo moje roku szóstego, i uczyni urodzaj trzech lat.
Leviticus	Kpł	3	25	22	I będziecie siać ósmego roku, a będziecie jeść stare zboże aż do dziewiątego roku: aż się urodzą nowe, jeść będziecie stare.
Leviticus	Kpł	3	25	23	Ziemia téż nie będzie przedana na wieczność; bo moja jest, a wyście przychodniowie i kmiecie moi.
Leviticus	Kpł	3	25	24	Przetóż wszelka ziemia osiadłości waszéj pod kondycyą wykupienia przedana będzie.
Leviticus	Kpł	3	25	25	Jeźli zubożawszy brat twój przeda majętnostkę swoję, a chciałby bliski jego może wykupić, co on był przedał:
Leviticus	Kpł	3	25	26	A jeźli nie miał bliskiego, a samby mógł zapłatę na okup naleść:
Leviticus	Kpł	3	25	27	Będą porachowane pożytki od tego czasu, jako przedał: a co zostanie, odda temu, co kupił i tak odbierze majętność swoję.
Leviticus	Kpł	3	25	28	A jeźli nie najdzie ręka jego, żeby oddał zapłatę, będzie trzymał kupiec, co kupił, aż do roku Jubileusza; w nim bowiem każde przedanie wróci się do pana i do dzierżawcy pierwszego.
Leviticus	Kpł	3	25	29	Ktoby przedał dom w murze miejskim, będzie miał wolność odkupienia, aż się jeden rok skończy.
Leviticus	Kpł	3	25	30	Jeźli nie wykupi, a rok minie, ten, który go kupił, będzie go miał i potomkowie jego na wieczność, a nie będzie mógł być wykupiony ani w Jubileusz.
Leviticus	Kpł	3	25	31	Ale jeźli dom jest we wsi, która nie ma murów, polnem prawem przedan będzie: jeźli pierwéj nie będzie wykupiona, w Jubileusz wróci się do pana.
Leviticus	Kpł	3	25	32	Domy Lewitów, które są w mieściech, zawżdy mogą być wykupione.
Leviticus	Kpł	3	25	33	Jeźli ich nie wykupią, w Jubileusz wrócą się do panów; bo domy miast Lewitskich, miasto majętności są między synmi Izraelowymi.
Leviticus	Kpł	3	25	34	Ale domy ich na przedmieściu niech nie będą przedane; bo jest osiadłość wieczna.
Leviticus	Kpł	3	25	35	Jeźli zubożeje brat twój, a osłabieje ręka jego, i przyjmiesz go jako przychodnia i gościa, a będzie żył z tobą:
Leviticus	Kpł	3	25	36	Nie weźmiesz lichwy od niego, ani więcéj niżeś dał; bój się Boga twego, żeby żyć mógł twój brat przy tobie.
Leviticus	Kpł	3	25	37	Pieniędzy twoich nie dasz mu na lichwę, i zboża nad zwyż nie będziesz wyciągał.
Leviticus	Kpł	3	25	38	Ja Pan, Bóg wasz, którym was wywiódł z ziemie Egipskiéj, abym wam dał ziemię Chananejską, a był Bogiem waszym.
Leviticus	Kpł	3	25	39	Jeźli ubóstwem przyciśniony zaprzeda się tobie brat twój, nie będziesz go cisnął służbą niewolniczą:
Leviticus	Kpł	3	25	40	Ale jako najemnik i oracz będzie u ciebie: aż do roku Jubileusza będzie robił u ciebie.
Leviticus	Kpł	3	25	41	A potem wynidzie z dziatkami swemi i wróci się do rodziny i do majętności ojców swoich.
Leviticus	Kpł	3	25	42	Słudzy bowiem moi są, i jam je wywiódł z ziemie Egipskiéj: niech nie będą przedawani jako niewolnicy.
Leviticus	Kpł	3	25	43	Nie trap go mocą, ale się bój Boga twego.
Leviticus	Kpł	3	25	44	Niewolnik i niewolnica niech wam będzie z narodów, które są w okolicy waszéj.
Leviticus	Kpł	3	25	45	I z przychodniów, którzy gościami są u was, albo którzy się z nich urodzą w ziemi waszéj, te będziecie mieć za sługi.
Leviticus	Kpł	3	25	46	I prawem dziedzicznem podacie je potomkom, i odzierżycie na wieki, ale braciéj waszéj, synów Izraelowych, nie uciskajcie mocą.
Leviticus	Kpł	3	25	47	Jeźli się zmocni u was ręka przychodnia i gościa, a brat twój zubożawszy przeda się mu, albo któremukolwiek z rodu jego:
Leviticus	Kpł	3	25	48	Po zaprzedaniu może być odkupion: który chce z braciéj jego, odkupi go.
Leviticus	Kpł	3	25	49	I stryj, i stryjeczny brat, i krewny, i powinowaty: a jeźli i sam będzie mógł, odkupi się,
Leviticus	Kpł	3	25	50	Obrachowawszy tylko lata od czasu zaprzedania swego, aż do roku Jubileusza: a pieniądze, za które był przedan, według liczby lat, i jako najemnikowi płacą zrachowawszy.
Leviticus	Kpł	3	25	51	Jeźli więcéj lat będzie, które zostają aż do Jubileusza, wedle tychże odda i okup.
Leviticus	Kpł	3	25	52	A jeźli mało, porachuje się z nim według liczby lat, i odda kupcowi, co zostało lat,
Leviticus	Kpł	3	25	53	Których pierwéj służył zapłaty wrachowawszy: nie będzie go dręczył gwałtownie przed oczyma twemi,
Leviticus	Kpł	3	25	54	A jeźliby przez to nie mógł być odkupiony, roku Jubileuszu wynidzie z dziećmi swemi.
Leviticus	Kpł	3	25	55	Moi bowiem słudzy są synowie Izraelowi, którem wywiódł z ziemie Egipskiéj.
Leviticus	Kpł	3	26	1	Ja Pan, Bóg wasz. Nie będziecie sobie czynić bałwana ani ryciny, ani znaków stawiać będziecie, ani kamienia znacznego postawicie w ziemi waszéj, żebyście się mu kłaniali; bom Ja jest Pan, Bóg wasz.
Leviticus	Kpł	3	26	2	Zachowajcie święta moje, a na świątnicę moję strachajcie się: Ja Pan.
Leviticus	Kpł	3	26	3	Jeźli w przykazaniach moich chodzić będziecie, a mandaty moje zachowacie i wypełnicie je,
Leviticus	Kpł	3	26	4	Dam wam dżdże czasów swoich, a ziemia da urodzaj swój, i owocu drzewa pełne będą.
Leviticus	Kpł	3	26	5	Zajmie młódźba żniwa zbieranie wina, a zbieranie wina nadejdzie siew: i będziecie jeść chleb wasz w sytości i bez strachu mieszkać będziecie w ziemi waszéj.
Leviticus	Kpł	3	26	6	Dam pokój na granicach waszych: będziecie spać, a nie będzie, ktoby przestraszył: odejmę złe zwierzę, a miecz nie przejdzie granic waszych.
Leviticus	Kpł	3	26	7	Będziecie uganiać nieprzyjacioły wasze, i upadną przed wami.
Leviticus	Kpł	3	26	8	Będą gonić pięć waszych sto obcych, a sto z was dziesięć tysięcy: polegą nieprzyjaciele wasi mieczem przed oczyma waszemi.
Leviticus	Kpł	3	26	9	Wejrzę na was i rozkrzewię: rozmnożycie się, i utwierdzę przymierze moje z wami.
Leviticus	Kpł	3	26	10	Będziecie jeść najstarsze starych rzeczy: a stare, gdy nowe nastaną, wyrzucicie.
Leviticus	Kpł	3	26	11	Postawię przybytek mój w pośrodku was, a nie odrzuci was dusza moja.
Leviticus	Kpł	3	26	12	Będę chodził między wami, i będę Bogiem waszym, a wy będziecie ludem moim.
Leviticus	Kpł	3	26	13	Ja Pan, Bóg wasz, którym was wywiódł z ziemie Egiptyanów, żebyście im nie służyli, i którym połamał łańcuchy szyi waszych, żebyście prosto chodzili.
Leviticus	Kpł	3	26	14	A jeźli mię nie usłuchacie i nie zachowacie wszystkich przykazań moich:
Leviticus	Kpł	3	26	15	Jeźli wzgardzicie prawa moje, i sądy moje lekce poważycie, abyście nie uczynili tego, com ja postanowił, i wniwecz obrócicie przymierze moje:
Leviticus	Kpł	3	26	16	Ja téż wam to uczynię: Nawiedzę was prędko ubóstwem i gorącością, któraby pokaziła oczy wasze i znędziła dusze wasze: próżno siać będziecie siew, który od nieprzyjaciół pożarty będzie.
Leviticus	Kpł	3	26	17	Postawię twarz moję przeciwko wam, i upadniecie przed nieprzyjacioły waszymi: i będziecie poddani tym, którzy was mają w nienawiści, będziecie uciekać, choć was nikt gonić nie będzie.
Leviticus	Kpł	3	26	18	A jeźli ani tak nie usłuchacie mię, przydam karania waszego siedmiorako dla grzechów waszych:
Leviticus	Kpł	3	26	19	I zetrę pychę zatwardzenia waszego: i dam wam niebo z wierzchu jako żelazo, a ziemię miedzianą.
Leviticus	Kpł	3	26	20	Wniwecz pójdzie praca wasza: nie da ziemia pożytku, ani drzewa dadzą owoców.
Leviticus	Kpł	3	26	21	Jeźli chodzić będziecie przeciwko mnie, a nie zechcecie mię słuchać, przydam kaźni waszéj siedmiorako dla grzechów waszych:
Leviticus	Kpł	3	26	22	I puszczę na was bestye polne, któreby pojadły was i dobytek wasz, i przywiodły do trochy wszystko: a drogi wasze żeby spustoszały.
Leviticus	Kpł	3	26	23	A jeźliż ani tak nie będziecie chcieć przyjąć karności, ale przeciwko mnie pójdziecie:
Leviticus	Kpł	3	26	24	Ja téż przeciwko wam przeciwny pójdę, i uderzę was siedmkroć dla grzechów waszych.
Leviticus	Kpł	3	26	25	I przywiodę na was miecz mszczący się przymierza mego: a gdy ucieczecie do miast, puszczę powietrze między was, i będziecie podani w ręce nieprzyjacielskie.
Leviticus	Kpł	3	26	26	Gdy złamię podporę chleba waszego, tak iż dziesięć niewiast naraz w jednym piecu będą piec chleb: i będą go oddawać pod wagą, i będziecie jeść, a nie najecie się.
Leviticus	Kpł	3	26	27	A jeźli ani przez to nie usłuchacie mię, ale pójdziecie przeciwko mnie:
Leviticus	Kpł	3	26	28	I ja pójdę przeciwko wam, w zapalczywości przeciwnéj, i skarzę was siedmią plag dla grzechów waszych:
Leviticus	Kpł	3	26	29	Tak iż będziecie jeść ciała synów waszych i córek waszych.
Leviticus	Kpł	3	26	30	Popsuję wyżyny wasze, i bałwany połamię: padniecie między obaliny bałwanów waszych, i będzie się brzydziła wami dusza moja:
Leviticus	Kpł	3	26	31	Tak bardzo, iż miasta wasze obrócę w pustynią, i spustoszę świątnice wasze, i nie przyjmę więcéj wonności najwdzięczniejszéj.
Leviticus	Kpł	3	26	32	I popsuję ziemię waszę, i zdumieją się nad nią nieprzyjaciele wasi, gdy będą w niéj mieszkać.
Leviticus	Kpł	3	26	33	A was rozproszę między narody i dobędę miecza za wami: i będzie ziemia wasza pusta, a miasta wasze zburzone.
Leviticus	Kpł	3	26	34	Tedy się będą podobały ziemi Sabaty jéj, po wszystkie dni pustek jéj: kiedy będziecie
Leviticus	Kpł	3	26	35	W ziemi nieprzyjacielskiéj, będzie sobotowała, i odpocznie Sabaty pustek swoich: przeto że sobie nie odpoczęła w Sabaty wasze, gdyście mieszkali na niéj.
Leviticus	Kpł	3	26	36	A którzy z was zostaną, dam strach do serca ich w ziemiach nieprzyjacielskich: przestraszy je chrzęst listu lecącego, i tak będą uciekać jako przed mieczem: będą padać, choć ich nikt nie goni. I padnie każdy na brata swego, jako uciekający przed wojną: żaden z was nie będzie się śmiał sprzeciwić nieprzyjacielowi.
Leviticus	Kpł	3	26	37	i padnie każdy na brata swego jakby uciekając przed wojną; nikt z was nie będzie śmiał oporu stawić nieprzyjacielowi.
Leviticus	Kpł	3	26	38	Poginiecie między pogany, i poje was ziemia nieprzyjacielska.
Leviticus	Kpł	3	26	39	A jeźli i z tych niektórzy zostaną, uschną w nieprawościach swoich: w ziemi nieprzyjaciół swoich, i za grzechy ojców swych i swoje utrapieni będą.
Leviticus	Kpł	3	26	40	Aż wyznają nieprawości swoje i przodków swoich, któremi wystąpili przeciwko mnie, i chodzili sprzeciwiając mi się.
Leviticus	Kpł	3	26	41	Chodzić tedy i ja będę przeciwko im, i wwiodę je do ziemie nieprzyjaciół ich, aż się zawstydzi nieobrzezane serce ich: tóż się modlić będą za niezbożności swoje.
Leviticus	Kpł	3	26	42	I wspomnię na przymierze moje, którem uczynił z Jakóbem i z Izaakiem i z Abrahamem: i wspomnię téż na ziemię,
Leviticus	Kpł	3	26	43	Która będąc od nich opuszczona, będzie się sobie podobała w świętach swoich, cierpiąc pustki dla nich. A oni będą się modlić za grzechy swoje, iż odrzucili sądy moje i prawa moje wzgardzili.
Leviticus	Kpł	3	26	44	Wszakże téż, gdy byli w ziemi nieprzyjacielskiéj, nie do końcam ich odrzucił, anim ich tak wzgardził, żeby wyniszczeni byli, i żebych zrzucił przymierze moje z nimi; jam bowiem jest Pan, Bóg ich:
Leviticus	Kpł	3	26	45	I wspomnię na przymierze moje dawne, kiedym je wywiódł z ziemie Egipskiéj przed oczyma narodów, abym był Bogiem ich: Ja Pan. Teć są sądy i przykazania i prawa, które dał Pan między sobą a między synmi Izraelowymi na górze Synai, przez ręce Mojżeszowe.
Leviticus	Kpł	3	27	1	I mówił Pan do Mojżesza, rzekąc:
Leviticus	Kpł	3	27	2	Mów synom Izraelowym, i rzeczesz do nich: Człowiek, który uczyni ślub, a poślubi Bogu duszę swoję, pod szacunkiem da okup.
Leviticus	Kpł	3	27	3	Jeźli będzie mężczyzna od dwudziestego roku aż do sześćdziesiątego roku, da pięćdziesiąt syklów śrebra wedle kościelnej wagi:
Leviticus	Kpł	3	27	4	Jeźli niewiasta, trzydzieści.
Leviticus	Kpł	3	27	5	A od piątego roku aż do dwudziestego, mężczyzna da dwadzieścia syklów, niewiasta dziesięć.
Leviticus	Kpł	3	27	6	Od jednego miesiąca aż do piątego roku za mężczyznę dadzą pięć syklów: a za żeńszczyzny trzy.
Leviticus	Kpł	3	27	7	Mężczyzna w sześcidziesiąt lat i daléj da piętnaście syklów, niewiasta dziesięć.
Leviticus	Kpł	3	27	8	Jeźli będzie ubogi, a szacunku oddać nie będzie mógł: stanie przed kapłanem, a ile on oszacuje i obaczy, że może oddać, tyle da.
Leviticus	Kpł	3	27	9	Ale bydlę, które może być ofiarowane Panu, jeźliby kto ślubował, święte będzie:
Leviticus	Kpł	3	27	10	I nie będzie mogło być odmienione, to jest, ani lepsze za gorsze, ani gorsze za lepsze: a jeźli odmieni, i to, które jest odmienione, i ono, za które odmienione jest, będzie poświęcone Panu.
Leviticus	Kpł	3	27	11	Bydlę nieczyste, które Panu ofiarowane być nie może, jeźliby kto ślubił, będzie przywiedzione przed kapłana.
Leviticus	Kpł	3	27	12	Który osądziwszy, jeźli dobre jest albo złe, ustawi zapłatę.
Leviticus	Kpł	3	27	13	Którą będzieli chciał dać ten, który ofiaruje: nadda na oszacowanie piątą część.
Leviticus	Kpł	3	27	14	Człowiek jeźli ślubi dom swój i poświęci Panu, ogląda go kapłan, jeźli jest dobry albo zły: i wedle ceny, która od niego postanowiona będzie, przedan będzie.
Leviticus	Kpł	3	27	15	Lecz jeźli ten, który ślubił, będzie go chciał odkupić, da piątą część oszacowania nadzwyż, i będzie miał dom.
Leviticus	Kpł	3	27	16	A jeźli rolą osiądłości swéj ślubi i poświęci Panu: według miary zasiewku będzie szacowana cena, jeźli trzydziestą korcy jęczmienia zasiewają ziemię, za pięćdziesiąt syklów śrebra ma być przedana.
Leviticus	Kpł	3	27	17	Jeźli zaraz od roku zaczętego Jubileusza poślubi rolą, za co może stać, za to będzie oszacowana.
Leviticus	Kpł	3	27	18	Ale jeźli wyszło nieco czasu, kapłan porachuje pieniądze według liczby lat, które jeszcze zbywają aż do Jubileusza, i wytrącono będzie z zapłaty.
Leviticus	Kpł	3	27	19	A jeźli będzie chciał odkupić rolą, ten który ją ślubił, nadda piątą część oszacowanych pieniędzy, i otrzyma ją.
Leviticus	Kpł	3	27	20	Lecz jeźli nie będzie chciał odkupić, ale komu inszemu będzie zaprzedana: już więcéj ten, który ją ślubił, odkupić jéj nie będzie mógł.
Leviticus	Kpł	3	27	21	Bo gdy przyjdzie dzień Jubileusza, będzie poświęcona Panu, a majętność poświęcona do prawa należy kapłańskiego.
Leviticus	Kpł	3	27	22	Jeźli pole kupione jest, a nie z ojczystéj osiadłości, poświęcone będzie Panu:
Leviticus	Kpł	3	27	23	Zrachuje kapłan według liczby lat aż do Jubileusza cenę, i da ten, który ją był ślubił Panu.
Leviticus	Kpł	3	27	24	A w Jubileuszu wróci się do pierwszego pana, który je był przedał, i miał je w dziale majętności swojéj.
Leviticus	Kpł	3	27	25	Wszelki szacunek będą ważyć syklem świątnice: sykiel ma dwadzieścia pieniędzy.
Leviticus	Kpł	3	27	26	Pierworodnych, które należą Panu, żaden nie może poświęcić, ani ślubić, bądź wół, bądź owca: Pańskie są.
Leviticus	Kpł	3	27	27	A jeźli jest bydlę nieczyste, odkupi ten, który ofiarował, według szacunku twego, i nadda piątą część ceny. Jeźli nie będzie chciał odkupić, przedane będzie innemu za cokolwiek od ciebie będzie oszacowane.
Leviticus	Kpł	3	27	28	Wszelkie, co poświęcone będzie Panu, bądź człowiek, bądź bydlę, albo rola, nie będzie przedano, ani będzie mogło być odkupiono: cokolwiek raz będzie poświęcono, święte świętych będzie Panu.
Leviticus	Kpł	3	27	29	I wszelkie poświęcone, które ofiaruje człowiek, nie będzie odkupione, ale śmiercią umrze.
Leviticus	Kpł	3	27	30	Wszystkie dziesięciny ziemie, choć ze zboża, choć i z owocu drzewa, Pańskie są i jemu się poświęcają.
Leviticus	Kpł	3	27	31	Jeźli kto chce odkupić dziesięciny swoje, nadda piątą część ich.
Leviticus	Kpł	3	27	32	Wszystkich dziesięcin wołu i owce i kozy, które przechodzą pod laską pasterzową, cokolwiek dziesiąte przyjdzie, poświęcone Panu będzie.
Leviticus	Kpł	3	27	33	Nie będą wybierać ani dobrego ani złego, ani innem będzie odmienione: jeźli kto odmieni, i to co się odmieniło, i za co się odmieniło, będzie poświęcone Panu, i nie będzie odkupione.
Leviticus	Kpł	3	27	34	Te są przykazania, które rozkazał Pan Mojżeszowi do synów Izraelowych na górze Synai. Przypisy
Numbers	Lb	4	1	1	I mówił Pan do Mojżesza na puszczy Synai w przybytku przymierza, pierwszego dnia miesiąca wtórego, roku wtórego po wyjściu ich z Egiptu, rzekąc:
Numbers	Lb	4	1	2	Zbierzcie summę wszystkiego zgromadzenia synów Izraelowych, według rodzajów i domów ich, i imiona każdego, cokolwiek jest płci męzkiéj,
Numbers	Lb	4	1	3	Od dwudziestu lat i wyżéj, wszystkich mężów mocnych w Izraelu: a policzycie je według hufców ich, ty i Aaron.
Numbers	Lb	4	1	4	A z wami będą książęta pokolenia i domów w rodzinach swych,
Numbers	Lb	4	1	5	Których te są imiona: Z Ruben Elisur, syn Sedeur.
Numbers	Lb	4	1	6	Z Symeon Salamiel, syn Surysaddai.
Numbers	Lb	4	1	7	Z Juda Naasson, syn Aminadab.
Numbers	Lb	4	1	8	Z Issachar Nathanael, syn Suar.
Numbers	Lb	4	1	9	Z Zabulon Eliab, syn Helon.
Numbers	Lb	4	1	10	A synów Józephowych z Ephraim Elisama, syn Amiud. Z Manasse Gamaliel, syn Phadassur.
Numbers	Lb	4	1	11	Z Benjamin Abidan, syn Gedeonów.
Numbers	Lb	4	1	12	Z Dan Ahiezer, syn Ammisadai.
Numbers	Lb	4	1	13	Z Aser Phegiel, syn Ochran.
Numbers	Lb	4	1	14	Z Gad Eliazaph, syn Duel.
Numbers	Lb	4	1	15	Z Nephtali Ahira, syn Enan.
Numbers	Lb	4	1	16	Ci najzacniejsi książęta ludu w pokoleniach i w rodzajach swoich, i głowy wojska Izraelowego:
Numbers	Lb	4	1	17	Które wzięli Mojżesz i Aaron ze wszystkiem mnóstwem pospólstwa.
Numbers	Lb	4	1	18	I zgromadzili pierwszego dnia miesiąca wtórego, popisując je według rodu, i domów, i familii, i głów, i imion każdego, od dwudziestego roku i wyżéj,
Numbers	Lb	4	1	19	Jako był przykazał Pan Mojżeszowi. I policzeni są na puszczy Synai.
Numbers	Lb	4	1	20	Z Ruben, pierworodnego Izraelowego, według rodów, i familii, i domów ich, i imion każdéj głowy, wszystkiéj płci męzkiéj od dwudziestego roku i wyżéj, wychodzących na wojnę:
Numbers	Lb	4	1	21	Czterdzieści i sześć tysięcy i pięć set.
Numbers	Lb	4	1	22	Z synów Symeon, według rodzajów, i familii, i domów rodzin ich, policzeni są po imionach i po głowach każdego, wszystkiéj mężczyzny od dwudziestego roku i wyżéj, wychodzących na wojnę:
Numbers	Lb	4	1	23	Pięćdziesiąt i dziewięć tysięcy i trzysta.
Numbers	Lb	4	1	24	Z synów Gad, według rodzajów, i familii, i domów rodzin ich, naliczeni są po imionach każdego od dwudziestu lat i wyżéj, wszyscy, którzyby na wojnę wychodzili:
Numbers	Lb	4	1	25	Czterdzieści i pięć tysięcy sześć set i pięćdziesiąt.
Numbers	Lb	4	1	26	Z synów Juda, według rodzajów, i familii, i domów rodzin ich po imionach każdego, od dwudziestego roku i wyżéj, wszyscy, którzy mogli na wojnę wychodzić,
Numbers	Lb	4	1	27	Naliczeni są siedmdziesiąt i cztery tysiące i sześć set.
Numbers	Lb	4	1	28	Z synów Issachar, według rodzajów, i familii, i domów rodzin ich, po imionach każdego, od dwudziestego roku i wyżéj, wszyscy, którzyby na wojnę wychodzili:
Numbers	Lb	4	1	29	Naliczeni są pięćdziesiąt i cztery tysiące i cztery sta.
Numbers	Lb	4	1	30	Z synów Zabulon, według rodzajów, i familii, i domów rodzin ich, naliczeni są po imieniu każdego, od dwudziestego roku i wyżéj, wszyscy, którzy mogli na wojnę wychodzić:
Numbers	Lb	4	1	31	Pięćdziesiąt i siedm tysięcy i cztery sta.
Numbers	Lb	4	1	32	Z synów Józeph, z synów Ephraim, według rodzajów, i familii, i domów rodzin ich, naliczeni są po imieniu każdego, od dwudziestego roku i wyżéj, wszyscy, którzy mogli na wojnę wychodzić:
Numbers	Lb	4	1	33	Czterdzieści tysięcy pięć set.
Numbers	Lb	4	1	34	A z synów Manasse, według rodzajów, i familii, i domów rodzin ich, popisani są po imieniu każdego, od dwudziestego roku i wyżéj, wszyscy, którzy mogli na wojnę wychodzić:
Numbers	Lb	4	1	35	Trzydzieści dwa tysiące dwieście.
Numbers	Lb	4	1	36	Z synów Benjaminowych, według rodzajów, i familii, i domów rodzin ich, naliczeni są imionmi każdego, od dwudziestego roku i wyżéj, wszyscy, którzy mogli wychodzić na wojnę:
Numbers	Lb	4	1	37	Trzydzieści pięć tysięcy cztery sta.
Numbers	Lb	4	1	38	Z synów Dan, według rodzajów, i familii, i domów rodzin ich, naliczeni są każdego imieniem, od dwudziestego roku i wyżéj, wszyscy, którzy mogli na wojnę wychodzić:
Numbers	Lb	4	1	39	Sześćdziesiąt dwa tysiące siedm set.
Numbers	Lb	4	1	40	Z synów Aser, według rodzajów, i familii, i domów rodzin ich, naliczeni są po imionach każdego, od dwudziestego roku i wyżéj, wszyscy, którzy mogli wyniść na wojnę:
Numbers	Lb	4	1	41	Czterdzieści tysięcy i tysiąc pięć set.
Numbers	Lb	4	1	42	Z synów Nephthali, według rodzajów, i familii, i domów rodzin ich, naliczeni są imieniem każdego, od dwudziestego roku i wyżéj, wszyscy, którzy mogli wychodzić na wojnę:
Numbers	Lb	4	1	43	Pięćdziesiąt trzy tysiące cztery sta.
Numbers	Lb	4	1	44	Ci są, które policzyli Mojżesz i Aaron, i dwanąście książąt Izraelskich, każdego według domów rodzajów ich.
Numbers	Lb	4	1	45	I była wszystka summa synów Izraelowych według domów, i familii ich, od dwudziestego roku i wyżéj, którzy mogli wychodzić na wojnę:
Numbers	Lb	4	1	46	Po sześćkroć sto tysięcy i trzy tysiące mężów, pięć set i pięćdziesiąt.
Numbers	Lb	4	1	47	Lecz Lewitów w pokoleniu familii swoich nie liczono z nimi.
Numbers	Lb	4	1	48	I mówił Pan do Mojżesza, rzekąc:
Numbers	Lb	4	1	49	Pokolenia Lewi nie licz, i nie położysz summy ich z synmi Izraelowymi:
Numbers	Lb	4	1	50	Ale je postanów nad przybytkiem świadectwa, i wszystkiem naczyniem jego, i cokolwiek ku Ceremoniom należy. Ci nosić będą przybytek, i wszystko naczynie jego; i będą w posługowaniu, i wokoło przybytku obozem się położą.
Numbers	Lb	4	1	51	Gdy będziecie mieć ciągnąć, Lewitowie przybytek składać będą: a gdy się obozem położycie, postawią: a ktoby obcy przystąpił, zabit będzie.
Numbers	Lb	4	1	52	A synowie Izraelowi będą stać obozem, każdy wedle hufców i pułków i wojsk swoich.
Numbers	Lb	4	1	53	A Lewitowie wkoło przybytku namioty rozbijać będą, aby nie przyszedł gniew na zgromadzenie synów Izraelowych, i będą czuć na straży przybytku świadectwa.
Numbers	Lb	4	1	54	Uczynili tedy synowie Izraelowi wedle wszystkiego, co był przykazał Pan Mojżeszowi.
Numbers	Lb	4	2	1	I mówił Pan do Mojżesza i Aarona, rzekąc:
Numbers	Lb	4	2	2	Każdy wedle hufców, znaków i chorągwi, i domów rodzin swoich, obozem się położą synowie Izraelowi wokoło przybytku przymierza.
Numbers	Lb	4	2	3	Na wschód słońca Judas rozbije namioty, według hufców wojska swojego: a będzie hetmanem synów jego Naasson, syn Aminadab.
Numbers	Lb	4	2	4	A wszystka summa ludu wojennego z pokolenia jego, siedmdziesiąt i cztery tysiące i sześć set.
Numbers	Lb	4	2	5	Podle niego położyli się obozem pokolenie Issachar, którego hetman był Nathanael, syn Suar:
Numbers	Lb	4	2	6	A wszystek poczet żołnierzów jego, pięćdziesiąt cztery tysiące cztery sta.
Numbers	Lb	4	2	7	W pokoleniu Zabulon hetmanem był Eliab, syn Helon.
Numbers	Lb	4	2	8	Wszystko z pokolenia jego wojsko żołnierzów, pięćdziesiąt siedm tysięcy cztery sta.
Numbers	Lb	4	2	9	Wszystkich, których w obozie Judy naliczono, było sto ośmdziesiąt sześć tysięcy cztery sta: a wedle hufców swoich pierwsi wynidą.
Numbers	Lb	4	2	10	W obozie synów Ruben ku południowéj stronie, hetmanem będzie Elisur, syn Sedeur.
Numbers	Lb	4	2	11	A wszystko wojsko żołnierzów jego, którzy są policzeni, czterdzieści sześć tysięcy pięć set.
Numbers	Lb	4	2	12	Podle niego obozem się położyli z pokolenia Symeon, których hetman był Salamiel, syn Surysaddai:
Numbers	Lb	4	2	13	A wszystko wojsko żołnierstwa jego, które policzono, pięćdziesiąt dziewięć tysięcy trzysta.
Numbers	Lb	4	2	14	W pokoleniu Gad hetmanem był Eliazaph, syn Duel:
Numbers	Lb	4	2	15	A wszystko wojsko żołnierzów jego, którzy są policzeni, czterdzieści pięć tysięcy, sześć set, pięćdziesiąt.
Numbers	Lb	4	2	16	Wszystkich popisanych w obozie Ruben, sto pięćdziesiąt tysięcy, tysiąc, cztery sta, pięćdziesiąt w hufiech swoich: we wtórym rzędzie pociągną.
Numbers	Lb	4	2	17	A podniosą przybytek świadectwa według urzędów Lewitów i hufców ich: jako podniesion będzie tak téż i złożon, każdy wedle miejsc i porządków swoich ciągnąć będzie.
Numbers	Lb	4	2	18	Ku zachodniéj stronie będzie obóz synów Ephraim, których hetman był Elisama, syn Ammiud:
Numbers	Lb	4	2	19	Wszystko wojsko żołnierzów jego, którzy są policzeni, czterdzieści tysięcy pięćset.
Numbers	Lb	4	2	20	A z nimi pokolenie synów Manasse, których hetman był Gamaliel, syn Phadassur.
Numbers	Lb	4	2	21	A wszystko wojsko żołnierzów jego, którzy są policzeni, trzydzieści i dwa tysiące dwieście.
Numbers	Lb	4	2	22	W pokoleniu synów Benjamin hetman był Abidan, syn Gedeonów:
Numbers	Lb	4	2	23	A wszystko wojsko żołnierzów jego, którzy popisani są, trzydzieści pięć tysięcy, czterysta.
Numbers	Lb	4	2	24	I wszystkich policzonych w obozie Ephraim, sto ośm tysięcy i sto, w hufiech swoich: ci pociągną trzeci.
Numbers	Lb	4	2	25	Ku północnéj stronie położyli się obozem synowie Dan, których hetman był Ahiezer, syn Ammisaddai.
Numbers	Lb	4	2	26	Wszystko wojsko żołnierzów jego, którzy są policzeni, sześćdziesiąt dwa tysiące, siedmset.
Numbers	Lb	4	2	27	Podle niego rozbili namioty z pokolenia Aser: których hetman był Phegiel, syn Ochran.
Numbers	Lb	4	2	28	A wszystko wojsko żołnierzów jego, którzy policzeni są, czterdzieści tysięcy tysiąc pięćset.
Numbers	Lb	4	2	29	Z pokolenia synów Nephtali hetman był Ahira, syn Enan.
Numbers	Lb	4	2	30	A wszystko wojsko żołnierzów jego, pięćdziesiąt trzy tysiące, czterysta.
Numbers	Lb	4	2	31	Wszystkich policzonych w obozie Dan było sto pięćdziesiąt siedm tysięcy, sześćset: a ostatni pociągną.
Numbers	Lb	4	2	32	Ta liczba synów Izraelowych według domów rodzin ich, i według hufów rozdzielonego wojska, po sześćkroć sto tysięcy, trzy tysiące, pięćset, pięćdziesiąt.
Numbers	Lb	4	2	33	A Lewitów nie liczono między syny Izraelowymi; tak bowiem był przykazał Pan Mojżeszowi.
Numbers	Lb	4	2	34	I uczynili synowie Izraelowi wedle wszystkiego, co był Pan rozkazał. Stanowili się obozem według hufów swoich, i ciągnęli według familii i domów ojców swoich.
Numbers	Lb	4	3	1	Te są rodzaje Aarona i Mojżesza w dzień, którego mówił Pan do Mojżesza na górze Synai.
Numbers	Lb	4	3	2	A te imiona synów Aaronowych: pierworodny jego Nadab, potem Abiu, i Eleazar, i Ithamar.
Numbers	Lb	4	3	3	Te imiona synów Aaronowych, kapłanów, których pomazano, i których ręce napełniono i poświęcono, aby kapłański urząd sprawowali.
Numbers	Lb	4	3	4	Nadab bowiem i Abiu pomarli, gdy ofiarowali ogień obcy przed obliczem Pańskiem na puszczy Synai, bez potomstwa: i odprawowali kapłański urząd Eleazar i Ithamar przed Aaronem, ojcem swoim.
Numbers	Lb	4	3	5	I mówił Pan do Mojżesza, rzekąc:
Numbers	Lb	4	3	6	Przywiedź pokolenie Lewi i postaw przed oczyma Aarona kapłana, aby mu służyli,
Numbers	Lb	4	3	7	I strzegli i pilnowali, cokolwiek należy do służby zgromadzenia przed przybytkiem świadectwa.
Numbers	Lb	4	3	8	I niech strzegą naczynia przybytkowego, służąc na posłudze jego. I darujesz Lewity
Numbers	Lb	4	3	9	Aaronowi i synom jego, którym dani są od synów Izraelowych: a Aarona i syny jego postanowisz nad służbą kapłańską.
Numbers	Lb	4	3	10	Obcy, któryby ku posługowaniu przystąpił, umrze.
Numbers	Lb	4	3	11	I mówił Pan do Mojżesza, rzekąc:
Numbers	Lb	4	3	12	Jam wziął Lewity od synów Izraelowych miasto wszelkiego pierworodnego, otwarzającego żywot między syny Izraelowymi, i będą Lewitowie moi.
Numbers	Lb	4	3	13	Bo mój jest każdy pierworodny: odtąd, jakom pobił pierworodne w ziemi Egipskiéj, poświęciłem sobie, cokolwiek się pierwszego rodzi w Izraelu od człowieka aż do bydlęcia, moi są: Ja Pan.
Numbers	Lb	4	3	14	I mówił Pan do Mojżesza na puszczy Synai, rzekąc:
Numbers	Lb	4	3	15	Policz syny Lewi według domów ojców ich i familii, każdego mężczyznę od jednego miesiąca i wyżéj.
Numbers	Lb	4	3	16	Policzył Mojżesz jako Pan przykazał.
Numbers	Lb	4	3	17	I nalezieni są synowie Lewi po imionach swych: Gerson i Kaath i Merary.
Numbers	Lb	4	3	18	Synowie Gerson: Lebni i Semei.
Numbers	Lb	4	3	19	Synowie Kaath: Amram i Jesaar, Hebron i Ozyel.
Numbers	Lb	4	3	20	Synowie Merary: Moholi i Musy.
Numbers	Lb	4	3	21	Od Gersona były dwie familie, Lebnicka i Semejska:
Numbers	Lb	4	3	22	Których naliczono ludu płci męzkiéj, od jednego miesiąca i wyżéj, siedm tysięcy i pięćset.
Numbers	Lb	4	3	23	Ci za przybytkiem kłaść się obozem będą, na zachód słońca,
Numbers	Lb	4	3	24	Pod hetmanem Eliasaph, synem Lael.
Numbers	Lb	4	3	25	A będą mieć straż w przybytku przymierza.
Numbers	Lb	4	3	26	Sam przybytek i przykrycie jego, zasłonę, którą zaciągają przede drzwiami przykrycia przymierza, i opony sieni: oponę téż, którą zawieszają w wejściu sieni przybytku, i cokolwiek do służby ołtarza należy, powrozy przybytkowe i wszystkie statki jego.
Numbers	Lb	4	3	27	Ród Kaath będzie miał lud Amramity, i Jesaaryty, i Hebronity, i Ozyelity. Teć są domy Kaathitów, policzone po imionach swoich.
Numbers	Lb	4	3	28	Wszystkich rodzaju męzkiego, od jednego księżyca i wyżéj, ośm tysięcy sześćset: będą mieć straży świątnice,
Numbers	Lb	4	3	29	I położą się obozem na południową stronę.
Numbers	Lb	4	3	30	A hetman ich będzie Elisaphan, syn Ozyel,
Numbers	Lb	4	3	31	I będę strzedz skrzynie, i stołu, i lichtarza, ołtarzów i naczynia świątnice, któremi służbę sprawują, i zasłony, i wszelki takowy sprzęt.
Numbers	Lb	4	3	32	A hetman hetmanów Lewitskich Eleazar, syn Aarona kapłana, będzie nad strażnikami straży świątnice.
Numbers	Lb	4	3	33	A od Merary będą ludowie Moholitowie i Muzytowie, policzeni imionmi swemi:
Numbers	Lb	4	3	34	Wszystkich rodzaju męzkiego, od jednego miesiąca i wyżéj, sześć tysięcy, dwieście.
Numbers	Lb	4	3	35	Hetman ich Suryel, syn Abihajel: na północnéj stronie obozem się położą.
Numbers	Lb	4	3	36	Pod ich strażą będą deszczki przybytkowe, i drążki, i słupy, i podstawki ich, i wszystko, co ku takowéj służbie należy,
Numbers	Lb	4	3	37	I słupy sienne wokoło z podstawkami swemi, i kołki z powrozami.
Numbers	Lb	4	3	38	Stanowić się obozem będą przed przybytkiem przymierza, to jest, na wschód słońca, Mojżesz i Aaron z syny swymi, trzymając straż świątnice w pośrodku synów Izraelowych: ktokolwiek obcy przystąpi, umrze.
Numbers	Lb	4	3	39	Wszystkich Lewitów, które policzyli Mojżesz i Aaron wedle przykazania Pańskiego, według domów ich, rodzaju męzkiego, od miesiąca jednego i wyżéj, było dwadzieścia dwa tysiące.
Numbers	Lb	4	3	40	I rzekł Pan do Mojżesza: Policz pierworodne płci męzkiéj z synów Izraelowych, od jednego miesiąca i wyżéj, i będziesz miał summę ich.
Numbers	Lb	4	3	41	I weźmiesz mi Lewity miasto wszystkich pierworodnych synów Izraelowych, (Jam jest Pan:) i bydło ich miasto wszego pierworodnego bydła synów Izraelowych.
Numbers	Lb	4	3	42	Policzył Mojżesz, jako był Pan przykazał, pierworodne synów Izraelowych.
Numbers	Lb	4	3	43	I było mężczyzn wedle imion swych, od miesiąca jednego i wyżéj, dwadzieścia dwa tysiące dwieście siedmdziesiąt trzéj.
Numbers	Lb	4	3	44	I mówił Pan do Mojżesza, rzekąc:
Numbers	Lb	4	3	45	Weźmij Lewity miasto pierworodnych synów Izraelowych: i bydło Lewitów miasto bydła ich, i będą moimi Lewitowie: Ja jestem Pan.
Numbers	Lb	4	3	46	A w okupie dwu set siedmidziesiąt trzech, którzy przechodzą liczbę Lewitów z pierworodnych synów Izraelowych,
Numbers	Lb	4	3	47	Weźmiesz po piąci syklów na każdą głowę wedle wagi świątnice: sykiel ma dwadzieścia pieniędzy.
Numbers	Lb	4	3	48	I dasz pieniądze Aaronowi i synom jego, okup tych, którzy są nadzwyż.
Numbers	Lb	4	3	49	Wziął tedy Mojżesz pieniądze tych, którzy byli nadzwyż, i które odkupili od Lewitów.
Numbers	Lb	4	3	50	Za pierworodne synów Izraelowych, tysiąc trzysta sześćdziesiąt pięć syklów, wedle wagi świątnice.
Numbers	Lb	4	3	51	I dał je Aaronowi i synom jego, według słowa, które mu był Pan przykazał.
Numbers	Lb	4	4	1	I mówił Pan do Mojżesza i Aarona, rzekąc:
Numbers	Lb	4	4	2	Weźmij summę synów Kaath, z pośrodku Lewitów, według domów i familii ich,
Numbers	Lb	4	4	3	Od trzydziestego roku i wyżéj aż do pięćdziesiątego roku: wszystkich, którzy wchodzą, aby stali i służyli w przybytku przymierza.
Numbers	Lb	4	4	4	Ta jest służba synów Kaath, do przybytku przymierza, i do świętego świętych:
Numbers	Lb	4	4	5	Wnidzie Aaron i synowie jego, gdy się będzie miał ruszyć obóz, i zejmą zasłonę, która wisi przede drzwiami, i uwiną w nię skrzynię świadectwa:
Numbers	Lb	4	4	6	I okryją zaś przykryciem z skór fiołkowéj farby, i rozciągną na wierzchu przykrycie wszystko z hiacyntu i założą drążki.
Numbers	Lb	4	4	7	Stół téż pokładania obwiną przykryciem z hiacyntu, i pokładą z nim kadzidlnice i moździerzyki, kubki i czasze do lania ofiar mokrych: chleb zawsze na nim będzie.
Numbers	Lb	4	4	8	I rozciągną z wierzchu nakrycie karmazynowe, które zaś nakryją przykryciem z skór fiołkowéj maści, i zawiodą drążki.
Numbers	Lb	4	4	9	Wezmą téż przykrycie z hiacyntu, którem nakryją lichtarz z lampami i kleszczykami, i z ucieradły jego, i ze wszystkiem naczyniem oliwnem, które do przyprawienia lamp są potrzebne:
Numbers	Lb	4	4	10	A na wszystko włożą przykrycie z skór fiołkowéj farby, i założą drążki.
Numbers	Lb	4	4	11	Ołtarz zasię złoty obwiną odzieniem z hiacyntu, i rozciągną z wierzchu dekę z skór fiołkowéj maści i założą drążki.
Numbers	Lb	4	4	12	Wszystko naczynie, którem służą i w świątnicy, obwiną w przykrycie z hiacyntu, i rozciągną z wierzchu dekę z skór fiołkowéj maści i założą drążki.
Numbers	Lb	4	4	13	Ale i ołtarz oczyszczą z popiołu i obwiną go odzieniem szarłatnem:
Numbers	Lb	4	4	14	I włożą z nim wszystko naczynie, którego używają do służby jego, to jest naczynia do brania w się ognia, widełki, trzyzębate widły, haki i łopaty. Wszystko naczynie ołtarza nakryją deką z skór fiołkowéj maści i założą drążki.
Numbers	Lb	4	4	15	A gdy uwiną Aaron i synowie jego świątnicę, i wszystko naczynie jéj, gdy się będzie ruszał obóz, tedy wnidą synowie Kaath, aby nieśli uwinione: i nie dotkną się naczynia świątnice, aby nie pomarli. Te są brzemiona synów Kaath w przybytku przymierza.
Numbers	Lb	4	4	16	Nad którymi będzie Eleazar, syn Aarona kapłana, do którego starania należy oliwa do przyprawienia lamp i zapał złożony, i ofiara, którą zawsze ofiarują, i olejek namazywania, i cokolwiek do służby przybytku należy, i wszego naczynia, które są w świątnicy.
Numbers	Lb	4	4	17	I rzekł Pan do Mojżesza i Aarona, mówiąc:
Numbers	Lb	4	4	18	Nie wytracajcie ludu Kaath z pośrodku Lewitów.
Numbers	Lb	4	4	19	Ale to im uczyńcie, aby żyli, a nie pomarli, jeźli się dotkną świętych nad świętemi. Aaron i synowie jego wnidą, i oni rozłożą robotę każdego, i rozdzielą, co kto ma nieść.
Numbers	Lb	4	4	20	Insi żadną dwornością niech nie widzą rzeczy, które są w świątnicy, pierwéj niźli je obwiną, inaczéj pomrą.
Numbers	Lb	4	4	21	I mówił Pan do Mojżesza, rzekąc:
Numbers	Lb	4	4	22	Weźmij téż summę synów Gerson, według domów i familii i rodzin ich:
Numbers	Lb	4	4	23	Od trzydzieści lat i wyżéj aż do lat piącidziesiąt: policz wszystkie, którzy wchodzą i służą w przybytku przymierza.
Numbers	Lb	4	4	24	Ten jest urząd domu Gersonitów,
Numbers	Lb	4	4	25	Aby nosili opony przybytku, i wierzch przymierza, przykrycie drugie, a nad wszystko zasłonę fiołkowéj maści i zasłonę, która wisi w wejściu przybytku przymierza:
Numbers	Lb	4	4	26	Opony sienne, i zasłonę w wejściu, które jest przed przybytkiem. Wszystko co do ołtarza należy, powrózki i naczynia posługowania,
Numbers	Lb	4	4	27	Na rozkazanie Aaronowe i synów jego, poniosą synowie Gerson, i będzie wiedział każdy, któremu ciężarowi ma być podległy.
Numbers	Lb	4	4	28	Ta jest służba familii Gersonitów w przybytku przymierza, a będą pod ręką Ithamara, syna Aarona kapłana.
Numbers	Lb	4	4	29	Syny téż Merary, wedle familii i domów ojców ich policzysz,
Numbers	Lb	4	4	30	Od trzydziestu lat i wyżéj aż do piącidziesiąt lat, wszystkich, którzy wchodzą na urząd posługi swéj, i służbę przymierza świadectwa.
Numbers	Lb	4	4	31	Te są brzemiona ich: będą nosić deszczki przybytku i drążki jego, słupy i podstawki ich:
Numbers	Lb	4	4	32	Słupy téż sieni wokoło z podstawkami, i z kołkami, i z powrozami ich. Wszystko naczynie i sprzęt pod liczbą wezmą i tak poniosą.
Numbers	Lb	4	4	33	Ten jest urząd familii Merarczyków, i służba w przybytku przymierza, a będą pod ręką Ithamara, syna Aarona kapłana.
Numbers	Lb	4	4	34	Policzyli tedy Mojżesz i Aaron, i przełożeni Synagogi syny Kaath, według rodów i domów ojców ich,
Numbers	Lb	4	4	35	Od trzydziestu lat i wyżéj aż do pięćdziesiątego roku, wszystkie, którzy wchodzą na posługę przybytku przymierza.
Numbers	Lb	4	4	36	I nalazło się ich dwa tysiące, siedm set pięćdziesiąt.
Numbers	Lb	4	4	37	Ten jest poczet ludu Kaath, którzy wchodzą do przybytku przymierza: te policzył Mojżesz i Aaron, według słowa Pańskiego przez rękę Mojżesza.
Numbers	Lb	4	4	38	Zliczeni téż są i synowie Gerson, według rodów i domów ojców ich,
Numbers	Lb	4	4	39	Od trzydziestu lat i wyżéj aż do piącidziesiątego roku, wszyscy, którzy wchodzą, aby służyli w przybytku przymierza.
Numbers	Lb	4	4	40	I nalazło się ich dwa tysiące, sześć set, trzydzieści.
Numbers	Lb	4	4	41	Ten jest lud Gersonitów, które policzyli Mojżesz i Aaron, wedle słowa Pańskiego.
Numbers	Lb	4	4	42	Policzeni są i synowie Merary, według rodów i domów ojców ich,
Numbers	Lb	4	4	43	Od trzydziestu lat i wyżéj aż do piącidziesiątego roku, wszyscy, którzy wchodzą do wypełnienia porządku przybytku przymierza.
Numbers	Lb	4	4	44	I nalazło się ich trzy tysiące dwieście.
Numbers	Lb	4	4	45	Ten jest poczet synów Merary, które policzyli Mojżesz i Aaron, według rozkazania Pańskiego przez rękę Mojżesza.
Numbers	Lb	4	4	46	Wszyscy, którzy policzeni są z Lewitów, i które popisać kazał mianowicie Mojżesz i Aaron, przełożeni Izraelscy, według rodów i domów ojców ich:
Numbers	Lb	4	4	47	Od trzydziestu lat i wyżéj aż do pięćdziesiątego roku, wchodzący na służbę przybytku i na noszenie brzemion,
Numbers	Lb	4	4	48	Było w obec ośm tysięcy, pięć set ośmdziesiąt.
Numbers	Lb	4	4	49	Według słowa Pańskiego policzył je Mojżesz, każdego według urzędu i brzemienia jego, jako mu był Pan przykazał.
Numbers	Lb	4	5	1	I mówił Pan do Mojżesza, rzekąc:
Numbers	Lb	4	5	2	Przykaż synom Izraelowym, aby wyrzucili z obozu wszelkiego trędowatego, i który nasieniem płynie, i splugawił się umarłym:
Numbers	Lb	4	5	3	Tak mężczyznę jako i niewiastę wyrzućcie z obozu, aby go nie splugawili, gdyżem mieszkał z wami.
Numbers	Lb	4	5	4	I uczynili tak synowie Izraelowi, i wyrzucili je z obozu, jako mówił Pan Mojżeszowi.
Numbers	Lb	4	5	5	I mówił Pan do Mojżesza, rzekąc:
Numbers	Lb	4	5	6	Mów do synów Izraelowych: Mąż albo niewiasta, gdy uczynią ze wszystkich grzechów, które się zwykły ludziom przygadzać, a przez niedbałość przestąpią przykazanie Pańskie, i zgrzeszą,
Numbers	Lb	4	5	7	Wyznają grzech swój, i oddadzą samę głowną rzecz, i piątą część nadzwyż onemu, przeciw któremu zgrzeszyli.
Numbers	Lb	4	5	8	A jeźliby nie był, ktoby odebrał, dadzą Panu, i będzie kapłańskie, wyjąwszy barana, który bywa ofiarowan na oczyszczenie, aby była ofiara ubłagalna.
Numbers	Lb	4	5	9	Wszystkie téż pierwociny, które ofiarują synowie Izraelowi, należą do kapłana.
Numbers	Lb	4	5	10	I cokolwiek do świątnice ofiarują od każdego, i dają w ręce kapłańskie jego będzie.
Numbers	Lb	4	5	11	I mówił Pan do Mojżesza, rzekąc:
Numbers	Lb	4	5	12	Mów do synów Izraelowych, i rzeczesz do nich: Mąż, któregoby żona wystąpiła, i wzgardziwszy małżonkiem
Numbers	Lb	4	5	13	Spałaby z inszym mężem, a tegoby mąż doznać nie mógł, ale tajemne jest cudzołóztwo, a świadkami nie może być dowiedzione, iż jéj nie zastano w cudzołóztwie:
Numbers	Lb	4	5	14	Jeźli duch podejrzenia wzruszy męża przeciw żonie swéj, która albo jest splugawiona, albo fałszywe domniemanie na nię kładą:
Numbers	Lb	4	5	15	Przywiedzie ją do kapłana, i ofiaruje obiatę za nię, dziesiątą część korca mąki jęczmiennéj: nie wleje na nię oliwy, ani włoży kadzidła; ponieważ ofiara podejrzenia jest, i obiata dochodząca cudzołóztwa.
Numbers	Lb	4	5	16	Ofiaruje ją tedy kapłan i postawi przed Panem.
Numbers	Lb	4	5	17	I weźmie wody świętéj w naczyniu glinianem, i trochę ziemie ze tła przybytku wsypie w nię.
Numbers	Lb	4	5	18	A gdy stanie niewiasta przed obliczem Pańskiem, odkryje głowę jéj, i włoży na ręce jéj ofiarę wspominania i obiatę podejrzenia: a sam będzie trzymał wody bardzo gorzkie, na które ze złorzeczeniem klątew nakładł.
Numbers	Lb	4	5	19	I poprzysięże ją i rzecze: Jeźli nie spał mąż obcy z tobą, i jeźliś nie jest splugawiona opuściwszy łoże małżonkowe, nie zaszkodząć te wody bardzo gorzkie, w którem klątew nakładł.
Numbers	Lb	4	5	20	Ale jeźliżeś ustąpiła od męża twego i jesteś splugawiona a obcowałaś z inszym mężem:
Numbers	Lb	4	5	21	Tym przeklęctwom podlężesz: niechaj cię da Pan na przeklęctwo, i przykład wszystkich w ludzie swoim: niech uczyni, że wygnije łono twoje, a brzuch twój opuchnąwszy niech się rozpuknie.
Numbers	Lb	4	5	22	Niechaj wnidą wody przeklęte do brzucha twego, a gdy opuchnie żywot, niech wygnije łono. I odpowie ona niewiasta: Amen, Amen.
Numbers	Lb	4	5	23	I napisze kapłan na książkach te przeklęctwa, i zmaże je wodą bardzo gorzką, na którą klątew nakładł:
Numbers	Lb	4	5	24	I da jéj pić. Którą gdy wypije,
Numbers	Lb	4	5	25	Weźmie kapłan z ręki jéj ofiarę podejrzenia, i podniesie ją przed Panem i włoży ją na ołtarz: wszakże tak, że pierwéj
Numbers	Lb	4	5	26	Garść ofiary weźmie z tego, co ofiarują, i spali na ołtarzu: i tak da pić niewieście wodę bardzo gorzką.
Numbers	Lb	4	5	27	Którą gdy wypije, jeźli splugawiona jest, a wzgardziwszy męża cudzołóztwa winna, rozejdzie się po niéj woda przeklęctwa, i gdy się brzuch wezdmie, łono wygnije: i będzie niewiasta na przeklęctwo, i na przykład wszystkiemu ludowi.
Numbers	Lb	4	5	28	Ale jeźli nie jest splugawiona, będzie bez obrażenia i dziatki mieć będzie.
Numbers	Lb	4	5	29	Tenci jest zakon podejrzenia, jeźli ustąpi żona od męża swego, i jeźli spługawiona będzie:
Numbers	Lb	4	5	30	A mąż duchem podejrzenia wzruszony, przywiedzie ją przed oblicze Pana, i uczyni jéj kapłan wedle wszystkiego, co jest napisano:
Numbers	Lb	4	5	31	Mąż bez winy będzie, a ona odniesie nieprawość swoję.
Numbers	Lb	4	6	1	I mówił Pan do Mojżesza, rzekąc:
Numbers	Lb	4	6	2	Mów do synów Izraelowych, i rzeczesz do nich: Mąż albo niewiasta, gdy uczynią ślub, aby się poświęcili, i chcą się Panu poświęcić:
Numbers	Lb	4	6	3	Od wina i od wszelkiego, co upoić może, wstrzymać się mają. Octu z wina, i z któregokolwiek innego napoju, i cokolwiek z jagody winnéj wytłaczają, pić nie będą: jagód winnych świeżych ani suchych jeść nie będą.
Numbers	Lb	4	6	4	Po wszystkie dni, przez które Panu ślubem są poświęceni: cokolwiek z winnice być może: od rózynki aż do jagódki, jeść nie będą.
Numbers	Lb	4	6	5	Przez wszystek czas odłączenia jego brzytwa nie przejdzie przez głowę jego, aż wypełni dni, przez które się poświęcił Panu: świętym będzie zapuszczeniem włosów głowy jego.
Numbers	Lb	4	6	6	Przez wszystek czas poświęcenia swego do umarłego nie wnidzie.
Numbers	Lb	4	6	7	Ani się i ojca i matki i brata i siostry pogrzebem zmaże; bo poświęcenie Boga jego jest na głowie jego.
Numbers	Lb	4	6	8	Po wszystkie dni odłączenia swego świętym będzie Panu.
Numbers	Lb	4	6	9	A jeźliby kto umarł nagle przed nim, splugawi się głowa poświęcenia jego: którą natychmiast ogoli onegóż dnia oczyszczenia swego, i zasię siódmego,
Numbers	Lb	4	6	10	A ósmego dnia ofiaruje parę synogarlic, albo dwoje gołąbiąt kapłanowi w wejściu przymierza świadectwa.
Numbers	Lb	4	6	11	I uczyni kapłan jedno za grzech, a drugie na całopalenie, i będzie się modlił za nim; bo zgrzeszył nad umarłym: i poświęci głowę jego w on dzień,
Numbers	Lb	4	6	12	I poświęci Panu dni odłączenia jego, ofiarując baranka rocznego za grzech: wszakże tak aby dni pierwsze wniwecz poszły, ponieważ splugawione poświęcenie jego.
Numbers	Lb	4	6	13	Ten jest zakon poświęcenia: gdy się wypełnią dni, które był ślubem postanowił, przywiedzie go do drzwi przybytku przymierza:
Numbers	Lb	4	6	14	I ofiaruje obiatę jego Panu: baranka rocznego bez makuły na całopalenie, i owcę roczną bez zmazy za grzech, i baranka bez makuły ofiarę zapokojną.
Numbers	Lb	4	6	15	I kosz chlebów przaśnych oliwą zaczynionych, i kreplów bez kwasu oliwą pomazanych, i mokre ofiary każdego:
Numbers	Lb	4	6	16	Które ofiaruje kapłan przed Panem i uczyni tak za grzech, jako i na całopalenie.
Numbers	Lb	4	6	17	A baranka ofiaruje ofiarę zapokojną Panu, ofiarując wespół kosz przaśników i mokre ofiary wedle zwyczaju powinne.
Numbers	Lb	4	6	18	Tóż ogolony będzie Nazareusz przede drzwiami przybytku przymierza z włosów poświęcenia swego: i weźmie włosy jego i włoży na ogień, który jest podłożony pod ofiarę zapokojnych.
Numbers	Lb	4	6	19	I łopatkę uwarzoną barana, i chleb bez kwasu jeden z kosza, i krepel przaśny jeden, i da w ręce Nazareusza, po ogoleniu głowy jego.
Numbers	Lb	4	6	20	I wziąwszy je zaś od niego, podniesie przed obliczem Pańskiem: a poświęcone kapłańskie będą, jako mostek, który odłączyć kazano, i łopatka: potem może pić Nazareusz wino.
Numbers	Lb	4	6	21	Tenci jest zakon Nazareusza, kiedy ślubi obiatę swą Panu czasu poświęcenia swego, oprócz tego, co najdzie ręka jego: wedle tego, jako był na umyśle ślubił, tak uczyni ku wykonaniu poświęcenia swego.
Numbers	Lb	4	6	22	I mówił Pan do Mojżesza, rzekąc:
Numbers	Lb	4	6	23	Mów Aaronowi i synom jego: Tak błogosławić będziecie synom Izraelowym, i rzeczecie im:
Numbers	Lb	4	6	24	Niechaj ci Pan błogosławi, i niechaj cię strzeże.
Numbers	Lb	4	6	25	Niechaj pokaże Pan oblicze swoje tobie i niech się zmiłuje nad tobą.
Numbers	Lb	4	6	26	Niech obróci Pan twarz swoję ku tobie, i niech ci da pokój.
Numbers	Lb	4	6	27	I będą wzywać imienia mego nad synmi Izraelowymi, a Ja im błogosławić będę.
Numbers	Lb	4	7	1	I stało się w dzień, którego dokończył Mojżesz przybytku i postawił go, i namazał i poświęcił go ze wszytkim sprzętem jego, ołtarz także, i wszystko naczynie jego:
Numbers	Lb	4	7	2	Ofiarowały książęta Izraelskie i głowy familii, które były w każdem pokoleniu, i przełożeni nad tymi, którzy policzeni byli,
Numbers	Lb	4	7	3	Dary przed Panem: sześć wozów przykrytych ze dwunaścią wołów: jeden wóz darowało dwoje książąt, a każdy po jednym wołu: i ofiarowali je przed przybytkiem.
Numbers	Lb	4	7	4	I rzekł Pan do Mojżesza:
Numbers	Lb	4	7	5	Przyjmij od nich, aby były na posługę przybytku, a dasz je Lewitom według porządku posługi ich.
Numbers	Lb	4	7	6	A tak przyjąwszy Mojżesz wozy i woły, oddał je Lewitom.
Numbers	Lb	4	7	7	Dwa wozy i czterech wołów dał synom Gerson, według tego, jako potrzebowali.
Numbers	Lb	4	7	8	Cztery drugie wozy i ośm wołów dał synom Merary, według urzędów i służby ich, pod ręką Ithamara, syna Aarona, kapłana.
Numbers	Lb	4	7	9	A synom Kaath nie dał wozów i wołów; bo w świątnicy służą, a brzemiona na swych ramionach noszą.
Numbers	Lb	4	7	10	Ofiarowały tedy książęta na poświęcenie ołtarza w dzień, którego jest pomazany, dar swój przed ołtarz.
Numbers	Lb	4	7	11	I rzekł Pan do Mojżesza: Każde książę każdego dnia niech ofiaruje dary na poświęcenie ołtarza.
Numbers	Lb	4	7	12	A tak pierwszego dnia ofiarował dar swój Nahasson, syn Aminadab, z pokolenia Juda.
Numbers	Lb	4	7	13	A były w nim miska śrebrna, która ważyła sto i trzydzieści syklów, czasza śrebrna mająca siedmdziesiąt syklów wedle wagi świątnice, obie pełne białéj mąki zaczynionéj oliwą na ofiarę:
Numbers	Lb	4	7	14	Moździerzyk z dziesiąci syklów złotych pełen kadzidła:
Numbers	Lb	4	7	15	Wołu z stada i barana i baranka rocznego na całopalenie:
Numbers	Lb	4	7	16	I kozła za grzech.
Numbers	Lb	4	7	17	A na ofiarę zapokojnych wołów dwa, baranów pięć, kozłów pięć, baranków rocznych pięć. Tać jest ofiara Nahassona, syna Aminadab.
Numbers	Lb	4	7	18	Wtórego dnia ofiarował Nathanael, syn Suar, książę z pokolenia Issachar:
Numbers	Lb	4	7	19	Miskę śrebrną ważącą sto i trzydzieści syklów, czaszę śrebrną mającą siedmdziesiąt syklów wedle wagi świątnice, obie pełne białéj mąki oliwą zaczynionéj na ofiarę:
Numbers	Lb	4	7	20	Moździerzyk złoty mający dziesięć syklów pełen kadzidła:
Numbers	Lb	4	7	21	Wołu z stada i barana i baranka rocznego na całopalenie:
Numbers	Lb	4	7	22	I kozła za grzech.
Numbers	Lb	4	7	23	A na ofiarę zapokojnych wołów dwu, baranów pięć, kozłów pięć, baranków rocznych pięć. Ta była ofiara Nathanaela, syna Suar.
Numbers	Lb	4	7	24	Trzeciego dnia książę synów Zabulon Eliab, syn Helon,
Numbers	Lb	4	7	25	Ofiarował miskę śrebrną ważącą sto i trzydzieści syklów, czaszę śrebrną mającą siedmdziesiąt syklów na wagę świątnice, obie pełne białéj mąki oliwą zaczynionéj na ofiarę:
Numbers	Lb	4	7	26	Moździerzyk złoty ważący dziesięć syklów pełen kadzidła:
Numbers	Lb	4	7	27	Wołu z stada i barana i baranka rocznego na całopalenie:
Numbers	Lb	4	7	28	I kozła za grzech.
Numbers	Lb	4	7	29	A na ofiarę zapokojnych wołów dwu, baranów pięć, kozłów pięć, baranków rocznych pięć. Tać jest ofiara Eliab, syna Helon.
Numbers	Lb	4	7	30	Dnia czwartego książę synów Ruben Elisur, syn Sedeur,
Numbers	Lb	4	7	31	Ofiarował miskę śrebrną ważącą sto i trzydzieści syklów, czaszę śrebrną mającą siedmdziesiąt syklów na wagę świątnice, obie pełne białéj mąki oliwą zaczynionéj na ofiarę:
Numbers	Lb	4	7	32	Moździerzyk złoty ważący dziesięć syklów pełen kadzidła:
Numbers	Lb	4	7	33	Wołu z stada i barana i baranka rocznego na całopalenie:
Numbers	Lb	4	7	34	I kozła za grzech.
Numbers	Lb	4	7	35	A na ofiarę zapokojnych wołów dwu, baranów pięć, kozłów pięć, baranków rocznych pięć. Tać była ofiara Elisur, syna Sedeur.
Numbers	Lb	4	7	36	Dnia piątego książę synów Symeon Salamiel, syn Surysaddai,
Numbers	Lb	4	7	37	Ofiarował miskę śrebrną ważącą sto i trzydzieści syklów, czaszę śrebrną mającą siedmdziesiąt syklów na wagę świątnice, obie pełne białéj mąki oliwą zaczynionéj na ofiarę:
Numbers	Lb	4	7	38	Moździerzyk złoty ważący dziesięć syklów pełen kadzidła:
Numbers	Lb	4	7	39	Wołu z stada i barana i baranka rocznego na całopalenie:
Numbers	Lb	4	7	40	I kozła za grzech.
Numbers	Lb	4	7	41	A na ofiary zapokojne wołów dwu, baranów pięć, kozłów pięć, baranków rocznych pięć. Tać była ofiara Salamiel, syna Surysaddai.
Numbers	Lb	4	7	42	Dnia szóstego książę synów Gad Eliasaph, syn Duel,
Numbers	Lb	4	7	43	Ofiarował miskę śrebrną ważącą sto i trzydzieści syklów, czaszę śrebrną mającą siedmdziesiąt syklów na wagę świątnice, obie pełne białéj mąki oliwą zaczynionéj na ofiarę:
Numbers	Lb	4	7	44	Moździerzyk złoty ważący dziesięć syklów, pełen kadzidła:
Numbers	Lb	4	7	45	Wołu z stada i barana i baranka rocznego na całopalenie:
Numbers	Lb	4	7	46	I kozła za grzech.
Numbers	Lb	4	7	47	A na ofiary zapokojnych wołów dwu, baranów pięć, kozłów pięć, baranków rocznych pięć. Tać była ofiara Eliasaph, syna Duel.
Numbers	Lb	4	7	48	Dnia siódmego książę synów Ephraim Elisama, syn Ammiud,
Numbers	Lb	4	7	49	Ofiarował miskę śrebrną ważącą sto i trzydzieści syklów, czaszę śrebrną, mającą siedmdziesiąt syklów na wagę świątnice, obie pełne białéj mąki oliwą zaczynionéj na ofiarę:
Numbers	Lb	4	7	50	Moździerzyk złoty ważący dziesięć syklów, pełen kadzidła:
Numbers	Lb	4	7	51	Wołu z stada i barana i baranka rocznego na całopalenie:
Numbers	Lb	4	7	52	I kozła za grzech.
Numbers	Lb	4	7	53	A na ofiary zapokojnych wołów dwu, baranów pięć, kozłów pięć, baranków rocznych pięć. Tać była ofiara Elisama, syna Ammiud.
Numbers	Lb	4	7	54	Dnia ósmego książę synów Manasse Gamaliel, syn Phadassur,
Numbers	Lb	4	7	55	Ofiarował miskę śrebrną, ważącą sto i trzydzieści syklów, czaszę śrebrną mającą siedmdziesiąt syklów na wagę świątnice, obie pełne białéj mąki oliwą zaczynionéj na ofiarę:
Numbers	Lb	4	7	56	Moździerzyk złoty, ważący dziesięć syklów, pełen kadzidła:
Numbers	Lb	4	7	57	Wołu z stada i barana i baranka rocznego na całopalenie:
Numbers	Lb	4	7	58	I kozła za grzech.
Numbers	Lb	4	7	59	A na ofiary zapokojnych wołów dwu, baranów pięć, kozłów pięć, baranków rocznych pięć. Tać była ofiara Gamaliela, syna Phadassur.
Numbers	Lb	4	7	60	Dnia dziewiątego książę synów Benjamin Abidan, syn Gedeonów,
Numbers	Lb	4	7	61	Ofiarował miskę śrebrną ważącą sto i trzydzieści syklów, czaszę śrebrną, mającą siedmdziesiąt syklów na wagę świątnice, obie pełne białéj mąki oliwą zaczynionéj na ofiarę:
Numbers	Lb	4	7	62	I moździerzyk złoty ważący dziesięć syklów, pełen kadzenia:
Numbers	Lb	4	7	63	Wołu z stada i barana i baranka rocznego na całopalenie:
Numbers	Lb	4	7	64	I kozła za grzech.
Numbers	Lb	4	7	65	A na ofiary zapokojnych wołów dwu, baranów pięć, kozłów pięć, baranków rocznych pięć. Tać była ofiara Abidan, syna Gedeonowego.
Numbers	Lb	4	7	66	Dnia dziesiątego książę synów Dan Ahiezer, syn Ammisaddai,
Numbers	Lb	4	7	67	Ofiarował miskę śrebrną ważącą sto i trzydzieści syklów, czaszę śrebrną mającą siedmdziesiąt syklów na wagę świątnice, obie pełne mąki oliwą zaczynionéj na ofiarę:
Numbers	Lb	4	7	68	Moździerzyk złoty ważący dziesięć syklów, pełen kadzidła:
Numbers	Lb	4	7	69	Wołu z stada i barana i baranka rocznego na całopalenie:
Numbers	Lb	4	7	70	I kozła za grzech.
Numbers	Lb	4	7	71	A na ofiary zapokojnych wołów dwu, baranów pięć, kozłów pięć, baranków rocznych pięć. Tać była ofiara Ahiezer, syna Ammisaddai.
Numbers	Lb	4	7	72	Dnia jedenastego książę synów Aser Phegiel, syn Ochran,
Numbers	Lb	4	7	73	Ofiarował miskę śrebrną ważącą sto i trzydzieści syklów, czaszę śrebrną mającą siedmdziesiąt syklów na wagę świątnice, obie pełne białéj mąki oliwą zaczynionéj na ofiarę:
Numbers	Lb	4	7	74	Moździerzyk złoty mający dziesięć syklów, pełen kadzidła:
Numbers	Lb	4	7	75	Wołu z stada i barana i baranka rocznego na całopalenie:
Numbers	Lb	4	7	76	I kozła za grzech.
Numbers	Lb	4	7	77	A na ofiary zapokojnych wołów dwu, baranów pięć, kozłów pięć, baranków rocznych pięć. Tać była ofiara Phegiel, syna Ochran.
Numbers	Lb	4	7	78	Dnia dwunastego książę synów Nephtali Ahira, syn Enan,
Numbers	Lb	4	7	79	Ofiarował miskę śrebrną ważącą sto i trzydzieści syklów, czaszę śrebrną mającą siedmdziesiąt syklów na wagę świątnice, obie pełne mąki oliwą zaczynionéj na ofiarę:
Numbers	Lb	4	7	80	Moździerzyk złoty ważący dziesięć syklów, pełen kadzidła:
Numbers	Lb	4	7	81	Wołu z stada i barana i baranka rocznego na całopalenie:
Numbers	Lb	4	7	82	I kozła za grzech.
Numbers	Lb	4	7	83	A na ofiary zapokojnych wołów dwu, baranów pięć, kozłów pięć, baranków rocznych pięć. Tać była ofiara Ahira, syna Enan.
Numbers	Lb	4	7	84	Te rzeczy na poświącanie ołtarza są ofiarowane od książąt Izraelowych w dzień, którego poświęcon jest: misek śrebrnych dwanaście, czasz śrebrnych dwanaście, moździerzyków złotych dwanaście:
Numbers	Lb	4	7	85	Tak że sto i trzydzieści syklów srebra miała miska jedna, a siedmdziesiąt syklów czasza jedna: to jest, w obec wszystkiego naczynia ze śrebra syklów dwa tysiące cztery sta wagi świątnice.
Numbers	Lb	4	7	86	Moździerzyków złotych dwanaście pełnych kadzidła, po dziesiąci syklach ważących wagą świątnice: to jest wespół złota syklów sto i dwadzieścia.
Numbers	Lb	4	7	87	Wołów z stada na całopalenie dwanaście, baranów dwanaście, baranków rocznych dwanaście i mokre ofiary ich, kozłów dwanaście za grzech.
Numbers	Lb	4	7	88	Na ofiary zapokojnych wołów dwadzieścia i cztery, baranów sześćdziesiąt, kozłów sześćdziesiąt, baranków rocznych sześćdziesiąt. Te rzeczy są ofiarowane na poświącaniu ołtarza, gdy go pomazano.
Numbers	Lb	4	7	89	A gdy wchodził Mojżesz do przybytku przymierza, aby się radził wyrocznice, słyszał głos mówiącego do siebie z ubłagalnie, która była nad skrzynią świadectwa między dwiema Cherubiny, zkąd téż mawiał do niego.
Numbers	Lb	4	8	1	I mówił Pan do Mojżesza, rzekąc:
Numbers	Lb	4	8	2	Mów Aaronowi, i rzeczesz do niego: Gdy postawisz siedm lamp, lichtarz na stronie południowéj niech postawion będzie. To tedy przykaż, aby lampy ku północy z przeciwia patrzyły ku stołowi chlebów pokładnych: ku téj stronie, ku któréj się lichtarz obrócił, świecić mają.
Numbers	Lb	4	8	3	I uczynił Aaron, i wstawił lampy na lichtarz, jako rozkazał Pan Mojżeszowi.
Numbers	Lb	4	8	4	A robota lichtarza ta była ze złota kowanego, tak słupiec średni, jako i wszystko, co z obu stron piór wychodziło: na kształt, który ukazał Pan Mojżeszowi, tak urobił lichtarz.
Numbers	Lb	4	8	5	I mówił Pan do Mojżesza, rzekąc:
Numbers	Lb	4	8	6	Weźmij Lewity z pośród synów Izraelowych, a oczyść je,
Numbers	Lb	4	8	7	Wedle tego porządku: Niech będą pokropieni wodą oczyszczenia, a niech ogolą wszystkie włosy ciała swego. A gdy wymyją szaty swe, i oczyszczeni będą,
Numbers	Lb	4	8	8	Wezmą wołu z stad, i mokrą ofiarę jego, białą mąkę oliwą zaczynioną, a wołu drugiego z stada ty weźmiesz za grzech.
Numbers	Lb	4	8	9	I przywiedziesz Lewity przed przybytek przymierza, zwoławszy wszystkiego mnóstwa synów Izraelowych.
Numbers	Lb	4	8	10	A gdy Lewitowie będą przed Panem, włożą synowie Izraelowi ręce swe na nie.
Numbers	Lb	4	8	11	I ofiaruje Aaron Lewity, dar przed oczyma Pańskiemi od synów Izraelowych, aby służyli na posłudze jego.
Numbers	Lb	4	8	12	Lewitowie téż położą ręce swe na głowy wołów, z których jednego uczynisz za grzech, a drugiego na całopalenie Pańskie, abyś się modlił za nimi.
Numbers	Lb	4	8	13	I postawisz Lewity przed oczyma Aarona i synów jego i poświęcisz ofiarowane Panu.
Numbers	Lb	4	8	14	I odłączysz z pośrodku synów Izraelowych, aby byli moi.
Numbers	Lb	4	8	15	A potem wnidą do przybytku przymierza, aby mi służyli. I tak oczyścisz i poświęcisz je na ofiarę Panu; bo darem darowani mi są od synów Izraelowych.
Numbers	Lb	4	8	16	Miasto pierworodnych, które otwarzają wszelki żywot w Izraelu wziąłem je.
Numbers	Lb	4	8	17	Moje bowiem są wszystkie pierworodne synów Izraelowych, tak z ludzi jako i z bydła: ode dnia, któregom pobił wszelkie pierworodne w ziemi Egipskiéj, poświęciłem je sobie:
Numbers	Lb	4	8	18	I wziąłem Lewity miasto wszech pierworodnych synów Izraelowych.
Numbers	Lb	4	8	19	I darowałem je Aaronowi i synom jego z pośrodku ludu, aby mi służyli miasto Izraela w przybytku przymierza, a modlili się za nie, aby nie było plagi na lud, jeźliby śmieli przystąpić do świątnice.
Numbers	Lb	4	8	20	I uczynili Mojżesz i Aaron i wszystko mnóstwo synów Izraelowych z Lewitami, co był rozkazał Pan Mojżeszowi.
Numbers	Lb	4	8	21	I oczyszczeni są, i wymyli szaty swoje. I podniósł je Aaron przed Panem, i modlił się za nimi,
Numbers	Lb	4	8	22	Aby oczyszczeni weszli na urzędy swe do przybytku przymierza przed Aarona i syny jego: jako rozkazał Pan Mojżeszowi o Lewitach, tak się stało.
Numbers	Lb	4	8	23	I mówił Pan do Mojżesza, rzekąc:
Numbers	Lb	4	8	24	To jest prawo Lewitów: od dwudziestu i piąci lat i wyżéj wchodzić będą, aby służyli w przybytku przymierza.
Numbers	Lb	4	8	25	A gdy pięćdziesiąt lat wieku wypełnią, służyć przestaną.
Numbers	Lb	4	8	26	I będą pomocnikami braciéj swej w przybytku przymierza, aby strzegli tego, co im zlecą; ale robót samych niech nie czynią. Tak rozrządzisz Lewitom na straży ich.
Numbers	Lb	4	9	1	Mówił Pan do Mojżesza na puszczy Synai roku wtórego po wyjściu ich z ziemi Egipskiéj, miesiąca pierwszego, rzekąc:
Numbers	Lb	4	9	2	Niech uczynią synowie Izraelowi Phase czasu swego:
Numbers	Lb	4	9	3	Czternastego dnia miesiąca tego ku wieczoru, według wszystkich obrzędów i usprawiedliwienia jego.
Numbers	Lb	4	9	4	I przykazał Mojżesz synom Izraelowym, aby uczynili Phase.
Numbers	Lb	4	9	5	Którzy uczynili czasu swego, czternastego dnia miesiąca ku wieczoru na górze Synai: wedle wszystkiego, co był rozkazał Pan Mojżeszowi, tak uczynili synowie Izraelowi.
Numbers	Lb	4	9	6	Ale oto niektórzy splugawieni duszą człowieka, nie mogli czynić Phase dnia onego, przystąpiwszy do Mojżesza i Aarona,
Numbers	Lb	4	9	7	I rzekli im: Nieczyściśmy dla dusze człowieczéj: przecz nam odejmują, że nie możem ofiarować ofiary Panu, czasu swego między syny Izraelowymi?
Numbers	Lb	4	9	8	Którym odpowiedział Mojżesz: Postójcie, aż się poradzę, co Pan o was każe.
Numbers	Lb	4	9	9	I mówił Pan do Mojżesza, rzekąc:
Numbers	Lb	4	9	10	Mów synom Izraelowym: Człowiek, który będzie nieczystym dla dusze, albo w drodze daleko, w narodzie waszym, niechaj czyni Phase Panu.
Numbers	Lb	4	9	11	Miesiąca wtórego, czternastego dnia miesiąca ku wieczoru: z przaśnikami i z polną sałatą jeść je będą:
Numbers	Lb	4	9	12	Nie zostawią nic z niego aż do zarania, i kości jego nie złamią: wszystek porządek Phase zachowają.
Numbers	Lb	4	9	13	Ale jeźli kto i czysty jest i nie był w drodze, a przecię nie czynił Phase, będzie wygładzona dusza ona z ludu swego; bo ofiary Panu nie ofiarował czasu swego: grzech swój sam poniesie.
Numbers	Lb	4	9	14	Gość téż i przychodzień jeźli będą u was, uczynią Phase Panu, według ceremonii i usprawiedliwienia jego: ustawa jednaż będzie u was tak przychodniowi, jako i obywatelowi.
Numbers	Lb	4	9	15	Dnia tedy, którego postawion był przybytek, okrył go obłok: a od wieczora nad przybytkiem było, jako widzenie ognia aż do zarania.
Numbers	Lb	4	9	16	Tak się działo ustawicznie: we dnie okrywał go obłok, a w nocy jako widzenie ognia.
Numbers	Lb	4	9	17	A gdy był odjęty obłok, który okrywał przybytek, tedy się ruszali synowie Izraelowi: a na miejscu, kędy stanął obłok, tam się obozem położyli.
Numbers	Lb	4	9	18	Na rozkazanie Pańskie ciągnęli, i na rozkazanie jego stanowili przybytek: przez wszystkie dni, przez które stał obłok nad przybytkiem, mieszkali na temże miejscu.
Numbers	Lb	4	9	19	A jeźli się trafiło, że przez długi czas trwał nad nim, byli synowie Izraelowi na strażach Pańskich, a nie ruszali się,
Numbers	Lb	4	9	20	Ile dni był obłok nad przybytkiem. Na rozkazanie Pańskie rozbijali namioty, i na rozkazanie jego składali.
Numbers	Lb	4	9	21	Jeźli był obłok od wieczora aż do zarania, a wnet rano odszedł od namiotu, ciągnęli: a jeźli po dniu i nocy odstąpił, rozbierali namioty.
Numbers	Lb	4	9	22	A jeźli przez dwa dni, albo przez jeden miesiąc, albo dłuższy czas stał nad namiotem, mieszkali synowie Izraelowi na temże miejscu i nie ruszali się: ale wnet, skoro odstąpił, ruszali obóz.
Numbers	Lb	4	9	23	Na słowo Pańskie rozbijali namioty i na słowo jego ciągnęli: i byli na straży Pańskiéj według rozkazania jego przez rękę Mojżesza.
Numbers	Lb	4	10	1	I mówił Pan do Mojżesza, rzekąc:
Numbers	Lb	4	10	2	Uczyń sobie dwie trąby śrebrne kowane, któremibyś mógł zwoływać lud, gdy się ma ruszyć obóz.
Numbers	Lb	4	10	3	A gdy w trąby zatrąbisz, zgromadzi się do ciebie wszystek lud do drzwi przybytku przymierza.
Numbers	Lb	4	10	4	Jeźli raz zatrąbisz, przyjdą do ciebie książęta i głowy mnóstwa Izraelowego.
Numbers	Lb	4	10	5	A jeźli dłuższe i przerywane trąbienie zabrzmi, ruszą obozy pierwsi, którzy są na wschód słońca.
Numbers	Lb	4	10	6	A na wtóre trąbienie i takoweż brzmienie trąby, złożą namioty, którzy mieszkają na południe. I tymże sposobem i drudzy uczynią, gdy będą trąbić na ruszenie.
Numbers	Lb	4	10	7	Lecz gdy się będzie miał lud zgromadzić, będzie proste brzmienie trąb, a nieprzerywając brzmieć będą.
Numbers	Lb	4	10	8	A trąbić będą synowie Aaronowi, kapłani w trąby: i będzie ta ustawa wieczna w rodzajach waszych.
Numbers	Lb	4	10	9	Jeźli wyciągniecie na wojnę z ziemie waszéj na nieprzyjaciele, którzy walczą przeciwko wam, będziecie trąbić głośno brzmiącemi trąbami: i będzie wspomnienie na was przed Panem, Bogiem waszym, abyście byli wyrwani z rąk nieprzyjaciół waszych.
Numbers	Lb	4	10	10	Jeźli kiedy będziecie mieć ucztę i dni święte i nów miesiąców, trąbić będziecie trąby nad całopaleniem, i nad ofiarami zapokojnemi, aby wam były na wspomnienie Boga waszego: Ja Pan, Bóg wasz.
Numbers	Lb	4	10	11	Roku wtórego, miesiąca wtórego, dwudziestego dnia miesiąca podniósł się obłok od przybytku przymierza.
Numbers	Lb	4	10	12	I ruszyli się synowie Izraelowi hufcami swemi z pustynie Synai, i położył się obłok na puszczy Pharan.
Numbers	Lb	4	10	13	I ruszyli obóz pierwszy według rozkazania Pańskiego przez rękę Mojżesza:
Numbers	Lb	4	10	14	Synowie Judowi z hufcy swemi, których hetman był Nahasson, syn Aminadab.
Numbers	Lb	4	10	15	W pokoleniu synów Issachar hetmanem był Nathanael, syn Suar.
Numbers	Lb	4	10	16	W pokoleniu Zabulon hetmanem był Eliab, syn Helon.
Numbers	Lb	4	10	17	I złożony jest przybytek, który niosąc wyszli synowie Gerson i Merary.
Numbers	Lb	4	10	18	I ruszyli się téż synowie Ruben hufcami i porządkami swemi, których hetmanem był Elisur, syn Sedeur.
Numbers	Lb	4	10	19	A w pokoleniu synów Symeon, hetmanem był Salamiel, syn Surysaddai,
Numbers	Lb	4	10	20	A w pokoleniu Gad hetmanem był Eliasaph, syn Duel.
Numbers	Lb	4	10	21	I ruszyli się téż Kaathitowie niosący świątnicę: tak długo przybytek niesiony był, aż przyszli na miejsce stanowiska.
Numbers	Lb	4	10	22	Ruszyli obóz i synowie Ephraim hufcami swemi, w których wojsku hetmanem był Elisama, syn Ammiud.
Numbers	Lb	4	10	23	A w pokoleniu synów Manasse hetmanem był Gamaliel, syn Phadassur.
Numbers	Lb	4	10	24	A nad pokoleniem Benjamin hetman był Abidan, syn Gedeonów.
Numbers	Lb	4	10	25	Na ostatku obozów wszystkich ciągnęli synowie Dan hufcy swemi, w których wojsku hetmanem był Ahiezer, syn Ammisaddai.
Numbers	Lb	4	10	26	A w pokoleniu synów Aser hetmanem był Phegiel, syn Ochran.
Numbers	Lb	4	10	27	A w pokoleniu synów Nephtali hetmanem był Ahira, syn Enan.
Numbers	Lb	4	10	28	Te są obozy i ciągnienia synów Izraelowych według hufców ich, gdy się ruszali.
Numbers	Lb	4	10	29	I rzekł Mojżesz Hobab, synowi Raguela Madyanity, krewnemu swemu: Ciągniemy do miejsca, które nam Pan dać ma: pójdź z nami, żebyśmyć uczynili dobrze; bo Pan obiecał dobra Izraelowi.
Numbers	Lb	4	10	30	Któremu on odpowiedział: Nie pójdę z tobą, ale się wrócę do ziemie swéj, w któréjem się narodził.
Numbers	Lb	4	10	31	A on: Nie opuszczaj, pry, nas; bo ty wiesz, na których miejscach po puszczy obóz stanowić mamy, i będziesz przewodnikiem naszym.
Numbers	Lb	4	10	32	A gdy przyjdziesz z nami, cokolwiek najlepszego będzie z bogactw, które nam Pan da, tobie damy.
Numbers	Lb	4	10	33	Ciągnęli tedy od góry Pańskiéj drogą trzech dni: a skrzynia przymierza Pańskiego szła przed nimi przez trzy dni, upatrując miejsce obozowi.
Numbers	Lb	4	10	34	Obłok téż Pański był nad nimi wednie, gdy ciągnęli.
Numbers	Lb	4	10	35	A gdy podnoszona była skrzynia, mawiał Mojżesz: Powstań Panie, a niech się rozproszą nieprzyjaciele twoi, a niech uciekają, którzy cię nienawidzą, od oblicza twego.
Numbers	Lb	4	10	36	A gdy ją składano mówił: Nawróć się Panie do mnóstwa wojska Izraelskiego.
Numbers	Lb	4	11	1	W tym czasie wszczęło się szemranie ludu, jakoby styskującego dla prace przeciw Panu. Co usłyszawszy Pan rozgniewał się.
Numbers	Lb	4	11	2	I zapaliwszy się na nie ogień Pański, pożarł ostatnią część obozu. A gdy wołał lud do Mojżesza, modlił się Mojżesz do Pana, i zapadł ogień.
Numbers	Lb	4	11	3	I nazwał imię onego miejsca: Zapalenie, iż się przeciwko nim zapalił ogień Pański.
Numbers	Lb	4	11	4	Lud bowiem pospolity, który był wyszedł z nimi, chciwością był zapalony, siedząc i płacząc, przyłączywszy k sobie syny Izraelowe, i mówił: Któż nam da mięsa do jedzenia?
Numbers	Lb	4	11	5	Wspominamy na ryby, któreśmy jadali w Egipcie darmo: przychodzą na pamięć ogórki i melony i łuczki i cebule i czosnki.
Numbers	Lb	4	11	6	Dusza nasza schnie, ninacz inszego nie patrzą oczy nasze jedno na Man.
Numbers	Lb	4	11	7	A było Man jako nasienie koryandrowe barwy bdelliowéj.
Numbers	Lb	4	11	8	I obchodził lud i zbierając je mełł w żarnach, albo tłukł w moździerzu: warząc w garncu, i czyniąc z niego placki smaku, jakoby chleba z oliwą.
Numbers	Lb	4	11	9	A gdy padała w nocy na obóz rosa, spadało pospołu i Man.
Numbers	Lb	4	11	10	Usłyszał tedy Mojżesz lud płaczący po domach swych, każdego we drzwiach namiotu swojego: i rozgniewała się zapalczywość Pańska bardzo; ale i Mojżeszowi zdała się rzecz nieznośna.
Numbers	Lb	4	11	11	I rzekł do Pana: Czemuś udręczył sługę twego? przecz nie najduję łaski przed tobą? a czemuś włożył ciężar wszystkiego ludu tego na mię?
Numbers	Lb	4	11	12	Izalim ja począł to wszystko mnóstwo, albom je urodził, żebyś mi rzekł: Nieś je na łonie twojem, jako zwykła nosić mamka dzieciątko, i zanieś do ziemie, którąś przysiągł ojcom ich?
Numbers	Lb	4	11	13	Zkądże ja mam wziąć mięso, abych dał tak wielkiemu mnóstwu? płaczą na mię, mówiąc: Daj nam mięsa, abyśmy jedli.
Numbers	Lb	4	11	14	Nie mogę sam zdzierżeć wszystkiego ludu tego; bo mi ciężki jest. 15. A jeźli się tobie inaczéj zda, proszę, abyś mię zabił, a niechaj najdę łaskę w oczach twoich, abych nie cierpiał tak wiele złego.
Numbers	Lb	4	11	15	bo mi ciężki jest. A jeśli się tobie inaczej zda, proszę, abyś mię zabił, a niechaj znajdę łaskę w oczach twoich, abym nie cierpiał tak wiele złego!”
Numbers	Lb	4	11	16	I rzekł Pan do Mojżesza: Zbierz mi siedmdziesiąt mężów z starszych Izraelowych, które ty znasz, że są starszymi ludu i mistrzami: i przywiedziesz je do drzwi przybytku przymierza i każesz im tam stać z sobą,
Numbers	Lb	4	11	17	Żebym zstąpił i mówił do ciebie: i odejmę z ducha twego i dam im, aby dźwigali z tobą brzemię tego ludu, a nie ty sam był obciążon.
Numbers	Lb	4	11	18	A do ludu rzeczesz: Poświęćcie się! jutro będziecie jeść mięso; bom ja słyszał was mówiąc: Kto nam da potrawy mięsa? dobrze nam było w Egipcie: żeby wam dał Pan mięsa, i żebyście jedli:
Numbers	Lb	4	11	19	Nie przez jeden dzień ani dwa, albo pięć albo dziesięć, ani téż dwadzieścia:
Numbers	Lb	4	11	20	Ale przez miesiąc dni, aż polezie przez nozdrze wasze, i obróci się w obrzydliwość: dlatego, żeście odpędzili Pana, który jest w pośrodku was, i płakaliście przed nim, mówiąc: Przeczżeśmy wyszli z Egiptu?
Numbers	Lb	4	11	21	I rzekł Mojżesz: Sześć set tysięcy pieszych jest ludu tego, a ty mówisz: Dam im jeść mięsa przez cały miesiąc?
Numbers	Lb	4	11	22	Izali owiec i wołów mnóstwa nabiją, żeby im dostało ku jedzeniu? albo się wszystkie ryby morskie na kupę zbiorą, aby je nasyciły?
Numbers	Lb	4	11	23	Któremu odpowiedział Pan: Azaż ręka Pańska jest niemocna? już teraz ujrzysz, jeźli się moja mowa skutkiem wypełni.
Numbers	Lb	4	11	24	Przyszedł tedy Mojżesz, i powiedział ludowi słowa Pańskie, zebrawszy siedmdziesiąt mężów z starców Izraelskich, które postawił około przybytku.
Numbers	Lb	4	11	25	I zstąpił Pan przez obłok i mówił do niego, odejmując z ducha, który był w Mojżeszu, i dając siedmidziesiąt mężom: a gdy duch odpoczął na nich, prorokowali ani potem przestali.
Numbers	Lb	4	11	26	A w obozie zostali byli dwaj mężowie, z których jednego zwano Eldad, a drugiego Medad, na których duch odpoczął; bo i oni byli popisani i nie wyszli byli do przybytku.
Numbers	Lb	4	11	27	A gdy prorokowali w obozie, przybieżało pacholę i dało znać Mojżeszowi, rzekąc: Eldad i Medad prorokują w obozie.
Numbers	Lb	4	11	28	Wnet Jozue, syn Nun, sługa Mojżeszów, i wybrany z wielu, rzekł: Panie mój, Mojżeszu, zabroń im!
Numbers	Lb	4	11	29	A on: Co im zajrzysz dla mnie? Ktoby dał, aby wszystek lud prorokował, a żeby im dał Pan Ducha swego!
Numbers	Lb	4	11	30	I wrócił się Mojżesz i starsi Izraelscy do obozu.
Numbers	Lb	4	11	31	A wiatr wyszedłszy od Pana, porwawszy z zamorza przepiórki, przyniósł i spuścił na obóz, drogą, ile jednego dnia ujść może ze wszystkich stron obozu wkoło: i latały po powietrzu na dwa łokcie wzwyż nad ziemią.
Numbers	Lb	4	11	32	Wstawszy tedy lud przez wszystek on dzień i noc, i drugiego dnia, nazbierali przepiórek: kto mało, dziesięć korcy: i suszyli je około obozu.
Numbers	Lb	4	11	33	Jeszcze mięso było w zębiech ich, ani był ustał takowy pokarm: a oto zapalczywość Pańska wzruszywszy się na lud, uderzyła go plagą zbytnie wielką.
Numbers	Lb	4	11	34	I nazwano ono miejsce: Groby pożądania; bo tam pogrzebli lud, który pożądał. A ruszywszy się z Grobów pożądania; przyszli do Haseroth, i mieszkali tam.
Numbers	Lb	4	12	1	I mówiła Marya i Aaron przeciw Mojżeszowi dla żony jego Murzyńskiéj,
Numbers	Lb	4	12	2	I rzekli: Izali tylko przez Mojżesza samego mówił Pan? aza i nam takież nie mówił? Co gdy usłyszał Pan;
Numbers	Lb	4	12	3	(Bo Mojżesz był mąż bardzo cichy nad wszystkie ludzie, którzy mieszkali na ziemi),
Numbers	Lb	4	12	4	Wnet rzekł do niego, i do Aarona, i do Maryi: Wynidźcie tylko was troje do przybytku przymierza; a gdy wyszli,
Numbers	Lb	4	12	5	Stąpił Pan w słupie obłokowym i stanął w wejściu przybytku, wołając Aarona i Maryi. Którzy gdy szli,
Numbers	Lb	4	12	6	Rzekł do nich: Słuchajcie słów moich: Jeźli kto będzie między wami prorok Pański, w widzeniu ukażę mu się, albo przez sen będę mówił do niego.
Numbers	Lb	4	12	7	Ale nie taki sługa mój Mojżesz, który we wszystkim domu moim najwierniejszy jest;
Numbers	Lb	4	12	8	Albowiem usty do ust mówię jemu: i jawnie, a nie przez zasłony i figury Pana widzi: czemużeście się nie bali uwłaczać słudze memu Mojżeszowi.
Numbers	Lb	4	12	9	I rozgniewawszy się na nie, odszedł.
Numbers	Lb	4	12	10	I obłok téż odszedł, który był nad przybytkiem: alić oto Marya ukazała się zbielała trądem jako śnieg. A gdy na nię wejrzał Aaron i ujrzał trądem osypaną,
Numbers	Lb	4	12	11	Rzekł do Mojżesza: Proszę, Panie mój, nie kładź na nas grzechu tego, któregośmy się głupie dopuścili:
Numbers	Lb	4	12	12	Aby się nie stała ta jako martwa i jako niedoszły płód, który wypada z żywota matki swéj: oto już połowica ciała jéj pożarta jest od trądu.
Numbers	Lb	4	12	13	I wołał Mojżesz do Pana: Boże, proszę uzdrów ją!
Numbers	Lb	4	12	14	Któremu Pan odpowiedział: Gdyby był ojciec jéj plunął na jéj oblicze: zażby nie miała była przynajmniéj przez siedm dni wstydem się zapłonąć? niech będzie wyłączoną z obozu na siedm dni, a potem będzie zaś przyzwana.
Numbers	Lb	4	12	15	Wyłączona tedy jest Marya z obozu przez siedm dni: a lud nie ruszył się z miejsca onego, aż zaś przyzwana była Marya.
Numbers	Lb	4	13	1	I ruszył się lud z Haseroth, rozbiwszy namioty w pustyni Pharan.
Numbers	Lb	4	13	2	I tam mówił Pan do Mojżesza, rzekąc:
Numbers	Lb	4	13	3	Poślij męże, którzyby oglądali ziemię Chananejską, którą mam dać synom Izraelowym, po jednemu z każdego pokolenia, z przedniejszych.
Numbers	Lb	4	13	4	Uczynił Mojżesz, co Pan kazał: z puszczy Pharan posławszy męże przedniejsze, których te są imiona:
Numbers	Lb	4	13	5	Z pokolenia Ruben Samua, syna Zechur.
Numbers	Lb	4	13	6	Z pokolenia Symeon Saphat, syna Hury.
Numbers	Lb	4	13	7	Z pokolenia Juda Kaleb, syna Jephone.
Numbers	Lb	4	13	8	Z pokolenia Issachar Igal, syna Józepha.
Numbers	Lb	4	13	9	Z pokolenia Ephraim Ozee, syna Nun.
Numbers	Lb	4	13	10	Z pokolenia Benjamin Phalty, syna Raphu.
Numbers	Lb	4	13	11	Z pokolenia Zabulon Geddyel, syna Sody.
Numbers	Lb	4	13	12	Z pokolenia Józeph, sceptru Manasse, Gaddy, syna Sus.
Numbers	Lb	4	13	13	Z pokolenia Dan Ammiel, syna Gemalli.
Numbers	Lb	4	13	14	Z pokolenia Aser Sethur, syna Michaela.
Numbers	Lb	4	13	15	Z pokolenia Nephtali Nahabi, syna Wapsy.
Numbers	Lb	4	13	16	Z pokolenia Gad Guel, syna Mahiego.
Numbers	Lb	4	13	17	Te są imiona mężów, które posłał Mojżesz na oglądanie ziemie: i nazwał Ozeasza, syna Nun, Jozue.
Numbers	Lb	4	13	18	Posłał je tedy Mojżesz na oglądanie ziemie Chananejskiéj, i rzekł do nich: Idźcie południową stroną: a gdy przyjdziecie na góry,
Numbers	Lb	4	13	19	Oglądajcie ziemię, jaka jest, i lud, który jest obywatelem jéj, jeźli jest mocny albo słaby: jeźli ich mała liczba czy więcéj?
Numbers	Lb	4	13	20	Sama ziemia dobra, czy zła? jakie miasta, murowane czy bez muru?
Numbers	Lb	4	13	21	Ziemia tłusta, czy niepłodna, gaista albo bez drzew? Bierzcie serce, a przynieście nam z owoców ziemie. A był czas, gdy już skororżałe jagody winne jeść może.
Numbers	Lb	4	13	22	A gdy poszli, wyszpiegowali ziemię od puszczy Syn, aż do Rohob, wchodzącym do Emat.
Numbers	Lb	4	13	23	I poszli na południe i przyszli do Hebron, gdzie byli Achiman, i Sysai, i Tholmai, synowie Enak; bo Hebron siedm lat przed Thanim, miastem Egipskiem, zbudowane jest.
Numbers	Lb	4	13	24	I szedłszy aż do strumienia grona, urznęli gałąź winną z jagodą jéj, którą nieśli na drągu dwaj mężowie: z malogranatów téż i fig miejsca onego nabrali,
Numbers	Lb	4	13	25	Które nazwane jest Nehel Eschol, to jest: strumień grona, dlatego, że ztamtąd grono winne przynieśli synowie Izraelowi.
Numbers	Lb	4	13	26	I wrócili się szpiegierze z ziemie po czterdzieści dni; obszedłszy wszystkę krainę,
Numbers	Lb	4	13	27	Przyszli do Mojżesza i Aarona i do wszystkiego zgromadzenia synów Izraelowych na pustynią Pharan, która jest w Kades: a powiedziawszy im i wszystkiemu mnóstwu ukazali owoce ziemie.
Numbers	Lb	4	13	28	I powiadali rzekąc: Przyszliśmy do ziemie, do któréjś nas posłał, która zaiste opływa mlekiem i miodem, jako z tych owoców poznać się może.
Numbers	Lb	4	13	29	Ale obywatele ma bardzo mocne i miasta wielkie i murowane: widzieliśmy tam pokolenie Enak.
Numbers	Lb	4	13	30	Amalek mieszka na południe: Hetejczyk i Jebuzejczyk i Amorrejczyk po górach: Chananejczyk zaś mieszka nad morzem i przy rzece Jordanie.
Numbers	Lb	4	13	31	Wtem Kaleb hamując szemranie ludu, które się wszczynało przeciw Mojżeszowi, rzekł: Pójdźmy a posiądźmy ziemię; bo ją odzierżeć będziem mogli.
Numbers	Lb	4	13	32	Lecz drudzy, którzy z nim byli, mówili: Żadną miarą nie możemy ciągnąć do tego ludu; bo mocniejszy jest niźli my.
Numbers	Lb	4	13	33	I uwlekli ziemi, którą byli oglądali, przed synmi Izraelowymi, mówiąc: Ziemia, którąśmy przejrzeli, pożera obywatele swe: lud, któryśmy widzieli, wysokiego wzrostu jest.
Numbers	Lb	4	13	34	Tameśmy widzieli dziwy z synów Enak z rodu olbrzymskiego: do których przyrównani zdaliśmy się jako szarańcza.
Numbers	Lb	4	14	1	I tak wrzeszcząc wszystek gmin, płakał nocy onéj.
Numbers	Lb	4	14	2	I szemrali przeciw Mojżeszowi i Aaronowi wszyscy synowie Izraelowi, mówiąc:
Numbers	Lb	4	14	3	O bychmy byli pomarli w Egipcie! i na téj wielkiéj pustyni, daj Boże, byśmy poginęli, i nie wprowadził nas Pan do téj ziemie, abyśmy nie upadli od miecza: a żony i dziatki nasze nie były zaprowadzone w niewolą. Izali nie lepiéj wrócić się do Egiptu?
Numbers	Lb	4	14	4	I rzekli jeden do drugiego: Postanówmy sobie wodza, a wróćmy się do Egiptu.
Numbers	Lb	4	14	5	Co usłyszawszy Mojżesz i Aaron, upadli na oblicze na ziemię przede wszystkim gminem synów Izraelowych.
Numbers	Lb	4	14	6	Ale Jozue, syn Nun, i Kaleb, syn Jephone, którzy téż oględowali ziemię, rozdarli szaty swe,
Numbers	Lb	4	14	7	I do wszego zgromadzenia synów Izraelowych mówili: Ziemia, którąśmy obeszli, bardzo dobra jest.
Numbers	Lb	4	14	8	Będzieli nam Pan miłościw, wprowadzi nas do niéj i da nam ziemię, mlekiem i miodem płynącą.
Numbers	Lb	4	14	9	Nie chciejcie spórnymi być przeciw Panu, i nie bójcie się ludzi ziemie onéj; bo jako chleb tak je pojeść możemy: odstąpiłać od nich wszelka obrona: Pan z nami jest, nie bójcie się.
Numbers	Lb	4	14	10	A gdy wołało wszystko zgromadzenie, i chciało je kamieńmi pobić, ukazała się chwała Pańska nad wierzchem przymierza wszystkim synom Izraelowym.
Numbers	Lb	4	14	11	I rzekł Pan do Mojżesza: Dokądże będzie mi uwłaczał ten lud? Pókiż mi wierzyć nie będą na wszystkie znamiona, którem czynił przed nimi?
Numbers	Lb	4	14	12	Uderzę je tedy morem, i wytracę: a ciebie uczynię książęciem nad narodem wielkim i mocniejszym, niż ten jest.
Numbers	Lb	4	14	13	I rzekł Mojżesz do Pana: Aby usłyszeli Egiptyanie, z których pośrodku wywiodłeś ten lud:
Numbers	Lb	4	14	14	I obywatele téj ziemie, którzy słyszeli, żeś ty, Panie, jest między tym ludem, i bywasz widzian twarzą w twarz, a iż je twój obłok zakrywa, a iż w słupie obłokowym chodzisz przed nimi wednie, a w słupie ognistym w nocy:
Numbers	Lb	4	14	15	Żeś pobił takie mnóstwo jako człowieka jednego, i rzekliby:
Numbers	Lb	4	14	16	Nie mógł wprowadzić ludu do ziemie, którą im był przysiągł: i przeto je pobił na puszczy,
Numbers	Lb	4	14	17	Niechaj tedy będzie uwielbiona moc Pańska, jakoś przysiągł, mówiąc:
Numbers	Lb	4	14	18	Pan cierpliwy i wielkiego miłosierdzia, odejmujący nieprawość i grzechy, a żadnego niewinnego nie opuszczający, który nawiedzasz grzechy ojców na syniech do trzeciego i czwartego pokolenia:
Numbers	Lb	4	14	19	Odpuść, proszę, grzech ludu tego według wielkości miłosierdzia twego, jakoś był miłościw wychodzącym z Egiptu aż do tego miejsca.
Numbers	Lb	4	14	20	I rzekł Pan: Odpuściłem według słowa twego.
Numbers	Lb	4	14	21	Żywię ja: i będzie napełniona chwałą Pańską wszystka ziemia.
Numbers	Lb	4	14	22	Wszakże wszyscy ludzie, którzy widzieli majestat mój i cuda, którem czynił w Egipcie i na puszczy, a kusili mię już przez dziesięćkroć, ani byli posłuszni głosu mego,
Numbers	Lb	4	14	23	Nie oglądają ziemię, o którąm przysiągł ojcom ich: ani żaden z tych, który mi uwlókł, nie ujrzy jéj.
Numbers	Lb	4	14	24	Sługę mego Kaleba, który pełen ducha mego szedł za mną, wprowadzę do téj ziemie, którą obszedł: a nasienie jego odziedziczy ją.
Numbers	Lb	4	14	25	Iż Amalekita i Chananejczyk mieszkają po dolinach, jutro ruszcie obóz, i wróćcie się na puszczą drogą morza czerwonego.
Numbers	Lb	4	14	26	I mówił Pan do Mojżesza i Aarona rzekąc:
Numbers	Lb	4	14	27	Dokądże ta zła gromada szemrze przeciwko mnie? narzekania synów Izraelowych słyszałem.
Numbers	Lb	4	14	28	Przeto powiedz im: Żywię ja, mówi Pan: jakoście mówili, gdym ja słyszał, tak wam uczynię.
Numbers	Lb	4	14	29	Na téj pustyni będą leżeć trupy wasze. Wszyscy, którzyście policzeni od dwudziestu lat i wyżéj, a szemraliście przeciwko mnie,
Numbers	Lb	4	14	30	Nie wnidziecie do ziemie, o którą podniosłem rękę moję, żebym wam mieszkać dał, oprócz Kaleba, syna Jephone, a Jozue, syna Nun.
Numbers	Lb	4	14	31	A dziatki wasze, o którycheście mówili, że miały być korzyścią nieprzyjaciołom, wprowadzę, aby widziały ziemię, która się wam nie podobała.
Numbers	Lb	4	14	32	Trupy wasze będą leżeć na puszczy.
Numbers	Lb	4	14	33	Synowie wasi będą tułaczami na pustyni lat czterdzieści i poniosą cudzołóztwo wasze, aż zniszczeją trupy ojcowskie na puszczy.
Numbers	Lb	4	14	34	Według liczby czterdzieści dni, przez któreście oględowali ziemię, rok za dzień przyczytan będzie: i przez czterdzieści lat odniesiecie nieprawości wasze i poznacie pomstę moję:
Numbers	Lb	4	14	35	Bo jakom rzekł, tak uczynię wszystkiéj téj złéj gromadzie, która powstała przeciwko mnie: na téj pustyni ustanie i pomrze.
Numbers	Lb	4	14	36	Wszyscy tedy mężowie, które był posłał Mojżesz na przepatrowanie ziemie, i którzy wróciwszy się, ku szemraniu przywiedli wszystek gmin przeciwko niemu, uwłócząc ziemi, żeby zła była,
Numbers	Lb	4	14	37	Pomarli i pobici są przed obliczem Pańskiem.
Numbers	Lb	4	14	38	Lecz Jozue, syn Nun, i Kaleb, syn Jephone, żywi zostali ze wszystkich, którzy byli szli oględować ziemię.
Numbers	Lb	4	14	39	I mówił Mojżesz wszystkie te słowa do wszech synów Izraelowych, i płakał lud bardzo.
Numbers	Lb	4	14	40	Alić oto bardzo rano wstawszy, wstąpili na wierzch góry i rzekli: Gotowiśmy iść na miejsce, o którem Pan mówił; bośmy zgrzeszyli.
Numbers	Lb	4	14	41	Którym rzekł Mojżesz: Czemu przestępujecie słowo Pańskie, co się wam nie poszczęści?
Numbers	Lb	4	14	42	Nie chodźcie; bo nie jest Pan z wami: abyście nie polegli przed nieprzyjacioły waszymi.
Numbers	Lb	4	14	43	Amalekita i Chananejczyk przed wami są, których mieczem polężecie, przeto żeście nie chcieli słuchać Pana, ani będzie Pan z wami.
Numbers	Lb	4	14	44	Lecz oni zaćmieni wstąpili na wierzch góry: a skrzynia Testamentu Pańskiego i Mojżesz nie odeszli z obozu.
Numbers	Lb	4	14	45	I zstąpił Amalekita i Chananejczyk, który mieszkał na górze, i pobiwszy je i posiekłszy gonił je aż do Hormy.
Numbers	Lb	4	15	1	I mówił Pan do Mojżesza, rzekąc:
Numbers	Lb	4	15	2	Mów do synów Izraelowych, a rzecz do nich: Gdy wnidziecie do ziemie mieszkania waszego, którą ja wam dam,
Numbers	Lb	4	15	3	A uczynicie obiatę Panu na całopalenie, albo ofiarę śluby oddając, albo z dobréj woli ofiarując dary, albo na uroczyste święta wasze, paląc wonność wdzięczności Panu z wołów albo z owiec:
Numbers	Lb	4	15	4	Którykolwiekby ofiarował ofiarę, będzie ofiarował obiatę: białéj mąki dziesiątą część Ephy zaczynioną oliwą, która będzie miała mirrhę czwartą część hin.
Numbers	Lb	4	15	5	A wina na lanie mokrych ofiar pod tąż miarą da do całopalenia, albo do ofiary. Przy każdym baranku,
Numbers	Lb	4	15	6	I baranie będzie obiata białéj mąki ze dwu dziesiątych części, któraby zaczyniona była oliwą trzeciéj części hin.
Numbers	Lb	4	15	7	A wina na mokrą ofiarę trzeciéj części téjże miary będzie ofiarował na wonność wdzięczności Panu.
Numbers	Lb	4	15	8	A kiedy z wołów uczynisz całopalenie, albo ofiarę, żebyś wypełnił ślub albo ofiary zapokojne:
Numbers	Lb	4	15	9	Dasz do każdego wołu białéj mąki trzy dziesiąte części zaczynionej oliwą, coby miało pół miary hin.
Numbers	Lb	4	15	10	I wina na lanie mokréj ofiary téjże miary na obiatę najwdzięczniejszéj wonności Panu.
Numbers	Lb	4	15	11	Tak uczynisz,
Numbers	Lb	4	15	12	Przy każdym wole i baranie i baranku i koziełku.
Numbers	Lb	4	15	13	Tak obywatele jako i cudzoziemcy,
Numbers	Lb	4	15	14	Tymże sposobem ofiary będą ofiarować.
Numbers	Lb	4	15	15	Jedno przykazanie i sąd będzie tak wam, jako przychodniom ziemie.
Numbers	Lb	4	15	16	Mówił Pan do Mojżesza, rzekąc:
Numbers	Lb	4	15	17	Mów synom Izraelowym, i rzecz do nich:
Numbers	Lb	4	15	18	Gdy wnidziecie do ziemie, którą wam dam,
Numbers	Lb	4	15	19	A będziecie jeść chleb onéj krainy, oddzielicie pierwociny Panu.
Numbers	Lb	4	15	20	Z pokarmów waszych, jako z bojewisk pierwociny oddzielacie:
Numbers	Lb	4	15	21	Tak i z pokarmów dacie pierwociny Panu.
Numbers	Lb	4	15	22	A jeźli z niewiadomości przestąpicie cokolwiek z tych rzeczy, które mówił Pan do Mojżesza,
Numbers	Lb	4	15	23	I rozkazał przezeń do was, odednia, którego począł rozkazować i daléj,
Numbers	Lb	4	15	24	I zapomni uczynić mnóstwo: ofiaruje cielca z stada całopalenie, na wonność przewdzięczną Panu, i obiatę jego i mokrą ofiarę, jako Ceremonie chcą, i kozła za grzech.
Numbers	Lb	4	15	25	I będzie prosił kapłan za wszystko zgromadzenie synów Izraelowych, a będzie im odpuszczono, ponieważ nieumyślnie zgrzeszyli: przecie jednak ofiarując zapał Panu za się i za grzech, a omylenie swoje.
Numbers	Lb	4	15	26	I będzie odpuszczono wszystkiemu ludowi synów Izraelowych, i przychodniom, którzy gośćmi są między nimi: ponieważ wina jest wszystkiego ludu z niewiadomości.
Numbers	Lb	4	15	27	A jeźli jedna dusza zgrzeszy niewiedząc, ofiaruje kozę roczną za grzech swój.
Numbers	Lb	4	15	28	I będzie się kapłan modlił za nią, że z niewiadomości zgrzeszyła przed Panem: i uprosi jéj odpuszczenie, a będzie jej odpuszczono.
Numbers	Lb	4	15	29	Tak obywatelom jako i przychodniom, zakon jeden będzie wszystkim, którzy by zgrzeszyli niewiedząc.
Numbers	Lb	4	15	30	Ale dusza, któraby z hardości co uczyniła, choćby był obywatel, chocia gość, (ponieważ przeciwko Panu sprzeciwny był), zginie z ludu swego.
Numbers	Lb	4	15	31	Słowo bowiem Pańskie wzgardził, i przykazanie jego zgwałcił: przetóż zgładzon będzie i poniesie nieprawość swoję.
Numbers	Lb	4	15	32	I stało się, gdy byli synowie Izraelowi na puszczy, i naleźli człowieka zbierającego drwa w dzień Sobotni,
Numbers	Lb	4	15	33	Stawili go Mojżeszowi i Aaronowi i wszystkiemu zgromadzeniu.
Numbers	Lb	4	15	34	Którzy zamknęli go w ciemnicy, nie wiedząc, coby z nim czynić mieli.
Numbers	Lb	4	15	35	I rzekł Pan do Mojżesza: Śmiercią niech umrze ten człowiek: niech go kamieńmi zabije wszystka rzesza za obozem.
Numbers	Lb	4	15	36	I wywiódłszy go precz, zabili go kamieńmi, i umarł, jako Pan przykazał.
Numbers	Lb	4	15	37	I rzekł Pan do Mojżesza:
Numbers	Lb	4	15	38	Mów synom Izraelowym, i rzeczesz do nich, aby sobie poczynili bramy na rogach płaszczów, przyprawiwszy do nich sznurki z hiacyntu.
Numbers	Lb	4	15	39	Na które gdy wejrzą, niech wspominają na wszystkie przykazania Pańskie, ani się niech nie udawają za myślami swemi, i za oczami po rozmaitych rzeczach cudzołożąc.
Numbers	Lb	4	15	40	Ale raczéj pamiętając na przykazanie Pańskie, niech je pełnią, i niech będą świętymi Bogu swojemu.
Numbers	Lb	4	15	41	Jam Pan, Bóg wasz, którym was wywiódł z ziemie Egipskiéj, abym był Bogiem waszym.
Numbers	Lb	4	16	1	Alić oto Kore, syn Isaar, syna Kaath, syna Lewi, i Dathan i Abiron, synowie Eliab, Hon téż, syn Pheleth, z synów Ruben,
Numbers	Lb	4	16	2	Powstali przeciw Mojżeszowi, i inni z synów Izraelowych dwieście pięćdziesiąt mężów, przedniejsi z Synagogi, i których czasu rady mianowicie przyzywano.
Numbers	Lb	4	16	3	I gdy stanęli przeciw Mojżeszowi i Aaronowi, rzekli: Miejcie dosyć; bo wszystek lud świętych jest, a jest Pan między nimi: przecz się wynaszacie nad ludem Pańskim?
Numbers	Lb	4	16	4	Co gdy usłyszał Mojżesz, upadł na oblicze swoje:
Numbers	Lb	4	16	5	I mówił do Kore, i do wszystkiego mnóstwa: Jutro rano okaże Pan, którzy do niego należą, i święte przyłączy do siebie: a które obierze, przybliżą się do niego.
Numbers	Lb	4	16	6	To tedy uczynicie: Weźmij każdy kadzidlnicę swoję, ty Kore, i wszystek zbór twój.
Numbers	Lb	4	16	7	A nabrawszy jutro ognia, nakładźcie nań kadzidła przed Panem: a kogokolwiek obierze, ten będzie święty: bardzo się wynosicie, synowie Lewi.
Numbers	Lb	4	16	8	I rzekł zaś do Korego: Słuchajcie, synowie Lewi:
Numbers	Lb	4	16	9	Izali wam mało, że was oddzielił Bóg Izraelów od wszystkiego ludu, i przyłączył sobie, abyście mu służyli w służbie przybytku i stali przed mnóstwem ludu i służyli mu?
Numbers	Lb	4	16	10	Dlategóż kazał przystąpić do siebie tobie, i wszystkiéj braciéj twéj, synom Lewi, abyście téż sobie kapłaństwo przywłasczali?
Numbers	Lb	4	16	11	A żeby wszystek zbór twój powstał przeciw Panu; bo cóż jest Aaron, żebyście szemrali przeciw jemu?
Numbers	Lb	4	16	12	Posłał tedy Mojżesz, aby zawołał Dathan i Abiron, syny Eliab, którzy odpowiedzieli: Nie pójdziemy.
Numbers	Lb	4	16	13	Małoli na tem masz, żeś nas wywiódł z ziemie, która mlekiem i miodem płynęła, abyś pobił na pustyni, jedno abyś panował nad nami?
Numbers	Lb	4	16	14	Poprawdzie wwiodłeś nas do ziemie, która płynie strumieńmi mleka i miodu, i dałeś nam osiadłości pól i winnic? Czyli i oczy nasze chcesz wyłupić? nie pójdziemy.
Numbers	Lb	4	16	15	I rozgniewany Mojżesz bardzo, rzekł do Pana: Nie patrz na ich ofiary: ty wiesz, żem nigdy ani osiełka nie wziął od nich, anim utrapił żadnego z nich.
Numbers	Lb	4	16	16	I rzekł do Korego: Ty i wszystek zbór twój stańcie osobno przed Panem, a Aaron jutrzejszego dnia osobno.
Numbers	Lb	4	16	17	Weźcież każdy kadzidlnice wasze, a nakładźcie na nie kadzidła, ofiarując Panu, dwieście pięćdziesiąt kadzidlnic: Aaron téż niechaj trzyma kadzidlnicę swoję.
Numbers	Lb	4	16	18	Co gdy uczynili, gdy stał Mojżesz i Aaron,
Numbers	Lb	4	16	19	I zgromadzili przeciwko im wszystek lud do drzwi przybytku: ukazała się wszystkim chwała Pańska.
Numbers	Lb	4	16	20	I mówiąc Pan do Mojżesza i Aarona, rzekł:
Numbers	Lb	4	16	21	Odłączcie się z pośrodku zboru tego, że je znagła zatracę.
Numbers	Lb	4	16	22	Którzy upadli na twarz i rzekli: Najmocniejszy, Boże Duchów, wszelkiego ciała, izali gdy jeden zgrzeszy, przeciw wszystkim gniew twój srożyć się będzie?
Numbers	Lb	4	16	23	I rzekł Pan do Mojżesza:
Numbers	Lb	4	16	24	Rozkaż wszystkiemu ludu, aby się odłączył od namiotów Kore i Dathan i Abiron.
Numbers	Lb	4	16	25	I wstał Mojżesz, i szedł do Dathan i Abiron: a gdy szli za nim starsi Izraelowi,
Numbers	Lb	4	16	26	Rzekł do ludu: Odstąpcie od namiotów ludzi niezbożnych, a nie dotykajcie się, co do nich należy, abyście nie byli zagarnieni w grzechach ich.
Numbers	Lb	4	16	27	A gdy odstąpili od namiotów ich wokoło, Dathan i Abiron wyszedłszy stali w wejściu namiotów swoich z żonami i z dziećmi i ze wszystkim zborem.
Numbers	Lb	4	16	28	I rzekł Mojżesz: Po tem poznacie, że mię Pan posłał, abych czynił wszystko, co widzicie, a nie z własnegom to serca wymyślił.
Numbers	Lb	4	16	29	Jeźli zwyczajną ludziom śmiercią zginą, i nawiedzi je plagą, którą i inni nawiedzeni być zwykli, nie posłał mię Pan:
Numbers	Lb	4	16	30	Ale jeźli nową rzecz uczyni Pan, że otworzywszy ziemia paszczekę swą pożre je i wszystko, co do nich należy, i zstąpią żywi do piekła, poznacie, że zbluźnili Pana.
Numbers	Lb	4	16	31	Natychmiast tedy, skoro przestał mówić, rozstąpiła się ziemia pod nogami ich:
Numbers	Lb	4	16	32	I otworzywszy paszczekę swą, pożarła je z namioty ich i ze wszystką majętnością ich.
Numbers	Lb	4	16	33	I zstąpili żywo do piekła, okryci ziemią, i zginęli z pośrodku zgromadzenia.
Numbers	Lb	4	16	34	Ale i wszystek Izrael, który stał około, uciekł na krzyk ginących, mówiąc: By snadź i nas ziemia nie pożarła.
Numbers	Lb	4	16	35	Lecz i ogień wyszedłszy od Pana zabił dwieście pięćdziesiąt mężów, którzy ofiarowali kadzenie.
Numbers	Lb	4	16	36	I mówił Pan do Mojżesza, rzekąc:
Numbers	Lb	4	16	37	Przykaż Eleazarowi, synowi Aaronowemu, kapłanowi, aby pozbierał kadzidlnice, które leżą na pogorzelisku, a ogień tam i sam niech rozmiecie; bo są poświęcone
Numbers	Lb	4	16	38	Śmiercią grześników: a niech je rozbije na blachy, i przybije do ołtarza, przeto że ofiarowano w nich kadzenie Panu i poświęcone są: aby je widzieli na znak i pamiątkę synowie Izraelowi.
Numbers	Lb	4	16	39	I pozbierał Eleazar kapłan kadzidlnice miedziane, w których ofiarowali oni, których ogień pożarł, i rozbił je na blachy, przybijając do ołtarza:
Numbers	Lb	4	16	40	Aby mieli napotem synowie Izraelowi, czemby się upomnieli, żeby żaden nie przystępował obcy, i który nie jest z nasienia Aaronowego, do ofiarowania kadzidła Panu, aby nie cierpiał, jako ucierpiał Kore i wszystek zbór jego, jako mówił Pan przez Mojżesza.
Numbers	Lb	4	16	41	Lecz wszystko mnóstwo synów Izraelowych szemrało nazajutrz przeciw Mojżeszowi i Aaronowi, rzekąc: Wyście pobili lud Pański.
Numbers	Lb	4	16	42	A gdy się wszczynał rozruch, i tumult rósł,
Numbers	Lb	4	16	43	Mojżesz i Aaron uciekli do przybytku przymierza. Który, gdy weszli, okrył obłok, i ukazała się chwała Pańska.
Numbers	Lb	4	16	44	I rzekł Pan do Mojżesza:
Numbers	Lb	4	16	45	Wynidźcie z pośrodku tego zgromadzenia, i teraz je zgładzę. A gdy leżeli na ziemi,
Numbers	Lb	4	16	46	Rzekł Mojżesz do Aarona: Weźmij kadzidlnicę, a nabrawszy ognia z ołtarza, nakładź nań kadzidła, szedłszy prędko do ludu, abyś się modlił za nimi; bo już wyszedł gniew od Pana, a plaga się sroży.
Numbers	Lb	4	16	47	Co gdy uczynił Aaron i wbieżał w pośród ludu, który już ogień porażał, ofiarował kadzenie.
Numbers	Lb	4	16	48	A stojąc między martwymi i żywymi prosił za ludem, i przestała plaga.
Numbers	Lb	4	16	49	A było, którzy są pobici, czternaście tysięcy i siedm set ludzi, oprócz tych, którzy poginęli w rozruchu Korego.
Numbers	Lb	4	16	50	I wrócił się Aaron do Mojżesza do drzwi przybytku przymierza, gdy zgubienie przestało.
Numbers	Lb	4	17	1	I mówił Pan do Mojżesza, rzekąc:
Numbers	Lb	4	17	2	Mów do synów Izraelowych, a weźmij od nich po lasce, wedle pokolenia ich, od wszystkich książąt pokolenia, lasek dwanaście, i każdego imię napiszesz na lasce jego.
Numbers	Lb	4	17	3	A imię Aaronowe będzie w pokoleniu Lewi: i jedna laska wszystkie z osobna familie mieć będzie:
Numbers	Lb	4	17	4	I położysz je w przybytku przymierza przed świadectwem, gdzie będę mówił do ciebie.
Numbers	Lb	4	17	5	Którego z tych obiorę, zakwitnie laska jego: i zahamuję od siebie uskarżania synów Izraelowych, któremi szemrzą przeciwko wam.
Numbers	Lb	4	17	6	I mówił Mojżesz do synów Izraelowych: i dali mu wszystkie książęta laski z każdego pokolenia: i było lasek dwanaście oprócz laski Aaronowéj.
Numbers	Lb	4	17	7	Które gdy położył Mojżesz przed Panem w przybytku świadectwa:
Numbers	Lb	4	17	8	Nazajutrz wróciwszy się nalazł, iż zakwitnęła laska Aaronowa w domu Lewi: i gdy napęczniało pąkowie, wyszły kwiatki, które, gdy się list rozwił, w migdały się obróciły.
Numbers	Lb	4	17	9	I wyniósł Mojżesz wszystkie laski od obliczności Pańskiéj do wszystkich synów Izraelowych: i ujrzeli i odebrali każdy laskę swoję.
Numbers	Lb	4	17	10	I rzekł Pan do Mojżesza: Odnieś laskę Aaronowę do przybytku świadectwa, aby tam była chowana na znak sprzeciwnych synów Izraelowych: a ustały szemrania ich odemnie, aby nie pomarli.
Numbers	Lb	4	17	11	I uczynił Mojżesz, jako mu Pan przykazał.
Numbers	Lb	4	17	12	I rzekli synowie Izraelowi do Mojżesza: Oto zniszczeliśmy, wszyscyśmy zginęli.
Numbers	Lb	4	17	13	Kto jedno przystąpi do przybytku Pańskiego, umiera. Izali aż do szczątka wszyscy wytraceni być mamy?
Numbers	Lb	4	18	1	I rzekł Pan do Aarona: Ty i synowie twoi i dom ojca twego z tobą, poniesiecie nieprawość świątnice. I ty i synowie twoi wespół dzierżeć na sobie będziecie grzechy kapłaństwa waszego.
Numbers	Lb	4	18	2	Lecz i bracią twoję z pokolenia Lewi, i sceptr ojca twego weźmij z sobą, a niech pogotowiu będą, i niech ci posługują: a ty i synowie twoi służyć będziecie w przybytku świadectwa.
Numbers	Lb	4	18	3	I będą czuć Lewitowie na rozkazanie twoje, i na wszystkie roboty przybytku: wszakże tak, aby do naczynia świątnice ani do ołtarza nie przystępowali, żeby i oni nie pomarli, i wy pospołu nie poginęli.
Numbers	Lb	4	18	4	Ale niech z tobą będą, a niechaj czują na strażach przybytku i na [0155]wszystkich obrzędach jego: obcy nie będzie się mięszał między was.
Numbers	Lb	4	18	5	Czujcie na straży świątnice i na służbie ołtarza, aby nie powstał gniew na syny Izraelowe.
Numbers	Lb	4	18	6	Jam wam dał bracią waszę, Lewity z pośrodku synów Izraelowych, i dałem dar Panu, aby służyli w posługach przybytku jego.
Numbers	Lb	4	18	7	A ty i synowie twoi strzeżcie kapłaństwa waszego: a wszystko, co do służby ołtarza należy, i za zasłoną jest, przez kapłany będzie sprawowano: jeźli kto obcy przystąpi, zabit będzie.
Numbers	Lb	4	18	8	I mówił Pan do Aarona: Otom ci dał straż pierwocin moich: wszystkie rzeczy, które poświącane bywają od synów Izraelowych, dałem tobie i synom twoim za urząd kapłański, prawa wieczne.
Numbers	Lb	4	18	9	A tak to będziesz brał z tych rzeczy, które poświęcone bywają i ofiarowane są Panu. Każda obiata i ofiara i cokolwiek za grzech i za występek bywa mi oddano, i dostaje się świętem świętych, twoje będzie i synów twoich.
Numbers	Lb	4	18	10	W świątnicy to będziesz jadł: mężczyzna tylko to będzie jeść; bo poświęcone jest tobie.
Numbers	Lb	4	18	11	A pierwociny, któreby ślubowali i ofiarowali synowie Izraelowi, dałem tobie i synom twoim i córkom twym, prawem wiecznem: kto czysty jest w domu twoim, będzie ich pożywał.
Numbers	Lb	4	18	12	Wszystko co najlepszego oliwy i wina i zboża, cokolwiek pierwocin ofiarują Panu, dałem tobie.
Numbers	Lb	4	18	13	Wszelkiego zboża początki, które rodzi ziemia, a bywają odniesione Panu, dostaną się na twoje potrzeby: kto czysty jest w domu twoim, pożywać ich będzie.
Numbers	Lb	4	18	14	Wszystko, co z ślubu oddawać będą synowie Izraelowi, twoje będzie.
Numbers	Lb	4	18	15	Cokolwiek pierwszego wychodzi z żywota wszego ciała, które ofiarują Panu, bądź z ludzi, bądź z bydła będzie, do twego prawa należeć będzie: wszakże tak, abyś za pierworodne człowiecze okup brał, a wszelkie zwierzę nieczyste odkupić kazał.
Numbers	Lb	4	18	16	Którego okup będzie, po miesiącu, piącią syklów śrebra na wagę świątnice: sykiel ma dwadzieścia pieniędzy.
Numbers	Lb	4	18	17	Lecz pierworodnego krowiego i owczego i koziego nie dasz odkupować; bo są poświęcone Panu: krew tylko ich wylejesz na ołtarz, a łoje spalisz na przewdzięczną wonność Panu.
Numbers	Lb	4	18	18	Mięso zaś na twoje się potrzeby dostanie: jako mostek poświęcony i łopatka prawa, twoje będą.
Numbers	Lb	4	18	19	Wszystkie pierwociny swiątnice, które ofiarują synowie Izraelowi Panu, dałem tobie i synom i córkom twoim prawem wiecznem. Umowa około soli, jest wieczna przed Panem, tobie i synom twoim.
Numbers	Lb	4	18	20	I rzekł Pan do Aarona: W ziemi ich nic nie posiędziecie, ani części między nimi mieć będziecie: jam część i dziedzictwo twoje w pośrodku synów Izraelowych.
Numbers	Lb	4	18	21	A synom Lewi dałem wszystkie dziesięciny synów Izraelowych w osiadłość za służbę, którą mi służą w przybytku przymierza:
Numbers	Lb	4	18	22	Aby więcéj nie przystępowali synowie Izraelowi do przybytku, ani się dopuszczali grzechu śmiertelnego;
Numbers	Lb	4	18	23	Gdyż sami synowie Lewi mnie w przybytku służą, i grzechy ludu noszą. Ustawa wieczna będzie w rodzajach waszych: nic inszego dzierżeć nie będą,
Numbers	Lb	4	18	24	Przestawając na ofierze dziesięcin, którem na używanie ich i na potrzeby oddzielił.
Numbers	Lb	4	18	25	I mówił Pan do Mojżesza, rzekąc:
Numbers	Lb	4	18	26	Przykaż Lewitom i opowiedz: Gdy weźmiecie od synów Izraelowych dziesięciny, którem wam dał, pierwociny ich ofiarujecie Panu, to jest dziesiątą część dziesięciny:
Numbers	Lb	4	18	27	Aby wam poczytano za ofiarę pierwocin, tak z bojewisk jako i z pras.
Numbers	Lb	4	18	28	I wszystkich rzeczy, których bierzecie pierwociny, ofiarujcie Panu i dajcie Aaronowi kapłanowi.
Numbers	Lb	4	18	29	Wszystko, co ofiarować będziecie z dziesięcin, i oddzielicie na podarze Panu, najlepsze i wyborne będzie.
Numbers	Lb	4	18	30	I rzeczesz do nich: Jeźli co przedniejsze i lepsze rzeczy ofiarujecie z dziesięcin: będzie wam poczytano, jakobyście z bojewiska i z prasy pierwociny dali.
Numbers	Lb	4	18	31	A będziecie je jeść na każdem miejscu waszem, tak wy sami, jako i czeladź wasza; bo jest zapłata za służbę, którą służycie w przybytku świadectwa.
Numbers	Lb	4	18	32	A nie będziecie grzeszyć w tem, przednie sobie i tłuste rzeczy zachowując, abyście nie splugawili ofiar synów Izraelowych, i nie pomarli.
Numbers	Lb	4	19	1	I mówił Pan do Mojżesza i Aarona, rzekąc:
Numbers	Lb	4	19	2	Ta jest ustawa ofiary, którą Pan ustawił. Przykaż synom Izraelowym, aby przywiedli do ciebie krowę czerwoną lat zupełnych, w któréjby nie było żadnéj zmazy, aniby nosiła jarzma.
Numbers	Lb	4	19	3	I oddacie ją Eleazarowi kapłanowi: który wywiódłszy ją za obóz, ofiaruje przed oczyma wszystkich.
Numbers	Lb	4	19	4	I omoczywszy palec we krwi jéj, pokropi siedmkroć przeciw drzwiom przybytkowym:
Numbers	Lb	4	19	5	I spali ją przed oczyma wszystkich, tak skórę i mięso jéj, jako krew i gnój w ogień wrzuciwszy.
Numbers	Lb	4	19	6	Drewno téż cedrowe i hisop i karmazyn dwakroć farbowany, kapłan wrzuci w płomień, który krowę żre.
Numbers	Lb	4	19	7	A na ten czas dopiero omywszy szaty i ciało swoje, wnidzie do obozu, i zmazany będzie aż do wieczora.
Numbers	Lb	4	19	8	Ale i on, który ją spali, omyje szaty swe i ciało, i nieczysty będzie aż do wieczora.
Numbers	Lb	4	19	9	A mąż czysty zbierze popiół krowy, i wysypie go za obozem na miejscu przeczystem, aby był zgromadzeniu synów Izraelowych na straż i na wodę pokrapiania; bo krowa za grzech jest spalona.
Numbers	Lb	4	19	10	A wypłókawszy, który nosił popiół krowy, szaty swoje, nieczystym będzie aż do wieczora. Będą to mieć synowie Izraelowi, i przychodniowie mieszkający między nimi, rzecz świętą prawem wiecznem.
Numbers	Lb	4	19	11	Ktoby się dotknął trupa człowieczego, a dlatego byłby nieczysty przez siedm dni:
Numbers	Lb	4	19	12	Będzie pokropion tą wodą trzeciego dnia i siódmego, i tak oczyszczon będzie: jeźli trzeciego dnia nie będzie pokropion, siódmego nię będzie mógł być oczyszczony.
Numbers	Lb	4	19	13	Każdy, ktoby się dotknął dusze ludzkiéj martwizny, a nie byłby pokropiony tem zmięszaniem, splugawi przybytek Pański i zginie z Izraela: iż wodą oczyszczenia nie jest pokropiony, nieczysty będzie, i zostanie na nim plugastwo jego.
Numbers	Lb	4	19	14	Ten jest zakon o człowieku, który umiera w namiecie: wszyscy, którzy wchodzą do namiotu jego, i wszystko naczynie, które tam jest, nieczyste będzie przez siedm dni.
Numbers	Lb	4	19	15	Naczynie, któreby nie miało wieka albo przywiązania z wierzchu, nieczyste będzie.
Numbers	Lb	4	19	16	Jeźli się kto na polu dotknie trupa człowieka zabitego, albo téż swą śmiercią umarłego, albo kości jego, albo grobu, nieczysty będzie przez siedm dni.
Numbers	Lb	4	19	17	I wezmą popiołu spalenia i grzechu i wleją wody żywéj nań w naczynie.
Numbers	Lb	4	19	18	W któréj gdy mąż czysty omoczy hisop, pokropi nim wszystek namiot i wszystko naczynie, i ludzie takową zarazą splugawione:
Numbers	Lb	4	19	19	I tym obyczajem czysty oczyści nieczystego trzeciego i siódmego dnia: a oczyszczony dnia siódmego, omyje i sam siebie i szaty swoje, i nieczysty będzie aż do wieczora.
Numbers	Lb	4	19	20	Jeźli kto tym sposobem nie będzie oczyszczony: zginie dusza jego z pośrodku zgromadzenia; bo świątnicę Pańską splugawił, a nie pokropion jest wodą oczyszczenia.
Numbers	Lb	4	19	21	Będzie to przykazanie ustawą wieczną: ten téż, który kropi wodą, wymyje szaty swoje: każdy, który się dotknie wody oczyszczania, nieczysty będzie aż do wieczora.
Numbers	Lb	4	19	22	Czego się kolwiek dotknie nieczysty, nieczystem uczyni: a dusza, która się dotknie czego z tych rzeczy, nieczysta będzie aż do wieczora.
Numbers	Lb	4	20	1	I przyszli synowie Izraelowi i wszystko mnóstwo na puszczą Syn, miesiąca pierwszego: i mieszkał lud w Kades. I umarła tam Marya, i pogrzebiona jest na temże miejscu.
Numbers	Lb	4	20	2	A gdy lud nie miał wody, zeszli się przeciw Mojżeszowi i Aaronowi,
Numbers	Lb	4	20	3	A uczyniwszy rozruch mówili: O byśmy byli zginęli między bracią naszą przed Panem.
Numbers	Lb	4	20	4	Przeczżeście zawiedli zgromadzenie Pańskie na puszczą, abyśmy i my pomarli i dobytki nasze?
Numbers	Lb	4	20	5	Czemuście nam kazali wyniść z Egiptu, i przywiedliście na to miejsce bardzo złe, które zasiewane być nie może, ani fig rodzi, ani winnic, ani pomagranatów, nakoniec nie ma i wody ku piciu?
Numbers	Lb	4	20	6	I wszedłszy Mojżesz i Aaron, rozpuściwszy lud, do przybytku przymierza, upadli twarzą na ziemię, i wołali do Pana, i rzekli: Panie Boże, wysłuchaj wołanie tego ludu, a otwórz im skarb twój, źródło wody żywéj, aby nasyciwszy się, przestało szemranie ich: i ukazała się chwała Pańska nad nimi.
Numbers	Lb	4	20	7	I rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc:
Numbers	Lb	4	20	8	Weźmij laskę a zgromadź lud, ty i Aaron, brat twój, i mówcie do skały przed nimi: a ona da wodę. A gdy wywiedziesz wodę z skały, będzie piło zgromadzenie, i bydło jego.
Numbers	Lb	4	20	9	I wziął Mojżesz laskę, która była przed obliczem Pańskiem, jako mu rozkazał,
Numbers	Lb	4	20	10	Zgromadziwszy lud przed skałę, i rzekł im: Słuchajcie sprzeciwni i niewierni: Izali z téj skały będziemy wam wodę wywieść mogli?
Numbers	Lb	4	20	11	A gdy podniósł Mojżesz rękę, uderzywszy dwakroć laską w skałę, wyszły wody bardzo obfite, tak iż pił lud i bydło.
Numbers	Lb	4	20	12	I mówił Pan do Mojżesza i Aarona: Iżeście mi nie wierzyli, abyście mię byli poświęcili przed synmi Izraelowymi: nie wwiedziecie tych ludów do ziemie, którą im dam.
Numbers	Lb	4	20	13	Ta jest woda przeciwieństwa, gdzie się swarzyli synowie Izraelowi przeciwko Panu, i poświęcony jest w nich.
Numbers	Lb	4	20	14	Posłał tym czasem Mojżesz posły z Kades do króla Edom, którzyby powiedzieli: To wskazuje brat twój Izrael: Wiesz wszystkę pracą, która nas potkała:
Numbers	Lb	4	20	15	Jako zstąpili ojcowie nasi do Egiptu, i mieszkaliśmy tam przez długi czas, i trapili nas Egiptyanie i ojce nasze:
Numbers	Lb	4	20	16	I jakośmy wołali do Pana, i wysłuchał nas i posłał Anioła, który nas wywiódł z Egiptu. Oto w mieście Kades, które jest na ostatnich granicach twoich, położeni,
Numbers	Lb	4	20	17	Prosimy, aby nam wolno było przejść przez ziemię twoję: nie pójdziemy przez pola, ani przez winnice, nie będziemy pić wody z studzien twoich; ale pójdziem drogą pospolitą, ni na prawo ni na lewo nie zstępując, aż przejdziemy granice twoje.
Numbers	Lb	4	20	18	Któremu Edom odpowiedział: Nie pójdziesz przez mię; bo inaczéj zbrojnoć zajadę.
Numbers	Lb	4	20	19	I rzekli synowie Izraelowi: Bitym gościńcem pójdziemy: a jeźli będziemy pić wodę twoję, my i bydło nasze, damy, co słuszna jest: żadnéj nie będzie o zapłatę trudności, tylko niech prędko przejdziemy.
Numbers	Lb	4	20	20	A on odpowiedział: Nie przejdziesz. I natychmiast wyciągnął przeciwko, z niezliczonym ludem i ręką mocną.
Numbers	Lb	4	20	21	I nie chciał przyzwolić proszącemu, aby był dopuścił przejścia przez granice swoje: a przetóż odwrót uczynił od niego Izrael.
Numbers	Lb	4	20	22	A gdy ruszyli obóz z Kades, przyszli do góry Hor, która jest na granicach ziemie Edom.
Numbers	Lb	4	20	23	Gdzie mówił Pan do Mojżesza, rzekąc:
Numbers	Lb	4	20	24	Niechaj Aaron idzie do ludu swego; bo nie wnidzie do ziemie, którąm dał synom Izraelowym, przeto, że niedowiarkiem był ustom moim u wody przeciwieństwa.
Numbers	Lb	4	20	25	Weźmij Aarona i syna jego z nim, a zawiedziesz je na górę Hor.
Numbers	Lb	4	20	26	A obnażywszy ojca z szaty jego, obleczesz w nię Eleazara, syna jego: a Aaron zebrany będzie, i umrze tam.
Numbers	Lb	4	20	27	Uczynił Mojżesz, jako był Pan przykazał: i wstąpili na górę Hor przed wszystkiem mnóstwem.
Numbers	Lb	4	20	28	I zewlókłszy Aarona z szat jego, oblókł w nie Eleazara, syna jego.
Numbers	Lb	4	20	29	A gdy on umarł na wierzchu góry, zstąpił z Eleazarem.
Numbers	Lb	4	20	30	A wszystek lud widząc, iż Aaron umarł, płakał nad nim trzydzieści dni po wszystkich familiach swoich.
Numbers	Lb	4	21	1	Co gdy usłyszał Chananejczyk, król Arad, który mieszkał na południe, to jest, że przyciągnął Izrael drogą szpiegów, walczył przeciw jemu, a zostawszy zwycięzcą, pobrał z niego korzyści.
Numbers	Lb	4	21	2	Lecz Izrael ślubem się Panu obowięzując, rzekł: Jeźli podasz ten lud w rękę moję, zgładzę miasta jego.
Numbers	Lb	4	21	3	I wysłuchał Pan prośbę Izraela, i podał Chananejczyka, którego on wybił, wywróciwszy miasta jego: i nazwał imię miejsca onego Horma, to jest przeklęctwo.
Numbers	Lb	4	21	4	I ruszyli się z góry Hor drogą, która wiedzie do morza czerwonego, aby obeszli ziemię Edom: i począł sobie tęsknić lud w drodze i w pracy.
Numbers	Lb	4	21	5	I mówiąc przeciw Bogu i Mojżeszowi, rzekł: Czemuś nas wywiódł z Egiptu, abyśmy pomarli na pustyni? niemasz chleba, niemasz wody: dusza nasza już się brzydzi tym bardzo lekkim pokarmem.
Numbers	Lb	4	21	6	Przetóż Pan przepuścił na lud węże ogniste, za których ranami i śmierciami bardzo wielu,
Numbers	Lb	4	21	7	Przyszli do Mojżesza i rzekli: Zgrzeszyliśmy, żechmy mówili przeciw Panu i tobie. Proś, aby oddalił od nas węże. I modlił się Mojżesz za ludem,
Numbers	Lb	4	21	8	I rzekł Pan do niego: Uczyń węża miedzianego, a wystaw go na znak: który ukąszony wejrzy nań, żyw będzie.
Numbers	Lb	4	21	9	Uczynił tedy Mojżesz węża miedzianego i wystawił go na znak: na którego gdy ukąszeni patrzyli, byli uzdrowieni.
Numbers	Lb	4	21	10	I ruszywszy się synowie Izraelowi, obozem stanęli w Oboth.
Numbers	Lb	4	21	11	Skąd wyciągnąwszy rozbili namioty w Jeabarym na puszczy, która patrzy ku Moab przeciwko wschodniéj stronie.
Numbers	Lb	4	21	12	A ztamtąd się ruszywszy przyszli do strumienia Zared.
Numbers	Lb	4	21	13	Który puściwszy obozem stanęli przeciw Arnon, które jest na puszczy, a wysadza się na granicach Amorrejczyka. Bo Arnon jest granicą Moabską, dzieląc Moabity od Amorrejczyków.
Numbers	Lb	4	21	14	Skąd mówią w księgach wojen Pańskich: Jako uczynił na morzu czerwonem, tak uczyni na potocech Arnońskich.
Numbers	Lb	4	21	15	Skały potoków nachyliły się, aby odpoczynęły w Ar i usiadły na granicach Moabskich.
Numbers	Lb	4	21	16	A z tego miejsca okazała się studnia, o któréj Pan mówił do Mojżesza: Zgromadź lud, a dam im wody.
Numbers	Lb	4	21	17	Tedy śpiewał Izrael tę pieśń: Wystąp studnio, śpiewali:
Numbers	Lb	4	21	18	Studnia, którą wykopały książęta, i zgotowali hetmanowie ludu z zakonodawcy, i w laskach swoich. Z pustynie do Mathany,
Numbers	Lb	4	21	19	Z Mathany do Nahaliel: z Nahaliel do Bamot.
Numbers	Lb	4	21	20	Z Bamot dolina jest w krainie Moab, na wierzchu Phasga, która patrzy przeciw puszczy.
Numbers	Lb	4	21	21	I posłał Izrael posły do Sehona, króla Amorrejskiego, mówiąc:
Numbers	Lb	4	21	22	Proszę, aby mi wolno było przejść przez ziemię twoję: nie zstąpimy na pola i winnice, nie będziemy pić wody z studzien: drogą królewską pójdziemy, aż przejdziemy granice twoje.
Numbers	Lb	4	21	23	Który nie chciał dozwolić, aby przeszedł Izrael przez granice jego, i owszem zebrawszy wojsko, wyjechał przeciwko na puszczą, i przyjechał do Jasa i walczył przeciw jemu.
Numbers	Lb	4	21	24	Od którego porażony jest paszczeką miecza, i otrzymana jest ziemia jego od Arnon aż do Jebok i synów Ammon; bo mocną obroną były opatrzone granice Ammonitów.
Numbers	Lb	4	21	25	Pobrał tedy Izrael wszystkie miasta jego, i mieszkał w mieściech Amorrejskich, to jest w Hesebon, i we wsiach jego.
Numbers	Lb	4	21	26	Miasto Hesebon było Sehona, króla Amorrejskiego, który walczył przeciwko królowi Moab: i wziął wszystkę ziemię, która pod jego władzą była, aż po Arnon.
Numbers	Lb	4	21	27	Przetóż mówią w przypowieści: Pójdźcie do Hesebon, niech się zbuduje i wystawi miasto Sehon.
Numbers	Lb	4	21	28	Ogień wyszedł z Hesebon, płomień z miasteczka Sehon, i pożarł Ar Moabitów, i obywatele wyżyn Arnon.
Numbers	Lb	4	21	29	Biada tobie Moab, zginąłeś, ludu Chamos! Podał syny jego na uciekanie, a córki w poimanie królowi Amorrejczyków, Sehon.
Numbers	Lb	4	21	30	Jarzmo ich zaginęło od Hesebon aż do Dybon, spracowani przyszli do Nophe i aż do Medaba.
Numbers	Lb	4	21	31	Mieszkał tedy Izrael w ziemi Amorrejczyka.
Numbers	Lb	4	21	32	I posłał Mojżesz, którzyby wyszpiegowali Jazer: którego wioski pobrali i posiedli obywatele.
Numbers	Lb	4	21	33	I obrócili się i szli drogą Basan, i zastąpił im Og, król Basan, ze wszystkim ludem swym, chcąc dać bitwę w Edraj.
Numbers	Lb	4	21	34	I rzekł Pan do Mojżesza: Nie bój się go; bom go dał w rękę twoję i wszystek lud i ziemię jego: i uczynisz mu tak, jakoś uczynił Sehonowi, królowi Amorrejczyków, obywatelowi Hesebon.
Numbers	Lb	4	21	35	Porazili tedy i tego z synmi jego, i wszystek lud jego aż do szczątku, i posiedli ziemię jego.
Numbers	Lb	4	22	1	I ruszywszy się stanęli obozem na polach Moab, gdzie za Jordanem Jerycho leży.
Numbers	Lb	4	22	2	A widząc Balak, syn Sephorów wszystko, co uczynił Izrael Amorrejczykowi,
Numbers	Lb	4	22	3	A iż się go zlękli Moabitowie, a iż najazdu jego zdzierżeć nie mogli.
Numbers	Lb	4	22	4	Rzekł do starszych Madyan: Tak wygładzi ten lud wszystkie, którzy w granicach naszych mieszkają, jako zwykł wół trawę aż do korzenia wyjadać. Ten był na ten czas królem w Moab.
Numbers	Lb	4	22	5	A tak posłał posły do Balaama, syna Beorowego, wieszczka, który mieszkał nad rzeką ziemie synów Ammon, aby go przyzwali i rzekli: Oto lud wyszedł z Egiptu, który okrył wierzch ziemie, zasadziwszy się przeciwko mnie.
Numbers	Lb	4	22	6	A tak przyjedź, a złorzecz temu ludowi; bo mocniejszy jest nad mię, żebym go jako mógł porazić i wygnać z ziemie mojéj; wiem bowiem, iż błogosławion będzie, kogo ty błogosławisz, a przeklęty, na którego złorzeczeństwa zgromadzisz.
Numbers	Lb	4	22	7	I poszli starsi Moab i starsi Madyan, mając w ręku zapłatę wróżby. A gdy przyszli do Balaama i powiedzieli mu wszystkie słowa Balakowe:
Numbers	Lb	4	22	8	On odpowiedział: Zostańcie tu przez noc, a odpowiem, cokolwiek mi Pan rzecze. A gdy zostali u Balaama, przyszedł Bóg, i rzekł do niego:
Numbers	Lb	4	22	9	Co to zacz ci ludzie u ciebie?
Numbers	Lb	4	22	10	Odpowiedział: Balak, syn Sephorów, król Moabitów, posłał do mnie,
Numbers	Lb	4	22	11	Mówiąc: Oto lud, który wyszedł z Egiptu, okrył wierzch ziemie: przyjedź, a przeklnij go, azabym jako mógł walcząc odpędzić go.
Numbers	Lb	4	22	12	I rzekł Bóg do Balaama: Nie chodź z nimi, i nie klnij ludu; bo jest błogosławiony.
Numbers	Lb	4	22	13	Który rano wstawszy rzekł do książąt: Idźcie do ziemie waszéj; bo mi Bóg zakazał, iść z wami.
Numbers	Lb	4	22	14	Wróciwszy się książęta rzekli do Balaka: Nie chciał Balaam przyjść z nami.
Numbers	Lb	4	22	15	On znowu posłał daleko więcéj i zacniejszych, niźli przedtem był posłał.
Numbers	Lb	4	22	16	Którzy przyjechawszy do Balaama, rzekli: Tak mówi Balak, syn Sephor: Nie ociągaj się przyjść do mnie.
Numbers	Lb	4	22	17	Jestem gotów, uczcić cię, i cokolwiek zachcesz, dam ci: przyjdź a złorzecz ludowi temu.
Numbers	Lb	4	22	18	Odpowiedział Balaam: By mi dał Balak pełen dom swój śrebra i złota, nie będę mógł odmienić słowa Pana, Boga mego, żebych albo więcéj albo mniéj mówił.
Numbers	Lb	4	22	19	Proszę, żebyście tu zostali jeszcze przez tę noc, żebym mógł wiedzieć, co mi powtóre Pan odpowie.
Numbers	Lb	4	22	20	Przyszedł tedy Bóg do Balaama w nocy i rzekł mu: Jeźli wezwać cię przyszli ci ludzie, wstań a idź z nimi; ale tak, abyś, coć rozkażę, czynił.
Numbers	Lb	4	22	21	Wstał Balaam rano, i osiodławszy oślicę swą jechał z nimi.
Numbers	Lb	4	22	22	I rozgniewał się Bóg, i stanął Anioł Pański na drodze przeciw Balaamowi, który siedział na oślicy, a dwu sług miał z sobą.
Numbers	Lb	4	22	23	Ujrzawszy oślica Anioła stojącego na drodze z dobytym mieczem, odwróciła się z drogi, i szła po roli. Którą gdy bił Balaam, i chciał na ścieżkę nawieść,
Numbers	Lb	4	22	24	Stanął Aniół w cieśni dwu płotów, którymi winnice ogrodzone były.
Numbers	Lb	4	22	25	Którego widząc oślica przytarła do ściany, i starła nogę siedzącego: a on ją powtóre bił.
Numbers	Lb	4	22	26	A przecię jednak Aniół przeszedłszy na miejsce ciasne, gdzie ani w prawo ani w lewo nie mogła ustąpić, zastąpił jéj drogę.
Numbers	Lb	4	22	27	I gdy widziała oślica Anioła stojącego, upadła pod nogami siedzącego: który rozgniewawszy się, bardziej kijem boki jéj obijał.
Numbers	Lb	4	22	28	I otworzył Pan usta oślice i przerzekła: Cóżem ci uczyniła? przecz mię bijesz, oto, już trzeci kroć?
Numbers	Lb	4	22	29	Odpowiedział Balaam: Iżeś zasłużyła, i szydziłaś zemnie: o bych miał miecz, żebym cię zabił.
Numbers	Lb	4	22	30	Rzekła oślica: Azam nie bydlę twoje, na któremeś zawsze zwykł siedzieć aż po dzisiejszy dzień? powiedz, com ci takowego kiedy uczyniła? A on rzekł: Nigdy.
Numbers	Lb	4	22	31	Natychmiast otworzył Pan oczy Balaamowi i ujrzał Anioła stojącego na drodze z gołym mieczem, i pokłonił się twarzą do ziemie.
Numbers	Lb	4	22	32	Któremu Aniół: Czemu, pry, trzeci kroć bijesz oślicę twoję? Jam przyszedł, abych się tobie sprzeciwiał; bo przewrotna jest droga twoja, a mnie przeciwna.
Numbers	Lb	4	22	33	I by była oślica nie zstąpiła z drogi, dając miejsce sprzeciwiającemu się, zabiłbych cię był, a onaby żywa została.
Numbers	Lb	4	22	34	Rzekł Balaam: Zgrzeszyłem, nie wiedząc, żebyś ty stał przeciw mnie: i teraz, jeźlić się nie podoba, abych jechał, wrócę się.
Numbers	Lb	4	22	35	Rzekł Aniół: Jedź z tymi, a strzeż się, abyś nic inszego nie mówił, jedno coć rozkażę. I jechał z książęty.
Numbers	Lb	4	22	36	Co usłyszawszy Balak wyjechał przeciwko niemu do miasteczka Moabitów, które leży na ostatnich granicach Arnon.
Numbers	Lb	4	22	37	I rzekł do Balaama: Posłałem posły, abych cię przyzwał: czemużeś nie zaraz przyjechał do mnie? czy dlatego, że zapłaty za przyjazd twój oddać nie mogę?
Numbers	Lb	4	22	38	Któremu on odpowiedział: Otóż mię masz: azaż co innego mówić mogę, jedno co Bóg włoży w usta moje?
Numbers	Lb	4	22	39	I jechali pospołu i przyjechali do miasta, które było na ostatnich granicach królestwa jego.
Numbers	Lb	4	22	40	I nabiwszy Balak wołów i owiec, posłał do Balaama i książąt, którzy z nim byli, dary.
Numbers	Lb	4	22	41	A gdy było rano, wiódł go na wyżyny Baalowe, i ujrzał ostatnią część ludu.
Numbers	Lb	4	23	1	I rzekł Balaam do Balaka: Zbuduj mi tu siedm ołtarzów, a nagotuj także wiele cielców i téjże liczby baranów.
Numbers	Lb	4	23	2	A gdy uczynił wedle mowy Balaam, włożyli pospołu cielca i barana na ołtarz.
Numbers	Lb	4	23	3	I rzekł Balaam do Balaka: Postój trochę u twego całopalenia, aż pójdę, owa mię podobno Pan potka: a cokolwiek rozkaże, powiem ci.
Numbers	Lb	4	23	4	A gdy odszedł prędko, zabieżał mu Bóg, i mówił do niego Balaam: [0161]Postawiłem, prawi, siedm ołtarzów i włożyłem cielca i barana na wierzch.
Numbers	Lb	4	23	5	A Pan włożył słowo w usta jego i rzekł: Wróć się do Balaka, a to będziesz mówił.
Numbers	Lb	4	23	6	Wróciwszy się zastał Balaka, stojącego przy całopaleniu swojem, i wszystkie książęta Moabitów:
Numbers	Lb	4	23	7	I wziąwszy przypowieść swoję, rzekł: Z Aram przywiódł mię Balak, król Moabitów, z gór wschodnich: Pójdź, prawi, a złorzecz Jakóbowi: śpiesz się, a przeklinaj Izraela.
Numbers	Lb	4	23	8	Jako mam złorzeczyć, któremu nie złorzeczył Bóg? a jako mam przeklinać tego, którego Pan nie przeklina?
Numbers	Lb	4	23	9	Z najwyższych skał ujrzę go, a z pagórków oglądam go: lud sam mieszkać będzie, a między narody nie będzie policzon.
Numbers	Lb	4	23	10	Kto przeliczyć może proch Jakóbów, i wiedzieć liczbę pokolenia Izraelowego? Niech umrze dusza moja śmiercią sprawiedliwych, a niech się staną ostatnie rzeczy moje tym podobne.
Numbers	Lb	4	23	11	I rzekł Balak do Balaama: Cóż to jest, co czynisz? Abyś przeklinał nieprzyjacioły moje, przyzwałem cię: a ty przeciwnym obyczajem błogosławisz im.
Numbers	Lb	4	23	12	Któremu on odpowiedział: Azaż mogę co inszego mówić, jedno co każe Pan?
Numbers	Lb	4	23	13	Rzekł tedy Balak: Pójdź zemną na drugie miejsce, skądbyś część Izraela ujrzał, a wszystkiego widzieć nie mógł: ztamtąd go przeklinaj.
Numbers	Lb	4	23	14	A gdy go zawiódł na miejsce wysokie, na wierzch góry Phasgi, zbudował Balaam siedm ołtarzów, i włożywszy na wierzch cielca i barana,
Numbers	Lb	4	23	15	Rzekł do Balaka: Stój tu u całopalenia twego, aż ja na przeciw pobieżę.
Numbers	Lb	4	23	16	Któremu gdy Pan zaszedł i włożył słowo w usta jego, rzekł: Wróć się do Balaka, a to mówić mu będziesz.
Numbers	Lb	4	23	17	Wróciwszy się nalazł go stojącego u całopalenia swego, i książęta Moabitów z nim. Do którego Balak: Co, prawi, mówił Pan?
Numbers	Lb	4	23	18	A on wziąwszy swą przypowieść, rzekł: Stój Balaku a słuchaj, słysz synu Sephorów.
Numbers	Lb	4	23	19	Nie jest Bóg jako człowiek, aby kłamał: ani jako syn człowieczy, żeby się odmieniał: rzekł tedy, a nie uczyni? mówił, a nie wypełni?
Numbers	Lb	4	23	20	Ku błogosławieniu przywiedziony jestem, błogosławieństwa zabronić nie mogę.
Numbers	Lb	4	23	21	Niemasz bałwana w Jakóbie, ani widać wyobrażenia w Izraelu: Pan, Bóg jego, jest z nim, a trąbienie zwycięstwa królewskiego w nim:
Numbers	Lb	4	23	22	Bóg wywiódł z Egiptu, którego moc podobna jest rynocerotowi.
Numbers	Lb	4	23	23	Niemasz wieszczby w Jakóbie, ani wróżki w Izraelu: czasów swoich będzie powiedziano Jakóbowi i Izraelowi, co Bóg uczynił.
Numbers	Lb	4	23	24	Oto lud jako lwica powstanie, a jako lew się podniesie: nie lęże, aż pożre korzyść, a krew pobitych wypije.
Numbers	Lb	4	23	25	I rzekł Balak do Balaama: Ani go przeklinaj, ani go błogosław.
Numbers	Lb	4	23	26	A on odpowiedział: Zam ci nie mówił, że, cokolwiek mi Bóg rozkaże, to uczynię?
Numbers	Lb	4	23	27	I rzekł Balak do niego: Pójdź, a zawiodę cię na inne miejsce, jeźli snadź podoba się Bogu, żebyś je ztamtąd przeklinał.
Numbers	Lb	4	23	28	A gdy go zawiódł na wierzch góry Phegor, która patrzy ku puszczy,
Numbers	Lb	4	23	29	Rzekł mu Balaam: Zbuduj mi tu siedm ołtarzów, a nagotuj tyleż cielców i tejże liczby baranów.
Numbers	Lb	4	23	30	Uczynił Balak, jako rzekł Balaam: i włożył cielce i barany na każdy ołtarz.
Numbers	Lb	4	24	1	I gdy obaczył Balaam, że się podobało Panu, aby błogosławił Izraela, żadną miarą nie wychodził, jako przedtem chodził szukać wieszczby: ale obróciwszy twarz swoję ku puszczy,
Numbers	Lb	4	24	2	I podniósłszy oczy, ujrzał Izraela w namieciech mieszkającego według pokolenia jego: i gdy napadł nań duch Boży,
Numbers	Lb	4	24	3	Wziąwszy przypowieść mówił: Rzekł Balaam, syn Beor, rzekł człowiek, którego oko jest zatkane:
Numbers	Lb	4	24	4	Rzekł słuchacz powieści Bożych, który widzenie Wszechmogącego widział, który upada, i tak się otwierają oczy jego:
Numbers	Lb	4	24	5	Jako piękne przybytki twoje, Jakóbie, i namioty twoje, Izraelu!
Numbers	Lb	4	24	6	Jako niżyny gaiste, jako sady przy rzekach wilgotne, jako namioty, które postawił Pan, jako cedry przy wodach.
Numbers	Lb	4	24	7	Popłynie woda z wiadra jego, a nasienie jego będzie w wody wielkie. Będzie wzięt dla Agaga król jego, i odjęte będzie królestwo jego.
Numbers	Lb	4	24	8	Bóg wywiódł go z Egiptu, którego moc podobna jest rynocerotowéj: pożrą narody, nieprzyjaciele jego, a kości ich połamią i podziurawią strzałami.
Numbers	Lb	4	24	9	Położywszy się spał jako lew, i jako lwica, któréj żaden obudzić nie będzie śmiał. Któryć będzie błogosławił, będzie i sam błogosławiony: kto będzie złorzeczył, w złorzeczeństwie poczytan będzie.
Numbers	Lb	4	24	10	I rozgniewawszy się Balak na Balaama, klasnąwszy rękoma mówił: Na złorzeczenie nieprzyjaciołom moim przyzwałem cię: którym przeciwnym obyczajem błogosławiłeś po trzecie.
Numbers	Lb	4	24	11	Wróć się na miejsce twoje. Postanowiłem wprawdzie, uczcić cię znamienicie, ale cię Pan zbawił nagotowanéj czci.
Numbers	Lb	4	24	12	Odpowiedział Balaam do Balaka: Azam posłom twoim, któreś do mnie posłał, nie mówił:
Numbers	Lb	4	24	13	By mi dał Balak pełen dom swój śrebra i złota, nie mogę przestąpić słowa Pana, Boga mego, abym co dobrego albo złego miał mówić z serca swego: ale cokolwiek Pan rzecze, to mówić będę.
Numbers	Lb	4	24	14	Wszakże wracając się do ludu mego, dam radę, co twój lud uczyni temu ludowi czasu ostatecznego.
Numbers	Lb	4	24	15	Wziąwszy tedy przypowieść znowu mówił: Rzekł Balaam, syn Beor, rzekł człowiek, którego oko jest zatkane:
Numbers	Lb	4	24	16	Rzekł słuchacz powieści Bożych, który zna naukę Najwyższego, i widzenia Wszechmocnego widzi, który upadając ma oczy otworzone.
Numbers	Lb	4	24	17	Ujrzę go, ale nie teraz: oglądam go, ale nie zbliska. Wznidzie gwiazda z Jakóba, i powstanie laska z Izraela i pobije książęta Moab, i spustoszy wszystkie syny Seth.
Numbers	Lb	4	24	18	I będzie Idumea dzierżawa jego: dziedzictwo Seir dostanie się nieprzyjaciołom jego; lecz Izrael mężnie sobie będzie poczynał.
Numbers	Lb	4	24	19	Z Jakóba będzie, któryby panował, i wytracił ostatki miasta.
Numbers	Lb	4	24	20	A gdy ujrzał Amaleka, wziąwszy przypowieść rzekł: Początek narodów Amalek, którego ostatki zagubione będą.
Numbers	Lb	4	24	21	Ujrzał téż Cynejczyka, i wziąwszy przypowieść rzekł: Mocneć wprawdzie jest mieszkanie twoje, ale choćbyś położył na skale gniazdo twe,
Numbers	Lb	4	24	22	A byłbyś wybrany z narodu Cynowego, pókiż będziesz mógł wytrwać? Assur cię bowiem poima.
Numbers	Lb	4	24	23	I wziąwszy przypowieść zasię mówił: Ach, kto będzie żyw, gdy to Bóg uczyni?
Numbers	Lb	4	24	24	Przypłyną w galerach ze Włoch, zwyciężą Assyryjczyki, i zburzą Hebrejczyki, a na ostatek i sami zginą.
Numbers	Lb	4	24	25	I wstał Balaam, i wrócił się na miejsce swoje: Balak się téż drogą, którą był przyjechał, wrócił.
Numbers	Lb	4	25	1	A Izrael mieszkał na ten czas w Setym, i cudzołożył lud z córkami Moab,
Numbers	Lb	4	25	2	Które wezwały ich na ofiary swoje: a oni jedli i kłaniali się bogom ich.
Numbers	Lb	4	25	3	I poświęcony jest Izrael Beelphegorowi: a rozgniewawszy się Pan,
Numbers	Lb	4	25	4	Rzekł do Mojżesza: Weźmij wszystkie książęta ludu, a powieś je przeciw słońcu na szubienicach, aby się odwrócił gniew mój od Izraela.
Numbers	Lb	4	25	5	I rzekł Mojżesz do sędziów Izraelskich: Zabij każdy bliźnie swe, którzy są poświęceni do Beelphegora.
Numbers	Lb	4	25	6	A oto jeden z synów Izraelowych wszedł przed bracią swą, do nierządnice Madyanitki, przed oczyma Mojżeszowemi i wszystkiéj rzeszy Izraelowéj, którzy płakali u drzwi przybytku.
Numbers	Lb	4	25	7	Co gdy usłyszał Phinees, syn Eleazara, syna Aaronowego kapłana, wstał z pośrodku zgromadzenia, a porwawszy puginał,
Numbers	Lb	4	25	8	Wszedł za onym mężem Izraelskim do nierządnego gmachu i przebił oboje zaraz, to jest męża i niewiastę przez skryte miejsca.
Numbers	Lb	4	25	9	I ustała plaga od synów Izraelowych.
Numbers	Lb	4	25	10	A pobito ich dwadzieścia i cztery tysiące ludzi. I rzekł Pan do Mojżesza:
Numbers	Lb	4	25	11	Phinees, syn Eleazara, syna Aaronowego kapłana, odwrócił gniew mój od synów Izraelowych, iż zapalczywością moją wzruszył się przeciwko im, abych ja sam nie wytracił synów Izraelowych w zapalczywości mojéj.
Numbers	Lb	4	25	12	Przetóż mów do niego: Oto daję mu pokój przymierza mego,
Numbers	Lb	4	25	13	A będzie tak jemu, jako i nasieniu jego przymierze kapłaństwa wieczne, iż się zapalił za Boga swego, i oczyścił złość synów Izraelowych.
Numbers	Lb	4	25	14	A było imię męża Izraelskiego, który zabit jest z Madyanitką, Zambry, syn Salu, książę z rodzaju i z pokolenia Symeonowego.
Numbers	Lb	4	25	15	A niewiastę Madyanitkę, która pospołu zabita jest, zwano Kozbi, córka Sur, książęcia zacnego Madyańskiego.
Numbers	Lb	4	25	16	I mówił Pan do Mojżesza, rzekąc:
Numbers	Lb	4	25	17	Nieprzyjacielmi was niech poczują Madyanitowie, a pobijcie je:
Numbers	Lb	4	25	18	Ponieważ i oni nieprzyjacielskie przeciwko wam uczynili, i oszukali zdradą przez bałwana Phegor, i Kozbi, córkę książęcia Madyańskiego, siostrę swą: która zabita jest w dzień kaźni dla świętokrajstwa Phegor.
Numbers	Lb	4	26	1	Potem jako krew winnych wylana jest, rzekł Pan do Mojżesza i Eleazara, syna Aaronowego kapłana:
Numbers	Lb	4	26	2	Policzcie wszystek poczet synów Izraelowych od dwudziestu lat i wyżéj, według domów i rodzajów ich, wszystkich, którzy mogą wychodzić na wojnę.
Numbers	Lb	4	26	3	Mówili tedy Mojżesz i Eleazar kapłan, na polu Moab nad Jordanem przeciw Jerychu, do tych, którzy byli
Numbers	Lb	4	26	4	Od dwudziestu lat i wyżéj, jako Pan był rozkazał. Których ta jest liczba:
Numbers	Lb	4	26	5	Ruben pierworodny Izraelów, tego syn Henoch, od którego dom Henochitów: i Phallu, od którego dom Phalluitów:
Numbers	Lb	4	26	6	I Hesron, od którego dom Hesronitów: i Charmi, od którego dom Charmitów.
Numbers	Lb	4	26	7	Te są domy z pokolenia Ruben: których pocztu nalazło się czterdzieści trzy tysiące i siedm set trzydzieści.
Numbers	Lb	4	26	8	Syn Phallu Eliab.
Numbers	Lb	4	26	9	Tego synowie Namuel i Dathan i Abiron. Ci są Dathan i Abiron, przedniejsi z ludu, którzy powstali przeciw Mojżeszowi i Aaronowi w rozruchu Korego, kiedy się byli zbuntowali przeciw Panu.
Numbers	Lb	4	26	10	A otworzywszy się ziemia pożarła Korego, i wiele ich pomarło, kiedy spalił ogień dwieście pięćdziesiąt mężów. I stał się wielki cud,
Numbers	Lb	4	26	11	Że gdy Kore ginął, synowie jego nie poginęli.
Numbers	Lb	4	26	12	Synowie Symeon według rodzajów swoich: Namuel, od tego dom Namuelitów: Jamin, od tego dom Jaminitów: Jachin, od tego dom Jachinitów:
Numbers	Lb	4	26	13	Zare, od tego dom Zareitów: Saul, od tego dom Saulitów.
Numbers	Lb	4	26	14	Te są domy z pokolenia Symeon, których wszystek poczet był dwadzieścia dwa tysiące, dwieście.
Numbers	Lb	4	26	15	Synowie Gad, wedle rodzajów swoich: Sephon, od tego dom Sephonitów, Aggi, od tego dom Aggitów, Suni, od tego dom Sunitów:
Numbers	Lb	4	26	16	Ozni, od tego dom Oznitów, Her, od tego dom Herytów,
Numbers	Lb	4	26	17	Arod, od tego dom Arodytów, Aryel, od tego dom Aryelitów.
Numbers	Lb	4	26	18	Te są domy Gad, których wszystek poczet był czterdzieści tysięcy, pięć set.
Numbers	Lb	4	26	19	Synowie Juda, Her i Onan, którzy obaj umarli w ziemi Chananejskiéj.
Numbers	Lb	4	26	20	A byli synowie Judowi według rodzajów swych: Sela, od którego dom Selaitów: Phares, od którego dom Pharesytów: Zare, od którego dom Zareitów.
Numbers	Lb	4	26	21	Zaś synowie Pharesowi: Hesron, od którego dom Hesronitów: i Hamul, od którego dom Hamulitów.
Numbers	Lb	4	26	22	Te są domy Judowe, których wszystek poczet był siedmdziesiąt sześć tysięcy, pięć set.
Numbers	Lb	4	26	23	Synowie Issachar według rodzajów swoich: Thola, od którego dom Tholaitów: Phua, od którego dom Phuaitów:
Numbers	Lb	4	26	24	Jasub, od którego dom Jasubitów: Semran, od którego dom Semranitów.
Numbers	Lb	4	26	25	Te są rodzaje Issachar, których poczet był sześćdziesiąt cztery tysiące, trzysta.
Numbers	Lb	4	26	26	Synowie Zabulon wedle rodzajów ich: Sared, od którego dom Saredytów: Elon, od którego dom Elonitów: Jalel, od którego dom Jalelitów.
Numbers	Lb	4	26	27	Te są rodzaje Zabulon, których poczet był sześćdziesiąt tysięcy, pięć set.
Numbers	Lb	4	26	28	Synowie Józephowi według rodzajów swoich: Manasse i Ephraim.
Numbers	Lb	4	26	29	Z Manasse poszedł Machir, od którego dom Machirytów. Machir zrodził Galaada, od którego dom Galaadytów.
Numbers	Lb	4	26	30	Galaad miał syny: Jezer, od którego dom Jezerytów: i Helek, od którego dom Helekitów:
Numbers	Lb	4	26	31	I Asryel, od którego dom Asryelitów: i Sechem, od którego dom Sechemitów:
Numbers	Lb	4	26	32	I Semida, od którego dom Semidaitów: i Hepher, od którego dom Hepherytów.
Numbers	Lb	4	26	33	A był Hepher ojciec Salphaadów, który nie miał synów, ale tylko córki, których te są imiona: Maala i Noa i Hegla i Melcha i Thersa.
Numbers	Lb	4	26	34	Te są familie Manasse: a poczet ich pięćdziesiąt dwa tysiące, siedm set.
Numbers	Lb	4	26	35	A synowie Ephraim według rodzajów ich ci byli: Suthala, od którego dom Suthalaitów: Becher, od którego dom Becherytów: Tehen, od którego dom Tehenitów.
Numbers	Lb	4	26	36	A syn Suthala był Heran, od którego dom Heranitów.
Numbers	Lb	4	26	37	Te są rodzaje synów Ephraimowych, których poczet był trzydzieści dwa tysiące, pięć set.
Numbers	Lb	4	26	38	Ci są synowie Józephowi, według domów ich. Synowie Benjaminowi w rodzajach ich: Bela, od którego dom Belaitów: Asbel, od którego dom Asbelitów: Achiram, od którego dom Achiramitów:
Numbers	Lb	4	26	39	Supham, od którego dom Suphamitów: Hupham, od którego dom Huphamitów.
Numbers	Lb	4	26	40	Synowie Bela: Hered i Noeman. Od Hereda dom Heredytów: od Noeman dom Noemanitów.
Numbers	Lb	4	26	41	Ci są synowie Benjaminowi wedle rodzajów swoich, których poczet był czterdzieści pięć tysięcy, sześć set.
Numbers	Lb	4	26	42	Synowie Dan według rodzajów swoich: Suham, od którego dom Suhamitów. Te są rodzaje Dan według domów ich.
Numbers	Lb	4	26	43	Wszyscy byli Suhamitowie, których poczet był sześćdziesiąt cztery tysiące, czterysta.
Numbers	Lb	4	26	44	Synowie Aser według rodzajów swych: Jemna, od którego dom Jemnaitów: Jessui, od którego dom Jessuitów: Brye, od którego dom Bryeitów.
Numbers	Lb	4	26	45	Synowie Brye: Heber, od którego dom Heberytów: i Melchiel, od którego dom Melchielitów.
Numbers	Lb	4	26	46	A imię córki Aser była Sara.
Numbers	Lb	4	26	47	Te są rodzaje synów Aserowych: a poczet ich pięćdziesiąt trzy tysiące, czterysta.
Numbers	Lb	4	26	48	Synowie Nephtali według rodzajów ich: Jesyel, od którego dom Jesyelitów: Guni, od którego dom Gunitów:
Numbers	Lb	4	26	49	Jeser, od którego dom Jeserytów: Selem, od którego dom Selemitów.
Numbers	Lb	4	26	50	Te są rodzaje synów Nephtali, według domów swoich, których poczet czterdzieści pięć tysięcy, czterysta.
Numbers	Lb	4	26	51	Ta jest summa synów Izraelowych, którzy policzeni są, sześć set tysięcy, tysiąc, siedmset, trzydzieści.
Numbers	Lb	4	26	52	I mówił Pan do Mojżesza, rzekąc:
Numbers	Lb	4	26	53	Tym podzielona będzie ziemia według liczby imion, w osiadłościach ich.
Numbers	Lb	4	26	54	Których będzie więcéj, większą część dasz, a których mniéj, mniejszą: każdemu jako teraz policzeni są, będzie dana osiadłość.
Numbers	Lb	4	26	55	Wszakóż tak, aby los ziemię dzielił pokoleniom i familiom.
Numbers	Lb	4	26	56	Cokolwiek losem przypadnie, to niechaj weźmie, albo większa liczba albo mniejsza.
Numbers	Lb	4	26	57	Ten téż jest poczet synów Lewi, według domów swoich: Gerson, od którego dom Gersonitów: Kaath, od którego dom Kaathitów: Merary, od którego dom Merarytów.
Numbers	Lb	4	26	58	Te są domy Lewi: Dom Lobni, dom Hebroni, dom Moholi, dom Musy, dom Kore. Lecz Kaath zrodził Amram:
Numbers	Lb	4	26	59	Który miał żonę Jochabed, córkę Lewi, która mu się urodziła w Egipcie. Ta urodziła Amram, mężowi swemu syny: Aarona i Mojżesza i Maryą, siostrę ich.
Numbers	Lb	4	26	60	Z Aarona poszli Nadab i Abiu i Eleazar i Ithamar.
Numbers	Lb	4	26	61	Z których Nadab i Abiu pomarli, gdy ofiarowali ogień obcy przed Panem.
Numbers	Lb	4	26	62	A było wszystkich, którzy są policzeni, dwadzieścia trzy tysiące mężczyzny od jednego miesiąca i wyżéj; bo ich nie liczono między syny Izraelowymi, ani im z drugimi dano osiadłości.
Numbers	Lb	4	26	63	Ten jest poczet synów Izraelowych, którzy są popisani od Mojżesza i Eleazara kapłana na polach Moab, nad Jordanem, przeciw Jerychowi.
Numbers	Lb	4	26	64	Między którymi nie był żaden z tych, którzy przedtem policzeni byli od Mojżesza i Aarona na puszczy Synai.
Numbers	Lb	4	26	65	Albowiem im był Pan przepowiedział, że wszyscy mieli pomrzeć na puszczy. I żadnego z nich nie zostało, jedno Kaleb, syn Jephone, a Jozue, syn Nun.
Numbers	Lb	4	27	1	I przyszły córki Salphaad, syna Hepher, syna Galaad, syna Machir, syna Manasse, który był synem Józephowym: których są imiona: Maala i Noa i Hegla i Melcha i Thersa.
Numbers	Lb	4	27	2	I stanęły przed Mojżeszem i Eleazarem kapłanem i przede wszemi książęty ludu, u drzwi przybytku przymierza, i rzekły:
Numbers	Lb	4	27	3	Ojciec nasz umarł na puszczy, a nie był w rozruchu, który się wzburzył przeciw Panu za Korego, ale w swym grzechu umarł: ten nie miał mężczyzny synów, przecz ginie imię jego z domu jego, przeto że nie miał syna? Dajcie nam imienie między krewnymi ojca naszego.
Numbers	Lb	4	27	4	I odniósł Mojżesz sprawę ich do sądu Pańskiego.
Numbers	Lb	4	27	5	Który rzekł do niego:
Numbers	Lb	4	27	6	Słusznéj rzeczy żądają córki Salphaad: daj im imienie między krewnymi ojca ich, a niechaj po nim na dziedzictwo nastąpią.
Numbers	Lb	4	27	7	A do synów Izraelowych to mówić będziesz:
Numbers	Lb	4	27	8	Człowiek gdy umrze bez syna, na córkę spadnie dziedzictwo.
Numbers	Lb	4	27	9	Jeźli córki nie miał, będzie miał potomki bracią swą.
Numbers	Lb	4	27	10	A jeźliby i braciéj nie było, dacie dziedzictwo braciéj ojca jego.
Numbers	Lb	4	27	11	A jeźliby ani stryjów nie miał, dano będzie dziedzictwo tym, którzy mu są najbliżsi. I będzie to synom Izraelowym święte, wieczną ustawą, jako przykazał Pan Mojżeszowi.
Numbers	Lb	4	27	12	Rzekł téż Pan do Mojżesza: Wstąp na tę górę Abarym, a oglądaj ztamtąd ziemię, którą dam synom Izraelowym.
Numbers	Lb	4	27	13	A gdy ją oglądasz, pójdziesz i ty do ludu twego, jako brat twój Aaron.
Numbers	Lb	4	27	14	Żeście mię obrazili na puszczy Syn w przeciwieństwie pospólstwa, aniście mię chcieli poświęcić przed niem nad wodami. Te są wody przeciwieństwa w Kades, pustynie Syn.
Numbers	Lb	4	27	15	Któremu odpowiedział Mojżesz:
Numbers	Lb	4	27	16	Niech opatrzy Pan, Bóg duchów wszego ciała, człowieka, któryby był nad tem zgromadzeniem:
Numbers	Lb	4	27	17	I mógłby wychodzić i wchodzić przed nimi, a wywodzić je albo wprowadzać; aby lud Pański nie był jako owce bez pasterza.
Numbers	Lb	4	27	18	I rzekł Pan do niego: Weźmij Jozuego, syna Nun, męża, w którym jest Duch, i włóż rękę twoje nań.
Numbers	Lb	4	27	19	Który stanie przed Eleazarem kapłanem i przede wszystkiem mnóstwem.
Numbers	Lb	4	27	20	I dasz mu przykazania przed oczyma wszystkich, i część chwały twojéj, aby go słuchało wszystko zgromadzenie synów Izraelowych.
Numbers	Lb	4	27	21	Za niego, jeźli co przyjdzie czynić, Eleazar kapłan będzie się radził Pana. Na słowo jego będzie wychodził i wchodził on i wszyscy synowie Izraelowi z nim i insze mnóstwo.
Numbers	Lb	4	27	22	Uczynił Mojżesz, jako był Pan rozkazał: i wziąwszy Jozuego, postawił go przed Eleazarem kapłanem i przed wszystkiem mnóstwem ludu.
Numbers	Lb	4	27	23	A włożywszy ręce na głowę jego, wszystko powtórzył, co był Pan rozkazał.
Numbers	Lb	4	28	1	Rzekł téż Pan do Mojżesza:
Numbers	Lb	4	28	2	Rozkaż synom Izraelowym, i rzeczesz do nich: Obiatę moję i chleby, i zapał wonności przewdzięcznéj ofiarujcie wedle czasów swoich.
Numbers	Lb	4	28	3	Te są ofiary, które ofiarować macie: Baranki roczne, niepokalane, dwa na każdy dzień, na całopalenie wieczne.
Numbers	Lb	4	28	4	Jednego ofiarujcie rano, a drugiego pod wieczór.
Numbers	Lb	4	28	5	Dziesiątą część Ephy białéj mąki, któraby rozczyniona była oliwą przeczystą, i miała czwartą część hin.
Numbers	Lb	4	28	6	Całopalenie ustawiczne jest, któreście ofiarowali na górze Synai, na wonność przewdzieczną zapału Pańskiego.
Numbers	Lb	4	28	7	A ofiarujecie wina czwartą część hin do każdego baranka w świątnicy Pańskiéj.
Numbers	Lb	4	28	8	I drugiego baranka takież ofiarujecie ku wieczoru wedle wszystkiego porządku ofiary rannéj, i mokrych ofiar jéj, obiatę przewdzięcznéj wonności Panu.
Numbers	Lb	4	28	9	Ale w dzień sobotni ofiarujcie dwu baranków rocznych, niepokalanych, i dwie dziesiąte części białéj mąki oliwą rozczynionéj, na ofiarę i mokre ofiary.
Numbers	Lb	4	28	10	Które porządnie wylewają na każdą sobotę na całopalenie wieczne.
Numbers	Lb	4	28	11	A pierwszego dnia księżyca ofiarujecie całopalenie Panu: cielców z stada dwu, barana jednego, baranków rocznych siedm niepokalanych:
Numbers	Lb	4	28	12	I trzy dziesiąte części białéj mąki oliwą zaczynionéj na ofiarę do cielca każdego: i dwie dziesiąte części białéj mąki oliwą rozczynionéj do każdego barana:
Numbers	Lb	4	28	13	A dziesiątą część dziesiątéj części białéj mąki z oliwy, na ofiarę do każdego baranka: całopalenie przewdzięcznéj wonności i zapału jest Panu.
Numbers	Lb	4	28	14	A mokre ofiary wina, które przy każdéj ofierze mają być wylewane, te będą: Połowica hin do każdego cielca, trzecia część przy baranie, czwarta przy baranku. To będzie całopalenie przez wszystkie miesiące, które w obrocie rocznym po sobie następują.
Numbers	Lb	4	28	15	Kozieł téż ofiarowowan będzie Panu za grzechy, na całopalenie wieczne z mokremi ofiarami jego.
Numbers	Lb	4	28	16	A miesiąca pierwszego, czternastego dnia miesiąca, Phase Pańskie będzie,
Numbers	Lb	4	28	17	A piętnastego dnia uroczyste święto: siedm dni przaśniki jeść będą.
Numbers	Lb	4	28	18	Z których dzień pierwszy chwalebny i święty będzie: wszelkiéj roboty służebniczéj weń robić nie będziecie.
Numbers	Lb	4	28	19	I ofiarujecie zapał całopalenia Panu: cielców z stada dwu, barana jednego, baranków rocznych bez makuły siedm.
Numbers	Lb	4	28	20	I obiaty każdego z nich z białéj mąki, któraby była oliwą zakropiona, trzy dziesiąte części do każdego cielca, a dwie dziesiąte do barana:
Numbers	Lb	4	28	21	A dziesiątą część dziesiątéj do każdego baranka, to jest do siedmi baranków.
Numbers	Lb	4	28	22	I kozła za grzech jednego, żeby było oczyszczenie za was, oprócz całopalenia zarannego, które zawsze ofiarować będziecie.
Numbers	Lb	4	28	23	Tak czynić będziecie na każdy dzień z siedmiu dni, na podniatę ognia, i na wonność przewdzięczną Panu, która powstanie z całopalenia, i z mokrych ofiar każdego.
Numbers	Lb	4	28	24	Dzień téż siódmy przechwalebny i święty wam będzie: wszelkiéj roboty służebniczéj weń nie uczynicie.
Numbers	Lb	4	28	25	Dzień téż pierwocin, kiedy ofiarujecie nowe zboża Panu, się wypełnią tygodnie, chwalebny i święty będzie: wszelkiego dzieła służebniczego weń czynić nie będziecie.
Numbers	Lb	4	28	26	I ofiarujecie całopalenie na wonność przewdzięczną Panu, cielców dwu, barana jednego i baranków rocznych bez zmazy siedmi:
Numbers	Lb	4	28	27	A na obiatę ich białéj mąki oliwą rozczynionéj trzy dziesiąte części do cielca każdego, do baranów dwie,
Numbers	Lb	4	28	28	Do baranków dziesiątą część dziesiątéj części, których pospołu jest siedm baranków: kozła téż,
Numbers	Lb	4	28	29	Którego zabijają na oczyszczenie: oprócz całopalenia wiecznego i mokrych ofiar jego.
Numbers	Lb	4	28	30	Niepokalane ofiarujecie wszystkie i z ich mokremi ofiarami.
Numbers	Lb	4	28	31	Niepokalane ofiarujecie wszystkie, z ich płynnymi ofiarami.
Numbers	Lb	4	29	1	Miesiąca téż siódmego pierwszy dzień chwalebny i święty będzie wam: wszelkiego dzieła niewolniczego czynić weń nie będziecie; bo jest dzień trąbienia i trąb.
Numbers	Lb	4	29	2	I ofiarujecie całopalenia na wonność przewdzięczną Panu, cielca z stada jednego, barana jednego i baranków rocznych bez zmazy siedmi:
Numbers	Lb	4	29	3	A na obiaty ich białéj mąki oliwą zaczynionéj trzy dziesiąte części do każdego cielca: dwie dziesiąte do barana:
Numbers	Lb	4	29	4	A jednę dziesiątą do baranka, których pospołu jest baranków siedm.
Numbers	Lb	4	29	5	I kozła za grzech, którego ofiarują na oczyszczenie ludu.
Numbers	Lb	4	29	6	Oprócz całopalenia na nowiu księżyców i z obiatami jego i całopalenia wiecznego z zwykłemi ofiarami mokremi. Temiż obrzędy ofiarować będziecie na wonność przewdzięczną, zapał Panu.
Numbers	Lb	4	29	7	Dziesiąty téż dzień miesiąca tego siódmego będzie wam święty chwalebny, i będziecie trapić dusze wasze: wszelkiego dzieła niewolniczego czynić weń nie będziecie.
Numbers	Lb	4	29	8	I ofiarujecie całopalenie Panu, na wonność przewdzięczną, cielca ze stada jednego, barana jednego, baranków rocznych bez zmazy siedmi:
Numbers	Lb	4	29	9	A na obiatę ich białéj mąki oliwą rozczynionéj trzy dziesiąte części do cielca każdego: dwie dziesiąte do barana:
Numbers	Lb	4	29	10	A dziesiątą część dziesiątéj części do każdego baranka, których wespół jest baranków siedm.
Numbers	Lb	4	29	11	I kozła za grzech, oprócz tego, co jest obyczaj ofiarować za występek na oczyszczenie, i całopalenie wieczne, z obiatą i mokremi ofiarami ich.
Numbers	Lb	4	29	12	A piętnastego dnia miesiąca siódmego, który wam święty i chwalebny będzie, wszelkiego dzieła niewolniczego weń czynić nie będziecie; ale święcić będziecie święto uroczyste Panu siedm dni.
Numbers	Lb	4	29	13	I ofiarujecie całopalenie na wonność przewdzięczną Panu, cielców z stada trzynaście, baranów dwu, baranków rocznych bez zmazy czternaście:
Numbers	Lb	4	29	14	A na mokre ofiary ich białéj mąki oliwą zaczynionéj trzy dziesiąte części do cielca każdego, których pospołu jest cielców trzynaście: a dwie dziesiąte części baranów jednemu, to jest, pospołu baranom dwiema:
Numbers	Lb	4	29	15	A dziesiątą część dziesiątéj części każdemu barankowi, których pospołu jest baranków czternaście.
Numbers	Lb	4	29	16	I kozła za grzech, oprócz całopalenia wiecznego i obiaty i mokréj ofiary jego.
Numbers	Lb	4	29	17	Drugiego dnia ofiarujecie cielców z stada dwanaście, baranów [0168]dwu, baranków rocznych bez zmazy czternaście:
Numbers	Lb	4	29	18	I obiaty i mokre ofiary każdego, do cielców, i baranów i baranków porządnie odprawować będziecie:
Numbers	Lb	4	29	19	I kozła za grzech, oprócz całopalenia wiecznego, i obiaty i mokréj ofiary jego.
Numbers	Lb	4	29	20	Dnia trzeciego ofiarujecie cielców jedenaście, baranów dwu, baranków rocznych bez zmazy czternaście:
Numbers	Lb	4	29	21	I obiaty i mokre ofiary każdego, do cielców, i baranów i baranków porządnie odprawować będziecie:
Numbers	Lb	4	29	22	I kozła za grzech, oprócz całopalenia wiecznego, i obiaty i mokréj ofiary jego.
Numbers	Lb	4	29	23	Dnia czwartego ofiarujecie cielców dziesięć, baranów dwu, baranków rocznych bez zmazy czternaście:
Numbers	Lb	4	29	24	I obiaty, i mokre ofiary każdego, do cielców, i baranów i baranków porządnie odprawować będziecie:
Numbers	Lb	4	29	25	I kozła za grzech, oprócz całopalenia wiecznego, i obiaty jego i mokréj ofiary.
Numbers	Lb	4	29	26	Dnia piątego ofiarujecie cielców dziewięć, baranów dwu, baranków rocznych bez zmazy czternaście:
Numbers	Lb	4	29	27	I obiaty, i mokre ofiary każdego, do cielców, i baranów i baranków porządnie odprawować będziecie:
Numbers	Lb	4	29	28	I kozła za grzech, oprócz całopalenia wiecznego, i obiaty jego i mokréj ofiary.
Numbers	Lb	4	29	29	Dnia szóstego ofiarujecie cielców ośm, baranów dwu, baranków rocznych bez zmazy czternaście:
Numbers	Lb	4	29	30	I obiaty i mokre ofiary każdego, do cielców, i baranów i baranków porządnie odprawować będziecie:
Numbers	Lb	4	29	31	Kozła téż za grzech, oprócz całopalenia wiecznego, i obiaty jego i mokréj ofiary.
Numbers	Lb	4	29	32	Dnia siódmego ofiarujecie cielców siedm, i baranów dwu, baranków rocznych bez zmazy czternaście:
Numbers	Lb	4	29	33	I obiaty i mokre ofiary każdego, do cielców, i baranów i baranków porządnie odprawować będziecie:
Numbers	Lb	4	29	34	I kozła za grzech, oprócz całopalenia wiecznego, i obiaty jego i mokréj ofiary.
Numbers	Lb	4	29	35	Dnia ósmego, który jest przechwalebny, wszelkiego dzieła służebniczego czynić nie będziecie.
Numbers	Lb	4	29	36	Ofiarując całopalenie na wonność przewdzięczną Panu, cielca jednego, barana jednego, baranków rocznych bez zmazy siedm:
Numbers	Lb	4	29	37	I obiaty i mokre ofiary każdego, do cielców, i baranów i baranków porządnie odprawować będziecie:
Numbers	Lb	4	29	38	I kozła za grzech, oprócz całopalenia wiecznego, i obiaty jego i mokréj ofiary.
Numbers	Lb	4	29	39	To ofiarować będziecie Panu na uroczyste święta wasze: oprócz ślubów i dobrowolnych ofiar waszych w całopaleniu, wybrane w mokréj ofierze, i ofiarach zapokojnych.
Numbers	Lb	4	30	1	I powiedział Mojżesz synom Izraelowym wszystko, co mu Pan był rozkazał.
Numbers	Lb	4	30	2	I mówił do książąt pokolenia synów Izraelowych: Ta jest mowa, którą Pan przykazał:
Numbers	Lb	4	30	3	Jeźli który mąż ślubi co Panu, albo się obowiąże przysięgą, nie złamie słowa swego, ale wszystko, co obiecał, wypełni.
Numbers	Lb	4	30	4	Białagłowa jeźliby co ślubiła a przysięgą się obowiązała, która jest w domu ojca swego, i w leciech jeszcze dziewczęcych: jeźli się dowie ojciec o ślubie, który obiecała, i o przysiędze, którą obowiązała duszę swą, a będzie milczał, ślubu winna będzie:
Numbers	Lb	4	30	5	Cokolwiek obiecała i przysięgła, skutkiem wypełni.
Numbers	Lb	4	30	6	Ale jeźliby zaraz skoro usłyszał, był przeciw temu ojciec, i śluby i przysięgi jéj ważne nie będą: ani winna będzie obietnice, przeto iż ojciec był przeciw temu.
Numbers	Lb	4	30	7	Jeźli będzie miała męża i ślubiłaby co, a słowoby raz z ust jéj wyszedłszy duszę jéj przysięgą obowiązało:
Numbers	Lb	4	30	8	Którego dnia mążby usłyszał i nie sprzeciwił się, ślubu winna będzie, i odda, cokolwiek obiecała.
Numbers	Lb	4	30	9	Ale jeźliby usłyszawszy zaraz się sprzeciwił i wniwecz obrócił obietnice jéj i słowa, któremi obowiązała duszę swoje, miłościw jéj będzie Pan.
Numbers	Lb	4	30	10	Wdowa i odrzucona, cokolwiek ślubią, oddadzą.
Numbers	Lb	4	30	11	Żona w domu męża, gdy się ślubem obowiąże i przysięgą,
Numbers	Lb	4	30	12	Jeźliby usłyszał mąż a milczał, ani się sprzeciwił obietnicy, odda, cokolwiek obiecała.
Numbers	Lb	4	30	13	Ale jeźliby się wnet sprzeciwił, nie będzie winna obietnice; bo się mąż sprzeciwił: a Pan jéj miłościw będzie.
Numbers	Lb	4	30	14	Jeźliby ślubiła i przysięgą się obowiązała, żeby postem, albo innych rzeczy strzymaniem trapiła duszę swoje: na woli męża będzie, żeby czyniła albo nie czyniła.
Numbers	Lb	4	30	15	Jeźliby usłyszawszy mąż zamilczał, a do drugiego dnia odłożył zdanie: cokolwiek była ślubiła i obiecała, odda: ponieważ, skoro usłyszał, zamilczał.
Numbers	Lb	4	30	16	Lecz jeźli był przeciw temu jako się dowiedział: on poniesie nieprawość jéj.
Numbers	Lb	4	30	17	Te są prawa, które ustawił Pan Mojżeszowi między mężem i żoną, między ojcem i córką, która jest jeszcze w leciech dziewczynych, albo która mieszka w ojcowskim domu.
Numbers	Lb	4	31	1	I mówił Pan do Mojżesza, rzekąc:
Numbers	Lb	4	31	2	Pomścij się pierwéj krzywdy synów Izraelowych nad Madyanitami, i tak zebran będziesz do ludu twego.
Numbers	Lb	4	31	3	I wnet Mojżesz: Uzbrójcie, pry, z was męże ku bitwie, którzyby mogli uczynić pomstę Pańską nad Madyanity.
Numbers	Lb	4	31	4	Tysiąc mężów z każdego pokolenia niech będzie wybranych z Izraela, którzyby posłani byli na wojnę.
Numbers	Lb	4	31	5	I wyprawili po tysiącu z każdego pokolenia, to jest, dwanaście tysięcy gotowych do bitwy:
Numbers	Lb	4	31	6	Które posłał Mojżesz z Phineesem, synem Eleazara kapłana: naczynie téż święte i trąby na trąbienie dał mu.
Numbers	Lb	4	31	7	I potkawszy się z Madyańczyki i zwyciężywszy je, wszystkę mężczyznę pobili:
Numbers	Lb	4	31	8	I króle ich, Ewi i Recem, i Sur i Hur i Rebe, pięć książąt narodu: Balaama téż, syna Beorowego, mieczem zabili.
Numbers	Lb	4	31	9	I pobrali niewiasty i dziatki ich, i wszystko bydło, i wszystek sprzęt, cokolwiek mogli mieć, splądrowali:
Numbers	Lb	4	31	10	Tak miasta, jako wsi i miasteczka ogień pożarł.
Numbers	Lb	4	31	11	I pobrali plony i wszystko, co poimali, tak z ludzi jako z bydła.
Numbers	Lb	4	31	12	I przywiedli do Mojżesza, i Eleazara kapłana, i do wszystkiego zgromadzenia synów Izraelowych: inny lepak statek znieśli do obozu na polach Moab nad Jordanem przeciwko Jerychu.
Numbers	Lb	4	31	13	I wyszli Mojżesz i Eleazar kapłan i wszyscy przełożeni Synagogi przeciwko im z obozu.
Numbers	Lb	4	31	14	I rozgniewany Mojżesz na hetmany wojska, na tysiączniki i na setniki, którzy byli przyszli z wojny,
Numbers	Lb	4	31	15	Rzekł: Czemuście niewiasty zachowali?
Numbers	Lb	4	31	16	Zaś nie te są, które zwiodły syny Izraelowe za poduszczeniem Balaamowem, i przywiodły was ku zgrzeszeniu przeciw Panu grzechem Phegor, przez co i lud jest pokaran?
Numbers	Lb	4	31	17	A tak wszystkie zabijcie, cokolwiek jest mężczyzny i między dziećmi: i niewiasty, które już poznały męże w złączeniu, pozabijajcie:
Numbers	Lb	4	31	18	A dzieweczki i wszystkie białegłowy panny zachowajcie sobie:
Numbers	Lb	4	31	19	A mieszkajcie siedm dni za obozem: ktoby zabił człowieka albo się dotknął zabitego, oczyszczon będzie dnia trzeciego i siódmego.
Numbers	Lb	4	31	20	I wszystek łup, bądźby szata była, bądź naczynie, i coby ku używaniu zgotowano było, ze skór kozich i sierci i drzewa, będzie oczyszczono.
Numbers	Lb	4	31	21	Eleazar téż kapłan do mężów na wojska, którzy się potykali, tak mówił: To jest przykazanie zakonu, które rozkazał Pan Mojżeszowi.
Numbers	Lb	4	31	22	Złoto i śrebro, i miedź, i żelazo, i ołów, i cena,
Numbers	Lb	4	31	23	I wszystko, co może przejść przez płomień, ogniem się oczyści: a cokolwiek ognia strzymać nie może, wodą oczyszczenia będzie poświęcono.
Numbers	Lb	4	31	24	I wymyjecie szaty wasze dnia siódmego, a oczyszczeni potem do obozu wnidziecie.
Numbers	Lb	4	31	25	Rzekł téż Pan do Mojżesza:
Numbers	Lb	4	31	26	Weźmijcie summę tego, co poimano, od człowieka aż do bydlęcia, ty i Eleazar kapłan i przełożeni pospólstwa:
Numbers	Lb	4	31	27	I w równy dział rozdzielisz korzyść między te, którzy się potykali i wyszli na wojnę, i między wszystek inny lud pospolity.
Numbers	Lb	4	31	28	I oddzielisz część Panu od tych, którzy walczyli i byli na wojnie, jedne duszę z piąci set, tak z ludzi jako i z wołów i osłów i owiec:
Numbers	Lb	4	31	29	I dasz ją Eleazarowi kapłanowi; bo pierwociny Pańskie są.
Numbers	Lb	4	31	30	Z połowice téż synów Izraelowych weźmiesz pięćdziesiątą głowę ludzi i z wołów i osłów i owiec, wszystkich zwierząt, i dasz je Lewitom, którzy czują na straży przybytku Pańskiego.
Numbers	Lb	4	31	31	I uczynili Mojżesz i Eleazar, jako Pan przykazał.
Numbers	Lb	4	31	32	A było plonu, który wojsko poimało, owiec po sześćkroć sto tysięcy, siedmdziesiąt i pięć tysięcy,
Numbers	Lb	4	31	33	Wołów siedmdziesiąt i dwa tysiące:
Numbers	Lb	4	31	34	Osłów sześćdziesiąt tysięcy i tysiąc.
Numbers	Lb	4	31	35	Dusz ludzkich płci żeńskiéj, które nie uznały mężów, trzydzieści i dwa tysiące.
Numbers	Lb	4	31	36	I dana jest połowica tym, którzy w bitwie byli, owiec po trzykroć sto tysięcy, trzydzieści i siedm tysięcy, pięć set:
Numbers	Lb	4	31	37	Z których na stronę Pańską naliczono owiec sześć set, siedmdziesiąt pięć.
Numbers	Lb	4	31	38	A z wołów trzydzieści sześć tysięcy, wołów siedmdziesiąt dwa:
Numbers	Lb	4	31	39	Z osłów trzydziestu tysięcy, pięć set, osłów sześćdziesiąt jeden.
Numbers	Lb	4	31	40	Z dusz ludzkich szesnastu tysięcy, dostało się na Pańską stronę trzydzieści dwie duszy.
Numbers	Lb	4	31	41	I oddał Mojżesz liczbę pierwocin Pańskich Eleazarowi kapłanowi,
Numbers	Lb	4	31	42	Jako mu było rozkazano, z połowice synów Izraelowych, którą był oddzielił tym, co w bitwie byli:
Numbers	Lb	4	31	43	A z połowice, która się dostała innemu pospólstwu: to jest z owiec po trzykroć sto tysięcy, trzydzieści siedm tysięcy i z piąci set,
Numbers	Lb	4	31	44	I z wołów trzydzieści sześć tysięcy,
Numbers	Lb	4	31	45	I z osłów trzydzieści tysięcy, i piąci set,
Numbers	Lb	4	31	46	I z ludzi szesnastu tysięcy,
Numbers	Lb	4	31	47	Wziął Mojżesz pięćdziesiątą głowę i dał Lewitom, którzy straż trzymali w przybytku Pańskim, jako Pan był przykazał.
Numbers	Lb	4	31	48	A gdy przystąpili do Mojżesza przełożeni wojska, tysiącznicy i setnicy, rzekli:
Numbers	Lb	4	31	49	My słudzy twoi, obliczyliśmy poczty ludzi wojennych, któreśmy mieli pod ręką naszą: a nie zginął i jeden.
Numbers	Lb	4	31	50	I dlatego ofiarujemy w dary Pańskie każdy, cośmy mogli naleść w korzyści złota: nagolenice złote i manelle, pierścienie i prawnice, i łańcuszki, abyś się modlił za nami do Pana.
Numbers	Lb	4	31	51	I przyjęli Mojżesz i Eleazar kapłan wszystko złoto w różnych rzeczach,
Numbers	Lb	4	31	52	Pod wagą szesnastu tysięcy, siedmi set, piącidziesiąt syklów, od tysiączników i od setników.
Numbers	Lb	4	31	53	Bo każdy, co na wojnie uchwycił, jego było.
Numbers	Lb	4	31	54	A wziąwszy, wnieśli do przybytku świadectwa, na pamiątkę synów Izraelowych przed Panem.
Numbers	Lb	4	32	1	A synowie Ruben i Gad mieli wiele bydła, i mieli w bydle majętność niezliczoną. A gdy obaczyli Jazer i Galaad, ziemie sposobne do chowania bydła,
Numbers	Lb	4	32	2	Przyszli do Mojżesza i Eleazara kapłana i do przełożonych pospólstwa, i rzekli:
Numbers	Lb	4	32	3	Ataroth, i Dybon, i Jazer, i Nemra, i Hezebon, i Eleale, i Sabam, i Nebo, i Beon,
Numbers	Lb	4	32	4	Ziemia, którą zwojował Pan przed obliczem synów Izraelowych, ziemia jest bardzo obfita na chowanie bydła, a my, słudzy twoi mamy wiele bydła:
Numbers	Lb	4	32	5	I prosimy, jeźliśmy naleźli łaskę przed tobą, abyś ją nam, sługom twoim, dał za osiadłość, a nie kazał nam przeprawić się przez Jordan.
Numbers	Lb	4	32	6	Którym odpowiedział Mojżesz: A więc bracia wasi pójdą na wojnę, a wy tu siedzieć będziecie?
Numbers	Lb	4	32	7	Czemu kazicie serce synów Izraelowych, żeby nie śmieli przejść na miejsce, które im Pan da?
Numbers	Lb	4	32	8	Izali nie tak czynili ojcowie wasi, gdym posłał z Kadesbarne na szpiegowanie ziemie?
Numbers	Lb	4	32	9	I gdy przyszli aż do Doliny grona, oglądawszy wszystkę ziemię, skazili serce synom Izraelowym, że nie weszli na granice, które im Pan dał:
Numbers	Lb	4	32	10	Który rozgniewawszy się przysiągł, mówiąc:
Numbers	Lb	4	32	11	Jeźli oglądają ludzie ci, którzy wyszli z Egiptu ode dwudziestu lat i wyżéj, ziemię, którąm pod przysięgą obiecał Abrahamowi, Izaakowi i Jakóbowi: i nie chcieli iść za mną:
Numbers	Lb	4	32	12	Oprócz Kaleba, syna Jephone, Cenezejczyka, a Jozuego, syna Nun, ci wypełnili wolą moję.
Numbers	Lb	4	32	13	I rozgniewawszy się Pan na Izraela, obwodził go po puszczy czterdzieści lat, aż wyginął wszystek naród, który był złe uczynił przed oczyma jego.
Numbers	Lb	4	32	14	A oto wy, prawi, powstaliście miasto ojców waszych, rozmnożenie i wychowanie ludzi grzesznych, abyście przyczynili zapalczywości Pańskiéj przeciw Izraelowi.
Numbers	Lb	4	32	15	Jeźli nie będziecie chcieli iść za nim, na pustyni lud opuści: a wy przyczyną będziecie śmierci wszystkich.
Numbers	Lb	4	32	16	A oni blisko przystąpiwszy, rzekli: Owczarnie owcom zbudujemy, i chlewy dla bydła, dziatkom téż naszym miasta obronne:
Numbers	Lb	4	32	17	A my sami zbrojni i przepasani pójdziemy na wojnę przed synmi Izaelowymi, aż je na miejsca ich wprowadziemy: dziatki nasze i cokolwiek mieć możemy, będą w mieściech murowanych, dla zdrady obywatelów.
Numbers	Lb	4	32	18	Nie wrócimy się do domów naszych, aż odzierżą synowie Izraelowi dziedzictwo swoje:
Numbers	Lb	4	32	19	I nie będziemy nic domagać się za Jordanem; bo już mamy dzierżawę naszę na wschodniéj jego stronie.
Numbers	Lb	4	32	20	Którym rzekł Mojżesz: Jeźli chcecie uczynić, co obiecujecie, idźcież przed Panem gotowi na wojnę:
Numbers	Lb	4	32	21	A każdy mąż waleczny niech przejdzie Jordan zbrojno, aż Pan wywróci swe nieprzyjacioły:
Numbers	Lb	4	32	22	A będzie mu poddana wszystka ziemia: tedy będziecie bez winy u Pana i u Izraela, i otrzymacie krainy, których chcecie przed Panem.
Numbers	Lb	4	32	23	Ale jeźli tego, co powiadacie, nie uczynicie: nikt nie wątpi, że grzeszycie przeciw Bogu: a wiedzcie, iż grzech wasz zachwyci was.
Numbers	Lb	4	32	24	A tak budujcie miasta dziatkom waszym, i owczarnie i chlewy owcom i dobytkom waszym: a to, coście obiecali, wypełńcie.
Numbers	Lb	4	32	25	I rzekli synowie Gad i Ruben do Mojżesza: Jesteśmy słudzy twoi; uczyniemy, co nasz Pan każe.
Numbers	Lb	4	32	26	Dziatki nasze i niewiasty i bydła i dobytki zostawiemy w miastach Galaad,
Numbers	Lb	4	32	27	A my, słudzy twoi wszyscy, gotowi pójdziemy na wojnę, jako ty, Panie, mówisz.
Numbers	Lb	4	32	28	Przykazał tedy Mojżesz Eleazarowi kapłanowi, i Jozuemu, synowi Nun, i książętom domów wedle pokolenia Izraelowego, i rzekł do nich:
Numbers	Lb	4	32	29	Jeźli przejdą synowie Gad i synowie Ruben z wami Jordan wszyscy zbrojno ku bitwie przed Panem, i wam ziemia będzie poddana: dajcie im Galaad w osiadłość.
Numbers	Lb	4	32	30	Ale jeźliby przejść nie chcieli zbrojno z wami do ziemie Chanaan, między wami miejsca ku mieszkaniu niech wezmą.
Numbers	Lb	4	32	31	Odpowiedzieli synowie Gad i synowie Ruben: Jako mówił Pan sługom swoim, tak uczynimy:
Numbers	Lb	4	32	32	Sami zbrojno pójdziemy przed Panem do ziemie Chanaan, i wyznawamy, żeśmy osiadłość już wzięli za Jordanem.
Numbers	Lb	4	32	33	A tak dał Mojżesz synom Gad, i Ruben, i połowicy pokolenia Manasse, syna Józephowego, królestwo Sehon, króla Amorrejczyka, i królestwo Og, króla Bazan, i ziemie ich z miasty swemi wokoło.
Numbers	Lb	4	32	34	Zbudowali tedy synowie Gad, Dybon i Ataroth i Aroer,
Numbers	Lb	4	32	35	I Ethroth, i Sophan, i Jazer, i Jekbaa,
Numbers	Lb	4	32	36	I Bethnemra, i Betharan, miasta obronne, i stania bydłu swemu.
Numbers	Lb	4	32	37	A synowie Ruben zbudowali Hezebon, i Eleale, i Karyathaim,
Numbers	Lb	4	32	38	I Nabo, i Baalmeon, odmieniwszy im imiona, Sabama téż: dając nazwiska miastom, które zbudowali.
Numbers	Lb	4	32	39	Lecz synowie Machir, syna Manasse szli do Galaad, i spustoszyli ją, zabiwszy Amorrejczyka, obywatela jéj.
Numbers	Lb	4	32	40	Dał tedy Mojżesz ziemię Galaad Machir, synowi Manasse, który mieszkał w niéj.
Numbers	Lb	4	32	41	A Jair, syn Manasse, poszedł i wziął wioski jéj, które nazwał Hawoth Jair, to jest wsi Jair.
Numbers	Lb	4	32	42	Nobe téż poszedł, i wziął Chanath z wioskami jéj: i nazwał ją imieniem swojem Nobe.
Numbers	Lb	4	33	1	Te są stanowiska synów Izraelowych, którzy wyszli z Egiptu hufcami swymi pod ręką Mojżesza, i Aarona.
Numbers	Lb	4	33	2	Które spisał Mojżesz według miejsc obozów, które na rozkazanie Pańskie odmieniali.
Numbers	Lb	4	33	3	A tak wyciągnąwszy z Ramesse, miesiąca pierwszego, piętnastego dnia miesiąca pierwszego, drugiego dnia Phase, synowie Izraelowi ręką wyniosłą, gdy na to patrzyli wszyscy Egiptyanie,
Numbers	Lb	4	33	4	I grzebli pierworodne, które był Pan pobił; (bo i w bogach ich pokazał był pomstę):
Numbers	Lb	4	33	5	Położyli się obozem w Sokot.
Numbers	Lb	4	33	6	A z Sokot przyszli do Etham, które jest na ostatnich granicach puszczy.
Numbers	Lb	4	33	7	Ztamtąd się ruszywszy, przyszli przeciw Phihahiroth, które patrzy ku Beelsephon, i położyli się obozem przed Magdalem.
Numbers	Lb	4	33	8	A odciągnąwszy od Phihahiroth, przeszli przez pośród morza na puszczą, a idąc przez trzy dni po puszczy Etham, położyli się w Mara.
Numbers	Lb	4	33	9	A ruszywszy się z Mara, przyszli do Elim, gdzie było dwanaście źródeł wodnych i siedmdziesiąt palm: i stanowili się tam.
Numbers	Lb	4	33	10	Ale i ztamtąd wyszedłszy, rozbili namioty nad morzem czerwonem. A odciągnąwszy od morza czerwonego,
Numbers	Lb	4	33	11	Położyli się obozem na puszczy Syn.
Numbers	Lb	4	33	12	Zkąd wyszedłszy, przyszli do Daphka.
Numbers	Lb	4	33	13	A wyszedłszy z Daphka, stanęli obozem w Alus.
Numbers	Lb	4	33	14	A wyciągnąwszy z Alus, w Raphidym rozbili namioty, gdzie lud nie miał wody ku piciu.
Numbers	Lb	4	33	15	A wyciągnąwszy z Raphidym, stanęli obozem na puszczy Synai.
Numbers	Lb	4	33	16	Ale i z puszczy Synai wyszedłszy, przyszli do Grobów pożądania.
Numbers	Lb	4	33	17	A odciągnąwszy od Grobów pożądania, położyli się obozem w Haseroth.
Numbers	Lb	4	33	18	A z Haseroth przyszli do Rethma.
Numbers	Lb	4	33	19	A wyciągnąwszy z Rethma, stanęli obozem w Remmomphares.
Numbers	Lb	4	33	20	Zkąd wyszedłszy, przyszli do Lebna.
Numbers	Lb	4	33	21	Z Lebna położyli się obozem w Resie.
Numbers	Lb	4	33	22	A wyszedłszy z Resa, przyszli do Ceelatha.
Numbers	Lb	4	33	23	Zkąd wyciągnąwszy, położyli się obozem na górze Sepher.
Numbers	Lb	4	33	24	A odszedłszy od góry Sepher, przyszli do Arada.
Numbers	Lb	4	33	25	Ztamtąd wyciągnąwszy, stanęli obozem w Maceloth.
Numbers	Lb	4	33	26	A wyciągnąwszy z Maceloth, przyszli do Thaath.
Numbers	Lb	4	33	27	Z Thaath położyli się obozem w Thare.
Numbers	Lb	4	33	28	Zkąd wyszedłszy, rozbili namioty w Methka.
Numbers	Lb	4	33	29	A z Methka położyli się obozem w Hesmona.
Numbers	Lb	4	33	30	A wyciągnąwszy z Hesmona, przyszli do Moseroth.
Numbers	Lb	4	33	31	A z Moseroth położyli się obozem w Benejaakan.
Numbers	Lb	4	33	32	A wyjechawszy z Benejaakan, przyszli do góry Gadgad.
Numbers	Lb	4	33	33	Zkąd ruszywszy się, obozem stanęli w Jetebatha.
Numbers	Lb	4	33	34	A z Jetebatha przyszli do Hebrona.
Numbers	Lb	4	33	35	A z Hebrona wyszedłszy, stanęli obozem w Asyongaber.
Numbers	Lb	4	33	36	Ztamtąd wyjechawszy, przyszli na puszczą Syn, ta jest Kades.
Numbers	Lb	4	33	37	A wyciągnąwszy z Kades, położyli się obozem na górze Hor, na ostatnich granicach ziemie Edom.
Numbers	Lb	4	33	38	I wstąpił Aaron kapłan na górę Hor, na rozkazanie Pańskie: i tam umarł roku czterdziestego wyjścia synów Izraelowych z Egiptu, miesiąca piątego, pierwszego dnia miesiąca:
Numbers	Lb	4	33	39	Gdy mu było lat sto dwadzieścia trzy.
Numbers	Lb	4	33	40	I usłyszał Chananejczyk król Arad, który mieszkał na południe, iż synowie Izraelowi przyszli do ziemie Chananejskiéj.
Numbers	Lb	4	33	41	A ruszywszy się od góry Hor, położyli się obozem w Salmon.
Numbers	Lb	4	33	42	Zkąd wyszedłszy, przyszli do Phunon.
Numbers	Lb	4	33	43	A wyciągnąwszy z Phunon, obozem stanęli w Oboth.
Numbers	Lb	4	33	44	A z Oboth przyszli do Jeabarym, które jest na granicach Moabitów.
Numbers	Lb	4	33	45	A ruszywszy się z Jeabarym, rozbili namioty w Dybongad,
Numbers	Lb	4	33	46	Zkąd wyszedłszy, stanęli obozem w Helmondeblathaim.
Numbers	Lb	4	33	47	A ruszywszy się z Helmondeblathaim, przyszli do gór Abarym przeciwko Nabo.
Numbers	Lb	4	33	48	A od gór Abarym odciągnąwszy przeszli na pola Moabskie nad Jordanem przeciw Jerychowi.
Numbers	Lb	4	33	49	I tam się położyli obozem od Bethsymoth aż do Abelsatym, na równiejszych miejscach Moabitów.
Numbers	Lb	4	33	50	Gdzie mówił Pan do Mojżesza:
Numbers	Lb	4	33	51	Przykaż synom Izraelowym a mów do nich: Gdy się przeprawicie przez Jordan, wszedłszy do ziemie Chananejskiéj,
Numbers	Lb	4	33	52	Wytraćcież wszystkie obywatele onéj ziemie, połamcie znaki, i bałwany pokruszcie, i wszystkie ich wyżyny spustoszcie,
Numbers	Lb	4	33	53	Oczyszczając ziemię, i mieszkając w niéj; bom ja ją dał wam w osiadłość.
Numbers	Lb	4	33	54	Którą między się losem podzielicie. Tym, których więcéj będzie, szerszą dacie, a których mniéj, węższą. Każdemu jako los padnie, tak będzie dane dziedzictwo: według pokolenia i domów osiadłość będzie podzielona.
Numbers	Lb	4	33	55	Lecz jeźli nie będziecie chcieć wytracić obywatelów ziemie, którzy zostaną, będą wam jako gwoździe w oczach i oszczepy w bokach: i będą się wam przeciwić w ziemi mieszkania waszego.
Numbers	Lb	4	33	56	A cokolwiekiem im był umyślił uczynić, wam uczynię.
Numbers	Lb	4	34	1	I mówił Pan do Mojżesza, rzekąc:
Numbers	Lb	4	34	2	Przykaż synom Izraelowym, i rzeczesz do nich: Gdy wnidziecie do ziemie Chananejskiéj, a w osiadłość wam losem padnie, temi granicami ograniczona będzie.
Numbers	Lb	4	34	3	Strona od południa pocznie się od puszczy Syn, która jest wedle Edom: i będzie miała granice na wschód słońca morze słone,
Numbers	Lb	4	34	4	Które okrąża stronę południową przez wstępowanie Skorpiona, tak żeby przeszły do Senna, i przyszły od południa aż do Kadesbarne, zkąd wynidą granice od wsi imieniem Adar, i pociągną do Asemona.
Numbers	Lb	4	34	5	I pójdzie kołem granica od Asemony aż do potoka Egipskiego, i morza wielkiego brzegiem się skończy.
Numbers	Lb	4	34	6	A strona zachodnia pocznie się od morza wielkiego, i tymże się kóncem zamknie.
Numbers	Lb	4	34	7	A na północną stronę, od morza wielkiego granice się zaczną przychodzące aż do góry najwyższéj,
Numbers	Lb	4	34	8	Od któréj pójdą do Emath aż do granic Sedada:
Numbers	Lb	4	34	9	I pójdą granice aż do Zephrona i do wsi Enan: te będą granice na stronie północnéj.
Numbers	Lb	4	34	10	Ztamtąd wymierzone będą granice przeciw wschodniéj stronie ode wsi Enan aż do Sephama:
Numbers	Lb	4	34	11	A od Sephama zstąpią granice do Rebla przeciw studni Daphnim: ztamtąd przyjdą przeciw wschodu słońca do morza Cenereth.
Numbers	Lb	4	34	12	I pociągną aż do Jordanu, a na ostatek morzem słonem się zamkną. Tę ziemię będziecie mieć wedle granic jéj wokół.
Numbers	Lb	4	34	13	I przykazał Mojżesz synom Izraelowym, mówiąc: Ta będzie ziemia, którą posiądziecie losem, i którą kazał Pan dać dziewięciorgu pokoleniu, i połowicy pokolenia.
Numbers	Lb	4	34	14	Albowiem pokolenie synów Ruben według domów swoich, i pokolenie synów Gad według liczby rodów, połowica téż pokolenia Manasse,
Numbers	Lb	4	34	15	To jest półtrzecia pokolenia wzięły część swoję za Jordanem przeciw Jerychowi na wschodnią stronę.
Numbers	Lb	4	34	16	I rzekł Pan do Mojżesza:
Numbers	Lb	4	34	17	Te są imiona mężów, którzy wam ziemię podzielą. Eleazar kapłan, i Jozue, syn Nun,
Numbers	Lb	4	34	18	I jedno książę z każdego pokolenia,
Numbers	Lb	4	34	19	Których te są imiona: z pokolenia Judy, Kaleb, syn Jephone.
Numbers	Lb	4	34	20	Z pokolenia Symeon, Samuel, syn Ammiud.
Numbers	Lb	4	34	21	Z pokolenia Benjamin, Elidad, syn Chaselon.
Numbers	Lb	4	34	22	Z pokolenia synów Dan, Bokki syn Jogli.
Numbers	Lb	4	34	23	Z synów Józephowych, z pokolenia Manasse, Hanniel, syn Ephod.
Numbers	Lb	4	34	24	Z pokolenia Ephraim, Kamuel, syn Sephthan.
Numbers	Lb	4	34	25	Z pokolenia Zabulon, Elisaphan, syn Pharnach.
Numbers	Lb	4	34	26	Z pokolenia Issachar, książę Phalthiel, syn Ozan.
Numbers	Lb	4	34	27	Z pokolenia Aser, Ahiud, syn Salomi.
Numbers	Lb	4	34	28	Z pokolenia Nephtali, Phedael, syn Ammiud.
Numbers	Lb	4	34	29	Ci są, którym przykazał Pan, aby podzielili synom Izraelowym ziemię Chananejską.
Numbers	Lb	4	35	1	To téż mówił Pan do Mojżesza na polach Moab nad Jordanem, przeciw Jerychowi:
Numbers	Lb	4	35	2	Przykaż synom Izraelowym, aby dali Lewitom z osiadłości swych,
Numbers	Lb	4	35	3	Miasta ku mieszkaniu, i przedmieścia ich wokoło, aby sami mieszkali w mieściech, a przedmieścia, żeby były dla bydła i dobytku:
Numbers	Lb	4	35	4	Które od murów miejskich, z zamurza wokoło rozciągną się na tysiąc kroków.
Numbers	Lb	4	35	5	Ku wschodu będą dwa tysiące łokci, ku południu takież będą dwa tysiące: ku morzu téż, które patrzy na zachód słońca, taż miara będzie, a strona północna takimże kresem się skończy: a miasta będą w pośrodku, a za miasty przedmieścia.
Numbers	Lb	4	35	6	A z samych miasteczek, które Lewitom dacie, sześć będą na ratunek zbiegom odłączone, aby uciekł do nich, ktoby krew rozlał: a oprócz tych innych czterdzieści i dwa miasteczka,
Numbers	Lb	4	35	7	To jest w obec czterdzieści ośm z przedmieściami swemi.
Numbers	Lb	4	35	8	A tych miast, które będą dane z dzierżaw synów Izraelowych, od tych, którzy więcéj mają, więcéj odjęto będzie, a którzy mniéj mają, mniéj, każdy według miary dziedzictwa swego, da miasta Lewitom.
Numbers	Lb	4	35	9	Rzekł Pan do Mojżesza:
Numbers	Lb	4	35	10	Mów synom Izraelowym, i rzeczesz im: Kiedy przejdziecie przez Jordan do ziemie Chananejskiéj,
Numbers	Lb	4	35	11	Postanowicie, które miasta mają być na pomoc zbiegów, którzy niechcąc krew rozlali:
Numbers	Lb	4	35	12	W którem kiedy będzie zbieg, krewny zabitego nie będzie mógł go zabić, aż stanie przed oblicznością gromady, a sprawa jego sądzona będzie.
Numbers	Lb	4	35	13	A z tych miast, które się na pomoc zbiegów oddzielają,
Numbers	Lb	4	35	14	Trzy będą za Jordanem, a trzy w ziemi Chananejskiéj:
Numbers	Lb	4	35	15	Tak synom Izraelowym, jako i przychodniom i gościom, aby uciekł do nich, ktoby niechcąc krew rozlał.
Numbers	Lb	4	35	16	Jeźliby kto uderzył żelazem, a umarłby, który uderzony jest, winien będzie mężobójstwa, i sam umrze.
Numbers	Lb	4	35	17	Jeźliby kamieniem cisnął, a uderzony umarł, także karan będzie.
Numbers	Lb	4	35	18	Jeźli drewnem uderzony umrze, mężobójca krwią zemszczony będzie.
Numbers	Lb	4	35	19	Bliski zabitego mężobójcę zabije zaraz, skoro go poima.
Numbers	Lb	4	35	20	Jeźli kto z nienawiści człowieka popchnie, albo nań co rzuci z zasady,
Numbers	Lb	4	35	21	Albo będąc mu nieprzyjacielem ręką uderzy, a on umrze: ten, który [0175]uderzył, winien będzie mężobójstwa: krewny zabitego, zaraz skoro go najdzie, zabije.
Numbers	Lb	4	35	22	A jeźliby z przygody, i bez waśni,
Numbers	Lb	4	35	23	I bez nieprzyjaźni co takowego uczynił,
Numbers	Lb	4	35	24	A toby się przed ludem pokazało, i między tym, który uderzył i bliskim, sprawa o krewby się roztrząsnęła:
Numbers	Lb	4	35	25	Wybawion będzie niewinny z ręki mszczącego się, i będzie przez wyrok przywrócon do miasta, do którego był uciekł, i będzie tam mieszkał, aż wielki kapłan, który olejem świętym jest pomazany, umrze.
Numbers	Lb	4	35	26	Jeźli mężobójca za granicami miast, które wygnańcom są naznaczone,
Numbers	Lb	4	35	27	Będzie naleziony, i zabity od tego, który się mści krwie, bez winy będzie, który go zabił.
Numbers	Lb	4	35	28	Miał bowiem zbieg aż do śmierci kapłana najwyższego siedzieć w mieście: a gdy on umrze, mężobójca wróci się do ziemie swojéj.
Numbers	Lb	4	35	29	To wieczno będzie, i za prawo we wszystkich mieszkaniach waszych.
Numbers	Lb	4	35	30	Mężobójca za świadkami karan będzie: na świadectwo jednego żaden zdany nie będzie.
Numbers	Lb	4	35	31	Nie weźmiecie okupu od tego, który winien krwie: natychmiast i sam umrze.
Numbers	Lb	4	35	32	Wywołani i zbiegowie przed śmiercią kapłana wielkiego żadną miarą do miast swoich wrócić się nie będą mogli.
Numbers	Lb	4	35	33	Abyście nie splugawili ziemie mieszkania waszego, która się krwią niewinnych splugawi: a inaczej oczyszczona być nie może, jedno krwią tego, który przelał krew drugiego.
Numbers	Lb	4	35	34	I tak będzie oczyszczona osiadłość wasza, gdyż ja z wami mieszkam; Jam bowiem jest Pan, który mieszka między synmi Izraelowymi.
Numbers	Lb	4	36	1	Przystąpiły i książęta domów Galaad, syna Machir, syna Manasse z pokolenia synów Józephowych: i mówili Mojżeszowi przed książęty Izraelskimi i rzekli:
Numbers	Lb	4	36	2	Tobie, Panu naszemu, przykazał Pan, abyś ziemię losem podzielił synom Izraelowym, a żebyś córkom Salphaad, brata naszego, dał osiadłość ojcu należącą:
Numbers	Lb	4	36	3	Które jeźli ludzie inszego pokolenia za żony wezmą, pójdzie za nimi osiadłość ich: i gdy przeniesiona do inszego pokolenia będzie, umniejszy się naszego dziedzictwa.
Numbers	Lb	4	36	4	A zatem się stanie, że gdy Jubileusz, to jest pięćdziesiąty rok odpuszczenia przyjdzie, pomięsza się losów podzielenie, i osiadłość jednych przejdzie do drugich.
Numbers	Lb	4	36	5	Odpowiedział Mojżesz synom Izraelowym i za rozkazaniem Pańskiem mówiąc: Dobrze pokolenie synów Józephowych rzekło.
Numbers	Lb	4	36	6	I to prawo o córkach Salphaad od Pana jest wydane: Niechaj idą, za kogo chcą, tylko żeby za swego pokolenia ludzie:
Numbers	Lb	4	36	7	Aby się nie mięszała osiadłość synów Israelowych z pokolenia w pokolenie; bo wszyscy mężowie pójmować będą żony z pokolenia i rodu swego:
Numbers	Lb	4	36	8	I wszystkie białegłowy z tegóż pokolenia męże wezmą, aby dziedzictwo zostawało w domiech:
Numbers	Lb	4	36	9	A żeby się nie mięszały pokolenia, ale tak zostały,
Numbers	Lb	4	36	10	Jako od Pana są oddzielone. I uczyniły córki Salphaad, jako było rozkazano.
Numbers	Lb	4	36	11	I szły Maala i Thersa, Hegla i Melcha i Noa za syny stryja swego:
Numbers	Lb	4	36	12	Z familii Manasse, który był syn Józephów: i osiadłość, która im była dana, została się w pokoleniu i w domu ojca ich.
Numbers	Lb	4	36	13	Te są przykazania i sądy, które rozkazał Pan przez rękę Mojżesza do synów Izraelowych, na polach Moab nad Jordanem przeciw Jerychowi. Przypisy
Deuteronomy	Pwt	5	1	1	Te są słowa, które mówił Mojżesz do wszego Izraela za Jordanem na pustyni polnéj, przeciw morza czerwonego, między Pharan, i Thophel, i Laban, i Haseroth, gdzie jest bardzo wiele złota,
Deuteronomy	Pwt	5	1	2	Jedenaście dni od Horeb przez drogę góry Seir aż do Kadesbarne.
Deuteronomy	Pwt	5	1	3	Czterdziestego roku, jedenastego miesiąca, pierwszego dnia miesiąca mówił Mojżesz do synów Izraelowych wszystko, co mu był przykazał Pan, aby im powiedział:
Deuteronomy	Pwt	5	1	4	Potem jako zabił Sehon, króla Amorrejskiego, który mieszkał w Hesebon, i Og, króla Basan, który mieszkał w Astaroth i w Edraj,
Deuteronomy	Pwt	5	1	5	Za Jordanem w ziemi Moab. I począł Mojżesz wykładać zakon, i mówić:
Deuteronomy	Pwt	5	1	6	Pan, Bóg nasz, mówił do nas na Horeb rzekąc: Dosyć wam, żeście na téj górze mieszkali.
Deuteronomy	Pwt	5	1	7	Wróćcie się a ciągnijcie ku górze Amorrejczyków, i do innych, które jéj są najbliższe; polne i górzyste i niższe miejsca ku południu, i nad brzegiem morza ziemie Chananejczyków i Libanu, aż do wielkiéj rzeki Euphratesa,
Deuteronomy	Pwt	5	1	8	Oto, prawi, dałem wam: wnidźcie a posiądźcie ją, o którą przysiągł Pan ojcom waszym, Abrahamowi, Izaakowi i Jakóbowi, żeby ją dał im i nasieniu ich po nich.
Deuteronomy	Pwt	5	1	9	I rzekłem wam na on czas:
Deuteronomy	Pwt	5	1	10	Nie mogę was sam znieść; bo Pan, Bóg wasz, rozmnożył was, a jest was dziś jako gwiazd niebieskich bardzo wiele.
Deuteronomy	Pwt	5	1	11	(Pan, Bóg ojców waszych, niechaj przyczyni do téj liczby wiele tysięcy, a niech wam błogosławi, jako rzekł.)
Deuteronomy	Pwt	5	1	12	Nie mogę ja sam waszych spraw znosić, i brzemion i swarów.
Deuteronomy	Pwt	5	1	13	Podajcie z was męże mądre i umiejętne, i których obcowanie byłoby doświadczone w pokoleniach waszych, że je postawię przełożonymi nad wami.
Deuteronomy	Pwt	5	1	14	Tedyście mi odpowiedzieli: Dobra rzecz jest, którą chcesz uczynić.
Deuteronomy	Pwt	5	1	15	I wziąłem z pokoleń waszych męże mądre i ślachetne, i czyniłem je książęty, tysiącznikami, i setnikami, i pięćdziesiątniki, i dziesiątniki, którzyby was uczyli każdéj rzeczy:
Deuteronomy	Pwt	5	1	16	I przykazałem im mówiąc: Słuchajcie ich, a co sprawiedliwa jest, sądźcie, choćby obywatel był on, chocia gość.
Deuteronomy	Pwt	5	1	17	Różność żadna osób nie będzie, tak małego wysłuchacie jako i wielkiego, i nie będziecie mieć względu na osobę żadnego, ponieważ sąd Boży jest: jeźliby się wam zdało co trudnego, odnieście do mnie, a ja wysłucham.
Deuteronomy	Pwt	5	1	18	I przykazałem wszystkie rzeczy, którebyście czynić mieli.
Deuteronomy	Pwt	5	1	19	A ruszywszy się od Horeb, przeszliśmy przez puszczą straszliwą i wielką, którąście widzieli, drogą góry Amorrejskiéj, jako nam był przykazał Pan, Bóg nasz. A gdyśmy przyszli do Kadesbarne,
Deuteronomy	Pwt	5	1	20	Rzekłem wam: Przyszliście do góry Amorrejczyka, którego Pan, Bóg nasz, da nam.
Deuteronomy	Pwt	5	1	21	Oglądaj ziemię, którą Pan, Bóg twój, dał tobie: wstępuj a posiadaj ją, jako mówił Pan, Bóg nasz, ojcom twoim: nie bój się i najmniéj się nie lękaj.
Deuteronomy	Pwt	5	1	22	I przystąpiliście do mnie wszyscy, i rzekliście: Poślijmy męże, którzyby oglądali ziemię, i oznajmili, którąbyśmy się drogą puścić mieli, i do których miast się udać.
Deuteronomy	Pwt	5	1	23	A gdy mi się mowa podobała, posłałem z was dwanaście mężów, po jednemu z pokoleń swych.
Deuteronomy	Pwt	5	1	24	Którzy poszedłszy i wstąpiwszy na miejsca górzyste, przyszli aż do Doliny grona: a wypatrzywszy ziemię,
Deuteronomy	Pwt	5	1	25	Nabrawszy owoców jéj, aby okazali żyzność, przynieśli do nas, i rzekli: Dobra jest ziemia, którą Pan, i Bóg nasz, da nam.
Deuteronomy	Pwt	5	1	26	I nie chcieliście wstąpić: ale niewierni na mowę Pana, Boga naszego,
Deuteronomy	Pwt	5	1	27	Szemraliście w namieciech waszych, i rzekliście: Nienawidzi nas Pan, i przeto wywiódł nas z ziemie Egipskiéj, aby nas wydał w ręce Amorrejczyka i wytracił.
Deuteronomy	Pwt	5	1	28	Dokąd pójdziemy? posłowie przestraszyli serce nasze mówiąc: Nader wielkie mnóstwo jest, i nad nas wzrostem wyższe: miasta wielkie, i aż do nieba obronne, widzieliśmy tam syny Enacym.
Deuteronomy	Pwt	5	1	29	A ja rzekłem wam: Nie lękajcie się, ani się ich bójcie:
Deuteronomy	Pwt	5	1	30	Pan Bóg, który jest wodzem waszym, sam będzie walczył za was, jako uczynił w Egipcie, na co wszyscy patrzyli.
Deuteronomy	Pwt	5	1	31	I na puszczy (sameś widział) nosił cię Pan, Bóg twój, jako zwykł nosić człowiek maluczkiego syna swego, po wszystkiéj drodze, którąście chodzili, a żeście przyszli na to miejsce.
Deuteronomy	Pwt	5	1	32	Lecz ani tak uwierzyliście Panu, Bogu waszemu,
Deuteronomy	Pwt	5	1	33	Który szedł przed wami w drodze, i wymierzał miejsce, gdziebyście namioty rozbijać mieli, w nocy ukazując wam drogę przez ogień, a we dnie przez słup obłokowy.
Deuteronomy	Pwt	5	1	34	A gdy usłyszał Pan głos mów waszych, rozgniewany przysiągł i rzekł:
Deuteronomy	Pwt	5	1	35	Nie ogląda żaden z ludzi tego narodu niecnotliwego ziemie dobréj, którąmem pod przysięgą obiecał ojcom waszym:
Deuteronomy	Pwt	5	1	36	Oprócz Kaleb, syna Jephone; ten bowiem ją ogląda, i jemu dam ziemię, którą deptał, i synom jego, ponieważ naśladował Pana.
Deuteronomy	Pwt	5	1	37	A nie ma iść w podziwienie rozgniewanie na lud, gdyż i na mię rozgniewany Pan dla was rzekł: Ani ty nie wnidziesz tam:
Deuteronomy	Pwt	5	1	38	Ale Jozue, syn Nun, sługa twój, ten wnidzie za cię: tego upominaj i posilaj, a on losem podzieli ziemię Izraelowi.
Deuteronomy	Pwt	5	1	39	Dziatki wasze, o którycheście powiadali, że je zabiorą w niewolą, synowie, którzy dziś między złem a dobrem nie znają różności, ci wnidą: i onym dam ziemię, a posiędą ją.
Deuteronomy	Pwt	5	1	40	A wy się wróćcie, a ciągnijcie w puszczą, drogą morza czerwonego.
Deuteronomy	Pwt	5	1	41	I odpowiedzieli mi: Zgrzeszyliśmy Panu, pójdziemy i walczyć będziemy, jako przykazał Pan, Bóg nasz. A gdyście ubrawszy się we zbroje szli na górę,
Deuteronomy	Pwt	5	1	42	Rzekł mi Pan: Mów do nich: Nie wstępujcie ani walczcie; bo nie jestem z wami: byście zaś nie upadli przed nieprzyjacioły waszymi.
Deuteronomy	Pwt	5	1	43	Mówiłem wam, a nie słuchaliście: ale sprzeciwiając się rozkazaniu Pańskiemu, i nadęci pychą, poszliście na górę.
Deuteronomy	Pwt	5	1	44	A tak wyszedłszy Amorrejczyk, który mieszkał na górach, i zajechawszy gonił was, jako zwykły gonić pszczoły. I bił was od Seir aż do Horma.
Deuteronomy	Pwt	5	1	45	A gdyście wróciwszy się płakali przed Panem, nie wysłuchał was, ani chciał przyzwolić na głos wasz.
Deuteronomy	Pwt	5	1	46	Siedzieliście tedy w Kadesbarne przez czas długi.
Deuteronomy	Pwt	5	2	1	A wyciągnąwszy ztamtąd przyszliśmy w puszczą, która wiedzie do morza czerwonego, jako mi Pan mówił: i krążyliśmy około góry Seir przez czas długi.
Deuteronomy	Pwt	5	2	2	I rzekł Pan do mnie:
Deuteronomy	Pwt	5	2	3	Dosycieście krążyli około téj góry: idźcie ku północy.
Deuteronomy	Pwt	5	2	4	A ludowi przykaż, mówiąc: Przejdziecie przez granice braciéj waszéj, synów Ezaw, którzy mieszkają w Seir, i będą się was bać.
Deuteronomy	Pwt	5	2	5	Patrzcież tedy pilnie, abyście się nie ruszyli przeciwko im; bo nie dam wam ziemie ich, coby mogła stopa jednéj nogi zastąpić; bom za osiadłość Ezaw górę Seir dał.
Deuteronomy	Pwt	5	2	6	Żywność kupicie u nich za pieniądze, i jeść będziecie: wodę kupioną czerpać i pić będziecie.
Deuteronomy	Pwt	5	2	7	Pan, Bóg twój, błogosławił ci we wszelkiéj sprawie rąk twoich: wie drogę twoję, jakoś przeszedł tę puszczą wielką: przez czterdzieści lat mieszkający z tobą Pan, Bóg twój, a ni naczem ci nie schodziło.
Deuteronomy	Pwt	5	2	8	A gdyśmy minęli bracią naszę, syny Ezaw, którzy mieszkali na Seir, drogą polną z Elath, i z Asyongaber, przyszliśmy do drogi, która wiedzie na puszczą Moab.
Deuteronomy	Pwt	5	2	9	I rzekł Pan do mnie: Nie walcz przeciw Moabitom, ani się z nimi potykaj; boć nie dam nic z ziemie ich, iżem synom Lothowym dał Ar w osiadłość.
Deuteronomy	Pwt	5	2	10	Emim pierwsi byli obywatele jéj, lud wielki i potężny, i tak wysoki, że je z pokolenia Enacym jako olbrzymy być rozumiano,
Deuteronomy	Pwt	5	2	11	I byli podobni synom Enacym, nawet Moabitowie zowią je Emim.
Deuteronomy	Pwt	5	2	12	A w Seir pierwéj mieszkali Horrejczykowie: które wypędziwszy i wygładziwszy, mieszkali synowie Ezaw, jako uczynił Izrael, w ziemi osiadłości swéj, którą mu Pan dał.
Deuteronomy	Pwt	5	2	13	Ruszywszy się tedy, abyśmy się przeprawili przez potok Zared, przyszliśmy do niego.
Deuteronomy	Pwt	5	2	14	A czasu wszystkiego, któregośmy chodzili od Kadesbarne, aż do przejścia potoku Zared, było trzydzieści i ośm lat: aż wyginął wszystek ród ludzi walecznych z obozu, jako był przysiągł Pan.
Deuteronomy	Pwt	5	2	15	Którego ręka była przeciwko im, aby wyginęli z pośrodku obozu.
Deuteronomy	Pwt	5	2	16	A gdy wyginęli wszyscy walecznicy,
Deuteronomy	Pwt	5	2	17	Mówił Pan do mnie, rzekąc:
Deuteronomy	Pwt	5	2	18	Ty dziś przejdziesz granice Moab, miasto imieniem Ar:
Deuteronomy	Pwt	5	2	19	A przystąpiwszy do bliskich miejsc synów Ammon, strzeż się, abyś nie walczył przeciwko im, ani się ruszaj na bitwę; boć nie dam z ziemie synów Ammon: gdyżem ją dał w osiadłość synom Lothowym.
Deuteronomy	Pwt	5	2	20	Za ziemię olbrzymów miano ją, i w niéj dawno przedtem mieszkali olbrzymowie, które Ammonitowie zowią Zomzommim.
Deuteronomy	Pwt	5	2	21	Lud wielki i mnogi, i wzrostu wysokiego, jako Enacym, które wygładził Pan przed nimi.
Deuteronomy	Pwt	5	2	22	I dał im mieszkać miasto nich, jako uczynił synom Ezaw, którzy mieszkają na Seir, wygładziwszy Horrejczyki, a dawszy im ziemię ich, którą trzymają aż do tego czasu.
Deuteronomy	Pwt	5	2	23	Hewejczyki téż, którzy mieszkali w Haserym aż do Gasan, Kappadoczanie wygnali: którzy wyszedłszy z Kappadocyi, wygładzili je, i mieszkali miasto nich.
Deuteronomy	Pwt	5	2	24	Wstańcie a przejdziecie strumień Arnon: otom dał w rękę twoję Sehon, króla Hesebon, Amorrejczyka, i ziemię jego pocznij posiadać, a stocz przeciw niemu bitwę.
Deuteronomy	Pwt	5	2	25	Dzisiaj pocznę puszczać strach i bojaźń twoję na ludy, którzy mieszkają pode wszystkiem niebem: aby usłyszawszy imię twoje lękali się, i, jako zwykły rodzące, drżeli i boleścią zjęci byli.
Deuteronomy	Pwt	5	2	26	Posłałem tedy posły z puszcze Kademoth do Sehon, króla Hesebon, słowy spokojnemi, mówiąc:
Deuteronomy	Pwt	5	2	27	Przejdziem przez ziemię twoję, drogą pospolitą pójdziem: nie zstąpimy ani w prawo ani w lewo.
Deuteronomy	Pwt	5	2	28	Żywności przedaj nam za pieniądze, żebyśmy jedli: wody za pieniądze użycz, i tak pić będziemy. To tylko, abyś nam pozwolił przejścia,
Deuteronomy	Pwt	5	2	29	Jako uczynili synowie Ezaw, którzy mieszkają na Seir, i Moabitowie, którzy mieszkają w Ar: aż przyjdziem do Jordanu i przejdziemy do ziemie, którą Pan, Bóg nasz, da nam.
Deuteronomy	Pwt	5	2	30	I nie chciał Sehon, król Hesebon, pozwolić nam przejścia; iż był zatwardził Pan, Bóg twój, ducha jego, i zatwardził był serce jego, aby był podan w ręce twoje, jako teraz widzisz.
Deuteronomy	Pwt	5	2	31	I rzekł Pan do mnie: Otom ci począł podawać Sehon i ziemię jego, pocznij ją posiadać.
Deuteronomy	Pwt	5	2	32	I wyszedł Sehon przeciwko nam ze wszystkim ludem swym ku bitwie do Jasa.
Deuteronomy	Pwt	5	2	33	I podał go nam Pan, Bóg nasz: i poraziliśmy go i syny jego z wszystkim ludem jego.
Deuteronomy	Pwt	5	2	34	I wszystkie miasta na on czas wzięliśmy, wybiwszy obywatele ich, męże i niewiasty i dziatki. Nie zostawiliśmy w nich niczego:
Deuteronomy	Pwt	5	2	35	Oprócz bydła, które się dostały łup biorących, a korzyści miast, któreśmy wzięli.
Deuteronomy	Pwt	5	2	36	Od Aroer, które jest nad brzegiem potoku Arnon, miasteczka, które w dolinie leży, aż do Galaad, nie było wsi i miasta, któreby uszło rąk naszych: wszystkie nam Pan, Bóg nasz, podał.
Deuteronomy	Pwt	5	2	37	Oprócz ziemie synów Ammon, do któréjeśmy nie przystąpili: i wszystkich, które przyległy strumieniowi Jebok, i miast na górach i wszystkich miejsc, do których nam nie dopuścił Pan, Bóg nasz.
Deuteronomy	Pwt	5	3	1	A tak obróciwszy się szliśmy drogą Bazan: i wyszedł Og, król Bazan, przeciwko nam z ludem swym ku bitwie w Edraj.
Deuteronomy	Pwt	5	3	2	I rzekł Pan do mnie: Nie bój się go; bo w rękę twoję dany jest ze wszystkim ludem i ziemią jego: i uczynisz mu, jakoś uczynił Sehon, królowi Amorrejczyków, który mieszkał w Hesebon.
Deuteronomy	Pwt	5	3	3	Dał tedy Pan, Bóg nasz, w ręce nasze i Oga, króla Bazan, i wszystek lud jego: i poraziliśmy je aż do szczątku,
Deuteronomy	Pwt	5	3	4	Burząc wszystkie miasta jego jednego czasu: nie było miasteczka, któreby nas uszło, sześćdziesiąt miast, wszystkę krainę Argob, królestwa Og w Bazan.
Deuteronomy	Pwt	5	3	5	Wszystkie miasta były obronione mury wysokimi i bramami i zaworami, oprócz miasteczek niezliczonych, które nie miały murów.
Deuteronomy	Pwt	5	3	6	I zgładziliśmy je, jakośmy byli uczynili Sehon, królowi Hesebon, wytraciwszy wszelkie miasto, męże i niewiasty i dziatki.
Deuteronomy	Pwt	5	3	7	Lecz bydło i korzyści miast rozebraliśmy.
Deuteronomy	Pwt	5	3	8	I wzięliśmy w on czas ziemię z ręki dwu królów Amorrejczyków, którzy byli za Jordanem, od potoku Arnon, aż do góry Hermon,
Deuteronomy	Pwt	5	3	9	Którą Sydończycy Saryon zowią, a Amorrejczycy Sanir:
Deuteronomy	Pwt	5	3	10	Wszystkie miasta, które leżą w równi, i wszystkę ziemię Galaad i Bazan aż do Selcha i Edraj, miast królestwa Og w Bazan.
Deuteronomy	Pwt	5	3	11	Bo tylko sam Og, król Bazan, został się był z narodu olbrzymów. Ukazują łoże jego żelazne, które jest w Babath synów Ammon, dziewięć łokci mające wzdłuż, a cztery w szerz, na miarę łokcia ręki męskiéj.
Deuteronomy	Pwt	5	3	12	I posiedliśmy na on czas ziemię, od Aroer, które jest nad brzegiem potoku Arnon, aż do połowice góry Galaad: a miasta jego dałem Ruben i Gad.
Deuteronomy	Pwt	5	3	13	A ostatek Galaad i wszystek Bazan, królestwa Og, dałem połowicy pokolenia Manasse: wszystkę krainę Argob i wszystkę Bazan zowią ziemią olbrzymów.
Deuteronomy	Pwt	5	3	14	Jair, syn Manasse, posiadł wszystkę krainę Argob, aż do granic Gessury i Machaty, i nazwał od imienia swego Bazan Hawoth Jair, to jest: wsi Jair, aż do dnia dzisiejszego.
Deuteronomy	Pwt	5	3	15	Machirowi téż dałem Galaad.
Deuteronomy	Pwt	5	3	16	A pokoleniu Ruben i Gad dałem od ziemie Galaad aż do potoku Arnon, pół potoku i ukrainę aż do potoku Jebok, która jest granica synów Ammon:
Deuteronomy	Pwt	5	3	17	I równinę pustynie i Jordan, i granice Cenereth aż do morza puszczy, które jest najsłonsze, pod górę Phasga ku wschodu słońca.
Deuteronomy	Pwt	5	3	18	I rozkazałem wam na on czas, mówiąc: Pan, Bóg wasz, daje wam tę ziemię w dziedzictwo: gotowi idźcie przed bracią waszą, synmi Izraelowymi, wszyscy mężowie duży:
Deuteronomy	Pwt	5	3	19	Bez żon i dzieci i bydła; wiem bowiem, że więcéj dobytku macie, i w mieściech zostać muszą, którem wam dał.
Deuteronomy	Pwt	5	3	20	Aż odpoczynienie da Pan braciéj waszéj, jako wam dał: i posiędą oni téż ziemię, którą im da za Jordanem: tedy się każdy wróci do osiadłości swéj, którąmem wam dał.
Deuteronomy	Pwt	5	3	21	Jozuemu téż na on czas przykazałem, rzekąc: Oczy twoje widziały, co uczynił Pan, Bóg wasz, tym dwiema królom: takżeć uczyni wszystkim królestwom, do których przejdziesz.
Deuteronomy	Pwt	5	3	22	Nie bój się ich; bo Pan, Bóg wasz, będzie walczył za was.
Deuteronomy	Pwt	5	3	23	I prosiłem Pana w on czas, mówiąc:
Deuteronomy	Pwt	5	3	24	Panie Boże, tyś począł pokazować słudze twemu wielkość twoję, i rękę bardzo mocną; bo niemasz inszego Boga ani na niebie ani na ziemi, któryby mógł czynić dzieła twoje, i przyrównany być mocy twojéj.
Deuteronomy	Pwt	5	3	25	Przejdę tedy, oglądam ziemię tę niepospolitą za Jordanem, i górę tę wyborną i Liban.
Deuteronomy	Pwt	5	3	26	I rozgniewał się Pan na mię dla was, ani mię wysłuchał, ale mi powiedział: Dosyć masz, żadną miarą nie mów więcéj do mnie o téj rzeczy.
Deuteronomy	Pwt	5	3	27	Wstąp na wierzch Phasgi, a obróć wkoło oczy twoje, na zachód i na północ i na południe i na wschód, a patrz; bo nie przejdziesz przez ten Jordan.
Deuteronomy	Pwt	5	3	28	Przykaż Jozuemu, umocnij go i potwierdź; on bowiem pójdzie przed tym ludem i podzieli im ziemię, którą oglądasz.
Deuteronomy	Pwt	5	3	29	I mieszkaliśmy w dolinie przeciw bałwanicy Phegor.
Deuteronomy	Pwt	5	4	1	A teraz, Izraelu, słuchaj przykazania i sądów, których ja ciebie uczę, abyś je czyniąc żył, a wszedłszy posiadł ziemię, którą Pan, Bóg ojców waszych, da wam.
Deuteronomy	Pwt	5	4	2	Nie przydacie do słowa, które wam mówię, ani ujmiecie z niego: strzeżcie mandatów Pana, Boga waszego, które ja wam rozkazuję.
Deuteronomy	Pwt	5	4	3	Oczy wasze widziały wszystko, co uczynił Pan przeciw Beelphegor, jako pokruszył wszystkie chwalce jego z pośrodku was
Deuteronomy	Pwt	5	4	4	A wy, którzy stoicie przy Panu, Bogu waszym, żywiście wszyscy aż do dnia dzisiejszego.
Deuteronomy	Pwt	5	4	5	Wiecie, żem was nauczał przykazania i sprawiedliwości, jako mi rozkazał Pan, Bóg mój, tak je czynić będziecie w ziemi, którą posiędziecie.
Deuteronomy	Pwt	5	4	6	I zachowacie je, a wypełnicie skutkiem; to bowiem jest wasza mądrość i rozum przed ludźmi, żeby usłyszawszy te wszystkie przykazania, rzekli: Oto lud mądry i rozumny, naród wielki.
Deuteronomy	Pwt	5	4	7	I niemasz inszego narodu tak wielkiego, któryby miał bogi tak przybliżające się do niego, jako Pan, Bóg nasz, przytomny jest na wszystkie prośby nasze.
Deuteronomy	Pwt	5	4	8	Bo któryż inszy naród jest tak zacny, żeby miał Ceremonie i sądy sprawiedliwe, i wszystek zakon, który ja dziś przełożę przed oczy wasze?
Deuteronomy	Pwt	5	4	9	Strzeż tedy sam siebie, i dusze swéj pilnie: Nie zapominaj słów, które widziały oczy twoje, a niechaj nie wypadają z serca twego po wszystkie dni żywota twego. Będziesz ich nauczał syny i wnuki twoje,
Deuteronomy	Pwt	5	4	10	Ode dnia, któregoś stanął przed Panem, Bogiem twoim, na Horeb, gdy mi Pan mówił, rzekąc: Zgromadź do mnie lud, aby słuchali mów moich, a nauczyli się bać mnie przez wszystek czas, którego żyją na ziemi, a nauczali syny swoje.
Deuteronomy	Pwt	5	4	11	I przystąpiliście pod górę, która gorzała aż do nieba: i była na niéj ciemność i obłok i mgła.
Deuteronomy	Pwt	5	4	12	I mówił Pan do was z pośrodku ognia: słyszeliście głos słów jego, aleście kształtu zgoła nie widzieli.
Deuteronomy	Pwt	5	4	13	I okazał wam przymierze swoje, które rozkazał, żebyście czynili, i dziesięć słów, które napisał na dwu tablicach kamiennych.
Deuteronomy	Pwt	5	4	14	Mnie téż rozkazał na on czas, abych was nauczył obrzędów i sądów, którebyście zachować mieli w ziemi, którą posiędziecie.
Deuteronomy	Pwt	5	4	15	A przeto strzeżcie pilnie dusz waszych: nie widzieliście żadnego podobieństwa w dzień, którego Pan mówił do was na Horeb z pośrodku ognia:
Deuteronomy	Pwt	5	4	16	Abyście snadź oszukani nie uczynili sobie podobieństwa rytego, albo obrazu mężczyzny, albo niewiasty :
Deuteronomy	Pwt	5	4	17	Wyobrażenia wszelkich zwierząt, które są na ziemi, albo z ptastwa pod niebem latającego:
Deuteronomy	Pwt	5	4	18	I płazu, który płaza po ziemi, albo ryb, które są w wodach pod ziemią.
Deuteronomy	Pwt	5	4	19	Aby snadź podniósłszy oczy w niebo, nie ujrzał słońca i księżyca i wszystkich gwiazd niebieskich, i uwiedziony błędem, nie kłaniał się im i nie służył, które stworzył Pan, Bóg twój, na posługę wszystldm narodom, które są pod niebem.
Deuteronomy	Pwt	5	4	20	Lecz was wziął Pan, i wywiódł z pieca żelaznego Egipskiego, aby miał lud dziedziczny, jako jest dzisiejszego dnia.
Deuteronomy	Pwt	5	4	21	I rozgniewał się Pan na mię dla mów waszych, i przysiągł, że nie przejdę za Jordan, i nie wnidę do ziemie najlepszéj, którą wam da.
Deuteronomy	Pwt	5	4	22	Oto umieram w téj ziemi, nie przejdę Jordanu: wy przejdziecie i posiędziecie ziemię wyborną.
Deuteronomy	Pwt	5	4	23	Ostrzegajże się, abyś kiedy nie zapomniał przymierza Pana, Boga twego, które uczynił z tobą: i uczynił sobie rytego podobieństwa tych rzeczy, których Pan czynić zakazał.
Deuteronomy	Pwt	5	4	24	Bo Pan, Bóg twój, jest ogień trawiący, Bóg zawisny.
Deuteronomy	Pwt	5	4	25	Jeźli zrodzicie syny i wnuki, a będziecie mieszkać w ziemi, a zwiedzieni uczynicie sobie jakie podobieństwo, brojąc złość przed Panem, Bogiem waszym, żebyście go ku gniewu przywiedli:
Deuteronomy	Pwt	5	4	26	Za świadki biorę dziś niebo i ziemię, że rychło zginiecie z ziemie, którą, przeszedłszy Jordan, posiędziecie: nie będziecie w niej przez długi czas mieszkać; ale wygładzi was Pan.
Deuteronomy	Pwt	5	4	27	I rozproszy po wszystkich narodziech, i mało was zostanie między narody, do których was Pan zawiedzie.
Deuteronomy	Pwt	5	4	28	A tam będziecie służyć bogom, którzy ręką człowieczą są udziałani, drewnu a kamieniu, którzy nie widzą, ani słyszą, ani jedzą, ani wąchają.
Deuteronomy	Pwt	5	4	29	A gdy szukać będziesz tam Pana, Boga twego, najdziesz go: jeźli go jedno całem sercem szukać będziesz, i wszystkiem utrapieniem dusze twojéj.
Deuteronomy	Pwt	5	4	30	Gdy cię najdą wszystkie te rzeczy, które są przepowiedziane, ostatniego czasu nawrócisz się do Pana, Boga twego, i będziesz słuchał głosu jego.
Deuteronomy	Pwt	5	4	31	Albowiem Bóg miłosierny Pan, Bóg twój jest, nie opuści cię, ani do końca zgładzi, ani zapamięta przymierza, na które przysiągł ojcom twoim.
Deuteronomy	Pwt	5	4	32	Pytaj się o dawnych czasiech, które były przed tobą, ode dnia, którego stworzył Bóg człowieka na ziemi, od kraju nieba aż do kraju jego: jeźli się kiedy taka rzecz stała, albo kiedy doznano jest:
Deuteronomy	Pwt	5	4	33	Aby słyszał lud głos Boga mówiącego z pośrodku ognia, jakoś ty słyszał, a żyweś został?
Deuteronomy	Pwt	5	4	34	Jeźli uczynił Bóg, że wszedł i wziął sobie lud z pośrodku narodów, przez doświadczanie, znaki i cuda, przez wojnę, i mocną rękę, i wyciągnione ramię, i straszne widzenia: wedle wszystkiego, co czynił dla was Pan, Bóg wasz, w Egipcie, na co patrzyły oczy twoje?
Deuteronomy	Pwt	5	4	35	Abyś wiedział, iż Pan sam jest Bogiem, a niemasz innego oprócz niego.
Deuteronomy	Pwt	5	4	36	Dał ci słyszeć swój głos z nieba, aby cię nauczył, i na ziemi ukazał ci ogień swój bardzo wielki, i słyszałeś słowa jego z pośrodku ognia.
Deuteronomy	Pwt	5	4	37	Albowiem umiłował ojce twoje i obrał nasienie ich po nich, i wywiódł cię idąc przed tobą w mocy swojéj z Egiptu.
Deuteronomy	Pwt	5	4	38	Aby wygładził narody bardzo wielkie, i mocniejsze nad cię na wejście twoje: i wprowadził cię, i dał ci ziemię ich w osiadłość, jako to widzisz dnia dzisiejszego.
Deuteronomy	Pwt	5	4	39	A tak poznaj dzisiaj, a myśl w sercu swojem, że Pan sam jest Bogiem na niebie wysoko, i na ziemi nisko, a niemasz innego.
Deuteronomy	Pwt	5	4	40	Strzeż przykazania i mandatów jego, które ja przykazuję tobie: abyć dobrze było i synom twym po tobie, ażebyś przez długi czas trwał na ziemi, którą Pan, Bóg twój, da tobie.
Deuteronomy	Pwt	5	4	41	Tedy oddzielił Mojżesz trzy miasta za Jordanem na wschodnią stronę.
Deuteronomy	Pwt	5	4	42	Aby do nich uciekał, ktoby zabił niechcąc bliźniego swego, ani mu był nieprzyjacielem przed jednym i drugim dniem, i do którego z tych miast ubiedz mógł.
Deuteronomy	Pwt	5	4	43	Bozor na puszczy, które leży na równéj ziemi, z pokolenia Ruben: i Ramot w Galaad, które jest w pokoleniu Gad: i Golan w Bazan, które jest w pokoleniu Manasse.
Deuteronomy	Pwt	5	4	44	Tenci jest zakon, który położył Mojżesz przed syny Izraelowymi,
Deuteronomy	Pwt	5	4	45	I te świadectwa i obrzędy i sądy, które mówił do synów Izraelowych, kiedy wyszli z Egiptu,
Deuteronomy	Pwt	5	4	46	Za Jordanem w dolinie przeciw bałwanicy Phegor w ziemi Sehona, króla Amorrejskiego, który mieszkał w Hesebon, którego zabił Mojżesz: synowie téż Izraelowi wyszedłszy z Egiptu,
Deuteronomy	Pwt	5	4	47	Posiedli ziemię jego i ziemię Og, króla Bazan, dwu królów Amorrejskich, którzy byli za Jordanem na wschód słońca:
Deuteronomy	Pwt	5	4	48	Od Aroer, które leży na brzegu potoku Arnon, aż do góry Syon, która jest téż Hermon:
Deuteronomy	Pwt	5	4	49	Wszystkę równinę za Jordanem na wschodnią stronę aż do morza pustyni, i aż pod górę Phasga.
Deuteronomy	Pwt	5	5	1	I wezwał Mojżesz wszego Izraela i rzekł do niego: Słuchaj Izraelu Ceremonii i sądów, które ja dziś mówię w uszy wasze: nauczcie się ich, i skutkiem wypełniajcie.
Deuteronomy	Pwt	5	5	2	Pan, Bóg nasz, uczynił z nami przymierze na Horeb.
Deuteronomy	Pwt	5	5	3	Nie z ojcy naszymi uczynił przymierze, ale z nami, którzy tu na ten czas jesteśmy i żywiemy.
Deuteronomy	Pwt	5	5	4	Twarzą w twarz mówił do nas na górze z pośrodku ognia.
Deuteronomy	Pwt	5	5	5	Jam zmówcą i środkiem był między Panem a między wami czasu onego, abych wam opowiadał słowa jego; boście się bali ognia, i nie wstąpiliście na górę, i mówił:
Deuteronomy	Pwt	5	5	6	Ja Pan, Bóg twój, którym cię wywiódł z ziemie Egipskiéj, z domu niewoli.
Deuteronomy	Pwt	5	5	7	Nie będziesz miał bogów cudzych przed oczyma memi.
Deuteronomy	Pwt	5	5	8	Nie uczynisz sobie ryciny, ani podobieństwa wszystkich rzeczy, które są na niebie wzgórę, i które na ziemi nisko, i które są w wodach pod ziemią.
Deuteronomy	Pwt	5	5	9	Nie będziesz się im kłaniał, ani służył; bom ja jest Pan, Bóg twój, Bóg zawisny, oddający nieprawość ojców na syniech do trzeciego i czwartego pokolenia, tym, którzy mię nienawidzą:
Deuteronomy	Pwt	5	5	10	A czyniący miłosierdzie na wiele tysięcy, miłującym mię i strzegącym przykazań moich.
Deuteronomy	Pwt	5	5	11	Nie będziesz używał imienia Pana, Boga twego, na daremno; bo nie ujdzie karania, któryby na próżnę rzecz wziął imię jego.
Deuteronomy	Pwt	5	5	12	Zachowaj dzień Sobotni, abyś go święcił, jakoć przykazał Pan, Bóg twój.
Deuteronomy	Pwt	5	5	13	Sześć dni robić będziesz, i uczynisz wszystkie roboty twoje:
Deuteronomy	Pwt	5	5	14	Siódmy dzień jest Sabbath, to jest, odpoczynienie Pana. Boga twego: nie będziesz weń czynił żadnéj roboty, ty, i syn twój i córka, służebnik i służebnica, i wół i osieł, i każde bydlę twoje, i gość, który jest między bramami twojemi: aby odpoczynął służebnik i służebnica twoja, jako i ty.
Deuteronomy	Pwt	5	5	15	Pamiętaj, żeś i sam służył w Egipcie, i wywiódł cię ztamtąd Pan, Bóg twój, ręką mocną i ramieniem wyciągnionem: i przetóż ci przykazał, abyś zachował dzień Sobotni.
Deuteronomy	Pwt	5	5	16	Czcij ojca twego, i matkę, jakoć przykazał Pan, Bóg twój, abyś żył przez długi czas, a żebyć się dobrze wiodło na ziemi, którą Pan, Bóg twój, da tobie.
Deuteronomy	Pwt	5	5	17	Nie będziesz zabijał.
Deuteronomy	Pwt	5	5	18	Ani będziesz cudzołożył.
Deuteronomy	Pwt	5	5	19	I kradzieży nie będziesz czynił.
Deuteronomy	Pwt	5	5	20	Ani będziesz mówił przeciw bliźniemu twemu fałszywego świadectwa.
Deuteronomy	Pwt	5	5	21	Nie będziesz pożądał żony bliźniego twego, nie domu, nie roli, nie sługi, nie służebnice, nie wołu, nie osła, i wszystkich rzeczy, które jego są.
Deuteronomy	Pwt	5	5	22	Teć słowa mówił Pan do wszystkiego zgromadzenia waszego na górze z pośrodku ognia i obłoku i mroku, głosem wielkim, nic więcéj nie przydając: i napisał je na dwu tablicach kamiennych, które mi dał.
Deuteronomy	Pwt	5	5	23	A wy gdyście usłyszeli głos z pośrodku ciemności, a widzieli górę gorającą, przystąpiliście do mnie wszystkie książęta pokolenia i starsi, i rzekliście:
Deuteronomy	Pwt	5	5	24	Oto nam ukazał Pan, Bóg nasz, majestat i wielkość swoję: głos jego słyszeliśmy z pośrodku ognia, i doznaliśmy dziś, że gdy Bóg mówił z człowiekiem, został żyw człowiek.
Deuteronomy	Pwt	5	5	25	Przeczże tedy pomrzemy, i pożre nas ten ogień bardzo wielki? bo jeźli więcej usłyszemy głos Pana, Boga naszego, pomrzemy.
Deuteronomy	Pwt	5	5	26	Cóż jest wszelkie ciało, aby słuchać miało głosu Boga żywiącego, który z pośrodku ognia mówi, jakośmy słyszeli, a mogło być żywo?
Deuteronomy	Pwt	5	5	27	Ty raczej idź, a słuchaj wszystkiego, coć rzecze Pan, Bóg nasz: a mówić będziesz do nas, a my usłyszawszy czynić je będziemy.
Deuteronomy	Pwt	5	5	28	Co usłyszawszy Pan, rzekł do mnie: Słyszałem głos słów ludu tego, które mówił do ciebie: dobrze wszystko mówili.
Deuteronomy	Pwt	5	5	29	Ktoby to dał, aby takie serce mieli, żeby się mnie bali, i strzegli wszystkich rozkazali moich po wszystek czas, aby im dobrze było, i synom ich na wieki!
Deuteronomy	Pwt	5	5	30	Idź a powiedz im: Wróćcie się do namiotów waszych.
Deuteronomy	Pwt	5	5	31	A ty stój tu zemną, a opowiem tobie wszystkie przykazania moje, i Ceremonie, i sądy: których ich uczyć będziesz, aby je czynili w ziemi, którą im dam w osiadłość.
Deuteronomy	Pwt	5	5	32	Strzeżcież tedy i czyńcie, co wam Pan Bóg przykazał: nie ustępujcie ani na prawo ani na lewo.
Deuteronomy	Pwt	5	5	33	Ale drogą, którą przykazał Pan, Bóg wasz, chodzić będziecie, abyście żyli, i dobrze się wam działo, a przedłużyły się dni w ziemi osiadłości waszéj.
Deuteronomy	Pwt	5	6	1	Te są przykazania i Ceremonie i sądy, których rozkazał Pan, Bóg wasz, abych was nauczył, i abyście je czynili w ziemi, do któréj przychodzicie posiąść ją:
Deuteronomy	Pwt	5	6	2	Abyś się bał Pana, Boga twego, i strzegł wszystkich mandatów i przykazań jego, które ja przykazuję tobie, i synom i wnukom twoim, po wszystkie dni żywota twego, aby się przedłużyły dni twoje.
Deuteronomy	Pwt	5	6	3	Słuchaj Izraelu, a pilnuj, abyś czynił, coć Pan przykazał, i miał się dobrze, i rozmnożył się bardziéj, jakoć obiecał Pan, Bóg ojców twoich, ziemię mlekiem i miodem płynącą.
Deuteronomy	Pwt	5	6	4	Słuchaj Izraelu: Pan, Bóg nasz, Pan jeden jest.
Deuteronomy	Pwt	5	6	5	Będziesz miłował Pana, Boga twego, ze wszystkiego serca twego i ze wszystkiej dusze twojéj, i ze wszystkiej siły twojéj.
Deuteronomy	Pwt	5	6	6	I będą te słowa, które ja dziś przykazuję tobie, w sercu twojem.
Deuteronomy	Pwt	5	6	7	I będziesz je powiadał synom twoim, i będziesz w nich rozmyślał siedząc w domu twoim, i idąc w drodze, śpiąc i wstając.
Deuteronomy	Pwt	5	6	8	I przywiążesz je jako znak do ręki twojéj, i będą i ruszać się będą między oczyma twemi.
Deuteronomy	Pwt	5	6	9	I napiszesz je na podwoju i na drzwiach domu twego.
Deuteronomy	Pwt	5	6	10	A gdy cię wprowadzi Pan, Bóg twój, do ziemie, o którą przysiągł ojcom twym, Abrahamowi, Izaakowi i Jakóbowi, i dać miasta wielkie i bardzo dobre, którycheś nie budował:
Deuteronomy	Pwt	5	6	11	I domy pełne wszystkich bogactw, którycheś nie zbudował, studnie, którycheś nie kopał, winnice i oliwnice, którycheś nie sadził, a będziesz jadł i najesz się:
Deuteronomy	Pwt	5	6	12	Strzeż pilnie, abyś nie zapomniał Pana, który cię wywiódł z ziemie Egipskiéj, z domu niewoli.
Deuteronomy	Pwt	5	6	13	Pana, Boga twego, bać się będziesz i jemu samemu służyć, i przez imię jego przysięgać będziesz.
Deuteronomy	Pwt	5	6	14	Nie pójdziecie za bogi cudzymi wszystkich narodów, które są około was;
Deuteronomy	Pwt	5	6	15	Albowiem Bóg zawisny, Pan, Bóg twój, w pośrodku ciebie: by się kiedy nie rozgniewała zapalczywość Pana, Boga twego, przeciw tobie, a nie zniósł cię z wierzchu ziemie.
Deuteronomy	Pwt	5	6	16	Nie będziesz kusił Pana, Boga twego, jakoś kusił na miejscu kuszenia.
Deuteronomy	Pwt	5	6	17	Strzeż przykazania Pana, Boga twego, i świadectw i Ceremonii, któreć przykazał.
Deuteronomy	Pwt	5	6	18	A czyń to, co się podoba i co dobre jest przed oczyma Pańskiemi, abyś się miał dobrze: a wszedłszy posiadł ziemię bardzo dobrą, którą przysiągł Pan ojcom twoim:
Deuteronomy	Pwt	5	6	19	Że miał wygładzić wszystkie nieprzyjacioły twe przed tobą, jako powiedział.
Deuteronomy	Pwt	5	6	20	A gdy cię zapyta syn twój jutro, mówiąc: Co znaczą te świadectwa i Ceremonie i sądy, które nam przykazał Pan, Bóg nasz?
Deuteronomy	Pwt	5	6	21	Rzeczesz mu: Byliśmy niewolnikami Pharaonowymi w Egipcie, i wywiódł nas Pan z Egiptu mocną ręką.
Deuteronomy	Pwt	5	6	22	I czynił znaki i cuda wielkie a bardzo złe w Egipcie przeciw Pharaonowi i wszystkiemu domowi jego, przed oczyma naszemi.
Deuteronomy	Pwt	5	6	23	I wywiódł nas zonąd, aby wyprowadzonym dał ziemię, o którą przysiągł ojcom naszym.
Deuteronomy	Pwt	5	6	24	I przykazał nam Pan, żebyśmy czynili wszystkie te prawa, i bali się Pana, Boga naszego, żeby nam było dobrze po wszystkie dni żywota naszego, jako jest dziś.
Deuteronomy	Pwt	5	6	25	I będzie nam miłościw, jeźli będziem strzedz i czynić wszystkie przykazania jego przed Panem, Bogiem naszym, jako nam rozkazał.
Deuteronomy	Pwt	5	7	1	Gdy cię wwiedzie Pan, Bóg twój, do ziemie, do któréj wchodzisz, abyś ją posiadł, a wygładzi wiele narodów przed tobą, Hetejczyka i Gergezejczyka i Amorrejczyka, Chananejczyka i Pherezejczyka i Hewejczyka i Jebuzejczyka, siedm narodów daleko większéj liczby, niż ty jesteś, i mocniejszych nad cię:
Deuteronomy	Pwt	5	7	2	I gdy je Pan, Bóg twój, podda tobie, wybijesz je do szczętu: nie weźmiesz z nimi przymierza, ani się zlitujesz nad nimi, ani się małżeństwy z nimi złączać będziesz.
Deuteronomy	Pwt	5	7	3	Córki twéj nie dasz synowi jego, ani córki jego weźmiesz synowi twemu;
Deuteronomy	Pwt	5	7	4	Bo zwiedzie syna twego, że nie pójdzie za mną, ale raczej aby służył cudzym bogom: i rozgniewa się zapalczywość Pańska, i wygładzi cię prędko.
Deuteronomy	Pwt	5	7	5	Ale owszem to im uczynicie: Ołtarze ich wywróćcie, i bałwany pokruszcie, i gaje wyrąbajcie, i ryciny popalcie;
Deuteronomy	Pwt	5	7	6	Boś jest lud święty Panu, Bogu twemu: ciebie obrał Pan, Bóg twój, abyś mu był ludem osobliwym ze wszystkich ludów, którzy są na ziemi.
Deuteronomy	Pwt	5	7	7	Nie przetoć, żeście wszystkie narody liczbą przechodzili, do was się przyłączył Pan i obrał was, gdyż was mniéj jest, niźli wszystkich ludów.
Deuteronomy	Pwt	5	7	8	Ale iż was Pan umiłował, i strzegł przysięgi, którą przysiągł ojcom waszym: i wywiódł was mocną ręką i wykupił z domu niewoli, z ręki Pharaona, króla Egipskiego.
Deuteronomy	Pwt	5	7	9	I będziesz wiedział, że Pan, Bóg twój, sam jest Bóg mocny i wierny, strzegąc przymierza i miłosierdzia tym, którzy go miłują, i tym, którzy strzegą przykazania jego, do tysiąca rodzajów:
Deuteronomy	Pwt	5	7	10	A oddający nienawidzącym go zaraz, tak że je wytraci, i dalej nie odłoży: tudzież im oddawając, co zasłużyli.
Deuteronomy	Pwt	5	7	11	Przetóż strzeż przykazań, i Ceremonii, i sądów, które ja tobie dziś rozkazuję, abyś czynił.
Deuteronomy	Pwt	5	7	12	Jeźli usłyszawszy te sądy będziesz ich zachował i czynił, będzie strzegł i Pan, Bóg twój, przymierza tobie, i miłosierdzia, które przysiągł ojcom twoim.
Deuteronomy	Pwt	5	7	13	I umiłuje cię, i rozmnoży: i będzie błogosławił owocowi żywota twego, i owocowi ziemie twojéj, zbożu twemu, i zbieraniu wina, oliwie, i stadom, trzodom owiec twoich na ziemi, za którą przysiągł ojcom twym, żeby ją dał tobie.
Deuteronomy	Pwt	5	7	14	Błogosławiony będziesz między wszystkimi narody: nie będzie u ciebie niepłodnego obojéj płci, tak w ludziach jako i w trzodach twoich.
Deuteronomy	Pwt	5	7	15	Odejmie Pan od ciebie wszelką niemoc, i chorób Egipskich bardzo złych, które znasz, nie przypuści na cię, ale na wszystkie nieprzyjacioły twoje.
Deuteronomy	Pwt	5	7	16	Pożresz wszystkie narody, które Pan, Bóg twój, da tobie: nie zfolguje im oko twoje, ani będziesz służył bogom ich, abyć nie byli ku upadku twemu.
Deuteronomy	Pwt	5	7	17	Jeźlibyś rzekł w sercu twojem: Więcéj jest narodów tych, niżeli mnie, jakoż je będę mógł wygładzić?
Deuteronomy	Pwt	5	7	18	Nie bój się, ale pomnij, co uczynił Pan twój Pharaonowi i wszystkim Egiptyanom:
Deuteronomy	Pwt	5	7	19	Plagi bardzo wielkie, które widziały oczy twoje i znaki i cuda i rękę mocną i ramię wyciągnione, aby cię wywiódł Pan, Bóg twój: także uczyni wszystkim ludom, których się boisz.
Deuteronomy	Pwt	5	7	20	Nadto i sierszenie pośle Pan, Bóg twój, na nie, aż wygładzi wszystkie i wytraci, którzyby się przed tobą wybiegali, i zataić się mogli.
Deuteronomy	Pwt	5	7	21	Nie będziesz się ich bał; bo Pan, Bóg twój, jest w pośrodku ciebie, Bóg wielki i straszny.
Deuteronomy	Pwt	5	7	22	On wyniszczy te narody przed oczyma twemi po lekku i po trosze: nie będziesz ich mógł razem wygładzić, by się snadź nie namnożyło przeciwko tobie bestyi ziemie.
Deuteronomy	Pwt	5	7	23	I da je Pan, Bóg twój, przed oczyma twemi, i pobije je, aż wyginą do szczętu.
Deuteronomy	Pwt	5	7	24	I poda króle ich w ręce twoje, i wytracisz imiona ich pod niebem: żaden ci się nie będzie mógł sprzeciwić, aż je zetrzesz.
Deuteronomy	Pwt	5	7	25	Ryciny ich ogniem popalisz: nie będziesz pożądał śrebra i złota, z którego są uczynione, ani weźmiesz nic sobie z nich, abyś się nie potknął dlatego, że obrzydłość jest Pana, Boga twego.
Deuteronomy	Pwt	5	7	26	Ani wniesiesz bałwana do domu twego, byś się nie stał przeklęctwem, jako i on jest: jako sprosnością brzydzić się będziesz, i jako splugawienie i smród omierzysz sobie; bo przeklęctwem jest.
Deuteronomy	Pwt	5	8	1	Wszelkie rozkazanie, które ja dziś przykazuję tobie, strzeż pilnie, abyś czynił: abyście mogli żyć i rozmnożeni byli, i wszedłszy posiedli ziemię, o którą przysiągł Pan ojcom waszym.
Deuteronomy	Pwt	5	8	2	I pomnieć będziesz na wszystkę drogę, przez którą cię przyprowadził Pan, Bóg twój, przez czterdzieści lat po puszczy, aby cię trapił i doświadczył, ażeby wiadomo było, co w sercu twojem tkwiało, jeźlibyś strzegł przykazania jego, czyli nie.
Deuteronomy	Pwt	5	8	3	Trapił cię niedostatkiem, i dał ci pokarm: mannę, któréjeś nie znał ty i ojcowie twoi, abyć okazał, iż nie samym chlebem żyje człowiek, ale wszelkiem słowem, które wychodzi z ust Pańskich.
Deuteronomy	Pwt	5	8	4	Odzienie twoje, któremeś się odziewał, najmniéj nie zwiotszało, i noga twoja nie starła się: oto czterdziesty rok jest.
Deuteronomy	Pwt	5	8	5	Abyś rozmyślił w sercu twojem, iż jako człowiek ćwiczy syna swego, tak Pan twój ćwiczył ciebie:
Deuteronomy	Pwt	5	8	6	Abyś strzegł przykazania Pana, Boga twego, i chodził drogami jego, i bał się go.
Deuteronomy	Pwt	5	8	7	Albowiem Pan, Bóg twój, wprowadzi cię do ziemie dobréj, ziemie strumieni i wód i źródeł: na któréj polach i górach wynikają rzek głębokości:
Deuteronomy	Pwt	5	8	8	Ziemię pszenice, jęczmienia, i winnic, w której figi i pomagranaty, i oliwnice się rodzą: ziemię oliwy i miodu:
Deuteronomy	Pwt	5	8	9	Gdzie bez wszego niedostatku będziesz jadł chleb twój, i wszystkich rzeczy dostatku zażywać będziesz: któréj kamienie są żelazo, a z gór jéj kruszcze miedzi kopają.
Deuteronomy	Pwt	5	8	10	Abyś, gdy będziesz pożywał i nasycisz się, błogosławił Pana, Boga twego, za ziemię niepospolitą, którąć dał.
Deuteronomy	Pwt	5	8	11	Pilnujże a strzeż się, abyś kiedy nie zapomniał Pana, Boga twego, a nie zaniedbał przykazania jego, i sądów i Ceremonii, które ja dziś przykazuję tobie.
Deuteronomy	Pwt	5	8	12	By zaś, gdy się najesz i nasycisz, domów pięknych nabudujesz, i namieszkasz się w nich, i będziesz miał stada krów i trzody owiec, śrebra i złota, i wszystkich rzeczy dostatek:
Deuteronomy	Pwt	5	8	13	Nie podniosło się serce twoje, i nie wspomniałbyś Pana, Boga twego, który cię wywiódł z ziemie Egipskiéj, z domu niewoli:
Deuteronomy	Pwt	5	8	14	I był przewodnikiem twoim na puszczy wielkiéj i strasznéj, na któréj był wąż tchem palący, i niedźwiadek, i żmija, a żadnéj zgoła nie było wody:
Deuteronomy	Pwt	5	8	15	Który wywiódł strumienie z twardéj skały:
Deuteronomy	Pwt	5	8	16	I karmił cię manną na puszczy, któréj nie znali ojcowie twoi, a utrapiwszy cię i doświadczywszy, na ostatek zmiłował się nad tobą.
Deuteronomy	Pwt	5	8	17	Abyś nię rzekł w sercu twojem: Siła moja a moc ręki mojéj to mi wszystko sprawiły.
Deuteronomy	Pwt	5	8	18	Ale żebyś pomniał na Pana, Boga twego, że on tobie sił dodał, aby wypełnił swe przymierze, o które przysiągł ojcom twoim, jako dzień dzisiejszy pokazuje.
Deuteronomy	Pwt	5	8	19	Ale jeźli zapomniawszy Pana, Boga twego, pójdziesz za bogami cudzymi, a będziesz im służył i kłaniał się im: oto teraz przepowiadam tobie, że koniecznie zginiesz.
Deuteronomy	Pwt	5	8	20	Jako narodowie, które wygubił Pan na wejście twoje, tak i wy zaginiecie, jeźli nie będziecie posłuszni głosu Pana, Boga waszego.
Deuteronomy	Pwt	5	9	1	Słuchaj Izraelu: Ty dziś przejdziesz Jordan, abyś posiadł narody bardzo wielkie, i mocniejsze nad cię, miasta okrutne i wymurowane aż do nieba:
Deuteronomy	Pwt	5	9	2	Lud wielki i wysoki, syny Enacym, któreś sam widział i słyszał, przeciwko którym nikt się sprzeciwić nie może.
Deuteronomy	Pwt	5	9	3	Będziesz tedy wiedział dzisiaj, że Pan, Bóg twój, sam przejdzie przed tobą, ogień pożerający i niszczący, który je skruszy i wygładzi i wytraci przed obliczem twojem prędko, jakoć powiedział.
Deuteronomy	Pwt	5	9	4	Nie mówże w sercu twojem, gdy je wygładzi Pan, Bóg twój, przed tobą: Dla sprawiedliwości mojéj wprowadził mię Pan, abych tę ziemię posiadł, ponieważ dla niezbożności ich wytracone są te narody.
Deuteronomy	Pwt	5	9	5	Albowiem nie dla sprawiedliwości twoich, i prawości serca twego wnidziesz, abyś posiadł ziemię ich; ale iż oni niezbożnie czynili, na wejście twe są wygładzeni: a żeby Pan wypełnił słowo swe, które pod przysięgą obiecał ojcom twoim, Abrahamowi, Izaakowi i Jakóbowi.
Deuteronomy	Pwt	5	9	6	Przeto wiedz, że nie dla sprawiedliwości twoich Pan, Bóg twój, dał tobie w osiadłość tę niepospolitą ziemię: gdyżeś ty jest lud twardego karku.
Deuteronomy	Pwt	5	9	7	Pamiętaj a nie zapominaj, jakoś ku gniewu przywodził Pana, Boga twego, na puszczy: od onego dnia, któregoś wyszedł z Egiptu aż do tego miejsca, zawżdyś przeciwko Panu spór trzymał.
Deuteronomy	Pwt	5	9	8	Bo i na Horeb obruszyłeś go, i rozgniewany chciał cię wygładzić:
Deuteronomy	Pwt	5	9	9	Gdym wstąpił na górę, abych wziął tablice kamienne, tablice przymierza, które uczynił z wami Pan: i trwałem na górze czterdzieści dni i nocy, chleba nie jedząc i wody nie pijąc.
Deuteronomy	Pwt	5	9	10	I dał mi Pan dwie tablicy napisane palcem Bożym, i zamykające w sobie wszystkie słowa, które wam mówił na górze z pośrodku ognia, gdy się zebranie ludu zgromadziło.
Deuteronomy	Pwt	5	9	11	A gdy minęło czterdzieści dni i czterdzieści nocy, dał mi Pan dwie tablicy kamienne, tablice przymierza.
Deuteronomy	Pwt	5	9	12	I rzekł mi: Wstań, a znidź ztąd rychło; bo lud twój, któryś wywiódł z Egiptu, opuścili prędko drogę, którąś im ukazał, i uczynili sobie zlicinę.
Deuteronomy	Pwt	5	9	13	I zasię rzekł Pan do mnie: Widzę, iż ten lud jest twardego karku.
Deuteronomy	Pwt	5	9	14	Puść mię, że go zetrę, i wygładzę imię jego z podniebia: a postanowię ciebie nad ludem, któryby był większy i mocniejszy niźli ten.
Deuteronomy	Pwt	5	9	15	A gdym zstępował z gorającéj góry, dwie tablicy przymierza trzymałem obiema rękoma.
Deuteronomy	Pwt	5	9	16	A ujrzałem, żeście zgreszyli Panu, Bogu waszemu, i uczyniliście sobie cielca litego, a opuściliście rychło drogę jego, którą wam okazał:
Deuteronomy	Pwt	5	9	17	Porzuciłem tablice z ręku moich, i stłukłem je przed oczyma waszemi.
Deuteronomy	Pwt	5	9	18	I padłem przed Panem jako pierwéj, przez czterdzieści dni i nocy chleba nie jedząc i wody nie pijąc dla wszystkich grzechów waszych, którycheście nabroili przeciw Panu, i jego do gniewu przywiedli.
Deuteronomy	Pwt	5	9	19	Bom się bał zapalczywości i gniewu jego, którym wzruszony na was, chciał was wygładzić: i wysłuchał mię Pan i tym razem.
Deuteronomy	Pwt	5	9	20	Na Aarona téż bardzo rozgniewany, chciał go zetrzeć: i za niego takież modliłem się.
Deuteronomy	Pwt	5	9	21	A grzech wasz, któryście byli uczynili, to jest cielca, pochwyciwszy spaliłem ogniem, i skruszywszy go w kęsy, a prawie w proch obróciwszy, wrzuciłem w potok, który ciecze z góry.
Deuteronomy	Pwt	5	9	22	W pożarze téż, i w kuszeniu, i u Grobów pożądania draźniliście Pana.
Deuteronomy	Pwt	5	9	23	I kiedy was posłał z Kadesbarne, mówiąc: Wstąpcie a posiądźcie ziemię, którąm wam dał: i wzgardziliście rozkazaniem Pana, Boga waszego, i nie wierzyliście mu, i aniście głosu jego słuchać chcieli;
Deuteronomy	Pwt	5	9	24	Aleście zawsze byli sprzeciwnymi od tego dnia, któregom was poznawać począł.
Deuteronomy	Pwt	5	9	25	I leżałem przed Panem czterdzieści dni i nocy, przez którem go uniżenie prosił, aby was nie wygładził, jako był zagroził:
Deuteronomy	Pwt	5	9	26	I modląc się mówiłem: Panie Boże, nie zatracaj ludu twego i dziedzictwa twego, któreś odkupił w wielkości twojéj, któreś wywiódł z Egiptu mocną ręką.
Deuteronomy	Pwt	5	9	27	Pomnij na sługi twoje, Abrahama, Izaaka i Jakóba: nie patrz na twardość ludu tego, i na niezbożność i na grzech:
Deuteronomy	Pwt	5	9	28	Aby snadź nie rzekli obywatele ziemie, Z któréjeś nas wywiódł: Nie mógł ich Pan wprowadzić do ziemie, którą im obiecał, i nienawidział ich: przeto je wywiódł, aby je pobił na puszczy.
Deuteronomy	Pwt	5	9	29	Którzy są lud twój i dziedzictwo twoje, któreś wywiódł w mocy twéj wielkiéj, i w ramieniu twojem wyciągnionem.
Deuteronomy	Pwt	5	10	1	Na on czas rzekł Pan do mnie: Wygładź sobie dwie tablicy kamienne, jako były pierwsze, a wstąp do mnie na górę: i uczynisz skrzynię drzewianą.
Deuteronomy	Pwt	5	10	2	Napiszę na tablicach słowa, które były na tych, coś je przedtem potłukł, i włożysz je do skrzynie.
Deuteronomy	Pwt	5	10	3	Uczyniłem tedy skrzynię z drzewa Setym: a wygładziwszy dwie tablicy kamienne, na kształt pierwszych, wstąpiłem na górę, mając je w ręku.
Deuteronomy	Pwt	5	10	4	I napisał na tablicach wedle tego, co pierwéj był napisał, słów dziesięć, które mówił Pan do was na górze z pośrodku ognia, gdy się był lud zgromadził, i dał mi je.
Deuteronomy	Pwt	5	10	5	I wróciwszy się z góry zstąpiłem, i włożyłem tablice do skrzynie, którąm był udziałał, które do tego czasu tam są, jako mi Pan przykazał.
Deuteronomy	Pwt	5	10	6	A synowie Izraelowi ruszyli obóz z Beroth, synów Jakan, do Mosera, gdzie Aaron umarł i pogrzebion jest, miasto którego kapłański urząd odprawował Eleazar, syn jego.
Deuteronomy	Pwt	5	10	7	Ztamtąd przyszli do Gadgad: z którego miejsca wyciągnąwszy, położyli się obozem w Jethebatha, w ziemi wód i potoków.
Deuteronomy	Pwt	5	10	8	Na ten czas odłączył pokolenie Lewi, aby nosiło skrzynię przymierza Pańskiego, i stało przed nim w służbie, i błogosławiło w imię jego aż do dnia dzisiejszego.
Deuteronomy	Pwt	5	10	9	Przezco nie miał Lewi części ani osiadłości z bracią swą; bo sam Pan jest dziedzictwem jego, jako mu obiecał Pan, Bóg twój.
Deuteronomy	Pwt	5	10	10	A jam stał na górze, jako i pierwéj, czterdzieści dni i nocy: i wysłuchał mię Pan i onego razu, i ciebie zatracić nie chciał.
Deuteronomy	Pwt	5	10	11	I rzekł mi: Idź, a uprzedzaj lud, że wnidzie i posiędzie ziemię, którąm przysiągł ojcom ich, żebym im dał.
Deuteronomy	Pwt	5	10	12	A teraz, Izraelu, czegóż Pan, Bóg twój, żąda od ciebie, jedno abyś się bał Pana, Boga twego, a chodził w drogach jego, a miłował go, i służył Panu, Bogu twemu, ze wszystkiego serca, twego, i ze wszystkiéj dusze twojéj:
Deuteronomy	Pwt	5	10	13	A żebyś strzegł przykazania Pańskiego i Ceremonii jego, które ja dziś tobie przykazuję, abyć się dobrze działo?
Deuteronomy	Pwt	5	10	14	Oto Pana, Boga twego, jest niebo, i niebo nieba, ziemia i wszystko, co jest na niéj.
Deuteronomy	Pwt	5	10	15	A wżdy z ojcami twymi spoił się Pan, i umiłował je, i obrał nasienie ich po nich, to jest was, ze wszystkich narodów, jako się dziś pokazuje.
Deuteronomy	Pwt	5	10	16	A tak obrzeżcie odrzezek serca waszego, a karku waszego daléj nie zatwardzajcie;
Deuteronomy	Pwt	5	10	17	Albowiem Pan, Bóg wasz, sam jest Bogiem bogów, i Panem panujących. Bóg wielki i możny i straszny, który nie przyjmuje osoby, ani darów.
Deuteronomy	Pwt	5	10	18	Czyni sąd sierocie i wdowie, miłuje przychodnia, i daje żywność i odzienie.
Deuteronomy	Pwt	5	10	19	I wy tedy miłujcie przychodnie; boście i sami byli przychodniami w ziemi Egipskiéj.
Deuteronomy	Pwt	5	10	20	Pana, Boga twego, będziesz się bał i jemu samemu służył: będziesz stał przy nim, i w imię jego przysięgać będziesz.
Deuteronomy	Pwt	5	10	21	On jest chwała twoja, i Bóg twój, który uczynił z tobą te wielmożne i straszliwe rzeczy, które widziały oczy twoje.
Deuteronomy	Pwt	5	10	22	W siedmidziesiąt dusz zstąpili ojcowie twoi do Egiptu: a teraz oto rozmnożył cię Pan, Bóg twój, jako gwiazdy niebieskie.
Deuteronomy	Pwt	5	11	1	Miłuj tedy Pana, Boga twego, i chowaj przykazania jego i Ceremonie, sądy i mandaty przez wszystek czas.
Deuteronomy	Pwt	5	11	2	Poznajcie dziś, czego nie znają synowie wasi, którzy nie widzieli kary Pana, Boga waszego, wielkości jego, i mocnéj ręki i ramienia wyciągnionego,
Deuteronomy	Pwt	5	11	3	Znaków i spraw, które uczynił wpośród Egiptu Pharaonowi królowi, i wszystkiéj ziemi jego:
Deuteronomy	Pwt	5	11	4	I wszystkiemu wojsku Egiptyanów i koniom i wozom: jako je okryły wody morza czerwonego, gdy was gonili, i zgładził je Pan aż do dnia dzisiejszego:
Deuteronomy	Pwt	5	11	5	Wam téż co uczynił na puszczy, ażeście przyszli na to miejsce:
Deuteronomy	Pwt	5	11	6	I Dathan i Abiron, synom Eliab, który był synem Ruben, które otworzywszy paszczekę swą ziemia pożarła z domy i z namioty i ze wszystką majętnością ich, którą mieli w pośrodku Izraela.
Deuteronomy	Pwt	5	11	7	Oczy wasze widziały wszystkie sprawy Pańskie wielkie, które uczynił,
Deuteronomy	Pwt	5	11	8	Abyście strzegli wszystkie przykazania jego, które ja wam dziś przykazuję: i mogli wniść i posiąść ziemię, do któréj wchodzicie,
Deuteronomy	Pwt	5	11	9	I żyć w niéj przez czas długi: którą pod przysięgą obiecał Pan ojcom waszym, i nasieniu ich, mlekiem i miodem płynącą.
Deuteronomy	Pwt	5	11	10	Ziemia bowiem, do któréj wchodzisz posiąść ją, nie jest jako ziemia Egipska, z którejeś wyszedł, gdzie posiawszy nasienie na kształt ogrodów, wody prowadzą oblewające.
Deuteronomy	Pwt	5	11	11	Ale jest ziemia górzysta i polista, z nieba dżdżu czekająca:
Deuteronomy	Pwt	5	11	12	Którą Pan, Bóg twój, zawsze nawiedza, a oczy jego na niéj są od początku roku aż do końca jego.
Deuteronomy	Pwt	5	11	13	Jeźli tedy będziecie posłuszni rozkazaniem moim, które ja wam dziś przykazuję, abyście miłowali Pana, Boga waszego, i służyli mu ze wszystkiego serca waszego, i ze wszystkiéj dusze waszéj:
Deuteronomy	Pwt	5	11	14	Da deszcz ziemi waszéj, wczesny i późny, abyście zebrali zboże i wino i oliwę:
Deuteronomy	Pwt	5	11	15	I siano z pól na żywność dobytków, i abyście sami jedli i nasycili się.
Deuteronomy	Pwt	5	11	16	Strzeżcież, by się snadź uwiodło serce wasze, i nie odstąpili od Pana i służyli cudzym bogom i kłaniali się im:
Deuteronomy	Pwt	5	11	17	A Pan rozgniewany nie zamknął nieba, i dżdże nie padały, ani ziemia dawała urodzaju swego, i sami zginęli prędko z ziemie wybornéj, którą wam Pan dać ma
Deuteronomy	Pwt	5	11	18	Włóżcie te słowa moje do serc i do myśli waszych, a zawieście je na znak na rękach, i między oczyma waszemi połóżcie
Deuteronomy	Pwt	5	11	19	Nauczajcie syny wasze, aby je rozmyślali, kiedy siedzieć będziesz w domu twym, i chodzić będziesz w drodze, i układziesz się i wstaniesz.
Deuteronomy	Pwt	5	11	20	Napiszesz je na podwojach i drzwiach domu twego:
Deuteronomy	Pwt	5	11	21	Aby się rozmnożyły dni twoje i synów twoich w ziemi, którą przysiągł Pan ojcom twoim, żeby dał im, póki niebo wisi nad ziemią.
Deuteronomy	Pwt	5	11	22	Jeźli bowiem strzedz będziecie rozkazali, które ja wam przykazuję, i czynić je będziecie, abyście miłowali Pana, Boga waszego, i chodzili we wszystkich drogach jego, trzymając się go,
Deuteronomy	Pwt	5	11	23	Wytraci Pan wszystkie te narody przed obliczem waszem, i posiędziecie je, które są większe i mocniejsze niźli wy.
Deuteronomy	Pwt	5	11	24	Wszelkie miejsce, na które stąpi noga wasza, wasze będzie: od puszczy i od Libanu, od rzeki wielkiéj Euphratesa aż do morza zachodniego będą granice wasze.
Deuteronomy	Pwt	5	11	25	Żaden nie stanie przeciwko wam, strach wasz i bojaźń puści Pan, Bóg wasz, na każdą ziemię, którą deptać będziecie, jako wam powiedział.
Deuteronomy	Pwt	5	11	26	Oto kładę przed oczy wasze dziś błogosławieństwo i przeklęctwo.
Deuteronomy	Pwt	5	11	27	Błogosławieństwo: jeźli posłuszni będziecie przykazaniu Pana, Boga waszego, które ja wam dziś przykazuję.
Deuteronomy	Pwt	5	11	28	Przeklęctwo: jeźli nie będziecie posłuszni mandatom Pana, Boga waszego, ale zstąpicie z drogi, którą ja wam teraz ukazuję, i pójdziecie za bogami cudzymi, których nie znacie.
Deuteronomy	Pwt	5	11	29	A gdy cię wprowadzi Pan, Bóg twój, do ziemie, do któréj idziesz nie i na mieszkanie: położysz błogosławieństwo na górze Garyzym, przeklęctwo na górze Hebal:
Deuteronomy	Pwt	5	11	30	Które są za Jordanem, za drogą, która idzie na zachód słońca, w ziemi Chananejczyka, który mieszka w polach przeciw Galgala, która jest podle doliny ciągnącéj się i zachodzącéj daleko.
Deuteronomy	Pwt	5	11	31	Wy bowiem przejdziecie Jordan, abyście posiedli ziemię, którą Pan, Bóg wasz, da wam, abyście ją mieli i posiedli.
Deuteronomy	Pwt	5	11	32	Patrzcież tedy, abyście wypełnili Ceremonie i sądy, które ja dziś położę przed oczy wasze.
Deuteronomy	Pwt	5	12	1	Te są przykazania i sądy, które czynić macie w ziemi, którą Pan, Bóg ojców twoich, da tobie, abyś ją posiadł po wszystkie dni, których chodzić będziesz po ziemi.
Deuteronomy	Pwt	5	12	2	Wywróćcie wszystkie miejsca, na których chwalili poganie, które posiędziecie, bogi swoje, na górach wysokich i pagórkach, i pod każdem drzewem gałęzistem.
Deuteronomy	Pwt	5	12	3	Porozwalajcie ołtarze ich, i połamcie słupy, gaje ogniem spalcie, bałwany pokruszcie, wygładźcie imiona ich z onych miejsc.
Deuteronomy	Pwt	5	12	4	Nie uczynicie tak Panu, Bogu waszemu:
Deuteronomy	Pwt	5	12	5	Ale na miejsce, które obierze Pan, Bóg wasz, ze wszech pokoleń waszych, aby tam położył imię swoje, i mieszkał na niem, przyjdziecie.
Deuteronomy	Pwt	5	12	6	I ofiarować będziecie na miejscu onem całopalenia i ofiary wasze, dziesięciny i pierwociny rąk waszych, i śluby i dary i pierworodne krów i owiec.
Deuteronomy	Pwt	5	12	7	I tam będziecie jeść przed oczyma Pana, Boga waszego: i weselić się będziecie we wszem, do czego ściągniecie rękę wy i domy wasze, w których będzie wam błogosławił Pan, Bóg wasz.
Deuteronomy	Pwt	5	12	8	Nie będziecie tam czynić, co mu tu dziś czynimy, każdy, co się mu dobrze zda.
Deuteronomy	Pwt	5	12	9	Boście aż do tego czasu nie przyszli do odpoczynienia i osiadłości, którą wam da Pan, Bóg wasz.
Deuteronomy	Pwt	5	12	10	Przejdziecie Jordan, i mieszkać będziecie w ziemi, którą wam da Pan, Bóg wasz: żebyście odpoczynęli od wszystkich nieprzyjaciół wokoło i bez wszelkiéj bojażni mieszkali na miejscu,
Deuteronomy	Pwt	5	12	11	Które obierze Pan, Bóg wasz, aby imię jego było na niem, tam wszystko, co przykazuję, znosić będziecie: całopalenia i ofiary i dziesięciny i pierwociny rąk waszych, i cokolwiek przedniego jest w darzech, które ślubicie Panu.
Deuteronomy	Pwt	5	12	12	Tam używać będziecie przed Panem, Bogiem waszym, wy i synowie i córki wasze, słudzy i służebnice, i Lewita, który w mieściech waszych mieszka; bo nie ma inszego działu i osiadłości między wami.
Deuteronomy	Pwt	5	12	13	Strzeż, abyś nie ofiarował całopalenia twojego na każdem miejscu, które ujrzysz:
Deuteronomy	Pwt	5	12	14	Ale na tem, które obierze Pan, w jednem z pokolenia twojem, będziesz ofiarował ofiary, i uczynisz, cokolwiek przykazuję tobie.
Deuteronomy	Pwt	5	12	15	A jeźlibyś chciał jeść, i jedzenie mięsa podobałoćby się, zabij a jedz według błogosławieństwa Pana, Boga twego, które tobie dał w mieściech twoich: choć nieczyste będzie, to jest mające zmazę i ułomne: chocia czyste, to jest całe i bez zmazy, które się ofiarować godzi, jako sarnę i jelenia jeść będziesz.
Deuteronomy	Pwt	5	12	16	Bez jedzenia tylko krwie, którą na ziemię jako wodę wylejesz.
Deuteronomy	Pwt	5	12	17	Nie będziesz mógł jeść w miasteczkach twoich dziesięciny zboża, i wina, i oliwy twojéj, pierworództwa bydła i drobiu, i wszystkich rzeczy, którebyś ślubował, i dobrowolnie ofiarować chciał, i pierwocin rąk twoich.
Deuteronomy	Pwt	5	12	18	Ale przed Panem, Bogiem twoim, jeść je będziesz, na miejscu, które obierze Pan, Bóg twój, ty i syn twój i córka twoja, i sługa i służebnica, i Lewit, który mieszka w mieściech twoich: i będziesz się weselił i posilał przed Panem, Bogiem twoim, we wszystkiem, do czego ściągniesz rękę twoję.
Deuteronomy	Pwt	5	12	19	Strzeż, abyś nie opuszczał Lewity, przez wszystek czas, którego mieszkasz na ziemi.
Deuteronomy	Pwt	5	12	20	Gdy rozprzestrzeni Pan, Bóg twój, granice twoje, jakoć powiedział, a będziesz chciał jeść mięsa, którego pragnie dusza twoja:
Deuteronomy	Pwt	5	12	21	A miejsce, któreby obrał Pan, Bóg twój, aby tam było imię jego, jeźli daleko będzie: zabijesz z bydła i z drobiu, które mieć będziesz, jakom ci przykazał, i będziesz jadł w miasteczkach twoich, jakoć się podoba.
Deuteronomy	Pwt	5	12	22	Jako jedzą sarnę i jelenia, tak ono jeść będziesz: i czysty jako i nieczysty pospołu jeść będą.
Deuteronomy	Pwt	5	12	23	Tylko się tego strzeż, abyś krwie nie jadł; bo krew ich jest miasto dusze: i przetóż nie masz jeść dusze z mięsem.
Deuteronomy	Pwt	5	12	24	Ale na ziemię wylejesz jako wodę,
Deuteronomy	Pwt	5	12	25	Aby się dobrze działo tobie i synom twoim po tobie, gdy uczynisz, co się podoba przed oczyma Pańskiemi.
Deuteronomy	Pwt	5	12	26	A co poświęcisz i poślubisz Panu, weźmiesz i przyjdziesz na miejsce, które obierze Pan:
Deuteronomy	Pwt	5	12	27	I ofiarujesz ofiary twoje, mięso i krew, na ołtarzu Pana, Boga twego, krew ofiar wylejesz na ołtarzu: a mięso sam jeść będziesz.
Deuteronomy	Pwt	5	12	28	Strzeżże a słuchaj wszystkiego, co ja przykazuję tobie, aby dobrze było tobie i synom twoim po tobie na wieki, gdy będziesz czynił, co jest dobrego i przyjemnego przed oczyma Pana, Boga twego.
Deuteronomy	Pwt	5	12	29	Gdy wytraci Pan, Bóg twój, przed obliczem twojem narody, do których wnidziesz posięść je, a posiędziesz je, i mieszkać będziesz w ziemi ich,
Deuteronomy	Pwt	5	12	30	Strzeż, abyś ich nie naśladował, gdy na twoje wejście będą wygładzeni, i nie pytał się o Ceremoniach ich, mówiąc: Jako chwalili ci narodowie bogi swoje, tak i ja chwalić będę.
Deuteronomy	Pwt	5	12	31	Nie uczynisz tak Panu, Bogu twemu; wszystkie bowiem brzydliwości, których nienawidzi Pan, czynili bogom swoim, ofiarując syny i córki, i paląc ogniem.
Deuteronomy	Pwt	5	12	32	Co przykazuję tobie, to tylko czyń Panu: a nic nie przydawaj ani umniejszaj.
Deuteronomy	Pwt	5	13	1	Jeźli powstanie w pośrodku ciebie prorok, albo któryby mówił, że sen widział i opowiedziałby znak i cudo
Deuteronomy	Pwt	5	13	2	A stałoby się tak, jako powiedział i rzekłby ci: Pójdźmy a naśladujmy bogów obcych, których nie znasz, a służmy im:
Deuteronomy	Pwt	5	13	3	Nie usłuchasz słów onego proroka albo widosna; bo kusi was Pan, Bóg wasz, aby jawno było, jeźli go miłujecie, czy nie, ze wszystkiego serca, i ze wszystkiéj dusze waszéj.
Deuteronomy	Pwt	5	13	4	Pana, Boga waszego, naśladujcie, a jego się bójcie, i strzeżcie przykazania jego, i słuchajcie głosu jego: jemu służyć będziecie, i jego się będziecie trzymać.
Deuteronomy	Pwt	5	13	5	A on prorok albo snów wymyślacz zabit będzie; bo mówił, aby was odwiódł od Pana, Boga waszego, który was wywiódł z ziemie Egipskiéj, i odkupił was z domu niewoli, aby cię uwiódł w błąd z drogi, którą tobie przykazał Pan, Bóg twój: a zniesiesz złe z pośród siebie.
Deuteronomy	Pwt	5	13	6	Jeźliby cię chciał namówić brat twój, syn matki twojéj, albo syn twój, albo córka, albo żona, która jest na łonie twojem, albo przyjaciel, którego miłujesz jako duszę swoję, potajemnie mówiąc: Pójdźmy, a służmy bogom cudzym, których nie znasz ty i ojcowie twoi,
Deuteronomy	Pwt	5	13	7	Wszystkich wokół narodów, którzy blisko albo daleko są od początku aż do końca ziemie:
Deuteronomy	Pwt	5	13	8	Nie przyzwalaj mu, ani słuchaj, ani mu niech nie przepuszcza oko twoje, żebyś się nad nim zmiłował, i zataił go:
Deuteronomy	Pwt	5	13	9	Ale natychmiast zabijesz, niechaj najprzód będzie na nim ręka twoja, a potem wszystek lud niech puści rękę.
Deuteronomy	Pwt	5	13	10	Kamieńmi utłoczon zabit będzie; bo cię chciał oderwać od Pana, Boga twego, który cię wywiódł z ziemie Egipskiéj, z domu niewoli.
Deuteronomy	Pwt	5	13	11	Aby wszystek Izrael usłyszawszy bał się, a żadną miarą więcéj nie uczynił nic téj rzeczy podobnego.
Deuteronomy	Pwt	5	13	12	Jeźli usłyszysz w jednem miast twoich, które Pan, Bóg twój, da tobie ku mieszkaniu, niektóre mówiące:
Deuteronomy	Pwt	5	13	13	Wyszli synowie Belial z pośrodku ciebie, i odwrócili obywatele miasta swego i rzekli: Pójdźmy a służmy cudzym bogom, których nie znacie:
Deuteronomy	Pwt	5	13	14	Pytaj się usilnie i z pilnością, dowiedziawszy się prawdy: jeźli najdziesz, że pewna, co powiadają i że ta brzydłość skutkiem się wypełniła:
Deuteronomy	Pwt	5	13	15	Wnet wybijesz obywatele miasta onego w paszczęce miecza, i zgładzisz je i wszystko, co w niem jest, aż do bydlęcia.
Deuteronomy	Pwt	5	13	16	Cokolwiekby téż było sprzętu, zgromadzisz w pośród ulic jego, i z samem miastem zapalisz, tak żebyś wszystko zniszczył Panu, Bogu twemu, i było grobem wiekuistym: nie będzie więcéj budowane,
Deuteronomy	Pwt	5	13	17	Ani przylgnie nic do ręki twéj z onego przeklęctwa: aby się odwrócił Pan od gniewu zapalczywości swojéj, i zmiłował się nad tobą, i rozmnożył cię, jako przysiągł ojcom twoim:
Deuteronomy	Pwt	5	13	18	Gdy będziesz słuchał głosu Pana, Boga twego, strzegąc wszystkiego przykazania jego, które ja dziś przykazuję tobie, abyś czynił, co się podoba, przed oczyma Pana, Boga twego.
Deuteronomy	Pwt	5	14	1	Synami bądźcie Pana, Boga waszego: nie będziecie się rzazać, ani czynić będziecie łysiny nad umarłym.
Deuteronomy	Pwt	5	14	2	Boś lud święty jest Panu, Bogu twemu, a ciebie obrał, abyś mu był za lud osobliwy, ze wszystkich narodów, którzy są na ziemi.
Deuteronomy	Pwt	5	14	3	Nie jadajcie rzeczy, które nieczyste są.
Deuteronomy	Pwt	5	14	4	Ten jest zwierz, który jeść będziecie, wołu i owcę i kozę.
Deuteronomy	Pwt	5	14	5	Jelenia i sarnę, bawoła, dziką kozę, łanią, oryxa i wielbłądoparda.
Deuteronomy	Pwt	5	14	6	Wszelkie zwierzę, które dzieli na dwoje kopyto a przeżuwa, jeść będziecie.
Deuteronomy	Pwt	5	14	7	A z tych zaś, które przeżuwają, ale kopyta nie dzielą, jeść nie macie: jako wielbłąda, zająca, jeża. Te, iż przeżuwają, a kopyta nie dzielą, nieczyste wam będą.
Deuteronomy	Pwt	5	14	8	Świnia téż, że dzieli kopyto a nie przeżuwa, nieczysta będzie: mięsa ich jeść nie będziecie, a ścierwu się nie dotkniecie.
Deuteronomy	Pwt	5	14	9	To jeść będziecie ze wszystkich mieszkających w wodzie: które mają skrzele i łuski, jedzcie:
Deuteronomy	Pwt	5	14	10	Które bez skrzeli i łuski są, nie jedzcie; bo są nieczyste.
Deuteronomy	Pwt	5	14	11	Wszystkie ptaki czyste jedzcie.
Deuteronomy	Pwt	5	14	12	Nieczystych nie jedzcie, to jest: orła i grypha i orła morskiego,
Deuteronomy	Pwt	5	14	13	Ixiona i sempa i kanie, według rodzaju swego.
Deuteronomy	Pwt	5	14	14	I wszego rodzaju kruczego.
Deuteronomy	Pwt	5	14	15	I strusia i sowy i łyski i jastrząba, według rodzaju swego.
Deuteronomy	Pwt	5	14	16	Herodyona i łabędzia i ibę.
Deuteronomy	Pwt	5	14	17	I norka, porphyryona, i nocnego kruka, bąka, i charadryona, każde według rodzaju swego: dudka téż i nietoperza.
Deuteronomy	Pwt	5	14	18	I wszelkie, które płaza a skrzydełka ma, nieczyste będzie, i nie będzie jedzono.
Deuteronomy	Pwt	5	14	19	Wszelkie, co czyste jest, jedzcie.
Deuteronomy	Pwt	5	14	20	A cokolwiek zdechliną jest, nie jedzcie z niego: przychodniowi, który jest między bramami twemi, daj żeby jadł, albo mu przedaj; boś ty jest lud święty Pana, Boga twego.
Deuteronomy	Pwt	5	14	21	Nie warz koźlęcia w mleku matki jego.
Deuteronomy	Pwt	5	14	22	Dziesiątą część oddzielisz ze wszystkich pożytków twoich, które się rodzą na ziemi na każdy rok.
Deuteronomy	Pwt	5	14	23	I będziesz jadł przed oczyma Pana, Boga twego, na miejscu, które obierze, aby na niem wzywano imienia jego: dziesięcinę zboża twego i wina i oliwy, i pierworodne z bydła i z owiec twoich, abyś się nauczył bać Pana, Boga twego, na każdy czas.
Deuteronomy	Pwt	5	14	24	A gdy dalsza będzie droga, i miejsce, któreby obrał Pan, Bóg twój, i błogosławił ci, a nie będziesz mógł do niego tych wszystkich rzeczy donieść:
Deuteronomy	Pwt	5	14	25	Przedasz wszystko i w pieniądze obrócisz, i poniesiesz ręką twoją, i pójdziesz na miejsce, któreby obrał Pan, Bóg twój.
Deuteronomy	Pwt	5	14	26	I kupisz z tychże pieniędzy, cokolwiek ci się będzie podobało, bądź z wołów, bądź z owiec, wina téż i sycery, i wszego, czego pożąda dusza twoja: a będziesz jadł przed Panem, Bogiem twoim, i będziesz używał ty i dom twój.
Deuteronomy	Pwt	5	14	27	I Lewit, który jest między bramami twemi: strzeż, abyś go nie opuszczał; bo niema innéj części w osiadłości twojéj.
Deuteronomy	Pwt	5	14	28	Roku trzeciego odłączysz drugą dziesięcinę ze wszego, coć się rodzi na on czas, i odłożysz w domu swoim.
Deuteronomy	Pwt	5	14	29	I przyjdzie Lewit, który nie ma inszéj części ani osiadłości z tobą, i przychodzień i sierota i wdowa, którzy są między bramami twemi, i będą jeść, i nasycą się, abyć błogosławił Pan, Bóg twój, we wszystkich sprawach rąk twoich, które czynić będziesz.
Deuteronomy	Pwt	5	15	1	Siódmego roku będziesz czynił odpust,
Deuteronomy	Pwt	5	15	2	Który tym porządkiem obchodzony będzie: Któremu co winien przyjaciel albo bliźni i brat jego, nie będzie się mógł upominać; bo jest rok odpuszczenia Pańskiego.
Deuteronomy	Pwt	5	15	3	Od gościa i przychodnia wyciągać będziesz: u sąsiada i bliskiego nie będziesz miał mocy upominać się.
Deuteronomy	Pwt	5	15	4	A zgoła ubogi i żebrak nie będzie między wami, aby tobie błogosławił Pan, Bóg twój, w ziemi, którąć da w osiadłość.
Deuteronomy	Pwt	5	15	5	Jeźli jednak będziesz słuchał głosu Pana, Boga twego, a strzegł wszystkiego, coć rozkazał, i co ja dziś przykazuję tobie: błogosławić ci będzie, jako obiecał.
Deuteronomy	Pwt	5	15	6	Będziesz pożyczał wielom narodom; a sam u żadnego pożyczać nie będziesz: będziesz panował nad wielą narodów, a nad tobą nikt panować nie będzie.
Deuteronomy	Pwt	5	15	7	Jeźli jeden z braciéj twojéj, którzy mieszkają między bramami miasta twego, w ziemi, którąć da Pan, Bóg twój, do ubóstwa przyjdzie: nie zatwardzisz serca twego, ani ściśniesz ręki:
Deuteronomy	Pwt	5	15	8	Ale ją otworzysz ubogiemu, i pożyczysz, czego baczysz, że potrzebuje.
Deuteronomy	Pwt	5	15	9	Strzeż, abyć snadź nie wkradła się myśl niezbożna, i żebyś nie rzekł w sercu swem: Nadchodzi siódmy rok odpuszczenia: a odwróciłbyś oczy twe od ubogiego brata twego, nie chcąc mu, czego żąda, pożyczyć, by nie wołał przeciwko tobie do Pana, a obróciłoćby się w grzech.
Deuteronomy	Pwt	5	15	10	Ale mu dasz, a nie uczynisz nic chytrze w założeniu potrzeb jego, aby tobie błogosławił Pan, Bóg twój, na wszelki czas, i na wszem, do czego ściągniesz rękę.
Deuteronomy	Pwt	5	15	11	Nie zejdzie na ubogich w ziemi mieszkania twego: przeto ja rozkazuję tobie, abyś otwarzał rękę bratu twemu potrzebującemu i ubogiemu, który z tobą mieszka w ziemi.
Deuteronomy	Pwt	5	15	12	Gdyć będzie przedany brat twój Hebrejczyk albo Hebrejanka, a służyć ci będzie sześć lat, siódmego roku wolnym go wypuścisz.
Deuteronomy	Pwt	5	15	13	A którego wolnością darujesz, żadnym sposobem próżnym mu odejść nie dopuścisz:
Deuteronomy	Pwt	5	15	14	Ale mu dasz na drogę z owiec i z bojewiska i z prasy twojéj, któremi Pan, Bóg twój, błogosławił tobie.
Deuteronomy	Pwt	5	15	15	Pamiętaj, żeś i sam służył w ziemi Egipskiéj, a wybawił cię Pan, Bóg twój, i przetóż ja teraz przykazuję tobie.
Deuteronomy	Pwt	5	15	16	A jeźli rzecze: Nie chcę wyniść; przeto iż cię miłuje i dom twój: a baczy, że się ma dobrze u ciebie:
Deuteronomy	Pwt	5	15	17	Weźmiesz szydło, a przekolesz ucho jego we drzwiach domu twego, i będzie tobie służył na wieki: służebnicy téż także uczynisz.
Deuteronomy	Pwt	5	15	18	Nie odwracaj od nich oczu twoich, gdy je wolno puścisz; bo wedle myta najemnika przez sześć lat służył tobie, abyć błogosławił Pan, Bóg twój, we wszystkich sprawach, które czynisz.
Deuteronomy	Pwt	5	15	19	Z pierworodnych, które się rodzą w bydle i w owcach twoich, cokolwiek jest płci samczéj, poświęcisz Panu, Bogu twemu: nie będziesz robił pierworodnym krowy, ani będziesz strzygł pierworodnych owiec.
Deuteronomy	Pwt	5	15	20	Przed oczyma Pana, Boga twego, będziesz je jadł na każdy rok na miejscu, które obierze Pan, ty i dom twój.
Deuteronomy	Pwt	5	15	21	A jeźliby miało wadę, albo chrome było, albo ślepe, albo na którym członku szpetne, albo ułomne, nie będzie ofiarowane Panu, Bogu twemu.
Deuteronomy	Pwt	5	15	22	Ale między bramami miasta twego zjesz je, tak czysty jako i nieczysty jednako jeść je będzie, jako sarnę albo jelenia.
Deuteronomy	Pwt	5	15	23	To tylko zachowasz, abyś krwie ich nie jadł, ale ją wylejesz na ziemię jako wodę.
Deuteronomy	Pwt	5	16	1	Zachowaj miesiąc nowego zboża, i pierwszy czas wiosny, abyś czynił Phase Panu, Bogu twemu; bo w tym miesiącu wywiódł cię Pan, Bóg twój, z Egiptu w nocy.
Deuteronomy	Pwt	5	16	2	I będziesz ofiarował Phase Panu, Bogu twemu, z owiec i z wołów na miejscu, które obierze Pan, Bóg twój, aby tam mieszkało imię jego.
Deuteronomy	Pwt	5	16	3	Nie będziesz w nie jadł chleba kwaszonego: siedm dni będziesz jadł bez kwasu, chleb utrapienia; boś w strachu wyszedł z Egiptu, abyś pamiętał na dzień wyjścia twego z Egiptu, po wszystkie dni żywota twego.
Deuteronomy	Pwt	5	16	4	Nie ukaże się kwas we wszech granicach twoich przez siedm dni, i nie zostanie z mięsa tego, co ofiarowano jest wieczór dnia pierwszego, aż do zarania.
Deuteronomy	Pwt	5	16	5	Nie będziesz mógł ofiarować Phase w któremkolwiek mieście twojem, które Pan, Bóg twój, da tobie.
Deuteronomy	Pwt	5	16	6	Ale na miejscu, które obierze Pan, Bóg twój, aby tam przebywało imię jego, ofiarujesz Phase w wieczór na zachodzie słońca, kiedyś wyszedł z Egiptu.
Deuteronomy	Pwt	5	16	7	I upieczesz i zjesz na miejscu, które obierze Pan, Bóg twój, a rano wstawszy, pójdziesz do przybytków twoich.
Deuteronomy	Pwt	5	16	8	Sześć dni będziesz jadł przaśniki: a w dzień siódmy, iż jest zebranie Pana, Boga twego, roboty czynić nie będziesz.
Deuteronomy	Pwt	5	16	9	Siedm tygodniów naliczysz sobie od onego dnia, którego sierp we zboże zapuścisz.
Deuteronomy	Pwt	5	16	10	I będziesz obchodził święto Tygodniów Panu, Bogu twemu, ofiarę dobrowolną ręki twojéj, którą ofiarujesz według błogosławienia Pana, Boga twego.
Deuteronomy	Pwt	5	16	11	I będziesz używał przed Panem, Bogiem twoim, ty i syn twój i córka twoja, sługa twój i służebnica twoja i Lewit, który jest między bramami twemi, i przychodzień i sierota i wdowa, którzy mieszkają z wami, na miejscu, które obierze Pan, Bóg twój, aby tam mieszkało imię jego.
Deuteronomy	Pwt	5	16	12	I będziesz wspominał, iżeś niewolnikiem był w Egipcie: i będziesz strzegł, i czynił, co przykazano.
Deuteronomy	Pwt	5	16	13	Święto téż Kuczek obchodzić będziesz przez siedm dni, gdy zbierzesz z bojewiska i z prasy pożytki twoje.
Deuteronomy	Pwt	5	16	14	I będziesz używał w święto twoje, ty i syn twój i córka, sługa twój i służebnica, Lewit téż i przychodzień i sierota i wdowa, którzy są między bramami twemi.
Deuteronomy	Pwt	5	16	15	Siedm dni Panu, Bogu twemu, święta obchodzić będziesz na miejscu, które obierze Pan, i błogosławić ci będzie Pan, Bóg twój, we wszech urodzajach twoich, i we wszelkiéj sprawie rąk twoich, i będziesz w radości.
Deuteronomy	Pwt	5	16	16	Trzykroć do roku ukaże się każdy mężczyzna twój przed oblicznością Pana, Boga twego, na miejscu, które obierze: na święto Przaśników, na święto Tygodniów i na święto Kuczek: nie ukażesz się przed Panem próżny.
Deuteronomy	Pwt	5	16	17	Ale ofiaruje każdy wedle tego, co będzie miał, podług błogosławieństwa Pana, Boga swego, które mu da.
Deuteronomy	Pwt	5	16	18	Sędzię i urzędniki postanowisz we wszystkich bramach twoich, któreć da Pan, Bóg twój, w każdem pokoleniu twojem, aby sądzili lud sądem sprawiedliwym,
Deuteronomy	Pwt	5	16	19	Ani się na drugą stronę nie nachylali: nie będziesz przyjmował osób, ani brał darów; bo dary zaślepiają oczy mądrych, a odmieniają słowa sprawiedliwych.
Deuteronomy	Pwt	5	16	20	Sprawiedliwie, co jest sprawiedliwego, konać będziesz, abyś żył i posiadł ziemię, którąć da Pan, Bóg twój.
Deuteronomy	Pwt	5	16	21	Nie będziesz sadził gaju i wszelkiego drzewa przy ołtarzu Pana, Boga twego.
Deuteronomy	Pwt	5	16	22	Ani sobie udziałasz, ani postawisz słupa, których nienawidzi Pan, Bóg twój.
Deuteronomy	Pwt	5	17	1	Nie będziesz ofiarował Panu, Bogu twemu, owce i wołu, na którym jest zmaza, albo jaka skaza; bo brzydliwość jest Panu, Bogu twemu.
Deuteronomy	Pwt	5	17	2	Gdyby się naleźli u ciebie w jednéj z bram twoich, któreć da Pan, Bóg twój, mąż albo niewiasta, którzyby uczynili złość przed oczyma Pana, Boga twego, i przestąpili przymierze jego,
Deuteronomy	Pwt	5	17	3	Żeby szli i służyli cudzym bogom, i kłaniali się im, słońcu i księżycowi i wszelkiemu wojsku niebieskiemu, czegom nie przykazał:
Deuteronomy	Pwt	5	17	4	A oznajmionoćby to, i usłyszawszy wywiedziałbyś się pilnie, i nalazłbyś, że prawda jest, i obrzydłość uczyniona jest w Izraelu:
Deuteronomy	Pwt	5	17	5	Wywiedziesz męża i niewiastę, którzy rzecz bardzo złośliwą uczynili, do bram miasta twego, i będą ukamionowani.
Deuteronomy	Pwt	5	17	6	W uściech dwu albo trzech świadków zginie, który będzie zabit: a żadnego niech nie zabijają, gdy jeden przeciw jemu daje świadectwo.
Deuteronomy	Pwt	5	17	7	Ręka świadków pierwsza zabije go, a ręka inszego ludu ostatnia rzuci się nań: abyś odjął złe z pośród siebie.
Deuteronomy	Pwt	5	17	8	Jeźli trudny a wątpliwy u ciebie sąd obaczysz między krwią a krwią, między sprawą a sprawą, trądem a trądem: i sędziów między bramami twemi obaczysz słowa różne, wstań a wstąp na miejsce, które obrał Pan, Bóg twój.
Deuteronomy	Pwt	5	17	9	I przyjdziesz do kapłanów rodu Lewitskiego, i do sędziego, który na on czas będzie, i pytać się od nich będziesz: którzy oznajmią tobie sądu prawdę.
Deuteronomy	Pwt	5	17	10	I uczynisz, cokolwiek ci powiedzą przełożeni miejsca, które obrał Pan, i nauczą cię
Deuteronomy	Pwt	5	17	11	Według zakonu jego: i będziesz zdania ich naśladował: ani ustąpisz ni w prawo ni w lewo.
Deuteronomy	Pwt	5	17	12	A ktoby hardym był, nie chcąc być posłusznym rozkazaniu kapłana, który na on czas służy Panu, Bogu twemu, i dekretu sędziego, umrze on człowiek, i odejmiesz złe z Izraela.
Deuteronomy	Pwt	5	17	13	A wszystek lud usłyszawszy będzie się bał, aby się potem żaden pychą nie nadymał.
Deuteronomy	Pwt	5	17	14	Gdy wnidziesz do ziemie, którąć da Pan, Bóg twój, a posiędziesz ją, i będziesz mieszkał w niéj, i rzeczesz: Postanowię nad sobą króla, jako mają wszystkie narody okoliczne:
Deuteronomy	Pwt	5	17	15	Postanowisz tego, którego Pan, Bóg twój, obierze z liczby braciéj twojéj: nie będziesz mógł innego narodu człowieka królem uczynić, któryby nie był brat twój.
Deuteronomy	Pwt	5	17	16	A gdy będzie postanowiony, nie będzie chował wiele koni, ani zasię wprowadzi ludu do Egiptu, liczbą jazdy zmocniony: zwłaszcza iż wam Pan przykazał, abyście się żadną miarą tąż drogą więcéj nie wracali.
Deuteronomy	Pwt	5	17	17	Nie będzie miał siła żon, któreby przyłudziły serce jego, ani śrebra ani złota niezmierne wagi.
Deuteronomy	Pwt	5	17	18	Ale gdy usiędzie na stolicy królestwa swego, wypisze sobie powtórzenie prawa zakonu tego na księgach, wziąwszy exemplarz od kapłanów pokolenia Lewitskiego.
Deuteronomy	Pwt	5	17	19	I będzie miał z sobą, i będzie je czytał po wszystkie dni żywota swego, aby się uczył bać Pana, Boga swego, i strzedz słów i Ceremonii jego, które w zakonie są przykazane.
Deuteronomy	Pwt	5	17	20	A niech się nie podnosi serce jego w pychę nad bracią swą, ani się uchyla na prawą albo na lewą stronę, aby długi czas królował on sam i synowie jego nad Izraelem.
Deuteronomy	Pwt	5	18	1	Nie będą mieć kapłani i Lewitowie, i wszyscy, którzy z tegoż pokolenia są, części i dziedzictwa z innym Izraelem; bo ofiary Pańskie i obiaty jego jeść będą.
Deuteronomy	Pwt	5	18	2	I nic inszego nie wezmą z osiadłości braciéj swojéj; bo Pan jest ich dziedzictwo, jako im powiedział.
Deuteronomy	Pwt	5	18	3	Ten będzie sąd kapłanów od ludu i od tych, którzy przynoszą ofiary: chocia wołu, chocia owcę ofiarują, dadzą kapłanowi łopatkę i kałdun:
Deuteronomy	Pwt	5	18	4	Pierwociny zboża, wina i oliwy i część wełny z strzyżenia owiec.
Deuteronomy	Pwt	5	18	5	Jego bowiem obrał Pan, Bóg twój, ze wszech pokoleń twoich, aby stał i służył imieniowi Pańskiemu sam i synowie jego na wieki.
Deuteronomy	Pwt	5	18	6	Jeźli wynidzie Lewit z jednego miast twoich, ze wszystkiego Izraela, w którem mieszka, a będzie chciał iść pragnąc miejsca, które Pan obrał:
Deuteronomy	Pwt	5	18	7	Będzie służył w imię Pana, Boga swego, jako i wszyscy bracia jego Lewitowie, którzy stać będą na on czas przed Panem.
Deuteronomy	Pwt	5	18	8	Część pokarmów weźmie téż, którą i inni: oprócz tego, co w mieście jego z ojcowskiego spadku jemu należy.
Deuteronomy	Pwt	5	18	9	Gdy wnidziesz do ziemie, którąć da Pan, Bóg twój, strzeż się, abyś nie chciał naśladować brzydliwości onych narodów.
Deuteronomy	Pwt	5	18	10	Ani się niech nie najduje w tobie, któryby oczyszczał syna swego albo córkę, przewodząc przez ogień: albo któryby się radził praktykarzów, i wierzył snom i wróżkom, i ani niech nie będzie guślarz,
Deuteronomy	Pwt	5	18	11	Ani czarownik, ani ktoby się duchów złych radził, ani wieszczków, albo się od umarłych prawdy dowiadował,
Deuteronomy	Pwt	5	18	12	Tem bowiem wszystkiem brzydzi się Pan, i dla takich złości wygubi je Pan na wejście twoje.
Deuteronomy	Pwt	5	18	13	Doskonałym będziesz i bez zmazy z Panem, Bogiem twoim.
Deuteronomy	Pwt	5	18	14	Narody te, których ziemię posiędziesz, wieszczków i praktykarzów słuchają: ty zasię inaczéj jesteś od Pana, Boga twego, nauczony.
Deuteronomy	Pwt	5	18	15	Proroka z narodu twego i z braciéj twojéj jako mnie, wzbudzi tobie Pan, Bóg twój: tego słuchać będziesz,
Deuteronomy	Pwt	5	18	16	Jakoś żądał u Pana, Boga twego na Horeb, gdy się zgromadzenie zebrało, i rzekłeś: Więcéj nie będę słucliał głosu Pana, Boga mego, a ognia tego bardzo wielkiego więcéj nie ujrzę, abych nie umarł.
Deuteronomy	Pwt	5	18	17	I rzekł mi Pan: Dobrzeć wszystko mówili.
Deuteronomy	Pwt	5	18	18	Proroka im wzbudzę z pośród braciéj ich, podobnego tobie: i włożę słowa moje w usta jego, i będzie mówił do nich wszystko, co mu przykażę.
Deuteronomy	Pwt	5	18	19	A ktoby słów jego, które będzie mówił w imię moje, słuchać nie chciał, ja zemścicielem będę.
Deuteronomy	Pwt	5	18	20	A prorok, któryby hardością zepsowany chciał mówić w imię moje, czegom mu ja nie przykazał, żeby mówił, albo imieniem cudzych bogów, zabit będzie.
Deuteronomy	Pwt	5	18	21	A jeźli tajemną myślą odpowiesz: Jako mogę rozumieć słowo, którego Pan nie mówił?
Deuteronomy	Pwt	5	18	22	Ten znak będziesz miał: Co w imię Pańskie prorok on przepowie, a nie stanie się, tego Pan nie mówił, ale z dumy umysłu swego prorok wymyślił: i przetóż bać się go nie będziesz.
Deuteronomy	Pwt	5	19	1	Gdy wytraci Pan, Bóg twój, narody, których ziemię da tobie i posiędziesz ją, i będziesz mieszkał w jéj mieściech i w domiech:
Deuteronomy	Pwt	5	19	2	Trzy miasta odłączysz sobie w pośrodku ziemie, którą Pan, Bóg twój, da tobie w osiadłość,
Deuteronomy	Pwt	5	19	3	Usławszy pilnie drogę: a na trzy równe części wszystkę ziemię twéj krainy rozdzielisz: aby miał z bliska, który dla mężobójstwa zbiegiem jest, gdzieby mógł ujść.
Deuteronomy	Pwt	5	19	4	To będzie prawo mężobójce uciekającego, którego żywot ma być zachowan: ktoby zabił bliźniego swego niewiedząc, i o którym się pokazuje, że wczoraj i dziś trzeci dzień żadnéj przeciw niemu nienawiści nie miał,
Deuteronomy	Pwt	5	19	5	Ale że poszedł z nim po prostu do lasa rąbać drew, a rąbiąc drzewo wypadłaby siekiera z ręki, i żelazo spadłszy z toporzyska, uderzyłoby przyjaciela jego i zabiło: ten do jednego z przerzeczonych miast uciecze, a będzie żyw:
Deuteronomy	Pwt	5	19	6	By snadź bliski tego, którego krew jest wylana, boleścią wzruszony nie gonił i nie uchwycił go, gdyby dłuższa droga była, i zabiłby onego, który nie jest winien śmierci: ponieważ przeciwko onemu, który zabit jest, pokazuje się, że żadnéj przedtem nienawiści nie miał.
Deuteronomy	Pwt	5	19	7	A przeto przykazuję tobie, abyś trzy miasta, jedno od drugiego równie daleko, oddzielił:
Deuteronomy	Pwt	5	19	8	A gdy Pan, Bóg twój, rozszerzy granice twoje, jako przysiągł ojcom twoim, a dać wszystkę ziemię, którą im obiecał,
Deuteronomy	Pwt	5	19	9	(Jeźli jednak strzedz będziesz rozkazania jego, a uczynisz, co dziś przykazuję tobie, abyś miłował Pana, Boga twego, i chodził drogami jego przez wszystek czas), przydasz sobie trzy drugie miasta i przerzeczonych trzech miast liczbę dwojaką uczynisz.
Deuteronomy	Pwt	5	19	10	Aby nie wylewano krwie niewinnéj w pośród ziemie, którą Pan, Bóg twój, da tobie w osiadłość, abyś nie był krwie winien.
Deuteronomy	Pwt	5	19	11	Lecz jeźli kto mając w nienawiści bliźniego swego, zasadził się na gardło jego, a powstawszy uderzył go, i umarłby, a uciekł do jednego z miast wyżéj namienionych:
Deuteronomy	Pwt	5	19	12	Poślą starsi miasta onego, i porwą go z miejsca ucieczki, i wydadzą go w rękę bliskiemu, którego krew jest wylana, i umrze.
Deuteronomy	Pwt	5	19	13	Nie zmiłujesz się nad nim i odejmiesz krew niewinną z Izraela, abyć się dobrze działo.
Deuteronomy	Pwt	5	19	14	Nie weźmiesz ani przeniesiesz granice sąsiada twego, które założyli przodkowie w majętności twojéj, którąć da Pan, Bóg twój, w ziemi, którą weźmiesz w osiadłość.
Deuteronomy	Pwt	5	19	15	Nie stanie jeden świadek przeciw żadnemu, jakibykolwiek on grzech i złość była: ale w uściech dwu albo trzech świadków stanie każde słowo.
Deuteronomy	Pwt	5	19	16	Jeźliby stanął świadek kłamliwy przeciw człowiekowi, winując go o przestępstwo:
Deuteronomy	Pwt	5	19	17	Staną obaj, którzy mają sprawę przed Panem, przed oblicznością kapłanów i sędziów, którzy na ten czas będą.
Deuteronomy	Pwt	5	19	18	A gdy bardzo pilnie się wywiadując dojdą tego, że fałszywy świadek mówił kłamstwo na brata swego:
Deuteronomy	Pwt	5	19	19	Oddadzą mu, jako bratu swemu uczynić myślił,
Deuteronomy	Pwt	5	19	20	I zniesiesz złe z pośrodku ciebie, aby drudzy usłyszawszy bali się, a żadną miarą nie śmieli nic takowego czynić.
Deuteronomy	Pwt	5	19	21	Nie zmiłujesz się nad nim, ale duszę za duszę, oko za oko, ząb za ząb, rękę za rękę, nogę za nogę wyciągać będziesz.
Deuteronomy	Pwt	5	20	1	Jeźli się ruszysz na wojnę przeciw nieprzyjaciołom twoim, a ujrzysz jezdne i wozy i większe, niżbyś ty miał, nieprzyjacielskiego wojska mnóstwo, nie będziesz się ich bał; bo Pan, Bóg twój, jest z tobą, który cię wywiódł z ziemie Egipskiéj.
Deuteronomy	Pwt	5	20	2	A gdy się już przybliżać będzie potkanie, stanie kapłan przed wojskiem uszykowanem, i będzie tak mówił do ludu:
Deuteronomy	Pwt	5	20	3	Słuchaj Izraelu, wy dziś przeciwko nieprzyjaciołom waszym bitwę ztaczacie: niechże się nie lęka serce wasze, nie bójcie się, nie ustępujcie, ani się ich strachajcie;
Deuteronomy	Pwt	5	20	4	Bo Pan, Bóg wasz, jest w pośrodku was, i za wami przeciw nieprzyjaciołom będzie walczył, aby was wyrwał z niebezpieczeństwa,
Deuteronomy	Pwt	5	20	5	Kapitanowie takież w każdym hufie w uszach wojska obwołają: Który jest człowiek, który zbudował dom nowy, a jeszcze go nie odnowił: niech idzie i wróci się do domu swego, by snadź nie umarł na wojnie, i innyby go odnawiać musiał.
Deuteronomy	Pwt	5	20	6	Który jest człowiek, który nasadził winnicę, a jeszcze ją nie uczynił pospolitą, z którejby się godziło wszystkim pożywać: niech idzie i wróci się do domu swego, by snadź nie umarł na wojnie, a inszyby powinność jego odprawował.
Deuteronomy	Pwt	5	20	7	Który jest człowiek, który zrękował żonę, a nie pojął jéj: niech idzie i wróci się do domu swego, by snadź nie umarł na wojnie, i inszyby ją pojął człowiek.
Deuteronomy	Pwt	5	20	8	To powiedziawszy przydadzą ostatek, i rzeką do ludu: Który jest człowiek bojaźliwy i serca lękliwego: niech idzie i wróci się do domu swego, by nie kaził serca braciéj swéj, jako on sam strachem jest przerażony.
Deuteronomy	Pwt	5	20	9	A gdy umilkną wodzowie wojska i koniec mowy uczynią, każdy swój hufiec ku potkaniu będzie gotował.
Deuteronomy	Pwt	5	20	10	Jeźli kiedy przyciągniesz, abyś dobywał miasta, pierwéj mu pokój ofiarujesz.
Deuteronomy	Pwt	5	20	11	Jeźliż przyjmie a otworzyć bramy, wszystek lud, który w niem jest, zachowan będzie, i będzie tobie służył pod podatkiem.
Deuteronomy	Pwt	5	20	12	Lecz jeźli przymierza nie będzie chciał uczynić, i zacznie przeciw tobie wojnę, będziesz go dobywał.
Deuteronomy	Pwt	5	20	13	A gdy je Pan, Bóg twój, poda w rękę twoje, pobijesz wszystko, co jest w niem płci męzkiej w paszczęce miecza:
Deuteronomy	Pwt	5	20	14	Oprócz niewiast, a niemowląt, bydła i inszych rzeczy, które są w mieście: wszystkę korzyść wojsku podzielisz, i pożywać będziesz z łupu nieprzyjaciół twoich, któryć Pan, Bóg twój, da.
Deuteronomy	Pwt	5	20	15	Tak uczynisz wszystkim miastom, które są bardzo daleko od ciebie, a nie są z tych miast, które weźmiesz w osiadłość,
Deuteronomy	Pwt	5	20	16	A z tych miast, które dane będą tobie, nikogo zgoła żywo nie zostawisz:
Deuteronomy	Pwt	5	20	17	Ale pobijesz w paszczęce miecza, to jest Hethejczyka i Amorrejczyka i Chananejczyka, Pherezejczyka i Hewejczyka i Jebuzejczyka, jakoć Pan, Bóg twój, przykazał:
Deuteronomy	Pwt	5	20	18	Aby snadź was nie nauczyli czynić wszystkich obrzydliwości, które sami czynili bogom swoim: a zgrzeszylibyście przeciw Panu, Bogu waszemu.
Deuteronomy	Pwt	5	20	19	Gdy oblężesz miasto przez czas długi, a obtoczysz je szańcami, abyś go dobył: nie będziesz wycinał drzew, z których jeść się może, ani siekierami wokoło pustoszyć masz krainę; bo drewno jest, a nie człowiek, ani może walczących przeciw tobie przyczynić liczby.
Deuteronomy	Pwt	5	20	20	Lecz jeźli które drzewa nie są rodzące owocu, ale leśne i na insze potrzeby służące: wytnij a sporządź machiny, aż dobędziesz miasta, które przeciwko tobie walczy.
Deuteronomy	Pwt	5	21	1	Gdyby naleziono w ziemi, którą Pan, Bóg twój, da tobie, trupa człowieka zabitego, a nie wiedzianoby o winnym mężobójstwa:
Deuteronomy	Pwt	5	21	2	Wynidą starsi, i sędziowie twoi, i rozmierzą od miejsca trupa odległość każdego miasta okolicznego:
Deuteronomy	Pwt	5	21	3	A które obaczą bliższe nad insze, starsi onego miasta wezmą jałowicę z stada, która nie ciągnęła jarzma, ani ziemie lemieszem próła,
Deuteronomy	Pwt	5	21	4	I zawiodą ją do doliny ostréj i kamienistéj, która nigdy nie jest orana, ani siewu przyjęła, i utną na niéj szyję jałowicy.
Deuteronomy	Pwt	5	21	5	I przystąpią kapłani, synowie Lewi, któreby obrał Pan, Bóg twój, aby mu służyli i błogosławili w imię jego, a według słowa ich każda sprawa, i co jest czyste albo nieczyste, było osądzono.
Deuteronomy	Pwt	5	21	6	I przyjdą starsi miasta onego do zabitego, i omyją ręce swe nad jałowicą, która w dolinie zabita jest.
Deuteronomy	Pwt	5	21	7	I rzeką: Ręce nasze téj krwie nie wylały, ani oczy nie widziały.
Deuteronomy	Pwt	5	21	8	Bądź miłościwy ludowi twemu Izrael, któryś odkupił, Panie, a nie poczytaj krwie niewinnéj w pośrodku ludu Izraelskiego. I będzie odjęta od nich wina krwie.
Deuteronomy	Pwt	5	21	9	A ty daleko będziesz ode krwie niewinnego, która wylana jest, gdy uczynisz, co Pan przykazał.
Deuteronomy	Pwt	5	21	10	Jeźli wynidziesz na wojnę przeciw nieprzyjaciołom twoim, a poda je Pan, Bóg twój, w ręce twoje, i poimasz więźnie,
Deuteronomy	Pwt	5	21	11	A ujrzysz w liczbie poimanych niewiastę nadobną, a rozmiłujesz się jéj, i będziesz ją chciał mieć za żonę,
Deuteronomy	Pwt	5	21	12	Wwiedziesz ją w dom twój: która ogoli włosy i obrzeże paznogcie,
Deuteronomy	Pwt	5	21	13	I złoży odzienie, w którem jest poimana: a siedząc w domu twoim będzie płakać ojca i matki swéj miesiąc jeden, a potem wnidziesz do niéj, i będziesz spał z nią, a będzie żoną twoją.
Deuteronomy	Pwt	5	21	14	A jeźli potem nie będzieć się podobała, puścisz ją wolno, ani będziesz mógł przedać za pieniądze, ani mocą ucisnąć, ponieważeś ją poniżył.
Deuteronomy	Pwt	5	21	15	Jeźli będzie miał człowiek dwie żony, jedne miłą a drugą omierzłą, a miałyby z niego dziatki, a byłby syn omierzłéj pierworodny:
Deuteronomy	Pwt	5	21	16	A chciałby majętność między swe syny rozdzielić: nie będzie mógł syna miłéj uczynić pierworodnym, i przełożyć nad syna omierzłéj.
Deuteronomy	Pwt	5	21	17	Ale syna omierzłéj przyzna za pierworodnego, i da mu z tego, co ma, wszystko dwojako; ten bowiem początkiem jest synów jego, i jemu przynależy pierworództwo.
Deuteronomy	Pwt	5	21	18	Jeźli zrodzi człowiek syna ociętnego i upornego, któryby nie słuchał ojcowskiego albo macierzyńskiego rozkazania, a skarany wzgardziłby posłusznym być:
Deuteronomy	Pwt	5	21	19	Poimają go i powiodą do starszych miasta onego, i do bramy sądowéj,
Deuteronomy	Pwt	5	21	20	I rzeką do nich: Ten nasz syn uporny i ociętny jest, naszego upominania słuchać nie chce, biesiadami się bawi i nierządem i ucztami:
Deuteronomy	Pwt	5	21	21	Kamieńmi go utłoczy lud miasta, i umrze: abyście odjęli złe z pośrodku was, a wszystek Izrael słysząc, aby się bał.
Deuteronomy	Pwt	5	21	22	Gdy popełni człowiek, co śmiercią karano być ma, a skazany na śmierć, zawieszony będzie na szubienicy:
Deuteronomy	Pwt	5	21	23	Nie zostanie na drzewie trup jego, ale tegoż dnia będzie pogrzebiony; bo przeklęty od Boga jest, który wisi na drzewie: i żadną miarą nie splugawisz ziemie twojéj, którąć Pan Bóg da w osiadłość.
Deuteronomy	Pwt	5	22	1	Nie ujrzysz wołu brata twego albo owcę błądzącą, i miniesz, ale przywiedziesz bratu twemu.
Deuteronomy	Pwt	5	22	2	Chociaż nie jest bliski brat twój, ani go znasz, przywiedziesz do domu twego, i będą u ciebie, póki ich szukać będzie twój brat, i odbierze.
Deuteronomy	Pwt	5	22	3	Także uczynisz z osłem i z szatą i z każdą rzeczą brata twego, któraby zginęła: jeźli ją najdziesz, nie zaniedbaj jakoby cudzéj.
Deuteronomy	Pwt	5	22	4	Jeźli ujrzysz osła brata twego, albo wołu, a on padł na drodze, nie przeniesiesz okiem, ale z nim podniesiesz.
Deuteronomy	Pwt	5	22	5	Nie oblecze się niewiasta w męzkie odzienie, ani mąż używać będzie szaty niewieściéj; bo brzydki jest u Pana, który to czyni.
Deuteronomy	Pwt	5	22	6	Jeźli idąc w drodze na drzewie albo na ziemi gniazdo ptasze najdziesz, a matkę na ptaszętach, albo na jajcach siedzącą: nie poimasz jéj z dziećmi:
Deuteronomy	Pwt	5	22	7	Ale odlecieć dopuścisz, mając poimane dzieci: abyć się dobrze działo, a długi czas żył.
Deuteronomy	Pwt	5	22	8	Gdy zbudujesz dom nowy, uczynisz mur dachu wokoło, aby nie była wylana krew w domu twoim, a byłbyś winien, gdyby się kto zemknął, i spadł na dół.
Deuteronomy	Pwt	5	22	9	Nie będziesz posiewał winnice twéj rożnem nasieniem, by się i siew, któryś siał, i co się rodzi z winnice, zaraz nie poświęciło.
Deuteronomy	Pwt	5	22	10	Nie będziesz orał wołem pospołu i osłem.
Deuteronomy	Pwt	5	22	11	Nie obleczesz się w szatę, która z wełny i z lnu jest utkana.
Deuteronomy	Pwt	5	22	12	Sznurki na krajach poczynisz na czterech końcach płaszcza twego, którym się odziewać będziesz.
Deuteronomy	Pwt	5	22	13	Jeźli mąż pojmie żonę, a potemby ją miał w nienawiści,
Deuteronomy	Pwt	5	22	14	I szukałby przyczyn, dla którychby ją opuścił, zarzucając jéj złą sławę, i rzekłby: Pojąłem tę żonę, i wszedłszy do niéj, nie nalazłem ją panną:
Deuteronomy	Pwt	5	22	15	Wezmą ją ojciec i matka jéj, rzecz do sądu przyjdzie: i przyniosą z sobą znaki panieństwa jéj do starszych miasta, którzy są w bramie.
Deuteronomy	Pwt	5	22	16	I rzecze ojciec: Córkę moję dałem temu za żonę, którą iż ma w nienawiści,
Deuteronomy	Pwt	5	22	17	Kładzie na nię złą sławę, że powiada: Nie nalazłem córki twojéj panną: a oto te są znaki panieństwa córki mojéj. I rozwiną odzienie przed starszymi miasta:
Deuteronomy	Pwt	5	22	18	I poimają starsi onego miasta męża i ubiją go,
Deuteronomy	Pwt	5	22	19	Skazując go nadto na sto syklów śrebra, które da ojcowi dziewki, iż puścił złą sławę na pannę Izraelską: i będzie ją miał za żonę, i nie będzie jéj mógł opuścić przez wszystkie dni żywota swego.
Deuteronomy	Pwt	5	22	20	A jeźli prawda jest, co zarzucał, i nie nalazło się w dziewce panieństwo:
Deuteronomy	Pwt	5	22	21	Wyrzucą ją ze drzwi domu ojca jéj, kamieńmi ztłuką ją mężowie miasta onego, i umrze; bo uczyniła hańbę w Izraelu, że nierząd popełniła w domu ojca swego; a odejmiesz złe z pośród siebie.
Deuteronomy	Pwt	5	22	22	Jeźliby mąż spał z żoną drugiego, oboje umrze, to jest cudzołożnik i cudzołożnica; a odejmiesz złe z Izraela.
Deuteronomy	Pwt	5	22	23	Jeźliby dzieweczkę pannę zrękował mąż, a nalazłby ją kto w mieście i leżałby z nią,
Deuteronomy	Pwt	5	22	24	Oboje wywiedziesz do brony miasta onego, i kamieńmi utłuczeni będą: dziewka, że nie wołała będąc w mieście: mężczyzna, iż poniżył żonę bliźniego swego: a odejmiesz złe z pośród siebie.
Deuteronomy	Pwt	5	22	25	Ale jeźli na polu nalazł mąż dziewkę, która zrękowana jest, a uchwyciwszy leżałby z nią, on sam umrze.
Deuteronomy	Pwt	5	22	26	Dziewka nic cierpieć nie będzie, ani jest winna śmierci; bo jako zbójca powstaje przeciw bratu swemu, i zabiją go: tak się i dziewce przydało.
Deuteronomy	Pwt	5	22	27	Sama była na polu, wołała, i nikt nie przybył, ktoby ją wybawił.
Deuteronomy	Pwt	5	22	28	Jeźli najdzie mąż dzieweczkę pannę, która nie ma oblubieńca, a uchwyciwszy będzie spał z nią, a rzecz do sądu przyjdzie:
Deuteronomy	Pwt	5	22	29	Da on, który spał z nią, ojcu dziewki pięćdziesiąt syklów śrebra, i będzie ją miał za żonę, iż ją poniżył: nie będzie jéj mógł opuścić przez w wszystkie dni żywota swego.
Deuteronomy	Pwt	5	22	30	Nie pojmie człowiek żony ojca swego, ani odkryje przykrycia jego.
Deuteronomy	Pwt	5	23	1	Nie wnidzie rzezaniec, który ma ztarte albo wyrznione jądra, i urzniony korzeń, do kościoła Pańskiego.
Deuteronomy	Pwt	5	23	2	Nie wnidzie Mamzer, to jest z nierządnice urodzony do kościoła Pańskiego, aż do dziesiątego pokolenia.
Deuteronomy	Pwt	5	23	3	Ammonit i Moabit, ani po dziesiątem pokoleniu nie wnidą do kościoła Pańskiego na wieki.
Deuteronomy	Pwt	5	23	4	Bo wam nie chcieli zabieżeć z chlebem i z wodą na drodze, kiedyście wyszli z Egiptu, a iż najęli przeciw tobie Balaama, syna Beorowego, z Mezopotamii Syryjskiéj, aby cię przeklinał.
Deuteronomy	Pwt	5	23	5	I nie chciał Pan, Bóg twój, słuchać Balaama, i obrócił przeklęctwo jego w błogosławieństwo twe, dlatego, że cię umiłował.
Deuteronomy	Pwt	5	23	6	Nie uczynisz z nimi pokoju, ani się będziesz starał o ich dobre przez wszystkie dni żywota twego na wieki.
Deuteronomy	Pwt	5	23	7	Nie masz się brzydzić Idumejczykiem; bo brat twój jest, ani Egiptczykiem; boś przychodniem był w ziemi jego.
Deuteronomy	Pwt	5	23	8	Którzy się z nich narodzą, w trzeciem pokoleniu wnidą do kościoła Pańskiego.
Deuteronomy	Pwt	5	23	9	Kiedy wynidziesz przeciw nieprzyjaciołom twoim na wojnę, strzedz się będziesz od wszelkiéj złéj rzeczy.
Deuteronomy	Pwt	5	23	10	Jeźli będzie między wami człowiek, któryby się snem nocnym splugawił, wynidzie za obóz:
Deuteronomy	Pwt	5	23	11	I nie wróci się, aż się ku wieczorowi omyje wodą, a po zachodzie słońca wróci się do obozu.
Deuteronomy	Pwt	5	23	12	Będziesz miał miejsce za obozem, gdzie będziesz wychodził na potrzebę przyrodzoną,
Deuteronomy	Pwt	5	23	13	Niosąc kołek za pasem: a gdy usiędziesz, wykopasz wkoło, a wykopaną ziemią okryjesz to, czegoś pozbył;
Deuteronomy	Pwt	5	23	14	Bo Pan, Bóg twój, chodzi w pośrodku obozu, aby cię wyrwał, i podał ci nieprzyjaciele twoje: i niech będzie obóz twój święty, a niech nie będzie w nim widać żadnego plugastwa, aby cię nie opuścił.
Deuteronomy	Pwt	5	23	15	Nie wydasz niewolnika panu jego, któryby się uciekł do ciebie.
Deuteronomy	Pwt	5	23	16	Będzie mieszkał z tobą na miejscu, które mu się podoba, i w jednem z miast twoich odpocznie: nie zasmucaj go.
Deuteronomy	Pwt	5	23	17	Nie będzie nierządnica z córek Izraelowych, ani nierządnik z synów Izraelowych.
Deuteronomy	Pwt	5	23	18	Nie będziesz ofiarował zapłaty wszetecznice, ani zapłaty psa w domu Pana, Boga twego, cóżkolwiekby było, coś ślubował; bo oboje brzydkość jest u Pana, Boga twego.
Deuteronomy	Pwt	5	23	19	Nie pożyczysz bratu twemu na lichwę pieniędzy, ani zboża, ani żadnéj innéj rzeczy;
Deuteronomy	Pwt	5	23	20	Ale obcemu. Lecz bratu twemu tego, czego mu trzeba, bez lichwy pożyczysz: abyć błogosławił Pan, Bóg twój, w każdéj sprawie twéj w ziemi, do któréj wnidziesz posięść ją.
Deuteronomy	Pwt	5	23	21	Gdy ślub poślubisz Panu, Bogu twemu, nie będziesz zwłaczał oddać; bo się go będzie upominał Pan, Bóg twój: a jeźlibyś zwłaczał, będzieć za grzech poczytano.
Deuteronomy	Pwt	5	23	22	Jeźli nie chcesz obiecać, bez grzechu będziesz.
Deuteronomy	Pwt	5	23	23	Ale co raz wyszło z ust twoich, zachowasz i uczynisz, jakoś obiecał Panu, Bogu twemu, a własną wolą i usty twemi wyrzekłeś.
Deuteronomy	Pwt	5	23	24	Gdy wnidziesz do winnice bliźniego twego, jedz jagód, ileć się podoba: a z winnice z sobą nie wynoś.
Deuteronomy	Pwt	5	23	25	Jeźli wnidziesz we zboże bliźniego twego, rwać kłosy będziesz, i ręką zetrzesz, ale sierpem żąć nie masz.
Deuteronomy	Pwt	5	24	1	Jeźli pojmie człowiek żonę, i będzie ją miał, i nie najdzie łaski przed oczyma jego dla jakiego plugastwa: napisze list rozwodny, i da w rękę jéj, i puści ją z domu swego.
Deuteronomy	Pwt	5	24	2	A gdy odszedłszy pójdzie za inszego męża,
Deuteronomy	Pwt	5	24	3	I onby ją téż miał w nienawiści, i dałby jéj list rozwodny, i puściłby ją z domu swego, alboby więc umarł:
Deuteronomy	Pwt	5	24	4	Nie będzie mógł pierwszy mąż znowu wziąć za żonę; bo jest splugawiona, i stała się brzydką przed Panem: byś nie przyprawił o grzech ziemie twojéj, którąćby Pan, Bóg twój, dał, abyś posiadł.
Deuteronomy	Pwt	5	24	5	Gdy weźmie człowiek świeżo żonę, nie wynidzie na wojnę, ani nań żadna potrzeba pospolita włożona nie będzie, ale wolen będzie bez winy w domu swym, aby się przez jeden rok weselił z żoną swą.
Deuteronomy	Pwt	5	24	6	Nie będziesz brał w zastawie spodniego i zwierzchniego kamienia młyńskiego; albowiem duszę swą zastawił u ciebie.
Deuteronomy	Pwt	5	24	7	Jeźliby się nalazł człowiek, namawiający brata swego z synów Izraelowych, a przedawszy go wziąłby pieniądze: będzie zabit, a odejmiesz złe z pośród siebie.
Deuteronomy	Pwt	5	24	8	Strzeż pilnie, abyś nie wpadł w zarazę trądu, ale uczynisz wszystko, czegokolwdek cię nauczą kapłani rodu Lewitskiego według tego, jakom im przykazał, i wypełnisz z pilnością.
Deuteronomy	Pwt	5	24	9	Pamiętajcie, co uczynił Pan, Bóg wasz, Maryi na drodze, gdyście wychodzili z Egiptu.
Deuteronomy	Pwt	5	24	10	Gdy się będziesz upominał u bliźniego twego jakiéj rzeczy, którąć dłużen: nie wnidziesz do domu jego, abyś wziął zastawę.
Deuteronomy	Pwt	5	24	11	Ale będziesz stał przed domem, a on ci wyniesie, co będzie miał.
Deuteronomy	Pwt	5	24	12	Lecz jeźli ubogi jest, nie przenocuje u ciebie zastawa.
Deuteronomy	Pwt	5	24	13	Ale mu ją zaraz wrócisz przed zachodem słońca, aby śpiąc w odzieniu swojem, błogosławił tobie, ażebyś miał sprawiedliwość przed Panem, Bogiem twoim.
Deuteronomy	Pwt	5	24	14	Nie odmówisz myta potrzebnego i ubogiego brata twego, choć przychodnia, który z tobą mieszka w ziemi, i między bramami twemi.
Deuteronomy	Pwt	5	24	15	Ale tegoż dnia oddasz mu zapłatę prace jego przed zachodem słońca; bo ubogi jest, a z tego żywi duszę swoję, aby nie wołał do Pana przeciw tobie, i byłoćby poczytano za grzech.
Deuteronomy	Pwt	5	24	16	Nie będą zabici ojcowie za syny, ani synowie za ojce; ale każdy za grzech swój umrze.
Deuteronomy	Pwt	5	24	17	Nie wywrócisz sądu przychodnia ani sieroty, ani weźmiesz w zastawie szaty wdowy.
Deuteronomy	Pwt	5	24	18	Pamiętaj, żeś służył w Egipcie, i wybawił cię ztamtąd Pan, Bóg twój: przeto przykazuję tobie, abyś tę rzecz czynił.
Deuteronomy	Pwt	5	24	19	Gdy będziesz żął zboże na swem polu, a zapomniawszy snop zostawisz, nie wrócisz się, abyś go wziął: ale przychodniowi i sierocie i wdowie wziąć dopuścisz, abyć błogosławił Pan, Bóg twój, we wszelkiéj robocie rąk twoich.
Deuteronomy	Pwt	5	24	20	Jeźli zbierzesz owoce oliwne, cokolwiek na drzewiech zostanie, nie wrócisz się, żebyś zebrał: ale zostawisz przychodniowi, sierocie i wdowie.
Deuteronomy	Pwt	5	24	21	Jeźli obierzesz winnicę twoję, nie zbierzesz gron pozostałych: ale się dostaną na potrzebę przychodniowi, sierocie i wdowie.
Deuteronomy	Pwt	5	24	22	Pomnij, żeś i ty służył w Egipcie, i przetoć przykazuję, abyś czynił tę rzecz.
Deuteronomy	Pwt	5	25	1	Jeźli będzie sprawa między którymi, a ucieka się do sędziów: kogo uznają być sprawiedliwym, temu sprawiedliwości zwycięstwo przysądzą, kogo niezbożnym, osądzą za niezbożnego.
Deuteronomy	Pwt	5	25	2	A jeźli tego, który zgrzeszył, obaczą godnego bicia, położą go, i przed sobą bić każą: według miary grzechu, będzie i razów miara.
Deuteronomy	Pwt	5	25	3	Wszakże tak, żeby liczby czterdziestéj nie przeszły, aby szkaradnie posieczony przed oczyma twemi nie odszedł brat twój.
Deuteronomy	Pwt	5	25	4	Nie zawiążesz gęby wołowi trącemu na bojewisku zboże twoje.
Deuteronomy	Pwt	5	25	5	Gdyby mieszkali bracia pospołu, a jeden z nich zszedłby bez potomstwa, żona zmarłego nie pójdzie za innego: ale ją pojmie brat jego i wzbudzi nasienie brata swego.
Deuteronomy	Pwt	5	25	6	I pierworodnego z niéj syna imieniem jego nazowie, aby nie było zgładzone imię jego z Izraela.
Deuteronomy	Pwt	5	25	7	A jeźliby nie chciał pojąć żony brata swego, która mu prawem należy, pójdzie niewiasta do bramy miejskiéj, i uciecze się do starszych, i rzecze: Nie chce brat męża mego wzbudzić imienia brata swego w Izraelu, ani mnie pojąć za żonę.
Deuteronomy	Pwt	5	25	8	I wnet każą go przyzwać i zapytają: jeżli odpowie: Nie chcę jéj wziąć za żonę,
Deuteronomy	Pwt	5	25	9	Przystąpi niewiasta do niego przed starszymi, a ściągnie bót z nogi jego, i plunie mu w twarz jego i rzecze: Tak się stanie człowiekowi, który nie buduje domu brata swego.
Deuteronomy	Pwt	5	25	10	I nazowią imię jego w Izraelu: Dom rozzutego.
Deuteronomy	Pwt	5	25	11	Jeźliby mieli między sobą poswar dwaj mężowie, i jeden z drugim wadzićby się począł: a chcąc żona jednego wyrwać męża swego z ręki mocniejszego, i ściągnęłaby rękę i uchwyciłaby za męzki członek jego:
Deuteronomy	Pwt	5	25	12	Utniesz jéj rękę, ani się zmiękczysz nad nią żadnem miłosierdziem.
Deuteronomy	Pwt	5	25	13	Nie będziesz miał w worku różnych gwichtów, większego i mniejszego:
Deuteronomy	Pwt	5	25	14	Ani będzie w domu twoim korzec większy i mniejszy.
Deuteronomy	Pwt	5	25	15	Wagę będziesz miał sprawiedliwą i prawdziwą, i korzec równy i prawdziwy będziesz miał, abyś długi czas żył na ziemi, którąć Pan, Bóg twój, da.
Deuteronomy	Pwt	5	25	16	Brzydzi się bowiem Pan twój tym, który to czyni, i mierzy go wszelka niesprawiedliwość.
Deuteronomy	Pwt	5	25	17	Pomnij, coć uczynił Amalek w drodze, kiedyś wychodził z Egiptu:
Deuteronomy	Pwt	5	25	18	Jakoć zabieżał, i ostateczne wojska twego, którzy ustawszy odpoczywali, pobił, kiedyś ty był głodem i pracą strapiony: a nie bał się Boga.
Deuteronomy	Pwt	5	25	19	Gdyć tedy Pan, Bóg twój, da odpocznienie, a podbije wszystkie wokół narody w ziemi, którąć obiecał: wygładzisz imię jego z podniebia. Strzeż, abyś nie zapomniał.
Deuteronomy	Pwt	5	26	1	A gdy wnidziesz do ziemie, którąć Pan, Bóg twój, da, abyś osiadł, i posiędziesz ją, i mieszkać w niej będziesz:
Deuteronomy	Pwt	5	26	2	Weźmiesz ze wszego zboża twego pierwociny i włożysz je w kosz, i pójdziesz do miejsca, które Pan, Bóg twój, obierze, aby tam wzywano imienia jego.
Deuteronomy	Pwt	5	26	3	I przystąpiwszy do kapłana, który na on czas będzie, rzeczesz do niego: Wyznawam dziś przed Panem, Bogiem twoim, żem wszedł do ziemie, o którą przysiągł ojcom naszym, żeby ją nam dał.
Deuteronomy	Pwt	5	26	4	I przyjąwszy kapłan kosz z ręki twojéj, postawi przed ołtarzem Pana, Boga twego.
Deuteronomy	Pwt	5	26	5	I będziesz mówił przed oczyma Pana, Boga twego: Syryjczyk prześladował ojca mego, który szedł do Egiptu, i gościem był tam w liczbie bardzo małéj: i rozmnożył się w naród wielki i mocny, i nieprzeliczonego mnóstwa.
Deuteronomy	Pwt	5	26	6	I trapili nas Egiptyanie i prześladowali, kładąc brzemiona bardzo ciężkie:
Deuteronomy	Pwt	5	26	7	I wołaliśmy do Pana, Boga ojców naszych, który nas wysłuchał, i wejrzał na uniżenie nasze i na pracą i na uciśnienie.
Deuteronomy	Pwt	5	26	8	I wywiódł nas z Egiptu ręką mocną i ramieniem wyciągnionem, w strachu wielkim, w znakach i cudach:
Deuteronomy	Pwt	5	26	9	I wprowadził na to miejsce, i podał nam ziemię mlekiem i miodem płynącą.
Deuteronomy	Pwt	5	26	10	A przetóż teraz ofiaruję pierwsze urodzaje zboża ziemie, którą mi dał Pan. I zostawisz je przed oczyma Pana, Boga twego, pokłoniwszy się Panu, Bogu twemu.
Deuteronomy	Pwt	5	26	11	I używać będziesz we wszystkich dobrach, które Pan, Bóg twój, da tobie i domowi twemu, ty i Lewit, i przychodzień, który z tobą jest.
Deuteronomy	Pwt	5	26	12	Gdy wypełnisz dziesięcinę wszech urodzajów twoich, roku dziesięcin trzeciego dasz Lewitowi, i przychodniowi, i sierocie, i wdowie, aby jedli między bramami twemi, i najedli się.
Deuteronomy	Pwt	5	26	13	I rzeczesz przed oczyma Pana, Boga twego: Wyniosłem, co jest poświęcono, z domu mego, i dałem to Lewitowi, i przychodniowi, i sierocie, i wdowie, jakoś mi rozkazał: nie przestąpiłem przykazania twego, anim zapomniał rozkazania twego.
Deuteronomy	Pwt	5	26	14	Nie jadłem z nich w żałobie mojéj, anim ich oddzielił w jakiéjkolwiek nieczystości, anim wydał z tych rzeczy nic na rzecz pogrzebną: byłem posłuszen głosu Pana, Boga mego, i uczyniłem wszystko, jakoś mi przykazał.
Deuteronomy	Pwt	5	26	15	Wejrzyjż z śwdątnice twojéj, i z wysokiego niebios mieszkania, a błogosław ludowi twemu Izraelskiemu i ziemi, którąś nam dał, jakoś przysiągł ojcom naszym, ziemi mlekiem i miodem płynącéj.
Deuteronomy	Pwt	5	26	16	Dzisiaj Pan, Bóg twój, przykazał tobie, abyś czynił te przykazania i sądy: i strzegł, i pełnił ze wszystkiego serca twego i ze wszystkiéj dusze twojéj.
Deuteronomy	Pwt	5	26	17	Panaś dziś obrał, abyć był Bogiem, a żebyś chodził drogami jego, i strzegł Ceremonii jego, i przykazania i sądów, a był posłuszen rozkazaniu jego.
Deuteronomy	Pwt	5	26	18	I Pan obrał cię dziś, abyś mu był ludem osobliwym, tak jakoć powiedział, a żebyś strzegł wszystkiego przykazania jego:
Deuteronomy	Pwt	5	26	19	I żeby cię uczynił wyższym nade wszystkie narody, które stworzył, ku chwale i imieniu i sławie swojéj, abyś był ludem świętym Pana, Boga twego, jako mówił.
Deuteronomy	Pwt	5	27	1	I przykazał Mojżesz i starsi Izraela ludowi, mówiąc: Strzeżcie wszystkiego rozkazania, które wam dziś przykazuję.
Deuteronomy	Pwt	5	27	2	A gdy przejdziecie przez Jordan do ziemie, którąć Pan, Bóg twój, da: postawisz kamienie wielkie, i potynkujesz je wapnem,
Deuteronomy	Pwt	5	27	3	Abyś mógł na nich napisać wszystkie słowa zakonu tego, przeprawiwszy się przez Jordan: abyś wszedł do ziemie, którąć Pan, Bóg twój, da, ziemię mlekiem i miodem płynącą, jako przysiągł ojcom twoim.
Deuteronomy	Pwt	5	27	4	Gdy tedy przejdziecie Jordan, postawcie kamienie, które ja wam dziś przykazuję, na górze Hebal, i potynkujesz je wapnem.
Deuteronomy	Pwt	5	27	5	I zbudujesz tam ołtarz Panu, Bogu twemu, z kamienia, którego się żelazo nie tknęło,
Deuteronomy	Pwt	5	27	6	A z kamienia nie ciosanego i nie wygładzonego: i ofiarujesz na nim całopalenia Panu, Bogu twemu.
Deuteronomy	Pwt	5	27	7	I ofiarujesz ofiary zapokojne, i będziesz tam jadł i używał przed Panem, Bogiem twoim.
Deuteronomy	Pwt	5	27	8	I napiszesz na kamieniach wszystkie słowa zakonu tego znacznie i jaśnie.
Deuteronomy	Pwt	5	27	9	I rzekli Mojżesz i kapłani z rodu Lewitskiego do wszystkiego Izraela: Pilnuj a słuchaj, Izraelu: dzisiaj zostałeś ludem Pana, Boga twego:
Deuteronomy	Pwt	5	27	10	Będziesz słuchał głosu jego, i będziesz czynił rozkazania i sprawiedliwości, które ja przykazuję tobie.
Deuteronomy	Pwt	5	27	11	I przykazał Mojżesz ludowi dnia onego, mówiąc:
Deuteronomy	Pwt	5	27	12	Ci staną na błogosławienie ludowi na górze Garyzym, przeprawiwszy się przez Jordan: Symeon, Lewi, Judas, Issachar, Józeph i Benjamin.
Deuteronomy	Pwt	5	27	13	A przeciwko ci staną na przeklinanie na górze Hebal: Ruben, Gad, Aser, Zabulon, Dan i Nephthali.
Deuteronomy	Pwt	5	27	14	I będą mówić Lewitowie i rzeką do wszech mężów Izraelskich głosem wyniosłym:
Deuteronomy	Pwt	5	27	15	Przeklęty człowiek, który działa rycinę i zlicinę, brzydliwość Pańską, robotę rąk rzemieślniczych, i stawi ją w skrytości. A odpowie wszystek lud, i rzecze: Amen.
Deuteronomy	Pwt	5	27	16	Przeklęty, który nie czci ojca swego i matki. I rzecze wszystek lud: Amen.
Deuteronomy	Pwt	5	27	17	Przeklęty, który przenosi granice bliźniego swego. I rzecze wszystek lud: Amen.
Deuteronomy	Pwt	5	27	18	Przeklęty, który czyni, że ślepy błądzi w drodze. I rzecze wszystek lud: Amen.
Deuteronomy	Pwt	5	27	19	Przeklęty, który wywraca sąd przychodnia, sieroty i wdowy. I rzecze wszystek lud: Amen.
Deuteronomy	Pwt	5	27	20	Przeklęty, który śpi z żoną ojca swego i odkrywa przykrycie łóżka jego. I rzecze wszystek lud: Amen.
Deuteronomy	Pwt	5	27	21	Przeklęty, który nierząd płodzi z wszelakiem bydlęciem. I rzecze wszystek lud: Amen.
Deuteronomy	Pwt	5	27	22	Przeklęty, który śpi z siostrą swoją, z córką ojca swego, albo matki swéj. I rzecze wszystek lud: Amen.
Deuteronomy	Pwt	5	27	23	Przeklęty, który śpi z świekrą swoją. I rzecze wszystek lud: Amen.
Deuteronomy	Pwt	5	27	24	Przeklęty, który tajemnie zabije bliźniego swego. I rzecze wszystek lud: Amen.
Deuteronomy	Pwt	5	27	25	Przeklęty, który bierze dary, aby zabił duszę krwie niewinnéj. I rzecze wszystek lud: Amen.
Deuteronomy	Pwt	5	27	26	Przeklęty, kto nie trwa w słowiech zakonu tego, ani ich skutkiem pełni. I rzecze wszystek lud: Amen.
Deuteronomy	Pwt	5	28	1	A jeźli będziesz słuchał głosu Pana, Boga twego, abyś czynił i zachował wszystkie przykazania jego, które ja dziś przykazuję tobie, uczyni cię Pan, Bóg twój, wyższym nad wszystkie narody, które są na ziemi.
Deuteronomy	Pwt	5	28	2	I przyjdą na cię te wszystkie błogosławieństwa, i imą się ciebie, jeźli jednak słuchać będziesz przykazania jego.
Deuteronomy	Pwt	5	28	3	Błogosławionyś ty w mieście i błogosławiony na polu.
Deuteronomy	Pwt	5	28	4	Błogosławiony owoc żywota twego i owoc ziemie twéj i owoc bydła twojego, stada dobytków twoich i owczarnie owiec twoich.
Deuteronomy	Pwt	5	28	5	Błogosławione gumna twoje i błogosławione ostatki twoje.
Deuteronomy	Pwt	5	28	6	Błogosławiony będziesz ty, wchodząc i wychodząc.
Deuteronomy	Pwt	5	28	7	Da Pan nieprzyjacioły twoje, którzy powstają przeciw tobie, padające przed oczyma twemi: jedną drogą wynidą przeciw tobie, a siedmią dróg uciekać będą przed obliczem twojem.
Deuteronomy	Pwt	5	28	8	Spuści Pan błogosławieństwo na spiżarnie twoje i na wszystkie dzieła rąk twoich, i będzieć błogosławił w ziemi, którą weźmiesz.
Deuteronomy	Pwt	5	28	9	Wystawi cię Pan sobie za lud święty, jakoć przysiągł, jeźli będziesz strzegł przykazania Pana, Boga twego, i chodził drogami jego.
Deuteronomy	Pwt	5	28	10	I ujrzą wszystkie narody ziem, że imię Pańskie wzywane jest nad tobą, i bać się będą ciebie.
Deuteronomy	Pwt	5	28	11	Dać Pan obfitość wszego dobra, owocu żywota twego i owocu bydła twego i owocu ziemie twéj, którą przysiągł Pan ojcom twoim, abyć ją dał.
Deuteronomy	Pwt	5	28	12	Otworzy skarb swój bardzo dobry niebo, aby dało deszcz ziemi twéj czasu swego, i będzie błogosławił wszystkim robotom rąk twoich: i będziesz pożyczał wielom narodom, a sam u nikogo pożyczać nie będziesz.
Deuteronomy	Pwt	5	28	13	Postawi cię Pan głową a nie ogonem: i będziesz zawsze na wierzchu, a nie na spodku, jeźli jednak słuchać będziesz przykazania Pana, Boga twego, które ja dziś przykazuję tobie, a będziesz strzegł i czynił.
Deuteronomy	Pwt	5	28	14	A nie ustąpisz od niego, ni na prawo ni na lewo, ani pójdziesz za bogami cudzymi, ani im służyć będziesz.
Deuteronomy	Pwt	5	28	15	Ale jeźli nie będziesz chciał słuchać głosu Pana, Boga twego, abyś strzegł i czynił wszystko rozkazanie jego i Ceremonie, które ja dziś przykazuję tobie: przyjdą na cię te wszystkie przeklęctwa i chwycą się ciebie.
Deuteronomy	Pwt	5	28	16	Przeklęty będziesz w mieście, przeklęty na polu.
Deuteronomy	Pwt	5	28	17	Przeklęte gumno twoje, i przeklęte ostatki twoje.
Deuteronomy	Pwt	5	28	18	Przeklęty owoc żywota twego i owoc ziemie twojéj, stada wołów twoich, i trzody owiec twoich.
Deuteronomy	Pwt	5	28	19	Przeklęty będziesz wchodząc i przeklęty wychodząc.
Deuteronomy	Pwt	5	28	20	Przepuści Pan na cię głód i łaknienie, i przeklęctwo na wszystkie sprawy, które będziesz czynił: aż cię zetrze i zatraci prędko, dla wynalazków twoich bardzo złych, w którycheś mię opuścił.
Deuteronomy	Pwt	5	28	21	Niech ci przyda Pan morowe powietrze, aż cię wyniszczy z ziemie, do któréj wnidziesz posięść ją.
Deuteronomy	Pwt	5	28	22	Niechaj cię Pan skarze niedostatkiem, gorączką i zimnicą, upaleniem i gorącem i skażonem powietrzem i rdzą, a niech cię dogania, aż wyginiesz.
Deuteronomy	Pwt	5	28	23	Niechaj będzie niebo, które nad tobą jest, miedziane: a ziemia, którą depczesz, żelazna.
Deuteronomy	Pwt	5	28	24	Niech da Pan za deszcz ziemi twojéj proch, a z nieba niech na cię zstąpi popiół, aż będziesz wniwecz obrócon.
Deuteronomy	Pwt	5	28	25	Niechaj cię poda Pan upadającego przed nieprzyjacioły twymi: jedną drogą wychodź przeciwko im, a siedmią uciekaj, a bądź rozproszon po wszystkich królestwach ziemie.
Deuteronomy	Pwt	5	28	26	I niech będzie trup twój pokarmem wszystkim ptakom powietrznym i zwierzom ziemnym: niech nie będzie, ktoby odpędzał.
Deuteronomy	Pwt	5	28	27	Niechaj cię zarazi Pan wrzodem Egipskim, i część ciała, przez którą plugastwa wychodzą, krostami i świerzbem: tak żebyś nie mógł być uleczon.
Deuteronomy	Pwt	5	28	28	Niechaj cię skarze Pan odejściem od rozumu, i ślepotą, i szaleństwem.
Deuteronomy	Pwt	5	28	29	I macaj o południu, jako zwykł macać ślepy w ciemnościach, a nie prostuj dróg twoich: i przez wszystek czas odnoś potwarz, a bądź gwałtem potłumion, ani miej, ktoby cię wybawił.
Deuteronomy	Pwt	5	28	30	Pojmij żonę, a drugi niechaj z nią śpi: dom zbuduj, a w nim nie mieszkaj: nasadź winnicę, a nie zbieraj z niéj wina.
Deuteronomy	Pwt	5	28	31	Wołu twego niech zabiją przed tobą, a nie jedz z niego: osła twego niech porwą przed oczyma twemi, a niech ci go nie wrócą: owce twoje niech będą dane nieprzyjaciołom twoim, a niech nie będzie, ktobyć dopomógł.
Deuteronomy	Pwt	5	28	32	Synowie twoi i córki twe niech będą dane inszemu narodowi, na co będą patrząc oczy twoje i ustawać, patrząc na nie przez cały dzień: a niech nie będzie siły w ręce twojéj.
Deuteronomy	Pwt	5	28	33	Owoce ziemie twéj, i wszystkie prace twoje niechaj poje lud, którego nie znasz: a bądź zawsze potwarz cierpiący i uciśnion po wszystkie dni,
Deuteronomy	Pwt	5	28	34	I zdumiały od strachu tych rzeczy, które będą widziały oczy twoje.
Deuteronomy	Pwt	5	28	35	Niech cię zarazi Pan złym wrzodem na koleniech i na łystach: i niech cię nie mogą uleczyć, od stopy nogi aż do wierzchu twego.
Deuteronomy	Pwt	5	28	36	Zawiedzie cię Pan i króla twego, którego ustawisz nad sobą, do narodu, którego nie znasz, ty i ojcowie twoi: i będziesz tam służył bogom cudzym, drewnu i kamieniu.
Deuteronomy	Pwt	5	28	37	I będziesz stracony, przypowieścią i baśnią wszystkim narodom, do których cię Pan wprowadzi.
Deuteronomy	Pwt	5	28	38	Siew wielki wrzucisz w ziemię, a mało zbierzesz; bo wszystko pożre szarańcza.
Deuteronomy	Pwt	5	28	39	Winnicę nasadzisz i okopasz, a wina pić nie będziesz, i nic z niéj nie zbierzesz; bo ją robacy spustoszą.
Deuteronomy	Pwt	5	28	40	Oliwy mieć będziesz we wszech granicach twoich, a oliwą się mazać nie będziesz; bo opadną i zginą.
Deuteronomy	Pwt	5	28	41	Synów i córek narodzisz, a nie zażyjesz ich; bo je zawiodą w niewolą.
Deuteronomy	Pwt	5	28	42	Wszystkie drzewa twoje i owoce ziemie twojéj rdza zniszczy.
Deuteronomy	Pwt	5	28	43	Przychodzień, który mieszka z tobą, wstąpi na cię, i będzie wyższy: a ty zstąpisz, i będziesz niższy.
Deuteronomy	Pwt	5	28	44	On tobie pożyczać będzie, a ty mu nie będziesz pożyczał: on będzie głową, a ty ogonem.
Deuteronomy	Pwt	5	28	45	I przyjdą na cię wszystkie te przeklęctwa, i goniąc poimają cię, aż zginiesz: żeś nie słuchał głosu Pana, Boga twego, aniś chował przykazania jego i Ceremonii, któreć rozkazał.
Deuteronomy	Pwt	5	28	46	I będą na tobie znaki i cuda, i na plemieniu twojem aż na wieki.
Deuteronomy	Pwt	5	28	47	Przeto, żeś nie służył Panu, Bogu twemu, w weselu i w radości serca, dla wszystkich rzeczy dostatku.
Deuteronomy	Pwt	5	28	48	Będziesz służył nieprzyjacielowi twemu, którego Pan na cię przepuści, w głodzie i w pragnieniu, i w nagości, i we wszelakim niedostatku: i włoży jarzmo żelazne na szyję twoję, aż cię zetrze.
Deuteronomy	Pwt	5	28	49	Przywiedzie na cię Pan naród z daleka i z ostatnich granic ziemie, na podobieństwo orła z pędem lecącego, którego języka nie będziesz mógł rozumieć:
Deuteronomy	Pwt	5	28	50	Naród bardzo wszeteczny, który nie uczci starego, ani się ulituje nad małym,
Deuteronomy	Pwt	5	28	51	I pożre owoc bydła twego i pożytki ziemie twéj, aż zginiesz: i nie zostawić pszenice, wina i oliwy, stad krów i trzód owiec, aż cie wygubi:
Deuteronomy	Pwt	5	28	52	I zetrze we wszystkich miastach twoich, i obalą się mury twoje mocne i wysokie, którymeś dufał we wszystkiéj ziemi twojéj: będziesz oblężon w mieściech twoich we wszystkiéj ziemi twéj, którąć da Ban, Bóg twój.
Deuteronomy	Pwt	5	28	53	I będziesz jadł owoc żywota twego, i mięso synów twoich i córek twoich, któreć Pan, Bóg twój, da, w uciśnieniu i spustoszeniu, którem cię ściśnie twój nieprzyjaciel.
Deuteronomy	Pwt	5	28	54	Człowiek rozkoszny i zbyteczny bardzo, będzie zajrzał bratu swemu, i żonie, która leży na łonie jego,
Deuteronomy	Pwt	5	28	55	Aby im nie dał mięsa synów swoich, które będzie jadł: przeto że nic inszego nie ma w oblężeniu i niedostatku, którym cię spustoszą nieprzyjaciele twoi, we wszystkich mieściech twoich.
Deuteronomy	Pwt	5	28	56	Niewiasta pieszczona a rozkosznica, która po ziemi chodzić nie mogła, ani stopy nóg postawić od rozkoszy i pieszczoty wielkiéj, będzie zajrzała mężowi swemu, który leży na łonie jéj, dla mięsa syna i córki,
Deuteronomy	Pwt	5	28	57	I czepka, który wychodzi z pośród łona jéj, i dla dziatek, które się téjże godziny urodziły; bo je będą jeść potajemnie, dla niedostatku wszech rzeczy w oblężeniu i spustoszeniu, którem cię ściśnie twój nieprzyjaciel w mieściech twoich.
Deuteronomy	Pwt	5	28	58	Jeźli nie będziesz strzegł i czynił wszystkie słowa zakonu tego, które w tych księgach są napisane, a nie będziesz się bał imienia jego chwalebnego i strasznego, to jest Pana, Boga twego:
Deuteronomy	Pwt	5	28	59	Rozmnoży Pan plagi twoje, i plagi nasienia twego, plagi wielkie i trwałe, choroby złe i ustawiczne.
Deuteronomy	Pwt	5	28	60	I obróci na cię wszystkie utrapienia Egipskie, którycheś się lękał, i chwycą się ciebie.
Deuteronomy	Pwt	5	28	61	Nadto wszystkie niemocy i plagi, które nie są napisane w księgach zakonu tego, przywiedzie Pan na cię, aż cię zetrze.
Deuteronomy	Pwt	5	28	62	I zostaniecie w małéj liczbie, którzyście przedtem byli jako gwiazdy niebieskie prze mnóstwo: przeto żeś nie słuchał głosu Pana, Boga twego.
Deuteronomy	Pwt	5	28	63	A jako się przedtem radował Pan nad wami, czyniąc wam dobrze i rozmnażając was: tak się będzie radował, tracąc was i wywracając, żebyście zniesieni byli z ziemie, do któréj wnidziesz posięść ją.
Deuteronomy	Pwt	5	28	64	Rozproszy cię Pan między wszystkie narody od końca ziemie, aż do granic jéj: i tam będziesz służył bogom cudzym, których i ty nie znasz i ojcowie twoi, drewnom i kamieniom.
Deuteronomy	Pwt	5	28	65	Między narody téż onymi nie uspokoisz się, ani będzie miała odpoczynku stopa nogi twojéj; dać tam bowiem Pan serce lękliwe i oczy ustające i duszę żałością utrapioną.
Deuteronomy	Pwt	5	28	66	I będzie żywot twój, jakoby wiszący przed tobą: będziesz się bał w nocy i we dnie, a nie będziesz wierzył żywotowi twemu.
Deuteronomy	Pwt	5	28	67	Po ranu będziesz mówił: Kto mi da wieczór? a w wieczór: Kto mi da zaranie? dla strwożenia serca twego, którem się strachać będziesz, i dla tego, co widzieć będziesz oczyma twemi.
Deuteronomy	Pwt	5	28	68	Odwiedzie cię Pan w okręciech do Egiptu tą drogą, o któréj ci mówił, żebyś jéj więcéj nie widział: tam będziesz zaprzedan nieprzyjaciołom twoim za niewolniki, i za niewolnice: a nie będzie, ktoby kupował.
Deuteronomy	Pwt	5	29	1	Te są słowa przymierza, które Pan przykazał Mojżeszowi postanowić z synmi Izraelowymi w ziemi Moab, oprócz onego przymierza, które z nimi stanowił na Horeb.
Deuteronomy	Pwt	5	29	2	I zwołał Mojżesz wszystkiego Izraela, i rzekł do niego: Wyście widzieli wszystko, co czynił Pan przed wami w ziemi Egipskiéj Pharaonowi, i wszystkim sługom jego, i wszystkiéj ziemi jego:
Deuteronomy	Pwt	5	29	3	Pokusy wielkie, które widziały oczy twoje, znaki one i cuda wielkie.
Deuteronomy	Pwt	5	29	4	I nie dał wam Pan serca rozumnego, i oczu widzących, i uszu, które mogą słyszeć, aż do dnia dzisiejszego.
Deuteronomy	Pwt	5	29	5	Wiódł was przez czterdzieści lat po puszczy, a nie wytarły się szaty wasze, ani boty nóg waszych nie popsowały się od starości.
Deuteronomy	Pwt	5	29	6	Chlebaście nie jedli, wina i sycery nie piliście: abyście wiedzieli, żem Ja jest Pan, Bóg wasz.
Deuteronomy	Pwt	5	29	7	I przyszliście na to miejsce: i wyjechał Sehon, król Hesebon, i Og, król Bazan, zajeżdżając nam ku bitwie, i poraziliśmy je.
Deuteronomy	Pwt	5	29	8	I wzięliśmy ziemię ich, i daliśmy ją w osiadłość Rubenowi i Gadowi, i połowicy pokolenia Manasse.
Deuteronomy	Pwt	5	29	9	A tak strzeżcie słów przymierza tego, i pełnijcie je: abyście rozumieli wszystko, co czynicie.
Deuteronomy	Pwt	5	29	10	Wy dzisiaj stoicie wszyscy przed Panem, Bogiem waszym, książęta wasze i pokolenia i starsi i nauczyciele i wszystek lud Izraelski:
Deuteronomy	Pwt	5	29	11	Dziatki i żony wasze, i przychodzień, który z tobą mieszka w obozie, prócz tych, którzy drwa rąbią, i tych, którzy wodę noszą:
Deuteronomy	Pwt	5	29	12	Abyś przeszedł w przymierzu Pana, Boga twego, i w przysiędze, którą dziś Pan, Bóg twój, stanowi z tobą:
Deuteronomy	Pwt	5	29	13	Aby cię wystawił sobie za lud, a sam był Bogiem twoim, jakoć powiedział, i jako przysiągł ojcom twoim, Abrahamowi, Izaakowi i Jakóbowi.
Deuteronomy	Pwt	5	29	14	Ani wam samym ja to przymierze czynię, i te przysięgi utwierdzam:
Deuteronomy	Pwt	5	29	15	Ale wszystkim, którzy tu są, i których niemasz.
Deuteronomy	Pwt	5	29	16	Wy bowiem wiecie, jakośmy mieszkali w ziemi Egipskiéj, i jakośmy przeszli przez pośrodek narodów, przez które idąc,
Deuteronomy	Pwt	5	29	17	Widzieliście obrzydłości i smrody, to jest bałwany ich, drewno i kamień, śrebro i złoto, które chwalili.
Deuteronomy	Pwt	5	29	18	By snadź nie był między wami mąż, albo niewiasta, dom albo pokolenie, którego serce odwróciło się dziś od Pana, Boga naszego, żeby szedł i służył bogom onych narodów: i byłby między wami korzeń rodzący żółć i gorzkość.
Deuteronomy	Pwt	5	29	19	A gdyby usłyszał słowa téj przysięgi, błogosławiłby sobie w sercu swojem, mówiąc: Pokój mi będzie, i będę chodził w nieprawości serca mego, a niech strawi pijana pragnącą.
Deuteronomy	Pwt	5	29	20	A Pan niech mu nie odpuści: ale na ten czas najwięcéj niech się zapali gniew jego, i zapalczywość przeciw onemu człowiekowi: i niech usiędą na nim wszystkie przeklęctwa, które w tych księgach są napisane: i niech wymaże Pan imię jego z podniebios.
Deuteronomy	Pwt	5	29	21	I wyniszczy go na zatracenie ze wszech pokoleń Izraelowych według przeklęctw, które się w księgach zakonu i tego przymierza zamykają.
Deuteronomy	Pwt	5	29	22	I rzecze naród potomny, i synowie, którzy się potem urodzą, i obcy, którzy zdaleka przyjadą, widząc skarania téj ziemie, i niemocy, któremi ją Pan utrapił:
Deuteronomy	Pwt	5	29	23	Siarką i solną gorącością spaliwszy, tak żeby jéj potem nie siano, ani nic zielonego nie rodziła, nakształt wywrócenia Sodomy i Gomorrhy, Adamy i Seboim, które wywrócił Pan w gniewie i w zapalczywości swojéj.
Deuteronomy	Pwt	5	29	24	I rzeką wszyscy narodowie: Czemu tak Pan uczynił téj ziemi? Cóż to za gniew zapalczywości jego gwałtowny?
Deuteronomy	Pwt	5	29	25	I odpowiedzą: Iż opuścili przymierze Pańskie, które uczynił z ojcy ich, kiedy je wywiódł z ziemie Egipskiéj.
Deuteronomy	Pwt	5	29	26	I służyli cudzym bogom, i kłaniali się tym, których nie znali, i którym nie byli dani.
Deuteronomy	Pwt	5	29	27	I dlatego się zapalił gniew Pański na tę ziemię, że przywiódł na nię wszystkie przeklęctwa, które w tych księgach są napisane.
Deuteronomy	Pwt	5	29	28	I wyrzucił je z ziemie swéj w gniewie i w zapalczywości i rozgniewaniu wielkiem, i porzucił je w cudzą ziemię, jako się dziś pokazuje.
Deuteronomy	Pwt	5	29	29	Tajemnice Panu, Bogu naszemu, które są jawne nam i synom naszym aż na wieki, abyśmy czynili wszystkie słowa zakonu tego.
Deuteronomy	Pwt	5	30	1	Gdy tedy na cię przyjdą te wszystkie mowy, błogosławieństwo albo przeklęctwo, którem przełożył przed oczy twoje, a ruszony żalem serca twego między wszystkimi narody, do których cię rozproszy Pan, Bóg twój:
Deuteronomy	Pwt	5	30	2	I nawrócisz się do niego, i usłuchasz rozkazania jego, jako ja dziś przykazuję tobie, z synami twymi, ze wszystkiego serca twego, i ze wszystkiéj dusze twojéj:
Deuteronomy	Pwt	5	30	3	Przywróci Pan, Bóg twój, poimanie twoje, i zmiłuje się nad tobą, i zbierze cię znowu ze wszystkich narodów, między które cię był pierwéj rozproszył.
Deuteronomy	Pwt	5	30	4	Byś był i na kraje nieba rozproszony, ztamtąd cię wyciągnie Pan, Bóg twój:
Deuteronomy	Pwt	5	30	5	I weźmie i wprowadzi do ziemie, którą posiedli ojcowie twoi, i otrzymasz ją: a błogosławiąc ci rozmnoży cię w większą liczbę, niż byli ojcowie twoi.
Deuteronomy	Pwt	5	30	6	Obrzeże Pan, Bóg twój, serce twe i serce nasienia twego, żebyś miłował Pana, Boga twego, ze wszystkiego serca twego i ze wszystkiej dusze twojéj, abyś mógł żyć.
Deuteronomy	Pwt	5	30	7	A te wszystkie przeklęctwa obróci na nieprzyjacioły twoje, i na te, którzy cię nienawidzą i prześladują.
Deuteronomy	Pwt	5	30	8	A ty się nawrócisz, i usłuchasz głosu Pana, Boga twego: i będziesz czyniłwszystkie przykazania jego, które ia dziś rozkazuję tobie.
Deuteronomy	Pwt	5	30	9	I uczyni Pan, Bóg twój, że będziesz obfitował we wszystkich sprawach rąk twoich, w płodzie żywota twego i w owocu bydła twego i w rodzaju ziemie twojéj i w żyzności wszech rzeczy; albowiem nawróci się Pan, aby się weselił nad tobą we wszystkich dobrach, jako się weselił nad ojcy twymi.
Deuteronomy	Pwt	5	30	10	Jeźli jednak będziesz słuchał głosu Pana, Boga twego, i strzegł przykazania jego, i Ceremonii, które w tym zakonie są napisane, i nawrócisz się do Pana, Boga twego, ze wszystkiego serca twego, i ze wszystkiéj dusze twojéj:
Deuteronomy	Pwt	5	30	11	Rozkazanie to, które ja dziś przykazuję tobie, nie jestci nad tobą, ani daleko odległe:
Deuteronomy	Pwt	5	30	12	Ani położone na niebie, żebyś mógł mówić: Któż z nas może wstąpić do nieba, aby je zniósł do nas, i żebyśmy słyszeli i skutkiem pełnili?
Deuteronomy	Pwt	5	30	13	Ani za morzem leżące, abyś przyczyny wynajdował, i rzekł: Kto z nas będzie mógł przepłynąć morze, a przynieść je aż do nas, abyśmy słyszeli i czynili, co jest przykazano?
Deuteronomy	Pwt	5	30	14	Ale bardzo blisko ciebie jest mowa w uściech twoich, i w sercu twojem, abyś ją czynił.
Deuteronomy	Pwt	5	30	15	Uważ, żęciem dziś położył przed oczy twoje i dobre, a z drugiéj strony śmierć i złe:
Deuteronomy	Pwt	5	30	16	Abyś miłował Pana, Boga twego, a chodził w drogach jego, i strzegł rozkazania jego, i Ceremonii, i sądów: i abyś żył, ażeby cię rozmnożył i błogosławił ci w ziemi, do któréj wchodzisz posięść ją.
Deuteronomy	Pwt	5	30	17	Lecz jeźli się odwróci serce twoje, i nie będziesz chciał słuchać, a błędem zwiedziony pokłonisz się cudzym bogom, i będziesz im służył:
Deuteronomy	Pwt	5	30	18	Przepowiadam ci dzisiaj, że zginiesz, a mały czas będziesz mieszkał w ziemi, do której wnidziesz przeprawiwszy się przez Jordan posięść ją.
Deuteronomy	Pwt	5	30	19	Wzywam świadków dziś Nieba i Ziemie, żem położył przed was żywot i śmierć, błogosławieństwo i przeklęctwo: obierajże tedy żywot, abyś i ty żył i nasienie twoje:
Deuteronomy	Pwt	5	30	20	I miłował Pana, Boga twego, i był posłuszny głosu jego, i stał przy nim; (bo on jest żywotem twoim i przedłużeniem dni twoich), abyś mieszkał w ziemi, o którą przysiągł Pan ojcom twoim, Abrahamowi, Izaakowi i Jakóbowi, żeby ją dał im.
Deuteronomy	Pwt	5	31	1	Szedł tedy Mojżesz i mówił wszystkie te słowa do wszystkiego Izraela,
Deuteronomy	Pwt	5	31	2	I rzekł do nich: Sto i dwadzieścia lat mi dziś, nie mogę daléj wychodzić i wchodzić, a zwłaszcza że mi téż Pan powiedział: Nie przejdziesz tego Jordanu.
Deuteronomy	Pwt	5	31	3	Pan Bóg tedy twój przejdzie przed tobą: on wygładzi wszystkie te narody przed oczyma twemi, i posiędziesz je: a ten Jozue przejdzie przed tobą, jako Pan mówił.
Deuteronomy	Pwt	5	31	4	I uczyni im Pan, jako uczynił Sehon i Og, królom Amorrejczyków, i ziemi ich, i wygładzi je.
Deuteronomy	Pwt	5	31	5	Gdy tedy i te wam podda, także im uczynicie, jakom wam rozkazał.
Deuteronomy	Pwt	5	31	6	Mężnie czyńcie a umacniajcie się: nie bójcie się, ani się lękajcie na ujrzenie ich; albowiem Pan, Bóg twój, sam jest wodzem twoim, a nie opuści ani cię odstąpi.
Deuteronomy	Pwt	5	31	7	I zawołał Mojżesz Jozuego, i rzekł mu przed wszystkim Izraelem: Umacniaj się i bądź mężnym; ty bowiem wprowadzisz ten lud do ziemie, którą Pan przysiągł dać ojcom ich, i ty ją losem podzielisz.
Deuteronomy	Pwt	5	31	8	A Pan, który jest wodzem waszym, ten będzie z tobą: nie opuści cię ani odstąpi: nie bój się ani się lękaj.
Deuteronomy	Pwt	5	31	9	Napisał tedy Mojżesz ten zakon, i dał go kapłanom, synom Lewi, którzy nosili skrzynię przymierza Pańskiego, i wszystkim starszym Izraelskim.
Deuteronomy	Pwt	5	31	10	I przykazał im, mówiąc: Po siedmi lat, roku odpuszczenia, w święto Kuczek,
Deuteronomy	Pwt	5	31	11	Gdy się znidą wszyscy z Izraela, aby się pokazali przed oczyma Pana, Boga twego, na miejscu, które obierze Pan: czytać będziesz słowa zakonu tego przed wszystkim Izraelem, co oni słyszeć będą,
Deuteronomy	Pwt	5	31	12	I w jedno wszystek lud zebrawszy, tak męże jako i niewiasty, dziatki i przychodnie, którzy są między bramami twemi, aby słuchając uczyli się, i bali się Pana, Boga waszego, i strzegli i pełnili wszystkie słowa zakonu tego.
Deuteronomy	Pwt	5	31	13	Synowie téż ich, którzy teraz nie wiedzą, aby mogli słuchać i bali się Pana, Boga swego, po wszystkie dni, których mieszkają na ziemi, do któréj wy przeprawiwszy się przez Jordan idziecie otrzymać ją.
Deuteronomy	Pwt	5	31	14	I rzekł Pan do Mojżesza: Oto blisko są dni śmierci twojéj: zawołaj Jozuego, a stójcie w przybytku świadectwa, że mu przykażę. Poszli tedy Mojżesz i Jozue. i stanęli w przybytku świadectwa.
Deuteronomy	Pwt	5	31	15	I ukazał się tam Pan w słupie obłokowym, który stanął w wejściu przybytku.
Deuteronomy	Pwt	5	31	16	I rzekł Pan do Mojżesza: Oto ty zaśniesz z ojcy twymi, a ten lud powstawszy będzie cudzołożył z bogi cudzymi w ziemi, do któréj idzie, aby w niéj mieszkał: tam mię odstąpi, i zgwałci przymierze, którem z nim postanowił.
Deuteronomy	Pwt	5	31	17	I rozgniewa się zapalczywość moja przeciw jemu dnia onego, i opuszczę go, i skryję oblicze moje przed nim, i będzie na pożarcie: najdzie go wszystko złe i uciski, tak iż rzecze w on dzień: Prawdziwie iż nie jest Bóg zemną, nalazły mię te złe.
Deuteronomy	Pwt	5	31	18	A ja skryję i zataję oblicze moje w on dzień, dla wszystkiego złego, które czynił, iż się udał za bogi cudzymi.
Deuteronomy	Pwt	5	31	19	Teraz tedy napiszcie sobie tę pieśń, a nauczcie syny Izrael owe: aby na pamięć umieli i usty śpiewali, i niech mi będzie ta pieśń na świadectwo między synmi Izraela,
Deuteronomy	Pwt	5	31	20	Wprowadzę go bowiem do ziemie, o którąm przysiągł ojcom jego, mlekiem i miodem płynącéj. A gdy się najedzą i nasycą i utyją, odwrócą się do cudzych bogów, i będą im służyć: i uwłóczyć mi będą i zrzucą przymierze moje.
Deuteronomy	Pwt	5	31	21	Gdy go najdzie wiele złego i uciski, odpowie mu ta pieśń na świadectwo, któréj nie wymaże żadne zapamiętanie z ust nasienia twego; bo ja wiem myśli jego, co będzie czynił dziś, pierwéj niż go wwiodę do ziemie, którąm mu obiecał.
Deuteronomy	Pwt	5	31	22	Napisał tedy Mojżesz pieśń, i nauczył syny Izraelowe.
Deuteronomy	Pwt	5	31	23	I przykazał Pan Jozuemu, synowi Nun, i rzekł: Umacniaj się i bądź duży, ty bowiem wwiedziesz syny Izraelowe do ziemie, którąm obiecał, i ja będę z tobą.
Deuteronomy	Pwt	5	31	24	Gdy tedy napisał Mojżesz słowa zakonu tego w księgach i dokonał:
Deuteronomy	Pwt	5	31	25	Przykazał Lewitom, którzy nosili skrzynię przymierza Pańskiego, mówiąc:
Deuteronomy	Pwt	5	31	26	Weźmijcie te księgi a połóżcie je przy boku skrzynie przymierza Pana, Boga waszego, żeby tam były przeciw tobie na świadectwo.
Deuteronomy	Pwt	5	31	27	Znam ja bowiem upór twój, i kark twój bardzo twardy: jeszcze gdym był żyw i chodził z wami, zawżdyście spornie czynili przeciw Panu, jakoż daleko więcej, gdy umrę?
Deuteronomy	Pwt	5	31	28	Zgromadźcież do mnie wszystkie starsze wedle pokoleń waszych, i nauczyciele, i będę mówił słowa te w uszy ich, i będę wzywał na nie nieba i ziemie.
Deuteronomy	Pwt	5	31	29	Wiem bowiem, że po śmierci mojéj źle czynić będziecie, i ustąpicie prędko z drogi, którąm wam przykazał: i zabieżą wam złe ostatniego czasu, kiedy czynić będziecie złość przed oblicznością Pańską, abyście go rozdraźnili robotami rąk waszych.
Deuteronomy	Pwt	5	31	30	I mówił Mojżesz, gdy słyszało wszystko zgromadzenie Izraelskie słowa pieśni téj, i aż do końca wyprawił.
Deuteronomy	Pwt	5	32	1	Słuchajcie niebiosa, co mówię, niech słucha ziemia słów ust moich.
Deuteronomy	Pwt	5	32	2	Niechaj się zrośnie jako deszcz nauka moja, niechaj płynie jako rosa wymowa moja, jako deszcz na ziele, a jako krople na trawę.
Deuteronomy	Pwt	5	32	3	Bo będę wzywał imienia Pańskiego: dajcie wielmożność Bogu naszemu.
Deuteronomy	Pwt	5	32	4	Boże sprawy są doskonałe, a wszystkie drogi jego sądy. Bóg wierny a bez wszelkiéj nieprawości, sprawiedliwy i prawy.
Deuteronomy	Pwt	5	32	5	Zgrzeszyli mu, a nie synowie jego, w smrodach: naród zły i przewrotny.
Deuteronomy	Pwt	5	32	6	Izali to oddawasz Panu, ludu głupi a szalony: azaż nie on jest ojcem twoim, który cię posiadł i uczynił, i stworzył cię?
Deuteronomy	Pwt	5	32	7	Wspomnij na dawne dni, rozmyślaj każdy rodzaj: spytaj ojca twego, i oznajmi tobie: starszych twoich, i powiedząć.
Deuteronomy	Pwt	5	32	8	Gdy dzielił Najwyższy narody, gdy oddzielał syny Adamowe, założył granice narodów, według liczby synów Izraelskich.
Deuteronomy	Pwt	5	32	9	A część Pańska lud jego, Jakób sznur dziedzictwa jego.
Deuteronomy	Pwt	5	32	10	Nalazł go w ziemi pustéj, na miejscu strachu i głębokiéj pustyni: obwiódł go i uczył i strzegł jako źrenice oka swego.
Deuteronomy	Pwt	5	32	11	Jako orzeł wywabiający ku lataniu orlęta swe, i nad niemi latający, rozszerzył skrzydła swoje, i wziął go, i nosił na ramionach swoich.
Deuteronomy	Pwt	5	32	12	Pan sam wodzem jego był, a nie był z nim bóg obcy.
Deuteronomy	Pwt	5	32	13	Postawił go na wysokiéj ziemi, aby jadł owoce polne, żeby ssał miód z opoki, a oliwę z najtwardszéj skały:
Deuteronomy	Pwt	5	32	14	Masło z krów, a mleko z owiec z tłustością jagniąt, i baranów, synów Bazan, i kozły z najlepszą pszenicą i krew jagody pił jako najszczerszą.
Deuteronomy	Pwt	5	32	15	Roztył miły, i odwierzgnął: roztywszy, ztłuściawszy, napęczniawszy opuścił Boga, Stworzyciela swego, i odstąpił od Boga, Zbawiciela swego.
Deuteronomy	Pwt	5	32	16	Rozdrażnili go w bogach cudzych, i w obrzydłościach ku gniewu wzruszyli.
Deuteronomy	Pwt	5	32	17	Ofiarowali czartom a nie Bogu: bogom, których nie znali, nowotni i świeży przyszli, których nie chwalili ojcowie ich.
Deuteronomy	Pwt	5	32	18	Boga, który cię urodził, opuściłeś i zapomniałeś Pana, Stworzyciela twego.
Deuteronomy	Pwt	5	32	19	Ujrzał Pan, i do gniewu wzruszony jest, iż go rozdrażnili synowie jego i córki.
Deuteronomy	Pwt	5	32	20	I rzekł: Skryję oblicze moje od nich, a będę się przypatrował końcowi ich; naród bowiem przewrotny jest, i niewierni synowie.
Deuteronomy	Pwt	5	32	21	Oni mię rozdraźnili w tym, który nie był Bogiem: i rozgniewali w próżnościach swoich: a ja draźnić je będę w tym, który nie jest ludem, i w głupim narodzie gniewać ich będę.
Deuteronomy	Pwt	5	32	22	Ogień zapalił się w zapalczywości mojéj: i będzie gorzał aż do spodku piekła, i pożre ziemię z jéj urodzajem, i grunty gór wypali.
Deuteronomy	Pwt	5	32	23	Zgromadzę na nie złe, i strzały moje wystrzelam w nie.
Deuteronomy	Pwt	5	32	24	Wyzdychają głodem, i pożrą je ptacy kiwaniem bardzo przykrem: zęby bestyi zapuszczę w nie, z jadem wlekących się po ziemi, i płazających.
Deuteronomy	Pwt	5	32	25	Z nadworza pustoszyć je będzie miecz, a wewnątrz strach: młodzieńca, wespół i pannę, ssącego z człowiekiem starym.
Deuteronomy	Pwt	5	32	26	Rzekłem: Kędyż są? uczynię, że ustanie z ludzi pamiątka ich.
Deuteronomy	Pwt	5	32	27	Ale dla gniewu nieprzyjaciół odłożyłem, by snadż nie pysznili się nieprzyjaciele ich, i nie rzekli: Ręka nasza wysoka, a nie Pan, sprawiła to wszystko.
Deuteronomy	Pwt	5	32	28	Naród bez rady jest i bez roztropności.
Deuteronomy	Pwt	5	32	29	Daj Boże, aby mądrzy byli i rozumieli, i ostateczne rzeczy upatrowali.
Deuteronomy	Pwt	5	32	30	Jako jeden ugania tysiąc, a dwaj w tył obracają dziesięć tysięcy! izali nie przeto, iż Bóg ich zaprzedał je, a Pan zawarł je?
Deuteronomy	Pwt	5	32	31	Nie jest bowiem Bóg nasz jako bogowie ich: i nieprzyjaciele nasi są sędziowie.
Deuteronomy	Pwt	5	32	32	Z winnice Sodomskiéj winnica ich, i z przedmieścia Gomorrhy winna jagoda ich, jagoda żółci, a grona bardzo gorzkie.
Deuteronomy	Pwt	5	32	33	Żółć smoków wino ich, a jad żmijowy nieuleczony.
Deuteronomy	Pwt	5	32	34	Izali te rzeczy nie są skryte u mnie, i zapieczętowane w skarbiech moich?
Deuteronomy	Pwt	5	32	35	Mojać jest pomsta, a ja oddam na czas, aby się powinęła noga ich: blisko jest dzień zginienia, i czasy się ku przybyciu kwapią.
Deuteronomy	Pwt	5	32	36	Będzie sądził Pan lud swój, a nad sługami swymi zmiłuje się: ujrzy, iż zemdlała ręka, i zamknieni téż ustali, a którzy zostali, zniszczeli.
Deuteronomy	Pwt	5	32	37	I rzecze: Gdzież są bogowie ich, w których nadzieję mieli?
Deuteronomy	Pwt	5	32	38	Z których ofiar jadali tłustość, a pili wino mokrych ofiar: niechaj wstaną a ratują was, a niech was w potrzebie obronią.
Deuteronomy	Pwt	5	32	39	Obaczcież, żem ja jest sam, a niemasz inszego boga oprócz mnie: ja zabiję i ja ożywię, zranię i ja zleczę, a niemasz, ktoby z ręki mojéj mógł wyrwać.
Deuteronomy	Pwt	5	32	40	Podniosę ku niebu rękę moję, i rzekę: Żywię ja na wieki.
Deuteronomy	Pwt	5	32	41	Jeźli zaostrzę jako błyskawicę miecz mój, i pochwyci sąd ręka moja, oddam pomstę nieprzyjaciołom moim, i tym, którzy mię nienawidzieli, odwetuję.
Deuteronomy	Pwt	5	32	42	Upoję strzały moje krwią ich, a miecz mój pożre mięso ze krwie pobitych, i z poimania odkrytéj nieprzyjacielskiéj głowy.
Deuteronomy	Pwt	5	32	43	Chwalcie narodowie lud jego; bo się krwie sług swoich mścić będzie, i pomstę odda nad nieprzyjacioły ich, a będzie miłościw ziemi ludu swego.
Deuteronomy	Pwt	5	32	44	Przyszedł tedy Mojżesz i mówił wszystkie słowa téj pieśni do uszu ludu, on i Jozue, syn Nun.
Deuteronomy	Pwt	5	32	45	I dokonał tych wszystkich powieści, mówiąc do wszystkiego Izraela.
Deuteronomy	Pwt	5	32	46	I rzekł do nich: Przyłóżcie serca wasze do wszystkich słów, które ja dziś wam oświadczam, abyście rozkazali synom waszym chować je i czynić, i wypełnić wszystko, co napisano jest tego zakonu;
Deuteronomy	Pwt	5	32	47	Bo nie darmo je wam przykazano, ale aby każdy z was żył w nich, które czyniąc trwalibyście przez długi czas na ziemi, do któréj przeprawiwszy się przez Jordan wchodzicie posięść ją.
Deuteronomy	Pwt	5	32	48	I mówił Pan do Mojżesza tegoż dnia, rzekąc:
Deuteronomy	Pwt	5	32	49	Wstąp na tę górę Abarym, (to jest, przejścia) na górę Nebo, która jest w ziemi Moabskiéj przeciw Jerychu: a oglądaj ziemię Chananejską, którą ja dam synom Izraelowym odzierżeć ją, a umrzyj na górze.
Deuteronomy	Pwt	5	32	50	Na którą wstąpiwszy będziesz przyłączon do ludów twoich, jako umarł Aaron, brat twój na górze Hor, i przyłożon jest do ludów swoich:
Deuteronomy	Pwt	5	32	51	Boście wystąpili przeciwko mnie w pośrodku synów Izraelowych u wody w Kades pustyni Syn: a nie poświęciliście mię między synmi Izraelowymi.
Deuteronomy	Pwt	5	32	52	Z przeciwia oglądasz ziemię, a nie wnidziesz do niéj, którą ja dam synom Izraelowym.
Deuteronomy	Pwt	5	33	1	To jest błogosławieństwo, którem błogosławił Mojżesz, człowiek Boży, synom Izraelowym przed śmiercią swą.
Deuteronomy	Pwt	5	33	2	I rzekł: Pan z Synai przyszedł, i z Seir wzeszedł nam, ukazał się z góry Pharan, a z nim świętych tysiące: w prawicy jego ognisty zakon.
Deuteronomy	Pwt	5	33	3	Umiłował narody: wszyscy święci są w ręku jego, a którzy przybliżają się do nóg jego, wezmą z nauki jego.
Deuteronomy	Pwt	5	33	4	Zakon nam przykazał Mojżesz za dziedzictwo mnóstwa Jakóbowego.
Deuteronomy	Pwt	5	33	5	Będzie u najprawszego królem, zgromadziwszy książęta ludu z pokoleńmi Izraelowemi.
Deuteronomy	Pwt	5	33	6	Niech żywie Ruben, a niech nie umiera, a niechaj będzie mały w liczbie.
Deuteronomy	Pwt	5	33	7	To jest błogosławieństwo Judowe: Usłysz, Panie, głos Judów, a do ludu jego wprowadź go: ręce jego będą się zań biły, i pomocnikiem jego przeciwko nieprzyjaciołom jego będzie.
Deuteronomy	Pwt	5	33	8	Lewiemu téż rzekł: Doskonałość twoja i nauka twoja mężowi świętemu twemu, któregoś doświadczył w pokuszeniu, i osądziłeś u wód sprzeciwieństwa.
Deuteronomy	Pwt	5	33	9	Który rzekł ojcu swemu i matce swéj: Nie znam was: a braciéj swej: Nie wiem o was: i nie znali synów swoich: ci strzegli mów twoich, i przymierze twe zachowali.
Deuteronomy	Pwt	5	33	10	Sądy twoje, o Jakóbie, i zakon twój, o Izraelu, będą kłaść kadzenie w zapalczywości twojéj, i całopalenie na ołtarzu twoim.
Deuteronomy	Pwt	5	33	11	Błogosław, Panie, mocy jego, a sprawy rąk jego przyjmij: potłucz grzbiety nieprzyjaciół jego: a którzy go nienawidzą, niechaj nie powstaną.
Deuteronomy	Pwt	5	33	12	Benjaminowi téż rzekł: Najmilszy Pański będzie mieszkał u niego bezpiecznie: jako w łożnicy cały dzień mieszkać będzie, a między ramiony jego będzie odpoczywał.
Deuteronomy	Pwt	5	33	13	Józephowi téż rzekł: Z błogosławienia Pańskiego ziemia jego, z owoców niebieskich i rosy, i głębokości podległéj.
Deuteronomy	Pwt	5	33	14	Z jabłek owoców słońca i księżyca,
Deuteronomy	Pwt	5	33	15	Z wierzchu starych gór, z owoców pagórków wiecznych:
Deuteronomy	Pwt	5	33	16	I z urodzajów ziemie, i z obfitości jéj. Błogosławieństwo onego, który się we krzu ukazał, niechaj przyjdzie na głowę Józephowę, i na wierzch głowy Nazareusza między bracią jego.
Deuteronomy	Pwt	5	33	17	Jako pierworodnego była piękność jego, rogi rynocerota, rogi jego, tymi rozmiecie narody aż na kraje ziemie: teć są mnóstwa Ephraim, i te tysiące Manasse.
Deuteronomy	Pwt	5	33	18	A Zabulonowi rzekł: Wesel się Zabulon w wyjściu twojem, a Issachar w namieciech twoich.
Deuteronomy	Pwt	5	33	19	Ludzi przyzowią na górę: tam ofiarować będą ofiary sprawiedliwości: którzy powódź morską będą ssać jako mleko, i skarby zakryte piasku.
Deuteronomy	Pwt	5	33	20	I Gadowi rzekł: Błogosławiony w szerokości Gad: jako lew odpoczynął, i wziął ramię i głowę.
Deuteronomy	Pwt	5	33	21	I oglądał państwo swoje, że w części jego nauczyciel jest odłożony: który był z książęty ludu, i czynił sprawiedliwości Pańskie, i sąd jego z Izraelem.
Deuteronomy	Pwt	5	33	22	Danowi téż rzekł: Dan, szczenię lwie popłynie hojnie z Bazan.
Deuteronomy	Pwt	5	33	23	A Nephthaliemu rzekł: Nephthali będzie używał obfitości, i pełen będzie błogosławieństwa Pańskiego, morze i południe posiędzie.
Deuteronomy	Pwt	5	33	24	Aserowi téż rzekł: Błogosławiony w syniech Aser, niech będzie przyjemny braciéj swéj, a niech omacza w oliwie nogę swoję:
Deuteronomy	Pwt	5	33	25	Żelazo i miedź obuwie jego: jako dni młodości twojéj, tak i starość twoja.
Deuteronomy	Pwt	5	33	26	Niemasz innego Boga, jako Bóg najprawszego: wsiadacz niebieski pomocnikiem twoim: wielmożnością jego obłoki przebiegają.
Deuteronomy	Pwt	5	33	27	Mieszkanie jego wzgórę, a ze spodku ramiona wieczne: wyrzuci przed obliczem twojem nieprzyjaciela i rzecze: Skrusz się.
Deuteronomy	Pwt	5	33	28	Będzie mieszkał Izrael bezpiecznie i sam: oko Jakóbowe w ziemi zboża i wina, a niebiosa zachmurzą się rosą.
Deuteronomy	Pwt	5	33	29	Błogosławionyś ty, Izraelu: kto podobny tobie, ludu, który zbawion bywasz w Panu? tarcz pomocy twojéj, i miecz chwały twojéj: zaprzą się ciebie nieprzyjaciele twoi, a ty po szyjach ich deptać będziesz.
Deuteronomy	Pwt	5	34	1	Wstąpił tedy Mojżesz z pól Moab na górę Nebo, na wierzch Phasga, przeciwko Jerychu: i ukazał mu Pan wszystkę ziemię Galaad aż do Dan:
Deuteronomy	Pwt	5	34	2	I wszystkiego Nephthali, i ziemię Ephraim i Manasse, i wszystkę ziemię Judy aż do morza ostatniego:
Deuteronomy	Pwt	5	34	3	I stronę południową, i szerokość pola Jerycha, miasta palm aż do Segor.
Deuteronomy	Pwt	5	34	4	I rzekł Pan do niego: Tać jest ziemia, o którąm przysiągł Abrahamowi, Izaakowi i Jakóbowi, mówiąc: Nasieniu twemu dam ją: widziałeś ją oczyma swemi, ale nie przejdziesz do niéj.
Deuteronomy	Pwt	5	34	5	I umarł tam Mojżesz, sługa Pański, w ziemi Moabskiéj na rozkazanie Pańskie.
Deuteronomy	Pwt	5	34	6	I pogrzebł go w dolinie ziemie Moabskiéj przeciwko Phegor: a nie dowiedział się człowiek o grobie jego aż do teraźniejszego dnia.
Deuteronomy	Pwt	5	34	7	Mojżeszowi sto i dwadzieścia lat było, gdy umarł: a nie zaćmiło się oko jego, ani się poruszyły zęby jego.
Deuteronomy	Pwt	5	34	8	I płakali go synowie Izraelowi na polach Moab trzydzieści dni: i spełniły się dni płaczu płaczących Mojżesza.
Deuteronomy	Pwt	5	34	9	A Jozue, syn Nun, napełnion jest Ducha mądrości; bo Mojżesz nań włożył ręce swoje. I byli mu posłuszni synowie Izraelowi i uczynili, jako Pan rozkazał Mojżeszowi.
Deuteronomy	Pwt	5	34	10	I nie powstał napotem prorok w Izraelu jako Mojżesz, któregoby znał Pan twarzą w twarz:
Deuteronomy	Pwt	5	34	11	We wszystkich znakach i cudach, które posłał przezeń, żeby czynił w ziemi Egipskiéj Pharaonowi i wszystkim sługom jego i wszystkiéj ziemi jego,
Deuteronomy	Pwt	5	34	12	I wszelaką rękę mocną, i dziwy wielkie, które czynił Mojżesz przed wszystkim Izraelem. Przypisy
Joshua	Joz	6	1	1	I stało się po śmierci Mojżesza, sługi Pańskiego, iż mówił Pan do Jozuego, syna Nun, służebnika Mojżeszowego, i rzekł mu:
Joshua	Joz	6	1	2	Mojżesz, sługa mój, umarł: wstań a przepraw się przez ten Jordan, ty i wszystek lud z tobą do ziemie, którą ja dam synom Izraelowym,
Joshua	Joz	6	1	3	Wszelkie miejsce, po którem deptać będzie stopa nogi waszéj, dam wam, jakom rzekł Mojżeszowi,
Joshua	Joz	6	1	4	Od puszczéj i od Libanu aż do rzeki wielkiéj Euphratesa, wszystka ziemia Hetejczyków, aż do morza wielkiego na zachód słońca, będzie granica wasza.
Joshua	Joz	6	1	5	Żaden się wam sprzeciwić nie będzie mógł, po wszystkie dni żywota twego: jakom był z Mojżeszem, tak będę z tobą, nie opuszczę cię, ani cię odstąpię.
Joshua	Joz	6	1	6	Zmacniaj się, a bądź dużym; albowiem ty losem podzielisz ludowi temu ziemię, o którąm ojcom ich przysiągł, żebym ją dał im.
Joshua	Joz	6	1	7	7. Zmacniaj się tedy, a bądź mocnym bardzo, abyś strzegł i czynił wszystek zakon, któryć rozkazał Mojżesz, sługa mój: nie ustępuj od niego w prawo ani w lewo, abyś rozumiał wszystko, co czynisz.
Joshua	Joz	6	1	8	Niechaj nie odstępuje księga zakonu tego od ust twoich: ale w niéj będziesz rozmyślał we dnie i w nocy, abyś strzegł i czynił wszystko, co w niéj napisano: na ten czas wyprostujesz drogę twoję, i wyrozumiesz ją.
Joshua	Joz	6	1	9	Otoć przykazuję: Zmacniaj się, a bądź duży, nie bój się, ani się lękaj; bo z tobą jest Pan, Bóg twój, we wszystkiem, do czegokolwiek się obrócisz.
Joshua	Joz	6	1	10	I przykazał Jozue przełożonym nad ludem, mówiąc: Przejdźcie przez pośrodek obozu i rozkażcie ludowi, i mówcie:
Joshua	Joz	6	1	11	Nagotujcie sobie strawy; po trzech dniach bowiem pójdziecie za Jordan, i wnidziecie posięść ziemię, którą Pan, Bóg wasz, da wam.
Joshua	Joz	6	1	12	Rubenitom téż i Gaditom i połowicy pokolenia Manasse rzekł:
Joshua	Joz	6	1	13	Pamiętajcie na mowę, którą wam rozkazał Mojżesz, sługa Pański, mówiąc: Pan, Bóg wasz, dał wam odpoczynienie i wszystkę ziemię.
Joshua	Joz	6	1	14	Żony wasze i synowie i dobytki zostaną w ziemi, którą wam dał Mojżesz za Jordanem: a wy przejdźcie zbrojni przed bracią waszą, wszyscy ręką mocni, a walczcie za nimi:
Joshua	Joz	6	1	15	Aż da Pan odpoczynienie braciéj waszéj, jako i wam dał, że téż i oni osięgną ziemię, którą Pan, Bóg wasz, da im: a tak wrócicie się do ziemie osiadłości waszéj, i będziecie w niéj mieszkać, którą wam dał Mojżesz, sługa Pański, za Jordanem na wschód słońca.
Joshua	Joz	6	1	16	I odpowiedzieli Jozuemu, i rzekli: Wszystko, coś nam rozkazał, uczyniemy, i gdziekolwiek poślesz, pójdziemy.
Joshua	Joz	6	1	17	Jakośmy we wszem byli posłuszni Mojżeszowi, tak będziem posłuszni i tobie: tylko niech Pan, Bóg twój, będzie z tobą, jako był z Mojżeszem.
Joshua	Joz	6	1	18	Ktoby się sprzeciwił ustom twoim, a nie byłby posłuszny wszystkim mowom, które mu przykażesz, niechaj umrze: tylko ty zmacniaj się, a mężnie sobie poczjiiaj.
Joshua	Joz	6	2	1	Posłał tedy Jozue, syn Nun, z Setym dwu mężów szpiegów potajemnie, i rzekł im: Idźcie a wypatrujcie ziemię, i miasto Jerycho. Którzy wyszedłszy weszli w dom niewiasty wszetecznéj, imieniem Rahab, i stanęli u niéj.
Joshua	Joz	6	2	2	I dano znać królowi Jerycho, i powiedziano: Oto mężowie z synów Izraelowych weszli tu w nocy, żeby wypatrowali ziemię.
Joshua	Joz	6	2	3	I posłał król Jerycho do Rahab, mówiąc: Wywiedź męże, którzy przyszli do ciebie i weszli do domu twego; bo szpiegowie są, i wszystkę ziemię wypatrować przyszli.
Joshua	Joz	6	2	4	A wziąwszy niewiasta męże, skryła i rzekła: Znam się do tego, przyszli do mnie, alem nie wiedziała, skąd byli:
Joshua	Joz	6	2	5	A gdy bramę zamykano, gdy już było ciemno, i oni zaraz wyszli, nie wiem, gdzie poszli: gońcie je prędko, a poimacie je.
Joshua	Joz	6	2	6	A ona je wwiodła na altanę domu swego, i nakryła je paździerzem lnu, które tam było.
Joshua	Joz	6	2	7	A ci, którzy byli posłani, ścigali je drogą, która wiedzie do brodu Jordanu: a gdy oni wyszli, wnet zamkniono bramę.
Joshua	Joz	6	2	8	Jeszcze byli nie zasnęli, którzy się kryli, a oto niewiasta wstąpiła do nich, i rzekła:
Joshua	Joz	6	2	9	Wiem, że Pan dał wam ziemię; albowiem przypadł strach wasz na nas, że zemdleli wszyscy obywatele ziemie.
Joshua	Joz	6	2	10	Słyszeliśmy, że Pan wysuszył wody morza czerwonego na wejście wasze, kiedyście wyszli z Egiptu, i coście uczynili dwiema królom Amorrejczyków, którzy byli za Jordanem: Sehon i Og, któreście pobili.
Joshua	Joz	6	2	11	A to słysząc polękaliśmy się, i zemdlało serce nasze, i nie ostał się w nas duch na przyjście wasze; bo Pan, Bóg wasz, sam jest Bóg na niebie wzgórę i na ziemi nisko.
Joshua	Joz	6	2	12	Przetóż teraz przysiężcie mi przez Pana: iż jakom ja nad wami użyła miłosierdzia, tak i wy abyście uczynili z domem ojca mojego, i dajcie mi znak pewny,
Joshua	Joz	6	2	13	Że zachowacie żywo ojca mego i matkę, bracią i siostry moje i wszystko, co ich jest: a wyzwolicie dusze nasze od śmierci.
Joshua	Joz	6	2	14	Którzy odpowiedzieli jéj: Dusza nasza niechaj będzie za was na śmierć, wszakże, jeźli nas nie wydasz: a gdy nam Pan da ziemię, okażemy nad tobą miłosierdzie i prawdę.
Joshua	Joz	6	2	15	Spuściła je tedy na powrozie z okna; bo dom jéj był przy murze.
Joshua	Joz	6	2	16	I rzekła im: Wstąpcie na góry, aby snadź was nie potkali wracający się: a tam się kryjcie przez trzy dni, aż się wrócą, a tak pójdziecie drogą waszą.
Joshua	Joz	6	2	17	Którzy rzekli do niéj: Będziem wolni od tej przysięgi, którąś nas poprzysięgła:
Joshua	Joz	6	2	18	Jeźli gdy wnidziemy do téj ziemie, znakiem będzie ten powrózek czerwony, a uwiążesz go w oknie, z któregoś nas spuściła: a ojca twego i matkę i bracią, i wszystkę twą rodzinę zgromadzisz do domu swego.
Joshua	Joz	6	2	19	Kto ze drzwi domu twego wynidzie, krew jego będzie na głowę jego, a my będziem niewinni: ale krew wszystkich, którzy z tobą w domu będą, obróci się na głowę naszę, jeźli się ich kto dotknie.
Joshua	Joz	6	2	20	Ale jeźli nas będziesz chciała wydać, i tę mowę objawić, będziem wolni od téj przysięgi, którąś nas poprzysięgła.
Joshua	Joz	6	2	21	A ona odpowiedziała: Jakoście rzekli, tak niechaj będzie. I puściwszy je aby poszli, uwiązała powrózek czerwony w oknie.
Joshua	Joz	6	2	22	A oni idąc przyszli do gór i mieszkali tam przez trzy dni, aż się wrócili ci, którzy gonili; bo naszukawszy się po wszystkich drogach, nie naleźli ich.
Joshua	Joz	6	2	23	Którzy gdy weszli w miasto, wrócili się, i zstąpili szpiegowie z góry: a przeprawiwszy się przez Jordan przyszli do Jozuego, syna Nun, i powiedzieli mu wszystko, co się im było przydało.
Joshua	Joz	6	2	24	I rzekli: Dał Pan wszystkę tę ziemię w ręce nasze, i upadli od strachu wszyscy obywatele jéj.
Joshua	Joz	6	3	1	Wstawszy tedy Jozue w nocy, ruszył się z obozem: a wyciągnąwszy z Setym, przyszli do Jordanu, on i wszyscy synowie Izraelowi i mieszkali tam trzy dni.
Joshua	Joz	6	3	2	Które gdy minęły, przeszli woźniowie przez pośród obozu,
Joshua	Joz	6	3	3	Wołając i mówiąc: Gdy ujrzycie skrzynię przymierza Pana, Boga waszego, i kapłany rodu Lewitskiego niosące ją, wy się téż ruszcie, a idźcie za idącymi wprzód:
Joshua	Joz	6	3	4	A niechaj będzie plac między wami a między skrzynią na dwa tysiące łokci, abyście zdaleka mogli widzieć i wiedzieć, którą drogą iść macie; boście przedtem nią nie chodzili: a strzeżcie się, abyście się nie przybliżali do skrzynie.
Joshua	Joz	6	3	5	I rzekł Jozue do ludu: Poświęćcie się; bo jutro Pan uczyni między wami cuda.
Joshua	Joz	6	3	6	I rzekł do kapłanów: Weźmijcie skrzynię przymierza, a idźcie przed ludem. Którzy czyniąc dosyć rozkazaniu, wzięli i szli przed nimi.
Joshua	Joz	6	3	7	I rzekł Pan do Jozuego: Dziś cię pocznę wywyższać przede wszystkim Izraelem, aby wiedzieli, iż jakom był z Mojżeszem, takem jest i z tobą.
Joshua	Joz	6	3	8	A ty rozkaż kapłanom, którzy niosą skrzynię przymierza, a rzecz im: Gdy wnidziecie w część wody Jordanu, stańcie w niéj.
Joshua	Joz	6	3	9	I rzekł Jozue do synów Izraelowych: Przystąpcie sam a słuchajcie słowa Pana, Boga waszego,
Joshua	Joz	6	3	10	I zaś: Po tem, pry, poznacie, że Pan, Bóg żywiący, jest w pośrodku was, i wytraci przed oczyma waszemi Chananejczyka i Hetejczyka, Hewejczyka i Pherezejczyka, Gergezejczyka téż i Jebuzejczyka i Amorrejczyka.
Joshua	Joz	6	3	11	Oto skrzynia przymierza Pana wszéj ziemie pójdzie przed wami przez Jordan.
Joshua	Joz	6	3	12	Nagotujcież dwanaście mężów z pokolenia Izraelowego, po jednemu z każdego pokolenia,
Joshua	Joz	6	3	13	A gdy położą stopy nóg swoich kapłani, którzy niosą skrzynię Pana, Boga wszéj ziemie, w wodzie Jordanowéj, wody, które są poniżéj, zbieżą i opadną: a które powyż idą, w jednéj kupie się zastanowią.
Joshua	Joz	6	3	14	Wyszedł tedy lud z namiotów swych, aby przeszedł Jordan: a kapłani, którzy nieśli skrzynię przymierza, szli przed nim.
Joshua	Joz	6	3	15	A gdy oni weszli w Jordan, a nogi ich w części wody omoczone były, (a Jordan brzegi łoża swego czasu żniwa był napełnił),
Joshua	Joz	6	3	16	Stanęły wody zciekające na jednem miejscu, i jako góra podnosząc się widziane były daleko, od miasta, które zowią Adom, aż do miejsca Sarthan: a które były niższe, do morza pustynie, (które teraz martwem zowią) spłynęły, aż do szczętu ustały.
Joshua	Joz	6	3	17	A lud szedł na przeciwko Jerychowi; a kapłani, którzy nieśli skrzynię przymierza Pańskiego, stali na suchéj ziemi wpośród Jordanu przepasani, aż wszystek lud przez suche łoże przechodził.
Joshua	Joz	6	4	1	Którzy gdy przeszli, rzekł Pan do Jozuego:
Joshua	Joz	6	4	2	Obierz dwanaście mężów, po jednemu z każdego pokolenia:
Joshua	Joz	6	4	3	A rozkaż im, aby wzięli z pośrodku łoża Jordanu, gdzie stały nogi kapłanów, dwanaście najtwardszych kamieni, które położycie na miejscu obozu, gdzie rozbijecie namioty téj nocy.
Joshua	Joz	6	4	4	I wezwał Jozue dwanaście mężów, które wybrał z synów Izraelowych, po jednemu z każdego pokolenia.
Joshua	Joz	6	4	5	I rzekł do nich: Idźcie przed skrzynię Pana, Boga waszego, do pośrodku Jordanu, a wynieście ztamtąd każdy po jednym kamieniu na ramionach waszych, według liczby synów Izraelowych:
Joshua	Joz	6	4	6	Aby był znak wpośród was: a gdy was będą pytać synowie wasi jutro, mówiąc: Co znaczy kamienie?
Joshua	Joz	6	4	7	Odpowiecie im: Ustały wody Jordanowe przed skrzynią przymierza Pańskiego, gdy szła przezeń: i dlatego położono te kamienie na pamiątkę synów Izraelowych, aż na wieki.
Joshua	Joz	6	4	8	Uczynili tedy synowie Izraelowi tak, jako im rozkazał Jozue, niosąc z pośrodku Jordanowego łoża dwanaście kamieni, jako mu był Pan rozkazał, według liczby synów Izraelowych, aż na miejsce, na którem się obozem położyli, i tam je pokładli.
Joshua	Joz	6	4	9	Drugie téż dwanaście kamieni położył Jozue na śród łoża Jordanu, kędy stali kapłani, którzy nieśli skrzynię przymierza: i są tam aż do teraźniejszego dnia.
Joshua	Joz	6	4	10	A kapłani, którzy nieśli skrzynię, stali wpośród Jordanu, aż się wypełniło wszystko, co Jozuemu, żeby mówił do ludu, przykazał był Pan, i powiedział mu Mojżesz. I śpieszył się lud i przeszedł.
Joshua	Joz	6	4	11	A gdy wszyscy przeszli, przeszła i skrzynia Pańska, i kapłani szli przed ludem,
Joshua	Joz	6	4	12	Synowie téż Ruben i Gad, i pół pokolenia Manasse, szli zbrojno przed synami Izraelowymi, jako im był Mojżesz przykazał.
Joshua	Joz	6	4	13	I czterdzieści tysięcy ludzi walecznych, hufcami i klinami szli po równinach i polach miasta Jerycha.
Joshua	Joz	6	4	14	Onego dnia uwielbił Pan Jozuego przede wszystkim Izraelem, aby się go bah, jako się bali Mojżesza, póki żył.
Joshua	Joz	6	4	15	I rzekł do niego:
Joshua	Joz	6	4	16	Przykaż kapłanom, którzy niosą skrzynię przymierza, aby wystąpili z Jordanu.
Joshua	Joz	6	4	17	Który przykazał im, mówiąc: Wystąpcie z Jordanu.
Joshua	Joz	6	4	18	A gdy wystąpili, niosąc skrzynię przymierza Pańskiego, i suchą ziemię deptać poczęli, wróciły się wody Jordanu do łoża swego i płynęły, jako przedtem zwykły były.
Joshua	Joz	6	4	19	A lud wyszedł z Jordanu dziesiątego dnia miesiąca pierwszego, i położyli się obozem w Galgalach, na wschodnią stronę miasta Jerycha.
Joshua	Joz	6	4	20	Dwanaście téż kamieni, które z Jordanowego łoża wzięli byli, postawił Jozue w Galgalach,
Joshua	Joz	6	4	21	I rzekł do synów Izraelowych: Kiedy spytają synowie wasi jutro ojców swych, i rzeką im: Co znaczy to kamienie?
Joshua	Joz	6	4	22	Nauczycie ich i rzeczecie: Przez suche łoże przeszedł Izrael Jordan ten:
Joshua	Joz	6	4	23	Gdy osuszył Pan, Bóg wasz, wody jego przed oczyma waszemi, ażeście przeszli:
Joshua	Joz	6	4	24	Jako był pierwéj uczynił na czerwonem morzu, które osuszył, ażeśmy przeszli:
Joshua	Joz	6	4	25	Aby poznały wszystkie narody ziemskie przemocną rękę Pańską, a żebyście się i wy bali Pana, Boga waszego, po wszystek czas.
Joshua	Joz	6	5	1	Gdy tedy usłyszeli wszyscy królowie Amorrejczyków, którzy mieszkali za Jordanem ku zachodu słońca, i wszyscy królowie Chanaan, którzy dzierżeli bliskie wielkiego morza miejsca, że wysuszył Pan wody Jordanowe przed synmi Izraelowymi, aż przeszli: upadło serce ich, i nie został w nich duch, bojących się wejścia synów Izraelowych.
Joshua	Joz	6	5	2	Tego czasu rzekł Pan do Jozuego: Uczyń sobie noże kamienne, a obrzeżesz powtóre syny Izraelowe.
Joshua	Joz	6	5	3	Uczynił, co Pan kazał, i obrzezał syny Izraelowe na pagórku odrzezków.
Joshua	Joz	6	5	4	A ta jest przyczyna wtórego obrzezania: Wszystek lud, który wyszedł z Egiptu, płci męzkiéj, wszyscy wojenni mężowie pomarli na puszczy, przez bardzo wielkie krążenie drogi: którzy wszyscy byli obrzezani.
Joshua	Joz	6	5	5	A lud, który się urodził na puszczy,
Joshua	Joz	6	5	6	Przez czterdzieści lat drogi bardzo szerokiéj pustynie, był nieobrzezany: aż wymarli ci, którzy nie słuchali głosu Pańskiego, i którym przedtem przysiągł był, żeby im nie ukazał ziemię mlekiem i miodem płynącą.
Joshua	Joz	6	5	7	Tych synowie nastąpili na miejsce ojców, i od Jozuego obrzezani są: ponieważ jako się urodzili, w odrzezku byli, ani ich żaden na drodze był obrzezał.
Joshua	Joz	6	5	8	A gdy byli wszyscy obrzezani, mieszkali na temże miejscu obozu, aż się wygoili.
Joshua	Joz	6	5	9	I rzekł Pan do Jozuego: Dzisiaj zdjąłem z was zelżywość Egipską: i nazwano imię onego miejsca Galgala, aż do dnia teraźniejszego.
Joshua	Joz	6	5	10	I mieszkali synowie Izraelowi w Galgalach, i czynili Phase czternastego dnia miesiąca ku wieczoru na polach Jerycho.
Joshua	Joz	6	5	11	I jedli zboże ziemie drugiego dnia, przaśny chleb i prażmo tegoż roku.
Joshua	Joz	6	5	12	I przestała Manna, skoro poczęli jeść zboże ziemie, ani używali więcéj synowie Izraelowi onego pokarmu, ale jedli ze zboża ziemie Chananejskiéj roku tego.
Joshua	Joz	6	5	13	A gdy Jozue był na polu miasta Jerycha, podniósł oczy i ujrzał męża stojącego przeciwko jemu, dzierżącego dobyty miecz, i szedł do niego, i rzekł: Nasześ, czyli nieprzyjacielski?
Joshua	Joz	6	5	14	A on odpowiedział: Nie, alem jest hetman wojska Pańskiego, i terazem przyszedł.
Joshua	Joz	6	5	15	Upadł Jozue twarzą na ziemię, i pokłoniwszy się, rzekł: Co Pan mój mówi do sługi swego?
Joshua	Joz	6	5	16	A on: Zzuj, pry, obuwie twoje z nóg twoich; bo miejsce, na którem stoisz, święte jest. I uczynił Jozue, jako mu było rozkazano.
Joshua	Joz	6	6	1	A Jerycho zamknione było, i opatrzone dla bojaźni synów Izraelowych, i żaden wyniść nie śmiał albo wniść.
Joshua	Joz	6	6	2	I rzekł Pan do Jozuego: Otom dał w ręce twe Jerycho i króla jego i wszystkie męże mocne.
Joshua	Joz	6	6	3	Obchodźcie miasto wszyscy mężowie waleczni raz na dzień: a tak czynić będziecie przez sześć dni.
Joshua	Joz	6	6	4	A siódmego dnia kapłani niechaj wezmą siedm trąb, których używają w Jubileusz, a niech idą przed skrzynią przymierza: i siedmkroć obejdziecie miasto, a kapłani będą trąbić w trąby.
Joshua	Joz	6	6	5	A gdy zabrzmi głos trąby dłuższy i drobniejszy, i w uszach się waszych rozlegać będzie, krzyknie wszystek lud okrzykiem wielkim, a upadną z gruntu mury miejskie, i wnidzie każdy w miasto tem miejscem, przeciw któremu stał.
Joshua	Joz	6	6	6	Wezwał tedy Jozue, syn Nun, kapłanów, i rzekł do nich: Weźmijcie skrzynię przymierza, a siedm innych kapłanów niechaj wezmą siedm trąb Jubileuszów, a niech idą przed skrzynią Pańską.
Joshua	Joz	6	6	7	Do ludu téż rzekł: Idźcie, a obejdźcie miasto, idąc zbrojni przed skrzynią Pańską.
Joshua	Joz	6	6	8	A gdy słowa skończył Jozue, i siedm kapłanów siedmią trąb trąbili przed skrzynią przymierza Pańskiego,
Joshua	Joz	6	6	9	A wszystko wojsko zbrojne szło wprzód, ostatek ludu pospolitego szedł za skrzynią, a trąbienie się po wszech miejscach rozlegało.
Joshua	Joz	6	6	10	A przykazał był Jozue ludowi, mówiąc: Nie będziecie wołać, ani usłyszan będzie głos wasz, ani żadna mowa z ust waszych nie wynidzie, aż przyjdzie dzień, którego wam rzekę: Wołajcie, a krzyczcie.
Joshua	Joz	6	6	11	Obchodziła tedy skrzynia Pańska miasto raz na dzień, a wróciwszy się do obozu, została tam.
Joshua	Joz	6	6	12	Gdy tedy Jozue wstał w nocy, wzięli kapłani skrzynię Pańską,
Joshua	Joz	6	6	13	I siedm z nich siedm trąb, których w Jubileuszu używają, i szli przed skrzynią Pańską, chodząc i trąbiąc: a lud zbrojny szedł przed nimi, a ostatek ludu pospolitego szedł za skrzynią, a trąby się rozlegały.
Joshua	Joz	6	6	14	I obeszli wtórego dnia miasto jeden raz, i wrócili się do obozu. Tak czynili przez sześć dni.
Joshua	Joz	6	6	15	A dnia siódmego wstawszy rano, obeszli miasto jako sporządzono było, siedmkroć.
Joshua	Joz	6	6	16	A gdy za siódmem obejściem trąbili kapłani w trąby, rzekł Jozue do wszystkiego Izraela: Krzyczcie; bo wam Pan dał miasto.
Joshua	Joz	6	6	17	I niech to miasto będzie Anathema, i wszystko, co w niem jest Panu: sama Rahab nierządnica niech zostanie żywa, ze wszystkimi, którzy są z nią w domu; albowiem zataiła posły, któreśmy byli posłali.
Joshua	Joz	6	6	18	A wy się ostrzegajcie, abyście z tych rzeczy, o których rozkazano, niczego nie tykali, i bylibyście winni przestępstwa, a wszystek obóz Izraelski byłby pod grzechem i zamięszany.
Joshua	Joz	6	6	19	A cokolwiek będzie złota i śrebra i naczynia miedzianego i żelaza, to Panu niechaj będzie poświęcono, do skarbów jego odłożone.
Joshua	Joz	6	6	20	Gdy tedy wszystek lud krzyczał, a w trąby trąbiono, skoro w uszach mnóstwa głos i trąbienie zabrzmiało, natychmiast mury upadły: i wszedł każdy przez miejsce, które przeciw niemu było, i wzięli miasto.
Joshua	Joz	6	6	21	I pobili wszystko, co w niem było, od męża aż do nieAviasty, od dziecięcia aż do starego: woły téż i owce i osły wszystkie paszczeką miecza pobili.
Joshua	Joz	6	6	22	A dwiema mężom, którzy szpiegami byli posłani, rzekł Jozue: Wnidźcie do domu niewiasty nierządnice, a wywiedźcie ją i wszystko, co jéj jest, jakoście jej przysięgą potwierdzili.
Joshua	Joz	6	6	23	I wszedłszy młodzieńcy, wywiedli Rahab i rodzice jéj i bracią téż i wszystek sprzęt i naród jéj, i za obozem Izraelowym kazali mieszkać.
Joshua	Joz	6	6	24	A miasto i wszystko, co w niem było, zapalili, oprócz złota i śrebra i naczynia miedzianego i żelaza, które do skarbu Pańskiego oddali.
Joshua	Joz	6	6	25	Lecz Rahab nierządnicę i dom ojca jéj i wszystko, co miała, zostawił żywo Jozue, i mieszkali w pośrodku Izraela, aż do teraźniejszego dnia: dlatego że zataiła posły, które był posłał, aby wyszpiegowali Jerycho.
Joshua	Joz	6	6	26	Onego czasu wydał klątwę Jozue, mówiąc: Przeklęty mąż przed Panem, któryby wzbudził a zbudował miasto Jerycho. Na pierworodnym swym niech założy grunty jego, a na ostatecznym z dzieci niech postawi bramy jego.
Joshua	Joz	6	6	27	I był Pan z Jozuem, a imię jego rozsławiło się po wszystkiéj ziemi.
Joshua	Joz	6	7	1	A synowie Izraelowi przestąpili przykazania, i przywłaszczyli z przeklęctwa; bo Achan, syn Charmi, syna Zabdy, syna Zare, z pokolenia Juda, wziął nieco z rzeczy przeklętych: i rozgniewał się Pan na syny Izraelowe.
Joshua	Joz	6	7	2	I gdy posłał Jozue z Jerycha męże przeciwko Haj, które jest podle Bethawen, na wschód na stronę miasteczka Bethel, rzekł im: Idźcie, a wypatrujcie ziemię: którzy czyniąc dosyć rozkazaniu, wypatrzyli Haj.
Joshua	Joz	6	7	3	A wróciwszy się, rzekli mu: Niechaj nie ciągnie wszystek lud, ale dwa albo trzy tysiące mężów niech idą, a zgładzą miasto: czemu wszystek lud próżno trudzić się ma przeciw trosze nieprzyjaciół?
Joshua	Joz	6	7	4	Ciągnęło tedy trzy tysiące waleczników, którzy wnet tył podawszy,
Joshua	Joz	6	7	5	Porażeni są od mężów miasta Haj, i poległo z nich trzydzieści i sześć mężów: i gonili je nieprzyjaciele od bramy aż do Sabarym, i bili je uciekające z góry: i ulękło się serce ludu i rozpłynęło się jako woda.
Joshua	Joz	6	7	6	A Jozue rozdarł odzienie swoje, i padł na twarz na ziemię przed skrzynią Pańską, aż do wieczora, tak sam jako i wszyscy starsi Izraelowi: i posypali prochem głowy swoje.
Joshua	Joz	6	7	7	I rzekł Jozue : Ach, Panie Boże, nacoś chciał ten lud przewieść przez rzekę Jordan, żebyś nas wydał w ręce Amorrejczyka, i wygładził? Obychżeśmy byli, jakośmy poczęli, mieszkali za Jordanem.
Joshua	Joz	6	7	8	Mój Panie Boże, co rzekę, widząc Izraela nieprzyjaciołom swym tył podającego?
Joshua	Joz	6	7	9	Usłyszą Chananejczykowie i wszyscy obywatele ziemie, a społecznie się skupiwszy, obtoczą nas, i wygładzą imię nasze z ziemie: a cóż uczynisz wielkiemu imieniowi twemu?
Joshua	Joz	6	7	10	I rzekł Pan do Jozuego: Wstań, przecz leżysz twarzą na ziemi?
Joshua	Joz	6	7	11	Zgrzeszył Izrael, i przestąpił przymierze moje: i wzięli z przeklęctwa, i pokradli i skłamali, i skryli między naczyniem swojem.
Joshua	Joz	6	7	12	Ani będzie mógł ostać Izrael przed nieprzyjaciółmi swymi, i będzie uciekał przed nimi; bo splugawiony jest przeklęctwem: nie będę daléj z wami, aż wyniszczycie tego, który grzechu tego winien jest.
Joshua	Joz	6	7	13	Wstań, poświęć lud, a rzecz im: Poświęćcie się na jutro; to bowiem mówi Pan, Bóg Izraelów: Przeklęctwo w pośród ciebie jest, Izraelu: nie będziesz mógł stać przed nieprzyjaciółmi twymi, aż będzie wygładzon z ciebie, który się tym grzechem splugawił.
Joshua	Joz	6	7	14	A przystępować będziecie rano, każdy według pokoleń waszych: a któregokolwiek pokolenie los najdzie, przystąpi według plemion swoich, a plemię według domów, a dom według mężów.
Joshua	Joz	6	7	15	A ktokolwiek się w tym grzechu najdzie, spalon będzie ogniem ze wszystką majętnością swą, iż przestąpił przymierze Pańskie i uczynił niegodną rzecz w Izraelu.
Joshua	Joz	6	7	16	A tak Jozue wstawszy rano, przywiódł Izraela, według pokolenia ich, i nalazło się pokolenie Juda.
Joshua	Joz	6	7	17	Które gdy wedle familii swéj przywodzono, nalazła się familia Zare: tę téż po domiech przywodząc, nalazł Zabdy.
Joshua	Joz	6	7	18	Którego dom podzieliwszy na każdego męża, nalazł Achan, syna Charmi, syna Zabdy, syna Zare, z pokolenia Juda.
Joshua	Joz	6	7	19	I rzekł Jozue do Achana: Synu mój, daj chwałę Panu, Bogu Izraelowemu, a wyznaj, i powiedz mi, coś uczynił, nie taj.
Joshua	Joz	6	7	20	I odpowiedział Achan Jozuemu, i rzekł mu: Prawdziwiem ja zgrzeszył Panu, Bogu Izraelowemu, i tak a takem uczynił.
Joshua	Joz	6	7	21	Ujrzałem bowiem między korzyścią płaszcz karmazynowy bardzo dobry i dwieście syklów śrebra i pręt złoty, pięćdziesiąt syklów ważący, i ułakomiwszy się wziąłem, i skryłem w ziemi przeciw pośrodku namiotu mego, i śrebrom wykopawszy ziemię zakrył.
Joshua	Joz	6	7	22	Posłał tedy Jozue sługi, którzy bieżawszy do namiotu jego, naleźli wszystkie rzeczy, skryte na onemże miejscu, i śrebro pospołu.
Joshua	Joz	6	7	23	I wziąwszy z namiotu przynieśli je do Jozuego i do wszystkich synów Izraelowych, i porzucili przed Panem.
Joshua	Joz	6	7	24	Wziąwszy tedy Jozue Achana, syna Zare, i śrebro i płaszcz i pręt złoty, syny téż i córki jego, woły i osły i owce, i sam namiot i wszystek sprzęt: (i wszystek Izrael z nim) i wiedli ich do doliny Achor.
Joshua	Joz	6	7	25	Kędy rzekł Jozue: Iżeś nas potrwożył, niechże cię wytraci Pan tego dnia. I ukamionował go wszystek Izrael: i wszystko, co było jego, ogniem spalono.
Joshua	Joz	6	7	26	I zgromadzili na nim wielką kupę kamienia, która trwa aż do dnia dzisiejszego, i odwróciła się zapalczywość Pańska od nich: i nazwano imię miejsca onego: Dolina Achor aż po dziś dzień.
Joshua	Joz	6	8	1	I rzekł Pan do Jozuego: Nie bój się, ani się lękaj: weźmij z sobą wszystek lud wojenny, a wstawszy ciągnij do miasta Haj: otom dał w rękę twoje króla jego i lud i miasto i ziemię.
Joshua	Joz	6	8	2	I uczynisz miastu Haj i królowi jego, jakoś uczynił Jerychowi i królowi jego: a korzyść i wszystko bydło rozbierzcie sobie: zasadź zasadzkę miastu za niem.
Joshua	Joz	6	8	3	I wstał Jozue i wszystko wojsko waleczników z nim, aby ciągnęli do Haj: a wybrawszy trzydzieści tysięcy mocnych mężów posłał nocą.
Joshua	Joz	6	8	4	I rozkazał im mówiąc: Uczyńcie zasadzkę za miastem: ani odchodźcie daléj, i będziecie wszyscy gotowi.
Joshua	Joz	6	8	5	A ja i ostatek ludu, który zemną jest, przystąpimy z czoła przeciw miastu: a gdy wynidą przeciw nam, jakośmy przedtem uczynili, ucieczemy, i tył podamy:
Joshua	Joz	6	8	6	Aż goniący opodal od miasta zaciągną się; bo będą rozumieć, że uciekamy jako pierwéj.
Joshua	Joz	6	8	7	A tak gdy my będziem uciekać, a oni gonić, wstaniecie z zasadzki, i burzyć będziecie miasto: i da je Pan, Bóg wasz, w ręce wasze.
Joshua	Joz	6	8	8	A wziąwszy zapalcie je, i tak wszystko uczyńcie, jakom rozkazał.
Joshua	Joz	6	8	9	I odprawił je, i poszli na miejsce zasadzki, i usiedli między Bethel i Haj, na zachodnią stronę miasta Haj: a Jozue nocy onéj został w pośrodku ludu.
Joshua	Joz	6	8	10	I wstawszy rano uszykował towarzysze, i szedł z starszymi na czele wojska, obtoczony posiłkiem waleczników.
Joshua	Joz	6	8	11	A gdy przyszli i przystąpili przeciw miastu, stanęli na północnéj stronie miasta, między którem a nimi była dolina w pośrodku.
Joshua	Joz	6	8	12	A obrał był pięć tysięcy mężów, i położył je na zasadzce między Bethel i Haj, z zachodniej strony tegoż miasta.
Joshua	Joz	6	8	13	A inne wszystko wojsko ku północy się szykowało, tak iż ostateczni onego ludu zachodniéj strony miasta dosięgali. Szedł tedy Jozue nocy onéj i stanął w pośrodku doliny.
Joshua	Joz	6	8	14	Co gdy ujrzał król Haj, pośpieszył się rano, i wyszedł ze wszystkiem wojskiem miasta, i obrócił szyk ku puszczy, nie wiedząc, że w tył zataiła się zasadzka.
Joshua	Joz	6	8	15	A Jozue i wszystek Izrael ustąpił z miejsca, zmyślając bojaźń, i uciekając drogą pustynie.
Joshua	Joz	6	8	16	A oni okrzyk uczyniwszy społem, i jeden drugiemu serca dodając, pogonią uczynili za nimi.
Joshua	Joz	6	8	17	A gdy odeszli od miasta, a nie został i jeden w mieście Haj i Bethel, któryby nie gonił Izraela, (jako byli wybiegli zostawiwszy miasta otworzone),
Joshua	Joz	6	8	18	Rzekł Pan do Jozuego: Podnieś puklerz, który w ręce twéj jest przeciw miastu Haj ; bo je tobie dam.
Joshua	Joz	6	8	19	A gdy podniósł puklerz przeciwko miastu, zasadzka, która się była zataiła, powstała zaraz: i ubieżawszy miasto, wzięli i zapalili je.
Joshua	Joz	6	8	20	A mężowie miasta, którzy gonili Jozuego, obejrzawszy się, a ujrzawszy dym miasta, że aż do nieba wstępuje, nie mogli daléj tam i sam się rozbieżeć: zwłaszcza, że ci, którzy wrzkomo uciekali i mieli się ku puszczy, przeciwko goniącym mężnie się zastawili.
Joshua	Joz	6	8	21	A widząc Jozue i wszystek Izrael, że miasto wzięto, a że dym z miasta wychodził, wróciwszy się poraził męże Haj.
Joshua	Joz	6	8	22	Bo téż i oni, którzy byli wzięli i zapalili miasto, wybieżawszy z miasta przeciw swoim, jęli bić nieprzyjaciele w pośrodku zamknione. Gdy tedy z obu stron nieprzyjaciele bito, tak iż żaden z tak wielkiego ludu nie uszedł:
Joshua	Joz	6	8	23	Króla téż miasta Haj poimali żywo i przywiedli do Jozuego.
Joshua	Joz	6	8	24	A tak gdy byli pobici wszyscy, którzy Izraela ciągnącego ku puszczy gonili, i na temże miejscu od miecza polegli, wróciwszy się synowie Izraelowi, zburzyli miasto.
Joshua	Joz	6	8	25	A było tych, którzy tego dnia polegli, od męża aż do niewiasty, dwanaście tysięcy człowieka, wszystkich miasta Haj.
Joshua	Joz	6	8	26	A Jozue nie spuścił ręki swéj, którą był wzgórę podniósł, trzymając puklerz, aż pobito wszystkie obywatele Haj.
Joshua	Joz	6	8	27	A bydło i korzyść miasta podzielili między się synowie Izraelowi jako był Pan przykazał Jozuemu.
Joshua	Joz	6	8	28	Który zapalił miasto i uczynił z niego mogiłę wieczną:
Joshua	Joz	6	8	29	Króla téż jego obiesił na szubienicy aż do wieczora i do zachodu słońca. I przykazał Jozue, i zjęto trupa jego z krzyża, i porzucili w samem wejściu miasta, nakładłszy nań wielką kupę kamienia, która trwa aż do dnia dzisiejszego.
Joshua	Joz	6	8	30	Tedy Jozue zbudował ołtarz Panu, Bogu Izraelowemu, na górze Hebal:
Joshua	Joz	6	8	31	Jako był przykazał Mojżesz, sługa Pański, synom Izraelowym, i napisano jest w księgach zakonu Mojżeszowego, ołtarz z kamienia nieciosanego, którego się żelazo nie tknęło : i ofiarował na nim całopalenia Panu, i ofiarował ofiary zapokojne.
Joshua	Joz	6	8	32	I napisał na kamieniach powtórzenie prawa zakonu Mojżeszowego, który on był sporządził przed synmi Izraelowymi.
Joshua	Joz	6	8	33	A wszystek lud i starsi i książęta i sędziowie stali po obu stron skrzynie przed oczyma kapłanów, którzy nosili skrzynię przymierza Pańskiego, jako przychodzień, tak i obywatel: połowica ich podle góry Garyzym, a połowica podle góry Hebal, jako był przykazał Mojżesz, sługa Pański: a najprzód błogosławił ludowi Izraelowemu.
Joshua	Joz	6	8	34	Potem czytał wszystkie słowa błogosławieństwa i przeklęctwa, i wszystko, co napisano w księgach zakonu,
Joshua	Joz	6	8	35	Nic z tych rzeczy, które Mojżesz był kazał, nie opuścił niedotknionego: ale wszystko powtórzył przede wszytkiem zgromadzeniem Izraelowem, przed niewiastami i dziatkami i przychodniami, którzy mieszkali między nimi.
Joshua	Joz	6	9	1	Co gdy usłyszeli wszyscy królowie za Jordanem, którzy mieszkali po górach i polach na pomorzu i brzegu wielkiego morza, ci téż, którzy mieszkali przy Libanie, Hetejczyk i Amorrejczyk, Chananejczyk, Pherezejczyk i Hewejczyk i Jebuzejczyk,
Joshua	Joz	6	9	2	Zebrali się pospołu, aby walczyli preciw Jozuemu i Izraelowi, jednem sercem i jedną wolą.
Joshua	Joz	6	9	3	Ale ci, którzy mieszkali w Gabaonie, słysząc wszystko, co uczynił Jozue w Jerycho i Haj:
Joshua	Joz	6	9	4	I chytrze myśląc nabrali sobie żywności, stare wory na osły włożywszy, i łagwice skórzane winne podarte i pozszywane,
Joshua	Joz	6	9	5	I boty bardzo wiotche, które na znak starości łatami zszyte były, obleczeni w odzienie stare: chleb téż, który na podróżną strawę nieśli, był twardy i w kęsy podrobiony:
Joshua	Joz	6	9	6	I przyszli do Jozuego, który na ten czas mieszkał w obozie w Galgali, i rzekli mu i społem szystkiemu Izraelowi: Z dalekiéj ziemie przyszliśmy, pokój z wami uczynić pragnąc. I odpowiedzieli mężowie Izraelscy do nich i rzekli:
Joshua	Joz	6	9	7	Byście snadź w ziemi, która nam losem należy, nie mieszkali, i nie moglibyśmy z wami przymierza uczynić.
Joshua	Joz	6	9	8	A oni do Jozuego: Słudzy, pry, twoi jesteśmy. Którym rzekł Jozue: Coście wy wżdy zacz? i zkądeście przyszli?
Joshua	Joz	6	9	9	Odpowiedzieli: Z ziemie bardzo dalekiéj przyszli słudzy twoi do ciebie w imię Pana, Boga twego; bośmy słyszeli sławę mocy jego, wszystko, co uczynił w Egipcie:
Joshua	Joz	6	9	10	I dwiema królom Amorrejczyków, którzy byli za Jordanem, Sehonowi, królowi Hesebon i Og, królowi Bazan, który był w Astaroth.
Joshua	Joz	6	9	11	I rzekli nam starsi i wszyscy obywatele ziemie naszej: Weźmijcie w ręce żywności dla bardzo dalekiéj drogi, a zabieżcie im i mówcie: Słudzy wasi jesteśmy, uczyńcie z nami przymierze.
Joshua	Joz	6	9	12	Oto chleb, gdyśmy wyszli z domów naszych, żebyśmy szli do was, ciepłyśmy wzięli, teraz się zsechł i pokruszył się od wielkiéj starości.
Joshua	Joz	6	9	13	Łagwice winne noweśmy napełnili, teraz się popękały, i popróły szaty: i boty, któreśmy oblekli, i które na nogach mamy, dla dalekości dłuższéj drogi wytarły się, a ledwie nie obleciały.
Joshua	Joz	6	9	14	Przyjęli tedy z żywności ich, a ust się Pańskich nie pytali.
Joshua	Joz	6	9	15	I uczynił Jozue z nimi pokój, i postanowiwszy przymierze obiecał, że nie mieli być pobici: książęta téż ludu przysięgli im.
Joshua	Joz	6	9	16	A po trzech dniach po uczynieniu przymierza, usłyszeli, że blisko mieszkali, a między nimi być mieli.
Joshua	Joz	6	9	17	I ruszyli obóz synowie Izraelscy, i przyciągnęli do ich miast trzeciego dnia, których te są imiona: Gabaon i Kaphira i Beroth i Karyathyarym.
Joshua	Joz	6	9	18	I nie pobili ich, przeto, że im byli przysięgli książęta ludu w imię Pana, Boga Izraelskiego: Szemrał tedy wszystek gmin przeciw książętom.
Joshua	Joz	6	9	19	Którzy im odpowiedzieli: Przysięgliśmy im w imię Pana, Boga Izraelowego, a przeto się ich tknąć nie możemy.
Joshua	Joz	6	9	20	Ale to im uczynimy: Niech zachowani będą aby żyli, by się na nas gniew Pański nie wzruszył, jeźlibyśmy krzywoprzysięgli:
Joshua	Joz	6	9	21	Ale tak niech żywo zostaną, aby na potrzeby wszystkiego pospólstwa drwa rąbali i wodę nosili. A gdy to mówili,
Joshua	Joz	6	9	22	Zawołał Jozue Gabaończyków, i rzekł im: Czemuście nas zdradą oszukać chcieli, żeście powiedzieli: Bardzo daleko od was mieszkamy, gdyż w pośrodku nas jesteście?
Joshua	Joz	6	9	23	A przetóż pod przeklęctwem będziecie, a nie ustanie z narodu waszego drwa rąbiący i wodę noszący do domu Boga mego.
Joshua	Joz	6	9	24	Którzy odpowiedzieli: Oznajmiono nam, sługom twoim, że obiecał Pan, Bóg twój, Mojżeszowi, słudze swemu, żeby podał wam wszystkę ziemię, i wytracił wszystkie obywatele jéj: zlękliśmy się tedy bardzo, i opatrzyliśmy dusze nasze, waszym strachem przypędzeni, i téjeśmy rady użyli.
Joshua	Joz	6	9	25	A teraz w ręce twojéj jesteśmy, coć się zda dobrego i słusznego, czyń z nami.
Joshua	Joz	6	9	26	Uczynił tedy Jozue, jako był rzekł i wybawił je z ręku synów Izraelowych, żeby ich nie pobito.
Joshua	Joz	6	9	27	I postanowił onego dnia, aby oni byli na posłudze wszystkiego ludu i ołtarza Pańskiego, rąbiąc drwa i wodę nosząc, aż do teraźniejszego czasu, na miejscu, któreby był Pan obrał.
Joshua	Joz	6	10	1	Co gdy usłyszał Adonisedek, król Jerozolimski, to jest, że wziął Jozue Haj, i zburył je; (bo jako był uczynił Jerychowi i królowi jego, tak téż uczynił Haj i królowi jego), a iż Grabaończycy zbieżeli do Izraela i byli z nim w przymierzu,
Joshua	Joz	6	10	2	Zlękł się bardzo; bo wielkie miasto było Gabaon, a jedno z miast królewskich, i większe niźli miasteczko Haj, a wszyscy walecznicy jego bardzo mocni.
Joshua	Joz	6	10	3	Posłał tedy Adonisedek, król Jeruzalem do Ohama, króla Hebron, i do Pharama, króla Jerymoth, do Japhia téż, króla Lachis, i do Dabir, króla Eglon, mówiąc:
Joshua	Joz	6	10	4	Do mnie przyjedźcie i dajcie pomoc, że dobędziecie Gabaon, czemu zbiegł do Jozuego i do synów Izraelowych.
Joshua	Joz	6	10	5	Zebrani tedy jechali pięć królów Amorrejskich: król Jeruzalem, król Hebron, król Jerymoth, król Lachis, król Eglon pospołu z wojski swemi, i położyli się obozem około Gabaon, dobywający go.
Joshua	Joz	6	10	6	Lecz obywatele Gabaon, miasta oblężonego, posłali do Jozuego, który na ten czas mieszkał w obozie u Galgali, i rzekli mu: Nie zawściągaj rąk swych od pomocy sług twoich: przyciągnij rychło, a wyzwól nas, i daj pomoc; bo się zjechali przeciwko nam wszyscy królowie Amorrejczyków, którzy mieszkają po górach.
Joshua	Joz	6	10	7	I ruszył się Jozue z Galgali, i wszystko wojsko waleczników z nim, mężowie co mocniejsi.
Joshua	Joz	6	10	8	I rzekł Pan do Jozuego: Nie bój się ich; bom je podał w ręce twoje: żaden ci się z nich oprzeć nie będzie mógł.
Joshua	Joz	6	10	9	Przypadł tedy na nie Jozue z prędka, całą noc ciągnąc z Galgali.
Joshua	Joz	6	10	10	I potrwożył je Pan przed obliczem Izraela, i starł porażką wielką w Gabaonie, i gonił je drogą wstępu do Bethoron, i bił aż do Azeki i do Macedy.
Joshua	Joz	6	10	11	A gdy uciekali przed synmi Izraelowymi, a byli na zstępowaniu z Bethoron, Pan spuścił na nie kamienie wielkie z nieba aż do Azeki: i pomarło ich daleko więcéj od kamienia gradowego, niż co je mieczem pobili synowie Izraelowi.
Joshua	Joz	6	10	12	Mówił tedy Jozue Panu dnia, którego podał Amorrejczyka przed oczyma synów Izraelowych, i rzekł przed nimi: Słońce, przeciw Gabaon nie ruszaj sie, a księżycu przeciw dolinie Ajalon.
Joshua	Joz	6	10	13	I stanęło słońce i księżyc, aż się pomścił lud nad nieprzyjacioły swymi. Azaż tego nie napisano w księgach sprawiedliwych? Stanęło tedy słońce w pół nieba i nie pośpieszyło się zapaść przez jeden dzień.
Joshua	Joz	6	10	14	Nie był przedtem ani potem tak długi dzień, gdy usłuchał Pan głosu człowieka, i walczył za Izraelem.
Joshua	Joz	6	10	15	I wrócił się Jozue ze wszystkim Izraelem do obozu Galgal.
Joshua	Joz	6	10	16	Uciekli bowiem byli pięć królów, i skryli się w jaskini miasta Maceda.
Joshua	Joz	6	10	17	I dano znać Jozuemu, że naleziono piąci królów kryjących się w jaskini miasta Macedy.
Joshua	Joz	6	10	18	Który przykazał towarzyszom, i rzekł: Przywalcie okrutne kamienie do dziury jaskiniéj, a postawcie męże dowcipne, którzyby zamknionych strzegli.
Joshua	Joz	6	10	19	A wy nie stójcie, ale gońcie nieprzyjacioły, i ostatniego każdego uciekającego sieczcie, a nie dopuszczajcie im wniść do obrony miast ich, które podał Pan Bóg w ręce wasze.
Joshua	Joz	6	10	20	Pobiwszy tedy nieprzyjacioły porażką bardzo wielką, a niemal do szczętu wytraciwszy, ci, którzy mogli ujść Izraela, weszli do miast obronnych.
Joshua	Joz	6	10	21	I wróciło się wszystko wojsko do Jozuego do Macedy, gdzie na ten czas obóz leżał, zdrowo i w zupełnéj liczbie: a żaden przeciw synom Izraelowym i gęby otworzyć nie śmiał.
Joshua	Joz	6	10	22	I przykazał Jozue, mówiąc: Otwórzcie dziurę jaskiniéj, i wywiedźcie do mnie piąci królów, którzy się w niéj kryją.
Joshua	Joz	6	10	23	I uczynili słudzy, jako im było rozkazano: i wywiedli do niego piąci królów z jaskinie: króla Jeruzalem, króla Hebron, króla Jerymoth, króla Lachis, króla Eglon.
Joshua	Joz	6	10	24	A gdy byli wywiedzieni przedeń, przyzwał wszystkich mężów Izraelskich, i rzekł do hetmanów wojska, którzy z nim byli: Idźcie i kładźcie nogi na karki tych królów. Którzy gdy poszli, i leżących karki nogami deptali,
Joshua	Joz	6	10	25	Zasię rzekł do nich: Nie bójcie się, ani się lękajcie, umacniajcie się, a bądźcie mężni; bo tak uczyni Pan wszystkim nieprzyjaciołom waszym, przeciw którym walczycie.
Joshua	Joz	6	10	26	I pobił Jozue i pozabijał je i zawiesił na piąci palach: i wisieli aż do wieczora.
Joshua	Joz	6	10	27	A gdy zachodziło słońce, rozkazał towarzyszom, aby je złożyli z szubienic: którzy złożone wrzucili do jaskinie, do któréj się byli pokryli, i położyli na dziurę jéj kamienie okrutne, które trwają aż po dziś dzień.
Joshua	Joz	6	10	28	Tegoż téż dnia Macedę wziął Jozue i poraził ją w paszczece miecza, i króla jéj zabił i wszystkie obywatele jéj: nie zostawił w niéj choć małego szczątku, i uczynił królowi Maceda, jako był uczynił królowi Jerycho.
Joshua	Joz	6	10	29	I przeszedł ze wszystkim Izraelem z Macedy do Lebny i walczył przeciwko niéj:
Joshua	Joz	6	10	30	Którą podał Pan z królem jéj w ręce Izraela: i porazili miasto paszczeką miecza, i wszystkie obywatele jego: nie zostawili w nim żadnego szczątka, i uczynili królowi Lebnéj, jako byli uczynili królowi Jerycho.
Joshua	Joz	6	10	31	Z Lebny przeszedł do Lachis ze wszystkim Izraelem, a wojsko w koło uszykowawszy, dobywał go.
Joshua	Joz	6	10	32	I dał Pan Lachis w ręce Izraela, i wziął je dnia wtórego, i poraził paszczeką miecza i wszelką duszę, która była w nim, jako był uczynił Lebnie.
Joshua	Joz	6	10	33	Tego czasu przysiągł Horam, król Gazer, aby ratował Lachis: którego Jozue poraził ze wszystkim ludem jego aż do szczętu.
Joshua	Joz	6	10	34	I przeszedł z Lachis do Eglon, i obległ,
Joshua	Joz	6	10	35	I dobył go tegoż dnia: i pobił paszczeką miecza wszystkie dusze, które były w nim, wedle wszystkiego, co był ucynił Lachis.
Joshua	Joz	6	10	36	Pociągnął téż ze wszystkim Izraelem z Eglon do Hebron, i walczył przeciw niemu:
Joshua	Joz	6	10	37	Wziął je i pobił paszczeką miecza, króla téż jego i wszystkie miasteczka krainy onéj, i wszystkie dusze, które w niej mieszkały: nie zostawił w niéj żadnego szczątku: jako był uczynił Eglon, tak uczynił i Hebron, wszystko co w nim nalazł mieczem wytraciwszy.
Joshua	Joz	6	10	38	Ztamtąd wróciwszy się do Dabir,
Joshua	Joz	6	10	39	Wziął je, zburzył, króla téż jego i wszystkie okoliczne miasteczka pobił paszczeką miecza: nie zostawił w niem żadnego szczątku: jako był uczynił Hebron i Lebnie i królom ich, tak uczynił Dabir i królowi jego.
Joshua	Joz	6	10	40	Poraził tedy Jozue wszystkę ziemię górną i południową i polną, i Asedoth z królmi ich: nie zostawił w niej szczątku żadnego, ale wszystko, co tchnąć mogło, pobił, jako mu był przykazał Pan, Bóg Izraelski,
Joshua	Joz	6	10	41	Od Kadesbarne aż do Gazy, wszystkę ziemię Gozen aż do Gabaon.
Joshua	Joz	6	10	42	I wszystkie króle i krainy ich za jednem natarciem wziął i zburzył; albowiem Pan, Bóg Izraelski, walczył za nim.
Joshua	Joz	6	10	43	I wrócił się ze wszystkim Izraelem na miejsce obozu do Galgala.
Joshua	Joz	6	11	1	Co gdy usłyszał Jabin, król Asor, posłał do Jobaba, króla Madon, i do króla Semeron i do króla Achsaph:
Joshua	Joz	6	11	2	Do królów téż północnych, którzy mieszkali na górach, i na równinie ku południu Ceneroth, na polach i w krainach Dor wedle morza:
Joshua	Joz	6	11	3	Chananejczyka téż od wschodu i zachodu słońca i Amorrejczyka i Hetejczyka i Pherezejczyka i Jebuzejczyka na górach: Hewejczyka téż, który mieszkał pod górą Hermon w ziemi Maspha.
Joshua	Joz	6	11	4	I wyciągnęli wszyscy z wojski swemi, lud bardzo wielki, jako piasek, ttóry jest na brzegu morskim, konie téż i wozy niezmiernéj liczby.
Joshua	Joz	6	11	5	I zjechali się ci wszyscy królowie w kupę u wód Merom, aby walczyli przeciw Izraelowi.
Joshua	Joz	6	11	6	I rzekł Pan do Jozuego: Nie bój się ich; bo jutro o téjże godzinie ja te wszystkie podam na zranienie przed oczyma Izraela: koniom ich żyły poderżniesz, a wozy ogniem popalisz.
Joshua	Joz	6	11	7	I przyciągnął Jozue i wszystko wojsko z nim przeciwko im u wód Merom znagła, i przypadli na nie.
Joshua	Joz	6	11	8	I dał je Pan w ręce Izraelowi, którzy porazili je i gonili je aż do Sydonu wielkiego, i wód Mazerephoth i pola Masphe, które jest na wschodnią stronę jego: tak pobił wszystkie, że żadnego nie zostawił z nich szczątka.
Joshua	Joz	6	11	9	I uczynił, jako mu był Pan przykazał, koniom ich żyły poderżnął, a wozy ogniem spalił.
Joshua	Joz	6	11	10	A wróciwszy się zaraz wziął Asor, a króla jego mieczem zabił; bo Asor z starodawna między wszystkiemi królestwy temi przodek trzymał.
Joshua	Joz	6	11	11	I wybił wszystkie dusze, które tam mieszkały, nie zostawił w niem szczątku żadnego, ale aż do wytracenia wszystko spustoszył, i miasto samo ogniem zgładził.
Joshua	Joz	6	11	12	I wszystkie okoliczne miasta i króle ich poimał, pobił i wyniszczył, jako mu był przykazał Mojżesz, sługa Pański.
Joshua	Joz	6	11	13	Oprócz miast, które były na pagórkach i na kopcach położone, inne zapalił lud Izraelski: jedno tylko Asor bardzo obronne ogniem spalił.
Joshua	Joz	6	11	14	A wszystkę korzyść tych miast i bydło rozdzielili między się synowie Izraelowi, wszystkie ludzie wybiwszy.
Joshua	Joz	6	11	15	Jako był przykazał Pan Mojżeszowi, słudze swemu, tak Mojżesz przykazał Jozuemu, a on wszystko wypełnił: nie opuścił ze wszystkiego przykazania i jednego słowa, które był Pan rozkazał Mojżeszowi.
Joshua	Joz	6	11	16	Wziął tedy Jozue wszystkę ziemię górną i południową i ziemię Gosen i równinę i zachodnią stronę i górę Izrael i pola jéj:
Joshua	Joz	6	11	17	I część góry, która idzie ku Seir, aż do Baalgad, po równinie Libanu, pod górę Hermon: wszystkie króle ich poimał i poraził i pozabijał.
Joshua	Joz	6	11	18	Przez długi czas walczył Jozue przeciwko tym królom.
Joshua	Joz	6	11	19	Nie było miasta, któreby się poddało synom Izraelowym, oprócz Hewejczyka, który mieszkał w Gabaon; bo wszystkich walcząc dostał.
Joshua	Joz	6	11	20	Albowiem była wola Pańska, aby się zatwardziły serca ich, a walczyli przeciw Izraelowi, i legli, a niegodni byli żadnego miłosierdzia, i wyginęli, jako był przykazał Pan Mojżeszowi.
Joshua	Joz	6	11	21	Onego czasu przyszedł Jozue, i wybił Enacym z gór, Hebron i Dabir i z Anab i ze wszelkiéj góry Judy i Izraela, i miasta ich zgładził.
Joshua	Joz	6	11	22	Nie zostawił żadnego z pokolenia Enacym w ziemi synów Izraelowych, oprócz miast Gazy i Geth i Azotu, w których samych zostawieni są.
Joshua	Joz	6	11	23	Wziął tedy Jozue wszystkę ziemię, jako mówił Pan do Mojżesza, i dał ją w osiadłość synom Izraelowym, według działów, i pokolenia ich, i uspokoiła się ziemia od wojen.
Joshua	Joz	6	12	1	Ci są królowie, które pobili synowie Izraelowi, i posiedli ziemię ich za Jordanem na wschód słońca, od potoku Arnon aż do góry Hermon, i wszystkę stronę wschodnią, która patrzy do pustynie.
Joshua	Joz	6	12	2	Sehon, król Amorrejski, który mieszkał w Hesebon, panował od Aroer, które leży nad brzegiem potoku Arnon, i połowicy na dolinie, i połowicy Galaad, aż do potoku Jabok, który jest granicą synów Ammonowych.
Joshua	Joz	6	12	3	I od pustynie aż do morza Cenerot ku wschodu słońca, i aż do morza pustynie, które jest morze najsłonsze, ku wschodniéj stronie, drogą, która wiedzie do Bethsemoth: i od południowéj strony, która leży pod Asedoth Phasga.
Joshua	Joz	6	12	4	Granica Oga, króla Bazan z szczątku Raphaim, który mieszkał w Astaroth i w Edraj, i panował na górze Hermon, i w Salecha, i we wszystkim Bazan, aż do granic
Joshua	Joz	6	12	5	Gesury, i Machaty, i połowicy Galaad, granic Sehona, króla Hesebon.
Joshua	Joz	6	12	6	Mojżesz, sługa Pański, i synowie Izraelowi pobili je, i dał ziemie ich Mojżesz w osiadłość Rubenitom, i Gaditom, i połowicy pokolenia Manasse.
Joshua	Joz	6	12	7	Ci są królowie ziemie, które pobił Jozue i synowie Izraelowi za Jordanem ku zachodniéj stronie od Baalgad, na polu Libanu, aż do góry, któréj część idzie do Seir: i dał ją Jozue w osiadłość pokoleniom Izraelowym, każdemu swój dział.
Joshua	Joz	6	12	8	Tak po górach, jako i na równinach i w polach: w Asedoth i na pustyni i na południu był Hetejczyk i Amorrejczyk, Chananejczyk i Herezejczyk, Hewejczyk i Jebuzejczyk.
Joshua	Joz	6	12	9	Król Jerycha jeden, król Haj, który jest po boku Bethel, jeden.
Joshua	Joz	6	12	10	Król Jeruzalem jeden, król Hebron jeden.
Joshua	Joz	6	12	11	Król Jerymoth jeden, król Lachis jeden.
Joshua	Joz	6	12	12	Król Eglon jeden, król Gazer jeden.
Joshua	Joz	6	12	13	Król Dabir jeden, król Gader jeden.
Joshua	Joz	6	12	14	Król Herma jeden, król Herod jeden.
Joshua	Joz	6	12	15	Król Lebni jeden, król Odullam jeden.
Joshua	Joz	6	12	16	Król Macedy jeden, król Bethel jeden.
Joshua	Joz	6	12	17	Król Taphua jeden, król Opher jeden.
Joshua	Joz	6	12	18	Król Aphek jeden, król Saron jeden.
Joshua	Joz	6	12	19	Król Madon jeden, król Asor jeden.
Joshua	Joz	6	12	20	Król Semeron jeden, król Achsaph jeden.
Joshua	Joz	6	12	21	Król Thenak jeden, król Magedda jeden,
Joshua	Joz	6	12	22	Król Kades jeden, król Jachanan Karmelu jeden.
Joshua	Joz	6	12	23	Król Dor, i krainy Dor jeden, król narodów Galgal jeden.
Joshua	Joz	6	12	24	Król Thersy jeden: wszystkich królów trzydzieści i jeden.
Joshua	Joz	6	13	1	Jozue stary i zeszłego wieku był, i rzekł Pan do niego: Starzałeś się i długiegoś wieku, ziemia bardzo szeroka została, która jeszcze nie jest losem podzielona.
Joshua	Joz	6	13	2	To jest wszystka Galilea, Philisthyim i wszystka Gessury.
Joshua	Joz	6	13	3	Od mętnéj rzeki, która oblewa Egipt, aż do granic Akkaron ku północy: ziemia Chanaan, która się na pięć królików Philisthyńskich dzieli, na Gazejczyki i Azotczyki, na Askalonity, Gethejczyki i Akkaronity.
Joshua	Joz	6	13	4	A ku południu zasię są Hewejczycy, wszystka ziemia Chanaan, i Maara Sydończyków aż do Aphek i granic Amorrejczyka,
Joshua	Joz	6	13	5	I ukrainy jego. Kraina téż Libanu na wschód słońca, od Baalgad pod górą Hermon, aż wnidziesz do Emath.
Joshua	Joz	6	13	6	Wszystkich, którzy mieszkają na górze od Libanu aż do wód Maserephot, i wszyscy Sydończycy: Jam jest, który je wygładzę od oblicza synów Izraelowych: niechajże to wnidzie w dział dziedzictwa Izrael, jakom ci przykazał.
Joshua	Joz	6	13	7	A teraz rozdziel ziemię w osiadłość dziewięciorgu pokoleniu, i połowicy pokolenia Manasse,
Joshua	Joz	6	13	8	Z którem Ruben i Gad posiedli ziemię, którą im dał Mojżesz, sługa Pański, za rzeką Jordanu ku wschodniéj stronie.
Joshua	Joz	6	13	9	Od Aroer, które leży na brzegu potoku Arnon, i na środku doliny, i wszystkie pola Medaba aż do Dybon.
Joshua	Joz	6	13	10	I wszystkie miasta Sehon, króla Amorrejskiego, który królował w Hesebon, aż do granic synów Ammon:
Joshua	Joz	6	13	11	I Galad i granice Gessury i Machaty, i wszystkę górę Hermon, i wszystek Bazan aż do Salecha:
Joshua	Joz	6	13	12	Wszystko królestwo Og w Bazan, który królował w Astaroth i Edraj: on był z szczątku Raphaim, i pobił je Mojżesz i wygładził.
Joshua	Joz	6	13	13	I nie chcieli synowie Izraelowi wytracić Gessury i Machaty: i mieszkali między Izraelem aż do dnia dzisiejszego,
Joshua	Joz	6	13	14	Lecz pokoleniu Lewi nie dał osiadłości: ale obiaty i ofiary Pana, Boga Izaelskiego, to jest dziedzictwo jego, jako mu powiedział.
Joshua	Joz	6	13	15	Dał tedy Mojżesz osiadłość pokoleniu synów Ruben według rodzajów ich.
Joshua	Joz	6	13	16	A była ich granica od Aroer, które leży na brzegu potoku Arnon, i w pośród doliny tegoż potoku: wszystkę równinę, która wiedzie do Medaba.
Joshua	Joz	6	13	17	I Hesebon, i wszystkie miasteczka ich, które są w polach: Dybon téż i Bamothbaal, i miasteczko Baalmeon:
Joshua	Joz	6	13	18	I Jassa, i Cedymoth, i Mephaath,
Joshua	Joz	6	13	19	I Karyathaim, i Sabama, Sarathasar na górze doliny.
Joshua	Joz	6	13	20	Betphegor, i Asedoth, Phasga, i Bethjesymot,
Joshua	Joz	6	13	21	I wszystkie miasta polne, i wszystkie królestwa Sehon, króla Amorrejskiego, który królował w Hesebon, którego zabił Mojżesz z książęty Madyan: Hewea, i Recem, i Sur, i Hur, i Rebe: książęta Sehon, obywatele ziemie.
Joshua	Joz	6	13	22	I Balaama, syna Beor, wieszczka zabili synowie Izraelowi mieczem z innymi pobitymi.
Joshua	Joz	6	13	23	A granica synów Ruben była Jordan rzeka. Ta jest osiadłość Rubenitów, według rodów ich, miast i wiosek.
Joshua	Joz	6	13	24	I dał Mojżesz pokoleniu Gad i synom jego, wedle rodów ich, osiadłość, któréj ten jest dział.
Joshua	Joz	6	13	25	Granica Jaser i wszystkie miasta Galaad, i połowica ziemie synów Ammon aż do Aroer, który jest przeciwko Rabba.
Joshua	Joz	6	13	26	I od Hesebon aż do Ramoth, Masphe, i Bethonim, i od Manaim aż do granic Dabir.
Joshua	Joz	6	13	27	W dolinie téż Betharan, i Bethnemra, i Sokoth, i Saphon, ostatnią część królestwa Sehon, króla Hesebon: tego też granica jest Jordan, aż do ostatniéj części morza Cenereth za Jordanem ku wschodniéj stronie.
Joshua	Joz	6	13	28	Ta jest osiadłość synów Gad, według domów ich, miasta i wioski ich.
Joshua	Joz	6	13	29	Dał téż połowicy pokolenia Manasse i synom jego, według rodzajów ich, osiadłość:
Joshua	Joz	6	13	30	Któréj ten jest początek: Od Manaim wszystek Bazan, i wszystkie królestwo Og, króla Bazańskiego, i wszystkie wsi Jair, które są w Bazan, sześćdziesiąt miasteczek.
Joshua	Joz	6	13	31	I połowicę Galaad, i Astaroth, i Edraj, miasta królestwa Og w Bazan, synom Machir, syna Manasse, połowicy synów Machir według rodów ich.
Joshua	Joz	6	13	32	Tę osiadłość podzielił Mojżesz na polach Moab za Jordanem, przeciw Jerychu ku wschodniéj stronie. A pokoleniu Lewi nie dał osiadłości; bo Pan, Bóg Izraelów sam jest osiadłością ich, jako mu powiedział.
Joshua	Joz	6	13	33	A pokoleniu Lewiego nie dał posiadłości, bo Pan, Bóg Izraelów, sam jest posiadłością ich, jak mu powiedział.
Joshua	Joz	6	14	1	To jest, co posiedli synowie Izraelowi w ziemi Chanaan, którą im dali Eleazar kapłan i Jozue, syn Nun, i książęta domów wedle pokoleni Izraelowych:
Joshua	Joz	6	14	2	Losem wszystko dzieląc, jako był przykazał Pan w ręce Mojżeszowej dziewięciorgu pokoleniu i połowicy pokolenia.
Joshua	Joz	6	14	3	Bo dwojgu pokoleniu i połowicy dał był Mojżesz osiadłość za Jordanem: oprócz Lewitów, którzy nic ziemie nie wzięli między bracią swoją.
Joshua	Joz	6	14	4	Ale na ich miejsce nastąpili synowie Józeph, rozdzieleni na dwoje pokolenia, Manasse i Ephraim: ani wzięli Lewitowie innego działu w ziemi, jedno miasta na mieszkanie, a przedmieścia ich na chowanie dobytków i bydła swego.
Joshua	Joz	6	14	5	Jako był przykazał Pan Mojżeszowi, tak uczynili synowie Izraelowi i podzielili ziemię.
Joshua	Joz	6	14	6	Przystąpili tedy synowie Juda do Jozuego w Galgalu, i rzekł do niego Kaleb, syn Jephone, Cenezejczyk: Wiesz, co mówił Pan do Mojżesza, człowieka Bożego, o mnie i o tobie w Kadesbarnie.
Joshua	Joz	6	14	7	Czterdzieści mi lat było, kiedy mię słał Mojżesz, sługa Pański, z Kadesbamy, żebym wypatrował ziemię: i powiedziałem mu, co mi się zdała prawda.
Joshua	Joz	6	14	8	Lecz bracia moi, którzy chodzili zemną, skazili serce ludu: a jam przecie naśladował Pana, Boga mego.
Joshua	Joz	6	14	9	I przysiągł Mojżesz dnia onego, mówiąc: Ziemia, po której deptała noga twoja, będzie osiadłością twoją, i synów twoich na wieki, iżeś naśladował Pana, Boga mego.
Joshua	Joz	6	14	10	Użyczył mi tedy Pan żywota, jako obiecał, aż do dnia dzisiejszego: czterdzieści i pięć lat temu, jako mówił Pan słowo do Mojżesza, gdy Izrael chodził po puszczy: dzisiaj mam ośmdziesiąt i pięć lat,
Joshua	Joz	6	14	11	Tak duży, jakom był duży na on czas, gdym był posłan na szpiegowanie: onego czasu siła we mnie aż do dnia dzisiejszego trwa, tak ku bojowaniu, jako ku chodzeniu.
Joshua	Joz	6	14	12	Dajże mi tedy tę górę, którą Pan obiecał, coś i sam słyszał, na któréj są Enacym. i miasta wielkie i obronne: jeźli snadź Pan będzie zemną, i będę mógł wygładzić je, jako mi obiecał.
Joshua	Joz	6	14	13	I błogosławił mu Jozue, i dał mu Hebron w osiadłość.
Joshua	Joz	6	14	14	I od tego czasu dostał się Hebron Kaleb, synowi Jephone, Cenezejczykowi aż do dnia dzisiejszego: iż naśladował Pana, Boga Izraelskiego.
Joshua	Joz	6	14	15	Imię Hebrona zwane przedtem Karyath Arbe: Adam największy między Enacym tam leży. I przestała ziemia od wojny.
Joshua	Joz	6	15	1	Dział tedy synów Judy według rodzajów ich ten był: od granice Edom, puszcza Syn na południe, i aż do ostatniéj części południowéj strony.
Joshua	Joz	6	15	2	Początek jéj od końca morza najsłonszego i od języka jego, który patrzą na południe.
Joshua	Joz	6	15	3	A wychodzi przeciw wstępu Skorpiona, i przechodzi do Syn: a wstępuje do Kadesbarne i zachodzi do Esron, wstępując do Addar, i okrążając Karkaa.
Joshua	Joz	6	15	4	A ztąd przechodząc do Asemona, i przychodząc do potoku Egiptu, i będą granice jego morze wielkie: ten będzie koniec strony południowéj.
Joshua	Joz	6	15	5	A od wschodu słońca będzie początek, morze najsłonsze aż do końca Jordanu: i to, co patrzy ku północy, od języka morskiego, aż do téjże rzeki Jordanu.
Joshua	Joz	6	15	6	I wstępuje granica do Beth Hagle, a przechodzi od północy do Beth Araby, wstępując do kamienia Boen, syna Ruben.
Joshua	Joz	6	15	7	I ciągnąc aż do granic Debery z doliny Achor, przeciw północy patrząc ku Galgalu, które jest przeciw wstępowi Adommim, od południowéj strony potoka: i przechodzi wody, które zową Źródło słońca: a końce jéj będą do źródła Rogel.
Joshua	Joz	6	15	8	I wstępuje przez dolinę syna Ennom, z boku Jebuzejczyka na południe, to jest Jeruzalem: a z onąd się wynosząc na wierzch góry, która jest przeciw Geennoni na zachód słońca, na wierzchu doliny Raphaim ku północy.
Joshua	Joz	6	15	9	I przechodzi od wierzchu góry aż do źródła wody Nephtoa, i przychodzi aż do wsi góry Ephron: i chyli się do Baala, który jest Karyathjarym, to jest, miasto lasów.
Joshua	Joz	6	15	10	I kołem idzie od Baale na zachód aż do góry Seir: i przechodzi podle boku góry Jarym na północy do Cheslon: i stępuje do Bethsames, a przechodzi do Thamna.
Joshua	Joz	6	15	11	I przychodzi ku północy części Akaron: i chyli się do Sechrona, i bieży przez górę Baala, i przychodzi do Jebneel, i wielkiego morza ku zachodowi końcem się zamyka.
Joshua	Joz	6	15	12	Te są granice synów Juda w około, według rodów ich.
Joshua	Joz	6	15	13	A Kaleb, synowi Jephone, dał część w pośrodku synów Juda, jako mu był Pan przykazał: Karyath Arbe, ojca Enak, to jest Hebron.
Joshua	Joz	6	15	14	I wygładził z niéj Kaleb trzech synów Enak, Sesaj i Achiman i Tholmaj, z rodu Enak.
Joshua	Joz	6	15	15	A zonąd postąpiwszy przyszedł do obywatelów Dabir, które pierwéj zwano Karyath Sepher, to jest, miasto nauk.
Joshua	Joz	6	15	16	I rzekł Kaleb: Kto porazi Karyath Sepher, a weźmie je, temu dam Akszę, córkę moję za żonę.
Joshua	Joz	6	15	17	I wziął je Othoniel, syn Kenez, brat Kalebów młodszy: i dał mu Akszę, córkę swą, za żonę.
Joshua	Joz	6	15	18	Która, gdy jechali pospołu, namówiona była od męża swego, aby prosiła u ojca swego pola, i wzdychała, jako siedziała na ośle. Któréj Kaleb: Cóż ci, pry?
Joshua	Joz	6	15	19	A ona odpowiedziała: Daj mi błogosławieństwo: ziemię ku południu i suchą dałeś mi, przydaj i mokrą. I dał jéj Kaleb mokrą ziemię wyższą i niższą.
Joshua	Joz	6	15	20	Ta jest osiadłość pokolenia synów Juda według rodzajów ich.
Joshua	Joz	6	15	21	A były miasta od ostatnich granic synów Juda, podle granic Edom od południa: Kabseel, i Eder, i Jagur.
Joshua	Joz	6	15	22	I Cyna, i Dymona, i Adada.
Joshua	Joz	6	15	23	I Kades, i Asor, i Jethnam.
Joshua	Joz	6	15	24	Zyph, i Thelem, i Baloth.
Joshua	Joz	6	15	25	Asor nowe i Karyoth, Hesron, to jest Asor.
Joshua	Joz	6	15	26	Amam, Sama i Molada.
Joshua	Joz	6	15	27	I Asergadda, i Hassemon, i Bethphelet.
Joshua	Joz	6	15	28	I Hasersual, i Bersabee, i Bazyothia.
Joshua	Joz	6	15	29	I Baala, i Jim, i Esem.
Joshua	Joz	6	15	30	I Eltholad, i Kesyl, i Harma.
Joshua	Joz	6	15	31	I Syceleg, i Medemena, i Sensenna.
Joshua	Joz	6	15	32	Lebaoth, i Selim, i Aen, i Remon, wszystkich miast dwadzieścia i dziewięć, i wsi ich.
Joshua	Joz	6	15	33	A na polach Estaol, i Sarea, i Asena.
Joshua	Joz	6	15	34	I Zanoe, i Aengannim, i Thaphua, i Enaim.
Joshua	Joz	6	15	35	1 Jerymoth, i Adullam, Socho i Aseka.
Joshua	Joz	6	15	36	I Saraim, i Abithaim, i Gedera, i Gederothaim, miast czternaście, i wsi ich.
Joshua	Joz	6	15	37	Sanan, i Hadassa, i Magdalgad.
Joshua	Joz	6	15	38	Delean, i Masepha, i Jekthel.
Joshua	Joz	6	15	39	Lachis, i Baskath, i Eglon.
Joshua	Joz	6	15	40	Chebbon, i Leheman, i Cethlis.
Joshua	Joz	6	15	41	I Gideroth, i Bethdagon, i Naama, i Maceda, miast szesnaście, i wsi ich.
Joshua	Joz	6	15	42	Labana, i Ether, i Asan.
Joshua	Joz	6	15	43	Jephtha, i Esna, i Nesyb.
Joshua	Joz	6	15	44	I Ceila, i Achzyb, i Maresa, miast dziewięć, i wsi ich.
Joshua	Joz	6	15	45	Akkaron ze wsiami i wioskami swemi.
Joshua	Joz	6	15	46	Od Akkarona aż do morza wszystkie, które się chylą ku Azotowi, i wsi ich.
Joshua	Joz	6	15	47	Azot z miasteczkami, i ze wsiami swemi. Gaza z miasteczkami, i ze wsiami swemi, aż do potoku Egiptu, i morze wielkie granica jéj.
Joshua	Joz	6	15	48	A na górze Samir, i Jether, i Sokoth.
Joshua	Joz	6	15	49	I Danna, i Karyath Senna, to jest Dabir.
Joshua	Joz	6	15	50	Anab, i Istemo, i Anim.
Joshua	Joz	6	15	51	Gosen, i Olon, i Gilo: miast jedenaście, i wsi ich.
Joshua	Joz	6	15	52	Arab, i Ruma, i Esaan.
Joshua	Joz	6	15	53	I Janum, i Beththaphua, i Apheka.
Joshua	Joz	6	15	54	Atlimatlia, i Karyatharbe, to jest Hebron, i Syor: miast dziewięć, i wsi ich.
Joshua	Joz	6	15	55	Maon, i Karmel, i Zyph, i Jotha.
Joshua	Joz	6	15	56	Jesrael, i Jukadam, i Zanoe.
Joshua	Joz	6	15	57	Akkain, Gabaa, i Thamna: miast dziesięć, i wsi ich.
Joshua	Joz	6	15	58	Halhul, i Beszur, i Gedor.
Joshua	Joz	6	15	59	I Mareth, i Bethanot, i Eltekon: miast sześć, i wsi ich.
Joshua	Joz	6	15	60	Karyathbaal, to jest Karyathyarym, miasto lasów, i Arebba: dwa miasta, i wsi ich.
Joshua	Joz	6	15	61	Na puszczy Betharaba, Meddyn i Sachacha.
Joshua	Joz	6	15	62	I Nebsan, i miasto soli i Engaddy: sześć miast, i wsi ich.
Joshua	Joz	6	15	63	Lecz Jebuzejczyka, obywatela Jeruzalem, nie mogli synowie Juda wygładzić: i mieszkał Jebuzejczyk z syny Juda w Jeruzalem aż do dnia dzisiejszego.
Joshua	Joz	6	16	1	Padł téż los synów Józephowych od Jordanu ku Jerychu i wodom jego od wschodu słońca: pustynia, która idzie od Jerycha do góry Bethel:
Joshua	Joz	6	16	2	A wychodzi od Bethel do Luzy, i idzie przez granicę Archi, Atharoth,
Joshua	Joz	6	16	3	I schodzi ku zachodu wedle granice Jephlet, aż do granic Bethhoron niższego i Gazera: i kończą się krainy jego morzem wielkiem.
Joshua	Joz	6	16	4	I osiedli synowie Józephowi Manasses i Ephraim.
Joshua	Joz	6	16	5	I stała się granica synów Ephraim według rodzajów ich: i osiadłość ich ku wschodu słońca Ataroth Addar, aż do Bethhorona wyższego.
Joshua	Joz	6	16	6	I wychodzą granice aż do morza: Machmethath lepak patrzy ku północy, i okrąża granice ku wschodu słońca do Thanath Selu: i przechodzi od wschodu do Janoe.
Joshua	Joz	6	16	7	A idzie od Janoe do Ataroth i Naaratha, i przychodzi do Jerycha, i wychodzi do Jordanu.
Joshua	Joz	6	16	8	Z Thaphua zasię przechodzi ku morzu na dolinę trzcińską, i są wyjścia jéj do morza najsłonszego. Ta jest osiadłość pokolenia synów Ephraim, według domów ich.
Joshua	Joz	6	16	9	Wydzielono téż miasta synom Ephraim w pośrodku osiadłości synów Manasse, i wsi ich.
Joshua	Joz	6	16	10	I nie wybili synowie Ephraimowi Chananejczyka, który mieszkał w Gazer, i mieszkał Chananejczyk w pośród Ephraima, aż do tego dnia dań płacąc.
Joshua	Joz	6	17	1	A los padł pokoleniu Manasse; (bo ten jest pierworodny Józephów), Machir, pierworodnemu Manasse, ojcu Galaad, który był mąż waleczny, i miał osiadłość Galaad i Bazan:
Joshua	Joz	6	17	2	I innym synom Manasse według domów ich, synom Abiezer, i synom Helek, i synom Esryel, i synom Sachem, i synom Hepher, i synom Semidach. Ci są synowie Manasse, syna Józephowego, mężczyzny według rodzajów ich.
Joshua	Joz	6	17	3	Lecz Salphaad, synowi Hepher, syna Galaad, syna Machir, syna Manasse, nie urodzili się synowie, ale tylko córki: których te są imiona: Maala i Noa i Hegla i Melcha i Thersa.
Joshua	Joz	6	17	4	I przyszły przed oczy Eleazara kapłana, i Jozuego, syna Nun, książąt mówiąc: Pan przykazał przez rękę Mojżesza, aby nam dano osiadłość w pośrodku braciéj naszéj. I dał im według Pańskiego rozkazania osiadłość w pośrodku braciéj ojca ich.
Joshua	Joz	6	17	5	I padło sznurów Manasse dziesięć, oprócz ziemie Galaad i Bazan za Jordanem.
Joshua	Joz	6	17	6	Bo córki Manasse otrzymały dziedzictwo w pośrodku synów jego: a ziemia Galaad padła na dział synom Manasse, którzy byli zostali.
Joshua	Joz	6	17	7	A granica Manasse była od Aser do Machmethath, który patrzy ku Sychem: a wychodzi po prawéj stronie podle obywatelów źródła Taphue.
Joshua	Joz	6	17	8	W dziale bowiem Manasse przypadła była ziemia Taphue, która jest podle granic Manasse, synom Ephraim.
Joshua	Joz	6	17	9	A granica doliny trzcinnéj idzie ku południu potoka miast Ephraim, które są w pośrodku miast Manasse: granica Manasse od północy potoka, a koniec jéj ciągnie do morza:
Joshua	Joz	6	17	10	Tak iż osiadłość Ephraim jest od południa a od północy Manasse, a oboje zamyka morze, i schodzą się z sobą w pokoleniu Aser od północy, a w pokoleniu Issachar od wschodu.
Joshua	Joz	6	17	11	I było dziedzictwo Manasse w Issachar i w Aser, Bethsan i wsi jego, i Jeblaam ze wsiami jego, i obywatele Dor z miasteczkami swemi, obywatele téż Endor ze wsiami swemi: także obywatele Thenak ze wsiami swemi i obywatele Mageddo ze wsiami swemi, i trzecia część miasta Nopheth.
Joshua	Joz	6	17	12	I nie mogli synowie Manasse tych miast wywrócić, ale począł Chananejczyk mieszkać w ziemi swéj.
Joshua	Joz	6	17	13	A potem, gdy się zmocnili synowie Izraelowi, podbili Chananejczyki, i uczynili je sobie hołdowniki, ani wytracili ich.
Joshua	Joz	6	17	14	I mówili synowie Józeph do Jozuego i rzekli: Czemuś mi dał osiadłość losu i sznuru jednego, gdyżem jest tak wielkiéj liczby, i błogosławił mi Pan?
Joshua	Joz	6	17	15	Do których Jozue rzekł: Jeźliś jest lud wielki, idźże do lasa a wysiecz sobie place w ziemi Pherezejczyka i Raphaim; boć ciasna jest osiadłość góry Ephraim.
Joshua	Joz	6	17	16	Któremu odpowiedzieli synowie Józephowi: Nie będziem mogli wniść na góry, ponieważ wozów żelaznych używają Chananejczykowie, którzy mieszkają na równéj ziemi, w któréj leżą Bethsan ze wsiami swemi, i Izrael, który posiadł połowicę doliny.
Joshua	Joz	6	17	17	I rzekł Jozue do domu Józeph, Ephraim i Manasse: Ludeś ty mnogi i wielkiéj mocy, nie będziesz miał działu jednego.
Joshua	Joz	6	17	18	Ale przejdziesz na górę i wyrąbisz sobie i wyprawisz miejsca ku mieszkaniu, i będziesz mógł daléj postąpić, kiedy zburzysz Chananejczyka, o którym powiadasz, że ma wozy żelazne, i jest bardzo mocny.
Joshua	Joz	6	18	1	I zebrali się wszyscy synowie Izraelowi do Sylo, i tam postawili przybytek świadectwa, i była im ziemia poddana.
Joshua	Joz	6	18	2	A zostało było siedmioro pokoleń synów Izraelowych, które jeszcze nie wzięły były osiadłości swojéj.
Joshua	Joz	6	18	3	Do których rzekł Jozue: Dokądże gnijecie lenistwem, a nie wchodzicie, żebyście posiedli ziemię, którą wam dał Pan, Bóg ojców waszych?
Joshua	Joz	6	18	4	Obierzcie z każdego pokolenia po trzech mężach, że je poślę, aby szli i obeszli ziemię, i rozpisali ją według liczby każdego zgromadzenia: a że mi przyniosą, co spisali.
Joshua	Joz	6	18	5	Rozdzielcie sobie ziemię na siedm części: Judas niech będzie w granicach swych od południowéj strony, a dom Józephów od północy.
Joshua	Joz	6	18	6	A średnią między temi ziemię rozpiszcie na siedm części: a przyjdziecie tu do mnie, że przed Panem, Bogiem waszym, puszczę wam tu los.
Joshua	Joz	6	18	7	Bo niemasz między wami działu Lewitów, ale kapłaństwo Pańskie jest ich dziedzictwo. Lecz Gad i Ruben i pół pokolenia Manasse już byli wzięli osiadłości swe za Jordanem na wschodnią stronę, które im dał Mojżesz, sługa Pański.
Joshua	Joz	6	18	8	A gdy wstali mężowie, aby szli na rozpisanie ziemie, przykazał im Jozue, mówiąc: Obejdźcie ziemię, a spiszcie ją, a wróćcie się do mnie, żebym tu przed Panem w Sylo puścił wam los.
Joshua	Joz	6	18	9	I tak poszli: i obejrzawszy ją, na siedm części rozdzielili, spisawszy na księgach: i wrócili się do Jozuego do obozu Sylo.
Joshua	Joz	6	18	10	Który puścił losy przed Panem w Sylo, i rozdzielił ziemię synom Izraelowym na siedm działów.
Joshua	Joz	6	18	11	I padł los pierwszy synów Benjaminowych według familii ich, żeby posiedli ziemię między syny Judowymi a syny Józephowymi.
Joshua	Joz	6	18	12	A była granica ich ku północy od Jordanu, idąc wedle boku Jerycha północnéj strony, a ztamtąd ku zachodu na góry wstępując i przychodząc do puszczy Bethawen:
Joshua	Joz	6	18	13	A przechodząc wedle Luzy na południe, to jest Bethel; i zstępuje do Atarothaddar na górę, która jest na południe Bethhoron niższego.
Joshua	Joz	6	18	14	A chyli się krążąc ku morzu na południe góry, która patrzy ku Bethhoron, przeciw wiatru południowemu: i kończyny jego są Karyathbaal, które zowią i Karyathyarym, miasto synów Juda, ta jest strona ku morzu na zachód.
Joshua	Joz	6	18	15	A od południa, od strony Karyathyarym wychodzi granica ku morzu, a przychodzi aż do źródła wód Nephtoa.
Joshua	Joz	6	18	16	I zstępuje na część góry, która patrzy na dolinę synów Ennom: a jest przeciw północnéj stronie, na ostatniéj części doliny Baphaim: i schodzi w Geennom, (to jest w dolinę Ennom) według boku Jebuzejczyka na południe, i przychodzi do źródła Rogel,
Joshua	Joz	6	18	17	Przechodząc ku północy i wychodząc do Ensemes, to jest, do źródła słonecznego.
Joshua	Joz	6	18	18	A przechodzi aż do kopców, które są przeciwko wstępowaniu Adommim: i schodzi do Abenboen, to jest, kamienia Boena, syna Ruben: i przechodzi z boku północy na pola, i zstępuje na równinę,
Joshua	Joz	6	18	19	I mija ku północy Bethhagla: i są kończyny jego ku językowi morza najsłonszego od północy na końcu Jordana na południową stronę:
Joshua	Joz	6	18	20	Który jest granica jego od wschodu: ta jest osiadłość synów Benjaminowych według granic jego w około, i według domów ich.
Joshua	Joz	6	18	21	A były miasta jego, Jerycho i Bethhagla i dolina Kasys.
Joshua	Joz	6	18	22	Betharaba i Samaraim i Bethel.
Joshua	Joz	6	18	23	I Awim i Aphara i Ophera.
Joshua	Joz	6	18	24	Wieś Emona i Ophni i Gabee, miast dwanaście, i wsi ich.
Joshua	Joz	6	18	25	Gabaon i Rama i Beroth.
Joshua	Joz	6	18	26	I Mesphe i Kaphara i Amosa.
Joshua	Joz	6	18	27	I Recem, Jarephel i Tarela.
Joshua	Joz	6	18	28	I Sela, Eleph i Jebus, to jest Jeruzalem, Gabaath i Karyath, miast czternaście, i wsi ich. Ta jest osiadłość synów Benjaminowych, według domów ich.
Joshua	Joz	6	19	1	I wyszedł los wtóry synów Symeon według domów ich: a było dziedzictwo
Joshua	Joz	6	19	2	Ich w pośrodku osiadłości synów Juda: Bersabee i Sabee i Molada.
Joshua	Joz	6	19	3	I Hasersual, Bala i Asem.
Joshua	Joz	6	19	4	I Eltholad, Bethul i Harma.
Joshua	Joz	6	19	5	I Syceleg i Bethmarchaboth i Hasersusa.
Joshua	Joz	6	19	6	I Bethlebaoth i Sarohen: miast trzynaście i wsi ich.
Joshua	Joz	6	19	7	Ain i Remmon i Achar i Asan: miast cztery, i wsi ich.
Joshua	Joz	6	19	8	Wszystkie wsi w około tych miast aż do Baalath, Beera i Ramathy ku południowéj stronie: to jest dziedzictwo synów Symeon, według rodzajów ich,
Joshua	Joz	6	19	9	W osiadłości i sznurze synów Juda; iż był większy. I dlatego synowie Symeonowi wzięli osiadłość w pośrodku dziedzictwa ich.
Joshua	Joz	6	19	10	I padł los trzeci synów Zabulon, według rodzajów ich: a była granica dziedzictwa ich aż do Saryd.
Joshua	Joz	6	19	11	I wstępuje od morza i Merale, a przychodzi do Debbaseth, aż do potoka, który jest przeciw Jekonam.
Joshua	Joz	6	19	12	I wraca się od Saryda ku wschodowi do granic Ceseleththabor, i wychodzi do Dabereth, i wstępuje ku Japhie.
Joshua	Joz	6	19	13	A ztamtąd przechodzi aż do wschodniéj strony Gethepher i Thakasyn, i wychodzi do Remmon i Amthar i Noa.
Joshua	Joz	6	19	14	I krąży ku północy Hanatlion: a wyjścia jego są dolina Jephtahel,
Joshua	Joz	6	19	15	I Kateth i Naalol i Semeron i Jerala i Bethlehem: miast dwanaście i wsi ich.
Joshua	Joz	6	19	16	To jest dziedzictwo pokolenia synów Zabulon, według rodzajów ich, miasta i wsi ich.
Joshua	Joz	6	19	17	Issacharowi wyszedł los czwarty według rodzajów jego.
Joshua	Joz	6	19	18	A było dziedzictwo jego Jezrael i Kasaloth i Sunem.
Joshua	Joz	6	19	19	I Hapharaim i Seon i Anaharath.
Joshua	Joz	6	19	20	I Rabboth i Cesyon i Abes.
Joshua	Joz	6	19	21	I Rameth i Engannim i Enhadda i Bethpheses.
Joshua	Joz	6	19	22	A przychodzi granica jego aż do Thabor i Sehesym i Bethsames, a bgdą kończyny ich Jordan: miast szesnaście i wsi ich.
Joshua	Joz	6	19	23	Ta jest osiadłość synów Issachar, według rodzajów ich, miasta i wsi ich.
Joshua	Joz	6	19	24	I padł los piąty pokoleniu synów Aser, według rodzajów ich:
Joshua	Joz	6	19	25	A była granica ich Halkath i Chali i Beten i Axaph.
Joshua	Joz	6	19	26	I Elmelech i Amaad i Messal: i przychodzi aż do Karmela morza, i Syhor i Labanath:
Joshua	Joz	6	19	27	I wraca się ku wschodowi Bethdagon, a przychodzi aż do Zabulon i doliny Jephthael ku północy do Bethemek i Nehiel, i wychodzi po lewej stronie Kabul.
Joshua	Joz	6	19	28	I Abran i Rohob i Hamon i Kana, aż do Sydonu wielkiego.
Joshua	Joz	6	19	29	I wraca się do Horma aż do miasta bardzo obronnego Tyru, i aż do Hoża: a końce jéj będą do morza z sznuru Achzyba.
Joshua	Joz	6	19	30	I Amma i Aphek i Rohob: miast dwadzieścia i dwa i wsi ich.
Joshua	Joz	6	19	31	Ta jest osiadłość synów Aser, według rodzajów ich, i miasta i wsi ich.
Joshua	Joz	6	19	32	Synów Nephtali szósty los padł, według domów ich:
Joshua	Joz	6	19	33	I poczęła się granica od Helepha i Elon i Saananim i Adami, która jest Neceb, i Jebnael aż do Lekum: a końce ich aż do Jordanu.
Joshua	Joz	6	19	34	I wraca się granica ku zachodowi do Azanothtabor, a ztamtąd wychodzi od Hukuki, i przechodzi do Zabulon ku południu, i do Aser ku zachodu, a do Juda do Jordanu ku wschodowi słońca.
Joshua	Joz	6	19	35	Miasta bardzo obronne, Assedym, Ser i Emath i Rekkath i Cenereth,
Joshua	Joz	6	19	36	I Edema i Arama i Asor,
Joshua	Joz	6	19	37	I Cedes i Edraj i Enhasor,
Joshua	Joz	6	19	38	I Jeron i Magdalel, Horem i Bethanath i Bethsames: miast dziewiętnaście i wsi ich.
Joshua	Joz	6	19	39	Ta jest osiadłość pokolenia synów Nephtali, według rodzajów ich, miasta i wsi ich.
Joshua	Joz	6	19	40	Pokoleniu synów Dan według domów ich wyszedł los siódmy.
Joshua	Joz	6	19	41	A była granica osiadłości jego Sara i Esthaol i Hirsemes, to jest, miasto słoneczne.
Joshua	Joz	6	19	42	Selebin i Ajalon i Jethala.
Joshua	Joz	6	19	43	Elon i Themna i Akron.
Joshua	Joz	6	19	44	Elthece, Gebbethon i Balaath.
Joshua	Joz	6	19	45	I Jud i Bane i Barach i Gethremmon.
Joshua	Joz	6	19	46	I Mejarkon, i Arekon, z granicą, która ku Joppen patrzy,
Joshua	Joz	6	19	47	I tym końcem się zamyka. I wyszli synowie Danowi, i walczyli przeciw Lesem, i wzięli je, i porazili je paszczeką miecza, i posiedli, i mieszkali w niem, nazywając imię jego Lesem Dan, od imienia Dan, ojca swego.
Joshua	Joz	6	19	48	Ta jest osiadłość pokolenia synów Dan, według rodów ich, miasta i wsi ich.
Joshua	Joz	6	19	49	A gdy dokończył losem dzielić ziemię, każdemu według pokolenia ich: dali synowie Izraelowi osiadłość Jozuemu, synowi Nun, wpośród siebie,
Joshua	Joz	6	19	50	Według przykazania Pańskiego, miasto, którego żądał Thamnath Sarae na górze Ephraim, i zbudował miasto, i mieszkał w niem.
Joshua	Joz	6	19	51	Teć są osiadłości, które losem podzielili Eleazar kapłan i Jozue, syn Nun, i książęta domów i pokolenia synów Izraelowych w Sylo przed Panem u drzwi przybytku świadectwa, i podzielili ziemię.
Joshua	Joz	6	20	1	I mówił Pan do Jozuego, rzekąc: Mów synom Izraelowym a powiedz im:
Joshua	Joz	6	20	2	Oddzielcie miasta zbiegów, o którychem mówił do was przez rękę Mojżesza:
Joshua	Joz	6	20	3	Aby uciekał do nich, ktobykolwiek duszę zabił niewiedząc: i mógłby ujść gniewu bliźniego, który się mści krwie.
Joshua	Joz	6	20	4	Gdy się do jednego z tych miast uciecze, stanie przed bramą miejską, i będzie mówił starszym miasta onego to, co go pokaże niewinnym: i tak go przyjmą, i dadzą mu miejsce ku mieszkaniu.
Joshua	Joz	6	20	5	A gdy pomściciel krwie gonić go będzie, nie wydadzą w ręce jego; bo niewiedząc zabił bliźniego jego, ani się pokazuje, że przed dwiema albo przed trzema dni był jego nieprzyjacielem.
Joshua	Joz	6	20	6	I będzie mieszkał w mieście onem, aż stanie przed sądem sprawując się uczynku swego, i aż umrze kapłan wielki, który na ten czas będzie: tedy się wróci mężobójca i wnidzie do miasta i domu swego, z którego był uciekł.
Joshua	Joz	6	20	7	I naznaczyli Cedes w Galilei, góry Nephtali, i Sychem na górze Ephraim, i Karyatharbe, to jest Hebron, na górze Juda.
Joshua	Joz	6	20	8	A za Jordanem ku wschodniéj stronie Jerycha naznaczyli Bosor, które leży w polnej puszczy z pokolenia Ruben, i Ramoth w Galaad z pokolenia Gad, i Gaulon w Bazan z pokolenia Manasse.
Joshua	Joz	6	20	9	Te miasta naznaczone są wszystkim synom Izraelowym, i przychodniom, którzy mieszkali między nimi: aby uciekł do nich ten, któryby duszę niewiedząc zabił, aby nie umarł w ręce bliskiego, który się chce pomścić krwie wylanéj, ażby stanął przed ludem, mając dać sprawę o sobie.
Joshua	Joz	6	21	1	I przystąpiły książęta domów Lewi do Eleazara kapłana i do Jozuego, syna Nun, i do książąt rodów, wedle każdego pokolenia synów Izraelowych.
Joshua	Joz	6	21	2	I mówili do nich w Sylo ziemie Chanaan i rzekli: Pan przykazał przez rękę Mojżesza, aby nam dano miasta dla mieszkania, i przedmieścia ich dla chowania bydła.
Joshua	Joz	6	21	3	I dali synowie Izraelowi z osiadłości swych, według rozkazania Pańskiego miasta i przedmieścia ich.
Joshua	Joz	6	21	4	I wyszedł los na dom Kaath, synów Aarona kapłana, z pokolenia Juda i Symeon i Benjamin, miast trzynaście.
Joshua	Joz	6	21	5	A drugim synom Kaath, to jest Lewitom, którzy zbywali z pokolenia Ephraim i Dan, i od połowice pokolenia Manasse, miast dziesięć.
Joshua	Joz	6	21	6	Potem synom Gerson wyszedł los, aby wzięli od pokolenia Issachar i Aser i Nephthali i pół pokolenia Manasse w Bazan miast liczbą trzynaście.
Joshua	Joz	6	21	7	A synom Merary według domów ich z pokolenia Ruben i Gad i Zabulon miast dwanaście.
Joshua	Joz	6	21	8	I dali synowie Izraelowi Lewitom miasta i przedmieścia ich, jako Pan przykazał przez rękę Mojżesza, każdemu losem oddzielając.
Joshua	Joz	6	21	9	A z pokolenia synów Juda i Symeon dał Jozue miasta, których te są imiona:
Joshua	Joz	6	21	10	Synom Aaronowym wedle familii Kaath, Lewitskiego rodu; (bo im pierwszy los wyszedł),
Joshua	Joz	6	21	11	Karyatharbe, ojca Enak, które zowią Hebron, na górze Juda, i przedmieścia jego w około.
Joshua	Joz	6	21	12	Ale pola i wsi jego dał był Kalebowi, synowi Jephone, w osiadłość.
Joshua	Joz	6	21	13	Dał tedy synom Aarona kapłana, Hebron miasto ucieczki i przedmieścia jego: i Lobne z przedmieściami swemi.
Joshua	Joz	6	21	14	I Jether i Estemo.
Joshua	Joz	6	21	15	I Holon i Dabir.
Joshua	Joz	6	21	16	I Ain i Jeta i Bethsames, z ich przedmieściami: miast dziewięć od pokolenia, jako się powiedziało, dwojga.
Joshua	Joz	6	21	17	A od pokolenia synów Benjamin, Gabaon i Gabae.
Joshua	Joz	6	21	18	I Anathoth i Almon, z przedmieściami swemi: miasta cztery.
Joshua	Joz	6	21	19	Wszystkich społem miast synów Aarona kapłana trzynaście, z przedmieściami swemi.
Joshua	Joz	6	21	20	A innym wedle domów synów Kaath, rodu Lewitskiego, dana jest ta osiadłość.
Joshua	Joz	6	21	21	Z pokolenia Ephraim miasta ucieczki, Sychem z przedmieściami swemi na górze Ephraim, i Gazer.
Joshua	Joz	6	21	22	I Cybsaim i Bethhoron z przedmieściami, miast cztery.
Joshua	Joz	6	21	23	Od pokolenia téż Dan Eltheko i Gabathon.
Joshua	Joz	6	21	24	I Ajalon i Gethremmon, z przedmieściami ich, miast cztery.
Joshua	Joz	6	21	25	A od połowice pokolenia Manasse Thanach i Gethremmon, z przedmieściami swemi, dwa miasta.
Joshua	Joz	6	21	26	Wszystkie dziesięć miast i przedmieścia ich dane są synom Kaath niższego stanu.
Joshua	Joz	6	21	27	Synom téż Gerson rodu Lewitskiego dał od połowice pokolenia Manasse, miasta ucieczki Gaulon w Bazan i Bosrę, z przedmieściami ich, dwa miasta.
Joshua	Joz	6	21	28	A od pokolenia Issachar Cesyon i Dabereth.
Joshua	Joz	6	21	29	I Jaramoth i Enganim, z przedmieściami ich, cztery miasta.
Joshua	Joz	6	21	30	A z pokolenia Aser Masal i Abdon.
Joshua	Joz	6	21	31	I Helkath i Rohob, z przedmieściami ich, miasta cztery.
Joshua	Joz	6	21	32	Z pokolenia téż Nephthali miasta ucieczki Cedes w Galilei i Hammoth Dor i Karthan, z przedmieściami ich, trzy miasta.
Joshua	Joz	6	21	33	Wszystkich miast domów Gerson trzynaście, z przedmieściami swemi.
Joshua	Joz	6	21	34	Synom lepak Merary, Lewitom niższego stanu, według domów ich dano jest od pokolenia Zabulon Jeknam i Kartha.
Joshua	Joz	6	21	35	I Damna i Naalol, miast cztery z ich przedmieściami.
Joshua	Joz	6	21	36	A z pokolenia Ruben za Jordanem przeciwko Jerychu miasta ucieczki, Bosor w pustyni, Misor i Jaser i Jethson i Mephaat, miasta cztery z przedmieściami swemi.
Joshua	Joz	6	21	37	A od pokolenia Gad miasta ucieczki, Ramoth w Galaad i Manaim i Hesebon i Jazer, miast cztery z ich przedmieściami.
Joshua	Joz	6	21	38	Wszystkich miast synów Merary, według domów i rodów ich, dwanaście.
Joshua	Joz	6	21	39	A tak wszystkich miast Lewitskich, w pośrodku osiadłości synów Izraelowych, było czterdzieści i ośm,
Joshua	Joz	6	21	40	Z ich przedmieściami, każde według domów rozdane.
Joshua	Joz	6	21	41	I dał Pan Bóg Izraelowi wszystkę ziemię, którą był przysiągł dać ojcom ich: i posiedli ją i mieszkali w niéj.
Joshua	Joz	6	21	42	I dan jest od niego pokój na wszystkie wokół narody, i żaden z nieprzyjaciół nie śmiał się im sprzeciwić, ale wszyscy pod ich moc podbici są.
Joshua	Joz	6	21	43	Ani jedno słowo, które im był obiecał spełnić, nie chybiło: ale się rzeczą wypełniło wszystko.
Joshua	Joz	6	22	1	Tegoż czasu przyzwał Jozue Rubenitów i Gadytów i połowice pokolenia Manasse,
Joshua	Joz	6	22	2	I rzekł do nich: Uczyniliście wszystko, co wam przykazał Mojżesz, sługa Pański: mnieście téż ze wszystkiem byli posłuszni,
Joshua	Joz	6	22	3	A nie opuściliście braciéj waszéj przez długi czas, aż do dnia dzisiejszego, przestrzegając rozkazania Pana, Boga waszego.
Joshua	Joz	6	22	4	Ponieważ tedy dał Pan, Bóg wasz, braciéj waszéj odpoczynek i pokój, jako był obiecał: wróćcież się, a idźcie do przybytków waszych i do ziemie osiadłości, którą wam dał Mojżesz, sługa Pański, za Jordanem.
Joshua	Joz	6	22	5	Wszakże tak, żebyście strzegli pilnie i skutkiem wypełnili przykazania i zakon, który wam przykazał Mojżesz, sługa Pański, żebyście miłowali Pana, Boga waszego, a chodzili wszystkiemi drogami jego, i zachowali przykazania jego, i dzierżeli się go, i służyli ze wszystkiego serca i ze wszystkiéj dusze waszéj.
Joshua	Joz	6	22	6	I błogosławił im Jozue, i puścił je: którzy się wrócili do przybytków swoich.
Joshua	Joz	6	22	7	A połowicy pokolenia Manasse dał był Mojżesz osiadłość w Bazan: i przetóż połowicy, która ostała, dał Jozue dział między inną bracią ich za Jordanem ku zachodniéj stronie.
Joshua	Joz	6	22	8	A gdy je puszczał Jozue do przybytków ich, i błogosławił im, rzekł do nich: Z wielką majętnością i bogactwy wracacie się do siedlisk waszych, ze śrebrem i złotem, z miedzią i z żelazem, i z odzieniem rozmaitem: podzielcież korzyść nieprzyjacielską z bracią waszą.
Joshua	Joz	6	22	9	I wrócili się i poszli synowie Ruben i synowie Gad i pół pokolenia Manasse od synów Izraelowych z Sylo, które leży w Chanaan, aby weszli do Galaad, ziemie osiadłości swojéj, którą otrzymali według rozkazania Pańskiego przez rękę Mojżesza.
Joshua	Joz	6	22	10	A gdy przyszli do pagórków Jordańskich do ziemie Chananejskiéj, zbudowali przy Jordanie ołtarz niezmiernie wielki.
Joshua	Joz	6	22	11	Co gdy usłyszeli synowie Izraelowi, i do nich odnieśli pewni powiadacze, że synowie Ruben i Gad i pół pokolenia Manasse zbudowali ołtarz w ziemi Chananejskiéj, na pagórkach Jordanowych, przeciwko synom Izraelowym:
Joshua	Joz	6	22	12	Zeszli się wszyscy do Sylo, aby ciągnęli i walczyli przeciwko im.
Joshua	Joz	6	22	13	A w tym czasie posłali do nich do ziemie Galaad Phineesa, syna Eleazara kapłana,
Joshua	Joz	6	22	14	I dziesięć książąt z nim, po jednemu z każdego pokolenia.
Joshua	Joz	6	22	15	Którzy przyszli do synów Ruben i Gad i połowice pokolenia Manasse do ziemie Galaad i rzekli do nich:
Joshua	Joz	6	22	16	To rozkazuje wszystek lud Pański: Cóż to jest za przestępstwo? Czemuście opuścili Pana, Boga Izraelskiego, zbudowawszy ołtarz świętokradzki, a od służby jego odstąpiwszy?
Joshua	Joz	6	22	17	Czy mało na tem macie, żeście zgrzeszyli w Beelphegor, i aż do dzisiejszego dnia zmaza tego grzechu na nas trwa, i siła z ludu upadło.
Joshua	Joz	6	22	18	A wyście dziś opuścili Pana, a jutro na wszystkiego Izraela gniew jego srożyć się będzie.
Joshua	Joz	6	22	19	Jeźli rozumiecie, że nieczysta jest ziemia osiadłości waszéj, przeprowadźcież się do ziemie, w któréj jest przybytek Pański, a mieszkajcie między nami: tylko żebyście od Pana i od naszéj społeczności nie odstąpili, zbudowawszy ołtarz mimo ołtarz Pana, Boga naszego.
Joshua	Joz	6	22	20	Izali Achan, syn Zare, nie przestąpił przykazanie Pańskie, i na wszystek lud Izraelski gniew jego przypadł? A on był jeden człowiek, a bodaj był sam zginął w grzechu swoim.
Joshua	Joz	6	22	21	I odpowiedzieli synowie Ruben i Gad i pół pokolenia Manasse książętom poselstwa Izraelskiego:
Joshua	Joz	6	22	22	Najmocniejszy Bóg Pan, Najmocniejszy Bóg Pan sam wie, i Izrael pospołu zrozumie: jeźli przestępstwa umysłem ten ołtarześmy zbudowali, niechaj nas nie strzeże, ale nas niechaj skarze teraz:
Joshua	Joz	6	22	23	I jeźliśmy go tem sercem uczynili, abyśmy całopalenia i obiaty i ofiary zapokojne nań kładli, on niechaj szuka i sądzi.
Joshua	Joz	6	22	24	A nie raczéj z tej myśli i namowy, żeśmy mówili: Jutro rzeką synowie wasi synom naszym: Cóż wam i Panu, Bogu Izraelskiemu?
Joshua	Joz	6	22	25	Granicę położył Pan między nami i wami, o synowie Ruben i synowie Gad, Jordan rzekę: a przetóż nie macie części w Panie. A za tą przyczyną synowie wasi odwrócą syny nasze od bojaźni Pańskiéj. Zdało się nam tedy lepiéj,
Joshua	Joz	6	22	26	I rzekliśmy: Zbudujmy sobie ołtarz nie na całopalenia, ani na ofiarowanie ofiar,
Joshua	Joz	6	22	27	Ale na świadectwo między nami i wami i dziećmi naszemi a potomstwem waszem, abyśmy służyli Panu, a mieli prawo ofiarować i całopalenia i obiaty i zapokojne ofiary: a żadną miarą nie mówili jutro synowie wasi synom naszym: Nie macie wy cząstki w Panie.
Joshua	Joz	6	22	28	A jeźliby chcieli mówić, odpowiedzą im: Oto ołtarz Pański, który uczynili ojcowie nasi, nie na całopalenia, ani na ofiarę, ale na świadectwo nasze i wasze.
Joshua	Joz	6	22	29	Boże nas uchowaj tego grzechu, żebyśmy odstąpili od Pana, i opuścili ślady jego, zbudowawszy ołtarz na całopalenia i obiaty i na ofiarowanie ofiar, oprócz ołtarza Pana, Boga naszego, który zbudowano przed przybytkiem jego.
Joshua	Joz	6	22	30	Co usłyszawszy Phinees kapłan i książęta poselstwa Izraelowego, którzy z nim byli, ubłagali się: a słowa synów Ruben i Gad i pół pokolenia Manasse bardzo wdzięcznie przyjęli.
Joshua	Joz	6	22	31	I rzekł Phinees, syn Eleazara, kapłan do nich: Teraześmy doznali, że jest Pan z nami, ponieważeście wolni od tego przestępstwa i wybawiliście syny Izraelowe z ręki Pańskiéj.
Joshua	Joz	6	22	32	I wrócił się z książęty od synów Ruben i Gad, z ziemie Galaad z granic Chananejskich, do synów Izraelowych, i dał im sprawę.
Joshua	Joz	6	22	33	I podobała się mowa wszystkim, którzy słyszeli. I chwalili Boga synowie Izraelowi, a nie mówili daléj, żeby mieli iść przeciwko im, i walczyć a zgładzić ziemię ich osiadłości.
Joshua	Joz	6	22	34	I nazwali synowie Ruben i synowie Gad ołtarz, który byli zbudowali: świadectwo nasze, że Pan sam jest Bóg.
Joshua	Joz	6	23	1	A gdy przeszedł długi czas, potem jako był Pan dał pokój Izraelowi, poddawszy wszystkie okoliczne narody, a Jozue już był długiego wieku i bardzo zeszły w leciech:
Joshua	Joz	6	23	2	Przyzwał Jozue wszystkiego Izraela i starszych i książąt i wodzów i mistrzów, i rzekł do nich: Jam się zstarzał, i jużem zszedł w leciech:
Joshua	Joz	6	23	3	A wy widzicie wszystko, co uczynił Pan, Bóg wasz, wszystkim narodom okolicznym, jako sam walczył za wami.
Joshua	Joz	6	23	4	A że wam już teraz losem rozdzielił wszystkę ziemię od wschodniéj strony Jordanu aż do morza wielkiego, i wiele jeszcze zostawa narodów:
Joshua	Joz	6	23	5	Pan, Bóg wasz, wytraci je i zniesie od oblicza waszego, i posiędziecie ziemię, jako wam obiecał.
Joshua	Joz	6	23	6	Tylko się umacniajcie, a starajcie się pilnie, abyście strzegli wszystkiego, co jest napisano w księgach zakonu Mojżeszowego: a nie ustępowali od tego ani na prawo ani na lewo.
Joshua	Joz	6	23	7	Abyście wszedłszy do poganów, którzy między wami będą, nie przysięgali w imię bogów ich, i nie służyli im, i nie kłaniali się im:
Joshua	Joz	6	23	8	Ale stójcie przy Panu, Bogu waszym: coście czynili aż do dnia tego.
Joshua	Joz	6	23	9	A tedy zniesie Pan Bóg przed oczyma waszemi narody wielkie i bardzo mocne, a żaden się wam sprzeciwić nie będzie mógł.
Joshua	Joz	6	23	10	Jeden z was będzie uganiał tysiąc mężów nieprzyjacielskich: iż Pan, Bóg wasz, sam za wami będzie walczył, jako obiecał.
Joshua	Joz	6	23	11	Tylko tego co najpilniéj przestrzegajcie, abyście miłowali Pana, Boga waszego.
Joshua	Joz	6	23	12	A jeźli będziecie chcieć do błędów narodów tych, którzy między wami mieszkają, przystać, i z nimi się mieszać małżeństwy i złączać przyjacielstwa:
Joshua	Joz	6	23	13	Już teraz wiedzcie, że ich nie wygładzi Pan przed obliczem waszem, ale wam będą dołem i sidłem i urazem z boku waszego, i kołmi w oczach waszych, aż was zniesie i wytraci z ziemie téj najlepszéj, którą wam dał.
Joshua	Joz	6	23	14	Oto już ja dziś idę w drogę wszystkiéj ziemie, a wszystkiem sercem uznacie, iż ze wszystkich słów, które Pan ziścić obiecał, i jedno nie chybiło.
Joshua	Joz	6	23	15	Przeto jako skutkiem wypełnił, co obiecał, i szczęśliwe rzeczy wszystkie przyszły: tak przywiedzie na was, czemkolwiek złem groził, aż was zniesie i wytraci z ziemie téj najlepszéj, którą wam dał:
Joshua	Joz	6	23	16	Dlatego żeście przestąpili przymierze Pana, Boga waszego, które z wami postanowił, i służyliście bogom cudzym, i kłaniali się im, prędko a z pośpiechem powstanie na was zapalczywość Pańska, i zniesieni będziecie z téj ziemie bardzo dobréj, którą wam dał.
Joshua	Joz	6	24	1	I zebrał Jozue wszystkie pokolenia Izraelowe do Sychem, i zezwał starszych i książąt i sędziów i mistrze:
Joshua	Joz	6	24	2	I stanęli przed oczyma Pańskiemi: i do ludu tak mówił: To mówi Pan, Bóg Izraelów: Za rzeką mieszkali ojcowie wasi od początku, Thare, ojciec Abrahamów i Nachorów, i służyli bogom cudzym.
Joshua	Joz	6	24	3	Wziąłem tedy ojca waszego Abrahama z granic Mezopotamii, i przywiodłem do ziemie Chanaan, i rozmnożyłem nasienie jego,
Joshua	Joz	6	24	4	I dałem mu Izaaka: a jemu zaś dałem Jakóba i Ezawa. Z których Ezawowi dałem górę Seir w osiadłość: a Jakób i synowie jego zaszli do Egiptu.
Joshua	Joz	6	24	5	I posłałem Mojżesza i Aarona, i poraziłem Egipt mnogiemi znaki i cudami.
Joshua	Joz	6	24	6	I wywiodłem was i ojce wasze z Egiptu, i przyszliście do morza: i gonili Egiptyanie ojce wasze z wozmi i z jazdą, aż do morza czerwonego.
Joshua	Joz	6	24	7	A synowie Izraelowi wołali do Pana, który położył ciemności między wami i Egiptyany i przywiódł na nie morze, i okryło je: widziały oczy wasze wszystko, com w Egipcie uczynił, i mieszkaliście na puszczy przez czas długi.
Joshua	Joz	6	24	8	I wwiódłem was w ziemię Amorrejczyka, który mieszkał za Jordanem: a gdy walczyli przeciwko wam, dałem je w ręce wasze, i posiedliście ziemię ich i pobiliście je.
Joshua	Joz	6	24	9	I powstał Balak, syn Sephor, król Moab, i walczył przeciw Izraelowi: i posłał i przyzwał Balaama, syna Beor, aby was przeklinał.
Joshua	Joz	6	24	10	A jam go słuchać nie chciał, ale przeciwnym obyczajem przezeń błogosłarwiłem wam, i wybawiłem was z ręki jego.
Joshua	Joz	6	24	11	I przeszliście Jordan, i przyszliście do Jerycha. I walczyli na was mężowie miasta onego, Amorrejczyk i Pherezejczyk i Chananejczyk i Hethejczyk i Gergezejczyk i Hewejczyk i Jebuzejczyk: i dałem je w ręce wasze.
Joshua	Joz	6	24	12	I posłałem przed wami sierszenie, i wyrzuciłem je z miejsc ich, dwu królów Amorrejskich, nie przez miecz, ani przez łuk twój.
Joshua	Joz	6	24	13	I dałem wam ziemię, w któréjeście nie robili, i miasta, którycheście nie budowali, żebyście mieszkali w nich: winnice i oliwnice, którycheście nie sadzili.
Joshua	Joz	6	24	14	Teraz tedy bójcie się Pana, a służcie mu doskonałem sercem i najprawdziwszem: a znieście bogi, którym służyli ojcowie wasi w Mezopotamii, i w Egipcie: a służcie Panu.
Joshua	Joz	6	24	15	A jeźli się wam zda źle, żebyście służyli Panu, daję wam obierać: obierzcie dziś, co się podoba, komu raczéj służyć macie: jeźli bogom, którym służyli ojcowie wasi w Mezopotamii: czyli bogom Amorrejczyków, w których ziemi mieszkacie: a ja i dom mój służyć Panu będziemy.
Joshua	Joz	6	24	16	I odpowiedział lud i rzekł: Nie daj tego, Boże, abyśmy opuścić mieli Pana, a służyć bogom cudzym.
Joshua	Joz	6	24	17	Pan, Bóg nasz, ten nas wywiódł sam i ojce nasze z ziemie Egipskiéj, z domu niewoli: i uczynił przed oczyma naszemi cuda bardzo wielkie, i strzegł nas po wszystkiéj drodze, którąśmy chodzili, i między wszystkimi narody, przez któreśmy przeszli.
Joshua	Joz	6	24	18	I wyrzucił wszystkie narody, Amorrejczyka, obywatela ziemie, do któréjeśmy weszli. Przetóż będziem służyć Panu; bo on jest Bogiem naszym.
Joshua	Joz	6	24	19	I rzekł Jozue do ludu: Nie będziecie mogli służyć Panu; albowiem Bóg święty i mocny zawistnik jest, ani przepuści złościom i grzechom waszym.
Joshua	Joz	6	24	20	Jeźli opuścicie Pana, a będziecie służyć bogom cudzym, obróci się i utrapi was, i wywróci zatem, jako wam uczynił dobrze.
Joshua	Joz	6	24	21	I rzekł lud do Jozuego: Żadną miarą nie będzie tak, jako mówisz; ale Panu służyć będziemy.
Joshua	Joz	6	24	22	A Jozue do ludu: Świadkami, pry, wy jesteście, żeście sami sobie obrali Pana, abyście mu służyli. I odpowiedzieli: świadkami.
Joshua	Joz	6	24	23	Teraz tedy, rzekł: znieście bogi cudze z pośrodku was, a nakłońcie serca wasze ku Panu, Bogu Izraelowemu.
Joshua	Joz	6	24	24	I rzekł lud do Jozuego: Panu, Bogu naszemu, służyć będziemy, i będziemy posłuszni przykazaniu jego.
Joshua	Joz	6	24	25	I postanowił Jozue przymierze dnia onego, i położył przed ludem przykazania i sądy w Sychem.
Joshua	Joz	6	24	26	Napisał téż wszystkie te słowa w księgach zakonu Pańskiego: i wziął kamień bardzo wielki i położył go pod dębem, który był w świątnicy Pańskiéj.
Joshua	Joz	6	24	27	I rzekł do wszego ludu: Oto ten kamień będzie wam na świadectwo: że słyszał wszystkie słowa Pańskie, które wam mówił: byście snadź potem nie chcieli zaprzeć i skłamać Panu, Bogu waszemu.
Joshua	Joz	6	24	28	I rozpuścił lud, każdego do osiadłości jego.
Joshua	Joz	6	24	29	A potem umarł Jozue, syn Nun, sługa Pański, mając sto i dziesięć lat.
Joshua	Joz	6	24	30	I pogrzebli go na granicy osiadłości jego w Thamnathsare, które leży na górze Ephraim, na północnéj stronie góry Gaas.
Joshua	Joz	6	24	31	I służył Izrael Panu po wszystkie dni Jozuego i starszych, którzy przez długi czas żyli po Jozuem i którzy wiedzieli wszystkie sprawy Pańskie, które był uczynił w Izraelu.
Joshua	Joz	6	24	32	Kości téż Józephowe , które byli wzięli synowie Izraelowi z Egiptu, pogrzebli w Sychem, na części pola, które był kupił Jakób u synów Hemora, ojca Sychem, za sto młodych owiec, i było w osiadłości synów Józephowych.
Joshua	Joz	6	24	33	Eleazar téż, syn Aaronów, umarł: i pogrzebli go w Gabaath Phineesa, syna jego, które mu dano na górze Ephraim. Przypisy
Judges	Sdz	7	1	1	Po śmierci Jozuego radzili się synowie Izraelowi Pana, mówiąc: Kto pójdzie przed nami przeciw Chananejczykowi, a będzie hetmanem wojny?
Judges	Sdz	7	1	2	I rzekł Pan: Judas pójdzie: otom dał ziemię w ręce jego.
Judges	Sdz	7	1	3	I rzekł Judas Symeonowi, bratu swemu: Pójdź ze mną do działu mego, a walcz przeciw Chananejczykowi: że ja téż pójdę z tobą do działu twego. I poszedł z nim Symeon.
Judges	Sdz	7	1	4	I wyciągnął Judas, i dał Pan Chananejczyka i Pherezejczyka w ręce ich, i pobili w Bezek dziesięć tysięcy mężów.
Judges	Sdz	7	1	5	I naleźli Adonibezeka w Bezek i walczyli przeciw jemu i porazili Chananejczyka i Pherezejczyka.
Judges	Sdz	7	1	6	A Adonibezek uciekł: którego dogoniwszy poimali, obciąwszy końce rąk i nóg jego.
Judges	Sdz	7	1	7	I rzekł Adonibezek: Siedmdziesiąt królów z obciętemi końcami rąk i nóg zbierali pod stołem moim odrobiny pokarmów: jakom czynił, tak mi Bóg oddał: i przywiedli go do Jeruzalem, i tam umarł.
Judges	Sdz	7	1	8	Dobywając tedy synowie Juda Jeruzalem, wzięli je i porazili je paszczeką miecza, dawszy na spalenie wszystko miasto.
Judges	Sdz	7	1	9	A potem wyszedłszy walczyli przeciw Chananejczykowi, który mieszkał na górach i na południe i na polach.
Judges	Sdz	7	1	10	I wyciągnąwszy Judas przeciw Chananejczykowi, który mieszkał w Hebron, (którego imię z starodawna było Karyath Arbe), zabił Sesai i Ahiman i Tholmai.
Judges	Sdz	7	1	11	A zonąd poszedłszy ruszył się ku obywatelom Dabir, którego imię stare było Karyath Sepher, to jest miasto nauk.
Judges	Sdz	7	1	12	I rzekł Kaleb: Ktoby dobył Karyath Sepher, i spustoszył go, dam mu Akszę, córkę moję, za żonę.
Judges	Sdz	7	1	13	A gdy go dobył Othoniel, syn Cenez, brat Kaleb ów mniejszy, dał mu Akszę, córkę swą, za żonę.
Judges	Sdz	7	1	14	Którą jadącą w drodze upominał mąż jéj, aby prosiła u ojca swego pola: która gdy wzdychała siedząc na ośle, rzekł jej Kaleb: Cóż ci?
Judges	Sdz	7	1	15	A ona odpowiedziała: Daj mi błogosławieństwo: ponieważeś mi dał suchą ziemię, daj i oblaną wodami. I dał jéj Kaleb mokrą ziemię wyższą i niższą.
Judges	Sdz	7	1	16	A. synowie Cyneusza, powinnego Mojżeszowego, wyszli z miasta Palm z synmi Juda w puszczą działu jego, która jest na południe Arad: i mieszkali z nim.
Judges	Sdz	7	1	17	I poszedł Judas z Symeonem, bratem swym, i porazili Chananejczyka, który mieszkał w Sephaad, i zabili go: i nazwano imię miasta onego Horma, to jest, przeklęctwo.
Judges	Sdz	7	1	18	Wziął też Judas Gazę z granicami jéj, i Askalon i Akkaron, z ich granicami.
Judges	Sdz	7	1	19	I był Pan z Judą, i posiadł podgórze: i nie mógł wygładzić mieszkających w dolinie, iż mieli dosyć wozów kosistych.
Judges	Sdz	7	1	20	I dali Kalebowi Hebron, jako mówił Mojżesz, który wygładził z niego trzech synów Enak.
Judges	Sdz	7	1	21	Lecz Jebuzejczyka, obywatela Jeruzalem, nie wygładzili synowie Benjamin: i mieszkał Jebuzejczyk z synmi Benjamin w Jeruzalem aż do dnia dzisiejszego.
Judges	Sdz	7	1	22	Dom téż Józephów udał się do Bethel, i był Pan z nimi.
Judges	Sdz	7	1	23	Bo gdy obiegli miasto, które pierwéj zwano Luza,
Judges	Sdz	7	1	24	Ujrzeli człowieka wychodzącego z miasta i rzekli do niego: Ukaż nam wejście do miasta, a uczynimy z tobą miłosierdzie.
Judges	Sdz	7	1	25	Który gdy im ukazał, porazili miasto paszczeką miecza, a onego człowieka i wszystek ród jego puścili.
Judges	Sdz	7	1	26	Który puszczony szedł do ziemie Hethym i zbudował tam miasto, i nazwał je Luzą: które tak zowią aż do dnia dzisiejszego.
Judges	Sdz	7	1	27	Manasses téż nie wygładził Bethsan i Thanak ze wsiami ich, i obywatelów Dor i Jeblaam i Mageddo, ze wsiami ich: i począł Chananejczyk mieszkać z nimi.
Judges	Sdz	7	1	28	Ale potem, gdy się zmocnił Izrael, uczynił je hołdownikami, a wygładzić nie chciał.
Judges	Sdz	7	1	29	Ephraim téż nie wybił Chananejczyka, który mieszkał w Gazer, ale mieszkał z nim.
Judges	Sdz	7	1	30	Zabulon nie wytracił obywatelów Cethron i Naalol: ale mieszkał Chananejczyk w pośrodku jego, i stał mu się hołdownikiem.
Judges	Sdz	7	1	31	Aser téż nie wygładził obywatelów Accho i Sydonu, Ahalab i Achasyb i Helba i Aphek i Rohob.
Judges	Sdz	7	1	32	I mieszkał w pośrodku Chananejczyka, obywatela onéj ziemie, ani go zabił.
Judges	Sdz	7	1	33	Nephtali téż nie wygładził obywatelów Bethsames i Bethanath, i mieszkał między Chananejczykiem, obywatelem ziemie, i byli mu Bethsamitowie i Bethanathowie hołdownicy.
Judges	Sdz	7	1	34	I ścisnął Amorrejczyk syny Danowe na górze, ani im dał miejsca, aby zeszli na równinę.
Judges	Sdz	7	1	35	I mieszkał na górze Hares, co cię wykłada, skorupiany, w Ajalon i w Salebim: i stała się ciężka ręka domu Józephowego, i stał mu się hołdownikiem.
Judges	Sdz	7	1	36	A była granica Amorrejczyka od wstępu Scorpiona, skała i wyższe miejsca.
Judges	Sdz	7	2	1	I wstąpił Aniół Pański z Galgal na miejsce płaczących i rzekł: Wywiodłem was z Egiptu i wprowadziłem do ziemie, o którąm przysiągł ojcom waszym: i obiecałem, żebych nie zgwałcił przymierza mego z wami na wieki,
Judges	Sdz	7	2	2	Ale tak, żebyście nie czynili przymierza z obywatelmi téj ziemie, ale żebyście ołtarze ich powywracali: a nie chcieliście słuchać głosu mego. Czemużeście to uczynili?
Judges	Sdz	7	2	3	A przetóż nie chciałem ich wytracić od oblicza waszego, żebyście mieli nieprzyjaciele, a bogowie ich byli wam na upadek.
Judges	Sdz	7	2	4	A gdy mówił Aniół Pański te słowa do wszech synów Izraelowych, podnieśli oni głos swój i płakali.
Judges	Sdz	7	2	5	I nazwano imię miejscu onemu: Miejsce płaczących, albo łez: i ofiarowali tam ofiary Panu.
Judges	Sdz	7	2	6	Rozpuścił tedy Jozue lud, i poszli synowie Izraelowi, każdy do osiadłości swéj, aby ją otrzymali.
Judges	Sdz	7	2	7	I służyli Panu przez wszystkie dni jego i starszych, którzy po nim [0240]przez długi czas żyli, i wiedzieli wszystkie sprawy Pańskie, które czynił z Izraelem.
Judges	Sdz	7	2	8	I umarł Jozue, syn Nun, sługa Pański, mając sto i dziesięć lat.
Judges	Sdz	7	2	9	I pogrzebli go na granicy osiadłości jego w Thamnathsare, na górze Ephraim, od północnéj strony góry Graaz.
Judges	Sdz	7	2	10	I wszystek on rodzaj zgromadzon jest do ojców swoich. I powstali inni, którzy nie znali Pana, i uczynków, które czynił z Izraelem.
Judges	Sdz	7	2	11	I czynili synowie Izraelowi złe przed oczyma Pańskiemi, i służyli Baalim.
Judges	Sdz	7	2	12	I opuścili Pana, Boga ojców swoich, który je był wywiódł z ziemie Egipskiéj, i poszli za bogi cudzymi i za bogi onych narodów, które mieszkały około nich, i kłaniali się im, i ku gniewu pobudzili Pana,
Judges	Sdz	7	2	13	Opuszczając go, a służąc Baal i Astharoth.
Judges	Sdz	7	2	14	I rozgniewawszy się Pan na Izraela, podał je w ręce łupieżców, którzy je poimali, i przedali nieprzyjaciołom, którzy mieszkali wkoło: ani się mogli sprzeciwić nieprzyjaciołom swoim.
Judges	Sdz	7	2	15	Ale gdzie się kolwiek chcieli obrócić, tam ręka Pańska była nad nimi, jako powiedział i przysiągł im: i byli bardzo udręczeni,
Judges	Sdz	7	2	16	I wzbudził Pan sędzie, którzy ich wyzwalali z rąk pustoszących: ale i tych słuchać nie chcieli.
Judges	Sdz	7	2	17	Cudzołożąc z bogami cudzymi, i kłaniając się im, prędko opuścili drogę, którą chodzili ojcowie ich: a słysząc przykazania Pańskie, wszystkie rzeczy przeciwne czynili.
Judges	Sdz	7	2	18	A gdy Pan wzbudzał sędzię za czasu ich, wzruszał się miłosierdziem i słuchał wzdychania utrapionych i wybawiał je z morderstwa pustoszących.
Judges	Sdz	7	2	19	A potem gdy umarł sędzia, wracali się, i daleko gorsze rzeczy czynili ojcowie ich, idąc za cudzymi bogami, służąc im i kłaniając się im: nie opuścili wynalazków swoich, i drogi bardzo twardéj, którą się chodzić byli nałożyli.
Judges	Sdz	7	2	20	I rozgniewała się zapalczywość Pańska na Izraela, i rzekł: Ponieważ ten lud zgwałcił przymierze moje, którem był uczynił z ojcy ich, a głosu mego słuchać wzgardził:
Judges	Sdz	7	2	21	I ja nie wygładzę narodów, które zostawił Jozue, i umarł.
Judges	Sdz	7	2	22	Że przez nie doświadczę Izraela, jeźli strzegą drogi Pańskiéj, i chodzą w niéj, jako strzegli ojcowie ich, czyli nie.
Judges	Sdz	7	2	23	A tak zostawił Pan wszystkie narody te, i nie chciał rychło wywrócić, ani ich dał w ręce Jozuemu.
Judges	Sdz	7	3	1	Te są narody, które Pan zostawił, aby przez nie ćwiczył Izraela i wszystkich, którzy nie wiedzieli o walkach Chananejczyków:
Judges	Sdz	7	3	2	Aby się potem nauczyli synowie ich potykać z nieprzyjacioły, a mieć zwyczaj walczenia.
Judges	Sdz	7	3	3	Pięcioro książąt Philisthyńskich i wszystkiego Chananejczyka i Sydończyka i Hewejczyka, który mieszkał na górze Libanie, od góry Baal Hermon aż do wejścia Emath.
Judges	Sdz	7	3	4	I zostawił je, aby przez nie doświadczał Izraela, jeźliby słuchał rozkazania Pańskiego, które był przykazał ojcom ich przez rękę Mojżesza, czyli nie.
Judges	Sdz	7	3	5	A tak synowie Izraelowi mieszkali w pośrodku Chananejczyka i Hethejczyka i Amorrejczyka i Pherezejczyka i Hewejczyka i Jebuzejczyka.
Judges	Sdz	7	3	6	I pojmowali córki ich za żony, i sami córki swe synom ich dawali, i służyli bogom ich.
Judges	Sdz	7	3	7	I czynili złe przed oczyma Pańskiemi, i zapamiętali Boga swego, służąc Baalim i Astaroth.
Judges	Sdz	7	3	8	I rozgniewawszy się Pan na Izraela, dał je w ręce Chusan Rasathaim, króla Mezopotamskiego: i służyli mu ośm lat.
Judges	Sdz	7	3	9	I wołali do Pana: który im wzbudził zbawiciela, i wybawił je, to jest, Othoniela, syna Cenez, brata Kalebowego młodszego.
Judges	Sdz	7	3	10	I był w nim duch Pański, i sądził Izraela: i wyjechał na wojnę, [0241]i dał Pan w ręce jego Chusan Basathaim, króla Syryjskiego, i stłumił go.
Judges	Sdz	7	3	11	I ucichnęła ziemia czterdzieści lat, i umarł Othoniel, syn Cenez.
Judges	Sdz	7	3	12	I przydali synowie Izraelowi złe czynić przed oczyma Pańskiemi, który zmocnił przeciwko im Eglona, króla Moabskiego: przeto iż złe czynili przed oblicznością jego.
Judges	Sdz	7	3	13	I przyłączył mu syny Ammon i Amalek: i wyjechał i poraził Izraela i posiadł miasto Palm.
Judges	Sdz	7	3	14	I służyli synowie Izraelscy Eglonowi, królowi Moab, ośmnaście lat.
Judges	Sdz	7	3	15	A potem wołali do Pana, który im wzbudził zbawiciela, imieniem Aod, syna Gery, syna Jemini, który obudwu rąk miasto prawéj używał: i posłali synowie Izraelowi przezeń dary Eglonowi, królowi Moabskiemu.
Judges	Sdz	7	3	16	Który uczynił sobie miecz obudwu ostrzu, mający w pośrodku rękojeść wzdłuż na dłoń, i przypasał go pod płaszczem na prawym boku.
Judges	Sdz	7	3	17	I przyniósł dary Eglon, królowi Moab: A był Eglon człowiek bardzo tłusty.
Judges	Sdz	7	3	18	A gdy mu oddał dary, szedł za towarzyszmi, którzy z nim byli przyszli.
Judges	Sdz	7	3	19	A wróciwszy się zaś z Galgal, gdzie były bałwany, rzekł do króla: Słowo tajemne mam do ciebie, o królu. A on rozkazał pomilczeć: a gdy wszyscy wyszli, którzy przy nim byli,
Judges	Sdz	7	3	20	Wszedł Aod do niego: a siedział na letniéj sali sam, i rzekł: Słowo Boże mam do ciebie. Który wnet powstał z stolice.
Judges	Sdz	7	3	21	I ściągnął Aod lewą rękę, i dobył miecza z prawej biodry swéj i wraził go w brzuch jego
Judges	Sdz	7	3	22	Tak mocno, że rękojeść weszła za żelazem w ranę, i przetłustem sadłem ścisnęła się: i nie wyjął miecza, ale tak jako uderzył, zostawił w ciele: i wnet przez tajemne miejsca natury rzucił się gnój z brzucha.
Judges	Sdz	7	3	23	Aod lepak zawarłszy bardzo pilnie drzwi sale i zamknąwszy zamkiem,
Judges	Sdz	7	3	24	Wyszedł tyłem: a słudzy królewscy wszedłszy, ujrzeli zawarte drzwi sale, i rzekli: Podobno sobie wczas czyni w gmachu letnim.
Judges	Sdz	7	3	25	A naczekawszy się długo aż się wstydzili, a widząc, że nikt nie otwarzał, wzięli klucz, i otworzywszy naleźli pana swego, na ziemi leżącego umarłym.
Judges	Sdz	7	3	26	A Aod, gdy się oni trwożyli, minął miejsce bałwanów, zkąd się był wrócił, i przyszedł do Seirath.
Judges	Sdz	7	3	27	A natychmiast zatrąbił w trąbę na górze Ephraim,i poszli z nim synowie Izraelowi, a on na czele szedł.
Judges	Sdz	7	3	28	Który rzekł do nich: Pójdźcie za mną; albowiem dał Pan nieprzyjaciele nasze, Moabity, w ręce nasze. I szli za nim i ubiegli brody Jordana, przez które się przeprawują do Moab, i nie dopuścili nikomu przechodzić.
Judges	Sdz	7	3	29	Ale porazili na on czas Moabitów około dziesięć tysięcy, wszystkich dużych i mocnych mężów, żaden z nich ujść nie mógł.
Judges	Sdz	7	3	30	I uniżon był Moab dnia onego pod ręką Izraela: i ucichła ziemia ośmdziesiąt lat.
Judges	Sdz	7	3	31	Potem był Samgar, syn Anath, który zabił sześć set mężów Philisthyńskich lemieszem: i ten téż bronił Izraela.
Judges	Sdz	7	4	1	I przydali synowie Izraelowi złe czynić przed oczyma Pańskiemi, po śmierci Aodowéj.
Judges	Sdz	7	4	2	I dał je Pan w ręce Jabin, króla Chananejskiego, który królował w Asor: a miał hetmana wojska swego, imieniem Sysarę, a sam mieszkał w Haroseth pogańskiem.
Judges	Sdz	7	4	3	I wołali synowie Izraelowi do Pana; bo miał dziewięć set wozów kosistych, a przez dwadzieścia lat bardzo je był ścisnął.
Judges	Sdz	7	4	4	A była Debora prorokini, żona Lapidoth, która sądziła lud czasu onego.
Judges	Sdz	7	4	5	A siedziała pod palmą, którą imieniem jéj zwano, między Rama a Bethel, na górze Ephraim: i chodzili do niéj synowie Izraelowi na każdy sąd.
Judges	Sdz	7	4	6	Która posłała i przyzwała Baraka, syna Abinoem, z Kedes Nephthali, i rzekła do niego: Przykazał ci Pan, Bóg Izraelów: Idź, a wiedź wojsko na górę Thabor, a weźmiesz z sobą dziesięć tysięcy rycerzów z synów Nephthali i z synów Zabulon.
Judges	Sdz	7	4	7	A ja przywiodę do ciebie na miejsce potoka Cyson Sysarę, hetmana wojska Jabin, i wozy jego i wszystek lud: a dam je av rękę twoje.
Judges	Sdz	7	4	8	I rzekł do niej Barak: Jeźli pójdziesz zemną, pójdę: jeźli nie będziesz chciała iść zemną, nie pójdę.
Judges	Sdz	7	4	9	Która rzekła do niego: Pójdęć z tobą, ale tego razu zwycięstwa nie przypiszą tobie; bo w niewieściéj ręce będzie dan Sysara. A tak powstała Debora i poszła z Barakiem do Kedes.
Judges	Sdz	7	4	10	Który przyzwawszy Zabulon i Nephthali, wyjechał z dziesiącią tysięcy waleczników, mając Deborę w towarzystwie swem.
Judges	Sdz	7	4	11	A Haber Cynejczyk oddzielił się był niekiedy od inszych Cynejczyków, braciéj swych, synów Hobab, powinnego Mojżeszowego: i rozbił był namioty aż do doliny, którą zowią Sennim, a był podle Kedes.
Judges	Sdz	7	4	12	I oznajmiono Sysarze, że wstąpił Barak, syn Abinoem, na górę Thabor.
Judges	Sdz	7	4	13	I zebrał dziewięć set kosistych wozów i wszystko wojsko z Haroseth pogańskiego do potoka Cyson.
Judges	Sdz	7	4	14	I rzekła Debora do Baraka: Wstań; boć ten jest dzień, którego dał Pan Sysarę w ręce twoje: oto on jest sam wodzem twoim. Tedy zstąpił Barak z góry Thabor, i dziesięć tysięcy waleczników z nim.
Judges	Sdz	7	4	15	I przestraszył Pan Sysarę i wszystkie wozy jego i wszystek lud paszczeką miecza przed Barakiem, tak bardzo, że Sysara skoczywszy z woza, pieszo uciekał.
Judges	Sdz	7	4	16	A Barak gonił uciekające wozy i wojsko, aż do Haroseth pogańskiego: i wszystko mnóstwo nieprzyjacielskie aż do szczętu poległo.
Judges	Sdz	7	4	17	A Sysara uciekając przyszedł do namiotu Jahel, żony Haber, Cynejczyka; bo był pokój między Jabin królem Azor, a domem Haber, Cynejczyka.
Judges	Sdz	7	4	18	Wybieżawszy tedy Jahel przeciwko Sysarze, rzekła do niego: Wnidź do mnie, panie mój, wnidź, nie bój się. Który gdy wszedł do jéj namiotu, i przykryty od niéj płaszczem,
Judges	Sdz	7	4	19	Rzekł do niéj: Daj mi, proszę cię, trochę wody; boć pragnę bardzo. Która otworzyła łagwicę mleka, i dała mu pić, i nakryła go.
Judges	Sdz	7	4	20	I rzekł Sysara do niéj: Stój u drzwi namiotu, a gdy kto przyjdzie pytając cię i rzekąc: Jestże tu kto? odpowiesz: Niemasz nikogo.
Judges	Sdz	7	4	21	Wzięła tedy Jahel, żona Haber, gwóźdź namiotowy, biorąc społem i młot, i wszedłszy potajemnie i milczkiem, przyłożyła gwóźdź na skroń głowy jego, i uderzywszy weń młotem wbiła w mózg aż do ziemie: który spanie z śmiercią złączywszy, ustał i umarł.
Judges	Sdz	7	4	22	Alić oto Barak goniąc Sysarę przybiegał: a Jahel wyszedłszy przeciw jemu, rzekła mu: Pójdź, a ukażęć męża, którego szukasz. Który wszedłszy do niéj, ujrzał Sysarę leżącego martwym, a gwóźdź wbity w skroni jego.
Judges	Sdz	7	4	23	Uniżył tedy Bóg dnia onego Jabin, króla Chanaan, przed synmi Izrael.
Judges	Sdz	7	4	24	Którzy codzień się wzmagali, a mocną ręką tłumili Jabin, króla Chananejskiego, aż go zgładzili.
Judges	Sdz	7	5	1	I śpiewali Debora i Barak, syn Abinoem, dnia onego, mówiąc:
Judges	Sdz	7	5	2	Którzyście dobrowolnie ofiarowali z Izraela dusze wasze na niebezpieczeństwo, błogosławcie Panu.
Judges	Sdz	7	5	3	Słuchajcie królowie, bierzcie w uszy książęta: Jam jest, jam jest, która Panu zaśpiewam, śpiewać będę Panu, Bogu Izraelowemu.
Judges	Sdz	7	5	4	Panie, gdyś wychodził z Seir, a przechodziłeś przez krainy Edom, ziemia się wzruszyła, a niebiosa i obłoki kropiły wodą.
Judges	Sdz	7	5	5	Góry spłynęły od oblicza Pańskiego, i Synai od oblicza Pana, Boga Izraelowego.
Judges	Sdz	7	5	6	Za czasu Samgar, syna Anath, za czasu Jahel odpoczęły ścieszki: a [0243]którzy chodzili przez nie, szli dróżkami zdrożnemi.
Judges	Sdz	7	5	7	Ustali mocni w Izraelu, i ucichnęli: aż powstała Debora, powstała matka w Izraelu.
Judges	Sdz	7	5	8	Nowe wojny obrał Pan, a bramy nieprzyjacielskie sam wywrócił: tarcza i drzewce jeźliby się ukazały we czterdzieści tysięcy Izraela.
Judges	Sdz	7	5	9	Serce moje miłuje książęta Izraelskie: którzyście się dobrowolnie wydali na niebezpieczeństwa, błogosławcie Panu.
Judges	Sdz	7	5	10	Którzy wsiadacie na osły świetne, i zasiadacie na sądziech, a chodzicie drogą, mówcie:
Judges	Sdz	7	5	11	Gdzie się potłukły wozy, i wojsko nieprzyjacielskie zatłumione jest, tam niechaj powiadają sprawiedliwości Pańskie, i łaskę przeciwko mocnym Izraela: tedy zstąpił lud Pański do bram i otrzymał zwierzchność.
Judges	Sdz	7	5	12	Powstań, powstań Debora, powstań, powstań, a zaczynaj pieśń: wstań Baraku, a poimaj więźnie twoje, synu Abinoem.
Judges	Sdz	7	5	13	Zachowane są ostatki ludu, Pan w mocnych się potykał.
Judges	Sdz	7	5	14	Z Ephraima wygładził je w Amaleku, a po nim z Benjamina przeciwko ludu twemu, o Amaleku: z Machira książęta wyszli, a z Zabulona, którzy wywiedli wojsko ku wojowaniu.
Judges	Sdz	7	5	15	Książęta Issachar były z Debora i w Barakowe tropy szli, który jakoby z góry i w przepaść w niebezpieczeństwo się wdał: rozerwany będąc Ruben przeciw sobie, ludzi wielkiéj myśli nalazło się sprzeczanie.
Judges	Sdz	7	5	16	Czemu mieszkasz między dwiema granicami, abyś słuchał kszykanie trzód? rozerwany będąc Ruben przeciw sobie, ludzi wielkiéj myśli nalazło się sprzeczanie.
Judges	Sdz	7	5	17	Galaad za Jordanem odpoczywał, a Dan bawił się okrętami: Aser mieszkał na brzegu morskim, a przebywał w porciech.
Judges	Sdz	7	5	18	Ale Zabulon i Nephthali wydali dusze swe na śmierć w krainie Merome.
Judges	Sdz	7	5	19	Przyjechali królowie i walczyli, walczyli królowie Chanaan w Thanach przy wodach Mageddo, a przecie nic nie odnieśli łupiąc.
Judges	Sdz	7	5	20	Z nieba walczono przeciwko im: gwiazdy trwając w rzędzie i w biegu swoim, przeciwko Sysarze walczyły.
Judges	Sdz	7	5	21	Potok Cyson niósł trupy ich, potok Kadumim, potok Cyson: podepc, duszo moja, duże.
Judges	Sdz	7	5	22	Kopyta koniom padały, gdy uciekały pędem, i gdy spadali na szyje co mocniejsi nieprzyjaciele.
Judges	Sdz	7	5	23	Przeklinajcie ziemię Meroz, rzekł Aniół Pański: złorzeczcie obywatelom jéj, iż nie przyszli na pomoc Pańską, na pomoc najmocniejszym jego.
Judges	Sdz	7	5	24	Błogosławiona między niewiastami Jahel, żona Haber, Cynejczyka, i niech będzie błogosławiona w namiecie swoim.
Judges	Sdz	7	5	25	Wody proszącemu mleka dała, a w kubku książąt przyniosła masła.
Judges	Sdz	7	5	26	Lewą rękę ściągnęła do gwoździa, a prawą do kowalskich młotów, i uderzyła Sysarę, szukając w głowie miejsca ranie, i skroń mocno dziurawiąc.
Judges	Sdz	7	5	27	Padł jéj między nogi, ustał i umarł: walał się przed jéj nogami, i leżał bez dusze i nędzny.
Judges	Sdz	7	5	28	Oknem wyglądając, wyła matka jego, i z sale mówiła: Przecz mieszka wrócić się wóz jego? czemu leniwo szły nogi poczwórnych jego?
Judges	Sdz	7	5	29	Jedna co mędrsza nad inne żony jego, te świekrze słowa odpowiedziała:
Judges	Sdz	7	5	30	Podobno teraz dzieli korzyści, a obierają mu co najcudniejszą białągłowę: szaty rozmaitéj maści Sysarze dają za łup, i sprzęt rozmaity zbierają mu na ozdobę szyjom.
Judges	Sdz	7	5	31	Tak niechaj zginą wszyscy nieprzyjaciele twoi, Panie: a, którzy cię miłują, jako się jaśni słońce, kiedy wschodzi, tak niechaj świecą.
Judges	Sdz	7	5	32	I była w pokoju ziemia przez czterdzieści lat.
Judges	Sdz	7	6	1	I uczynili synowie Izraelowi złe przed oczyma Pańskiemi, który je dał w rękę Madyan przez siedm lat.
Judges	Sdz	7	6	2	I byli bardzo od nich uciśnieni: i poczynili sobie jamy i jaskinie w górach, i miejsca bardzo obronne na odpór.
Judges	Sdz	7	6	3	A gdy Izrael zasiał, przyjeżdżał Madyan i Amalek i inne wschodnie narody.
Judges	Sdz	7	6	4	I u nich rozbiwszy namioty, jako było w trawie wszystko psowali, aż do wejścia Gazy: a zgoła nic do żywności należącego w Izraelu nie zostawiali, ani owiec, ani wołów, ani osłów.
Judges	Sdz	7	6	5	Bo i sami, i wszystkie trzody ich przyciągali z namiotami swymi, a jako szarańcza wszystkie miejsca napełniała niezliczona wielkość ludzi i wielbłądów, pustosząc wszystko, czego się dotknęli.
Judges	Sdz	7	6	6	I poniżony jest bardzo Izrael przed oczyma Madyan.
Judges	Sdz	7	6	7	I wołał do Pana, prosząc pomocy przeciw Madyanitom.
Judges	Sdz	7	6	8	Który posłał do nich męża proroka i rzekł: To mówi Pan, Bóg Izraelów: Jam uczynił, żeście wyszli z Egiptu, i wywiodłem was z domu niewoli,
Judges	Sdz	7	6	9	I wybawiłem z ręki Egiptyanów, i wszystkich nieprzyjaciół, którzy was trapili: i wygnałem je na wejście wasze, i dałem wam ich ziemię.
Judges	Sdz	7	6	10	I rzekłem: Jam Pan, Bóg wasz, nie bójcie się bogów Amorrejczyków, w których ziemi mieszkacie: a nie chcieliście słuchać głosu mego.
Judges	Sdz	7	6	11	I przyszedł Aniół Pański, i siedział pod dębem, który był w Ephra, i należał do Joasa, ojca domu Ezry. A gdy Gedeon, syn jego młócił i czyścił zboże w prasie, aby uciekł przed Madyanity,
Judges	Sdz	7	6	12	Ukazał się mu Aniół Pański, i rzekł: Pan z tobą, z mężów najmocniejszy.
Judges	Sdz	7	6	13	I rzekł mu Gedeon: Proszę, mój Panie, jeźli jest Pan z nami, czemuż nas potkało to wszystko? gdzież są dziwy jego, które powiadali ojcowie nasi, i mówili: Wywiódł nas Pan z Egiptu? a teraz opuścił nas Pan i dał w ręce Madyańskie.
Judges	Sdz	7	6	14	I wejrzał nań Pan i rzekł: Idź w téj mocy twojéj, a wybawisz Izraela z ręki Madyańskiéj: wiedz, żem cię posłał.
Judges	Sdz	7	6	15	Który odpowiadając, rzekł: Proszę, mój Panie, w czem wybawię Izraela? oto dom mój najpodlejszy jest w Manasse, a ja najmniejszy w domu ojca mego.
Judges	Sdz	7	6	16	I rzekł mu Pan: Ja będę z tobą, i porazisz Madyanity jako jednego męża.
Judges	Sdz	7	6	17	A on: Jeźlim, pry, nalazł łaskę przed tobą, daj mi znak, żeś ty jest, który mówisz do mnie.
Judges	Sdz	7	6	18	Ani odchodź ztąd, aż się wrócę do ciebie, niosąc ofiarę i ofiarując ci. Który odpowiedział: Ja będę czekał przyjścia twego.
Judges	Sdz	7	6	19	Wszedł tedy Gedeon i upiekł koźlątko, i z miary mąki przaśnego chleba, i włożywszy mięso w kosz, a polewkę mieśną wlawszy w garniec, przyniósł wszystko pod dąb i ofiarował mu.
Judges	Sdz	7	6	20	Któremu rzekł Aniół Pański: Weźmij mięso i przaśne chleby i połóż na skale onéj, a polej polewką. A gdy tak uczynił,
Judges	Sdz	7	6	21	Ściągnął Anioł Pański koniec laski, którą trzymał w ręce, i dotknął mięsa i przaśnych chlebów i wystąpił ogień z skały i strawił mięso i przaśniki: a Aniół Pański zniknął z oczu jego.
Judges	Sdz	7	6	22	A ujrzawszy Gedeon, że był Aniół Pański, rzekł: Ach, mój Panie Boże, iżem widział Anioła Pańskiego twarzą w twarz!
Judges	Sdz	7	6	23	I rzekł mu Pan: Pokój z tobą: nie bój się, nie umrzesz.
Judges	Sdz	7	6	24	Zbudował tedy tam Gedeon ołtarz Panu i nazwał go: Pański pokój, aż do dnia dzisiejszego. A gdy był jeszcze w Ephra, która jest domu Ezry,
Judges	Sdz	7	6	25	Nocy onéj rzekł Pan do niego: Weźmij byka ojca twego, a drugiego byka, siedmiletniego, i rozwalisz ołtarz Baalów, który jest ojca twego: a gaj, który jest około ołtarza, wyrąbaj.
Judges	Sdz	7	6	26	I zbudujesz ołtarz Panu, Bogu twemu, na wierzchu téj skały, na któréjeś pierwéj ofiarę położył: i weźmiesz byka wtórego i ofiarujesz całopalenie na stosie drew, których z gaju wysieczesz.
Judges	Sdz	7	6	27	Wziąwszy tedy Gedeon dziesięć mężów służebników swoich, uczynił, jako mu był Pan przykazał. Lecz bojąc się domu ojca swego i ludzi miasta onego, nie chciał tego we dnie czynić, ale wszystko w nocy odprawił.
Judges	Sdz	7	6	28	A gdy wstali rano ludzie miasta onego, ujrzeli rozwalony ołtarz Baalów, i gaj wyrąbany, i byka drugiego włożonego na ołtarz, który na ten czas był zbudowany.
Judges	Sdz	7	6	29	I rzekli jeden do drugiego: Kto to uczynił? A gdy się dowiadowali, ktoby to uczynił, powiedziano: Gedeon, syn Joas, to wszystko uczynił.
Judges	Sdz	7	6	30	I rzekli do Joas: Wywiedź tu syna twego, żeby umarł; bo rozwalił ołtarz Baalów, i gaj wyrąbał.
Judges	Sdz	7	6	31	Którym on odpowiedział: Izaście wy mściciele Baalowi, żebyście się zastawiali zań? Kto jego przeciwnikiem jest, niech umrze, niż dzień jutrzejszy przyjdzie: jeźli bóg jest, niech się pomści nad tym, który podkopał ołtarz jego.
Judges	Sdz	7	6	32	Od onego dnia nazwan jest Gedeon Jerobaal, przeto, iż rzekł Joas: Niech się pomści nad tym Baal, który podkopał ołtarz jego.
Judges	Sdz	7	6	33	Wszystek tedy Madyan i Amalek, i wschodni narodowie zebrali się pospołu, i przeprawiwszy się przez Jordan, położyli się obozem w dolinie Izrael.
Judges	Sdz	7	6	34	A Duch Pański oblókł Gedeona, który zatrąbiwszy w trąbę, zwołał dom Abiezer, aby szedł za nim.
Judges	Sdz	7	6	35	I posłał posły do wszystkiego Manasse, który i sam szedł za nim, i drugie posły do Aser i do Zabulon i do Nephthali, którzy mu zajechali.
Judges	Sdz	7	6	36	I rzekł Gedeon do Boga: Jeźli zbawisz przez rękę moję Izraela, jakoś powiedział,
Judges	Sdz	7	6	37	Położę to runo wełny na bojewisku: jeźli rosa będzie na saméj wełnie, a na wszystkiéj ziemi suchość, będę wiedział, że przez rękę moję, jakoś rzekł, wyzwolisz Izraela.
Judges	Sdz	7	6	38	I stało się tak. A wstawszy w nocy wycisnąwszy runo, napełnił miednicę rosy.
Judges	Sdz	7	6	39	I rzekł zaś do Boga: Niech się nie gniewa zapalczywość twa na mię, jeźli się jeszcze z raz pokuszę, szukając znaku na runie. Proszę, niechaj samo runo suche będzie, a wszystka ziemia zmokła od rosy.
Judges	Sdz	7	6	40	I uczynił Bóg onéj nocy, jako żądał: i była suchość na samem runie, a rosa po wszystkiéj ziemi.
Judges	Sdz	7	7	1	Jerobaal tedy, który i Gedeon, w nocy wstawszy, i wszystek lud z nim, przyciągnął do źródła, które zowią Harad, a wojsko Madyańskie było w dolinie ku północnéj stronie pagórku wysokiego.
Judges	Sdz	7	7	2	I rzekł Pan do Gedeona: Wielki jest lud z tobą, ani będzie dan Madyan w ręce jego, aby się nie chwalił przeciw mnie Izrael, i rzekł: Mocą moją jestem wybawiony.
Judges	Sdz	7	7	3	Mów do ludu a opowiedz, gdzie wszyscy usłyszą: Kto jest bojaźliwy a lękliwy, niech się wróci. I odjechało z góry Galaad, i wróciło się z ludu dwadzieścia i dwa tysiące mężów, a tylko dziesięć tysięcy zostało.
Judges	Sdz	7	7	4	I rzekł Pan do Gedeona: Jeszcze wielki lud jest: wiedź je do wody, a tam ich doświadczę, a o którym ci powiem, aby z tobą szedł, ten niech idzie: któremu iść zakażę, niech się wróci.
Judges	Sdz	7	7	5	A gdy przyszedł lud do wody, rzekł Pan do Gedeona: Którzy językiem łeptać będą wodę, jako psi zwykli łeptać, oddzielisz je osobno: a którzy uklęknąwszy na kolana pić będą, będą na drugiej strome.
Judges	Sdz	7	7	6	Była tedy liczba tych, którzy ręką do ust miecąc, łeptali wodę, trzysta mężów: a inny wszystek lud pił poklęknąwszy.
Judges	Sdz	7	7	7	I rzekł Pan do Gedeona: We trzech set mężów, którzy łeptali wodę, wybawię was i dam w rękę twą Madyan: a inny wszystek lud niech się wróci na miejsce swoje.
Judges	Sdz	7	7	8	Nabrawszy tedy wedle pocztu strawy i trąb, rozkazał wszystkiemu innemu mnóstwu odejść do przybytków swoich: a sam ze trzema sty mężów puścił się na wojnę: a obóz Madyański był na spodku w dolinie.
Judges	Sdz	7	7	9	Téjże nocy rzekł Pan do niego: Wstań, a znidź do obozu; bom ci je dał w rękę twoję.
Judges	Sdz	7	7	10	A jeźli się sam iść boisz, niechaj znidzie z tobą Phara, sługa twój.
Judges	Sdz	7	7	11	A gdy usłyszysz, co mówią, tedy się posilą ręce twoje, i bezpieczniéj do obozu nieprzyjacielskiego znidziesz. Szedł tedy sam i Phara, sługa jego, na część obozu, gdzie była straż zbrojnych.
Judges	Sdz	7	7	12	A Madyan i Amalek i wszyscy wschodni narodowie, pokładłszy się leżeli w dolinie, jako mnóstwo szarańczy: wielbłądowie téż niezliczeni byli, jako piasek, który leży na brzegu morskim.
Judges	Sdz	7	7	13	A gdy przyszedł Gedeon, powiadał ktoś towarzyszowi swemu sen, i tym sposobem powiadał, co widział: Widziałem sen, i zdało mi się, jakoby podpłomyk jęczmienny toczył się, i do obozu Madyan zstępował: a przyszedłszy do namiotu, uderzył weń i wywrócił, i ziemią do gruntu porównał.
Judges	Sdz	7	7	14	Odpowiedział ten, któremu powiadał: Nie jest to nic inszego, jedno miecz Gedeona, syna Joasa, męża Izraelskiego; bo dał Pan w ręce jego Madyana i wszystek obóz jego.
Judges	Sdz	7	7	15	A usłyszawszy Gedeon sen i wykład jego, pokłonił się: i wrócił się do obozu Izraelskiego i rzekł: Wstańcie; bo dał Pan w ręce nasze obóz Madyański.
Judges	Sdz	7	7	16	I rozdzielił trzysta mężów na trzy części, i dał im w ręce trąby i flasze czcze, a pochodnie w pośrodku flasz.
Judges	Sdz	7	7	17	I rzekł do nich: Co ujrzycie, że ja czynić będę, to czyńcie: wnidę w część obozu, a co uczynię, naśladujcie.
Judges	Sdz	7	7	18	Kiedy zabrzmi trąba w ręce mojéj, tedy wy téż około obozu trąbcie, a okrzyk czyńcie: Panu i Gedeonowi.
Judges	Sdz	7	7	19	I wszedł Gedeon i trzysta mężów, którzy byli z nim, w część obozu, gdy się zaczynała straż północna, a pobudziwszy stróże, jęli trąbić w trąby, i tłuc jednę o drugą flaszę.
Judges	Sdz	7	7	20	A gdy wkoło obozu na trzech miejscach trąbili i potłukli flasze, trzymali w lewych rękach pochodnie, a w prawych trąby brzmiące, i wołali: Miecz Pański i Gedeonów.
Judges	Sdz	7	7	21	Stojąc każdy na swem miejscu wkoło obozu nieprzyjacielskiego: a tak strwożył się wszystek obóz, a wrzeszcząc i wyjąc uciekli.
Judges	Sdz	7	7	22	A przecie nacierali trzysta mężów trąbiąc w trąby: i wpuścił Pan miecz na wszystek obóz, i sami się między sobą zabijali:
Judges	Sdz	7	7	23	Uciekając aż do Bethsetha, i brzegu Abelmehula w Tebbath. A okrzyk uczyniwszy mężowie Izrael z Nephthali i Aser i wszystkiego Manasse, gonili Madyan.
Judges	Sdz	7	7	24	I posłał Gedeon posły na wszystkę górę Ephraim, mówiąc: Idźcie na zabieżenie Madyan, a ubieżcie wody, aż do Bethbera i Jordanu. I wołał wszystek Ephraim i ubiegł wody i Jordan aż do Bethbera.
Judges	Sdz	7	7	25	I poimawszy dwu mężów Madyańskich, Oreba i Zeba, zabił Oreba na skale Oreb, a Zeba na prasie Zeb. I gonili Madyan niosąc głowy Oreb i Zeb do Gedeona za rzekę Jordan.
Judges	Sdz	7	8	1	I rzekli do niego mężowie Ephraim: Co to jest, coś chciał uczynić, żeś nas nie wezwał, gdyś wyjechał na wojnę przeciw Madyanitom? swarząc się mocno, a mało nie gwałt czyniąc.
Judges	Sdz	7	8	2	Którym on odpowiedział: Cóżem ja mógł takiego uczynić, jakoście wy uczynili? aza nie lepsze jest grono wina Ephraimowe, niźli zbieranie wina Abiezerowe?
Judges	Sdz	7	8	3	W ręce wasze Pan dał książęta Madyan, Oreb i Zeb: Cóżem ja takiego mógł uczynić, jakoście wy uczynili? Co gdy wyrzekł, ucichł duch ich, którym się nadymali przeciw jemu.
Judges	Sdz	7	8	4	A gdy przyszedł Gedeon do Jordanu, przeprawił się przezeń ze trzema sty mężów, którzy z nim byli, a od spracowania uciekających gonić nie mogli.
Judges	Sdz	7	8	5	I rzekł do mężów Sokkoth: Dajcie, proszę, chleba ludowi, który jest zemną, bo bardzo ustali: abyśmy mogli ścigać Zebee i Salmana, króle Madyan.
Judges	Sdz	7	8	6	Odpowiedzieli przełożeni Sokkoth: Podobno dłoni ręku Zebee i Salmana [0247]są w ręce twojéj, i dlatego chcesz, abyśmy dali wojsku twemu chleba?
Judges	Sdz	7	8	7	Którym on rzekł: Więc kiedy da Pan Zebee i Salmana w ręce moje, skruszę ciała wasze z cierniem i ostem pustynie.
Judges	Sdz	7	8	8	A wyjechawszy zonąd przyszedł do Phanuel, i mówił takież do mężów miejsca onego. Któremu i ci odpowiedzieli, jako odpowiedzieli byli mężowie Sokkoth.
Judges	Sdz	7	8	9	Rzekł tedy i im: Gdy się wrócę zwycięzcą w pokoju, rozwalę tę wieżę.
Judges	Sdz	7	8	10	A Zebee i Salmana odpoczywali ze wszystkiem wojskiem swojem; albowiem piętnaście tysięcy mężów zostało było ze wszystkich hufów ludzi wschodnich, a pobito sto i dwadzieścia tysięcy waleczników dobywających miecza,
Judges	Sdz	7	8	11	I jechawszy Gedeon drogą tych, którzy mieszkali w namieciech, na wschodnią stronę Nobe i Jezbaa, poraził obóz nieprzyjacielski, którzy się byli ubezpieczyli, a nic się nie obawiali przeciwnego.
Judges	Sdz	7	8	12	I uciekli Zebee i Salmana, których goniąc Gedeon poimał, wszystko ich wojsko rozgromiwszy.
Judges	Sdz	7	8	13	A wracając się z wojny przed wejściem słońca,
Judges	Sdz	7	8	14	Poimał pacholę z mężów Sokkoth: i wypytał się na nim imion książąt i starszych Sokkoth i napisał siedmdziesiąt i siedm mężów.
Judges	Sdz	7	8	15	I przyszedł do Sokkoth, i rzekł im: Owóż Zebee i Salmana, o któreście mi przymawiali, rzekąc: Podobno ręce Zebee i Salmany są w rękach twoich, i przeto żądasz, abyśmy dali mężom, którzy się spracowali i ustali, chleba?
Judges	Sdz	7	8	16	Wziął tedy starsze miasta i ciernie z puszczy i oset, i zstarł z nimi i pogruchotał męże Sokkoth.
Judges	Sdz	7	8	17	Wieżę téż Phanuel wywrócił, wybiwszy obywatele miasta.
Judges	Sdz	7	8	18	I rzekł do Zebee i do Salmana: Jacy byli mężowie, któreście pomordowali na Thabor? Którzy odpowiedzieli: Tobie podobni, a jeden z nich jako syn królewski.
Judges	Sdz	7	8	19	Którym on odpowiedział: Bracia moi byli, synowie matki mojéj. Żywie Pan, byście je byli żywo zachowali, żebych was nie zabił.
Judges	Sdz	7	8	20	I rzekł Getherowi, pierworodnemu swemu: Wstań, a zabij je. Który nie dobył miecza; bo się bał, iż jeszcze był pacholęciem.
Judges	Sdz	7	8	21	I rzekli Zebee i Salmana: Ty wstań a rzuć się na nas; bo wedle lat jest siła człowiecza. Wstał Gedeon, i zabił Zebee i Salmana, i wziął stroje i pukle, któremi szyje wielbłądów królewskich zwykły być ozdobione.
Judges	Sdz	7	8	22	I rzekli wszyscy mężowie Izraelscy do Gedeona: Panuj ty nad nami i syn twój i syn syna twego, gdyżeś nas wybawił z ręki Madyan.
Judges	Sdz	7	8	23	Którym on odpowiedział: Nie będę ani będzie panował nad wami syn mój: ale Pan nad wami panować będzie.
Judges	Sdz	7	8	24	I rzekł do nich: Jednéj prośby żądam od was: Dajcie mi nausznice z korzyści waszéj; bo nausznice złote Izmaelitowie zwykli byli miewać.
Judges	Sdz	7	8	25	Którzy odpowiedzieli: Bardzo radzi damy; i rościągnąwszy płaszcz na ziemi, miotali nań nausznice z korzyści.
Judges	Sdz	7	8	26	I była waga proszonych nausznic, tysiąc i siedmset syklów złota, oprócz strojów i klejnotów, i szat szarłatowych, których królowie Madyan zwykli byli używać, i oprócz halzbantów złotych wielbłądów,
Judges	Sdz	7	8	27	I uczynił z niego Gedeon Ephod, i położył go w mieście swojem Ephra. I cudzołożył wszystek Izrael w niem, i stało się Gedeonowi i wszystkiemu domowi jego na upadek,
Judges	Sdz	7	8	28	I zniżon był Madyan przed synmi Izraelowymi, i nie mogli więcej szyje podnieść: ale była w pokoju ziemia przez czterdzieści lat, przez które Gedeon rządził.
Judges	Sdz	7	8	29	Szedł tedy Jerobaal, syn Joas, i mieszkał w domu swym:
Judges	Sdz	7	8	30	A miał siedmdziesiąt synów, którzy poszli z biódr jego: dlatego że miał wiele żon.
Judges	Sdz	7	8	31	A nałożnica jego, którą miał w Sychem, urodziła mu syna imieniem Abimelecha.
Judges	Sdz	7	8	32	I umarł Gedeon, syn Joas, w starości dobréj, i pogrzebion jest w grobie Joas, ojca swego, w Ephra z domu Ezry.
Judges	Sdz	7	8	33	A potem jako umarł Gedeon, odwrócili się synowie Izraelowi i cu-dzołożyli z Baalim: i uczynili przymierze z Baal, aby im był za boga:
Judges	Sdz	7	8	34	Ani wspomnieli na Pana, Boga swego, który je wyrwał z rąk wszystkich nieprzyjaciół ich okolicznych:
Judges	Sdz	7	8	35	Ani uczynili miłosierdzia nad domem Jerobaal Gedeona, według wszego dobra, które był uczynił Izraelowi.
Judges	Sdz	7	9	1	I poszedł Abimelech, syn Jerobaal, do Sychem do braciéj matki swej, i mówił do nich i do wszystkiej rodziny domu ojca matki swéj, mówiąc:
Judges	Sdz	7	9	2	Mówcie do wszystkich mężów Sychem: Co wam lepszego, żeby panowali nad wami siedmdziesiąt mężów, wszyscy synowie Jerobaalowi, czyli aby panował jeden mąż? a przytem obaczcie, żem kość wasza i ciało wasze.
Judges	Sdz	7	9	3	I mówili bracia matki jego o nim do wszech mężów Sychem wszyskie te mowy: i nakłoniło się serceich za Abimelechem, mówiąc: Brat nasz jest.
Judges	Sdz	7	9	4	I dali mu siedmdziesiąt funtów śrebra ze Zboru Baalberyt, który naprzyjmował sobie za nie mężów nędzników i tułaczów, i chodzili za nim.
Judges	Sdz	7	9	5	I przyszedł do domu ojca swego do Ephra i zabił bracią swą, syny Jerobaalowe, siedmdziesiąt mężów na jednym kamieniu: i został Joathan, syn Jerobaalów najmniejszy, i skryto go.
Judges	Sdz	7	9	6	I zebrali się wszyscy mężowie Sychem i wszystkie domy miasta Mello, i poszli i uczynili królem Abimelecha podle dębu, który stał w Sychem.
Judges	Sdz	7	9	7	Co gdy powiedziano Joathan, szedł i stanął na wierzchu góry Garyzym: i podniósłszy głos, wołał i rzekł: Posłuchajcie mię mężowie Sychem, tak was Bóg niech słucha.
Judges	Sdz	7	9	8	Poszły drzewa, aby pomazały nad sobą króla, i rzekły oliwie: Rozkazuj nam.
Judges	Sdz	7	9	9	Która odpowiedziała: Aza mogę opuścić tłustość moję, któréj używąją i bogowie i ludzie, a iść, żebych między drzewy wyniesiona była?
Judges	Sdz	7	9	10	I rzekły drzewa do figowego drzewa: Pójdź, a przyjmij królestwo nad nami.
Judges	Sdz	7	9	11	Które im odpowiedziało: Aza mogę opuścić słodkość moję, i owoce przewdzięczne, a iść, abych między inszemi drzewy było wyniesione?
Judges	Sdz	7	9	12	I rzekły drzewa do macice winnéj: Pójdź, a rozkazuj nam.
Judges	Sdz	7	9	13	Która im odpowiedziała: Izali mogę opuścić wino moje, które uwesela Boga i ludzie, i między inszemi drzewy być wyniesiona?
Judges	Sdz	7	9	14	I rzekły wszystkie drzewa do rhamnu: Pójdź, a króluj nad nami.
Judges	Sdz	7	9	15	Który im odpowiedział: Jeźli mię prawdziwie królem nad sobą i stanowicie, przyjdźcież a odpoczy wajcie pod cieniem moim: a jeźli nie chcecie, niechaj wynidzie ogień z rhamnu, a niech pożre cedry Libańskie.
Judges	Sdz	7	9	16	Teraz tedy, jeźliście prawie i krom grzechu postanowili Abimelecha królem nad wami, i jeźliście się dobrze obeszli z Jerobaalem i z domem jego, i oddaliście mu dobrodziejstwa jego,
Judges	Sdz	7	9	17	Który walczył za was, i duszę swoję dał w niebezpieczeństwo, aby was wyrwał z ręki Madyan:
Judges	Sdz	7	9	18	Którzyście teraz powstali na dom ojca mego, i pozabijaliście syny jego, siedmdziesiąt mężów na jednym kamieniu: a uczyniliście królem Abimelecha, syna służebnice jego nad obywatelmi Sychem, przeto że bratem waszym jest.
Judges	Sdz	7	9	19	Jeźli tedy dobrze a krom grzechu obeszliście się z Jerobaalem i z domem jego, weselcie się dziś z Abimelecha, i on się z was niechaj weseli.
Judges	Sdz	7	9	20	Ale jeźli przewrotnie, niech ogień wynidzie z niego, a niech zniszczy obywatele Sychem, i miasteczko Mello: i niech wynidzie ogień z mężów Sychem, i z miasteczka Mello, a niech pożre Abimelecha.
Judges	Sdz	7	9	21	Co gdy wyrzekł, uciekł i poszedł do Bera: i mieszkał tam dla bojaźni Abimelecha, brata swego.
Judges	Sdz	7	9	22	Królował tedy Abimelech nad Izraelem trzy lata.
Judges	Sdz	7	9	23	I posłał Pan ducha złego między Abimelecha a między obywatele Sychem, którzy jęli się nim brzydzić,
Judges	Sdz	7	9	24	I niecnotą mordu siedmidziesiąt synów Jerobaal: i wylanie krwie ich jęli wkładać na Abimelecha, brata ich, i na inne książęta Sychimów, którzy mu byli pomogli.
Judges	Sdz	7	9	25	I zasadzili się nań na wierzchu gór: a gdy czekali przyjazdu jego, rozbojem się bawili, biorąc lup z mijających: i powiedziano Abimelechowi.
Judges	Sdz	7	9	26	I przyszedł Gaal, syn Obed, z bracią swą i przeszedł do Sychem: na którego przyjście wziąwszy serce obywatele Sychem,
Judges	Sdz	7	9	27	Wyszli na pola pustosząc winnice, i depcąc wina, i uczyniwszy śpiewających tańce, weszli do Zboru boga swego, a przy biesiedzie i kuflach złorzeczyli Abimelechowi.
Judges	Sdz	7	9	28	A Gaal, syn Obed, wołał: Cóż jest Abimelech, i co jest Sychem, żebyśmy mu służyli? Izaż nie jest syn Jerobaalów, i postanowił hetmanem Zebula, sługę swego, nad mężami Emor, ojca Sychem? Czemuż mu tedy służyć będziem?
Judges	Sdz	7	9	29	Oby kto dał ten lud pod rękę moję, żebych sprzątnął Abimelecha. I rzeczono Abimelechowi: Zbierz mnóstwo wojska, przyjedź.
Judges	Sdz	7	9	30	Bo Zebul, przełożony nad miastem, usłyszawszy słowa Gaal, syna Obed, rozgniewał się bardzo,
Judges	Sdz	7	9	31	I posłał potajemnie do Abimelecha posły, mówiąc: Oto Gaal, syn Obed, przyszedł do Sychem z bracią swą, i bije na miasto przeciw tobie.
Judges	Sdz	7	9	32	A tak rusz się nocą z ludem, który z tobą jest, a zataj się w polu:
Judges	Sdz	7	9	33	A rano, gdy wschodzi słońce, przypadnij na miasto: a gdy on wyjedzie na cię z ludem swoim, uczyń mu, co będziesz mógł.
Judges	Sdz	7	9	34	Wstał tedy Abimelech ze wszystkiem wojskiem swem w nocy, i zasadzkę uczynił podle Sychem na czterech miejscach.
Judges	Sdz	7	9	35	I wyszedł Gaal, syn Obed, i stanął w wejściu bramy miejskiéj: i wstał Abimelech i wszystko wojsko z nim z miejsca zasady.
Judges	Sdz	7	9	36	A gdy ujrzał lud Gaal, rzekł do Zebula: Ono lud z gór zstępuje. Któremu on odpowiedział: Cienie gór widzisz, jakoby głowy ludzkie, a tą omyłką się mylisz.
Judges	Sdz	7	9	37	37. I rzekł zasię Gaal: Ono lud występuje z pośrodka ziemie, a jeden huf idzie drogą, która patrzy ku dębu.
Judges	Sdz	7	9	38	Rzekł mu Zebul: Gdzież teraz gęba twoja, którąś mówił: Cóż jest Abimelech, abyśmy mu służyli? Izali nie to jest lud, któryś lekce ważył? Wynidźże a walcz przeciw jemu.
Judges	Sdz	7	9	39	Tedy wyszedł Gaal, na co patrzył lud Sychem, i potkał się z Abimelechem.
Judges	Sdz	7	9	40	Który go gonił uciekającego, i wpędził do miasta, i poległo z strony jego bardzo wiele, aż do bramy miejskiéj.
Judges	Sdz	7	9	41	A Abimelech mieszkał w Rumie: a Zebul Gaala i towarzysze jego wygnał z miasta, ani dopuścił w niem mieszkać.
Judges	Sdz	7	9	42	Nazajutrz tedy wyszedł lud w pole. Co gdy powiedziano Abimelechowi,
Judges	Sdz	7	9	43	Wywiódł wojsko swoje i rozdzielił na trzy hufy, uczyniwszy zasadzki w polu: a widząc, iż lud wychodził z miasta, powstał i rzucił się na nie.
Judges	Sdz	7	9	44	Z hufem swoim, dobywając i leżąc około miasta: a dwa hufy błąkające się po polu nieprzyjaciele gonili.
Judges	Sdz	7	9	45	Ale Abimelech przez cały on dzień dobywał miasta: które wziął, pozabijawszy obywatele jego, i samo rozwaliwszy, tak iż sól na niem posiał.
Judges	Sdz	7	9	46	Co gdy usłyszeli, którzy mieszkali na wieży Sychimów, weszli do Zboru boga swego Beryth, gdzie byli z nim przymierze uczynili, i ztąd miejsce imię było wzięło, które było bardzo obronne.
Judges	Sdz	7	9	47	Abimelech téż usłyszawszy, że mężowie wieże Sychimów współ się skupili,
Judges	Sdz	7	9	48	Wstąpił na górę Selmon ze wszystkim ludem swoim , a pochwyciwszy siekierę uciął gałąź z drzewa, i włożoną niosąc na ramieniu, rzekł do towarzyszów: Co widzicie, że ja czynię, wnet uczyńcie.
Judges	Sdz	7	9	49	A tak ubiegając się, bawszy gałęzi z drzew, szli za wodzem. Którzy obłożywszy wieżę zapalili: i tak się stało, że dymem i ogniem tysiąc człowieka zginęło, mężów pospołu i niewiast, obywatelów wieże Sychim.
Judges	Sdz	7	9	50	A Abimelech ruszywszy się ztamtąd, przyciągnął do miasteczka Thebes, które obtoczywszy obiegł wojskiem.
Judges	Sdz	7	9	51	A wpośród miasta była wieża wysoka, do któréj byli uciekli pospołu mężowie i niewiasty i wszyscy przedniejsi miasta, zawarłszy drzwi bardzo mocno, a stojąc na dachu wieże po miejscach obronnych.
Judges	Sdz	7	9	52	I przyszedłszy Abimelech pod wieżę mężnie walczył, a przystąpiwszy ku drzwiom, chciał ogień założyć.
Judges	Sdz	7	9	53	Alić oto jedna niewiasta ułomek kamienia żarnowego z wierzchu zrzuciwszy uderzyła w głowę Abimelechowę i rozbiła mózg jego.
Judges	Sdz	7	9	54	Który wnet zawołał giermka swego, i rzekł do niego: Dobądź miecza swego, a zabij mię, aby snadź nie mówiono, żem od niewiasty zabit. Który czyniąc dosyć rozkazaniu, zabił go.
Judges	Sdz	7	9	55	A gdy on umarł, wszyscy, którzy z nim byli z Izraela, wrócili się do domów swoich.
Judges	Sdz	7	9	56	I oddał Bóg Abimelechowi złe, które był uczynił przeciw ojcu swemu, zabiwszy siedmdziesiąt braciéj swoich.
Judges	Sdz	7	9	57	Sychimitom téż, co byli uczynili, oddało się i przyszło na nie przeklęctwo Joathana, syna Jerobaalowego.
Judges	Sdz	7	10	1	Po Abimelechu powstał wódz w Izraelu Thola, syn Phua, stryja Abimelechowego, mąż z Issachar, który mieszkał w Samir, góry Ephraim:
Judges	Sdz	7	10	2	I sądził Izraela trzy i dwadzieścia lat i umarł i pogrzebion w Samir.
Judges	Sdz	7	10	3	Po tym nastąpił Jair Galaadczyk, który sądził Izraela dwadzieścia i dwie lecie,
Judges	Sdz	7	10	4	Mając trzydzieści synów siedzących na trzydzieści źrebcach oślic, i przełożonych nad trzydzieścią miast, które od imienia jego są nazwane Hawoth Jair, to jest miasteczka Jairowe aż do dnia dzisiejszego, w ziemi Galaad.
Judges	Sdz	7	10	5	I umarł Jair i pogrzebion jest na miejscu, które zowią Kamon.
Judges	Sdz	7	10	6	A synowie Izraelowi do starych grzechów przyczyniając nowe, czynili złe przed oczyma Pańskiemi i służyli bałwanom, Baalim i Astaroth, i bogom Syryjskim i Sidońskim i Moabskim, i synów Ammon i Philistyńskim: a opuścili Pana, i nie służyli mu.
Judges	Sdz	7	10	7	Na które się Pan rozgniewawszy, dał je w ręce Philistynów i synów Ammon.
Judges	Sdz	7	10	8	I byli utrapieni i bardzo uciśnieni przez lat ośmnaście, wszyscy, którzy mieszkali za Jordanem w ziemi Amorrejczyka, który jest w Galaad:
Judges	Sdz	7	10	9	Tak dalece, że synowie Ammonowi przeprawiwszy się przez Jordan, pustoszyli Juda i Benjamin i Ephraim: i był Izrael zbytnie utrapiony.
Judges	Sdz	7	10	10	I wołając do Pana, rzekli: Zgrzeszyliśmy tobie, żeśmy opuścili Pana, Boga naszego, a służyliśmy Baalim.
Judges	Sdz	7	10	11	Którym rzekł Pan: Aza nie Egiptyanie i Amorrejczyk i synowie Ammon i Philistynowie,
Judges	Sdz	7	10	12	Sidończycy też i Amalekitowie i Chananejczycy trapili was, i wołaliście do mnie i wyrwałem was z ręki ich?
Judges	Sdz	7	10	13	A wżdyście mię opuścili i służyliście bogom cudzym: przeto nie przydam, żebych was więcéj wybawił.
Judges	Sdz	7	10	14	Idźcie a wzywajcie bogów, któreście obrali sobie: oni was niech wybawią czasu ucisku.
Judges	Sdz	7	10	15	I rzekli synowie Izraelowi do Pana: Zgrzeszyliśmy: oddaj ty nam, coć się kolwiek podoba: tylko nas teraz wybaw.
Judges	Sdz	7	10	16	A to mówiąc, wszystkie bałwany cudzych bogów z granic swoich wyrzucili i służyli Panu Bogu: który się użalił nędze ich.
Judges	Sdz	7	10	17	Synowie tedy Ammon zwoławszy się w Galaad rozbili namioty: przeciw którym zebrawszy się synowie Izraelowi, położyli się obozem w Maspha.
Judges	Sdz	7	10	18	I rzekły książęta Galaad, każdy do bliźniego swego: Kto się z nas [0251]najpierwéj pocznie potykać z Ammonowymi, będzie wodzem Galaad.
Judges	Sdz	7	11	1	Był na on czas Jephte Galaadczyk, mąż bardzo mocny a waleczny, syn nierządnéj niewiasty, który się urodził z Galaad.
Judges	Sdz	7	11	2	A miał Galaad żonę, z którą miał syny: którzy gdy dorośli, wygnali Jephte, mówiąc: Dziedzicem w domu ojca naszego nie będziesz mógł być; boś się z inszéj matki narodził.
Judges	Sdz	7	11	3	Przed którymi on uciekając i chroniąc się, mieszkał w ziemi Tob: i zgromadzili się do niego mężowie nędznicy i zbójcy, i chodzili za nim jako za książęciem.
Judges	Sdz	7	11	4	Na ten czas walczyli synowie Ammon przeciw Izraelowi.
Judges	Sdz	7	11	5	Którzy gdy bardzo dokuczali, poszli starsi z Galaadu, aby wzięli sobie na pomoc Jephte z ziemie Tob.
Judges	Sdz	7	11	6	I rzekli do niego: Pójdź a bądź książęciem naszym, a walcz przeciw synom Ammon.
Judges	Sdz	7	11	7	Którym on odpowiedział: Aza nie wy jesteście, którzyście mię nienawidzieli i wyrzucili z domu ojca mego, a teraz niewolą przymuszeni przyszliście do mnie?
Judges	Sdz	7	11	8	I rzekły książęta Galaad do Jephtego: Przetóżeśmy teraz przyszli do ciebie, abyś jechał z nami i walczył przeciw synom Ammon, a był książęciem wszystkich, którzy mieszkają w Galaad.
Judges	Sdz	7	11	9	Jephte téż rzekł im: Jeźliście prawdziwie przyszli do mnie, abych walczył za wami przeciw synom Ammon: a dałby je Pan w ręce moje, ja będę książęciem waszym?
Judges	Sdz	7	11	10	Którzy odpowiedzieli mu: Pan, który to słyszy, ten jest pośrednikiem i świadkiem, że naszę obietnicę uczynimy.
Judges	Sdz	7	11	11	Jechał tedy Jephte z książęty Galaad, i uczynił go wszystek lud książęciem swoim: i mówił Jephte wszystkie mowy swe przed Panem w Maspha.
Judges	Sdz	7	11	12	I posłał posły do króla synów Ammon, którzyby imieniem jego mówili: Co mnie i tobie jest, żeś przyciągnął przeciwko mnie, abyś pustoszył ziemię moję?
Judges	Sdz	7	11	13	Którym on odpowiedział: Iż wziął Izrael ziemię moję, kiedy wyszedł z Egiptu, od granic Arnon aż do Jabok i do Jordanu: teraz tedy wróć mi ją z pokojem.
Judges	Sdz	7	11	14	Przez które znowu wskazał Jephte, i rozkazał im, aby mówili królowi Ammon:
Judges	Sdz	7	11	15	To mówi Jephte: Nie wziął Izrael ziemię Moab, ani ziemię synów Ammon:
Judges	Sdz	7	11	16	Ale kiedy szli z Egiptu, chodził przez puszczą aż do morza czerwonego, i przyszedł do Kades.
Judges	Sdz	7	11	17	I posłał posły do króla Edom, mówiąc: Przepuść mię, abych przeszedł przez ziemię twoję. Który nie chciał zezwolić na prośbę jego: posłał téż do króla Moab, który mu téż przejścia dozwolić wzgardził: i tak mieszkał w Kades,
Judges	Sdz	7	11	18	I obszedł z boku ziemię Edom i ziemię Moab, i przyszedł na wschodnią stronę ziemie Moab, i położył się obozem za Arnon, ani chciał wnijść za granice Moab; Arnon bowiem jest pogranicze ziemi Moab.
Judges	Sdz	7	11	19	Posłał tedy Izrael posły do Sehona, króla Amorrejskiego, który mieszkał w Hesebon, i rzekli mu: Dopuść, abych przeszedł przez ziemię twoję aż do rzeki.
Judges	Sdz	7	11	20	Który téż wzgardziwszy słowa Izraelowe, nie dopuścił mu przejść granice swoje: ale niezliczony lud zebrawszy, wyjechał przeciw jemu do Jassa, i mocno odpór czynił.
Judges	Sdz	7	11	21	I dał go Pan w ręce Izraelowe ze wszystkiem wojskiem jego, który go poraził, i posiadł wszystkę ziemię Amorrejczyka, obywatela onéj krainy,
Judges	Sdz	7	11	22	I wszystkie granice jego od Arnon aż do Jabok, i od pustynie aż do Jordana.
Judges	Sdz	7	11	23	Pan tedy. Bóg Izraelski, wywrócił Amorrejczyka, gdy walczył nań lud jego Izraelski: a ty teraz chcesz posięść ziemię jego?
Judges	Sdz	7	11	24	Aza to, co posiadł Chamos, bóg twój, tobie prawem nie przynależy? a co Pan, Bóg nasz, zwycięzca otrzymał, na naszę téż osiadłość się dostanie.
Judges	Sdz	7	11	25	Chyba byś ty był lepszy niźli Balak, syn Sephor, król Moabski: albo pokazać możesz, że się wadził z Izraelem i walczył przeciw jemu,
Judges	Sdz	7	11	26	Gdy mieszkał w Hesebon i w wioskach jego, i w Aroer i wsiach jego, albo we wszystkich miastach nad Jordanem przez trzysta lat. Czemużeście przez tak długi czas o to upominanie się nic nie czynili?
Judges	Sdz	7	11	27	A tak nie ja grzeszę przeciwko tobie, ale ty przeciwko mnie źle czynisz, nakazując mi wojny niesprawiedliwe: niechaj sądzi Pan Sędzia tego dnia między Izraelem a między syny Ammon.
Judges	Sdz	7	11	28	I nie chciał król synów Ammonowych przestać na słowiech Jephtego, które przez posły wskazał.
Judges	Sdz	7	11	29	A tak stał się nad Jephtem Duch Pański, a obchodząc Galaad i Manasse, Maspha téż Galaad, a ztamtąd ciągnąc do synów Ammon,
Judges	Sdz	7	11	30	Ślubił ślub Panu, mówiąc: Jeźli dasz syny Ammon w ręce moje:
Judges	Sdz	7	11	31	Ktokolwiek pierwszy wynicŁzie ze drzwi domu mego, a zabieży mi wracającemu się w pokoju od synów Ammon, tego ofiaruję całopalenie Panu.
Judges	Sdz	7	11	32	I przeszedł Jephte do synów Ammon, aby walczył przeciw nim, które Pan dał w ręce jego.
Judges	Sdz	7	11	33	I pobił je od Aroer, aż gdy przyjdziesz do Mennith, dwadzieścia miast, i aż do Abel, które jest osadzone winnicami, porażką bardzo wielką: i uniżeni są synowie Ammon od synów Izraelowych.
Judges	Sdz	7	11	34	A gdy się wracał Jephte do Maspha, domu swego, wybiegła przeciw jemu jedyna córka jego z bębnami i z tańcy; bo nie miał innych dzieci.
Judges	Sdz	7	11	35	Którą ujrzawzy, rozdarł szaty swe i rzekł: Ach mnie, córko moja, oszukałaś mię, i samaś oszukana jest; bom otworzył usta moje do Pana, a inaczéj uczynić nie będę mógł.
Judges	Sdz	7	11	36	Któremu ona odpowiedziała: Ojcze mój, jeźliś otworzył usta twoje do Pana, uczyń mi, cośkolwiek obiecał: gdyż ci dał Pan pomstę i zwycięstwo nad nieprzyjacioły twymi.
Judges	Sdz	7	11	37	I rzekła do ojca: To mi tylko uczyń, o co proszę: Puść mię, abych przez dwa miesiące obchodziła góry a opłakała dziewictwo moje z towarzyszkami mojemi.
Judges	Sdz	7	11	38	Któréj on odpowiedział: Idź, i puścił ją na dwa miesiące. A gdy odeszła z rowienniczkami i towarzyszkami swemi, płakała dziewictwa swego na górach.
Judges	Sdz	7	11	39	A wypełniwszy dwa miesiące, wróciła się do ojca swego, i uczynił jéj, jako był obiecał: która nie uznała męża. Ztądże weszło w zwyczaj w Izraelu, i obyczaj zachowany jest,
Judges	Sdz	7	11	40	Że po roku schodzą się córki Izraelskie na jedno miejsce, i płaczą córki Jephtego Galaadczyka przez cztery dni.
Judges	Sdz	7	12	1	Alić oto w Ephraimie wszczął się tumult; bo przeszedłszy ku północy, rzekli do Jephtego: Czemu jadąc na wojnę przeciwko synom Ammon nie chciałeś nas zawołać, abyśmy jechali z tobą? Przetóż zapalimy dom twój.
Judges	Sdz	7	12	2	Którym on odpowiedział: Miałem ja i lud mój spór wielki z synmi Ammon: i wzywałem was, abyście mi pomoc dali, i nie chcieliście uczynić.
Judges	Sdz	7	12	3	Co widząc, położyłem duszę moję w rękach moich i przeszedłem do synów Ammon, i dał je Pan wręce moje: a cóżem zawinił, abyście przeciwko mnie powstali na wojnę?
Judges	Sdz	7	12	4	Zwoławszy tedy do siebie wszystkie męże Galaad, walczył przeciwko Ephraimowi: i porazili mężowie Galaad Ephraima, że był rzekł: Zbiegiem jest Galaad od Ephraima, i mieszka w pośrodku Ephraim i Manasse.
Judges	Sdz	7	12	5	I osiedli Galaadczykowie brody Jordańskie, przez które się Ephraim wracać miał. A gdy przyszedł do nich z liczby Ephraim, uciekając, i mówił: Proszę, dopuśćcie mi się przeprawić: mówili mu Galaadczykowie: Czy Ephraimczykeś ty? który gdy mówił: Nie jestem.
Judges	Sdz	7	12	6	Pytali go: Mówże Szybboleth, co się wykłada: kłos. A on odpowiadał: Sybboleth: tąż literą kłosu wyrazić nie mogąc: i wnet poimawszy go zabijali u samego przeprawiania się przez Jordan. I poległo w on czas z Ephraim czterdzieści i dwa tysiące.
Judges	Sdz	7	12	7	Sądził tedy Jephte Galaadczyk Izraela sześć lat i umarł i pogrzebion w mieście swem Galaad.
Judges	Sdz	7	12	8	Potem sądził Izraela Abesan z Bethlehem :
Judges	Sdz	7	12	9	Który miał trzydzieści synów i trzydzieści córek, które wydając z domu dał za mąż, i téjże liczby synom swym wziął żony, wprowadzając do domu swego: który siedm lat sądził Izraela:
Judges	Sdz	7	12	10	I umarł, i pogrzebion w Bethlehem.
Judges	Sdz	7	12	11	Po którym nastąpił Ahialon Zabulończyk, i sądził Izraela dziesięć lat:
Judges	Sdz	7	12	12	I umarł i pogrzebion jest w Zabulon.
Judges	Sdz	7	12	13	Potem sądził Izraela Abdon, syn Illel, Pharathończyk.
Judges	Sdz	7	12	14	który miał czterdzieści synów, a trzydzieści wnuków z nich, wsiadających na siedmdziesiąt źrebców oślic; a sądził Izraela ośm lat:
Judges	Sdz	7	12	15	I umarł i pogrzebion jest w Pharaton ziemi Ephraim, na górze Amalek.
Judges	Sdz	7	13	1	I znowu synowie Izraelowi uczynili złe przed oblicznością Pańską, który je dał w ręce Philistynów przez czterdzieści lat.
Judges	Sdz	7	13	2	I był jeden mąż z Saraa, i z pokolenia Dan, imieniem Manue, mający niepłodną żonę.
Judges	Sdz	7	13	3	Któréj się ukazał Aniół Pański i rzekł do niéj: Niepłodnaś jest i bez dziatek: ale poczniesz i porodzisz syna.
Judges	Sdz	7	13	4	Strzeżże, abyś nie piła wina i sycery, ani jadła nic nieczystego;
Judges	Sdz	7	13	5	Albowiem poczniesz i porodzisz syna, którego głowy brzytwa się nie dotknie; bo będzie Nazarejczyk Boży z dzieciństwa swego i z żywota matki, a on pocznie wybawiać Izraela z ręki Philistynów.
Judges	Sdz	7	13	6	Która gdy przyszła do męża swego, rzekła mu: Mąż Boży przyszedł do mnie, mając twarz Anielską, straszny bardzo: którego gdym pytała, ktoby był, i zkądby przyszedł, i jakiemby go imieniem zwano, nie chciał mi powiedzieć.
Judges	Sdz	7	13	7	Ale to odpowiedział: Oto poczniesz i porodzisz syna: strzeż, abyś nie piła wina, ani sycery, i nie jadła czego nieczystego; bo dziecię będzie Nazarejczyk Boży z dzieciństwa swego, z żywota matki swéj, aż do dnia śmierci swéj.
Judges	Sdz	7	13	8	Modlił się tedy Manue do Pana, i rzekł: Proszę, Panie, aby mąż Boży, któregoś posłał, powtóre przyszedł, i nauczył nas, cobyśmy czynić mieli z dziecięciem, które się narodzi.
Judges	Sdz	7	13	9	I wysłuchał Pan modlącego się Manue, i ukazał się znowu Aniół Boży żonie jego siedzącej na polu: a Manue, mąż jéj, nie był z nią. Która ujrzawszy Anioła,
Judges	Sdz	7	13	10	Śpieszyła się i biegła do męża swego, i powiedziała mu, mówiąc: Oto mi się ukazał mąż, któregom pierwéj widziała.
Judges	Sdz	7	13	11	Który wstał i szedł za żoną swoją, i przyszedłszy do męża, rzekł mu: Tyżeś, któryś mówił do niewiasty? A on odpowiedział: Jam jest.
Judges	Sdz	7	13	12	Któremu Manue: Kiedy, pry, ziści się mowa twoja, co chcesz aby czyniło dziecię? albo czego się strzedz będzie miało?
Judges	Sdz	7	13	13	I rzekł Aniół Pański do Manuego: Od wszego, com powiedział żonie twojéj, niech się wstrzyma.
Judges	Sdz	7	13	14	A cokolwiek się z winnice rodzi, niechaj nie jada: wina i sycery niech nie pije, niczego nieczystego niech nie pożywa: a com jéj rozkazał, to niechaj wypełni i przestrzega.
Judges	Sdz	7	13	15	I rzekł Manue do Anioła Pańskiego: Proszę cię, abyś zezwolił na prośbę moję, i żebyśmyć uczynili koźlątko z kóz.
Judges	Sdz	7	13	16	Któremu odpowiedział Aniół: Jeźli mię przymuszasz, nie będę jadł chleba twego: ale jeźli chcesz uczynić całopalenie, ofiarujże je Panu: a nie wiedział Manue, że to był Aniół Pański.
Judges	Sdz	7	13	17	I rzekł do niego: Jakoć imię? aby, jeźli się spełni słowo twoje, uczciliśmy cię.
Judges	Sdz	7	13	18	Któremu on odpowiedział: Przecz się pytasz o imię moje, które jest dziwne?
Judges	Sdz	7	13	19	A tak wziął Manue koźlę z kóz i mokre ofiary i położył na skale, ofiarując Panu, który czyni dziwy: a sam i żona jego patrzyli.
Judges	Sdz	7	13	20	A gdy występował płomień ołtarza ku niebu, Aniół Pański wstąpił pospołu w płomieniu: co gdy ujrzeli Manue i żona jego, upadli na twarzy swe na ziemię.
Judges	Sdz	7	13	21	I więcéj się im nie ukazał Aniół Pański. I zaraz poznał Manue, że był Aniół Pański.
Judges	Sdz	7	13	22	I rzekł do żony swéj: Śmiercią pomrzemy; bośmy widzieli Boga. Któremu żona odpowiedziała:
Judges	Sdz	7	13	23	By nas Pan chciał pobić, nie przyjąłby był całopalenia i mokrych ofiar z ręku naszych, aniby nam był ukazał tego wszystkiego, aniby tego, co ma przyjść, objawił.
Judges	Sdz	7	13	24	Porodziła tedy syna i nazwała imię jego Samson: i urosło dziecię i błogosławił mu Pan.
Judges	Sdz	7	13	25	I począł Duch Pański być z nim w obozie Dan między Saraa, a między Esthaol.
Judges	Sdz	7	14	1	Szedł tedy Samson do Thamnath, i ujrzawszy tam niewiastę z córek Philistyńskich,
Judges	Sdz	7	14	2	Szedł i powiedział ojcu swemu i matce swej, mówiąc: Widziałem niewiastę w Thamnatha z córek Philistyńskich: którą proszę, żebyście mi wzięli za żonę.
Judges	Sdz	7	14	3	Któremu rzekli ojciec i matka jego: Azaż niemasz niewiasty między córkami braciej twojej, i między wszystkim ludem moim, że chcesz wziąć żonę u Philistynów, którzy są nieobrzezani? I rzekł Samson do ojca swego: Tę mi weźmij; bo się podobała oczom moim.
Judges	Sdz	7	14	4	A rodzicy jego nie wiedzieli, że rzecz działa się od Pana, i szukał przyczyny na Philistyny; bo na on czas Philistynowie panowali nad Izraelem.
Judges	Sdz	7	14	5	Poszedł tedy Samson z ojcem swym i z matką do Thamnatha: a gdy przyszli do winnic miejskich, ukazał się młody lew srogi a ryczący, i zabieżał mu.
Judges	Sdz	7	14	6	Lecz przypadł Duch Pański na Samsona, i rozdarł lwa, jakoby koźlę na sztuki roztargając, nie mając zgoła nic w ręku: a tego ojcu i matce nie chciał oznajmić.
Judges	Sdz	7	14	7	I szedł i mówił z niewiastą, która się była podobała oczom jego.
Judges	Sdz	7	14	8	A po kilku dni wracając się, aby ją pojął, zstąpił aby oglądał ścierw lwi, a oto rój pszczół był w paszczece lwiéj, i plastr miodu.
Judges	Sdz	7	14	9	Który wziąwszy w ręce, jadł na drodze: i przyszedłszy do ojca swego i matki, dał im część, którzy téż sami jedli: a przecie im nie chciał powiedzieć, że był miód z ścierwu lwiego wybrał.
Judges	Sdz	7	14	10	Przyszedł tedy ojciec jego do niewiasty, i sprawił synowi swemu Samsonowi ucztę; bo tak młodzieńcy zwykli byli czynić.
Judges	Sdz	7	14	11	Gdy tedy go ujrzeli mieszczanie onego miejsca, dali mu towarzyszów trzydzieści, żeby z nim byli.
Judges	Sdz	7	14	12	Którym rzekł Samson: Zadam wam gadkę: którą jeźli mi zgadniecie przez siedm dni wesela, dam trzydzieści prześcieradeł i trzydzieści sukien.
Judges	Sdz	7	14	13	A jeźli nie będziecie mogli zgadnąć: tedy wy mnie dacie trzydzieści czechłów i trzydzieści sukien. Którzy mu odpowiedzieli: Zadaj gadkę, że usłyszymy.
Judges	Sdz	7	14	14	I rzekł im: Z jedzącego wyszedł pokarm, a z mocnego wyszła słodkość. I nie mogli przez trzy dni zgadnąć zagadki.
Judges	Sdz	7	14	15	A gdy przychodził siódmy dzień, rzekli do żony Samsonowéj: Pochlebuj mężowi twemu, a namów go, żeć powie, co znaczy gadka: a jeźli nie będziesz chciała uczynić, zapalimy cię i z domem ojca twego. Cżyliście nas przeto prosili na wesele, żebyście nas złupili?
Judges	Sdz	7	14	16	Która łzy u Samsona wylewała i uskarżała się, mówiąc: Masz mię w nienawiści, a nie miłujesz: dlategóż gadki, którąś zadał synom ludu mego, nie chcesz mi wyłożyć. A on odpowiedział: Ojcu memu i matce nie chciałem powiedzieć, a tobie będę mógł powiedzieć?
Judges	Sdz	7	14	17	Przez siedm tedy dni wesela płakała przed nim, aż dnia siódmego, gdy mu się uprzykrzyła, wyłożył: która wnet powiedziała sąsiadom swoim.
Judges	Sdz	7	14	18	A oni mu rzekli dnia siódmego przed zachodem słońca: Co słodszego nad miód? a co mocniejszego nad lwa? Który rzekł do nich: Byście byli nie orali jałowicą moją, me naleźlibyście byli gadki mojéj.
Judges	Sdz	7	14	19	Przypadł tedy nań Duch Pański, i szedł do Askalona i zabił tam trzydzieści mężów, których szaty wziąwszy dał tym, którzy byli gadkę zgadli: I rozgniewany bardzo szedł do domu ojca swego.
Judges	Sdz	7	14	20	A żona jego szła za męża jednego z przyjaciół jego i swatów.
Judges	Sdz	7	15	1	A po niewielkim czasie, gdy nadchodziły dni pszenicznego żniwa, przyszedł Samson, chcąc nawiedzić żonę swoję, i przyniósł jéj koźlę z kóz: a gdy według zwyczaju chciał wniść do jéj komory, zabronił mu ojciec jéj, mówiąc:
Judges	Sdz	7	15	2	Mniemałem, że jéj nienawidzisz, a przetom ją wydał za przyjaciela twego: ale ma siostrę, która młodszą i cudniejszą jest niż ona: niech ci będzie miasto niéj żoną.
Judges	Sdz	7	15	3	Któremu Samson odpowiedział: Od tego dnia nie będzie na mnie wina przeciw Philistynom; bo wam będę złość wyrządzał.
Judges	Sdz	7	15	4	I poszedł i poimał trzysta liszek, i ogony ich do ogonów przywiązał, a w pośrodku przywiązał pochodnie:
Judges	Sdz	7	15	5	Które ogniem zapaliwszy, rozpuścił, aby i tam i sam biegały. Które wnet wbiegły w zboże Philistyńskie: które zapaliwszy, i zgromadzone już zboże, i co jeszcze w kłosie stało, pogorzało, tak dalece, że téż i winnice i oliwnice ogień popalił.
Judges	Sdz	7	15	6	I rzekli Philistynowie: Kto to uczynił? Którym powiedziano: Samson, zięć Thamnathczyka, że wziął żonę jego i dał drugiemu, to czynił. I szli Philistynowie i spalili tak niewiastę, jako ojca jéj.
Judges	Sdz	7	15	7	Którym rzekł Samson: Aczeście to uczynili, wszakże jeszcze z was wezmę pomstę, a tedy przestanę.
Judges	Sdz	7	15	8	I poraził je porażką wielką, tak iż zdumiawszy się łystę na biodrę zakładali: a poszedłszy mieszkał w jaskini skały Etham.
Judges	Sdz	7	15	9	Przyciągnąwszy tedy Philistynowie do ziemie Juda, położyli się obozem na miejscu, które potem nazwano Lechi, to jest czeluść: gdzie się ich wojsko było rozłożyło.
Judges	Sdz	7	15	10	I rzekli do nich z pokolenia Juda: Czemuście przyciągnęli na nas? oni odpowiedzieli: Abyśmy związali Samsona, przyszliśmy, i żebyśmy mu oddali, co nam wyrządził.
Judges	Sdz	7	15	11	A tak szło trzy tysiące mężów z Juda do jaskinie skały Etham, i rzekli do Samsona: Nie wiesz, iż Philistynowie panują nad nami? Czemuś to chciał uczynić? Którym on rzekł: Jako mi uczynili, takem im uczynił.
Judges	Sdz	7	15	12	Przyszliśmy cię, pry, związać, i wydać w ręce Philistynów. Którym Samson: Przysiężcie, pry, a przy- rzeczcie mi, że mię nie zabijecie.
Judges	Sdz	7	15	13	Rzekli: Nie zabijemy cię, ale związanego wydamy. I związali go dwiema nowymi powrozami, i wzięli go z skały Etham.
Judges	Sdz	7	15	14	Który gdy przyszedł do miejsca Czeluści, a Philistynowie krzycząc, wybiegli przeciw jemu, przypadł nań Duch Pański: a jako zwykły na zapach ognia lny się palić, tak powrozy, którymi był związan, rozleciały się i rozwiązały.
Judges	Sdz	7	15	15	I nalezioną czeluść, to jest szczękę oślą, która leżała, porwawszy, zabił nią tysiąc mężów,
Judges	Sdz	7	15	16	I rzekł: Czeluścią oślą, szczęką źrebca oślic zgładziłem je i zabiłem tysiąc mężów.
Judges	Sdz	7	15	17	A gdy tych słów śpiewając dokończył, Porzucił czeluść z ręki, i nazwał imię miejsca onego Ramath Lechi, co się wykłada, podniesienie czeluści.
Judges	Sdz	7	15	18	A gdy pragnął bardzo, wołał do Pana, i rzekł: Tyś dał przez rękę sługi twego to wybawienie bardzo wielkie i zwycięstwo: a oto od pragnienia umieram, i wpadnę w ręce nieobrzezanych.
Judges	Sdz	7	15	19	I otworzył Pan trzonowy ząb w czeluści ośléj, i wyszły z niego wody, których się napiwszy, ochłodził ducha, i posilił się. I przetóż nazwano ono miejsce: Źródło wzywającego z czeluści, aż do dnia dzisiejszego.
Judges	Sdz	7	15	20	I sądził Izraela za dni Philistynów dwadzieścia lat.
Judges	Sdz	7	16	1	Szedł téż do Gazy i ujrzał tam niewiastę nierządnicę i wszedł do niéj.
Judges	Sdz	7	16	2	Co gdy usłyszeli Philistynowie, i gruchnęło u nich, że Samson wszedł do miasta, obtoczyli go, postanowiwszy straż w bramie miejskiéj, i tam całą noc milczkiem czekając, aby skoro dzień wychodzącego zabili.
Judges	Sdz	7	16	3	Ale Samson spał aż do północy: a ztamtąd powstawszy wziął oboje wrota u bramy z podwojami ich i z zamkiem, i włożywszy je na ramiona swe, zaniósł na wierzch góry, która patrzy ku Hebron.
Judges	Sdz	7	16	4	Potem rozmiłował się niewiasty, która mieszkała w dolinie Sorek, a zwano ją Dalila.
Judges	Sdz	7	16	5	I przyjechali do niéj książęta Philistyńskie i rzekli: oszukaj go, a wywiedz się od niego, w czem tak wielką moc ma, a jakoby śmy go zwyciężyć mogli, i związanego utrapić. To jeźli uczynisz, damyć każdy tysiąc i sto śrebrników.
Judges	Sdz	7	16	6	Rzekła tedy Dalila do Samsona: Powiedz mi, proszę, w czem jest największa moc twoja, a co jest, czembyś związany wyrwać się nie mógł?
Judges	Sdz	7	16	7	Któréj odpowiedział Samson: Gdyby mię siedmią powrozów żylistych jeszcze nie uschłych i jeszcze wilgotnych związano, będę słabym jako inni ludzie.
Judges	Sdz	7	16	8	I przyniosły do niéj książęta Philistyńskie siedm powrozów, jako była rzekła, któremi go związała,
Judges	Sdz	7	16	9	Gdy się u niéj zasadzka zataiła, i w komorze końca rzeczy czekała: i zawołała nań: Philistynowie nad tobą Samson. Który rozerwał powrozy, jako gdyby kto przerwał nić ukręconą z paździerzy zgrzebnych, gdy zapach ognia poczuje, i nie poznano, w czemby była moc jego.
Judges	Sdz	7	16	10	I rzekła do niego Dalila: Otoś mię oszukał i nieprawdęś powiedział: wżdy teraz powiedz mi, czemby cię związać.
Judges	Sdz	7	16	11	Któréj on odpowiedział: Gdyby mię związano nowemi powrozami, których nigdy nie używano, słaby będę i innym ludziom podobny.
Judges	Sdz	7	16	12	Któremi znowu Dalila związała go i zawołała: Philistynowie nad tobą Samsonie, w komorze zasadzkę nagotowawszy, który tak porwał powrozy jako nici płótna.
Judges	Sdz	7	16	13	I rzekła zaś Dalila do niego: Pókiż mię zdradzasz, i kłamstwo powiadasz? Okaż, czembyś miał być związany. Której Samson odpowiedział: Jeźli siedm włosów z głowy mojéj z nicią osnowaną spleciesz, a gwóźdź w nie obwiniony wbijesz w ziemię, słabym będę.
Judges	Sdz	7	16	14	Co gdy uczyniła Dalila, rzekła do niego: Philistynowie nad tobą Samsonie. Lecz on wstawszy ze snu, wyrwał gwóźdź z włosami i z osnowaniem.
Judges	Sdz	7	16	15	I rzekła do niego Dalila: Jakoż powiadasz, żebyś mię miłował, ponieważ serce twoje nie jest zemną? Trzykrocieś mną skłamał, a nie chciałeś powiedzieć, w czem jest bardzo wielka moc twoja.
Judges	Sdz	7	16	16	A gdy mu dokuczała i przez wiele dni ustawicznie przy nim tkwiała, czasu odpoczynienia nie dając, ustała dusza jego i aż do śmierci się spracowała.
Judges	Sdz	7	16	17	Tedy otwierając prawdę, rzekł do niéj: Żelazo nigdy nie postało na głowie mojéj; bom jest Nazareusz, to jest, poświęcony Bogu z żywota matki mojéj: jeźliby mi głowę ogolono, odejdzie odemnie moc moja i ustanę, i będę jako inni ludzie.
Judges	Sdz	7	16	18	A ona widząc, że jéj wyznał wszystek umysł swój, posłała do książąt Philistyńskich i rozkazała: Przyjedźcie jeszcze raz; boć mi teraz otworzył serce swoje. Którzy przyjechali, wziąwszy pieniądze, które byli obiecali.
Judges	Sdz	7	16	19	A ona uśpiła go na koleniech swoich, i położyła głowę jego na swem łonie: i przyzwała barwierza, i ogoliła siedm włosów jego i poczęła go odpychać i wyganiać od siebie; bo natychmiast moc odeszła od niego:
Judges	Sdz	7	16	20	I rzekła: Philistynowie nad tobą, Samsonie. Który ze snu wstawszy, rzekł w sercu swojem: Wynidę, jakom przedtem czynił, a otrząsnę się: nie wiedząc, że Pan odstąpił od niego.
Judges	Sdz	7	16	21	Którego poimawszy Philistynowie, natychmiast mu oczy wyłupili, i wiedli go do Gazy, związawszy łańcuchami, a zamknąwszy go w ciemnicy, żarna obracać przymusili.
Judges	Sdz	7	16	22	I już włosy jego podrastać poczynały.
Judges	Sdz	7	16	23	A książęta Philistyńskie zeszły się były pospołu, żeby ofiarowały ofiary wielkie Dagonowi, bogu swemu, i weselili się mówiąc: Dał bóg nasz nieprzyjaciela naszego Samsona w ręce nasze.
Judges	Sdz	7	16	24	Co téż lud widząc chwalił boga swego i toż mówił: Dał bóg nasz nieprzyjaciela naszego w ręce nasze, który spustoszył ziemię nasze i wielu pobił.
Judges	Sdz	7	16	25	A gdy byli dobréj myśli, weseląc się po biesiadach, najadłszy się już przykazali, aby zawołano Samsona, i aby grał przed nimi. Który przywiedziony z ciemnice grał przed nimi, i postawili go między dwiema słupy.
Judges	Sdz	7	16	26	Który rzekł pacholęciu, który go prowadził: Puść mię, że się dotknę słupów, na których stoi wszystek dom, a podeprę się na nich i trochę odpoczynę.
Judges	Sdz	7	16	27	A dom pełen był mężów i niewiast, i były tam wszystkie książęta Philistyńskie, a z dachu i z sale około trzech tysięcy obojéj płci patrzących na grającego Samsona.
Judges	Sdz	7	16	28	A on wzywając Pana, rzekł: Panie Boże, wspomnij na mię, a przywróć mi teraz pierwszą moc. Boże mój, abych się pomścił nad nieprzyjacioły mymi, a za utracenie obu oku jednę pomstę odniosę.
Judges	Sdz	7	16	29	I ująwszy obadwa słupy, na których stał dom, jeden z nich prawą ręką, a drugi lewą trzymając,
Judges	Sdz	7	16	30	Rzekł: Niech umrze dusza moja z Pliilistynami. I zatrzasnąwszy mocno słupami, upadł dom na wszystkie książęta i na inny lud, który tam był: i daleko ich więcéj umierając, niźli przed tym żywy będąc, zabił.
Judges	Sdz	7	16	31	A przyszedłszy bracia jego i wszystek ród, wzięli ciało jego i pogrzebli między Saraa i Esthaol w grobie ojca jego Manue: a sądził Izraela dwadzieścia lat.
Judges	Sdz	7	17	1	Był na on czas jeden mąż z góry Ephraim imieniem Michasz,
Judges	Sdz	7	17	2	Który rzekł matce swéj: Tysiąc i sto śrebrników, któreś sobie była oddzieliła, i na któreś, gdym ja słyszał, przysięga, oto ja mam, i są przy mnie. Któremu ona odpowiedziała: Błogosławiony syn mój Panu.
Judges	Sdz	7	17	3	Wrócił je tedy matce swéj, która mu była rzekła: Poświęciłam i ślubiłam to śrebro Panu, aby z ręki méj przyjął syn mój i uczynił rycinę i licinę: a teraz oddawam je tobie.
Judges	Sdz	7	17	4	Wrócił je tedy matce swéj: która wzięła dwieście śrebrnych i dała je złotnikowi, żeby z nich uczynił rycinę i licinę, która była w domu Michy,
Judges	Sdz	7	17	5	Który zborek téż w nim bogu odłączył i uczynił Ephod i Theraphim, to jest szatę kapłańską i bałwany, i napełnił rękę jednego z synów swych, i był mu kapłanem.
Judges	Sdz	7	17	6	W one dni nie było króla w Izraelu, ale każdy, co się mu zdało prawego, to czynił.
Judges	Sdz	7	17	7	Był téż drugi młodzieniec z Bethlehem Judy, z pokolenia jego: a ten był Lewit i mieszkał tam.
Judges	Sdz	7	17	8	I wyszedłszy z miasta Bethlehem, chciał gościem być, gdzieby sobie wczas nalazł. A gdy przyszedł na górę Ephraim będąc w drodze, i wstąpił trochę do domu Michasza,
Judges	Sdz	7	17	9	Spytan jest od niego, zkądby przyszedł. Który odpowiedział: Jestem Lewit z Bethlehem Judy, a idę, źebych mieszkał, kędy będę mógł, i gdzieby mi się zdało z moim pożytkiem.
Judges	Sdz	7	17	10	I rzekł Michasz: Mieszkaj u mnie, a bądź mi ojcem i kapłanem: a dam ci na każdy rok dziesięć śrebrników i dwie szaty i czego do żywności potrzeba.
Judges	Sdz	7	17	11	Przyzwolił i mieszkał u człowieka, i był mu jako jeden z synów.
Judges	Sdz	7	17	12	I napełnił Michasz rękę jego, i miał młodzieńca kapłanem u siebie, mówiąc :
Judges	Sdz	7	17	13	Teraz wiem, że mi Bóg uczyni dobrze, mającemu kapłana z rodu Lewitskiego.
Judges	Sdz	7	18	1	W one dni nie było króla w Izraelu, a pokolenie Dan szukało sobie osiadłości, w któréjby mieszkało; bo aż do onego dnia między innemi pokoleńmi nie wzięło było działu.
Judges	Sdz	7	18	2	A tak posłali synowie Dan z pokolenia i domu swego piąci mężów bardzo mocnych z Saraa i z Esthaol, aby wyszpiegowali ziemię i pilnie wypatrzyli, i rzekli im: Idźcie a wyszpiegujcie ziemię. Którzy gdy poszedłszy, przyszli na górę Ephraim, i weszli do domu Michy, i odpoczęli tam.
Judges	Sdz	7	18	3	A poznawszy głos młodzieńca Lewity, i stojąc w jego gospodzie, rzekli do niego: Kto cię tu przywiódł? co tu czynisz? dlaczegoś tu chciał przyjść?
Judges	Sdz	7	18	4	Który im odpowiedział: To a to mi uczynił Michasz i najął mię za myto, abych mu był kapłanem.
Judges	Sdz	7	18	5	I prosili go, aby się radził Pana, żeby mogli wiedzieć, jeźli szczęśliwą drogą szli, i jeźli rzecz miała mieć skutek.
Judges	Sdz	7	18	6	Który im odpowiedział: Idźcie w pokoju: Pan patrzy na drogę wasze i na ścieżkę, którą idziecie.
Judges	Sdz	7	18	7	Poszedłszy tedy pięć mężów, przyszli do Lais i ujrzeli lud mieszkający w nim bez żadnéj bojaźni, według zwyczaju Sydończyków, bezpiecznie i spokojnie; bo się im żaden nie sprzeciwił, i wielkich bogactw, a daleko od Sydonu, i od wszystkich ludzi oddzieleni.
Judges	Sdz	7	18	8	I wróciwszy się do braciéj swéj do Saraa i Esthaol, a coby sprawili, pytającym odpowiedzieli:
Judges	Sdz	7	18	9	Wstańcie! pójdźmy do nich; bośmy widzieli ziemię bardzo bogatą i obfitą: nie zaniedbywajcie, nie przestajcie, pójdźmy a posiądźmy ją, nie będzie żadnéj prace.
Judges	Sdz	7	18	10	Wnidziemy do przespiecznych, do krainy bardzo szerokiéj, a da nam Pan miejsce, na którem niemasz niedostatku żadnéj rzeczy z tych, które się na ziemi rodzą.
Judges	Sdz	7	18	11	Wyjechali tedy z pokolenia Dan, to jest, z Saraa i z Esthaol, sześćset mężów przepasanych bronią wojenną.
Judges	Sdz	7	18	12	A szedłszy położyli się w Karyathyarym Judzkiem: które miejsce od onego czasu, Obóz Dan imię wzięło: a jest za Karyathyarym.
Judges	Sdz	7	18	13	Ztamtąd przeszli na górę Ephraim. A gdy przyszli do domu Michy,
Judges	Sdz	7	18	14	Rzekli pięć mężów, którzy pierwéj posłani byli na wyszpiegowanie ziemie Lais, do drugiéj braciej swojéj: Wiecie, że w tych domiech jest Ephod i Theraphim i rycina i licina: patrzcież, co się wam podoba.
Judges	Sdz	7	18	15	A trochę ustąpiwszy, weszli do domu młodzieńca Lewity, który był w domu Michy, i pozdrowili go słowy spokojnemi.
Judges	Sdz	7	18	16	A sześćset mężów, tak jako byli zbrojni, stali przede drzwiami.
Judges	Sdz	7	18	17	Lecz oni, którzy byli weszli do domu młodzieńca, rycinę i Ephod i Theraphim i licinę wziąć usiłowali, a kapłan stał przede drzwiami, a sześćset mężów mocnych niedaleko czekali.
Judges	Sdz	7	18	18	Wzięli tedy, którzy byli weszli, rycinę, Ephod i bałwany i licinę: którym rzekł kapłan: Cóż czynicie?
Judges	Sdz	7	18	19	Któremu odpowiedzieli: Milcz, a połóż palec na usta twoje: a pójdź z nami, żebyśmy cię mieli za ojca i kapłana. Coć lepiej, żebyś był kapłanem w domu jednego męża, czyli w jednem pokoleniu i familii w Izraelu?
Judges	Sdz	7	18	20	Co gdy usłyszał, przyzwolił na ich powieści i wziął Ephod i bałwany i rycinę i szedł z nimi.
Judges	Sdz	7	18	21	Którzy gdy odeszli, puściwszy przed sobą dziatki i bydło i wszystko, co było kosztownego:
Judges	Sdz	7	18	22	I już daleko było od domu Michy, mężowie, którzy mieszkali w [0259]domu Michy, zwoławszy się gonili ich.
Judges	Sdz	7	18	23	I poczęli wołać za nimi. Którzy obejrzawszy się, rzekli do Michy: Czego chcesz? przecz wołasz?
Judges	Sdz	7	18	24	Który odpowiedział: Bogi moje, którem sobie sprawił, pobraliście i kapłana i wszystko, co mam, a mówicie: Coć jest?
Judges	Sdz	7	18	25	I rzekli mu synowie Dan: Strzeż się, abyś więcéj do nas nie mówił, i nie przyszli do ciebie mężowie rozgniewani, a zginąłbyś sam i z domem twoim.
Judges	Sdz	7	18	26	I tak zaczętą drogą szli. A widząc Michasz, że są mocniejsi nadeń, wrócił się do domu swego.
Judges	Sdz	7	18	27	A sześćset mężów wzięli kapłana, i cośmy wyżéj powiedzieli, i przyszli do Lais, do ludu spokojnego i bezpiecznego, i porazili je paszczeką miecza i miasto spalili.
Judges	Sdz	7	18	28	A żaden ich zgoła nie ratował, że daleko mieszkali od Sydonu, a z żadnymi ludźmi nie mieli towarzystwa ani sprawy żadnéj. A było miasto położone w krainie Rohob, które z nowu zbudowawszy, mieszkali w niem,
Judges	Sdz	7	18	29	Dawszy miastu imię Dan, wedle imienia ojca swego, którego zrodził Izrael, które przedtem Lais zwano.
Judges	Sdz	7	18	30	I postawili sobie rycinę, i Jonathan, syna Gersam, syna Mojżeszowego, i syny jego kapłany w pokoleniu Dan, aż do dnia poimania swego.
Judges	Sdz	7	18	31	I został u nich bałwan Michów przez wszystek czas, póki był dom Boży w Sylo. Na on czas nie było króla w Izraelu.
Judges	Sdz	7	19	1	Był niejaki mąż Lewit, mieszkający w boku góry Ephraim, który pojął żonę z Bethlehem Judy:
Judges	Sdz	7	19	2	Która go opuściła i wróciła się do domu ojca swego do Bethlehem i mieszkała u niego cztery miesiące.
Judges	Sdz	7	19	3	I szedł za nią mąż jéj, chcąc się z nią pojednać, i łagodnie użyć, i z sobą przywieść, mając w towarzystwie chłopca i dwa osły: która przyjęła go i wwiodła do domu ojca swego. Co gdy usłyszał świekier jego, ujrzawszy go, zabieżał mu z radością.
Judges	Sdz	7	19	4	I obłapił go, i mieszkał zięć w domu świekra trzy dni jedząc i pijąc z nim przyjacielskie.
Judges	Sdz	7	19	5	A czwartego dnia wstawszy w nocy, chciał odjechać. Którego zatrzymał świekier i rzekł do niego: Zjedz pierwéj trochę chleba, a pokrzep żołądka, i tak pojedziesz.
Judges	Sdz	7	19	6	I siedzieli z sobą i jedli i pili. I rzekł ojciec dziewki do zięcia swego: Proszę cię, zostań tu jeszcze przez dziś, a bądźmy wespół dobréj myśli.
Judges	Sdz	7	19	7	Ale on wstawszy począł chcieć odjechać: a świekier przecie usilnie go wściągał i zatrzymał przy sobie.
Judges	Sdz	7	19	8	A gdy było rano, gotował się Lewit w drogę, któremu zaś rzekł świekier: Proszę cię, zjedz co trochę a posiliwszy się, aż dnia przybędzie, potem pojedziesz. I tak jedli z sobą.
Judges	Sdz	7	19	9	I wstał młodzieniec, aby jechał z żoną swą i z chłopcem: któremu zaś rzekł świekier: Obacz, żeć się już dzień chyli ku zachodu, a wieczór nadchodzi: zostań u mnie jeszcze dziś, a straw dzień wesoło, a jutro pójdziesz, abyś szedł do domu twego.
Judges	Sdz	7	19	10	Nie chciał zięć przyzwolić na mowę jego: ale wnet pojechał, i przyszedł przeciw Jebuz, które inszem imieniem zowią Jeruzalem, wiodąc z sobą dwa osły z brzemionmi i nałożnicę.
Judges	Sdz	7	19	11	I już byli u Jebuz, a dzień się odmieniał w noc, i rzekł sługa do Pana swego: Pójdź, proszę, wstąpmy do miasta Jebuzejczyków a zostańmy w niem.
Judges	Sdz	7	19	12	Któremu odpowiedział Pan: Nie wstąpię do miasta obcego narodu, który nie jest z synów Izraelowych, ale przejdę aż do Gabaa.
Judges	Sdz	7	19	13	A tam przyszedłszy, staniemy w niem, albo więc w mieście Rama,
Judges	Sdz	7	19	14	A tak minęli Jebuz i szli zaczętą drogą, i zaszło im słońce u Gabaa, które jest w pokoleniu Benjamin.
Judges	Sdz	7	19	15	I weszli do niego, aby tam zostali: gdzie gdy wszedłszy, siedzieli [0260]na ulicy miejskiéj, a żaden ich nie chciał przyjąć do gospody.
Judges	Sdz	7	19	16	Alić oto przyszedł człowiek stary, wracający się z pola i od roboty swej wieczór, który téż był z góry Ephraim, a gościem mieszkał w Gabaa, a ludzie onéj krainy byli synowie Jemini.
Judges	Sdz	7	19	17	I podniósłszy oczy ujrzał starzec człowieka siedzącego z tłomoczki swemi, na ulicy miasta: i rzekł do niego: Zkąd idziesz? a dokąd idziesz?
Judges	Sdz	7	19	18	Który mu odpowiedział: Wyjechaliśmy z Bethlehem Judy, a idziem do miejsca naszego, które jest w boku góry Ephraim, zkądeśmy Dyli wyszli do Bethlehem: a teraz idziemy do domu Bożego, a żaden nas nie chce przyjąć pod dach swój:
Judges	Sdz	7	19	19	Mających plewy i siano na obrok osłom, a chleb i wino na moję i służebnice twojéj potrzebę, i chłopca, który jest zemną: niczego nie potrzebujemy jedno gospody.
Judges	Sdz	7	19	20	Któremu starzec odpowiedział: Pokój z tobą niech będzie: ja dam, czego potrzeba: tylko proszę, żebyś nie stał na ulicy.
Judges	Sdz	7	19	21	I wwiódł go do domu swego i dał osłom obrok: a skoro umyli nogi swoje, wziął je na ucztę.
Judges	Sdz	7	19	22	A gdy oni używali, a po utrudzeniu z drogi, jedząc i pijąc ciała posilali, przyszli mężowie miasta onego, synowie Belial, (to jest bez jarzma), a obstąpiwszy dom starców, we drzwi bić poczęli, wołając na pana domu i mówiąc: Wywiedź męża, który wszedł do domu twego, że będziem z nim czynić, co chcemy.
Judges	Sdz	7	19	23	I wyszedł do nich starzec i rzekł: Nie chciejcie, bracia, nie chciejcie czynić tego złego; bo wszedł człowiek do gospody mojéj, a przestańcie od tego szaleństwa.
Judges	Sdz	7	19	24	Mam córkę dziewicę, a ten człowiek ma nałożnicę, wywiodę je do was, że je poniżycie, a waszę psotę wypełnicie, tylko proszę, téj niecnoty przeciw przyrodzeniu z mężem nie czyńcie.
Judges	Sdz	7	19	25	Nie chcieli słuchać mowy jego. Co widząc on człowiek, wywiódł do nich nałożnicę swoję, i dał ją na swawolą ich: z którą gdy całą noc psotę płodzili, puścili ją rano.
Judges	Sdz	7	19	26	A niewiasta gdy ciemności mijały, przyszła do drzwi domu, w którym jéj Pan mieszkał i tam upadła.
Judges	Sdz	7	19	27	A gdy było rano, wstał człowiek i otworzył drzwi, aby zaczętą drogę skończył: a oto nałożnica jego leżała przede drzwiami, rozciągnąwszy ręce na progu.
Judges	Sdz	7	19	28	Do któréj on mniemając, żeby spała, mówił: Wstań, a idźmy. Która gdy nic nie odpowiedziała, obaczywszy, że umarła, wziął ją i włożył na osła i wrócił się do domu swego.
Judges	Sdz	7	19	29	Do którego wyszedłszy, porwał miecz, a ciało żony, i z kościami jéj, na dwanaście części i sztuk zrąbawszy, rozesłał po wszystkich granicach Izraelskich.
Judges	Sdz	7	19	30	Co każdy ujrzawszy społem wołali: Nigdy się takowa rzecz nie stała w Izraelu od tego dnia, którego wyszli ojcowie nasi z Egiptu aż do tego czasu. Wydajcie wyrok, a społecznie postanówcie, co trzeba czynić.
Judges	Sdz	7	20	1	Wyszli tedy wszysczy synowie Izraelowi, i zgromadziwszy się wespół jako mąż jeden, od Dan aż do Bersabee i ziemie Galaad, do Pana do Maspha.
Judges	Sdz	7	20	2	I wszyscy węgłowie ludu i wszystkie pokolenia Izraelowe zeszły się do zgromadzenia ludu Bożego, czterysta tysięcy pieszych waleczników.
Judges	Sdz	7	20	3	(Ani to tajno było synom Benjamin, że się zeszli synowie Izraelowi w Maspha.) I spytany Lewita, mąż niewiasty zamordowanéj, jako się tak wielka złość stała,
Judges	Sdz	7	20	4	Odpowiedział: Przyszedłem do Gabaa Benjamin z żoną swą i tamem stanął.
Judges	Sdz	7	20	5	Alić oto ludzie onego miasta obstąpili w nocy dom, w którymem stał, chcąc mię zabić, a żonę moję niesłychaną zapalczywością wszeteczeństwa gwałcąc: nawet umarła.
Judges	Sdz	7	20	6	Którą porwawszy rozsiekałem w sztuki, i rozesłałem części po wszystkich granicach osiadłości waszéj; bo nigdy taka niecnota i tak haniebny grzech nie stał się w Izraelu.
Judges	Sdz	7	20	7	Jesteście tu wszyscy synowie Izraelowi, postanówcież, co czynić macie.
Judges	Sdz	7	20	8	I stojąc wszystek lud, jako jednego człowieka mową odpowiedział: Nie wrócimy się do przybytków naszych, ani żaden nie wnidzie do domu swego.
Judges	Sdz	7	20	9	Ale to przeciw Gabaa spólnie uczyńmy:
Judges	Sdz	7	20	10	10. Niech będą obrani dziesięć mężów ze sta, ze wszystkich pokoleń Izraelskich, a sto z tysiąca, a tysiąc z dziesiąci tysięcy, żeby znosili żywność wojsku, i abyśmy mogli walczyć przeciw Gabaa Benjamin, a oddać mu za niecnotę, co zasłużył.
Judges	Sdz	7	20	11	I zebrał się wszystek Izrael do miasta, jako jeden człowiek, jednaką myślą i jedną radą.
Judges	Sdz	7	20	12	I posłali posły do wszystkiego pokolenia Benjamin, coby im mówili: Czemu się tak haniebna złość nalazła między wami?
Judges	Sdz	7	20	13	Wydajcie ludzie z Gabaa, którzy tę złość popełnili, aby pomarli, a było zniesione złe z pośrodku Izraela. Którzy nie chcieli usłuchać rozkazania braciéj swéj, synów Izraelowych;
Judges	Sdz	7	20	14	Ale ze wszystkich miast, które w ich dziale były, zeszli się do Gabaa, aby im dali pomoc i walczyli ze wszystkim ludem Izraelskim.
Judges	Sdz	7	20	15	I nalazło się dwadzieścia i pięć tysięcy z Benjamina, dobywających miecza, oprócz obywatelów Gabaa,
Judges	Sdz	7	20	16	Których było siedm set mężów dużych, tak lewą jako prawą ręką walczących, i tak procami kamienie na pewną ciskających, że i włos mogli ubić, i żadną miarą na inną stronę raz kamienny się nie unosił.
Judges	Sdz	7	20	17	Mężów téż Izraelskich, oprócz Benjamina, nalazło się czterysta tysięcy dobywających mieczów i gotowych ku bitwie.
Judges	Sdz	7	20	18	Którzy wstawszy przyszli do domu Bożego, to jest do Sylo, i radzili się Boga, i mówili: Kto będzie w wojsku naszem hetmanem walki przeciw synom Benjamin? Którym odpowiedział Pan: Judas niech będzie hetmanem waszym.
Judges	Sdz	7	20	19	I wnet synowie Izraelowi wstawszy rano, położyli się obozem u Gabaa.
Judges	Sdz	7	20	20	A ztamtąd wyszedłszy ku bitwie przeciw Benjaminowi, miasta dobywać poczęli.
Judges	Sdz	7	20	21	I wypadłszy synowie Benjamin z Gabaa, zabili dnia onego z synów Izraelowych dwadzieścia i dwa tysiące mężów.
Judges	Sdz	7	20	22	Znowu synowie Izraelowi, i mocy i liczbie ufając, na temże miejscu, na którem się pierwéj potykali, uszykowali wojsko.
Judges	Sdz	7	20	23	Wszakże tak, że pierwéj szli i płakali przed Panem aż do nocy i radzili się go i mówili: Mamy li jeszcze iść ku bitwie przeciw synom Benjamin, braciéj naszéj, czyli nie? Którym on odpowiedział: Idźcie do nich, a potykajcie się.
Judges	Sdz	7	20	24	A gdy synowie Izraelowi drugiego dnia wyszli ku potkaniu z syny Benjaminowymi:
Judges	Sdz	7	20	25	Wypadli synowie Benjamin z bram Gabaa, i potkawszy się z nimi tak szalenie je mordowali, że ośmnaście tysięcy mężów dobywających miecza położyli.
Judges	Sdz	7	20	26	Przetóż wszyscy synowie Izraelowi przyszli do domu Bożego, a siedząc płakali przed Panem, i pościli dnia onego aż do wieczora, i ofiarowali mu całopalenia i zapokojne ofiary.
Judges	Sdz	7	20	27	I pytali się o swem powodzeniu. Na ten czas była tam skrzynia przymierza Bożego.
Judges	Sdz	7	20	28	A Phinees, syn Eleazara, syna Aaronowego, był przełożonym domu. Radzili się tedy Pana, i rzekli: Mamyli jeszcze wyniść na wojnę przeciw synom Benjaminowym, braciéj naszéj, czyli zaniechać? Którym Pan rzekł: Idźcie; bo jutro dam je w ręce wasze.
Judges	Sdz	7	20	29	I zasadzili synowie Izraelowi zasadzkę około miasta Gabaa:
Judges	Sdz	7	20	30	I trzeci kroć, jako raz i dwa razy, przeciw Benjaminowi wojsko wywiedli.
Judges	Sdz	7	20	31	Lecz i synowie Benjaminowi śmiele z miasta wyciekli, i uciekające przeciwniki opodal gonili, tak iż ranili z nich jako pierwszego i wtórego dnia, i siekli tył dwiema drogami podające, z których jedna bieżała do Bethel, a druga do Gabaa, i porazili około trzydzieści mężów.
Judges	Sdz	7	20	32	Bo mniemali, żeby zwykłym obyczajem ustępowali. Którzy uciekanie sztucznie zmyślając, namówili się, aby ich od miasta odwiedli, a jakoby uciekając, na drogi przeznaczone nawiedli.
Judges	Sdz	7	20	33	A tak wszyscy synowie Izraelowi wstawszy z miejsc swoich, uszykowali się na miejscu, które zowią Baalthamar: zasadzka téż, która około miasta była, polekku się jęła ukazować,
Judges	Sdz	7	20	34	I od zachodniéj strony miasta wychodzić. Ale i drugie dziesięć tysięcy mężów ze wszego Izraela, obywatele miasta ku bitwie wyzywali, i zmocniła się bitwa przeciw synom Benjaminowym, a nie wiedzieli, że ze wszystkich stron nadchodził ich upadek.
Judges	Sdz	7	20	35	I poraził je Pan przed oczyma synów Izraelowych, i zabili z nich onego dnia dwadzieścia i pięć tysięcy i sto mężów, wszystko walecznych i dobywających miecza.
Judges	Sdz	7	20	36	A synowie Benjaminowi obaczywszy, że im już nie równo, jęli uciekać. Co ujrzawszy synowie Izraelowi, dali im miejsce do uciekania, aby na gotową zasadzkę wpadli, którą u miasta byli zasadzili.
Judges	Sdz	7	20	37	Którzy gdy znagła z miejsc skrytych powstali, a Benjamin tył siekącym podawał, weszli do miasta i porazili je paszczeką miecza.
Judges	Sdz	7	20	38	A synowie Izraelscy dali byli znak tym, które na zasadzkach posadzili, aby wziąwszy miasto ogień zapalili: żeby dym ku górze wstępujący znaczył, że miasto wzięte.
Judges	Sdz	7	20	39	Co gdy ujrzeli synowie Izraelowi w samem potykaniu będący; (bo mniemali synowie Benjaminowi, żeby uciekali i potężniéj gonili, zabiwszy z wojska ich mężów trzydzieści,)
Judges	Sdz	7	20	40	I widzieli jako słup dymu z miasta wychodzący, Benjamin téż obejrzawszy się, gdy obaczył, że już miasto wzięte, a płomień wysoko idzie:
Judges	Sdz	7	20	41	Ci, którzy pierwéj wrzkomo uciekali, obróciwszy twarz, mocniéj odpierali. Co obaczywszy synowie Benjaminowi tył podali,
Judges	Sdz	7	20	42	I ku drodze pustynie iść poczęli, gdzie ich téż nieprzyjaciele gonili: ale i ci, którzy byli miasto zapalili, zaskoczyli im.
Judges	Sdz	7	20	43	I tak się stało, że je z obu stron nieprzyjaciele siekli, i nie było żadnego odpoczynku umierającym: legli i porażeni są na wschodnią stronę miasta Gabaa,
Judges	Sdz	7	20	44	A było tych, którzy na temże miejscu pobici są, ośmnaście tysięcy mężów, wszystko duży walecznicy.
Judges	Sdz	7	20	45	Co gdy ujrzeli, którzy byli zostali z Benjamin, uciekli na pustynią, i szli do skały, któréj imię jest Remmon: i w onem uciekaniu tułających się i tam i sam biegających, zabili pięć tysięcy mężów. A gdy jeszcze daléj uciekali, gonili ich i zabili jeszcze drugie dwa tysiące.
Judges	Sdz	7	20	46	I tak się stało, że wszystkich, którzy polegli z Benjamina na różnych miejscach, było dwadzieścia i pięć tysięcy waleczników do wojny prawie gotowych.
Judges	Sdz	7	20	47	A tak zostało ze wszystkiego pocztu Benjaminowego, którzy ujść i uciec na puszczą mogli, sześćset mężów, i usiedli na skale Remmon przez cztery miesiące.
Judges	Sdz	7	20	48	A wróciwszy się synowie Izraelowi, wszystkie ostatki miasta od ludzi aż do bydląt, mieczem pobili, i wszystkie miasta i wsi Benjaminowe żrący płomień pożarł.
Judges	Sdz	7	21	1	Przysięgli téż synowie Izraelowi w Maspha, i rzekli: Żaden z nas nie da synom Benjaminowym z córek swych żony.
Judges	Sdz	7	21	2	I przyszli wszyscy do domu Bożego do Sylo, a siedząc przed oczyma jego aż do wieczora, podnieśli głos, i wielkim krzykiem jęli płakać mówiąc:
Judges	Sdz	7	21	3	Przecz, Panie, Boże Izraelów, stało się to złe w ludu twoim, że dziś jedno pokolenie z nas zniesione jest?
Judges	Sdz	7	21	4	A drugiego dnia rano wstawszy zbudowali ołtarz, i ofiarowali tam całopalenia i zapokojne ofiary i rzekli:
Judges	Sdz	7	21	5	Kto nie szedł w wojsku Pańskiem ze wszech pokoleń Izraelowych? Bo się byli wielką przysięgą zawiązali, będąc w Maspha, że mieli być zabici, którychby nie ostawało.
Judges	Sdz	7	21	6	I żalem zjęci synowie Izraelowi nad bratem swym Benjaminem, jęli mówić: Zniesione jest jedno pokolenie z Izraela.
Judges	Sdz	7	21	7	Zkądże wezmą żony? bośmy wszyscy społecznie przysięgli, że my nie damy tym córek naszych.
Judges	Sdz	7	21	8	Przetóż rzekli: Kto jest ze wszystkich pokoleń Izraelowych, który nie przyszedł do Pana do Maspha? alić oto naleźli się obywatele Jabes Galaad, że nie byli w onem wojsku.
Judges	Sdz	7	21	9	(Na on czas téż, gdy byli w Sylo, żaden tam z nich nie był naleziony:)
Judges	Sdz	7	21	10	Posłali tedy dziesięć tysięcy mężów najmocniejszych i przykazali im: Idźcie a pobijcie obywatele Jabes Galaad paszczeką miecza, tak żony jako i dziatki ich.
Judges	Sdz	7	21	11	A to jest, co zachować macie: Każdego mężczyznę i niewiasty, które uznały męże, pobijcie, a panny zachowajcie.
Judges	Sdz	7	21	12	I nalazło się z Jabes Galaad czterysta panien, które nie uznały łoża męzkiego: i przywiedli je do obozu do Sylo w ziemi Chananejskiéj.
Judges	Sdz	7	21	13	I posłali posły do synów Benjaminowych, którzy byli na skale Remmon, i rozkazali im, aby je przywiedli w pokoju.
Judges	Sdz	7	21	14	I przyszli synowie Benjaminowi onego czasu, i dano im żony z córek Jabes Galaad: ale innych nie najdowali, któreby tymże sposobem wydali.
Judges	Sdz	7	21	15	I lud wszystek Izraelski bardzo żałował i pokutę czynił za wygubienie jednego pokolenia z Izraela.
Judges	Sdz	7	21	16	I rzekli starsi: Cóż uczynimy drugim, którzy żon nie wzięli? wszystkie niewiasty Benjaminowe poległy:
Judges	Sdz	7	21	17	A wielkiem staraniem i niezmierną pilnością trzeba nam opatrzyć, aby nie zginęło jedno pokolenie z Izraela;
Judges	Sdz	7	21	18	Bo córek naszych dać im nie możemy, będąc przysięgą i klątwą obowiązani, którąśmy rzekli: Przeklęty, ktoby dał z córek swych żonę Benjaminowi.
Judges	Sdz	7	21	19	I naradzili się i rzekli: Oto jest święto Pańskie w Sylo uroczyste, które leży ku północy miasta Bethel, i na wschodnią stronę drogi, która z Bethela idzie ku Sychimie, a na południe miasteczka Lebona.
Judges	Sdz	7	21	20	I przykazali synom Benjaminowym, i rzekli: Idźcie a skryjcie się w winnicach.
Judges	Sdz	7	21	21	A gdy ujrzycie, że córki Sylo do tańca według zwyczaju wynidą: wyskoczcie znagła z winnic i uchwyćcie z nich każdy po jednéj żonie, a bieżcie do ziemie Benjamin.
Judges	Sdz	7	21	22	A gdy przyjdą ojcowie ich i bracia i przeciw wam żałować się poczną i prawować, rzeczemy im: Zmiłujcie się nad nimi; boć ich nie pobrali prawem wojujących i zwycięzców: ale gdy prosili aby wzięli, nie daliście, i z waszéj strony zgrzeszyło się.
Judges	Sdz	7	21	23	I uczynili synowie Benjamin, jako im kazano, i wedle liczby swojéj porwali sobie z tych, które tańcowały, po żonie, i szli do osiadłości swych, budując miasta i mieszkając w nich.
Judges	Sdz	7	21	24	Synowie téż Izraelscy, wrócili się według pokoleń i familii, do przybytków swoich. We dni one nie było króla w Izraelu: ale każdy, co się mu zdało dobrego, to czynił. Przypisy
Ruth	Rt	8	1	1	Za czasu jednego sędziego, gdy sędziowie byli przełożonymi, stał się głód w ziemi: i szedł człowiek z Bethlehem Juda, aby gościem był w krainie Moab z żoną swą i ze dwiema synoma.
Ruth	Rt	8	1	2	Samego zwano Elimelech, a żonę jego Noemi, a dwu synów, jednego Mahalon, a drugiego Chelion, Ephratczykowie z Bethlehem Juda. I wszedłszy w krainę Moabitską, mieszkali tam.
Ruth	Rt	8	1	3	I umarł Elimelech, mąż Noemi, i została sama z synami.
Ruth	Rt	8	1	4	Którzy pojęli żony Moabitki, z których jednę zwano Orpha, a drugą Ruth. I mieszkali tam dziesięć lat.
Ruth	Rt	8	1	5	I oba umarli, to jest, Mahalon i Chelion: i została niewiasta osierociała bez dwu synów i bez męża.
Ruth	Rt	8	1	6	I wezbrała się, aby szła do ojczyzny z obiema niewiastkoma swemi z kraju Moabitskiego; bo słyszała, że wejrzał Pan na lud swój i dał im żywność.
Ruth	Rt	8	1	7	Wyszła tedy z miejsca gościny swojéj, z obiema niewiastkoma: a będąc już w drodze nawrócenia się do ziemie Juda,
Ruth	Rt	8	1	8	Rzekła do nich: Idźcie do domu matki waszéj, niechaj uczyni z wami Pan miłosierdzie, jakoście czyniły z nieboszczykami i zemną.
Ruth	Rt	8	1	9	Niechaj wam da naleść odpoczynienie w domiech mężów, których dostaniecie: i pocałowała je, które wyniósłszy głos jęły płakać,
Ruth	Rt	8	1	10	I mówić: Pójdziem z tobą do ludu twojego.
Ruth	Rt	8	1	11	Którym ona odpowiedziała: Wróćcie się, córki moje, przecz idziecie zemną? Azaż jeszcze mam syny w żywocie moim, żebyście się mężów ze mnie spodziewać mogły?
Ruth	Rt	8	1	12	Wróćcie się, córki moje, a idźcie; bom się już zstarzała, ani się godzę do związku małżeńskiego, choćbych mogła téj nocy począć i porodzić syny:
Ruth	Rt	8	1	13	Jeźlibyście ich czekać chciały, ażby podrosli, i lat młodzieństwa doszli, pierwéj będziecie babami, niźli za mąż pójdziecie. Nie chciejcie, proszę, córki moje; bo wasze utrapienie bardziéj mię ciśnie, i wyszła ręka Pańska przeciwko mnie.
Ruth	Rt	8	1	14	Podniósłszy tedy głos zasię jęły płakać: Orpha pocałowała świekrę i wróciła się: Ruth została przy świekrze swéj.
Ruth	Rt	8	1	15	Któréj rzekła Noemi: Oto się wróciła jątrew twoja do ludu swego i do bogów swoich, idź z nią.
Ruth	Rt	8	1	16	Która odpowiedziała: Nie przeciw mi się, abych cię opuściła i odeszła; bo, gdzie się kolwiek obrócisz, pójdę: a gdzie będziesz mieszkać, i ja pospołu mieszkać będę: lud twój, lud mój; a Bóg twój, Bóg mój.
Ruth	Rt	8	1	17	Która cię ziemia umarłą przyjmie, na téj umrę i tamże miejsce wezmę. To mi niech uczyni Pan, i to niech przyczyni, jeźli nie sama śmierć mnie i ciebie rozłączy.
Ruth	Rt	8	1	18	Widząc tedy Noemi, że upornem sercem umyśliła Ruth z nią iść, nie chciała się przeciwić, ani więcéj radzić, żeby się do swych wróciła.
Ruth	Rt	8	1	19	I poszły pospołu i przyszły do Bethlehem. Które gdy do miasta weszły, prędko się u wszystkich sława rozgłosiła, i mówiły niewiasty: Tać to jest Noemi.
Ruth	Rt	8	1	20	Którym rzekła: Nie zowcie mię Noemi, (to jest, piękną,) ale mię [0265] zowcie Mara, (to jest, gorzką); boć mię gorzkością bardzo napełnił Wszechmogący.
Ruth	Rt	8	1	21	Wyszłam była pełna, a próżną mię przywrócił Pan: czemuż mię tedy zowiecie Noemi, którą Pan poniżył, a Wszechmogący utrapił?
Ruth	Rt	8	1	22	Przyszła tedy Noemi z Ruth Moabitką, niewiastką swą, z ziemie gościny swojéj, i wróciła się do Bethlehem, kiedy najprzód jęczmień żęto.
Ruth	Rt	8	2	1	Elimelech mąż miał krewnego, człowieka możnego i wielkich bogactw, imieniem Booz.
Ruth	Rt	8	2	2	I rzekła Ruth Moabitka do świekry swéj: Jeźli każesz, pójdę na pole, a będę zbierać kłosy, któreby uszły ręku żeńców, gdziekolwiek gospodarza na się łaskawego najdę łaskę. Któréj ona odpowiedziała: Idź, córko moja!
Ruth	Rt	8	2	3	Szła tedy i zbierała kłosy za żeńcami: i trafiło się, że ono pole miało pana, imieniem Booz, który był z rodu Elimelech.
Ruth	Rt	8	2	4	A oto sam przychodził z Bethlehem i rzekł do żeńców: Pan z wami. Którzy mu odpowiedzieli: Niech ci błogosławi Pan.
Ruth	Rt	8	2	5	I rzekł Booz młodzieńcowi, który stał nad żeńcami: Czyja to dziewka?
Ruth	Rt	8	2	6	A on odpowiedział: Ta jest Moabitka, która przyszła z Noemi, z kraju Moabitskiego:
Ruth	Rt	8	2	7	I prosiła, aby zbierała kłosy pozostałe idąc w tropy żeńców: a od poranku aż dotąd stoi na polu, i ani na małą chwilę wróciła się do domu.
Ruth	Rt	8	2	8	I rzekł Booz do Ruth: Słuchaj, córko, nie chódź na insze pole na zbieranie, ani odchódź z tego miejsca: ale się przyłącz do dziewek moich,
Ruth	Rt	8	2	9	A gdzie żąć będą, idź pozad; bom ja przykazał parobkom moim, abyć żaden przykry nie był, i owszem jeźli upragniesz, idź do łagwie, a pij wody, z których piją i parobcy.
Ruth	Rt	8	2	10	Która upadłszy na oblicze swe i pokłoniwszy się do ziemie, rzekła do niego: Zkądże to mnie, żem nalazła łaskę w oczu twoich, i raczysz mię znać, niewiastę cudzoziemkę?
Ruth	Rt	8	2	11	Któréj on odpowiedział: Powiedziano mi wszystko, coś uczyniła świekrze twéj po śmierci męża twego, a żeś opuściła rodzice twoje i ziemię, w któréjeś się rodziła, i przyszłaś do ludu, któregoś przedtem nie znała.
Ruth	Rt	8	2	12	Niechżeć Pan odda za uczynek twój, i zupełną zapłatę weźmij od Pana, Boga Izraelowego: do któregoś przyszła, i pod któregoś skrzydła się uciekła.
Ruth	Rt	8	2	13	Która zaś rzekła: Nalazłam łaskę w oczu twych, panie mój, któryś mię pocieszył, a mówiłeś do serca służebnice twéj, która nie jestem podobna jednéj z służebnic twoich.
Ruth	Rt	8	2	14	I rzekł do niej Booz: Gdy godzina jedzenia będzie, przyjdź tu, a jedz chleb i omaczaj skibkę twoję w occie. A tak siadła przy boku żeńców, i nagromadziła sobie prażma i jadła i najadła się, a ostatek wzięła.
Ruth	Rt	8	2	15	A ztamtąd wstała, żeby kłosy wedle obyczaju zbierała. I przykazał Booz parobkom swoim, mówiąc: By téż i żąć z wami chciała, nie brońcie jéj:
Ruth	Rt	8	2	16	I z waszych téż snopów umyślnie rzucajcie, i zostać dopuszczajcie, aby bez wstydu zbierała, a zbierającéj żaden nie łaj.
Ruth	Rt	8	2	17	A tak zbierała na polu aż do wieczora: a co nazbierała, laską wybiwszy i wymłóciwszy, nalazła jęczmienia jakoby miarę Ephy, to jest trzy wiertele.
Ruth	Rt	8	2	18	Które niosąc wróciła się do miasta i okazała świekrze swojéj: i nadto wyjęła i dała jéj z ostatków pokarmu swego, którego się była najadła.
Ruth	Rt	8	2	19	I rzekła jéj świekra: Gdzieś dzisiaj zbierała, a gdzieś robiła? niech będzie błogosławion, który się nad tobą zmiłował. I powiedziała jéj, u kogo robiła, i imię powiedziała męża, że go zwano Booz.
Ruth	Rt	8	2	20	Któréj odpowiedziała Noemi: Niech będzie błogosławiony od Pana, ponieważ téż łaskę, którą pokazował żywym, zachował i umarłym. I zasię rzekła: Krewny nasz jest człowiek.
Ruth	Rt	8	2	21	A Ruth: To mi téż, pry, rozkazał, żebym się tak długo przyłączyła do żeńców jego, aż wszystko zboże pożną.
Ruth	Rt	8	2	22	Któréj rzekła świekra: Lepiéjci, miła córko, żebyś z dziewkami jego wychodziła na żniwo, abyć się kto na cudzem polu nie sprzeciwił.
Ruth	Rt	8	2	23	A tak przyłączyła się do dziewek Booz. I tak długo z niemi żęła, aż jęczmień i pszenicę do gumien schowano.
Ruth	Rt	8	3	1	I potem, gdy się wróciła do świekry swojéj, usłyszała od niéj: Córko moja, poszukam ci odpoczynienia i opatrzę, abyś się miała dobrze.
Ruth	Rt	8	3	2	Booz ten, do któregoś się dziewek na polu przyłączyła, jest bliski nasz, a téj nocy bojewisko jęczmienia wieje.
Ruth	Rt	8	3	3	Umyj się tedy, namaż się i oblecz się w ochędożniejsze szaty, idźże do bojewiska, niechaj cię nie widzi człowiek, aż się naje i napije.
Ruth	Rt	8	3	4	A gdy pójdzie spać, upatrzże miejsce, na którem będzie spał: a przyjdziesz i odkryjesz płaszcz, którym się odzieje, od nóg i porzucisz się, i tam leżeć będziesz: a on tobie powie, cobyś miała czynić.
Ruth	Rt	8	3	5	Która odpowiedziała: Cokolwiek rozkażesz, uczynię.
Ruth	Rt	8	3	6	I szła do bojewiska i uczyniła wszystko, co jéj była świekra rozkazała.
Ruth	Rt	8	3	7	A gdy się najadł Booz i napił, i podweselił sobie i szedł spać przy stogu snopów, przyszła potajemnie, i odkrywszy płaszcz od nóg jego, porzuciła się.
Ruth	Rt	8	3	8	Alić oto już o północy zlękł się człowiek, i strwożył się, i ujrzał niewiastę leżącą u nóg swoich,
Ruth	Rt	8	3	9	I rzekł jéj: Ktoś jest? A ona odpowiedziała: Jam jest Ruth, służebnica twoja; rozciągnij płaszcz twój na sługę twoję; boś jest powinowaty.
Ruth	Rt	8	3	10	A on: Błogosławiona, pry, jesteś, córko od Pana, i pierwsze miłosierdzie pośledniejszemeś przewyższyła: gdyżeś nie poszła za młodzieńcy ubogimi albo bogatymi.
Ruth	Rt	8	3	11	A tak nie bój się, ale cokolwiek mi rzekniesz, uczynię tobie; bo wie wszystek lud, który mieszka między bramami miasta mego, żeś ty jest cnotliwa niewiasta.
Ruth	Rt	8	3	12	I nie odmawiam, żem jest bliskim, ale jest inszy bliższy nad mię.
Ruth	Rt	8	3	13	Odpoczyń téj nocy: a gdy będzie rano, jeźli cię będzie chciał zatrzymać prawem bliskości, dobrze się rzecz stała, a jeźli on nie zechce, ja ciebie bez żadnéj wątpliwości przyjmę, żywie Pan. Śpij aż do zarania.
Ruth	Rt	8	3	14	A tak spała u nóg jego aż do odejścia nocy: wstała tedy pierwéj niż ludzie jeden drugiego poznać mogli, i rzekł Booz: Strzeż, aby kto nie wiedział, żeś tu przyszła.
Ruth	Rt	8	3	15	I znowu: Rozciągnij, pry, płaszcz twój, którym się odziewasz, trzymajże obiema rękoma. Która gdy rozciągnęła i trzymała, namierzył sześć korcy jęczmienia, i włożył na nię: które niosąc weszła do miasta,
Ruth	Rt	8	3	16	I przyszła do świekry swojéj, która jéj rzekła: Cóżeś sprawiła, córko? I powiedziała jéj wszystko, co jéj uczynił człowiek.
Ruth	Rt	8	3	17	I rzekła: Oto sześć korcy jęczmienia dał mi, i rzekł: Nie chcę, abyś się próżno wróciła do świekry swojéj.
Ruth	Rt	8	3	18	I rzekła Noemi: Poczekaj, córko, aż ujrzemy, co za koniec rzecz będzie miała; boć nie przestanie człowiek, aż spełni, co mówił.
Ruth	Rt	8	4	1	Szedł tedy Booz do bramy i siadł tam. A gdy ujrzał powinowatego, o którym pierwéj mowa była, mimo idącego, rzekł do niego: Zstąp trochę a siądź tu, pomieniwszy go imieniem jego. Który zstąpił i usiadł.
Ruth	Rt	8	4	2	A Booz wziąwszy dziesiąci mężów z starszych miasta, rzekł do nich: Siądźcie tu.
Ruth	Rt	8	4	3	A gdy oni siedli, rzekł do powinowatego: Część pola brata naszego Elimelecha przeda Noemi, która się wróciła z kraju Moabitskiego:
Ruth	Rt	8	4	4	Com chciał, abyś słyszał, i żebym ci powiedział przed wszystkimi siedzącymi i starszymi z ludu mego: jeźli chcesz otrzymać prawem bliskości: kup a otrzymaj: a jeźlić się nie podoba, i to samo mi powiedz, abym wiedział, cobym miał czynić; bo niemasz żadnego bliskiego, wyjąwszy ciebie, któryś pierwszym, a mnie, którym jest wtóry. A on powiedział: Ja pole kupię.
Ruth	Rt	8	4	5	Któremu rzekł Booz: Kiedy kupisz pole z ręki niewiasty, Ruth téż Moabitkę, która była żoną zmarłego, masz pojąć: abyś wzbudził imię bliskiego twego w dziedzictwie jego.
Ruth	Rt	8	4	6	Który odpowiedział: Odstępuję prawa bliskości; bo potomstwa domu mego gładzić nie mam. Ty używaj przywileju mego, którego ja rad zeznawam, że nie mam.
Ruth	Rt	8	4	7	A ten był obyczaj zdawna w Izraelu między powinnymi, że, jeźli kiedy jeden drugiemu swego prawa ustępował, aby ustępowanie było ważne, zzuwał człowiek trzewik swój i dawał go bliskiemu swemu; to było świadectwo ustępowania w Izraelu.
Ruth	Rt	8	4	8	Rzekł tedy Booz bliskiemu swemu: Zdejmijże trzewik twój. Który wnet zdjął z nogi swojéj.
Ruth	Rt	8	4	9	A on starszym i wszemu ludowi: Wy dziś, pry, jesteście świadkami, żem otrzymał wszystko, co było Elimelechowe i Chelionowe i Mahalonowe, za powzdaniem Noemi.
Ruth	Rt	8	4	10	I Ruth Moabitkę, żonę Mahalon, wziąłem w małżeństwo, abych wzbudził imię zmarłego w dziedzictwie jego, aby imię jego z domu jego i z braciéj i z ludu nie zginęło. Wy mówię, jesteście téj rzeczy świadkami.
Ruth	Rt	8	4	11	Odpowiedział wszystek lud, który był w bramie i starsi: My jesteśmy świadkami: Niech uczyni Pan tę niewiastę, która wstępuje do domu twego, jako Rachel i Lią, które zbudowały dom Izraelów: aby była przykładem cnoty w Ephrata, a miała sławne imię w Bethlehem.
Ruth	Rt	8	4	12	A niech będzie dom twój, jako dom Phares, którego Thamar porodziła Judowi, z nasienia, któreć Pan da z tej białéjgłowy.
Ruth	Rt	8	4	13	Wziął tedy Booz Ruth i pojął za żonę, i wszedł do niéj: i dał jéj Pan, że poczęła i porodziła syna.
Ruth	Rt	8	4	14	I rzekły niewiasty do Noemi: Błogosławiony Pan, który nie dopuścił, żeby ustał potomek domu twego, i żeby imię jego było mianowane w Izraelu.
Ruth	Rt	8	4	15	I miałabyś, ktoby cieszył duszę twoję, a żywił starość; bo z niewiastki twojéj urodził się, która cię miłuje: i jestci daleko lepsza, niż gdybyś miała siedmi synów.
Ruth	Rt	8	4	16	Wziąwszy tedy Noemi dziecię, położyła je na łonie swojem, i mamki i piastunki urząd odprawowała.
Ruth	Rt	8	4	17	A sąsiadki radując się z nią i mówiąc: Urodził się syn Noemi: nazwały imię jego Obed: tenci jest ojciec Izai, ojca Dawidowego.
Ruth	Rt	8	4	18	Te są rodzaje Phares: Phares zrodził Ezron,
Ruth	Rt	8	4	19	Ezron zrodził Aram, Aram zrodził Aminadab,
Ruth	Rt	8	4	20	Aminadab zrodził Nahasson, Nahasson zrodził Salmon,
Ruth	Rt	8	4	21	Salmon zrodził Booz, Booz zrodził Obed,
Ruth	Rt	8	4	22	Obed zrodził Izai a Izai zrodził Dawida. Przypisy
1 Samuel	1 Sm	9	1	1	Był mąż jeden z Ramathaim Sophim, z góry Ephraim, a imię jego Elkana, syn Jeroham, syna Eliu, syna Thohu, syna Suph, Ephratejczyk.
1 Samuel	1 Sm	9	1	2	I miał dwie żony, imię jednéj Anna, a imię drugiéj Phenenna. I miała Phenenna syny; ale Anna nie miała dziatek.
1 Samuel	1 Sm	9	1	3	I chadzał on mąż z miasta swego na dni ustawione, aby się kłamał i ofiarował Panu zastępów, do Sylo. A tam byli dwaj synowie Heli, Ophni i Phinees, kapłani Pańscy.
1 Samuel	1 Sm	9	1	4	Przyszedł tedy dzień, i ofiarował Elkana, i dał Phenennie żonie swéj i wszystkim synom jéj i córkom części:
1 Samuel	1 Sm	9	1	5	A Annie dał część jednę smutny; bo Annę miłował: ale Pan zamknął był żywot jéj.
1 Samuel	1 Sm	9	1	6	Trapiła ją téż przeciwnica jéj i bardzo frasowała, tak bardzo, że urągała, iż Pan zamknął żywot jéj.
1 Samuel	1 Sm	9	1	7	I tak czynił na każdy rok, kiedy, gdy czas nadszedł, chodzili do kościoła Pańskiego: i tak ją draźniła, a ona płakała, i nie jadła.
1 Samuel	1 Sm	9	1	8	Rzekł tedy jéj Elkana, mąż jéj: Anno, czemu płaczesz? a przecz nie jesz? a przez co się frasuje serce twoje? azam ja nie lepszy tobie, niźli dziesięć synów?
1 Samuel	1 Sm	9	1	9	I wstała Anna najadłszy się i napiwszy w Sylo. A gdy Heli kapłan siedział na stołku przede drzwiami kościoła Pańskiego,
1 Samuel	1 Sm	9	1	10	Będąc Anna gorzkiego serca, modliła się do Pana, płacząc hojnie:
1 Samuel	1 Sm	9	1	11	I ślubiła ślub mówiąc: Panie zastępów, jeźli wejrzawszy wejrzysz na utrapienie służebnice twojéj, a wspomnisz na mię, a nie zapamiętasz służebnice twojéj, a dasz słudze twojéj płeć męzką, dam go Panu przez wszystkie dni żywota jego, a brzytwa nie postoi na głowie jego.
1 Samuel	1 Sm	9	1	12	I stało się, gdy ona przedłużała modlitwy przed Panem, że Heli przypatrował się ustom jéj.
1 Samuel	1 Sm	9	1	13	Ale Anna mówiła w sercu swojem, a tylko się usta jej ruszały, ale głosu jéj zgoła słychać nie było: mniemał tedy Heli, żeby pijana była.
1 Samuel	1 Sm	9	1	14	I rzekł jéj: Dokądże pijaną będziesz? wytrzeźw się trochę od wina, któremeś się upiła.
1 Samuel	1 Sm	9	1	15	Odpowiedziała Anna: Nie, pry, panie mój; bom ja niewiasta jest bardzo nieszczęsna, a wina i wszelakiéj rzeczy, która upoić może, nie piłam, alem wylała duszę moję przed oczyma Pańskiemi.
1 Samuel	1 Sm	9	1	16	Nie rozumiéj o słudze twojéj, jako o jednej z córek Belial; bo z wielkości boleści i z frasunku mego mówiłam aż dotąd.
1 Samuel	1 Sm	9	1	17	Rzekł tedy Heli: Idź w pokoju, a Bóg Izrael niech ci da prośbę twoję, o którąś go prosiła.
1 Samuel	1 Sm	9	1	18	A ona rzekła: Oby nalazła służebnica twoja łaskę w oczach twoich. I poszła niewiasta w drogę swoję, i jadła, a twarz jéj już się więcej różno nie odmieniała.
1 Samuel	1 Sm	9	1	19	I wstali rano i pokłonili się przed Panem, i wrócili się, i przyszli do domu swego do Ramatha. I poznał Elkana Annę, żonę swoję, i wspomniał na nię Pan.
1 Samuel	1 Sm	9	1	20	I stało się po obrocie dni, poczęła Anna, i porodziła syna i nazwała imię jego Samuel: przeto, iż go u Pana żądała.
1 Samuel	1 Sm	9	1	21	I szedł mąż jej Elkana i wszystek dom jego, aby ofiarował Panu ofiarę uroczystą, i ślub swój.
1 Samuel	1 Sm	9	1	22	Lecz Anna nie szła; bo mówiła mężowi swemu: Nie pójdę, aż się ostawi dziecię i zawiodę je, że się ukaże przed obliczem Pańskiem, i zostanie tam ustawicznie.
1 Samuel	1 Sm	9	1	23	I rzekł jéj Elkana mąż jéj: Czyń, coć się zda dobrego, a zostań, aż je ostawisz: a proszę, aby Pan wypełnił słowo swoje. A tak została niewiasta i karmiła piersiami syna swego, aż go odsadziła od mleka.
1 Samuel	1 Sm	9	1	24	I przywiodła go z sobą, gdy go ostawiła ze trzema cielcami, i ze trzema korcami mąki, i z garncem wina, i przywiodła go do domu Pańskiego do Sylo. A było dziecię jeszcze malutkie.
1 Samuel	1 Sm	9	1	25	I ofiarowali cielca, i przywiedli dziecię do Heli.
1 Samuel	1 Sm	9	1	26	I rzekła Anna: Proszę, mój panie, żywie dusza twoja, panie: jamci to ona niewiasta, któram stała przed tobą tu modląc się Panu.
1 Samuel	1 Sm	9	1	27	O tom dziecię prosiła, i dał mi Pan prośbę moję, któréjem u niego prosiła.
1 Samuel	1 Sm	9	1	28	Przetóż i ja pożyczyłam go Panu na wszystkie dni, których będzie pożyczony Panu. I pokłonili się tam Panu. I Anna modliła się i rzekła:
1 Samuel	1 Sm	9	2	1	Rozradowało się serce moje w Panu, i podniósł się róg mój w Bogu moim: rozszerzyły się usta moje nad nieprzyjacioły mymi; bom się uweseliła w zbawieniu twojem.
1 Samuel	1 Sm	9	2	2	Niemasz świętego jako jest Pan; bo niemasz inszego oprócz ciebie, i niemasz mocnego jako Bóg nasz.
1 Samuel	1 Sm	9	2	3	Nie przyczyniajcie mówić wyniosłych rzeczy, chlubiąc się: niech odstąpią od ust waszych stare; albowiem Bóg umiejętności Pan jest, a jemu się gotują myśli.
1 Samuel	1 Sm	9	2	4	Łuk mocarzów zwyciężon jest, a niemocni są mocą przepasani.
1 Samuel	1 Sm	9	2	5	Nasyceni pierwéj, za chleb się najmowali: a głodni są nasyceni: aż niepłodna porodziła wielu, a która miała wiele synów, zemdlała.
1 Samuel	1 Sm	9	2	6	Pan umarza i ożywia, dowodzi do piekła i odwodzi.
1 Samuel	1 Sm	9	2	7	Pan ubogiego czyni i zbogaca, poniża i podwyższa.
1 Samuel	1 Sm	9	2	8	Wzbudza z prochu nędznego, a z gnoju podnosi ubogiego, aby siedział z książęty, a stolicę chwały trzymał; albowiem Pańskie są zawiasy ziemie, i na nich świat założył.
1 Samuel	1 Sm	9	2	9	Nogi świętych swoich zachowa, a niezbożnicy umilkną w ciemnościach; bo nie w sile swojéj będzie się zmacniał mąż.
1 Samuel	1 Sm	9	2	10	Pana bać się będą przeciwnicy jego, a nad nimi będzie grzmiał w niebie: Pan będzie sądził granice ziemie i da panowanie królowi swemu, i wywyższy róg Chrystusa swojego.
1 Samuel	1 Sm	9	2	11	I odszedł Elkana do Ramatha, do domu swego: a dziecię było sługą przed oczyma Pana, przed obliczem Heli kapłana.
1 Samuel	1 Sm	9	2	12	Lecz synowie Heli, synowie Belial, nie znający Pana,
1 Samuel	1 Sm	9	2	13	Ani urzędu kapłańskiego do ludu: ale ktokolwiek ofiarował ofiarę, przychodził sługa kapłański, gdy wrzało mięso, i mający widełki o trzech zębach w ręce swojéj,
1 Samuel	1 Sm	9	2	14	I wpuszczał je w kocieł, albo w kociełek, albo w garniec, albo w panewkę: i wszystko, co widełkami podniósł, brał sobie kapłan. Tak czynili wszystkiemu Izraelowi, przychodzącym do Sylo.
1 Samuel	1 Sm	9	2	15	Jeszcze niźli łój palono, przychodził sługa kapłański i mawiał ofiarującemu: Daj mi mięsa, że uwarzę kapłanowi; bo nie wezmę od ciebie mięsa warzonego, ale surowe.
1 Samuel	1 Sm	9	2	16	I mówił mu ofiarujący: Niechaj pierwéj spalą łój według obyczaju dzisiaj, a weź sobie, cokolwiek pragnie dusza twoja: który odpowiadając mówił mu: Żadną miarą, teraz bowiem dasz, inaczej gwałtem wezmę.
1 Samuel	1 Sm	9	2	17	I był grzech bardzo wielki onych sług przed Panem: iż odtrącali ludzie od ofiary Pańskiéj.
1 Samuel	1 Sm	9	2	18	A Samuel posługował przed obliczem Pana, chłopiątko przepasane Ephod lnianym.
1 Samuel	1 Sm	9	2	19	A matka jego czyniła mu małą sukienkę, którą przynosiła pewnych dni, gdy przychodziła z mężem swoim, aby ofiarowała ofiarę uroczystą.
1 Samuel	1 Sm	9	2	20	I błogosławił Heli Elkanie i żonie jego i rzekł mu: Niech ci odda Pan nasienie z téj niewiasty, za pożyczek, któregoś użyczył Panu. I poszli na miejsce swoje.
1 Samuel	1 Sm	9	2	21	Potem nawiedził Pan Annę, i poczęła i porodziła trzech synów i dwie córki: a Samuel chłopiątko wsławiło się u Pana.
1 Samuel	1 Sm	9	2	22	Ale Heli był bardzo stary i słyszał wszystko, co czynili synowie jego wszystkiemu Izraelowi, i jako sypiali z niewiastami, które strzegły u drzwi przybytku.
1 Samuel	1 Sm	9	2	23	I rzekł im: Czemu czynicie rzeczy takowe, które ja słyszę, rzeczy bardzo złe, od wszystkiego ludu?
1 Samuel	1 Sm	9	2	24	Nie czyńcie, synowie moi; bo to nie dobra sława, którą ja słyszę, że przywodzicie lud Pański ku przestępstwu.
1 Samuel	1 Sm	9	2	25	Jeźli zgrzeszy mąż przeciw mężowi, może mu się Bóg dać ubłagać: ale jeźli mąż zgrzeszy przeciw Panu, kto się zań będzie modlił? I nie słuchali głosu ojca swego; bo je Pan chciał pobić.
1 Samuel	1 Sm	9	2	26	Lecz młodzieniaszek Samuel postępował i rósł, i podobał się tak Panu, jako i ludziom.
1 Samuel	1 Sm	9	2	27	I przyszedł mąż Boży do Heli, i rzekł do niego: To mówi Pan: Zażem się nie jawnie objawił domowi ojca twego, gdy byli w Egipcie w domu Pharaonowym?
1 Samuel	1 Sm	9	2	28	I obrałem go ze wszech pokoleń Izraelowych sobie za kapłana, żeby wstępował do ołtarza mego, i aby mi zapalał kadzidło, a nosił Ephod przedemną: i dałem domowi ojca twego wszystkie ofiary synów Izraelowych.
1 Samuel	1 Sm	9	2	29	Przeczżeście nogą odepchnęli ofiary moje i dary moje, którem rozkazał, aby ofiarowane były w kościele? a więcéjeś uczcił syny swoje niźli mnie, abyście jedli pierwociny wszystkich ofiar ludu mojego Izraelskiego.
1 Samuel	1 Sm	9	2	30	Przetóż mówi Pan, Bóg Izraelów: Mówiąc rzekłem, żeby dom twój i dom ojca twego służył przed oczyma mojemi aż na wieki. Ale teraz mówi Pan: Niech to daleko będzie odemnie, ale ktokolwiek mię wielbić będzie, wielbić go będę: a którzy mną gardzą, bezecni będą.
1 Samuel	1 Sm	9	2	31	Oto dni przychodzą, i odetnę ramię twoje, i ramię domu ojca twego, iż nie będzie starca w domu twoim.
1 Samuel	1 Sm	9	2	32	A będziesz patrzyć na przeciwnika twego w kościele, we wszem szczęściu Izraelowem: i nie będzie starca w domu twoim po wszystkie dni.
1 Samuel	1 Sm	9	2	33	Wszakże nie wykorzenię do końca męża z ciebie od ołtarza mego: ale aby ustały oczy twoje, i schła dusza twoja: a wielka część domu twego zemrze, gdy do lat męzkich przyjdzie.
1 Samuel	1 Sm	9	2	34	A toć będzie na znak, co przyjdzie na dwu synów twoich, Ophni i Phinees: dnia jednego obadwaj umrą.
1 Samuel	1 Sm	9	2	35	I wzbudzę sobie kapłana wiernego, który według serca mego i wedle dusze mojéj czynić będzie: i zbuduję mu dom wierny, i będzie chodził przed pomazańcem moim po wszystkie dni.
1 Samuel	1 Sm	9	2	36	A przyjdzie do tego, że, ktokolwiek pozostanie w domu twym, przyjdzie, aby się zań modlono, a żeby ofiarował pieniądz śrebrny i bochenek chleba, i rzekł: Przypuść mię, proszę, do jednéj części kapłańskiéj, abych jadł sztukę chleba.
1 Samuel	1 Sm	9	3	1	Lecz młodzieniaszek Samuel służył Panu przed Heli, a słowo Pańskie było drogie w one dni, nie było widzenia jawnego.
1 Samuel	1 Sm	9	3	2	Stało się tedy dnia niektórego: Heli leżał na miejscu swojem, a oczy jego zaćmiły się były, i nie mógł widzieć.
1 Samuel	1 Sm	9	3	3	Niż lampa Boża była zagaszona, Samuel spał w kościele Pańskim, gdzie była skrzynia Boża.
1 Samuel	1 Sm	9	3	4	I zawołał Pan Samuela, który odpowiadając rzekł: Owom ja.
1 Samuel	1 Sm	9	3	5	I bieżał do Heli, i rzekł: Owom ja; boś mię wołał. Który rzekł: Nie wołałem, wróć się, a śpij; i poszedł a spał.
1 Samuel	1 Sm	9	3	6	I przydał Pan znowu zawołać Samuela: a Samuel wstawszy szedł do Heli, i rzekł: Owom ja; boś mię wołał. Który odpowiedział: Nie wołałem cię, synu mój, wróć się, a śpij.
1 Samuel	1 Sm	9	3	7	A Samuel jeszcze nie znał Pana, ani mu była objawiona mowa Pańska.
1 Samuel	1 Sm	9	3	8	I przydał Pan i zawołał jeszcze Samuela trzecikroć: który wstawszy szedł do Heli,
1 Samuel	1 Sm	9	3	9	I rzekł: Owom ja; boś mię wołał. Dorozumiał się tedy Heli, iż Pan wołał młodzieńca, i rzekł do Samuela: Idź a śpij, a jeźli cię potem zawoła, rzeczesz: Mów Panie; bo słucha sługa twój. I szedł Samuel, a spał na miejscu swojem.
1 Samuel	1 Sm	9	3	10	I przyszedł Pan i stanął i zawołał, jako był zawołał powtóre: Samuel, Samuel! I rzekł Samuel: Mów Panie; bo słucha sługa twój.
1 Samuel	1 Sm	9	3	11	I rzekł Pan do Samuela: Oto ja czynię słowo w Izraelu, które ktokolwiek usłyszy, zabrzmią obie uszy jego.
1 Samuel	1 Sm	9	3	12	Dnia onego wzbudzę przeciw Heli wszystko, com mówił na dom jego: pocznę i wykonam.
1 Samuel	1 Sm	9	3	13	Bom mu odpowiedział, żem miał sądzić dom jego na wieki dla nieprawości: przeto iż wiedział, że nieprzystojnie czynili synowie jego, a nie karał ich.
1 Samuel	1 Sm	9	3	14	I dlatego przysiągłem domowi Heli, że się nie oczyści nieprawość domu jego ofiarami i darami aż na wieki.
1 Samuel	1 Sm	9	3	15	I spał Samuel aż do zarania, i otworzył drzwi domu Pańskiego. A Samuel bał sie oznajmić widzenia Heli.
1 Samuel	1 Sm	9	3	16	Wezwał tedy Heli Samuela, i rzekł: Samuelu, synu mój! Który odpowiadając, rzekł: Owom ja.
1 Samuel	1 Sm	9	3	17	I zapytał go: Co jest za mowa, którą mówił Pan do ciebie? proszę cię, nie taj przedemną: toć niechaj Bóg uczyni, i toć niech przyczyni, jeźli zataisz przedemną mowę ze wszystkich słów, któreć są rzeczone.
1 Samuel	1 Sm	9	3	18	Oznajmił mu tedy Samuel wszystkie mowy, i nie zataił przed nim. A on odpowiedział: Pan ci jest: co dobre jest w oczach jego, niechaj czyni.
1 Samuel	1 Sm	9	3	19	Ale Samuel rósł: a Pan był z nim, i nie upadło ze wszystkich słów jego na ziemię.
1 Samuel	1 Sm	9	3	20	I poznał wszystek Izrael od Dan aż do Bersabee, że Samuel był wierny prorok Pański.
1 Samuel	1 Sm	9	3	21	I przydał Pan, że się ukazał w Sylo; bo się był objawił Pan Samuelowi w Sylo według słowa Pańskiego. I ziściła się mowa Samuelowa wszemu Izraelowi.
1 Samuel	1 Sm	9	4	1	I stało się w one dni, że się zebrali Philistynowie na wojnę, i wyszedł Izrael przeciwko Philistynom ku bitwie, i położył się obozem u Kamienia pomocy. A Philistynowie przyciągnęli do Aphek.
1 Samuel	1 Sm	9	4	2	I zszykowali wojsko przeciw Izraelowi: a potkawszy się tył podał Izrael Philistynowi, i pobito w onem potkaniu wszędzie po polach, jako cztery tysiące mężów.
1 Samuel	1 Sm	9	4	3	I wrócił się lud do obozu, i rzekli starsi z Izrael: Przecz nas dziś Pan poraził przed Philistyny? Przynieśmy do siebie z Sylo skrzynię przymierza Pańskiego, a niech przyjdzie między nas, że nas wybawi z ręki nieprzyjaciół naszych.
1 Samuel	1 Sm	9	4	4	Posłał tedy lud do Sylo, i wzięli ztamtąd skrzynię przymierza Pana zastępów, siedzącego na Cherubiniech: a byli dwaj synowie Heli z skrzynią przymierza Bożego, Ophni i Phinees.
1 Samuel	1 Sm	9	4	5	A gdy przyszła skrzynia przymierza Pańskiego do obozu, krzyczał wszystek Izrael głosem wielkim, i rozlegało się po ziemi.
1 Samuel	1 Sm	9	4	6	I usłyszeli Philistynowie głos wołania, i rzekli: Co to za głos krzyku wielkiego w obozie Hebrejskim? i dowiedzieli się, że skrzynia Pańska przyszła do obozu.
1 Samuel	1 Sm	9	4	7	I zlękli się Philistynowie, rzekąc: Przyszedł Bóg do obozu: i wzdychali, mówiąc:
1 Samuel	1 Sm	9	4	8	Biadaż nam; bo nie była taka radość wczora i dziś trzeci dzień. Biada nam! Kto nas wybawi z ręki tych bogów wysokich? ci są bogowie, którzy porazili Egipt wszelką plagą na puszczy.
1 Samuel	1 Sm	9	4	9	Umacniajcie się, a bądźcie mężami, Philistynowie! abyście nie służyli Hebrejczykom, jako i oni wam służyli. Umacniajcie się, a bijcie się.
1 Samuel	1 Sm	9	4	10	Zwiedli tedy bitwę Philistynowie, i porażon Izrael, i uciekł każdy do namiotu swego: i była porażka bardzo wielka, i poległo z Izraela trzydzieści tysięcy pieszych.
1 Samuel	1 Sm	9	4	11	I skrzynię Bożą wzięto, i dwaj synowie Heli umarli, Ophni i Phinees.
1 Samuel	1 Sm	9	4	12	A bieżąc mąż z Benjamin z wojska, przyszedł do Sylo w on dzień, rozdarłszy szatę, a prochem głowę posypawszy.
1 Samuel	1 Sm	9	4	13	A gdy on przyszedł. Heli siedział na stołku patrząc ku drodze; bo się serce jego lękało o skrzynię Bożą: a on mąż, skoro wszedł, powiedział miastu, i płakało wszystko miasto.
1 Samuel	1 Sm	9	4	14	I usłyszał Heli głos wołania, i rzekł: Co to za głos tej trwogi? A on pośpieszył się i przyszedł, i oznajmił Heli.
1 Samuel	1 Sm	9	4	15	Lecz Heli już miał dziewięćdziesiąt i ośm lat, i oczy jego zaćmiły się były, i nie mógł dojrzeć.
1 Samuel	1 Sm	9	4	16	I rzekł do Heli: Jam jest, którym przyszedł z bitwy, i jam, którym dziś uciekł z wojska. Któremu on rzekł: Cóż się stało, synu mój?
1 Samuel	1 Sm	9	4	17	Odpowiadając on, który oznajmiał: Uciekł, pry, Izrael przed Phihstynami, i stał się wielki upadek w ludu: nadto i dwaj synowie twoi umarli, Ophnii i Phinees, i skrzynia Boża wzięta jest.
1 Samuel	1 Sm	9	4	18	A gdy on pomienił skrzynię Bożą, spadł z stołka nazad u drzwi, i złamawszy szyję umarł; bo był człowiek stary i letni. A on sądził Izraela czterdzieści lat.
1 Samuel	1 Sm	9	4	19	A niewiastka jego, żona Phineesa, była brzemienną i bliską porodzenia: i usłyszawszy nowinę, że wzięta skrzynia Boża, a iż umarł świekier jéj, i mąż jéj, nachyliła się i porodziła; bo przypadły na nię bole nagłe.
1 Samuel	1 Sm	9	4	20	A w samym momencie śmierci jéj, rzekły, które stały około niéj: Nie bój się; boś urodziła syna. Która nie odpowiedziała im, ani obaczyła.
1 Samuel	1 Sm	9	4	21	I nazwała dziecię Ichabod, mówiąc: Odjęta jest chwała od Izraela; bo wzięta jest skrzynia Boża, i dla świekra swego, i dla męża swego:
1 Samuel	1 Sm	9	4	22	I rzekła: Odjęta jest chwała od Izraela, dlatego że wzięta jest skrzynia Boża.
1 Samuel	1 Sm	9	5	1	Lecz Philistynowie wzięli skrzynię Bożą, i zanieśli ją od kamienia pomocy do Azotu.
1 Samuel	1 Sm	9	5	2	A Philistynowie wzięli skrzynię Bożą, i wnieśli ją do Zboru Dagon, i postawili ją podle Dagona.
1 Samuel	1 Sm	9	5	3	A gdy na świtaniu wstali Azotczanie nazajutrz, oto Dagon leżał twarzą na ziemi przed skrzynią Pańską, i podnieśli Dagona i postawili go zaś na miejsce jego.
1 Samuel	1 Sm	9	5	4	I zasię rano nazajutrz wstawszy, naleźli Dagona leżącego twarzą swą na ziemi przed skrzynią Pańską: a głowa Dagonowa i obie dłonie rąk jego ucięte były na progu:
1 Samuel	1 Sm	9	5	5	A Dagona samego tułów został, a był na swem miejscu. Dla téj przyczyny ofiarownicy Dagon, i wszyscy, którzy wchodzą do Zboru jego, nie depczą na próg Dagon w Azocie, aż do dnia dzisiejszego.
1 Samuel	1 Sm	9	5	6	Lecz ręka Pańska obciążyła się nad Azotczykami i gubił je: i zaraził na tajemnem miejscu zadnice Azota i granice jego. I wykipiały wsi i pola w pośrodku onéj krainy, i narodziło się myszy, i stało się wielkie zamieszanie śmierci wielkiéj w mieście.
1 Samuel	1 Sm	9	5	7	A widząc mężowie Azotczykowie takową plagę, rzekli: Niech nie mieszka u nas skrzynia Boga Izraelskiego; bo twarda jest ręka jego na nas, i na Dagona, Boga naszego.
1 Samuel	1 Sm	9	5	8	A posławszy zebrali wszystkie książęta Philistyńskie do siebie, i rzekli: Co mamy czynić z skrzynią Boga Izrael owego? I odpowiedzieli Gethejczykowie: Niech obwożą w koło skrzynię Boga Izraelskiego. I obwozili wkoło skrzynię Boga Izraelskiego.
1 Samuel	1 Sm	9	5	9	A gdy ją oni obwozili, stawała się ręka Pańska w każdem mieście porażki bardzo wielkiéj, i zarażała męże każdego miasta, od małego aż do większego, i gniły wychodzące zadnie jelita ich. I naradzili się Gethejczycy i poczynili sobie siedzenia skórzane.
1 Samuel	1 Sm	9	5	10	Posłali tedy skrzynię Bożą do Akkarona: a gdy przyszła skrzynia Boża do Akkaron, zawołali Akkarończycy, mówiąc: Przywieźli do nas skrzynię Boga Izraelskiego, aby nas pobiła i lud nasz.
1 Samuel	1 Sm	9	5	11	Posłali tedy i zebrali wszystkie książęta Philistyńskie, którzy rzekli: Puśćcie skrzynię Boga Izraelowego, a niech się wróci na miejsce swoje, a niechaj nas nie zabija i z ludem naszym.
1 Samuel	1 Sm	9	5	12	Bo był strach śmierci w każdem mieście, i bardzo ciężka ręka Boża. Mężowie téż, którzy nie pomarli, zarażeni bywali na tajemnem miejscu zadnice: i wstępował krzyk każdego miasta do nieba.
1 Samuel	1 Sm	9	6	1	Była tedy skrzynia Pańska w ziemi Philistyńskiéj siedm miesięcy.
1 Samuel	1 Sm	9	6	2	I przyzwali Philistynowie ofiarowników i wieszczków, mówiąc: Co uczynimy z skrzynią Pańską? Ukażcie nam, jako ją odesłać mamy na miejsce jéj. Którzy powiedzieli:
1 Samuel	1 Sm	9	6	3	Jeźli odsyłacie skrzynię Boga Izraelowego, nie odsyłajcież jej próżnéj, ale coście winni, oddajcie jéj za grzech, a tedy będziecie uzdrowieni: i dowiecie się, przecz nie odstępuje ręka jego od was.
1 Samuel	1 Sm	9	6	4	Którzy rzekli: A cóż jest, co jéj za występek oddać mamy? I odpowiedzieli oni:
1 Samuel	1 Sm	9	6	5	Według liczby powiatów Philistyńskich, pięć zadnic złotych sprawicie, i pięć myszy złotych: bo jedna plaga była na was wszystkie i na książęta wasze. I uczynicie podobieństwa zadnic waszych i podobieństwa myszy, które pokaziły ziemię waszę, i dacie Bogu Izraelowemu chwałę: aza snadź odejmie rękę swoję od was, i od bogów waszych, i od ziemie waszéj.
1 Samuel	1 Sm	9	6	6	Czemu ociążacie serca wasze, jako ociążał Egipt i Pharao serce swoje? Aza nie potem jako skarany jest, dopiero wypuścił je, i wyszli?
1 Samuel	1 Sm	9	6	7	Teraz tedy porwijcie i uczyńcie wóz jeden nowy, a dwie krowy ocielone, na które nie kładziono jarzma, zaprzężcie do woza, a cielęta ich pozawierajcie doma.
1 Samuel	1 Sm	9	6	8	I weźmiecie skrzynię Pańską, i wstawicie na wóz, i sztuki złote, któreście mu oddali za grzech, wkładziecie w skrzynkę na boku jéj, a puśćcie ją, że pójdzie.
1 Samuel	1 Sm	9	6	9	I patrzyć będziecie, jeźli drogą granic swych pójdzie ku Bethsames, on nam to wielkie złe uczynił: lecz jeźli nie, poznamy, że nie jego ręka dotknęła nas, ale się z przygody stało.
1 Samuel	1 Sm	9	6	10	Uczynili tedy tym sposobem: a wziąwszy dwie krowy, które karmiły cielęta, zaprzęgli je w wóz, a cielęta ich zamknęli doma.
1 Samuel	1 Sm	9	6	11	I wstawili skrzynię Bożą na wóz i skrzynkę, która miała myszy złote i podobieństwa zadnic.
1 Samuel	1 Sm	9	6	12	Poszły tedy krowy prosto drogą, która bieży ku Bethsames, a szły jedną drogą, bieżąc a rycząc, a nie zstąpiły ani w prawo ani w lewo: lecz i książęta Philistyńskie szły za niemi aż do granic Bethsames.
1 Samuel	1 Sm	9	6	13	A Bethsamczycy żęli pszenicę na dolinie: a podniósłszy oczy swe ujrzeli skrzynię i uradowali się ujrzawszy.
1 Samuel	1 Sm	9	6	14	A wóz przyszedł na pole Jozuego Bethsamity i tam stanął. A kamień tam był wielki: i zrąbali drwa wozu i włożyli krowy na nie, całopalenie Panu.
1 Samuel	1 Sm	9	6	15	A Lewitowie zstawili skrzynię Bożą i skrzynkę, która była przy niéj, w któréj były sztuki złote, i postawili na kamieniu wielkim: a mężowie Bethsamitowie ofiarowali całopalenie, i ofiarowali ofiary Panu dnia onego.
1 Samuel	1 Sm	9	6	16	A pięć książąt Philistyńskich patrzyli i wrócili się do Akkaron tego dnia.
1 Samuel	1 Sm	9	6	17	I te są zadnice złote, które oddali Philistynowie za grzech Panu: Azot jednę, Gaza jednę, Aszkalon jednę, Geth jednę, Akkaron jednę.
1 Samuel	1 Sm	9	6	18	I myszy złote według liczby miast Philistyńskich piąci powiatów, od miasta murowanego, aż do wsi, która bez muru była, i aż do Abel wielkiego, na którym położyli skrzynię Pańską, która była aż do onego dnia na polu Jozuego Bethsamitczyka.
1 Samuel	1 Sm	9	6	19	A pobił Pan z mężów Bethsamitczyków, przeto, że widzieli skrzynię Pańską, i pobił z ludu siedmdziesiąt mężów, i pięćdziesiąt tysięcy pospólstwa, i płakał lud dlatego, że Pan poraził pospólstwo porażką wielką.
1 Samuel	1 Sm	9	6	20	I rzekli mężowie Bethsamitczyków: Któż się będzie mógł ostać przed oczyma Pana, Boga świętego tego?
1 Samuel	1 Sm	9	6	21	I do kogóż pójdzie od nas? i posłali posły do obywatelów Karyathyarym, mówiąc: Odwiedli Philistynowie skrzynię Pańską, zstąpcie a odwieźcie ją do siebie.
1 Samuel	1 Sm	9	7	1	Przyszli tedy mężowie Karyathyarym, i odwieźli skrzynię Pańską i wnieśli ją do domu Aminadab w Gabaa: a Eleazara, syna jego, poświęcili, aby strzegł skrzynię Pańską.
1 Samuel	1 Sm	9	7	2	I stało się, od którego dnia była skrzynia Pańska w Karyathyarym, [0274]minęło dni wiele; (bo już był rok dwudziesty), i odpoczynął wszystek dom Izraelów za Panem.
1 Samuel	1 Sm	9	7	3	Rzeki tedy Samuel do wszystkiego domu Izraelowego, mówiąc: Jeźli się ze wszystkiego serca waszego nawracacie do Pana, wyrzućcież bogi cudze z pośrodku was, Baalim i Astaroth, a przygotujcie serca wasze Panu, a służcie jemu samemu: a wyrwie was z ręki Philistynów.
1 Samuel	1 Sm	9	7	4	Odrzucili tedy synowie Izraelowi Baalim i Astaroth, i służyli Panu swemu.
1 Samuel	1 Sm	9	7	5	I rzekł Samuel: Zgromadźcie wszystkiego Izraela do Masphath, że się będę modlił za was do Pana.
1 Samuel	1 Sm	9	7	6	I zeszli się do Masphath, i czerpali wodę i wylewali przed oczyma Pańskiemi, i pościli dnia onego i mówili tam; Zgrzeszyliśmy Panu. I sądził Samuel syny Izraelowe w Masphath.
1 Samuel	1 Sm	9	7	7	I usłyszeli Philistynowie, że się zgromadzili synowie Izraelowi w Masphath, i przyjechały książęta Philistyńskie do Izraela. Co gdy usłyszeli synowie Izraelowi, zlękli się przed Philistynami.
1 Samuel	1 Sm	9	7	8	I rzekli do Samuela: Nie przestawaj za nami wołać do Pana, Boga naszego, aby nas wybawił z ręki Philistynów.
1 Samuel	1 Sm	9	7	9	I wziął Samuel jagnię ssące jedno i ofiarował je całopalenie zupełne Panu: i wołał Samuel do Pana za Izraelem, i wysłuchał go Pan.
1 Samuel	1 Sm	9	7	10	I stało się, gdy Samuel ofiarował całopalenie, że Phihstynowie potkali się z Izraelem: i zagrzmiał Pan grzmotem wielkim dnia onego nad Philistynami, i przestraszył je, i porażeni są od oblicza Izrael.
1 Samuel	1 Sm	9	7	11	A wyszedłszy mężowie Izraelowi z Masphath, gonili Philistyny, i bili je aż do miejsca, które było pod Bethchar.
1 Samuel	1 Sm	9	7	12	Wziął tedy Samuel kamień jeden i postawił go między Masphath a między Sen i nazwał imię miejsca onego kamień pomocy, i rzekł: Aż póty pomagał nam Pan.
1 Samuel	1 Sm	9	7	13	I uniżeni są Philistynowie, ani przydali więcéj, żeby przyjeżdżali na granice Izraelskie: i stała się ręka Pańska na Philistyny po wszystkie dni Samuelowe.
1 Samuel	1 Sm	9	7	14	I przywrócone są miasta Izraelowi, które byli wzięli Philistynowie, od Izraela od Akkaron aż do Geth, i do granice ich: i wyswobodził Izrael z ręki Philistynów, i był pokój między Izraelem i Amorrejczykiem.
1 Samuel	1 Sm	9	7	15	I sądził téż Samuel Izraela po wszystkie dni żywota swego.
1 Samuel	1 Sm	9	7	16	I chodził na każdy rok, obchodząc Bethel i Galgala i Masphath, i sądził Izraela na pomienionych miejscach.
1 Samuel	1 Sm	9	7	17	I wracał się do Ramatha; bo tam był dom jego, i tam sądził Izraela: zbudował téż tam ołtarz Panu.
1 Samuel	1 Sm	9	8	1	I stało się, gdy się zstarzał Samuel, postanowił syny swe sędziami nad Izraelem.
1 Samuel	1 Sm	9	8	2	A imię syna jego pierworodnego było Joel, a imię wtórego Abia, sędziów w Bersabee.
1 Samuel	1 Sm	9	8	3	I nie chodzili synowie jego drogami jego: ale się udali za łakomstwem i brali dary i sąd wywracali.
1 Samuel	1 Sm	9	8	4	Przeto zebrawszy się wszyscy starsi Izraelowi, przyszli do Samuela do Ramatha.
1 Samuel	1 Sm	9	8	5	I rzekli mu: Otoś się ty zstarzał, a synowie twoi nie chodzą drogami twojemi: postanów nam króla, aby nas sądził, jako i wszystkie narody mają.
1 Samuel	1 Sm	9	8	6	Nie podobała się mowa w oczach Samuela, przeto że mówili: Daj nam króla, aby nas sądził; i modlił się Samuel do Pana.
1 Samuel	1 Sm	9	8	7	I rzekł Pan do Samuela: Słuchaj głosu ludu we wszystkiem, o coć mówią; boć nie ciebie odrzucili, ale mnie, żebych nie królował nad nimi.
1 Samuel	1 Sm	9	8	8	Według wszystkich uczynków swych, które czynili ode dnia, któregom je wywiódł z Egiptu, aż do dnia tego: jako mnie opuszczali, i służyli bogom cudzym, takżeć i tobie czynią.
1 Samuel	1 Sm	9	8	9	Teraz tedy słuchaj głosu ich, a wszakże oświadcz się przed nimi, a opowiedz im prawo króla, który ma królować nad nimi.
1 Samuel	1 Sm	9	8	10	Rzekł tedy Samuel wszystkie słowa Pańskie do ludu, który był prosił króla u niego,
1 Samuel	1 Sm	9	8	11	I rzekł: To będzie prawo króla, który ma panować nad wami: Syny wasze brać będzie, i postawi je na woziech swych, i uczyni sobie jezdne, i którzy mają biegać przed poczwórnemi jego,
1 Samuel	1 Sm	9	8	12	I poczyni sobie tysiączniki setniki, i oracze ról swoich, i żeńce zboża, i rzemieślniki zbroi i wozów swoich.
1 Samuel	1 Sm	9	8	13	Córki téż wasze uczyni sobie aptekarki i kucharki i piekarki.
1 Samuel	1 Sm	9	8	14	Pola téż wasze i winnice i oliwnice co najlepsze weźmie, i rozda sługom swoim.
1 Samuel	1 Sm	9	8	15	Ale i ze zboża waszego, i z dochodów winnic dziesięcinę brać będzie, aby dał rzezańcom i służebnikom swoim:
1 Samuel	1 Sm	9	8	16	Sługi takież wasze i służebnice i młodzieńce co lepsze, i osły brać będzie, i obróci na robotę swoję.
1 Samuel	1 Sm	9	8	17	Z trzód téż waszych będzie brał dziesięcinę, a wy będziecie mu niewolnikami.
1 Samuel	1 Sm	9	8	18	I będziecie wołać w on dzień przed obliczem króla waszego, któregoście sobie obrali: a nie wysłucha was Pan dnia onego, żeście sobie prosili króla.
1 Samuel	1 Sm	9	8	19	A nie chciał lud usłuchać głosu Samuelowego, ale rzekli: Inaczéj nic: król bowiem będzie nad nami.
1 Samuel	1 Sm	9	8	20	A my téż będziemy jako wszystkie narody: a będzie nas król nasz sądził, i będzie wychodził przed nami, i będzie wiódł wojny nasze za nas.
1 Samuel	1 Sm	9	8	21	I słuchał Samuel wszystkich słów ludu, i mówił je w uszach Pańskich.
1 Samuel	1 Sm	9	8	22	I rzekł Pan do Samuela: Słuchaj głosu ich, a postanów nad nimi króla. I rzekł Samuel do mężów Izraelskich: Niech idzie każdy do miasta swego.
1 Samuel	1 Sm	9	9	1	I był mąż z pokolenia Benjaminowego imieniem Cys, syn Abiel, syna Seror, syna Bechorath, syna Aphia, syna męża Jemini, siłą duży.
1 Samuel	1 Sm	9	9	2	A miał syna imieniem Saula, wybornego i dobrego: i nie było męża z synów Izraelowych lepszego nadeń, od ramienia i wyżéj był wyższy niż wszystek lud.
1 Samuel	1 Sm	9	9	3	I zginęły były oślice Cys, ojca Saul, i rzekł Cys do Saula, syna swego: Weźmij z sobą jednego z służebników, a wstawszy idź i szukaj oślic. Którzy gdy przeszli przez górę Ephraim,
1 Samuel	1 Sm	9	9	4	I przez ziemię Salisa, a nie naleźli, przeszli téż przez ziemię Salim, a nie było ich: alić i przez ziemię Jeminego, i nie naleźli.
1 Samuel	1 Sm	9	9	5	A gdy przyszli do ziemie Suph, rzekł Saul do sługi, który był z nim: Pójdź, a wróćmy się, by snadź ojciec mój nie zaniechał oślic, a o nas się nie frasował.
1 Samuel	1 Sm	9	9	6	Który mu rzekł: Oto jest mąż Boży w tem mieście, człowiek zacny: wszystko, co on mówi, bez wątpliwości się stawa: teraz tedy pójdźmy tam, owo nam powie o drodze naszéj, dla którejeśmy przyszli.
1 Samuel	1 Sm	9	9	7	I rzekł Saul do sługi swego: Oto pójdziemy. Cóż poniesiemy do męża Bożego? chleba nie stało w taistrach naszych, a podarku nie mamy, którybyśmy dali człowiekowi Bożemu, ani czego inszego.
1 Samuel	1 Sm	9	9	8	Sługa zaś odpowiedział Saulowi i rzekł: Oto się nalazła w ręce mojéj czwarta część sykla śrebrnego, dajmy człowiekowi Bożemu, aby nam oznajmił drogę naszę.
1 Samuel	1 Sm	9	9	9	(Przedtem w Izraelu tak mawiał każdy, który szedł radzić się Boga: Przyjdźcie, a pójdziem do Widzącego; którego bowiem dziś prorokiem zowią, przedtem zwano Widzącym.)
1 Samuel	1 Sm	9	9	10	I rzekł Saul do sługi swego: Bardzo dobra mowa twoja, pójdź, idźma: i poszli do miasta, w którem był mąż Boży.
1 Samuel	1 Sm	9	9	11	A gdy wstępowali na górę miasta, naleźli dziewki wychodzące na czerpanie wody, i rzekli im: A jest tu Widzący?
1 Samuel	1 Sm	9	9	12	Które odpowiadając rzekły im: Tu jest, oto przed tobą, śpiesz się teraz; bo dziś przyszedł do miasta, dziś bowiem jest ofiara ludu na wyżynie.
1 Samuel	1 Sm	9	9	13	Wszedłszy do miasta, wnet go zastaniecie pierwéj, niż pójdzie jeść na wyżynę; lud bowiem jeść nie będzie, aż on przyjdzie: ponieważ on błogosławi ofierze, a zatem jedzą ci, którzy są wezwani. A tak teraz wstąpcie; bo go dziś najdziecie.
1 Samuel	1 Sm	9	9	14	I wstąpili do miasta: a gdy oni chodzili w pośrodku miasta, ukazał się Samuel wychodząc przeciwko im, aby wstąpił na wyżynę.
1 Samuel	1 Sm	9	9	15	A Pan objawił był ucho Samuelowe dzień przedtem, niźli Saul przyszedł, rzekąc:
1 Samuel	1 Sm	9	9	16	O téjże godzinie, o któréj teraz jest, jutro poślę do ciebie męża z ziemie Benjamin, i pomażesz go za wodza nad ludem moim Izraelskim: i wybawi lud mój z ręki Philistynów; bom wejrzał na lud mój, przyszło bowiem wołanie ich do mnie.
1 Samuel	1 Sm	9	9	17	A gdy Samuel wejrzał na Saula, rzekł mu Pan: Oto mąż, o którymem ci powiadał; ten będzie panował nad ludem moim.
1 Samuel	1 Sm	9	9	18	I przystąpił Saul do Samuela w pośrodku bramy i rzekł : Ukaż mi, proszę, gdzie jest dom Widzącego.
1 Samuel	1 Sm	9	9	19	I odpowiedział Samuel Saulowi, mówiąc: Jam jest widzący, idź przedemną na wyżynę, abyście jedli zemną dzisia, a rano cię odprawię: i wszystko, co jest w sercu twojem, oznajmię tobie.
1 Samuel	1 Sm	9	9	20	A o oślice, któreś dziś trzeci dzień stracił, nie frasuj się; bo się nalazły. A czyjeż będą co najlepsze rzeczy Izraelowe? Izali nie twoje, i wszystkiego domu ojca twego?
1 Samuel	1 Sm	9	9	21	A odpowiadając Saul, rzekł: Azam ja nie jest syn Jemini, z najmniejszego pokolenia Izraelowego, a ród mój najpodlejszy między wszystkimi domy pokolenia Benjamin? Przeczże tedy rzekłeś mi tę mowę?
1 Samuel	1 Sm	9	9	22	Wziąwszy tedy Samuel Saula i sługę jego, wwiódł je na salę, i dał im miejsce na przodku tych, którzy byli wezwani; bo ich było o trzydzieści mężów.
1 Samuel	1 Sm	9	9	23	I rzekł Samuel kucharzowi: Daj sztukę, którąm ci dał i rozkazał, żebyś odłożył osobno u siebie.
1 Samuel	1 Sm	9	9	24	I podniósł kucharz łopatkę i położył przed Saulem. I rzekł Samuel: Oto, co zostało, weźmij przed się, a jedz; bo umyślnie dla ciebie schowano, kiedym wezwał ludu. I jadł Saul z Samuelem dnia onego.
1 Samuel	1 Sm	9	9	25	I zeszli z wyżyny do miasta, i mówił z Saulem na sali: i posłał Saulowi na sali, i spał.
1 Samuel	1 Sm	9	9	26	A gdy rano wstali, i już dniało, wezwał Samuel Saula na sali, mówiąc: Wstań, i odprawię cię: i wstał Saul, i wyszli obaj, to jest on i Samuel.
1 Samuel	1 Sm	9	9	27	A gdy schodzili na końcu miasta, Samuel rzekł do Saula : Rzecz słudze, że pójdzie przed nami, i minie: a ty pozostań trochę, żeć opowiem słowo Pańskie.
1 Samuel	1 Sm	9	10	1	I wziął Samuel bańkę oliwy i wylał na głowę jego i pocałował go i rzekł: Oto cię Pan pomazał za książę nad dziedzictwem jego, i wyzwolisz lud jego z rąk nieprzyjaciół jego, którzy są około niego. A tenci znak, że cię Bóg za książę pomazał.
1 Samuel	1 Sm	9	10	2	Gdy odejdziesz dzisia odemnie, najdziesz dwu mężów u grobu Rachel, na granicy Benjamin w południe, i rzeką tobie: Nalazły się oślice, którycheś chodził szukać: a ojciec twój zaniechawszy oślic, troszczy się o was, i mówi: Cóż uczynię z strony syna mego?
1 Samuel	1 Sm	9	10	3	A gdy ztamtąd odejdziesz, i daléj zajdziesz, i przyjdziesz do dębu Thabor: potkają cię tam trzej mężowie idący do Boga do Bethel, jeden niosąc troje koźląt, a drugi trzy bochny chleba, a inny niosąc flaszę wina.
1 Samuel	1 Sm	9	10	4	A gdy cię pozdrowią, dadząć dwoje chleba, i weźmiesz z ręki ich.
1 Samuel	1 Sm	9	10	5	Potem przyjdziesz na pagórek Boży, kędy jest stanowisko Philistyńskie: a gdy tam wnidziesz do miasta, potkasz gromadę proroków zstępujących z wyżyny: a przed nimi arfa i bęben i piszczałka i lutnia, a oni prorokują.
1 Samuel	1 Sm	9	10	6	I przypadnie na cię Duch Pański, i będziesz prorokował z nimi i odmienisz się w męża innego.
1 Samuel	1 Sm	9	10	7	A tak, gdyć się ziszczą te wszystkie znaki: czyń, cokolwiek znajdzie ręka twoja; bo Pan jest z tobą.
1 Samuel	1 Sm	9	10	8	I znidziesz przedemną do Galgalu; (bo ja znidę do ciebie), abyś ofiarował obiatę i ofiary zapokojne: siedm dni poczekasz, aż przyjdę do ciebie, i ukażęć, co masz czynić.
1 Samuel	1 Sm	9	10	9	A tak gdy odwrócił ramię swe, aby odszedł od Samuela, odmienił mu Bóg serce insze, i spełniły się wszystkie znaki dnia onego.
1 Samuel	1 Sm	9	10	10	I przyszli na pagórek przerzeczony, alić oto gromada proroków przeciwko niemu: i przypadł nań Duch Pański, i prorokował między nimi.
1 Samuel	1 Sm	9	10	11	A widząc wszyscy, którzy go znali, wczora i dziś trzeci dzień, że był między prorokami i prorokował, rzekli jeden do drugiego: Cóż się to stało synowi Cys? Azaż i Saul między prorokami?
1 Samuel	1 Sm	9	10	12	I odpowiedział jeden drugiemu, rzekąc: A kto jest ojciec jego? I ztądże weszło w przypowieść: Azaż i Saul między proroki?
1 Samuel	1 Sm	9	10	13	I przestał prorokować i przyszedł na wyżynę.
1 Samuel	1 Sm	9	10	14	I rzekł stryj Saulów do niego i do sługi jego: Gdzieście chodzili? oni odpowiedzieli: Szukać oślic: których gdyśmy nie naleźli, przyszliśmy do Samuela.
1 Samuel	1 Sm	9	10	15	I rzekł mu stryj jego: Powiedz mi, coć mówił Samuel.
1 Samuel	1 Sm	9	10	16	A Saul rzekł do stryja swego: Powiedział nam, że się nalazły oślice. Lecz o mowie królestwa nie powiedział mu, którą mu Samuel mówił.
1 Samuel	1 Sm	9	10	17	Potem zezwał Samuel lud do Pana w Maspha,
1 Samuel	1 Sm	9	10	18	I rzekł do synów Izraelowych: To mówi Pan, Bóg Izraelów: Jam wywiódł Izraela z Egiptu i wyrwałem was z ręki Egiptyanów i z ręki wszystkich królów, którzy was trapili.
1 Samuel	1 Sm	9	10	19	A wyście dziś porzucili Boga waszego, który sam wybawił was ze wszego złego i z ucisków waszych, i rzekliście: Inaczéj nic, ale króla postanów nad nami. Teraz tedy stańcie przed Panem według pokoleni waszych i wedle domów.
1 Samuel	1 Sm	9	10	20	I przywiódł Samuel wszystkie pokolenia Izrael, i padł los pokolenia Benjamin.
1 Samuel	1 Sm	9	10	21	I przywiódł pokolenie Benjamin i rody jego, i padł ród Metryego, i przyszedł do Saula, syna Cys: szukali go tedy, i nie naleziono go.
1 Samuel	1 Sm	9	10	22	I radzili się potem Pana, jeźli miał tam przyjść. A Pan odpowiedział: Oto się skrył doma.
1 Samuel	1 Sm	9	10	23	Bieżeli tedy i wzięli go ztamtąd: i stanął w pośrodku ludu, i był wyższy nad wszystek lud od ramion i wyżéj.
1 Samuel	1 Sm	9	10	24	I rzekł Samuel do wszystkiego ludu: Zaiste widzicie, kogo Pan obrał, że mu niemasz podobnego między wszystkim ludem. I zawołał wszystek lud, i rzekł: Niech żywie król!
1 Samuel	1 Sm	9	10	25	I opowiedział Samuel przed ludem prawo królewskie i spisał na księgach i położył przed Panem. I rozpuścił Samuel wszystek lud, każdego do domu jego.
1 Samuel	1 Sm	9	10	26	Lecz i Saul odszedł do domu swego do Gabaa: i szła z nim część wojska, których Bóg ruszył serca.
1 Samuel	1 Sm	9	10	27	Ale synowie Belial mówili: Izali nas ten wybawić może? i wzgardzili nim, a nie przynieśli mu darów. Ale on czynił, jakoby nie słyszał.
1 Samuel	1 Sm	9	11	1	I stało się jakoby po miesiącu, przyciągnął Naas Ammonitczyk, i począł walczyć przeciw Jabes Galaad: i rzekli wszyscy mężowie Jabes do Naas: Miej nas z sobą w przymierzu, a będziemyć służyć.
1 Samuel	1 Sm	9	11	2	Odpowiedział im Naas Ammonitczyk: W tem z wami uczynię przymierze, że wyłupię wszystkim wam prawe oka, a dam was na pośmiewisko we wszystkim Izraelu.
1 Samuel	1 Sm	9	11	3	I rzekli do niego starsi Jabes: Pozwól nam siedm dni, że wyprawiemy posły po wszystkich granicach Izraelowych: a jeźli nie będzie, ktoby nas bronił, wynidziemy do ciebie.
1 Samuel	1 Sm	9	11	4	Przyszli tedy posłowie do Gabaa Saulowego i mówili te słowa, gdzie lud słyszał: i podniósł wszystek lud swój głos i płakał.
1 Samuel	1 Sm	9	11	5	A oto Saul wracał się idąc za woły z pola, i rzekł: Co ma lud, że płacze? I powiedzieli mu słowa mężów Jabes.
1 Samuel	1 Sm	9	11	6	I przypadł Duch Pański na Saula, gdy usłyszał te słowa, i rozgniewała się zapalczywość jego bardzo.
1 Samuel	1 Sm	9	11	7	I wziąwszy obudwu wołów, zrąbał w sztuki, i rozesłał po wszystkich granicach Izraelskich przez ręce posłów, mówiąc: Ktokolwiek nie wynidzie i nie pójdzie za Saulem i za Samuelem, tak się stanie wołom jego. I padł strach Pański na lud, i wyszli jako mąż jeden.
1 Samuel	1 Sm	9	11	8	I policzył je w Bezek: i było synów Izraelowych trzysta tysięcy, a mężów Juda trzydzieści tysięcy.
1 Samuel	1 Sm	9	11	9	I rzekli posłom, którzy byli przyszli: Tak powiecie mężom, którzy są w Jabes Galaad: Jutro będzie wam wybawienie, gdy się zagrzeje słońce. I przyszli posłowie i oznajmili mężom Jabes, którzy się uradowali.
1 Samuel	1 Sm	9	11	10	I rzekli: Jutro wynidziemy do was, a uczynicie nam wszystko, co się wam podoba.
1 Samuel	1 Sm	9	11	11	I stało się, gdy dzień jutrzejszy przyszedł, rozszykował Saul lud na trzy części i wtargnął wpośród obozu w straż ranną, i poraził Amorrejczyki, aż się dzień zagrzał: a ostatek się rozpierzchnął, tak że się nie zostało z nich dwa pospołu.
1 Samuel	1 Sm	9	11	12	I rzekł lud do Samuela: Kto to, co mówił: Izali Saul będzie królował nad nami? Wydajcie męże, i pozabijamy je.
1 Samuel	1 Sm	9	11	13	I rzekł Saul: Nie będzie nikt zabit dnia tego; bo dziś Pan uczynił zbawienie w Izraelu.
1 Samuel	1 Sm	9	11	14	I rzekł Samuel do ludu: Pójdźcie a idźmy do Galgala, i odnówmy tam królestwo.
1 Samuel	1 Sm	9	11	15	I poszedł wszystek lud do Galgala, i uczynili tam Saula królem przed Panem w Galgala, i ofiarowali tam ofiary zapokojne przed Panem. I weselił się tam Saul i wszyscy mężowie Izraelscy bardzo.
1 Samuel	1 Sm	9	12	1	I rzekł Samuel do wszystkiego Izraela: Otom usłuchał głosu waszego według wszystkiego, coście mówili do mnie, i postanowiłem nad wami króla.
1 Samuel	1 Sm	9	12	2	A teraz król chodzi przed wami: a jam się zstarzał i osiwiałem: lecz synowie moi są z wami, a tak, którym obcował przed wami od młodzieństwa mego aż do dnia tego, otom tu jest.
1 Samuel	1 Sm	9	12	3	Mówcie o mnie przed Panem i przed Pomazańcem jego, jeźlim wziął czyjego wołu albo osła, jeźlim spotwarzył kogo, jeźlim ucisnął kogo, jeźlim z ręki czyjéj wziął dar: a wzgardzę go dziś i wrócę wam.
1 Samuel	1 Sm	9	12	4	I rzekli: Nie potwarzałeś nas, aniś ucisnął, aniś wziął z ręki czyjéj żadnéj rzeczy.
1 Samuel	1 Sm	9	12	5	I rzekł do nich: Świadek jest Pan na was, i świadek Pomazaniec jego dnia tego, żeście nic nie naleźli w ręce mojéj. I rzekli: Świadek.
1 Samuel	1 Sm	9	12	6	I rzekł Samuel do ludu: Pan, który uczynił Mojżesza i Aarona, i wywiódł ojce nasze z ziemie Egipskiéj.
1 Samuel	1 Sm	9	12	7	Teraz tedy stójcie, że się rozpierać będę sądem przeciw wam przed Panem, o wszystkie miłosierdzia Pańskie, które uczynił z wami i z ojcy waszymi.
1 Samuel	1 Sm	9	12	8	Jako Jakób wszedł do Egiptu, i wołali ojcowie wasi do Pana, i posłał Pan Mojżesza i Aarona i wywiódł ojce wasze z Egiptu, i posadził je na tem miejscu,
1 Samuel	1 Sm	9	12	9	Którzy zapomnieli Pana, Boga swego, i dał je w rękę Sysary, hetmana wojska Hasor, i w rękę Philistynów i w rękę króla Moab, i walczyli przeciw nim.
1 Samuel	1 Sm	9	12	10	Potem wołali do Pana i mówili: Zgrzeszyliśmy, żeśmy opuścili Pana, a służyliśmy Baalim i Astaroth: teraz tedy wyrwij nas z ręki nieprzyjaciół naszych, a będziemyć służyć.
1 Samuel	1 Sm	9	12	11	I posłał Pan Jerobaala i Badana i Jephtego i Samuela, i wyrwał was z ręki nieprzyjaciół waszych po okolicy, i mieszkaliście przespiecznie.
1 Samuel	1 Sm	9	12	12	A ujrzawszy, że Naas, król synów Ammonowych przyszedł na was, rzekliście mi: Żadnym sposobem; ale król będzie nam rozkazował, gdyż Pan, Bóg wasz, królował nad wami.
1 Samuel	1 Sm	9	12	13	Teraz tedy oto jest król wasz, któregoście obrali i żądali: oto wam dał Pan króla.
1 Samuel	1 Sm	9	12	14	Jeźli się będziecie bać Pana a służyć mu i słuchać głosu jego, a nie rozdraźnicie ust Pańskich: będziecie i wy i król, który wam rozkazuje, chodzący za Panem, Bogiem waszym.
1 Samuel	1 Sm	9	12	15	Ale jeźli nie będziecie słuchać głosu Pańskiego, ale rozdraźnicie mowy jego, będzie ręka Pańska na was, i na ojce wasze.
1 Samuel	1 Sm	9	12	16	Ale i teraz stójcie, a obaczcie tę rzecz wielką, którą uczyni Pan przed oczyma waszemi.
1 Samuel	1 Sm	9	12	17	Azaż dziś nie pszeniczne żniwa? będę wzywał Pana, a da gromy i deszcze, a poznacie i ujrzycie, żeście bardzo żle sobie uczynili przed oczyma Pańskiemi, prosząc nad sobą króla.
1 Samuel	1 Sm	9	12	18	I wołał Samuel do Pana, i dał Pan gromy i deszcze dnia onego.
1 Samuel	1 Sm	9	12	19	I zlękł się bardzo wszystek lud Pana i Samuela. I rzekł wszystek lud do Samuela: Módl się za sługami twymi do Pana, Boga twego, żebyśmy nie pomarli; bośmy przydali do wszystkich grzechów naszych złość, żeśmy sobie prosili króla.
1 Samuel	1 Sm	9	12	20	I rzekł Samuel do ludu: Nie bójcie się, wyście uczynili to wszystko złe: wszakże nie odstępujcie od tyłu Pana, ale służcie Panu ze wszystkiego serca waszego.
1 Samuel	1 Sm	9	12	21	A nie udawajcie się za nikczemnościami, które wam nie pomogą, ani was wyrwą; bo nikczemne są.
1 Samuel	1 Sm	9	12	22	A nie opuści Pan ludu swego dla imienia swego wielkiego; bo przysiągł Pan uczynić was sobie ludem.
1 Samuel	1 Sm	9	12	23	A mnie nie daj Boże, tego się grzechu dopuścić przeciw Panu, abych miał przestać modlić się za wami, i nauczę was drogi dobréj a prostéj.
1 Samuel	1 Sm	9	12	24	A tak bójcie się Pana, a służcie mu w prawdzie i ze wszystkiego serca waszego; boście widzieli wielkie rzeczy, które czynił między wami.
1 Samuel	1 Sm	9	12	25	Lecz jeźli we złości trwać będziecie, i wy i król wasz pospołu zginiecie.
1 Samuel	1 Sm	9	13	1	Syn jednego roku był Saul, gdy począł królować, a dwie lecie królował nad Izraelem.
1 Samuel	1 Sm	9	13	2	I wybrał sobie Saul trzy tysiące z Izraela: i były przy Saulu dwa tysiące w Machmas, i na górze Bethel, i a tysiąc był z Jonathą w Gabaa Benjamin, lecz inszy lud odesłał każdego do przybytku jego.
1 Samuel	1 Sm	9	13	3	I pobił Jonathas straż Philistyńską, która była w Gabaa. Co gdy usłyszeli Philistynowie, Saul zarąbił w trąbę po wszystkiej ziemi, rzekąc: Niech usłyszą Hebreowie.
1 Samuel	1 Sm	9	13	4	A wszystek Izrael usłyszał tę wieść: Pobił Saul straż Philistyńską, i podniósł się Izrael przeciwko Philistynom. Wołał tedy lud za Saulem w Galgala.
1 Samuel	1 Sm	9	13	5	Philistynowie téż zgromadzili się, aby walczyli na Izraela, trzydzieści tysięcy wozów, i sześć tysięcy jezdnych, a ostatek ludu pospolitego tak wiele jako piasku, który jest na brzegu morskim bardzo wielki: i wyciągnąwszy położyli się obozem w Machmas na wschód Bethawen.
1 Samuel	1 Sm	9	13	6	Co ujrzawszy mężowie Izraelscy, że w cieśniéj byli; (bo był lud utrapiony), pokryli się w jaskiniach, i w skrytych miejscach, i w skałach téż i w jamach i w studniach.
1 Samuel	1 Sm	9	13	7	A Hebreowie przeszli za Jordan do ziemie Gad i Galaad. A gdy jeszcze Saul był w Galgala, przelękł się wszystek lud, który szedł za nim.
1 Samuel	1 Sm	9	13	8	I czekał siedm dni według woléj Samuelowéj: lecz Samuel nie przyszedł do Galgalu, i rozbieżał się lud od niego.
1 Samuel	1 Sm	9	13	9	Rzekł tedy Saul: Przynieście mi całopalenie i zapokojne. I ofiarował całopalenie.
1 Samuel	1 Sm	9	13	10	A gdy skończył ofiarować całopalenie, oto Samuel przychodził: i wyszedł Saul przeciwko jemu, aby go przywitał.
1 Samuel	1 Sm	9	13	11	I rzekł do niego Samuel: Coś uczynił? Odpowiedział Saul: Bom widział, iż się lud rozchodził odemnie, a tyś nie przyszedł wedle dni namówionych, a Philistynowie zgromadzili się byli w Machmas:
1 Samuel	1 Sm	9	13	12	Rzekłem: Teraz zjadą Philistynowie do mnie do Galgala, a nie ubłagałem oblicza Pańskiego: portzebą przyciśniony, ofiarowałem całopalenie.
1 Samuel	1 Sm	9	13	13	I rzekł Samuel do Saula: Głupieś uczynił, aniś strzegł przykazania Pana, Boga twego, któreć przykazał: czego byś był nie uczynił, teraz by już był Pan nagotował królestwo twoje nad Izraelem na wieki.
1 Samuel	1 Sm	9	13	14	Ale żadną miarą królestwo twoje więcéj nie powstanie: szukał sobie Pan męża według serca swego, i rozkazał mu Pan, aby był książęciem nad ludem jego, przeto żeś nie zachował, coć Pan rozkazał.
1 Samuel	1 Sm	9	13	15	I wstał Samuel i poszedł z Galgala do Gabaa Benjamin. A inny lud poszedł za Saulem przeciwko ludu, który walczył na nie idące z Galgala do Gabaa, na pagórku Benjaminowym. I policzył Saul lud, który się nalazł przy nim, około sześci set mężów.
1 Samuel	1 Sm	9	13	16	A Saul i Jonathas, syn jego, i lud, który się nalazł z nimi, byli w Gabaa Benjamin, a Philistynowie położyli się byli w Machmas.
1 Samuel	1 Sm	9	13	17	I wyszli na łupienie z obozu Philistyńskiego trzy hufce: Jeden hufiec udał się przeciw drodze Ephra do ziemie Saul.
1 Samuel	1 Sm	9	13	18	A drugi ciągnął drogą Bethoron: trzeci obrócił się ku drodze granice, przyległéj dolinie Seboim, ku puszczy.
1 Samuel	1 Sm	9	13	19	Ale kowal nie najdował się we wszystkiéj ziemi Izraelskiéj; bo opatrzyli byli Philistynowie, aby snadź Hebrejczycy nie uczynili miecza albo oszczepu.
1 Samuel	1 Sm	9	13	20	Przeto chodził wszystek Izrael do Philistynów, aby zaostrzał każdy lemiesz swój i motykę i siekierę i rydel.
1 Samuel	1 Sm	9	13	21	A tak zatępiały były ostrza lemieszów i motyk i wideł i siekier, aż do ościenia, poprawy potrzebującego.
1 Samuel	1 Sm	9	13	22	A gdy przyszedł dzień bitwy, nie nalazł się miecz i oszczep w ręku wszystkiego ludu, który był z Saulem i z Jonathą, oprócz Saula i Jonathy, syna jego.
1 Samuel	1 Sm	9	13	23	Wyszła tedy straż Philistyńska, aby przeszła do Machmas.
1 Samuel	1 Sm	9	14	1	I przydało się dnia jednego, że Jonathas, syn Saulów, rzekł do pachołka, giermka swego: Pójdź, a przejdźmy do straży Philistyńskiéj, która jest za onem miejscem. A ojcu swemu tego nie powiedział.
1 Samuel	1 Sm	9	14	2	Lecz Saul mieszkał na końcu Gabaa pod malogranatem, który był w Magron: a było z nim ludu około sześci set mężów.
1 Samuel	1 Sm	9	14	3	A Achias, syn Achitoba, brata Ichaboda, syna Phineesa, który poszedł był z Heli, kapłana Pańskiego w Sylo, nosił Ephod. Ale i lud nie wiedział, gdzie był poszedł Jonathas.
1 Samuel	1 Sm	9	14	4	A były między górami, przez które usiłował Jonathas przebyć do strażéj Philistyńskiéj, wysokie skały z obu stron, a na sposób zębów skały, ztąd i zowąd zawiesiste, imię jednej Boses, a drugiej imię Sene.
1 Samuel	1 Sm	9	14	5	Skała jedna wyniosła się ku północy przeciw Machmas, a druga ku południu przeciw Gabaa.
1 Samuel	1 Sm	9	14	6	I rzekł Jonathas do młodzieńca, giermka swego: Pójdź, przejdźma do strażéj tych nieobrzezańców, jeźli snadź Pan będzie czynił za nami; boć nie trudno Panu wybawić albo w wielu albo w trosze.
1 Samuel	1 Sm	9	14	7	I rzekł mu giermek jego: Czyń wszystko, co się podoba sercu twemu, idź, kędy chcesz, a z tobą będę, gdziekolwiek zechcesz.
1 Samuel	1 Sm	9	14	8	I rzekł Jonathas: Oto my idziemy do tych mężów. A gdy się im ukażemy,
1 Samuel	1 Sm	9	14	9	Jeźli tak rzeką do nas: Poczekajcie, aż przyjdziem do was: stójmy na swem miejscu, a nie chodźmy do nich.
1 Samuel	1 Sm	9	14	10	A jeźli rzeką: Wstąpcie do nas, wstąpmy; bo je Pan dał w ręce nasze. To nam będzie za znak.
1 Samuel	1 Sm	9	14	11	I ukazali się obaj strażéj Phihstyńskiéj: i rzekli Philistynowie: Ono Hebreowie wychodzą z jaskiń, w których się byli pokryli.
1 Samuel	1 Sm	9	14	12	I mówili mężowie z onéj straży do Jonathy i do giermka jego i rzekli: Wstąpcie do nas, a ukażemy wam coś. I rzekł Jonathas do giermka swego: Wstąpmy, pójdź za mną; bo je Pan dał w ręce Izraelowi.
1 Samuel	1 Sm	9	14	13	A tak wstępował Jonathas pnąc się na rękach i na nogach, i giermek jego za nim: tedy jedni padali przed Jonathą, a drugich giermek jego zabijał idąc za nim.
1 Samuel	1 Sm	9	14	14	A była pierwsza porażka, którą poraził Jonathas i giermek jego, około dwudziestu mężów na połowicy staja, które zwykło para wołów na dzień zorać.
1 Samuel	1 Sm	9	14	15	I stał się dziw w obozie po polach: ale i wszystek lud strażéj ich, którzy byli wyjechali dla łupu, zdumiał się: i strwożyła się ziemia, i stał się jako dziw od Boga.
1 Samuel	1 Sm	9	14	16	I wyjrzeli stróżowie Saulowi, którzy byli w Gabaa Benjamin, a ono moc porażonych, i tam i sam uciekających.
1 Samuel	1 Sm	9	14	17	I rzekł Saul do ludu, który był z nim: Poszukajcie a obaczcie, ktoli z nas odszedł. A gdy się dowiadowali, naleziono, że niemasz Jonathy i giermka jego.
1 Samuel	1 Sm	9	14	18	I rzekł Saul do Achias: Przystaw skrzynię Bożą; (bo tam była skrzynia Boża w on dzień z synmi Izraelowymi.)
1 Samuel	1 Sm	9	14	19	A gdy Saul mówił do kapłana, trwoga wielka wszczęła się w obozie Philistyńskim, i pomału się wzmagała, i głośniej sie rozlegała. I rzekł Saul do kapłana: Wściągnij ręki twojéj.
1 Samuel	1 Sm	9	14	20	Zawołał tedy Saul i wszystek lud, który był z nim, i przyszli aż na miejsce bitwy, ano każdego miecz był obrócon na towarzysza jego, a porażka bardzo wielka.
1 Samuel	1 Sm	9	14	21	Lecz i Hebreowie, którzy z Philistynami byli wczora, i dziś trzeci dzień, i przyjechali byli z nimi w obozie, wrócili się, aby byli z Izraelem, którzy byli z Saulem i z Jonathą.
1 Samuel	1 Sm	9	14	22	Wszyscy téż Izraelczycy, którzy się byli pokryli na górze Ephraim, usłyszawszy, że uciekali Philistynowie, złączyli się z swymi w bitwie. I było z Saulem około dziesiąci tysięcy mężów.
1 Samuel	1 Sm	9	14	23	I wybawił Pan dnia onego Izraela, a bitwa ona zaszła aż do Bethawen.
1 Samuel	1 Sm	9	14	24	A mężowie Izraelscy złączyli się z sobą dnia onego: a Saul poprzysiągł lud, mówiąc: Przeklęty mąż, któryby jadł chleb aż do wieczora, aż się pomszczę nad nieprzyjacioły mymi. I nie jadł wszystek lud chleba.
1 Samuel	1 Sm	9	14	25	I wszystko pospólstwo ziemie przyszło do lasu, w którym był miód na polu.
1 Samuel	1 Sm	9	14	26	I wszedł lud do lasu i ujrzał miód płynący, ale żaden nie przytknął ręki do ust swoich; bo się bał lud przysięgi.
1 Samuel	1 Sm	9	14	27	Ale Jonathas nie słyszał, gdy ojciec jego lud poprzysięgał: i ściągnął koniec laski, którą miał w ręce, i omoczył go w plastrze miodu, i obrócił ręką swą do ust swoich, i oświeciły się oczy jego.
1 Samuel	1 Sm	9	14	28	I odpowiadając jeden z ludu, rzekł: Przysięgą zawiązał lud ojciec twój, mówiąc: Przeklęty mąż, któryby jadł chleb dzisiaj, (a lud był ustał.)
1 Samuel	1 Sm	9	14	29	I rzekł Jonathas: Strwożył ojciec mój ziemię: widzieliście sami, że się oświeciły oczy moje dlatego, żem ukąsił trochę miodu tego.
1 Samuel	1 Sm	9	14	30	Jako daleko więcéj, gdyby się lud był najadł korzyści nieprzyjaciół swych, którą nalazł? azaby nie większa była porażka w Philistynach?
1 Samuel	1 Sm	9	14	31	Bili tedy dnia onego Philistyny od Machmas aż do Ajalon, i spracował się lud bardzo.
1 Samuel	1 Sm	9	14	32	A obróciwszy się do łupów, pobrał owce i woły i cielce, i rzezali na ziemi, i jadł lud ze krwią.
1 Samuel	1 Sm	9	14	33	I powiedzieli Saulowi, mówiąc: Że lud zgrzeszył Panu, jedząc ze krwią. Który rzekł: Zgrzeszyliście: przytoczcie do mnie już teraz kamień wielki.
1 Samuel	1 Sm	9	14	34	I rzekł Saul: Rozbieżcie się między lud, a rzeczcie im, aby przywiódł do mnie każdy wołu swego i barana: zabijcie na nim, a jedzcie, a nie zgrzeszycie Panu, jedząc ze krwią. A tak przywiódł wszystek lud każdy wołu w ręce swojéj aż do nocy. i zabijali tam.
1 Samuel	1 Sm	9	14	35	I zbudował Saul ołtarz Panu: a tedy najprzód począł budować ołtarz Panu.
1 Samuel	1 Sm	9	14	36	I rzekł Saul: Przypadnijmy na Philistyny w nocy, a burzmy je, aż objaśnieje zaranek, i niezostawmy z nich męża. A lud odpowiedział: Czyń wszystko, co się zda być dobrze w oczach twoich. I rzekł kapłan: Przystąpmy sam do Boga.
1 Samuel	1 Sm	9	14	37	I radził się Saul Pana: Mamli gonić Philistyny? Daszli je w ręce [0282]Izraelowi? I nie odpowiedział mu dnia onego.
1 Samuel	1 Sm	9	14	38	I rzekł Saul: Przywiedźcie tu wszystkie węgły ludu, a dowiadujcie się i patrzcie, przez kogo stał się grzech ten dziś.
1 Samuel	1 Sm	9	14	39	Żywie Pan, Zbawiciel Izraelski, iż jeźli przez Jonathę, syna mego, się stał, bez żadnego odmienienia umrze. Na co mu się żaden ze wszystkiego ludu nie sprzeciwił.
1 Samuel	1 Sm	9	14	40	I rzekł do wszego Izraela: Odstąpcie wy na jednę stronę, a ja z Jonathą, synem moim, będę na drugiej stronie. I odpowiedział lud Saulowi: Co jest dobrego w oczach twoich, uczyń.
1 Samuel	1 Sm	9	14	41	I rzekł Saul do Pana, Boga Izraelowego: Panie, Boże Izraelów, daj znak: Co jest, żeś nie odpowiedział słudze twemu dzisia? Jeźli na mnie albo na Jonacie, synu moim, jest ta nieprawość, daj pokazanie: albo jeźli ta nieprawość jest na ludu twoim, daj poświęcenie. I nalezion jest Jonathas i Saul, a lud wyszedł.
1 Samuel	1 Sm	9	14	42	I rzekł Saul: Rzućcie los między mną a między Jonathą, synem moim. I padł los na Jonathę.
1 Samuel	1 Sm	9	14	43	I rzekł Saul do Jonathy: Powiedz mi, coś uczynił. I powiedział mu Jonathas i rzekł: Kosztując skosztowałem końcem laski, która była w ręce mojéj, trochę miodu, a oto ja umieram.
1 Samuel	1 Sm	9	14	44	I rzekł Saul: To mi niech uczyniBóg, i to niech przyczyni, że śmiercią umrzesz, Jonatha.
1 Samuel	1 Sm	9	14	45	I rzekł lud do Saula: A więc Jonathas umrze, który uczynił zbawienie to wielkie w Izraelu? To niesłuszna: żywie Pan, jeźli spadnie włos z głowy jego na ziemię; bo z Bogiem czynił dzisia. Wybawił tedy lud Jonathę, że nie umarł.
1 Samuel	1 Sm	9	14	46	I odjechał Saul, a nie gonił Philistynów, a Philistynowie téż poszli na miejsca swoje.
1 Samuel	1 Sm	9	14	47	A Saul potwierdziwszy królestwo nad Izraelem, walczył wokoło przeciw wszystkim nieprzyjaciołom jego: przeciw Moab i synom Ammon i Edom i królom Soba i Philistynom, a gdzie się kolwiek obrócił, wygrawał.
1 Samuel	1 Sm	9	14	48	I zebrawszy wojsko, poraził Amaleka, i wyrwał Izraela z ręki pustoszących go.
1 Samuel	1 Sm	9	14	49	A synowie Saulowi byli Jonathas i Jessui i Melchisua: a imiona dwu córek jego: imię pierworodnéj Merob, a imię młodszéj Michol.
1 Samuel	1 Sm	9	14	50	A imię żony Saulowéj Achinoam, córka Achimaas: a imię hetmana wojska jego Abner, syn Ner, brat stryjeczny Saulów.
1 Samuel	1 Sm	9	14	51	A Cys był ojciec Saulów, a Ner ojciec Abnerów, syn Abielów.
1 Samuel	1 Sm	9	14	52	A walka przeciw Philistynom była tęga po wszystkie dni Saulowe; bo, kogokolwiek ujrzał Saul męża silnego i sposobnego na wojnę, przyjmował go do siebie.
1 Samuel	1 Sm	9	15	1	I rzekł Samuel do Saula: Mnie posłał Pan, abym cię pomazał na królestwo nad ludem jego Izraelskim: a tak teraz słuchaj głosu Pańskiego:
1 Samuel	1 Sm	9	15	2	To mówi Pan zastępów: Obliczyłem, cokolwiek uczynił Amalek Izraelowi, jako się mu zastawił na drodze, gdy wychodził z Egiptu.
1 Samuel	1 Sm	9	15	3	Przetóż teraz idź, a pobij Amaleka, a zburz wszystko jego: nie przepuszczaj mu, ani pożądaj niczego z rzeczy jego; ale wybij od męża aż do niewiasty, i dziecię i ssącego, wołu i owcę, wielbłąda i osła.
1 Samuel	1 Sm	9	15	4	Rozkazał tedy Saul ludowi, i policzył je jako baranki: dwieście tysięcy pieszych, i dziesięć tysięcy mężów Judzkich.
1 Samuel	1 Sm	9	15	5	A gdy przyciągnął Saul aż do miasta Amalek, uczynił zasadzkę przy potoku.
1 Samuel	1 Sm	9	15	6	I rzekł Saul Cyneowi: Idźcie, odstąpcie i wynidźcie od Amalek, abych snadź nie zagarnął cię z nim; boś ty uczynił miłosierdzie ze wszystkimi syny Izraelowymi, gdy wychodzili z Egiptu. I odstąpił Cynejczyk z pośrodku Amalek.
1 Samuel	1 Sm	9	15	7	I poraził Saul Amalek od Hewila, aż przyjdziesz do Sur, który jest naprzeciw Egiptowi.
1 Samuel	1 Sm	9	15	8	I poimał Agaga, króla Amalek żywego, a wszystek lud pobił paszczeką miecza.
1 Samuel	1 Sm	9	15	9	I przepuścił Saul i lud Agagowi, i co lepszym trzodom owiec i bydła i szatom i baranom i wszystkim rzeczom co piękniejszym, ani chcieli ich wyniszczyć: a cokolwiek było podłego i nikczemnego, to pokazili.
1 Samuel	1 Sm	9	15	10	I stało się słowo Pańskie do Samuela, rzekąc:
1 Samuel	1 Sm	9	15	11	Żal mi, żem uczynił Saula królem; bo mię opuścił, a słowa mego skutkiem nie wypełnił. I zafrasował się Samuel i wołał do Pana całą noc.
1 Samuel	1 Sm	9	15	12	A gdy wstał w nocy Samuel, aby szedł do Saula rano, dano znać Samuelowi, że Saul przyszedł do Karmela, i postawił sobie frambogę tryumphalną, a wróciwszy się pojechał i wstąpił do Galgala. Przyszedł tedy Samuel do Saula, a Saul ofiarował całopalenie Panu z pierwocin korzyści, które był przygnał od Amaleka.
1 Samuel	1 Sm	9	15	13	A gdy przyszedł Samuel do Saula, rzekł do niego Saul: Błogosławionyś ty Panu, wypełniłem słowo Pańskie.
1 Samuel	1 Sm	9	15	14	I rzekł Samuel: A cóż to za wrzask trzody, który brzmi w uszach moich, i rogatego bydła, który ja słyszę?
1 Samuel	1 Sm	9	15	15	I rzekł Saul: Z Amalek przygnano je; bo lud przepuścił co lepszym owcom i bydłu, aby je ofiarowano Panu, Bogu twemu, a ostatekeśmy pobili.
1 Samuel	1 Sm	9	15	16	I rzekł Samuel do Saula: Dopuść mi, a powiem ci, co mówił Pan do mnie w nocy. I rzekł mu: Powiedz.
1 Samuel	1 Sm	9	15	17	I rzekł Samuel: Izali gdyś był mały w oczach twoich, nie stałeś się głową nad pokoleńmi Izraelowemi? I pomazał cię Pan za króla nad Izraelem,
1 Samuel	1 Sm	9	15	18	I posłał cię Pan w drogę, i rzekł: Idź, a wybij grzeszniki Amalek: a będziesz walczył na nie, aż je do szczętu wytracisz.
1 Samuel	1 Sm	9	15	19	Czemużeś nie słuchał głosu Pańskiego: aleś się rzucił do korzyści i uczyniłeś złe przed oczyma Pańskiemi?
1 Samuel	1 Sm	9	15	20	I rzekł Saul do Samuela: I owszem usłuchałem głosu Pańskiego, i szedłem w drogę, w którą mię Pan posłał, i przywiodłem Agaga, króla Amalek, i pobiłem Amalek.
1 Samuel	1 Sm	9	15	21	A lud pobrał z korzyści owce i woły, pierwociny tych, które są pobite, aby je ofiarował Panu, Bogu swemu, w Galgalach.
1 Samuel	1 Sm	9	15	22	I rzekł Samuel: Azaż Pan chce całopalenia i ofiar, a nie raczéj, aby słuchano głosu Pańskiego? lepsze bowiem jest posłuszeństwo niźli ofiary: a usłuchać lepiéj, niźli ofiarować tłustość baranów.
1 Samuel	1 Sm	9	15	23	Bo jakoby grzech wieszczbiarstwa jest, przeciwić się, a jako złość bałwochwalstwa, nie chcieć słuchać. Za to tedy, żeś odrzucił mowę Pańską, odrzucił cię Pan, abyś nie był królem.
1 Samuel	1 Sm	9	15	24	I rzekł Saul do Samuela: Zgrzeszyłem, żem przestąpił mowę Pańską i słowa twoje, bojąc się ludu i słuchając głosu ich.
1 Samuel	1 Sm	9	15	25	Ale teraz proszę, znoś grzech mój, a wróć się zemną, że się pokłonię Panu.
1 Samuel	1 Sm	9	15	26	I rzekł Samuel do Saula: Nie wrócę się z tobą; boś odrzucił słowo Pańskie, i odrzucił cię Pan, abyś nie był królem nad Izraelem.
1 Samuel	1 Sm	9	15	27	I obrócił się Samuel aby poszedł: a on uchwycił wierzch płaszcza jego, który się téż oderwał.
1 Samuel	1 Sm	9	15	28	I rzekł do niego Samuel: Oderwał Pan królestwo Izraelskie dziś od ciebie, i dał je bliźniemu twemu, lepszemu niźliś ty.
1 Samuel	1 Sm	9	15	29	A Zwycięzca w Izraelu nie przepuści, ani żalem się nie zmiękczy; bo nie jest człowiekiem, żeby miał żałować.
1 Samuel	1 Sm	9	15	30	A on rzekł: Zgrzeszyłem: wszakże teraz uczcij mię przed starszymi ludu mego, i przed Izraelem, a wróć się zemną, abyś się pokłonił Panu, Bogu twemu.
1 Samuel	1 Sm	9	15	31	Wróciwszy się tedy Samuel, szedł za Saulem, i pokłonił się Saul Panu.
1 Samuel	1 Sm	9	15	32	I rzekł Samuel: Przywiedźcie do mnie Agag, króla Amalek. I przywiedziono przedeń Agaga, bardzo tłustego i drżącego, I rzekł Agag: I takli rozłącza gorzka śmierć?
1 Samuel	1 Sm	9	15	33	I rzekł Samuel: Jako miecz twój uczynił, że bez dzieci były niewiasty, tak bez dzieci będzie między niewiastami matka twoja. I rozsiekał go w sztuki przed Panem w Galgalach.
1 Samuel	1 Sm	9	15	34	I poszedł Samuel do Ramatha, a Saul wstąpił do domu swego do Gabaa.
1 Samuel	1 Sm	9	15	35	I nie widział więcej Samuel Saula aż do dnia śmierci swéj: wszakże płakał Samuel Saula, że Pan żałował, iż go uczynił królem nad Izraelem.
1 Samuel	1 Sm	9	16	1	I rzekł Pan do Samuela: Pókiż płaczesz Saula, gdyżem go ja odrzucił, aby nie królował nad Izraelem? napełnij róg twój oliwą, że cię poślę do Isai Bethlehemczyka; bom sobie opatrzył króla między synmi jego.
1 Samuel	1 Sm	9	16	2	I rzekł Samuel: Jakoż mam iść? bo się dowie Saul i zabije mię. I rzekł Pan: Weźmiesz cielca z stada w ręce twojéj, i rzeczesz: Przyszedłem ofiarować Panu.
1 Samuel	1 Sm	9	16	3	I wzowiesz Isai na ofiarę, a ja tobie każę, co masz czynić, i pomażesz, któregoćkolwiek pokażę.
1 Samuel	1 Sm	9	16	4	Uczynił tedy Samuel, jako mu Pan mówił. I przyszedł do Bethlehem, i zdziwili się starsi miasta, zabieżawszy mu, i rzekli: Spokojneli jest przyjście twoje?
1 Samuel	1 Sm	9	16	5	I rzekł: Spokojne. Przyszedłem ofiarować Panu, poświęćcie się, a pójdźcie zemną, żebym ofiarował. A tak poświęcił Isai i syny jego i wezwał ich na ofiarę.
1 Samuel	1 Sm	9	16	6	A gdy weszli, ujrzał Eliaba, i rzekł: Izali przed Panem jest pomazaniec jego?
1 Samuel	1 Sm	9	16	7	I rzekł Pan do Samuela: Nie patrz na twarz jego, ani na wysokość wzrostu jego; bom go odrzucił: ani według pojrzenia człowieczego ja sądzę; bo człowiek widzi, co się pokazuje, a Pan patrzy na serce.
1 Samuel	1 Sm	9	16	8	I zawołał Isai Abinadab, i przywiódł go przed Samuela, który rzekł: Ani tego Pan obrał.
1 Samuel	1 Sm	9	16	9	A Isai przywiódł Samma, o którym rzekł: I tego Pan nie obrał.
1 Samuel	1 Sm	9	16	10	A tak przywiódł Isai siedmi synów swoich przed Samuela: i rzekł Samuel do Isai: Nie obrał Pan z tych.
1 Samuel	1 Sm	9	16	11	I rzekł Samuel do Isai: A już to wszyscy synowie? który odpowiedział: Jeszcze został mały, i pasie owce. I rzekł Samuel do Isai: Poślij, a przywiedź go; bo nie siędziemy do stołu, aż on tu przyjdzie.
1 Samuel	1 Sm	9	16	12	A tak posłał i przywiódł go: a był lisowaty i wdzięczny na wejrzeniu i pięknéj twarzy. I rzekł Pan: Wstań, pomaż go; boć ten jest.
1 Samuel	1 Sm	9	16	13	Wziął tedy Samuel róg oliwy, i pomazał go wpośrodku braciéj jego. I obrócony jest Duch Pański na Dawida od onego dnia, i napotem. A Samuel wstawszy poszedł do Ramatha.
1 Samuel	1 Sm	9	16	14	A Duch Pański odstąpił od Saula, a miotał go duch zły od Pana.
1 Samuel	1 Sm	9	16	15	I rzekli słudzy Saulowi do niego: Oto duch Boży zły miota cię.
1 Samuel	1 Sm	9	16	16	Niech rozkaże Pan nasz, a słudzy twoi, którzy są przed tobą, poszukają człowieka, coby umiał grać na arfie, że, gdy cię napadnie duch pański zły, zagra ręką swą i lżéj ci będzie.
1 Samuel	1 Sm	9	16	17	I rzekł Saul do sług swoich: Opatrzcież mi tedy kogo dobrze grającego, a przywiedźcie go do mnie.
1 Samuel	1 Sm	9	16	18	I odpowiadając jeden z sług rzekł: Otom widział syna Isai Bethlehemitczyka, umiejącego grać na arfie, i dużego siłą, i męża walecznego i roztropnego w mowie, i męża gładkiego: a Pan jest z nim.
1 Samuel	1 Sm	9	16	19	Posłał tedy Saul posły do Isai, mówiąc: Poślij do mnie Dawida, syna twego, który jest na pastwiskach.
1 Samuel	1 Sm	9	16	20	Wziął tedy Isai osła, nałożonego chlebem i łagwicę wina i koźlę z kóz jedno, i posłał przez rękę Dawida, syna swego, Saulowi.
1 Samuel	1 Sm	9	16	21	I przyszedł Dawid do Saula i stanął przed nim: a on się go bardzo rozmiłował, i był u niego giermkiem.
1 Samuel	1 Sm	9	16	22	I posłał Saul do Isai, mówiąc: Niech stoi Dawid przed oczyma memi; bo nalazł łaskę w oczach moich.
1 Samuel	1 Sm	9	16	23	A tak, kiedykolwiek duch Pański zły porywał Saiila, brał Dawid arfę, i grał ręką swą: i ochładzał się Saul, i lżéj mu bywało; bo duch zły odchodził od uiego.
1 Samuel	1 Sm	9	17	1	A zebrawszy Philistynowie wojska swe na walkę, zeszli się do Socho Juda i położyli się obozem między Socho i Azeka, na granicach Dommim.
1 Samuel	1 Sm	9	17	2	A Saul i synowie Izrael zebrawszy się przyciągnęli do doliny Therebinthu, i uszykowali wojsko ku bitwie przeciw Philistynom.
1 Samuel	1 Sm	9	17	3	A Philistynowie stali na górze z téj strony, a Izraelczycy stali na górze z drugiéj strony: a dolina była między nimi.
1 Samuel	1 Sm	9	17	4	I wyszedł mąż bękart z obozu Philistyńskiego, imieniem Goliath z Geth, wzwyż na sześciu łokci i piędzi.
1 Samuel	1 Sm	9	17	5	A przyłbica miedziana na głowie jego, a w karacenę łuszczastą się ubierał, a waga karaceny jego pięć tysięcy syklów miedzi była.
1 Samuel	1 Sm	9	17	6	I nakolanki miedziane miał na goleniach, a puklerz miedziany zakrywał ramiona jego.
1 Samuel	1 Sm	9	17	7	A oszczepisko oszczepu jego było jako nawój tkacki, a grot oszczepu jego miał sześćset syklów żelaza: a giermek jego szedł przed nim.
1 Samuel	1 Sm	9	17	8	I stanąwszy wołał na hufce Izraelskie i mówił im: Czemuście wyciągnęli gotowi ku bitwie? Azam ja nie jest Philistyn, a wyście słudzy Saulowi? Obierzcie z siebie męża, a niechaj wynidzie na pojedynek.
1 Samuel	1 Sm	9	17	9	Będzieli się mógł potkać zemną a zabije mię, będziemy wasi niewolnicy: lecz jeźli ja przemogę i zabiję go, wy będziecie niewolniki, i będziecie nam służyć.
1 Samuel	1 Sm	9	17	10	I mawiał Philistyn: Jam dziś urągał hufcom Izraelskim: Dajcie mi męża, i niech czyni zemną pojedynkiem.
1 Samuel	1 Sm	9	17	11	A usłyszawszy Saul i wszyscy Izraelczycy takowe mowy Philistyńczyka, zdumiewali się i lękali bardzo.
1 Samuel	1 Sm	9	17	12	A Dawid był syn męża Ephrathejczyka, o którym wyżéj powiedziano, z Bethlehem Juda, któremu imię było Isai, który miał ośmi synów, a był mąż za dni Saulowych stary i zeszły w leciech między mężami.
1 Samuel	1 Sm	9	17	13	I poszli trzéj synowie jego starsi za Saulem na wojnę: a imiona trzech synów jego, którzy poszli na wojnę: Eliab, pierworodny, a wtóry Abinadab, a trzeci Samma.
1 Samuel	1 Sm	9	17	14	Lecz Dawid był najmniejszy. Gdy tedy trzej starsi szli za Saulem,
1 Samuel	1 Sm	9	17	15	Odszedł Dawid, i wrócił się od Saula, aby pasł trzodę ojca swego w Bethlehem.
1 Samuel	1 Sm	9	17	16	A Philistyńczyk wychadzał rano i wieczór i stawał przez czterdzieści dni.
1 Samuel	1 Sm	9	17	17	Rzekł tedy Isai do Dawida, syna swego: Weźmij braciéj swéj Epha prażma i dziesięcioro chleba tego: a bież do obozu do braciéj swéj.
1 Samuel	1 Sm	9	17	18	A dziesięć serów tych zaniesiesz do rotmistrza: a nawiedzisz bracią swą, jeźli się im dobrze wiedzie, i z którymi są uszykowani, dowiedz się.
1 Samuel	1 Sm	9	17	19	A Saul i oni i wszyscy synowie Izraelowi w dolinie Therebinthu walkę wiedli z Philistynami.
1 Samuel	1 Sm	9	17	20	Wstał tedy Dawid rano i poruczył trzodę stróżowi, a nabrawszy na się poszedł, jako mu był przykazał Isai.
1 Samuel	1 Sm	9	17	21	I przyszedł na miejsce Magala, i do wojska, które wyszedłszy ku bitwie, okrzyk było uczyniło w potykaniu; bo się był zszykował lud Izraelski, ale i Philistynowie przeciwko byli pogotowiu.
1 Samuel	1 Sm	9	17	22	Zostawiwszy tedy Dawid rzeczy, które był przyniósł, pod ręką stróża u tłomoków, bieżał na miejsce bitwy i pytał się, jeźli się na wszem dobrze powodziło braciéj jego.
1 Samuel	1 Sm	9	17	23	A gdy on jeszcze rozmawiał z nimi, ukazał się maż on bękart, występujący imieniem Goliath, Philistyn z Geth, z obozu Philistynów: i gdy mówił też słowa, słyszał Dawid.
1 Samuel	1 Sm	9	17	24	A wszyscy Izraelczycy, gdy ujrzeli męża, uciekali od oblicza jego, bojąc się go bardzo.
1 Samuel	1 Sm	9	17	25	I rzekł ktoś jeden z Izraelczyków : A widzieliżeście tego męża. który wychodzi? Wychodzi, aby urągał Izraelowi: męża tedy, któryby go zabił, ubogaci król bogactwy wielkiemi, i da mu córkę swoję, a dom ojca jego uczyni wolnym od podatków w Izraelu.
1 Samuel	1 Sm	9	17	26	I rzekł Dawid do mężów, którzy z nim stali, mówiąc: Co dadzą mężowi, który zabije Philistyna tego, a odejmie hańbę od Izraela? Bo cóż to za Philistyńczyk nieobrzezaniec, który urąga hufcom Boga żywiącego?
1 Samuel	1 Sm	9	17	27	I powiadał mu lud tęż mowę, mówiąc: To dadzą mężowi, który go zabije.
1 Samuel	1 Sm	9	17	28	Co gdy usłyszał Eliab, brat jego starszy, gdy on mówił z drugimi, rozgniewał się na Dawida i rzekł: Pocoś przyszedł, a czemuś opuścił trochę owiec onych na puszczy? Znamci ja pychę twoję, i niecnotę serca twego; boś przyszedł, żebyś widział bitwę.
1 Samuel	1 Sm	9	17	29	I rzekł Dawid: Cóżem uczynił? Azaż to nie jest słowo?
1 Samuel	1 Sm	9	17	30	I ustąpił trochę od niego ku drugiemu, i rzekł tęż mowę. I odpowiedział mu lud słowo jako i pierwéj.
1 Samuel	1 Sm	9	17	31	I usłyszano słowa, które mówił Dawid, i powiedziano je przed oczyma Saul.
1 Samuel	1 Sm	9	17	32	Do którego gdy był przywiedziony, rzekł mu: Niech nie upada serce niczyje dlatego: ja sługa twój pójdę, a potkam się z Philistynem.
1 Samuel	1 Sm	9	17	33	I rzekł Saul do Dawida: Nie możesz się oprzeć Philistynowi temu, ani się z nim potkać; boś ty młodzieńczyk, a ten mąż waleczny od młodości swojéj.
1 Samuel	1 Sm	9	17	34	I rzekł Dawid do Saula: Pasał sługa twój trzodę ojca swego, a przychodził lew albo niedźwiedź i porywał barana z pośródka trzody:
1 Samuel	1 Sm	9	17	35	I goniłem je i biłem je i wydzierałem z paszczeki ich: a oni rzucali się na mię, i ujmowałem gardła ich i uduszałem i zabijałem je.
1 Samuel	1 Sm	9	17	36	Bo i lwa i niedźwiedzia zabiłem ja, sługa twój; a tak będzie i ten Philistyńczyk nieobrzezaniec, jako jeden z nich. Teraz pójdę a odejmę hańbę ludu; bo cóż to jest za Philistyn nieobrzezany, który śmiał złorzeczyć wojsku Boga żywego?
1 Samuel	1 Sm	9	17	37	I rzekł Dawid: Pan, który mię wyrwał z ręki lwa i z ręki niedźwiedzia, ten mię wybawi z ręki Philistyna tego. I rzekł Saul do Dawida: Idź, a Pan niech z tobą będzie.
1 Samuel	1 Sm	9	17	38	I oblókł Saul Dawida w szaty swoje i włożył hełm miedziany na głowę jego i ubrał go w karacenę.
1 Samuel	1 Sm	9	17	39	Przypasawszy tedy Dawid miecz jego na szaty swoje, jął kosztować, jeźliby zbrojno mógł chodzić; bo nie miał zwyczaju. I rzekł Dawid do Saula: Nie mogę tak chodzić; bo nie mam zwyczaju: i złożył je.
1 Samuel	1 Sm	9	17	40	I wziął kij swój, który zawsze miał w ręku, i obrał sobie pięć jaśniusienieczkich kamieni z potoka, i włożył je w torbę pasterską, którą miał przy sobie, a procę niósł w ręku i wyszedł przeciw Philistynowi.
1 Samuel	1 Sm	9	17	41	Lecz Phihstyn szedł krocząc i przybhżając się przeciw Dawidowi, a giermek jego przed nim.
1 Samuel	1 Sm	9	17	42	A gdy Philistyńczyk wejrzał i obaczył Dawida, wzgardził nim; bo był młodzieńczyk lisowaty i piękny na wejrzeniu.
1 Samuel	1 Sm	9	17	43	I rzekł Philistyn do Dawida: Albom ja pies, że ty idziesz do mnie z kijem? i przeklinał Philistyńczyk Dawida przez bogi swoje.
1 Samuel	1 Sm	9	17	44	I rzekł do Dawida: Chodź sam, a dam ciało twoje ptastwu powietrznemu i zwierzowi ziemnemu.
1 Samuel	1 Sm	9	17	45	I rzekł Dawid do Philistyna: Ty idziesz do mnie z mieczem i z oszczepem i z puklerzem, lecz ja idę do ciebie w imię Pana zastępów, Boga hufców Izraelowych, którymeś urągał.
1 Samuel	1 Sm	9	17	46	Dzisia da cię Pan w rękę moję, i zabiję cię i zdejmę głowę twoję z ciebie: a dam dziś ścierwy wojska Philistyńskiego ptastwu powietrznemu i zwierzowi ziemnemu, aby wiedziała wszystka ziemia, iż jest Bóg w Izraelu:
1 Samuel	1 Sm	9	17	47	Ażeby doznało wszystko to zgromadzenie, że nie mieczem, ani oszczepem wybawia Pan; bo jego jest wojna, i poda was w ręce nasze.
1 Samuel	1 Sm	9	17	48	A tak gdy powstał Philistyn i przychodził i przybliżał się przeciw Dawidowi, pośpieszył się Dawid i bieżał na potkanie przeciw Philistynowi.
1 Samuel	1 Sm	9	17	49	A sięgnął ręką swą do torby, i wyjął jeden kamień, i rzucił z proce, [0287]i wkoło zawiódłszy uderzył Philistyna w czoło, że utknął kamień w czole jego, i padł twarzą swą na ziemię.
1 Samuel	1 Sm	9	17	50	I wziął Dawid górę nad Philistynem procą i kamieniem, i poraziwszy Philistyna, zabił go. A gdy Dawid miecza w ręku nie miał,
1 Samuel	1 Sm	9	17	51	Przybieżał i stanął nad Philistynem i wziął miecz jego, i dobył go z poszew jego, i zabił go, i uciął głowę jego. A widząc Philistynowie, że umarł z nich najmocniejszy, uciekli.
1 Samuel	1 Sm	9	17	52	A powstawszy mężowie Izraelscy i Juda, okrzyk uczynili i gonili Phi- listyny, aż przyszli do doliny i aż do bram Akkaron, i padali ranni z Philistynów po drodze Saraim, aż do Geth i aż do Akkaron.
1 Samuel	1 Sm	9	17	53	A wracając się synowie Izraelowi z pogoniéj za Philistyny, rzucili się na obóz ich.
1 Samuel	1 Sm	9	17	54	A Dawid wziąwszy głowę Philistyna, przyniósł ją do Jeruzalem, a zbroję jego położył w namiecie swoim.
1 Samuel	1 Sm	9	17	55	A onego czasu, którego widział Saul Dawida idącego przeciw Philistynowi, rzekł do Abnera, hetmana wojska: Z którego rodu idzie ten młodzieniec, Abnerze? I rzekł Abner: Żywie dusza twoja, królu, jeźli wiem.
1 Samuel	1 Sm	9	17	56	I rzekł król: Spytaj ty, czyj to syn, ten młodzieńczyk.
1 Samuel	1 Sm	9	17	57	A gdy się wracał Dawid, zabiwszy Philistyna, wziął go Abner, i przywiódł go przed Saula, dzierżącego w ręku głowę Philistynowę.
1 Samuel	1 Sm	9	17	58	I rzekł do niego Saul: Z któregoś rodu jest, młodzieńcze? I rzekł Dawid: Syn sługi twego Isai Bethlehemczyka ja jestem. I stało się, gdy skończył mówić do Saula, dusza Jonathy spoiła się z duszą Dawida: i miłował go Jonathan jako duszę swoję.
1 Samuel	1 Sm	9	18	1	I stało się, gdy skończył mówić do Saula, dusza Jonathy spoiła się z duszą Dawida: i miłował go Jonathan jako duszę swoję.
1 Samuel	1 Sm	9	18	2	I wziął go Saul dnia onego i nie dopuścił mu, żeby się wrócił do domu ojca swego.
1 Samuel	1 Sm	9	18	3	I uczynił Jonathan z Dawidem przymierze; bo go miłował jako duszę swoję,
1 Samuel	1 Sm	9	18	4	Bo zdjął z siebie Jonathas szatę, w któréj chodził, i dał ją Dawidowi, i inne szaty swe, aż do miecza i łuku swego, i aż do pasa rycerskiego.
1 Samuel	1 Sm	9	18	5	Wychodził téż Dawid do wszystkiego, do czegokolwiek posyłał go Saul, i roztropnie się sprawował; i postanowił go Saul nad mężmi wojennymi, i był wdzięczny w oczu wszystkiego ludu, a najwięcéj w oczu sług Saulowych.
1 Samuel	1 Sm	9	18	6	Lecz gdy się wracał Dawid zabiwszy Philistyna, wyszły białegłowy ze wszystkich miast Izraelskich przeciw Saulowi królowi, śpiewając i tańcując, z bębnami wesela i z gęślami.
1 Samuel	1 Sm	9	18	7	I zaczynały białegłowy, grając i mówiąc: Poraził Saul tysiąc, a Dawid dziesięć tysięcy.
1 Samuel	1 Sm	9	18	8	I rozgniewał się Saul bardzo, i nie podobała się w oczach jego ta mowa, i rzekł: Dali Dawidowi dziesięć tysięcy, a mnie dali tysiąc; czegóż mu niedostaje, jedno tylko królestwa?
1 Samuel	1 Sm	9	18	9	Krzywemi tedy oczyma Saul patrzył na Dawida od onego dnia i na potem.
1 Samuel	1 Sm	9	18	10	A po drugim dniu popadł duch Boży zły Saula, i prorokował w pośrodku domu swego: a Dawid grał na arfie ręką swą, jako na każdy dzień: i dzierżał Saul oszczep,
1 Samuel	1 Sm	9	18	11	I cisnął nim, rozumiejąc, że mógł przebić Dawida ku ścianie: i uchylił się Dawid od oblicza jego drugi raz.
1 Samuel	1 Sm	9	18	12	I bał się Saul Dawida, przeto że Pan był z nim, a od niego odstąpił.
1 Samuel	1 Sm	9	18	13	I odprawił go Saul od siebie i uczynił go hetmanem nad tysiącem mężów: i wychadzał i wchadzał pred oczyma ludu.
1 Samuel	1 Sm	9	18	14	We wszech téż drogach swoich Dawid roztropnie się sprawował, a Pan był z nim.
1 Samuel	1 Sm	9	18	15	Widział tedy Saul, że był bardzo roztropny, i jął się go strzedz.
1 Samuel	1 Sm	9	18	16	Lecz wszystek lud Izraelski i Juda miłował Dawida; bo on wchodził i wychodził przed nimi.
1 Samuel	1 Sm	9	18	17	I rzekł Saul do Dawida: Oto córka moja starsza Merob, tęć dam za żonę: tylko bądź mężem mocnym, a sprawuj wojny Pańskie. Lecz Saul tak sobie myślił, mówiąc: Niechaj ręka moja nie będzie na nim, ale niech będzie na nim ręka Philistyńska.
1 Samuel	1 Sm	9	18	18	I rzekł Dawid do Saula: Któżem ja, albo co za żywot mój, albo co za ród ojca mego w Izraelu, żebym był zięciem królewskim?
1 Samuel	1 Sm	9	18	19	Przyszedł tedy czas, kiedy miała być dana Merob, córka Saulowa, Dawidowi, i dana jest Hadryelowi Molathczykowi za żonę.
1 Samuel	1 Sm	9	18	20	A Michol, córka druga Saulowa, miłowała Dawida: co powiedziano Saulowi, i miło mu to było.
1 Samuel	1 Sm	9	18	21	1 rzekł Saul: Dam ją zań, że mu będzie na upad, a niech będzie nad nim ręka Philistynów. I rzekł Saul do Dawida: We dwu rzeczach będziesz zięciem moim dzisia.
1 Samuel	1 Sm	9	18	22	I rozkazał Saul sługom swoim: Mówcie Dawidowi, jakobych ja o tem nie wiedział, mówiąc: Oto się podobasz królowi, i wszyscy słudzy jego miłują cię: a tak teraz bądź zięciem królewskim.
1 Samuel	1 Sm	9	18	23	I mówili słudzy Saulowi w uszy Dawidowe wszystkie te słowa, i rzekł Dawid: Czy się wam mała rzecz widzi być zięciem królewskim? a jam jest mąż ubogi i chudy.
1 Samuel	1 Sm	9	18	24	I odnieśli słudzy Saulowi, mówiąc: Takie słowa mówił Dawid.
1 Samuel	1 Sm	9	18	25	I rzekł Saul: Tak rzeczcie do Dawida: Nie potrzebuje król ślubin, jedno tylko sto odrzezków Philistyńskich, aby się stała pomsta nad nieprzyjacioły królewskimi. Lecz Saul myślił podać Dawida w ręce Philistynom.
1 Samuel	1 Sm	9	18	26	I gdy odnieśli słudzy jego Dawidowi słowa, które był rzekł Saul, spodobała się mowa w oczach Dawidowych, aby został zięciem królewskim.
1 Samuel	1 Sm	9	18	27	I po kilku dni wstawszy Dawid, szedł z mężmi, którzy pod nim byli, i pobił z Philistynów dwieście mężów i przyniósł odrzezki ich i odliczył je królowi, aby był zięciem jego. Dał mu tedy Saul Michol, córkę swą, za żonę.
1 Samuel	1 Sm	9	18	28	I baczył Saul i zrozumiał, że Pan był z Dawidem. Michol téż, córka Saulowa, miłowała go.
1 Samuel	1 Sm	9	18	29	A Saul tym więcéj jął się bać Dawida: i stał się Saul nieprzyjacielem Dawidowi po wszystkie dni.
1 Samuel	1 Sm	9	18	30	I wyciągnęły książęta Philistyńskie, a od początku wyciągnienia ich, roztropniéj sobie poczynał Dawid, niźli wszyscy słudzy Saulowi, i stało się imię jego bardzo sławne.
1 Samuel	1 Sm	9	19	1	I mówił Saul do Jonathy, syna swego, i do wszystkich sług swoich, aby zabili Dawida: ale Jonathas, syn Saulów, miłował Dawida bardzo.
1 Samuel	1 Sm	9	19	2	I oznajmił Jonathas Dawidowi, mówiąc: Szuka Saul, ojciec mój, zabić cię: a przetóż strzeż się, proszę, rano, a zataisz się i skryjesz.
1 Samuel	1 Sm	9	19	3	A ja wyszedłszy stanę podle ojca mego na polu, gdziekolwiek będziesz, i ja będę mówił o tobie do ojca mego: a cokolwiek pobaczę, to oznajmię tobie.
1 Samuel	1 Sm	9	19	4	A tak mówił Jonathas o Dawidzie dobrze do ojca swego Saula i rzekł do niego: Nie grzesz, królu, przeciwko słudze twemu Dawidowi; boć nic nie winien, a sprawy jego sąć bardzo pożyteczne.
1 Samuel	1 Sm	9	19	5	I położył duszę swą w ręce swéj i zabił Philistyna i uczynił Pan zbawienie wielkie wszemu Izraelowi: widziałeś, i byłeś rad. Czemuż tedy grzeszysz przeciw krwi niewinnéj, zabijając Dawida, który jest bez winy?
1 Samuel	1 Sm	9	19	6	Co gdy usłyszał Saul, ubłagany słowy Jonathy, przysiągł: Żywie Pan, że nie będzie zabit.
1 Samuel	1 Sm	9	19	7	Wezwał tedy Jonathas Dawida i oznajmił mu wszystkie te słowa: i przywiódł Jonathas Dawida do Saula, i był przed nim, jako był wczora i dziś trzeci dzień.
1 Samuel	1 Sm	9	19	8	Ale wojna zasię się wszczęła, i wyciągnąwszy Dawid, walczył przeciw Philistynom i poraził je porażką wielką, i uciekli przed obliczem jego.
1 Samuel	1 Sm	9	19	9	I popadł duch zły Pański Saula, a siedział w domu swym i dzierżał [0289]oszczep, a Dawid grał na arfie ręką swą.
1 Samuel	1 Sm	9	19	10	I chciał Saul przebić Dawida oszczepem ku ścianie: ale się Dawid umknął przed obliczem Saula, a oszczep bez urazu utknął w ścianie, a Dawid uciekł i zachował się nocy onéj.
1 Samuel	1 Sm	9	19	11	Posłał tedy Saul drabanty swe do domu Dawidowego, aby go strzegli, i był zabit rano. Co gdy Dawidowi powiedziała Michol, żona jego, mówiąc: Jeźli się téj nocy nie schronisz, jutro umrzesz:
1 Samuel	1 Sm	9	19	12	Spuściła go oknem, a on uszedł i uciekł, i zachowan jest.
1 Samuel	1 Sm	9	19	13	I wzięła Michol podobieństwo człowiecze, i położyła je na łożu, a skórę sierścistą kozią położyła u głowy jego, i przykryła ją szatami.
1 Samuel	1 Sm	9	19	14	A Saul posłał sługi, aby porwali Dawida: i odpowiedziano, że choruje.
1 Samuel	1 Sm	9	19	15	I zasię posłał Saul posły, aby oglądali Dawida, mówiąc: Przynieście go do mnie na łożu, aby byt zabit.
1 Samuel	1 Sm	9	19	16	A gdy posłowie przyszli, naleziono podobieństwo na łożu, a skóra kozia u głowy jego.
1 Samuel	1 Sm	9	19	17	I rzekł Saul do Michol: Czemuś mię tak oszukała, i wypuściłaś nieprzyjaciela mego, aby uciekł? I odpowiedziała Michol Saulowi: Iż on mówił mi: Puść mię, inaczej zabiję cię.
1 Samuel	1 Sm	9	19	18	A Dawid uciekłszy zachowan jest, i przyszedł do Samuela do Ramatha i oznajmił mu wszystko, co mu uczynił Saul: i poszli on i Samuel, i mieszkali w Najoth.
1 Samuel	1 Sm	9	19	19	I powiedziano Saulowi od mówiących: Oto Dawid w Najoth w Ramatha.
1 Samuel	1 Sm	9	19	20	I posłał Saul sługi, aby porwali Dawida: którzy gdy ujrzeli gromadę proroków prorokujących, i Samuela stojącego nad nimi, przyszedł téż na nie Duch Pański i jęli téż sami prorokować.
1 Samuel	1 Sm	9	19	21	Co gdy powiedziano Saulowi, posłał i drugie posłance: i oni téż prorokowali. I znowu posłał Saul trzecie posłance, którzy téż sami prorokowali. I rozgniewany gniewem Saul,
1 Samuel	1 Sm	9	19	22	Poszedł téż sam do Ramatha, i przyszedł aż do studnie wielkiéj, która jest w Socho, i spytał się i rzekł: Na którem miejscu są Samuel i Dawid? I powiedziano mu: Oto są w Najoth w Ramatha.
1 Samuel	1 Sm	9	19	23	I szedł do Najoth w Ramatha, i przyszedł téż nań Duch Pański, a szedł idąc i prorokował, aż przyszedł do Najoth w Ramatha.
1 Samuel	1 Sm	9	19	24	I zewlókł téż i sam szaty swe, i prorokował z drugimi przed Samuelem, i padał nagi przez cały on dzień i noc, skąd i wyszła przypowieść: Azaż i Saul między proroki?
1 Samuel	1 Sm	9	20	1	Ale Dawid uciekł z Najoth, która jest w Ramatha, i przyszedłszy mówił przed Jonathą: Cóżem uczynił? co za nieprawość moja, a co za grzech mój przeciw ojcu twemu, że szuka dusze mojéj?
1 Samuel	1 Sm	9	20	2	Który mu rzekł: Uchowaj Boże, nie umrzesz; bo nie uczyni ojciec nic wielkiego albo małego, aż mi pierwéj oznajmi: téj tedy tylko mowy ojciec mój zataił przedemną: żadną miarą to nie będzie.
1 Samuel	1 Sm	9	20	3	I zasię przysiągł Dawidowi. A on rzekł: Wie zaiste ojciec twój, żem nalazł łaskę w oczu twoich, i rzecze: Niech o tem nie wie Jonathas, by się snadź nie frasował: i owszem żywie Pan, i żywie dusza twoja, że jednym tylko, że tak rzekę, stopniem ja i śmierć dzielimy się.
1 Samuel	1 Sm	9	20	4	I rzekł Jonathas do Dawida: Cokolwiek mi rzecze dusza twoja, uczynię tobie.
1 Samuel	1 Sm	9	20	5	I rzekł Dawid do Jonathy: Oto jutro jest nów miesiąca, a ja wedle obyczaju zwykłem siedzieć podle króla, abym jadł: puść mię tedy, że się skryję na polu aż do wieczora dnia trzeciego.
1 Samuel	1 Sm	9	20	6	Jeźli patrząc ojciec twój będzie się pytał o mnie, odpowiesz mu: Prosił mie Dawid, aby szedł prędko do Bethlehem, miasta swego; bo tam są ofiary uroczyste wszystkim z pokolenia jego.
1 Samuel	1 Sm	9	20	7	Jeźli rzecze: Dobrze, pokój będzie słudze twemu: Ale, jeźli się [0290]rozgniewa, wiedz, iż się dopełniła złość jego.
1 Samuel	1 Sm	9	20	8	A tak uczyń miłosierdzie nad sługą twym, gdyżeś chciał, abych przymierze Pańskie, ja sługa twój, z tobą uczynił: ale jeźli jaka nieprawość jest we mnie, ty mię zabij, a do ojca twego nie wódź mię.
1 Samuel	1 Sm	9	20	9	I rzekł Jonathas: Boże cię tego uchowaj; ani bowiem być może, żebych ci, jeźli pewnie poznam, że się dopełniła złość ojca mego przeciw tobie, nie oznajmił.
1 Samuel	1 Sm	9	20	10	I odpowiedział Dawid do Jonathy: Któż mi odniesie, jeźlibyć snadź odpowiedział ojciec twój o mnie co przykro?
1 Samuel	1 Sm	9	20	11	I rzekł Jonathas do Dawida: Pójdź a wynidźmy precz w pole. A gdy wyszli oba w pole,
1 Samuel	1 Sm	9	20	12	Rzekł Jonathas do Dawida: Panie, Boże Izraelów, jeźli się wywiem woléj ojca mego jutro albo pojutrze, a będzie co dobrego o Dawidzie, a nie poślę zarazem do ciebie, a nie oznajmięć,
1 Samuel	1 Sm	9	20	13	To niech uczyni Pan Jonacie i to niech przyczyni. Ale jeźliby złość ojca mego przecie trwała przeciw tobie, odkryję ucho twoje i puszczę cię, że pójdziesz z pokojem, a Pan będzie z tobą, jako był z ojcem moim.
1 Samuel	1 Sm	9	20	14	A będęli żyw, uczynisz nademną miłosierdzie Pańskie: a jeźli umrę,
1 Samuel	1 Sm	9	20	15	Nie oddalisz miłosierdzia twego od domu mego aż na wieki: kiedy wykorzeni Pan nieprzyjacioły Dawidowe każdego z ziemie, niech zgładzi Jonathę z domu jego, a niech Pan szuka z ręki nieprzyjaciół Dawidowych.
1 Samuel	1 Sm	9	20	16	I uczynił Jonathas przymierze z domem Dawidowym. I szukał Pan z ręki nieprzyjaciół Dawida.
1 Samuel	1 Sm	9	20	17	I przydał Jonathas przysiądz Dawidowi, przeto że go miłował; bo jako duszę swoję tak go miłował.
1 Samuel	1 Sm	9	20	18	I rzekł mu Jonathas: Jutro jest nów księżyca, a będą się o tobie pytać.
1 Samuel	1 Sm	9	20	19	Bo o miejscu twojem będą się pytać aż do dnia trzeciego. A tak pójdziesz prędko i przyjdziesz na miejsce, gdzie się kryć masz w dzień, którego się godzi robić, a będziesz siedział u kamienia, któremu imię Ezel.
1 Samuel	1 Sm	9	20	20	A ja wystrzelę trzy strzały podle niego, a strzelę jakoby ćwicząc się do celu.
1 Samuel	1 Sm	9	20	21	Poślę téż i chłopca, mówiąc mu: Idź a przynieś mi strzały.
1 Samuel	1 Sm	9	20	22	Jeźli rzekę chłopcu: Oto strzały przed tobą są, weźmij je: ty przyjdź do mnie; bo jest pokój tobie, a nic niemasz złego, żywie Pan. Lecz jeźli tak rzekę chłopcu: Oto strzały za tobą są: idź w pokoju; bo cię Pan wypuścił.
1 Samuel	1 Sm	9	20	23	A o słowie, któreśmy mówili ja i ty, niechaj będzie Pan między mną a tobą aż na wieki.
1 Samuel	1 Sm	9	20	24	Skrył się tedy Dawid na polu, i przyszedł nów księżyca, i siadł król do stołu, aby jadł chleb.
1 Samuel	1 Sm	9	20	25	A gdy usiadł król na stolicy swéj, (według obyczaju) która była przy ścianie, powstał Jonathas, i siadł Abner z boku Saulowi, i zostało próżne miejsce Dawidowe.
1 Samuel	1 Sm	9	20	26	I nie rzekł Saul nic onego dnia; bo myślił, że mu się podobno przydało nie być czystym, ani oczyszczonym.
1 Samuel	1 Sm	9	20	27	A gdy przyszedł wtóry dzień po nowiu, zaś zostało próżne miejsce Dawidowe. I rzekł Saul do Jonathy, syna swego: Czemu nie przyszedł syn Isai, ani wczora ani dziś jeść?
1 Samuel	1 Sm	9	20	28	Odpowiedział Jonathas Saulowi: Prosił mię usilnie, aby szedł do Bethlehem.
1 Samuel	1 Sm	9	20	29	I rzekł: Puść mię; bo ofiara uroczysta jest w mieście, jeden z braciéj mojéj wezwał mię: a tak teraz jeźlim nalazł łaskę w oczu twoich, pójdę prędko a oglądam bracią moję. Dla tej przyczyny nie przyszedł do stołu królewskiego.
1 Samuel	1 Sm	9	20	30	I rozgniewawszy się Saul na Jonathę, rzekł mu: Synu niewiasty chłopa do siebie ciągnącéj, aza niewiem, że miłujesz syna Isai na hańbę twoję, i na hańbę sromotnéj matki twojéj?
1 Samuel	1 Sm	9	20	31	Bo przez wszystek czas, póki syn Isai będzie żył na ziemi, nie umocnisz się ty, ani królestwo twoje: a tak już teraz poślij, a przywiedź go do mnie; bo jest synem śmierci.
1 Samuel	1 Sm	9	20	32	A odpowiadając Jonathas Saulowi, ojcu swemu, rzekł: Przecz ma umrzeć, co uczynił?
1 Samuel	1 Sm	9	20	33	I porwał Saul oszczep, aby go przebił. I zrozumiał Jonathas, że postanowiono było od ojca jego, aby zabił Dawida.
1 Samuel	1 Sm	9	20	34	Wstał tedy Jonathas od stołu w gniewie zapalczywości i nie jadł chleba wtórego dnia nowego księżyca; bo się frasował o Dawida dlatego, że go był zawstydził ojciec jego.
1 Samuel	1 Sm	9	20	35	A gdy było rano, przyszedł Jonathas na pole według woléj Dawidowéj, i chłopiec mały z nim.
1 Samuel	1 Sm	9	20	36	I rzekł do chłopca swego: Idź a przynieś mi strzały, które wystrzelam. A gdy chłopiec bieżał, wystrzelił drugą strzałę za chłopca.
1 Samuel	1 Sm	9	20	37	Przyszedł tedy chłopiec na miejsce strzały, którą był wystrzelił Jonathas, i zawołał Jonathas za chłopcem, i rzekł: Oto tam daléj za tobą jest strzała.
1 Samuel	1 Sm	9	20	38	I zaś zawołał Jonathas za chłopięciem, mówiąc: Śpiesz się rychło, nie stój. Tedy pozbierało chłopię Jonatha strzały, i przyniosło do pana swego.
1 Samuel	1 Sm	9	20	39	A co się działo, zgoła nie wiedział; bo tylko Jonathas a Dawid rzecz wiedzieli.
1 Samuel	1 Sm	9	20	40	Dał tedy Jonathas oręże swe chłopcu, i rzekł mu: Idź a zanieś do miasta.
1 Samuel	1 Sm	9	20	41	A gdy odszedł chłopiec, wstał Dawid z miejsca, które patrzyło na południe: i padłszy twarzą na ziemię, pokłonił się trzecikroć, i pocałowawszy jeden drugiego, płakali pospołu: a więcéj Dawid.
1 Samuel	1 Sm	9	20	42	I rzekł Jonathas do Dawida: Idź w pokoju: cośmy przysięgli obaj na imię Pańskie, mówiąc: Pan niech będzie między mną i tobą, i między nasieniem mojem i nasieniem twojem aż na wieki.
1 Samuel	1 Sm	9	20	43	I wstał Dawid i odszedł, ale i Jonathas wszedł do miasta.
1 Samuel	1 Sm	9	21	1	I Dawid przyszedł do Nobe, do Achimelecha kapłana: i zdumiał się Achimelech dlatego, że przyszedł Dawid.
1 Samuel	1 Sm	9	21	2	I rzekł mu: Czemuś ty sam, a nikogo nie masz z sobą? I rzekł Dawid do Achimelecha kapłana: Król mi przykazał mowę, i rzekł: Żaden niech nie wie rzeczy, dla któréjś posłany odemnie, i jakiem ci dał przykazanie; bo i z sługami zmówiłem się na ono i na ono miejsce.
1 Samuel	1 Sm	9	21	3	A tak teraz maszli co do ręku, aby z pięcioro chleba, daj mi, albo cokolwiek najdziesz.
1 Samuel	1 Sm	9	21	4	A odpowiadając kapłan Dawidowi, rzekł mu: Niemam chleba pospolitego do ręki, jedno tylko chleb święty: jeźli czyści są służebnicy a zwłaszcza od niewiast?
1 Samuel	1 Sm	9	21	5	I odpowiedział Dawid kapłanowi, i rzekł mu: Zaiste, jeźli idzie o niewiasty, strzymaliśmy się od wczorajszego i dziś trzeciego dnia, kiedyśmy wychodzili, i były naczynia służebników święte: aleć ta droga zmazana jest, wszakże i ta dzisiaj poświęcona będzie w naczyniach.
1 Samuel	1 Sm	9	21	6	A tak dał mu kapłan chleb poświęcony; bo nie było tam chleba, jedno tylko chleby pokładne, które były wzięte od obhczności Pańskiéj, aby położono chleby ciepłe.
1 Samuel	1 Sm	9	21	7	A był tam jeden mąż z sług Saulowych onego dnia wewnątrz przybytku Pańskim, a imię jego Doeg Idumejczyk, najmożniejszy z pasterzów Saulowych.
1 Samuel	1 Sm	9	21	8	I rzekł Dawid do Achimelecha: Maszh tu na dorędziu oszczep albo miecz? bo miecza mego i oręża mego nie wziąłem z sobą; bo mowa królewska przynaglała.
1 Samuel	1 Sm	9	21	9	I rzekł kapłan: Oto tu miecz Goliatha Philistyna, któregoś zabił w dolinie Therebinthu, uwiniony w płaszcz za Ephod, chceszli ten wziąć, weźmij; bo prócz tego niemasz tu innego, I rzekł Dawid: Niemasz drugiego podobnego temu, daj mi go.
1 Samuel	1 Sm	9	21	10	Wstał tedy Dawid i uciekł onego dnia przed Saulem i przyszedł do Achis, króla Geth.
1 Samuel	1 Sm	9	21	11	I rzekli słudzy Achis do niego, gdy ujrzeli Dawida: Aza nie ten jest Dawid, król ziemie? Azaż nie temu śpiewano w tańcach, mówiąc: Poraził Saul tysiąc, a Dawid dziesięć tysięcy?
1 Samuel	1 Sm	9	21	12	I wziął Dawid mowy one w serce swe, i zlękł się bardzo od oblicza Achis, króla Geth.
1 Samuel	1 Sm	9	21	13	I odmienił usta swoje przed nimi, i upadał między rękoma ich, i tłukł się o drzwi u forty, i zciekały śliny jego na brodę.
1 Samuel	1 Sm	9	21	14	I rzekł Achis do sług swoich: Widzieliście człowieka szalonego: czemużeście go do mnie przywiedli?
1 Samuel	1 Sm	9	21	15	Czyli nam schodzi na szalonych, żeście przywiedli, aby szalał przedemną? a więc ten ma wniść do domu mego?
1 Samuel	1 Sm	9	22	1	Poszedł tedy Dawid zonąd, i uszedł do jaskinie Odollam: co usłyszawszy bracia jego i wszystek dom ojca jego, przyszli tam do niego.
1 Samuel	1 Sm	9	22	2	I zeszli się do niego wszyscy, którzy byli utrapieni i którzy się byli zadłużyli i w gorzkości serca, i został ich książęciem: a było ich przy nim około czterech set mężów.
1 Samuel	1 Sm	9	22	3	I poszedł Dawid zonąd do Maspha, która jest Moab: i rzekł do króla Moab: Niechaj pomieszka, proszę, ojciec mój i matka moja z wami, aż się dowiem, co zemną Bóg uczyni.
1 Samuel	1 Sm	9	22	4	I zostawił je przed obliczem króla Moab, i mieszkali u niego po wszystkie dni, których Dawid był na zamku.
1 Samuel	1 Sm	9	22	5	I rzekł Gad prorok do Dawida: Nie mieszkaj na zamku, jedź a ciągnij do ziemie Juda. I jechał Dawid i przyszedł do lasu Hareth.
1 Samuel	1 Sm	9	22	6	I usłyszał Saul, że się ukazał Dawid i mężowie, którzy z nim byli. A Saul gdy mieszkał w Gabaa, i był w gaju, który jest w Rama, trzymając oszczep w ręce, a wszyscy słudzy jego stali około niego:
1 Samuel	1 Sm	9	22	7	Rzekł do sług swych, którzy przy nim stali: Słuchajcie teraz, synowie Jemini: izali wszystkim wam da syn Isai pola, i winnice, i wszystkich was poczyni tysiączniki i setniki?
1 Samuel	1 Sm	9	22	8	Żeście się wszyscy sprzysięgli przeciwko mnie, a niemasz tego, ktoby mi oznajmił, zwłaszcza gdyż i syn mój przymierze uczynił z synem Isai? Niemasz, ktoby się mnie z was użalił, ani ktoby mi oznajmił, przeto że podburzył syn mój sługę mego przeciwko mnie, który czyha na mię aż po dziś dzień.
1 Samuel	1 Sm	9	22	9	A odpowiadając Doeg Idumejczyk, który stał, a był pierwszy między sługami Saulowymi: Widziałem, pry, syna Isai w Nobe u Achimelecha, syna Achitob kapłana:
1 Samuel	1 Sm	9	22	10	Który się radził za nim Pana i dał mu strawy, ale i miecz Goliatha Philistyńczyka dał mu.
1 Samuel	1 Sm	9	22	11	Posłał tedy król, aby przyzwano Achimelecha kapłana, syna Achitob, i wszystek dom ojca jego i kapłanów, którzy byli w Nobe, którzy wszyscy przyszli do króla.
1 Samuel	1 Sm	9	22	12	I rzekł Saul do Achimelecha: Słuchaj, synu Achitob! A on odpowiedział: Owom ja, panie.
1 Samuel	1 Sm	9	22	13	I rzekł do niego Saul: Czemuście się sprzysięgli na mię, ty i syn Isai, i dałeś mu chleba i miecz, i radziłeś się za nim Boga, aby powstał na mię zdrajcą będąc aż do dnia dzisiejszego?
1 Samuel	1 Sm	9	22	14	I odpowiadając Achimelech królowi, rzekł: A któż ze wszech sług twoich wierny jako Dawid, i zięć królewski i idący na rozkazanie twoje, i zacny w domu twoim?
1 Samuel	1 Sm	9	22	15	Azam dziś począł radzić się oń Boga? Uchowaj mię, Boże! Niech się nie domniemawa król na sługę swego takowéj rzeczy we wszystkim domu ojca mego; bo nie wiedział sługa twój o téj sprawie nic, albo małego, albo wielkiego.
1 Samuel	1 Sm	9	22	16	I rzekł król: Śmiercią umrzesz, Achimelechu, ty i wszystek dom ojca twego.
1 Samuel	1 Sm	9	22	17	I rzekł król sługom, którzy stali około niego: Obróćcie się, a pobijcie kapłany Pańskie; bo ręka ich jest z Dawidem, wiedząc, że uciekał, a nie oznajmili mi. Lecz nie chcieli słudzy królewscy rąk swoich podnieść na kapłany Pańskie.
1 Samuel	1 Sm	9	22	18	I rzekł król Doegowi: Obróć się ty, a rzuć się na kapłany. I obróciwszy się Doeg Idumejczyk, targnął się na kapłany i zamordował dnia onego ośmdziesiąt i pięć mężów ubranych w Ephod lniany.
1 Samuel	1 Sm	9	22	19	A Nobe, miasto kapłańskie, poraził paszczeką miecza, męże i niewiasty i dziatki i ssące, i wołu i osła i owcę paszczeką miecza.
1 Samuel	1 Sm	9	22	20	Lecz uszedłszy jeden syn Achimelecha, syna Achitob, któremu imię było Abjathar, uciekł do Dawida,
1 Samuel	1 Sm	9	22	21	I oznajmił mu, że Saul pobił kapłany Pańskie.
1 Samuel	1 Sm	9	22	22	I rzekł Dawid Abjatharowi: Wiedziałem onego dnia, gdy tam był Doeg Idumejczyk, że pewnie miał powiedzieć Saulowi: Jam jest winien śmierci wszystkich dusz ojca twego.
1 Samuel	1 Sm	9	22	23	Mieszkaj ze mną, nie bój się: jeźli kto będzie szukał dusze mojéj, będzie szukał i dusze twojéj, i będziesz przy mnie zachowan.
1 Samuel	1 Sm	9	23	1	I powiedziano Dawidowi, mówiąc: Oto Phihstynowie dobywają Cejlę, i plundrują gumna.
1 Samuel	1 Sm	9	23	2	Radził się tedy Dawid Pana, mówiąc: Mamli iść a porazić te Philistyny? I rzekł Pan do Dawida: Idź, a porazisz Philistyny i Cejlę wybawisz.
1 Samuel	1 Sm	9	23	3	I rzekli mężowie, którzy byli z Dawidem, do niego: Oto my tu w Judzkiéj ziemi będąc, boimy się: a cóż więcéj, jeźli pójdziem do Cejli ku wojskom Philistyńskim?
1 Samuel	1 Sm	9	23	4	Znowu tedy Dawid radził się Pana. Który odpowiadając, rzekł mu: Wstań a idź do Cejli; bo ja dam Philistyny w rękę twoję.
1 Samuel	1 Sm	9	23	5	Poszedł tedy Dawid i mężowie jego do Cejli, i walczył z Philistyny, i zapędził bydła ich i poraził je porażką wielką: i wybawił Dawid mieszczany Cejle.
1 Samuel	1 Sm	9	23	6	Lecz na on czas, gdy uciekał Abjathar, syn Achimelechów, do Dawida do Cejli, przyszedł był, mając z sobą Ephod.
1 Samuel	1 Sm	9	23	7	I powiedziano Saulowi, że Dawid wszedł do Cejli; i rzekł Saul: Dał go Bóg w ręce moje, i zawarty jest wszedłszy do miasta, w którem są bramy i zamki.
1 Samuel	1 Sm	9	23	8	I przykazał Saul wszystkiemu ludu, aby szli na wojnę do Cejli, i oblegli Dawida i lud jego.
1 Samuel	1 Sm	9	23	9	Czego gdy się Dawid dowiedział, iż mu Saul potajemnie złe gotował, rzekł do Abjathara kapłana: Przyłóż Ephod.
1 Samuel	1 Sm	9	23	10	I rzekł Dawid: Panie, Boże Izraelów, słyszał tę wieść sługa twój, że Saul gotuje się przyjść do Cejli, aby zburzył miasto dla mnie.
1 Samuel	1 Sm	9	23	11	Wydadząli mnie mężowie Cejli w ręce jego? a przyjedzieli Saul, jako słyszał sługa twój? Panie, Boże Izraelów, oznajmij słudze twemu. I rzekł Pan: Przyjedzie.
1 Samuel	1 Sm	9	23	12	I rzekł Dawid: Wydadząli mię mężowie Cejli i męże, którzy zemną są, w ręce Saulowe? I rzekł Pan: Wydadzą.
1 Samuel	1 Sm	9	23	13	Wstał tedy Dawid i mężowie jego około sześci set, i wyszedłszy z Cejli, tu i ówdzie się tułali niepewni: i powiedziano Saulowi, że uciekł Dawid z Cejli, i uszedł: przetóż zaniechał wyjechać.
1 Samuel	1 Sm	9	23	14	A Dawid mieszkał na puszczy po miejscach mocnych, i mieszkał na górze puszczy Zyph, na górze ciemnéj. Wszakże go Saul szukał po wszystkie dni: i nie dał go Bóg w ręce jego.
1 Samuel	1 Sm	9	23	15	I ujrzał Dawid, że wyszedł Saul szukać dusze jego: a Dawid był na puszczy Zyph w lesie.
1 Samuel	1 Sm	9	23	16	I wstał Jonathas, syn Saulów, i szedł do Dawida do lasu i posilił ręce jego w Bogu i rzekł mu:
1 Samuel	1 Sm	9	23	17	Nie bój się; bo cię nie najdzie ręka Saula, ojca mego, a ty królować będziesz nad Izraelem, a ja będę wtóry po tobie: lecz i Saul, ojciec mój, o tem wie.
1 Samuel	1 Sm	9	23	18	A tak postanowili obaj przymierze przed Panem: i mieszkał Dawid w lesie, a Jonathas wrócił się do domu swego.
1 Samuel	1 Sm	9	23	19	I wstąpili Zyphejczycy do Saula w Gabaa, mówiąc: Aza oto Dawid nie kryje się u nas po miejscach bezpiecznych lasu, na pagórku Hachila, która jest po prawéj stronie puszczy?
1 Samuel	1 Sm	9	23	20	A tak teraz jako pragnęła dusza twoja, żebyś zjechał, zjedź, a nasza będzie, podać go w ręce królewskie.
1 Samuel	1 Sm	9	23	21	I rzekł Saul: Błogosławieniście wy od Pana, iżeście się mnie użalili.
1 Samuel	1 Sm	9	23	22	A tak idźcie, proszę, a gotujcie pilniéj, i czyńcie dworniéj, i wyszpiegujcie miejsce, gdzie jest noga jego, albo kto go tam widział; bo myśli o mnie, że nań chytrze się zasadzam.
1 Samuel	1 Sm	9	23	23	Wypatrzcież a obaczcie wszystkie jamy jego, w których się tai: a wróćcie się do mnie na pewną rzecz, że pójdę z wami: a choćby się téż skrył w ziemię, będę go szukał we wszystkich tysiącach Judzkich.
1 Samuel	1 Sm	9	23	24	A oni wstawszy, poszli do Zyph przed Saulem: a Dawid i mężowie jego byli na puszczy Maon, na polach po prawéj Jesymon.
1 Samuel	1 Sm	9	23	25	Jechał tedy Saul i towarzysze jego szukać go, lecz dano znać Dawidowi, i natychmiast stąpił na skałę i mieszkał w puszczy Maon. Co gdy usłyszał Saul, gonił Dawida na puszczy Maon.
1 Samuel	1 Sm	9	23	26	I jechał Saul po boku góry z jednéj strony, a Dawid i mężowie jego byli z boku góry po drugiéj stronie: i już był Dawid zwątpił, żeby mógł ujść przed obliczem Saula. A tak Saul i mężowie jego nakształt wieńca obtoczyli Dawida i męże jego, aby je poimali.
1 Samuel	1 Sm	9	23	27	I przybieżał poseł do Saula, mówiąc: Pośpiesz się, a przyjedź; bo Philistynowie wtargnęli w ziemię.
1 Samuel	1 Sm	9	23	28	A tak wrócił się Saul przestawszy gonić Dawida, i ciągnął przeciw Philistynom, i dlatego nazwali ono miejsce Skałą rozłączenia.
1 Samuel	1 Sm	9	24	1	I wyciągnął Dawid zonąd, i mieszkał na miejscach bezpiecznych Engaddy.
1 Samuel	1 Sm	9	24	2	A gdy się wrócił Saul od pogoni za Philistyny, powiedziano mu, rzekąc: Oto Dawid jest na puszczy Engaddy.
1 Samuel	1 Sm	9	24	3	A tak wziąwszy Saul trzy tysiące mężów przebranych ze wszystkiego Izraela, poszedł szukać Dawida i mężów jego, i po najprzykrzejszych skałach, po których jedno dzikie kozy mogą chodzić.
1 Samuel	1 Sm	9	24	4	I przyciągnął ku chlewom owczym, które się natrafiły idącemu, a była tam jaskinia, do któréj wszedł Saul na potrzeby przyrodzone: a Dawid i mężowie jego taili się we wnętrznéj części jaskini.
1 Samuel	1 Sm	9	24	5	I rzekli słudzy Dawidowi do niego: Oto dzień, o którym Pan mówił do ciebie: Ja dam w ręce twe nieprzyjaciela twego, żebyś mu uczynił, jako się będzie podobało w oczach twych. Wstał tedy Dawid, i urżnął po cichu kraj płaszcza Saulowego.
1 Samuel	1 Sm	9	24	6	Potem uderzyło Dawida serce jego, przeto że urznął kraj płaszcza Saulowego.
1 Samuel	1 Sm	9	24	7	I rzekł do mężów swoich: Niech mi będzie miłościw Pan, żebym nie uczynił téj rzeczy panu memu, pomazańcowi Pańskiemu, żebym miał ściągnąć nań rękę moję, ponieważ jest pomazaniec Pański.
1 Samuel	1 Sm	9	24	8	I przełomił Dawid męże swe mowami i nie dopuścił im powstać na Saula: a Saul wstawszy z jaskinie, szedł zaczętą drogą.
1 Samuel	1 Sm	9	24	9	Potem wstał i Dawid za nim, a wyszedłszy z jaskinie, zawołał za Saulem, mówiąc: Panie, mój królu! I obejrzał się Saul nazad, a Dawid schyliwszy się twarzą ku ziemi, pokłonił się.
1 Samuel	1 Sm	9	24	10	I rzekł do Saula: Czemu słuchasz słów ludzi mówiących: Dawid szuka złego przeciw tobie?
1 Samuel	1 Sm	9	24	11	Oto dziś widziały oczy twoje, że mi cię Pan dał w rękę moję w jaskini: i myśliłem cię zabić, aleć przepuściło oko moje; bom rzekł: Nie ściągnę ręki na pana mego; bo jest pomazaniec Pański.
1 Samuel	1 Sm	9	24	12	I owszem, ojcze mój, obacz, i poznaj kraj płaszcza twego w ręce mojéj: żeć, gdym urzynał koniec płaszcza twego, nie chciałem ściągnąć ręki mojéj na cię. Poznaj a obacz, żeć niemasz w ręce mojéj złości, ani nieprawości, anim zgrzeszył przeciw tobie: a ty godzisz na duszę moję, abyś ją odjął.
1 Samuel	1 Sm	9	24	13	Niech rozsądzi Pan między mną a tobą, a niech się krzywdy mojéj Pan pomści nad tobą: a ręka moja niech nie będzie na tobie.
1 Samuel	1 Sm	9	24	14	Jako i w staréj przypowieści mówią: Od niezbożnych wynidzie niezbożność: a tak ręka moja niech nie będzie na tobie.
1 Samuel	1 Sm	9	24	15	Kogóż prześladujesz, królu Izraelski, kogo prześladujesz? Psa zdechłego prześladujesz a pchłę jednę.
1 Samuel	1 Sm	9	24	16	Niech Pan będzie sędzim, a niech rozsądzi między mną a tobą: a niech obaczy i osądzi sprawę moję, a niech mię wyrwie z ręki twojéj.
1 Samuel	1 Sm	9	24	17	A gdy skończył Dawid mówiąc mowy takie do Saula, rzekł Saul: A twójże to głos, Dawidzie, synu mój? i podniósł Saul swój głos i płakał:
1 Samuel	1 Sm	9	24	18	I rzekł do Dawida: Sprawie dliwszyś ty jest niźli ja; boś ty mnie oddał dobre, a jam tobie złem oddał.
1 Samuel	1 Sm	9	24	19	Tyś téż dziś okazał, coś mi dobrego uczynił: jako mię dał Pan w rękę twoję, a nie zabiłeś mię.
1 Samuel	1 Sm	9	24	20	Bo któż gdy najdzie nieprzyjaciela swego, wypuści go na drogę dobrą? Ale Pan niechaj ci odda nagrodę tę za to, coś mi dziś uczynił.
1 Samuel	1 Sm	9	24	21	A teraz iż wiem, że pewnie masz królować, i będziesz miał w ręce swéj królestwo Izraelskie:
1 Samuel	1 Sm	9	24	22	Przysięż mi przez Pana, że nie wygładzisz potomstwa mego po mnie, a nie wytracisz imienia mego z domu ojca mego.
1 Samuel	1 Sm	9	24	23	I przysiągł Dawid Saulowi. Odszedł tedy Saul do domu swego, a Dawid i mężowie jego wstąpili na miejsca przespieczniejsze.
1 Samuel	1 Sm	9	25	1	A Samuel umarł, i zebrał się wszystek Izrael, i płakali go i pogrzebli go w domu jego w Ramatha.nbsp;
1 Samuel	1 Sm	9	25	2	A powstawszy Dawid poszedł na puszczą Pharan. Lecz mąż niektóry był na puszczy Maon, a majętność jego w Karmelu, a człowiek on bardzo wielki, i miał owiec trzy tysiące, i tysiąc kóz: i trafiło się, że strzyżono trzodę jego w Karmelu.
1 Samuel	1 Sm	9	25	3	A imię męża onego było Nabal, a imię żony jego Abigail: a była to niewiasta bardzo mądra i piękna: ale mąż jéj był nie użyty bardzo, zły i złośliwy, a był z narodu Kaleb.
1 Samuel	1 Sm	9	25	4	A gdy usłyszał Dawid na puszczy, że strzygł Nabal trzodę swoję,
1 Samuel	1 Sm	9	25	5	Posłał dziesiąci młodzieńców i rzekł im: Idźcie do Karmelu, a przyjdziecie do Nabala i pozdrowicie go imieniem mojem spokojnie.
1 Samuel	1 Sm	9	25	6	I rzeczecie: Niechaj będzie braciéj mojéj i tobie pokój, i domowi twemu pokój, i wszystkim rzeczom, które masz, niech będzie pokój.
1 Samuel	1 Sm	9	25	7	Słyszałem, że strzygą pasterze twoi, którzy byli z nami na puszczy: nigdyśmy im przykrymi nie byli, i nigdy nie ubyło im nic z trzody, przez wszystek czas, którego byli z nami w Karmelu.
1 Samuel	1 Sm	9	25	8	Spytaj sług twoich, a powiedząć. Przetóż teraz niech najdą służebnicy twoi łaskę w oczu twoich; bośmy w dobry dzień przyszli: cokolwiek najdzie ręka twoja, daj służebnikom twoim i synowi twemu Dawidowi.
1 Samuel	1 Sm	9	25	9	A gdy przyszli słudzy Dawidowi, mówili do Nabala wszystkie te słowa imieniem Dawidowem i umilknęli.
1 Samuel	1 Sm	9	25	10	A odpowiadając Nabal sługom Dawidowym, rzekł: Co jest Dawid? i co jest Isai? dziś się namnożyło sług, którzy uciekają od panów swoich.
1 Samuel	1 Sm	9	25	11	Więc ja wezmę chleb mój i wodę moje i mięso bydła, którem pobił dla postrzyżników moich, a dam mężom, których niewiem, zkąd są?
1 Samuel	1 Sm	9	25	12	A tak odeszli słudzy Dawidowi drogą swą, i wróciwszy się przyszli i powiedzieli mu wszystkie słowa, któe był rzekł.
1 Samuel	1 Sm	9	25	13	Rzekł tedy Dawid sługom swoim: Przypasz każdy miecz swój. I przypasali wszyscy miecze swoje, przypasał téż i Dawid miecz swój: i szli za Dawidem jakmiarz czterysta mężów, a dwieście zostało przy rzeczach.
1 Samuel	1 Sm	9	25	14	I powiedział Abigail, żonie Nabalowéj, jeden sługa jéj, rzekąc: Oto Dawid przysłał posłance z puszczy, aby błogosławili panu naszemu: a niechęć im pokazał.
1 Samuel	1 Sm	9	25	15	Ludzie ci dosyć nam dobrzy byli, i nie przykrzyli się nam: i nigdy nam nic nie zginęło przez wszystek czas, pókiśmy z nimi byli na puszczy:
1 Samuel	1 Sm	9	25	16	Byli nam miasto muru tak w nocy jako i we dnie, po wszystkie dni, pókiśmy paśli przy nich trzody.
1 Samuel	1 Sm	9	25	17	Przeto obacz a rozmyśl się, co masz uczynić; boć się dopełniła złość na męża twego i na dom twój, a on jest syn Belial, tak iż żaden nie może z nim mówić.
1 Samuel	1 Sm	9	25	18	Pośpieszyła się tedy Abigail, i wzięła dwieście chleba i dwa bukłaki wina i piąci baranów warzonych i pięć miar prażma i sto wiązanek rozynków i dwieście wiązek fig i włożyła na osły.
1 Samuel	1 Sm	9	25	19	I rzekła sługom swoim: Idźcie przedemną, oto ja pojadę za wami: a mężowi swemu Nabalowi nie oznajmiła.
1 Samuel	1 Sm	9	25	20	A gdy wsiadła na osła, i zjeżdżała z góry, Dawid i mężowie jego zjeżdżali przeciWko niej, którym ona Zajechała.
1 Samuel	1 Sm	9	25	21	I rzekł Dawid: Zaprawdę darmom strzegł wszego, co ten miał na puszczy, i nic nie zgINęło ze wszego, co do niego należało, a oddał mi złe za dobre.
1 Samuel	1 Sm	9	25	22	To niech uczyni Bóg nieprzyjaciołom Dawidowym, i to niech przyczyni, jeźli zostawię do zarania ze wszego, co do niego należy, mokrzącego na ścianę.
1 Samuel	1 Sm	9	25	23	A gdy Abigail ujrzała Dawida, pośpieszyła się i zsiadła z osła i padła przed Dawidem na oblicze swoje i pokłoniła się mu do ziemie:
1 Samuel	1 Sm	9	25	24	I padła u nóg jego, i rzekła: Niech będzie na mnie ta nieprawość, mój panie, proszę, niech służebnica twoja mówi w uszu twoich, a posłuchaj słów sługi twojéj.
1 Samuel	1 Sm	9	25	25	Niech nie kładzie, proszę, pan mój, król serca swego na męża tego niezbożnego Nabala; boć wedle imienia swego głupi jest, i głupstwo jest z nim: a ja, sługa twoja, nie widziałam służebników twoich, panie mój, któreś posłał.
1 Samuel	1 Sm	9	25	26	Przeto teraz, panie mój, żywie Pan i żywie dusza twoja, który cię zahamował, abyś nie przyszedł na krew, i zachował rękę twoję tobie: a teraz niech będą jako Nabal nieprzyjaciele twoi, i którzy szukają panu memu złego.
1 Samuel	1 Sm	9	25	27	Przeto przyjmij to błogosławieństwo, które przyniosła sługa twoja tobie, panu memu, a daj sługom, którzy chodzą za tobą, panem moim.
1 Samuel	1 Sm	9	25	28	Znieś występek służebnice twojéj; czyniąc bowiem uczyni Pan tobie, panu memu, dom wierny, ponieważ walki Pańskie ty walczysz, panie mój: przetóż niechaj się w tobie złość nie najduje po wszystkie dni żywota twego.
1 Samuel	1 Sm	9	25	29	Bo jeźli kiedy powstanie człowiek prześladujący cię, i szukający dusze twojéj, będzie dusza pana mego strzeżona jakoby w wiązce żywiących u Pana, Boga twego: lecz dusza nieprzyjaciół twoich będzie obracana jako w pędzie i obrocie proce.
1 Samuel	1 Sm	9	25	30	Gdy tedy uczyni Pan tobie, panu memu, wszystko, co dobrego o tobie mówił, i postanowi cię książęciem nad Izraelem:
1 Samuel	1 Sm	9	25	31	Nie będzie to tobie ku żałości, ani ku obrażeniu sumnienia pana mego, żeś wylał krew niewinną, albo żeś się sam pomścił: a gdy Pan dobrze uczyni panu memu, wspomnisz na sługę swoję.
1 Samuel	1 Sm	9	25	32	I rzekł Dawid do Abigail: Błogosławiony Pan, Bóg Izraelów, który cię dziś posłał przeciwko mnie, i błogosławiona wymowa twoja:
1 Samuel	1 Sm	9	25	33	I błogosławionaś ty, któraś mię zawściągnęła dzisiaj, żem nie szedł na krew, i żebym się pomścił ręką swą.
1 Samuel	1 Sm	9	25	34	Bo inaczéj, żywie Pan, Bóg Izraelów, który mię zawściągnął, abym ci źle nie uczynił: byś mi była prędko nie zajechała drogi, nie zostałby był Nabalowi aż do światła rannego mokrzący na ścianę.
1 Samuel	1 Sm	9	25	35	A tak przyjął Dawid z ręki jéj wszystko, co mu była przywiozła, i rzekł jéj: Jedź z pokojem do domu twego, otom usłuchał głosu twego, i uczciłem osobę twoję.
1 Samuel	1 Sm	9	25	36	Przyszła Abigail do Nabala: a oto miał ucztę w domu swoim, jako ucztę królewską, a serce Nabalowe wesołe; bo był bardzo pijany: i nie powiedziała mu słowa małego albo wielkiego aż do zarania.
1 Samuel	1 Sm	9	25	37	A na świtaniu, gdy strawił wino Nabal, powiedziała mu żona jego te słowa, i obumarło serce jego wewnątrz, i stał się jako kamień.
1 Samuel	1 Sm	9	25	38	A gdy minęło dziesięć dni, zabił Pan Nabala, i umarł.
1 Samuel	1 Sm	9	25	39	Co gdy usłyszał Dawid, że umarł Nabal, rzekł: Błogosławiony Pan, który osądził sprawę zelżywości mojéj z ręki Nabalowéj, a sługę swego uchował ode złego, a złość Nabalowę oddał Pan na głowę jego. Posłał tedy Dawid i mówił do Abigail, żeby ją, wziął sobie za żonę.
1 Samuel	1 Sm	9	25	40	I przyszli słudzy Dawidowi do Abigail do Karmela, i mówili do niéj, rzekąc: Dawid posłał nas do ciebie, aby cię wziął sobie za żonę.
1 Samuel	1 Sm	9	25	41	Która powstawszy pokłoniła się obliczem do ziemie i rzekła: Oto służebnica twoja niechaj będzie sługą, aby umywała nogi sług Pana mego.
1 Samuel	1 Sm	9	25	42	I pośpieszyła się Abigail i wsiadła na osła, i pięć panien jéj służebnych poszły z nią, i jechała za posłańcy Dawidowymi i była żoną jego.
1 Samuel	1 Sm	9	25	43	Ale i Achinoam wziął Dawid z Izraela: i były obie żonami jego.
1 Samuel	1 Sm	9	25	44	A Saul dał Michol, córkę swą, żonę Dawidowę, Phaltemu, synowi Lais, który był z Gallim.
1 Samuel	1 Sm	9	26	1	I przyszli Zyphejczycy do Saula w Gabaa, mówiąc: Oto się Dawid kryje na pagórku Hachila, który jest przeciw pustyni.
1 Samuel	1 Sm	9	26	2	I powstał Saul i jechał na puszczą Zyph, a z nim trzy tysiące mężów wybranych z Izrael, aby szukał Dawida na puszczy Zyph.
1 Samuel	1 Sm	9	26	3	I położył się obozem Saul w Gabaa Hachila, która była przeciwko pustyni na drodze. A Dawid mieszkał na puszczy: a widząc, że przyjechał Saul za nim na puszczą,
1 Samuel	1 Sm	9	26	4	Posłał szpiegi i dowiedział się, że tam przyjechał zapewne,
1 Samuel	1 Sm	9	26	5	I wstał Dawid potajemnie, i przyszedł na miejsce, gdzie był Saul: a, gdy ujrzał miejsce, na którem spał Saul i Abner, syn Ner, hetman wojska jego, i Saula śpiącego w namiecie, a inny lud około niego:
1 Samuel	1 Sm	9	26	6	Rzekł Dawid do Achimelecha Hethejczyka i do Abisai, syna Sarwii, brata Joabowego, mówiąc: Kto pójdzie zemną do Saula do obozu? I rzekł Abisai: Ja pójdę z tobą.
1 Samuel	1 Sm	9	26	7	Przyszedł tedy Dawid i Abisai do ludu w nocy, i naleźli Saula leżącego i śpiącego w namiecie, a oszczep utkniony w ziemi u głowy jego: a Abnera i lud śpiące około niego.
1 Samuel	1 Sm	9	26	8	I rzekł Abisai do Dawida: Zamknął Bóg nieprzyjaciela twego dziś w ręce twoje, a tak przebiję go teraz oszczepem do ziemie raz, a drugi raz nie będzie potrzeba.
1 Samuel	1 Sm	9	26	9	I rzekł Dawid do Abisai: Nie zabijaj go; bo któż wyciągnie rękę swą na pomazańca Pańskiego, a nie winien będzie?
1 Samuel	1 Sm	9	26	10	I rzekł Dawid: Żywie Pan, iż jeźli go Pan nie zabije, albo dzień jego nie przyjdzie, że umrze, albo na wojnę wyjechawszy nie zginie:
1 Samuel	1 Sm	9	26	11	Niech mi będzie miłościw Pan, abych nie ściągnął ręki mojéj na pomazańca Pańskiego. A tak teraz weźmij oszczep, który jest u głowy jego, i kubek wody, a odejdźmy.
1 Samuel	1 Sm	9	26	12	Wziął tedy Dawid oszczep i kubek wody, który był w głowach Saulowych, i poszli: a nie było nikogo, coby widział i zrozumiał i ocucił się, ale wszyscy spali; bo sen Pański przypadł był na nie.
1 Samuel	1 Sm	9	26	13	A gdy przeszedł Dawid na drugą stronę i stanął na wierzchu góry zdaleka, a był wielki plac między nimi,
1 Samuel	1 Sm	9	26	14	Zawołał Dawid na lud i na Abnera, syna Ner, mówiąc: A nie ozowiesz się, Abnerze? I odpowiadając Abner, rzekł: Ktoś ty, co wołasz, a niepokój czynisz królowi?
1 Samuel	1 Sm	9	26	15	I rzekł Dawid do Abnera: Azaś ty nie mąż? a kto drugi podobny tobie w Izraelu? przeczżeś tedy nie strzegł pana twego, króla? bo przyszedł jeden z ludu, żeby zabił króla, pana twego.
1 Samuel	1 Sm	9	26	16	Nie dobrać to rzecz, którąś uczynił. Żywie Pan, żeście wy synowie śmierci, którzyście nie strzegli pana swego, pomazańca Pańskiego: a teraz patrz, gdzie jest oszczep królewski, i gdzie jest kubek wody, który był w głowach jego.
1 Samuel	1 Sm	9	26	17	I poznał Saul głos Dawidów i rzekł: A twójże to głos, synu mój Dawidzie? I rzekł Dawid: Mój głos, panie mój, królu.
1 Samuel	1 Sm	9	26	18	I rzekł: Dlaczego pan mój prześladuje sługę swego? com uczynił? albo co za złość jest w ręce mojéj?
1 Samuel	1 Sm	9	26	19	A tak teraz proszę, królu, panie mój, posłuchaj słów sługi twego: Jeźli cię Pan pobudza przeciwko mnie, niechaj powonia ofiary: ale jeźli synowie człowieczy, przeklęci są przed oczyma Pańskiemi, którzy mię dzisiaj wyrzucili, żebym nie mieszkał w dziedzictwie Pańskiem, mówiąc: Idź, służ cudzym bogom.
1 Samuel	1 Sm	9	26	20	A teraz niechaj nie będzie wylana krew moja na ziemię przed Panem; bo wyjechał król Izraelski, aby szukał pchły jednej jako gonią kuropatwę po górach.
1 Samuel	1 Sm	9	26	21	I rzekł Saul: Zgrzeszyłem, wróć się, synu mój, Dawid; boć już więcéj źle czynić nie będę, ponieważ droga była dusza moja dzisia w oczach twoich; bo jawna to, żem głupie uczynił i nie wiedziałem bardzo siła.
1 Samuel	1 Sm	9	26	22	I odpowiadając Dawid, rzekł: Owo oszczep królewski: niech przyjdzie jeden z sług królewskich a weźmij go.
1 Samuel	1 Sm	9	26	23	A Pan odda każdemu według sprawiedliwości swéj i wiary; bo cię dziś dał Pan w rękę moję, i nie chciałem ściągnąć ręki mojéj na pomazańca Pańskiego.
1 Samuel	1 Sm	9	26	24	A jako dziś wielce uważona jest dusza twoja w oczach moich: tak niechaj będzie wielce uważona dusza moja w oczach Pańskich, a niech mię wybawi ze wszego ucisku.
1 Samuel	1 Sm	9	26	25	Rzekł tedy Saul do Dawida: Błogosławionyś ty, synu mój Dawidzie, a iście czyniąc czynić będziesz, i mogąc przemożesz. I odszedł Dawid w drogę swoję, a Saul się wrócił na miejsce swoje.
1 Samuel	1 Sm	9	27	1	I rzekł Dawid w sercu swojem: Wpadnę ja kiedyżkolwiek jednego dnia w ręce Saulowe: azaż nie lepiéj, że ujdę i zachowam się w ziemi Philistyńskiéj, aby zwątpił Saul a przestał mię szukać po wszystkich granicach Izraelskich? schronię się tedy od rąk jego.
1 Samuel	1 Sm	9	27	2	I wstał Dawid i poszedł sam, i sześćset mężów z nim, do Achis, syna Maoch, króla Geth.
1 Samuel	1 Sm	9	27	3	I mieszkał Dawid z Achis w Geth, sam i mężowie jego, mąż i dom jego, i Dawid i dwie żony jego, Achinoam Izraelitka, i Abigail, żona Nabal z Karmela.
1 Samuel	1 Sm	9	27	4	I powiedziano Saulowi, że uciekł Dawid do Geth, i nie przydał szukać go więcej.
1 Samuel	1 Sm	9	27	5	I rzekł Dawid do Achis: Jeźlim nalazł łaskę w oczu twoich, niech mi dadzą miejsce w jednem miast tego kraju, że tam mieszkać będę; bo czemu mieszka sługa twój w mieście królewskiem z tobą?
1 Samuel	1 Sm	9	27	6	I dał mu Achis dnia onego Syceleg: dla któréj przyczyny dostał się Syceleg królom Judzkim, aż do dnia dzisiejszego.
1 Samuel	1 Sm	9	27	7	I była liczba dni, których mieszkał Dawid w krainie Philistyńskiéj, cztery miesiące.
1 Samuel	1 Sm	9	27	8	I wyjeżdżał Dawid i mężowie jego, i brali plony z Gessury i Gerzy i z Amalekitów; bo w tych wsiach mieszkano z starodawna w ziemi, idącym do Sur aż do ziemie Egipskiéj.
1 Samuel	1 Sm	9	27	9	I pustoszył Dawid wszystkę ziemię, ani zostawiał żywego męża ani niewiasty: a zabrawszy owce i woły i osły i wielbłądy i szaty, wracał się i przychodził do Achis.
1 Samuel	1 Sm	9	27	10	I mówił mu Achis: Na kogoś uderzył dzisia? Odpowiedział Dawid: Ku południu Judy, i ku południu Jerameel, i ku południu Ceni.
1 Samuel	1 Sm	9	27	11	Nie żywił Dawid męża ani niewiasty, ani ich przywodził do Geth, mówiąc: By snadź nie mówili przeciwko nam: To uczynił Dawid, i to miał postanowienie po wszystkie dni, których mieszkał w krainie Philistyńskiéj.
1 Samuel	1 Sm	9	27	12	Wierzył tedy Achis Dawidowi, mówiąc: Wiele złego nabroił przeciw ludowi swemu Izraelskiemu: a tak będzie mi sługą wiecznym.
1 Samuel	1 Sm	9	28	1	I stało się w one dni , że zebrali Philistynowie wojska swoje, aby się zgromadzili na wojnę przeciw Izraelowi. I rzekł Achis do Dawida: Wiedz wiedząc, iż zemną wyjedziesz w wojsku ty i mężowie twoi.
1 Samuel	1 Sm	9	28	2	I rzekł Dawid do Achis: Teraz się dowiesz, co uczyni sługa twój. I rzekł Achis do Dawida: A ja cię postanowię stróżem głowy mojéj po wszystkie czasy.
1 Samuel	1 Sm	9	28	3	A Samuel umarł, i płakał go wszystek Izrael, i pogrzebli go w Ramatha, mieście jego. A Saul wytracił czarnoksiężniki i wieszczki z ziemie.
1 Samuel	1 Sm	9	28	4	A tak zebrali się Philistynowie i przyciągnęli i położyli się obozem w Sunam: zebrał téż i Saul wszystkiego Izraela i przyciągnął na Gelboe.
1 Samuel	1 Sm	9	28	5	I ujrzał Saul obozy Philistyńskie i bał się, i przelękło się serce jego bardzo.
1 Samuel	1 Sm	9	28	6	I radził się Pana, i nie odpowiedział mu ani przez sny, ani przez kapłany, ani przez proroki.
1 Samuel	1 Sm	9	28	7	I rzekł Saul sługom swym: Szukajcie mi niewiasty mającéj pythona, i pójdę do niéj, a wywiem się przez nię. I rzekli słudzy jego do niego: Jest niewiasta mająca pythona w Endor.
1 Samuel	1 Sm	9	28	8	A tak odmienił ubiór swój i oblókł się w inne szaty i poszedł sam a dwaj mężowie z nim, i przyszli do niewiasty w nocy, i rzekł jéj: Wróż mi przez pythona, a wskrześ mi, kogo powiem.
1 Samuel	1 Sm	9	28	9	I rzekła niewiasta do niego: Oto ty wiesz, jako wiele uczynił Saul, i jako wygolił czarnoksiężniki i wieszczki z ziemie: czemuż tedy kładziesz sidło na duszę moję, aby mię zabito?
1 Samuel	1 Sm	9	28	10	I przysiągł jéj Saul na Pana, mówiąc: Żywie Pan, żeć się nic złego nie stanie dla téj rzeczy.
1 Samuel	1 Sm	9	28	11	I rzekła mu niewiasta: Kogóż ci mam wskrzesić? Który rzekł: Wskrześ mi Samuela.
1 Samuel	1 Sm	9	28	12	A gdy ujrzała niewiasta Samuela, krzyknęła wielkim głosem i rzekła do Saula: Czemuś mię zdradził; boś ty jest Saul?
1 Samuel	1 Sm	9	28	13	I rzekł jéj król: Nie bój się: coś widziała? i rzekła niewiasta do Saula: Widziałam bogi wychodzące z ziemie.
1 Samuel	1 Sm	9	28	14	I rzekł jéj: Co za osoba jego? Która rzekła: Mąż stary występuje, a ten w płaszcz ubrany. I porozumiał Saul, że to był Samuel i nachylił się obliczem do ziemie i pokłonił się.
1 Samuel	1 Sm	9	28	15	I rzekł Samuel do Saula: Przeczżeś mi nie dał pokoju, żebych był wskrzeszony? I rzekł Saul: Jestem uciśnion bardzo; bo Philistynowie walczą na mię, a Bóg odstąpił odemnie, i nie chciał mię wysłuchać, ani w ręku proroków ani przez sny: a przeto przyzwałem cię, abyś mi pokazał, co mam czynić.
1 Samuel	1 Sm	9	28	16	I rzekł Samuel: Cóż mię pytasz, gdyż Pan odstąpił od ciebie, a przeniósł się do sprzeciwnika twego?
1 Samuel	1 Sm	9	28	17	Albowiem uczyni tobie Pan, jako mówił w ręce mojéj, i utnie królestwo twoje z ręki twojéj, a da je bliźniemu twemu Dawidowi:
1 Samuel	1 Sm	9	28	18	Boś nie był posłuszny głosu Pańskiego, aniś uczynił gniewu zapalczywości jego na Amaleku: przeto co cierpisz, uczynił ci Pan dziś.
1 Samuel	1 Sm	9	28	19	I da téż Pan Izraela z tobą w ręce Philistyńskie, a jutro ty i synowie twoi zemną będziecie: lecz i obóz Izraelski da Pan w ręce Philistyńskie.
1 Samuel	1 Sm	9	28	20	I wnet Saul upadł jako długi na ziemię; bo się był ulękł słów Samuelowych, i nie było w nim siły; bo nie jadł chleba przez on wszystek dzień.
1 Samuel	1 Sm	9	28	21	Weszła tedy ona niewiasta do Saula; (bo się był zląkł bardzo), i rzekła do niego: Oto usłuchała niewolnica twoja głosu twego, i położyłam duszę moję w ręce twoje, i usłuchałam mów twoich, któreś mówił do mnie.
1 Samuel	1 Sm	9	28	22	Teraz tedy i ty posłuchaj głosu niewolnice twojéj, i położę przed cię sztukę chleba, żebyś zjadłszy posilił się i mógł iść w drogę.
1 Samuel	1 Sm	9	28	23	Który nie chciał, i rzekł: Nie będę jadł. Lecz go przymusili słudzy jego i niewiasta, i nawet usłuchawszy głosu ich, wstał z ziemie i usiadł na łożu.
1 Samuel	1 Sm	9	28	24	A ona niewiasta miała cielę karmne w domu, a pośpieszyła się i zabiła je: i wziąwszy mąki zaczyniła ją, i napiekła przaśników,
1 Samuel	1 Sm	9	28	25	I położyła przed Saula i przed sługi jego: którzy najadłszy się, wstali i chodzili onę całą noc.
1 Samuel	1 Sm	9	29	1	Zebrały się tedy wszystkie wojska Philistyńskie do Apheka: ale i Izrael położył się obozem nad źródłem, które było w Jezrael.
1 Samuel	1 Sm	9	29	2	Lecz książęta Philistyńskie ciągnęły stami i tysiącami: a Dawid i mężowie jego byli w ostatecznym hufie z Achis.
1 Samuel	1 Sm	9	29	3	I rzekły książęta Philistyńskie do Achis: Co to za Hebrejczycy? I rzekł Achis do książąt Philistyńskich: Aza nie znacie Dawida, który był sługą Saula, króla Izraelskiego, a jest u mnie przez wiele dni albo i lat, a nie najduję w nim nic odednia, którego zbiegł do nmie, aż do tego dnia?
1 Samuel	1 Sm	9	29	4	I rozgniewały się nań książęta Philistyńskie, i rzekły mu: Niech się ten mąż wróci, a niech siedzi na swem miejscu, na któremeś go postawił, a niech z nami nie chodzi na wojnę, aby nam nie był przeciwnikiem, gdy się potykać poczniemy; bo jakoż inaczéj będzie mógł przejednać pana swego, jedno głowami naszemi?
1 Samuel	1 Sm	9	29	5	Aza to nie on Dawid, któremu śpiewano w tańcach, mówiąc: Zabił Saul w tysiącach swych, a Dawid w dziesiąci tysięcy swoich?
1 Samuel	1 Sm	9	29	6	A tak wezwał Achis Dawida i rzekł mu: Żywie Pan, żeś ty prawy i dobry w oczach moich, i wyjście twoje i wejście twe zemną jest w obozie: i nie nalazłem nic złego w tobie odednia, któregoś przyszedł do mnie, aż do dnia tego: ale książętom się nie podobasz.
1 Samuel	1 Sm	9	29	7	A tak wróć się a idź w pokoju, a nie obrażaj oczu książąt Philistyńskich.
1 Samuel	1 Sm	9	29	8	I rzekł Dawid do Achisa: Cóżem uczynił? i coś nalazł we mnie, słudze twym, odednia, któregom był przed oczyma twemi, aż do dnia tego, abych nie szedł a walczył przeciw nieprzyjaciołom króla, pana mego?
1 Samuel	1 Sm	9	29	9	A odpowiadając Achis rzekł do Dawida: Wiem, iżeś ty dobry w oczach moich, jako Aniół Boży: ale książęta Philistyńskie rzekły: Nie pójdzie z nami na wojnę.
1 Samuel	1 Sm	9	29	10	A przeto wstań rano, ty i słudzy pana twego, którzy przyszli z tobą, a gdy w nocy wstaniecie, i pocznie świtać, idźcie.
1 Samuel	1 Sm	9	29	11	Wstał tedy Dawid w nocy sam i mężowie jego, aby rano wyjechali i wrócili się do ziemie Philistyńskiéj: a Philistynowie ciągnęli do Jezrael.
1 Samuel	1 Sm	9	30	1	A gdy przyszli Dawid i mężowie jego do Syceleg dnia trzeciego, Amalekitowie uderzyli byli z południowéj strony na Syceleg, i porazili byli Syceleg, i zapalili go byli ogniem.
1 Samuel	1 Sm	9	30	2	I zabrali w niewolą niewiasty z niego, od najmniejszego aż do wielkiego: a nie zabili nikogo, ale zawiedli z sobą i szli drogą swoją.
1 Samuel	1 Sm	9	30	3	Gdy tedy przyszli Dawid i mężowie jego do miasta i naleźli je spalone i żony swe i syny swe i córki w niewolą zabrane:
1 Samuel	1 Sm	9	30	4	Tedy podnieśli Dawid i lud, który był z nim, głosy swoje i płakali, aż łzy w nich ustały.
1 Samuel	1 Sm	9	30	5	Bo i dwie żony Dawidowe były w niewolą wzięte, Achinoam Jezraelitka, i Abigail, żona Nabal z Karmela.
1 Samuel	1 Sm	9	30	6	I zafrasował się Dawid bardzo; bo go lud chciał ukamionować, ponieważ żałosna była dusza każdego męża dla synów swoich i córek. I zmocnił się Dawid w Panu, Bogu swoim.
1 Samuel	1 Sm	9	30	7	I rzekł do Abjathar kapłana, syna Achimelechowego: Przybliż do mnie Ephod. I przybliżył Abjathar Ephod do Dawida,
1 Samuel	1 Sm	9	30	8	I radził się Dawid Pana, mówiąc: Mamli gonić tych łotrzyków, a poimamli je czyli nie? I rzekł mu Pan: Goń; bo bez wątpienia poimasz je i odbijesz plon.
1 Samuel	1 Sm	9	30	9	A tak poszedł Dawid sam i sześćset mężów, którzy z nim byli, i przyszli aż do potoka Bezor: i spracowani niektórzy pozostali.
1 Samuel	1 Sm	9	30	10	Ale Dawid gonił sam i cztery sta mężów; bo ich dwieście było pozostało, którzy spracowani nie mogli się przeprawić przez potok Bezor.
1 Samuel	1 Sm	9	30	11	I naleźli męża Egiptczyka na polu i przywiedli go do Dawida i dali mu chleba, aby jadł i pił wodę.
1 Samuel	1 Sm	9	30	12	Ale i ułomek wiązanki fig i dwie wiązce rozynków: które gdy zjadł, wrócił się duch jego i pokrzepił się; bo był nie jadł chleba ani pił wody trzy dni i trzy nocy.
1 Samuel	1 Sm	9	30	13	Rzekł ma tedy Dawid: Czyjeś ty? albo zkąd? a dokąd idziesz? Który rzekł: Chłopiec Egiptyanin ja jestem, służebnik męża Amalekity: a zostawił mię pan mój, żem się rozniemógł dziś trzeci dzień.
1 Samuel	1 Sm	9	30	14	Bośmy my byli wytargnęli na południe do Cerethu, i przeciw Juda i na południe Kaleb, i Syceleg spaliliśmy ogniem.
1 Samuel	1 Sm	9	30	15	I rzekł mu Dawid: A możesz mię dowieść do tego tam wojska? A on rzekł: Przysięż mi przez Boga, że mię nie zabijesz i nie wydasz mię w ręce pana mego, a ja cię dowiodę do tego wojska. I przysiągł mu Dawid.
1 Samuel	1 Sm	9	30	16	Który gdy go przywiódł, alić oni siedzieli po wszystkiéj ziemi, jedząc i pijąc, i jakoby święty dzień święcąc za wszystek plon i korzyść, którą byli wzięli z ziemie Philistyńskiéj i z ziemie Judzkiéj.
1 Samuel	1 Sm	9	30	17	I bił je Dawid od wieczora aż do wieczora dnia drugiego, i nie uszedł żaden z nich, okrom czterech set mężów młodych, którzy wsiedli byli na wielbłądy i uciekli.
1 Samuel	1 Sm	9	30	18	A tak odjął Dawid wszystko, co byli zabrali Amalekitowie, i dwie żony swe odjął.
1 Samuel	1 Sm	9	30	19	I nie zginęło nic od mała do wiela, tak z synów jako z córek i z korzyści, i cokolwiek byli zabrali, wszystko przywiódł Dawid.
1 Samuel	1 Sm	9	30	20	I zabrał wszystkie trzody i stada i gnał przed sobą, i rzekli: To jest korzyść Dawidowa.
1 Samuel	1 Sm	9	30	21	I przyszedł Dawid do dwu set mężów, którzy spracowani pozostali byli i nie mogli iść za Dawidem, i kazał im był zostać u potoka Bezor, którzy wyszli przeciw Dawidowi i przeciw ludowi, który z nim był: i przystąpiwszy Dawid do ludu, pozdrowił je spokojnie.
1 Samuel	1 Sm	9	30	22	A odpowiadając każdy mąż zły i niezbożny z mężów, którzy z Dawidem chodzili, rzekł: Ponieważ nie chodzili z nami, nie damy im nic z korzyści, którąśmy odjęli, ale niech każdy z nich przestanie na żonie swéj i na dzieciach: które wziąwszy niechaj odejdą.
1 Samuel	1 Sm	9	30	23	I rzekł Dawid: Nie tak uczynicie, bracia moi, z tem, co nam Pan dał i strzegł nas, i łotrzyki, którzy byli wytargnęli przeciwko nam, podał w ręce nasze.
1 Samuel	1 Sm	9	30	24	Ani was będzie żaden słuchał w téj mowie; równy bowiem dział będzie idącemu ku bitwie i zostającego przy tłomokach: i jednako się podzielą.
1 Samuel	1 Sm	9	30	25	I stało się to od onego dnia, i napotem postanowiono i uchwalono, i jako prawo w Izraelu aż do dnia dzisiejszego.
1 Samuel	1 Sm	9	30	26	Przyszedł tedy Dawid do Syceleg i posłał dary z korzyści starszym Judzkim, bliskim swoim, mówiąc: Przyjmijcie błogosławieństwo z korzyści nieprzyjaciół Pańskich.
1 Samuel	1 Sm	9	30	27	Tym, którzy byli w Bethel, i którzy w Ramoth na południe, i którzy w Jether,
1 Samuel	1 Sm	9	30	28	I którzy w Aroer, i którzy w Sephamoth, którzy w Estamo,
1 Samuel	1 Sm	9	30	29	I którzy w Bachal, i którzy w mieściech Jerameel, i którzy w mieściech Ceni,
1 Samuel	1 Sm	9	30	30	I którzy w Harama, i którzy przy jeziorze Asan, i którzy w Atach,
1 Samuel	1 Sm	9	30	31	I którzy w Hebron, i innym, którzy byli na tych miejscach, gdzie przemieszkawał Dawid sam i mężowie jego.
1 Samuel	1 Sm	9	31	1	A Philistynowie walczyli przeciw Izraelowi: i uciekli mężowie Izraelscy [0302]przed Philistyny, i polegli pobici na górze Gelboe.
1 Samuel	1 Sm	9	31	2	I natarli Philistynowie na Saula i na syny jego, i zabili Jonathana i Abinadab i Melchisue, syny Saulowe.
1 Samuel	1 Sm	9	31	3	I wszystek ciężar bitwy zwalił się na Saula, i pogonili go mężowie strzelcy, i zraniony jest bardzo od strzelców.
1 Samuel	1 Sm	9	31	4	I rzekł Saul do giermka swego: Dobądź miecza swego a zabij mię, aby snadź nie przyszli ci nieobrzezańcy, a nie zabili mię urągając mi. I nie chciał giermek jego; bo był wielką bojaźnią przestraszony. A tak porwał Saul miecz, i upadł nań.
1 Samuel	1 Sm	9	31	5	Co ujrzawszy giermek jego, to jest, że umarł Saul, naległ téż i sam na swój miecz i umarł z nim.
1 Samuel	1 Sm	9	31	6	Umarł tedy Saul i trzéj synowie jego i giermek jego i wszyscy mężowie jego w on dzień pospołu.
1 Samuel	1 Sm	9	31	7	A widząc mężowie Izraelscy, którzy mieszkali za doliną i za Jordanem, że uciekli mężowie Izraelscy, a iż umarł Saul i synowie jego, odbiegli miast swoich i uciekli: i przyszli Philistynowie i mieszkali tam.
1 Samuel	1 Sm	9	31	8	A gdy było nazajutrz, przyszli Philistynowie, aby odzierali pobite, i naleźli Saula i trzech synów jego, leżących na górze Gelboe.
1 Samuel	1 Sm	9	31	9	I ucięli głowę Saulowę i zdarli z niego zbroję i posłali do ziemie Philistyńskiéj wokoło, aby opowiadano we zborze bałwanów i między ludźmi.
1 Samuel	1 Sm	9	31	10	A położyli zbroję jego we zborze Astaroth, a ciało jego zawiesili na murze Bethsan.
1 Samuel	1 Sm	9	31	11	Co gdy usłyszeli obywatele Jabes Galaad, cokolwiek byli uczynili Philistynowie Saulowi,
1 Samuel	1 Sm	9	31	12	Wstali wszyscy mężowie co mocniejsi, i szli całą noc i wzięli ciało Saulowe i ciało synów jego z muru Bethsan, i przyszli do Jabes Galaad, i spalili je tam.
1 Samuel	1 Sm	9	31	13	I wzięli kości ich, i pogrzebli w gaju Jabes i pościli siedm dni. Przypisy
2 Samuel	2 Sm	10	1	1	I stało się potem, jako umarł Saul, że się Dawid wrócił od porażki Amaleka, i mieszkał w Syceleg dwa dni.
2 Samuel	2 Sm	10	1	2	A dnia trzeciego ukazał się człowiek idący z obozu Saulowego, rozdarłszy odzienie, a głowę prochem posypawszy: a gdy przyszedł do Dawida, padł na oblicze swoje i pokłonił się.
2 Samuel	2 Sm	10	1	3	I rzekł do niego Dawid: Zkąd idziesz? Który rzekł do niego: Uciekłem z obozu Izraelskiego.
2 Samuel	2 Sm	10	1	4	I rzekł do niego Dawid: Co za słowo, które się stało? powiedz mi. Który rzekł: Uciekł lud z bitwy i wiele z ludu polegając pomarło: lecz i Saul i Jonathas, syn jego, zginęli.
2 Samuel	2 Sm	10	1	5	I rzekł Dawid do młodzieńca, który mu powiadał: Zkąd wiesz, że umarł Saul i Jonathas, syn jego?
2 Samuel	2 Sm	10	1	6	I rzekł młodzieniec, który mu powiadał: Z trafunku przyszedłem na górę Gelboe, a Saul tkwiał na oszczepie swoim, a wozy i jezdni przybliżali się k niemu.
2 Samuel	2 Sm	10	1	7	I obejrzawszy się nazad, a ujrzawszy mię zawołał. Któremum gdym odpowiedział: Owom ja!
2 Samuel	2 Sm	10	1	8	Rzekł mi: Ktoś ty? I rzekłem do niego: Jestem Amalekita.
2 Samuel	2 Sm	10	1	9	I rzekł mi: Stań nademną, a zabij mię; bo mię zjęły ciężkości, iż jeszcze wszystka dusza moja we mnie jest.
2 Samuel	2 Sm	10	1	10	A stojąc nad nim, zabiłem go; bom wiedział, że już żyw być nie mógł po upadku, i wziąłem koronę, która była na głowie jego, i manelle z ramienia jego, i przyniosłem tu do ciebie, pana mego.
2 Samuel	2 Sm	10	1	11	Uchwyciwszy tedy Dawid szaty swoje rozdarł, i wszyscy mężowie, którzy z nim byli.
2 Samuel	2 Sm	10	1	12	I żałowali i płakali i pościli aż do wieczora dla Saula i dla Jonathy, syna jego, i dla ludu Pańskiego i dla domu Izraelowego, że polegli mieczem.
2 Samuel	2 Sm	10	1	13	I rzekł Dawid do młodzieńca, który mu był powiedział: Zkądeś ty? Który odpowiedział: Syn człowieka przychodnia Amalekity jam jest.
2 Samuel	2 Sm	10	1	14	I rzekł do niego Dawid: Czemuś się nie bał podnieść ręki twéj, abyś zabił pomazańca Pańskiego?
2 Samuel	2 Sm	10	1	15	I zawoławszy Dawid jednego z sług swoich, rzekł: Przystąpiwszy rzuć się nań. Który zabił go, i umarł.
2 Samuel	2 Sm	10	1	16	I rzekł do niego Dawid: Krew twoja na głowę twoję; bo usta twoje wyrzekły przeciw tobie, mówiąc: Jam zabił pomazańca Pańskiego.
2 Samuel	2 Sm	10	1	17	Lamentował tedy Dawid lamentem takowym nad Saulem i nad Jonathą, synem jego,
2 Samuel	2 Sm	10	1	18	(I przykazał, aby uczono syny Judzkie łuku, jako napisano w księgach sprawiedliwych.) I rzekł: Uważ, Izraelu, za te, którzy pomarli na górach twoich zranieni.
2 Samuel	2 Sm	10	1	19	Zacni twoi o Izraelu na górach są pobici: jakoć polegli mocarze!
2 Samuel	2 Sm	10	1	20	Nie powiadajcie w Geth, ani oznajmiajcie po ulicach Aszkalonu: aby się snadź nie radowały córki Philistyńskie, aby się nie weseliły córki nieobrzezańców.
2 Samuel	2 Sm	10	1	21	Góry Gelboe, ani rosa ani deszcz niech nie padają na was, ani role niech nie będą pierwocin; bo tam porzucona jest tarcz mocarzów, tarcz Saulowa, jakoby nie był pomazany oliwą.
2 Samuel	2 Sm	10	1	22	Ode krwie zabitych, od sadła mocarzów, strzała Jonathy nigdy się nazad nie wróciła, i miecz Saulów nie wracał się próżno.
2 Samuel	2 Sm	10	1	23	Saul i Jonathas, miłośni i przyjemni w żywocie swoim, w śmierci téż nie są rozłączeni, prędszy niż orłowie, mocniejsi niźli lwi.
2 Samuel	2 Sm	10	1	24	Córki Izraelskie nad Saulem płaczcie, który was przyodziewał w karmazyn w rozkoszach, który dodawał ochędóstwa złotego ubiorom waszym.
2 Samuel	2 Sm	10	1	25	Jakoż polegli mocarze w bitwie! Jonathas na wyżynach twoich zabit!
2 Samuel	2 Sm	10	1	26	Żal mi cię, bracie mój, Jonatha, śliczny bardzo, a przyjemniejszy nad miłość niewieścią: jako matka miłuje jedynego syna swego, takem ja ciebie miłował.
2 Samuel	2 Sm	10	1	27	Jako polegli mocarze, a poginęła broń wojenna!
2 Samuel	2 Sm	10	2	1	I tak potem radził się Dawid Pana mówiąc: Mamli jechać do jednego z miast Judy? I rzekł Pan do niego: Jedź: I rzekł Dawid: Gdzież pojadę? I odpowiedział mu: Do Hebron.
2 Samuel	2 Sm	10	2	2	Jechał tedy Dawid i dwie żony jego, Achinoam Jezraelitka i Abigail, żona Nabala z Karmela.
2 Samuel	2 Sm	10	2	3	Lecz i męże, którzy z nim byli, wziął Dawid, każdego z domem jego: i mieszkali w miasteczkach Hebron.
2 Samuel	2 Sm	10	2	4	I przyszli mężowie Juda i pomazali tam Dawida, aby królował nad domem Judzkim: i powiedziano Dawidowi, że mężowie Jabes Galaad pogrzebli Saula.
2 Samuel	2 Sm	10	2	5	Posłał tedy Dawid posły do mężów Jabes Galaad i rzekł do nich: Blogosławieniście wy Panu, którzyście uczynili to miłosierdzie nad panem waszym Saulem, i pogrzebliście go.
2 Samuel	2 Sm	10	2	6	A teraz, aczci wam Pan odda miłosierdzie i prawdę, wszakże i ja oddam łaskę dlatego, żeście uczynili to słowo.
2 Samuel	2 Sm	10	2	7	Niech się zmacniają ręce wasze, a bądźcie synmi męstwa; bo aczci umarł Pan wasz Saul, wszakże mnie pomazał dom Juda za króla nad sobą.
2 Samuel	2 Sm	10	2	8	A Abner, syn Ner, hetman wojska Saulowego, wziął Izbozetha, syna Saulowego, i obwodził go po obozie.
2 Samuel	2 Sm	10	2	9	I postanowił go królem nad Galaad i nad Gessur i nad Jezraelem i nad Ephraim i nad Benjamin i nade wszystkim Izraelem.
2 Samuel	2 Sm	10	2	10	Czterdzieści lat miał Izbozeth, syn Saulów, gdy począł królować nad Izraelem, a dwa lata królował: a sam tylko dom Juda stał przy Dawidzie.
2 Samuel	2 Sm	10	2	11	I była liczba dni, których mieszkał Dawid królując w Hebron nad domem Juda, siedm lat i sześć miesięcy.
2 Samuel	2 Sm	10	2	12	I wyszedł Abner, syn Ner, i słudzy Izbozetha, syna Saulowego, z obozu do Gabaon.
2 Samuel	2 Sm	10	2	13	Joab téż, syn Sarwii, i słudzy Dawidowi wyszli i zabieżeli im u stawu Gabaon: a gdy się społem zeszli, usiedli przeciw sobie, ci z jednéj strony stawu, a oni z drugiéj.
2 Samuel	2 Sm	10	2	14	I rzekł Abner do Joaba: Niech wstaną młodzieńcy a poigrają przed nami. I odpowiedział Joab: Niech wstaną.
2 Samuel	2 Sm	10	2	15	Wstali tedy, i przeszło ich w liczbie dwanaście z Benjamin z strony Izbozetha, syna Saulowego, a dwanaście z sług Dawidowych.
2 Samuel	2 Sm	10	2	16	I uchwyciwszy każdy za głowę rówiennika swego, utopił miecz w boku przeciwnego, i upadli pospołu: i nazwano imię miejsca onego: Pole dużych w Gabaon.
2 Samuel	2 Sm	10	2	17	I zaczęła się bitwa dosyć ciężka dnia onego, i podał tył Abner i mężowie Izraelscy przed sługami Dawidowymi.
2 Samuel	2 Sm	10	2	18	A byli tam trzéj synowie Sarwii: Joab i Abisai i Asael, a Asael był zawodnik bardzo prędki jako jedna z sarn, które mieszkają w lesiech.
2 Samuel	2 Sm	10	2	19	I gonił Asael Abnera, i nie ustąpił na prawo ani na lewo, ścigając Abnera.
2 Samuel	2 Sm	10	2	20	I obejrzał się Abner nazad, i rzekł: A tyś to Asaelu? Który odpowiedział: Jam jest.
2 Samuel	2 Sm	10	2	21	I rzekł mu Abner: Idź na prawą albo na lewą stronę, a uchwyć jednego z młodzieńców i pobierz sobie łupy z niego. Lecz nie chciał Asael opuścić, żeby nań nie nacierał.
2 Samuel	2 Sm	10	2	22	I powtóre rzekł Abner do Asaela: Idź precz, a nie goń mię, abych cię nie musiał przebić ku ziemi, a nie będę mógł podnieść twarzy méj na Joaba, brata twego.
2 Samuel	2 Sm	10	2	23	Który nie chciał słuchać, i nie chciał zstąpić: a tak uderzył go Abner, obróciwszy oszczep w łono, i przebił, i umarł na temże miejscu: a wszyscy, którzy mijali ono miejsce, gdzie upadł Asael i umarł, zastanawiali się.
2 Samuel	2 Sm	10	2	24	A gdy gonili Joab i Abisai uciekającego Abnera, słońce zaszło: i przyszli aż do pagórka Rur wodnych, który jest przeciw dolinie drogi pustynie do Gabaon.
2 Samuel	2 Sm	10	2	25	I zebrali się synowie Benjaminowi do Abnera, i skupieni w jeden huf, stanęli na wierzchu jednego pagórka.
2 Samuel	2 Sm	10	2	26	I zawołał Abner na Joaba i rzekł: Izali aż do wygubienia będzie się twój miecz srożył? aza nie wiesz, że bardzo niebezpieczna jest rozpacz? dokądże nie rzeczesz ludowi, aby przestał gonić braciéj swéj?
2 Samuel	2 Sm	10	2	27	I rzekł Joab: Żywie Pan, byś był rzekł rano, przestałby był lud gonić brata swego.
2 Samuel	2 Sm	10	2	28	A tak zatrąbił Joab w trąbę, i stanęło wszystko wojsko, i nie gonili daléj Izraela, ani się potykali.
2 Samuel	2 Sm	10	2	29	A Abner i mężowie jego szli polem wszystkę noc onę: i przeprawili się przez Jordan, a obejrzawszy wszystek Bethhoron, przyszli do obozu.
2 Samuel	2 Sm	10	2	30	A Joab wróciwszy się, Abnera opuściwszy, zebrał wszystek lud: i nie dostawało z sług Dawidowych dziewiącinaście mężów oprócz Asaela.
2 Samuel	2 Sm	10	2	31	A słudzy Dawidowi zabili z Benjamińczyków i z mężów, którzy byli z Abnerem, trzysta i sześćdziesiąt, którzy i pomarli.
2 Samuel	2 Sm	10	2	32	I wzięli Asaela i pogrzebli go w grobie ojca jego w Bethlehem: i szli całą noc Joab i mężowie, którzy byli z nim, a na świtaniu samem przyszli do Hebron.
2 Samuel	2 Sm	10	3	1	Stała się tedy długa wojna między domem Saulowym a między domem Dawidowym: Dawid postępując i zawsze nad siebie samego mocniejszy, a dom Saulów co dzień ubywający.
2 Samuel	2 Sm	10	3	2	I narodziło się synów Dawidowi w Hebron: a pierworodny jego był Amnon z Achinoam Jezraelitki.
2 Samuel	2 Sm	10	3	3	A po nim Cheleab z Abigail, żony Nabala z Karmelu, a trzeci Absalon, syn Maachy, córki Tholmaj, króla Gessur.
2 Samuel	2 Sm	10	3	4	A czwarty Adonias, syn Aggith: i piąty Saphathia, syn Abitab.
2 Samuel	2 Sm	10	3	5	Szósty téż Jethraam z Egle, żony Dawidowéj. Ci się urodzili Dawidowi w Hebron.
2 Samuel	2 Sm	10	3	6	A gdy była wojna między domem Saulowym a domem Dawidowym, Abner, syn Ner, rządził dom Saulów.
2 Samuel	2 Sm	10	3	7	A Saul miał nałożnicę imieniem Resphę, córkę Aja. I rzekł Izbozeth do Abnera:
2 Samuel	2 Sm	10	3	8	Czemuś wszedł do nałożnice ojca mego? Który rozgniewawszy się bardzo dla słów Izbozetha, rzekł: Izalim ja psią głową jest dzisia przeciw Juda, którym uczynił miłosierdzie nad domem Saula, ojca twego, i nad bracią i bliskimi jego, a nie dałem cię w ręce Dawidowi: a ty nalazłeś we mnie, o cobyś mię strofował o niewiastę dzisia?
2 Samuel	2 Sm	10	3	9	To niech uczyni Bóg Abnerowi i to niech mu przyczyni, jeźli, jako Pan Dawidowi przysiągł, tak nie uczynię z nim.
2 Samuel	2 Sm	10	3	10	Że będzie przeniesiono królestwo z domu Saulowego, a będzie wyniesion stolec Dawidów nad Izraelem i Juda od Dan aż do Bersabei.
2 Samuel	2 Sm	10	3	11	I nie mógł mu nic odpowiezieć; bo się go bał.
2 Samuel	2 Sm	10	3	12	Posłał tedy Abner posły do Dawida o się, rzekąc: Czyjaż jest ziemia? ażeby mówili: Uczyń zemną przyjacielstwo, a będzie ręka moja z tobą, a przywiodę ku tobie wszystkiego Izraela.
2 Samuel	2 Sm	10	3	13	Który rzekł: Bardzo dobrze; ja z tobą uczynię przyjacielstwo, ale jednéj rzeczy proszę od ciebie, mówiąc: Nie oglądasz oblicza mego, aż mi przywiedziesz Michol, córkę Saulowę: tak przyjdziesz a oglądasz mię.
2 Samuel	2 Sm	10	3	14	I posłał Dawid posły do Izbozetha, syna Saulowego, mówiąc: Wróć żonę moję Michol, którąm sobie poślubił stem odrzezków Philistyńskich.
2 Samuel	2 Sm	10	3	15	I posłał Izbozeth i wziął ją od męża jéj Phaltyela, syna Lais.
2 Samuel	2 Sm	10	3	16	I szedł za nią mąż jéj, płacząc aż do Bahurym. I rzekł do niego Abner: Idź a wróć się. Który się wrócił.
2 Samuel	2 Sm	10	3	17	Wniósł téż mowę Abner do starszych Izraelskich, mówiąc: Tak wczora jako i dziś trzeci dzień szukaliście Dawida, aby królował nad wami.
2 Samuel	2 Sm	10	3	18	Przetóż teraz uczyńcie: ponieważ Pan mówił do Dawida, rzekąc: Przez rękę sługi mego Dawida wybawię lud mój Izrael z ręki Philistynów i wszystkich nieprzyjaciół jego.
2 Samuel	2 Sm	10	3	19	Mówił téż Abner i do Benjamina. I poszedł, aby mówił do Dawida w Hebron wszystko, co się podobało Izraelowi i wszystkiemu Benjaminowi.
2 Samuel	2 Sm	10	3	20	I przyszedł do Dawida do Hebron ze dwudziestą mężów: i uczynił Dawid Abnerowi i mężom jego, którzy z nim byli przyszli, ucztę.
2 Samuel	2 Sm	10	3	21	I rzekł Abner do Dawida: Wstanę, że zgromadzę do ciebie, pana mego króla, wszystkiego Izraela, a postanowię z tobą przymierze, abyś królował nad wszystkiem, jako żąda dusza twoja. A gdy Dawid odprowadził Abnera, a on odszedł w pokoju,
2 Samuel	2 Sm	10	3	22	Wnet słudzy Dawidowi i Joab przyszli, pobiwszy zbójcę, z korzyścią bardzo wielką: lecz Abner nie był z Dawidem w Hebron; bo go już był odprawił, i odjechał był w pokoju.
2 Samuel	2 Sm	10	3	23	A Joab i wszystko wojsko, które z nim było, potem przyszli: dano tedy znać Joabowi od powiadających: Przyszedł Abner, syn Ner, do króla i puścił go, i odszedł w pokoju.
2 Samuel	2 Sm	10	3	24	I wszedł Joab do króla i rzekł: Coś uczynił? Oto przyszedł Abner do ciebie: czemużeś go puścił, i poszedł i odszedł?
2 Samuel	2 Sm	10	3	25	Niewiesz, że Abner, syn Ner, na to przyszedł do ciebie, aby cię zdradził, ażeby wiedział wyjście twoje i wejście twoje i dowiedział sie wszystkiego, co czynisz?
2 Samuel	2 Sm	10	3	26	A tak wyszedłszy Joab od Dawida, posłał posły za Abnerem i wrócił go od studnie Syra, o czem Dawid nie wiedział.
2 Samuel	2 Sm	10	3	27	A gdy się wrócił Abner do Hebron, odwiódł go Joab osobno na śród brony, aby z nim mówił na zdradzie: i uderzył go tam w łono, i umarł, za pomstę krwie Asaela, brata swego.
2 Samuel	2 Sm	10	3	28	Co gdy usłyszał Dawid, że się już stało, rzekł: Czystym ja i królestwo moje u Pana aż na wieki ode krwie Abnera, syna Ner.
2 Samuel	2 Sm	10	3	29	I niech przyjdzie na głowę Joab i na wszystek dom ojca jego, i niech nie ustaje z domu Joabowego płynienie nasienia cierpiący i trędowaty i trzymający wrzeciono, i od miecza upadający, i potrzebujący chleba.
2 Samuel	2 Sm	10	3	30	A tak Joab i Abisai, brat jego, zabili Abnera, dlatego że był zabił Asaela, brata ich, w Gabaon na wojnie.
2 Samuel	2 Sm	10	3	31	I rzekł Dawid do Joaba i do wszego ludu, który był z nim: Porozdzierajcie szaty wasze, a obleczcie się w wory, a płaczcie przy pogrzebie Abnera. Sam téż król Dawid szedł za ciałem.
2 Samuel	2 Sm	10	3	32	A gdy pogrzebli Abnera w Hebron, podniósł król Dawid głos swój i płakał nad grobem Abuerowym, płakał téż i wszystek lud.
2 Samuel	2 Sm	10	3	33	A narzekając król i płacząc Abnera, mówił: Nie tak jako zwykli umierać ludzie nikczemni, umarł Abner.
2 Samuel	2 Sm	10	3	34	Ręce twoje nie były związane, i nogi twoje nie były pętami obciążone: ale jako upadają przed synmi niezbożnymi, takeś upadł. I powtarzając wszystek lud płakał nad nim.
2 Samuel	2 Sm	10	3	35	A gdy przyszedł wszystek lud, aby jadł z Dawidem, gdy jeszcze był jasny dzień, przysiągł Dawid, mówiąc: To mi niech Bóg uczyni, i to niech przyczyni, jeźli przed zachodem słońca ukuszę chleba, albo czego innego.
2 Samuel	2 Sm	10	3	36	A wszystek lud słyszał, i podobało się im wszystko, co czynił król przed oczyma wszystkiego ludu.
2 Samuel	2 Sm	10	3	37	I poznało wszystko pospólstwo i wszystek Izrael dnia onego, że nie z naprawy królewskiéj zabit był Abner, syn Nerów.
2 Samuel	2 Sm	10	3	38	Rzekł téż król do sług swoich: Aza nie wiecie, że hetman a bardzo wielki poległ dziś w Izraelu?
2 Samuel	2 Sm	10	3	39	A jam jeszcze pieszczony i pomazany król: ale ci mężowie, synowie Sarwii, ciężcy mi są: niech odda Pan czyniącemu złe według złości jego.
2 Samuel	2 Sm	10	4	1	I usłyszał Izbozeth, syn Saulów, że Abner legł w Hebronie, i zemdlały ręce jego, i wszystek Izrael był przestraszon.
2 Samuel	2 Sm	10	4	2	I byli dwaj mężowie, hetmani nad zbójcami u syna Saulowego, jednemu imię Baana, a imię drugiemu Rechab, synowie Remmon, Berotczyka z synów Benjaminowych; bo i Beroth policzono w Benjaminie.
2 Samuel	2 Sm	10	4	3	I uciekli Berothczycy do Gethaim i byli tam przychodniami aż do onego czasu.
2 Samuel	2 Sm	10	4	4	A Jonathas, syn Saulów, miał syna słabego na nogi; bo mu pięć lat było, kiedy przyszła wieść o Saulu i o Jonacie z Izraela, i wziąwszy go mamka jego, uciekała: a gdy się kwapiła, żeby uciekła, upadł i stał się chromym: a miał imię Miphiboseth.
2 Samuel	2 Sm	10	4	5	Przyszedłszy tedy synowie Remmon Berothczyka Rechab i Baana, weszli, gdy najgorętszy dzień, do domu Izbozetha, który spał na łóżku swem w południe. A odźwierna domu wyczyszczając pszenicę zasnęła.
2 Samuel	2 Sm	10	4	6	A weszli do domu potajemnie wziąwszy kłosy pszeniczne i ranili go w łonie Rechab i Baana, brat jego, i uciekli.
2 Samuel	2 Sm	10	4	7	A gdy weszli w dom, on spał na łóżku swem w pokoju, a raniwszy zabili go: i wziąwszy głowę jego, poszli drogą puszczy przez wszystkę noc.
2 Samuel	2 Sm	10	4	8	I przynieśli głowę Izbozetha do Dawida do Hebron i rzekli do króla: Oto głowa Izbozetha, syna Saulowego, nieprzyjaciela twego, który szukał dusze twojéj: a dał Pan panu memu, królowi, pomstę dzisia nad Saulem i nad nasieniem jego.
2 Samuel	2 Sm	10	4	9	I odpowiadając Dawid Rechabowi i Baanowi, bratu jego, synom Remmona Berothczyka, rzekł do nich: Żywie Pan, który wyrwał duszę moję ze wszego ucisku,
2 Samuel	2 Sm	10	4	10	Iż onego, który mi był powiedział i rzekł był: Umarł Saul, który mniemiał, że mi dobrą, nowinę przyniósł, poimałem i zabiłem go w Syceleg, któremu było potrzeba dać zapłatę za poselstwo:
2 Samuel	2 Sm	10	4	11	Jakoż daleko więcéj teraz, gdy ludzie niezbożni zabili męża niewinnego w domu jego, na łóżku jego, niemiałbych szukać krwie jego z ręki waszéj, a zgładzić was z ziemie?
2 Samuel	2 Sm	10	4	12	I przykazał Dawid sługom swoim i pozabijali je, a obciąwszy ręce i nogi ich zawiesili je nad stawem w Hebron: a głowę Izbozetha wzięli i pogrzebli w grobie Abnerowym w Hebronie.
2 Samuel	2 Sm	10	5	1	I przyszły wszystkie pokolenia Izraelskie do Dawida do Hebron, mówiąc: Oto my jesteśmy kość twoja i ciało twoje.
2 Samuel	2 Sm	10	5	2	Ale i wczoraj i ongi, gdy Saul był królem nad nami, tyś wywodził i przywodził lud Izraelski, i rzekł Pan do ciebie: Ty paść będziesz lud mój Izraelski, i ty będziesz wodzem nad Izraelem.
2 Samuel	2 Sm	10	5	3	Przyszli téż i starsi Izraelscy do króla do Hebron, i uczynił z nimi król Dawid przymierze w Hebron przed Panem: i pomazali Dawida za króla nad Izraelem.
2 Samuel	2 Sm	10	5	4	Syn trzydziestu lat był Dawid, gdy począł królować, a czterdzieści lat królował,
2 Samuel	2 Sm	10	5	5	W Hebronie królował nad Juda siedm lat i siedm miesięcy, a w Jeruzalem królował trzydzieści i trzy lata nad wszystkim Izraelem i Juda.
2 Samuel	2 Sm	10	5	6	I poszedł król i wszyscy mężowie, którzy byli z nim, do Jeruzalem, do Jebuzejczyka mieszkającego w ziemi; i rzeczono jest Dawidowi od nich: Nie wnidziesz sam, aż zniesiesz ślepe i chrome, mówiące: Nie wnidzie tu Dawid.
2 Samuel	2 Sm	10	5	7	A Dawid wziął zamek Syon, to jest miasto Dawidowe.
2 Samuel	2 Sm	10	5	8	Bo był obiecał Dawid onego dnia zapłatę temu, któryby zabił Jebuzejczyka, a dosiągł rynien domów, a zniósł ślepe i chrome, nienawidzące dusze Dawidowéj. Dlatego mówią w przypowieści: Ślepy i chromy nie wnidą do kościoła.
2 Samuel	2 Sm	10	5	9	A Dawid mieszkał w zamku i nazwał go miastem Dawidowem i zbudował wokoło od Mello i wewnątrz.
2 Samuel	2 Sm	10	5	10	I chodził postępując i rosnąc, a Pan Bóg zastępów był z nim.
2 Samuel	2 Sm	10	5	11	Posłał téż Hiram, król Tyru, posły do Dawida i drzewa cedrowe, i rzemieślniki koło drzewa, i rzemieślniki około kamienia do ścian: i zbudowali dom Dawidowi.
2 Samuel	2 Sm	10	5	12	I poznał Dawid, że go Pan potwierdził królem nad Izraelem, a iż wywyższył królestwo jego nad ludem swym Izraelskim.
2 Samuel	2 Sm	10	5	13	Napojmował tedy sobie Dawid jeszcze nałożnic i żon z Jeruzalem, przyszedłszy z Hebrona: i narodziło się Dawidowi i innych synów i córek.
2 Samuel	2 Sm	10	5	14	A te są imiona tych, którzy mu się urodzili w Jeruzalem: Samua i Sobab i Nathan i Salomon,
2 Samuel	2 Sm	10	5	15	I Jebahar i Elisusa i Nepheg.
2 Samuel	2 Sm	10	5	16	I Japhia i Elisama i Elioda i Eliphalet.
2 Samuel	2 Sm	10	5	17	Usłyszeli tedy Philistynowie, że pomazano Dawida za króla nad Izraelem, i przyjechali wszyscy szukać Dawida: co gdy usłyszał Dawid, wszedł na zamek.
2 Samuel	2 Sm	10	5	18	A Philistynowie przyciągnąwszy rozpostarli się w dolinie Raphaim.
2 Samuel	2 Sm	10	5	19	I radził się Dawid Pana, mówiąc: Mamli iść na Philistyny? a daszli je w ręce moje? I rzekł Pan do Dawida: Idź; bo dając dam Philistyny w ręce twoje.
2 Samuel	2 Sm	10	5	20	Przyszedł tedy Dawid do Baal Pharazym i poraził je tam i rzekł: Rozdzielił Pan nieprzyjaciele moje przedemną, jako się dzielą wody. Dlatego nazwano imię miejsca onego Baal Pharazym.
2 Samuel	2 Sm	10	5	21	I zostawili tam ryciny swoje, które pobrał Dawid i mężowie jego.
2 Samuel	2 Sm	10	5	22	I przydali jeszcze Philistynowie, aby wyciągnęli i rozpostarli się w dolinie Raphaim.
2 Samuel	2 Sm	10	5	23	A Dawid pytał się Pana: Jeźli mam iść przeciw Philistynom, a daszli je w ręce moje? Który odpowiedział: Nie chodź przeciwko im, ale krąż z tyłu, a przyjdziesz do nich z przeciwia gruszek.
2 Samuel	2 Sm	10	5	24	A gdy usłyszysz szum idącego na wierzchu gruszek, tedy dasz bitwę; bo tedy wynidzie Pan przed obliczem twojem, aby poraził wojska Philistyńskie.
2 Samuel	2 Sm	10	5	25	Uczynił tedy Dawid tak, jako mu Pan rozkazał, i poraził Philistyny od Gabaa, aż gdy idziesz do Gezer.
2 Samuel	2 Sm	10	6	1	A Dawid zebrał zaś potem wszystkie przebrane z Izraela trzydzieści tysięcy.
2 Samuel	2 Sm	10	6	2	I wstał Dawid i poszedł i wszystek lud, który był z nim z mężów Juda, aby przywiedli skrzynię Bożą, nad którą wzywano imienia Pana zastępów, siedzącego na Cherubinach na niéj.
2 Samuel	2 Sm	10	6	3	I wstawili skrzynię Bożą na wóz nowy i wzięli ją z domu Abinadab, który był w Gabaa: a Oza i Ahio, synowie Abinadabowi, prowadzili wóz nowy.
2 Samuel	2 Sm	10	6	4	A gdy ją wzięli z domu Abinadaba, który był w Gabaa, strzegący skrzynie Bożéj Ahio szedł przed skrzynią.
2 Samuel	2 Sm	10	6	5	A Dawid i wszystek Izrael grali przed Panem na wszelakich drzewach misternie uczynionych i arfach i skrzypicach i bębniech i gęślach i cymbalech.
2 Samuel	2 Sm	10	6	6	A gdy przyszli do gumna Nachon, wyciągnął Oza rękę ku skrzyni Bożéj i zadzierżał ją; bo wierzgały woły i nachyliły ją były.
2 Samuel	2 Sm	10	6	7	I rozgniewał się poruszeniem Pan na Ozę, i zabił go przez śmiałość, który tam umarł przy skrzyni Bożéj.
2 Samuel	2 Sm	10	6	8	I zafrasował się Dawid przeto, że Pan zabił Ozę, i nazwano imię onego miejsca: Zabicie Ozy, aż do dnia tego.
2 Samuel	2 Sm	10	6	9	I zląkł się Dawid Pana dnia onego, mówiąc: Jakoż wnidzie do mnie skrzynia Pańska?
2 Samuel	2 Sm	10	6	10	I nie chciał prowadzić do siebie skrzynie Pańskiéj do miasta Dawidowego: ale ją wprowadził do domu Obededoma, Gethejczyka.
2 Samuel	2 Sm	10	6	11	I mieszkała skrzynia Pańska w domu Obededoma, Gethejczyka trzy miesiące: i błogosławił Pan Obededoma i wszystek dom jego.
2 Samuel	2 Sm	10	6	12	I powiedziano królowi Dawidowi, że błogosławił Pan Obededoma i wszystkie rzeczy jego dla skrzynie Bożéj. Poszedł tedy Dawid i przyprowadził skrzynię Bożą z domu Obededoma do miasta Dawidowego z weselem: a było z Dawidem siedm chórów, i ofiara cielca.
2 Samuel	2 Sm	10	6	13	A gdy postąpili, którzy nieśli skrzynię Pańską, sześć kroków, ofiarował wołu i barana.
2 Samuel	2 Sm	10	6	14	A Dawid skakał ze wszystkiéj mocy przed Panem. A był Dawid przepasany Ephod lnianym.
2 Samuel	2 Sm	10	6	15	A Dawid i wszystek dom Izraelów prowadzili skrzynię Testamentu Pańskiego z weselem i z trąbieniem trąby.
2 Samuel	2 Sm	10	6	16	A gdy skrzynia Pańska weszła do miasta Dawidowego, Michol, córka Saulowa, wyglądając oknem, ujrzała króla Dawida, wyskakującego i tańcującego przed Panem, i wzgardziła go w sercu swojem.
2 Samuel	2 Sm	10	6	17	I wprowadzili skrzynię Pańską i włożyli ją na miejscu swem w pośrodku namiotu, który był jéj rozbił Dawid; i ofiarował Dawid całopalenia i zapokojne ofiary przed Panem.
2 Samuel	2 Sm	10	6	18	A gdy dokonał ofiarując całopalone i zapokojne, błogosławił ludowi w imię Pana zastępów.
2 Samuel	2 Sm	10	6	19	I rozdał wszemu mnóstwu Izraelskiemu, tak mężowi jako niewieście, każdemu bochen chleba i pieczenią wołowego mięsa jedne i kołacz w oliwie smażony. I poszedł wszystek lud każdy do domu swego.
2 Samuel	2 Sm	10	6	20	I wrócił się Dawid, aby błogosławił domowi swemu, a wyszedłszy Michol, córka Saulowa, przeciw Dawidowi, rzekła: Jako chwalebny dziś był król Izraelski, odkrywając się przed służebnicami sług swoich, i odkrył się, jako gdyby się odkrywał jeden z błaznów.
2 Samuel	2 Sm	10	6	21	I rzekł Dawid do Michol: Przed Panem, który mię obrał raczéj niż ojca twego, i niźli wszystek dom jego, i przykazał mi, abych był wodzem nad ludem Pańskim w Izraelu,
2 Samuel	2 Sm	10	6	22	I Juda: i będę podlejszym niźlim się stał, i będę poniżonym w oczach moich: a z służebnicami, o którycheś mówiła, chwalebniejszym się pokażę.
2 Samuel	2 Sm	10	6	23	Przetóż Michol, córce Saulowéj, nie urodził się syn aż do dnia śmierci jéj.
2 Samuel	2 Sm	10	7	1	Ale stało się, gdy usiadł król w domu swym, a Pan dał mu pokój zewsząd od wszystkich nieprzyjaciół jego,
2 Samuel	2 Sm	10	7	2	Rzekł do Nathana proroka: A widzisz, że ja mieszkam w domu cedrowym, a skrzynia Boża położona jest między skórami?
2 Samuel	2 Sm	10	7	3	I rzekł Nathan do króla: Wszystko, co jest w sercu twojem, idź, czyń; bo Pan jest z tobą.
2 Samuel	2 Sm	10	7	4	I stało się onéj nocy, a oto mowa Pańska do Nathana, rzekąc:
2 Samuel	2 Sm	10	7	5	Idź, a rzecz słudze memu Dawidowi: To mówi Pan: Izali ty mnie zbudujesz dom ku mieszkaniu?
2 Samuel	2 Sm	10	7	6	Anim bowiem mieszkał w domu od onego dnia, któregom wywiódł syny Izraelowe z ziemie Egipskiéj, aż do dnia tego: alem chodził w przybytku i w namiecie,
2 Samuel	2 Sm	10	7	7	Po wszystkich miejscach, którem przeszedł ze wszystkimi synmi Izraelowymi, azam mówiąc mówił do jednego z pokolenia Izraelowego, któremum przykazał, żeby pasł lud mój Izraelski, mówiąc: Czemuście mi nie zbudowali domu cedrowego?
2 Samuel	2 Sm	10	7	8	A teraz to powiesz słudze memu Dawidowi: To mówi Pan zastępów: Jam ciebie wziął z paszéj, chodzącego za trzodami, abyś był wodzem nad ludem moim Izraelskim:
2 Samuel	2 Sm	10	7	9	I byłem z tobą we wszystkiem, gdzieśkolwiek chodził, i pobiłem wszystkie nieprzyjacioły twe od oblicza twego: i uczyniłem ci imię wielkie, wedle imienia wielkich, którzy są na ziemi.
2 Samuel	2 Sm	10	7	10	I postanowię miejsce ludowi memu Izrael i wszczepię go, i będzie mieszkał pod niem, a nie poruszy się więcéj: i nie przydadzą synowie nieprawości trapić go jako pierwéj:
2 Samuel	2 Sm	10	7	11	Ode dnia, któregom postanowił sędzię nad ludem moim Izraelskim: i dam ci pokój ode wszech nieprzyjaciół twoich: i opowiadać Pan, że dom uczyni tobie Pan.
2 Samuel	2 Sm	10	7	12	A gdy się wypełnią dni twoje, a zaśniesz z ojcy twymi, wzbudzę nasienie twe po tobie, które wynidzie z żywota twego, i umocnię królestwo jego.
2 Samuel	2 Sm	10	7	13	On zbuduje dom imieniowi memu, i utwierdzę stolicę królestwa jego aż na wieki.
2 Samuel	2 Sm	10	7	14	Ja mu będę za ojca, a on mnie będzie za syna, który jeźli co źle uczyni, skarżę go rózgą mężów i plagami synów człowieczych.
2 Samuel	2 Sm	10	7	15	Lecz miłosierdzia mego nie odejmę od niego, jakom odjął od Saula, któregom oddalił od obhcza mego.
2 Samuel	2 Sm	10	7	16	I będzie wierny dom twój, i królestwo twe aż na wieki przed obliczem twojem: i stolica twoja będzie trwała zawsze.
2 Samuel	2 Sm	10	7	17	Według tych wszystkich słów i według wszystkiego widzenia tego: tak mówił Nathan do Dawida.
2 Samuel	2 Sm	10	7	18	I wszedł król Dawid i siedział przed Panem, i rzekł: Cóżem ja jest, Panie Boże, i co za dom mój, iżeś mię przywiódł aż dotąd?
2 Samuel	2 Sm	10	7	19	Lecz i to jeszcze mało się być zdało przed oblicznością twoją, Panie Boże, aż też mówisz o domie sługi twego na czas daleki; bo to jest prawo Adamowe, Panie Boże.
2 Samuel	2 Sm	10	7	20	Cóż tedy będzie mógł Dawid przydać jeszcze, aby mówił do ciebie? ty bowiem znasz sługę twego, Panie Boże.
2 Samuel	2 Sm	10	7	21	Dla słowa twego i według serca twego uczyniłeś wszystkie te wielkie rzeczy, tak, żeś oznajmił słudze twemu.
2 Samuel	2 Sm	10	7	22	Dlatego uwielmożonym jesteś, Panie Boże, iż niemasz podobnego tobie, i niemasz Boga oprócz ciebie, we wszystkiem, cośmy słyszeli w uszy nasze.
2 Samuel	2 Sm	10	7	23	A któryż jest naród na ziemi, jako lud twój Izraelski, dla którego szedł Bóg, aby go sobie odkupił za lud i uczynił sobie imię, a iżby im czynił wielkie rzeczy i straszne na ziemi od oblicza ludu twego, któryś sobie wykupił z Egiptu, naród i bogi jego.
2 Samuel	2 Sm	10	7	24	Albowiem umocniłeś sobie twój lud Izraelski za lud wieczny: a ty, Panie Boże, stałeś się im za Boga.
2 Samuel	2 Sm	10	7	25	Teraz tedy, Panie Boże, słowo, któreś rzekł na sługę twego i na dom jego, wzbudź na wieki, a uczyń, jakoś powiedział,
2 Samuel	2 Sm	10	7	26	Aby wielbione było imię twoje aż na wieki, ażeby mówiono: Pan zastępów Bóg nad Izraelem, a dom sługi twego Dawida będzie umocniony przed Panem.
2 Samuel	2 Sm	10	7	27	Ponieważ ty, Panie zastępów, Boże Izraelski, objawiłeś ucho sługi twego, mówiąc: Dom zbuduję tobie: dlatego nalazł sługa twój serce swoje, aby się modlił tobie tą modlitwą do ciebie.
2 Samuel	2 Sm	10	7	28	Teraz tedy, Panie Boże, tyś jest Bóg, a słowa twoje będą prawdziwe; boś mówił do sługi twego te rzeczy dobre.
2 Samuel	2 Sm	10	7	29	Pocznijż tedy a błogosław domowi sługi twego, aby był na wieki przed tobą; boś ty, Panie Boże, rzekł, i błogosławieństwem twojem będzie ubłogosławion dom sługi twego na wieki.
2 Samuel	2 Sm	10	8	1	I stało się potem, że poraził Dawid Philistyny i uniżył je i wziął Dawid uzdę daniéj z rąk Philistyńskich.
2 Samuel	2 Sm	10	8	2	I poraził Moab, i pomierzył je sznurem, równając z ziemią: ale wymierzył dwa sznury, jeden na zabicie, a drugi na żywo zachowanie: i został Moab Dawidowi służąc pod hołdem.
2 Samuel	2 Sm	10	8	3	I poraził Dawid Adarezera, syna Rochob, króla Soba, gdy wyjechał, aby panował nad rzeką Euphratem.
2 Samuel	2 Sm	10	8	4	I poimawszy Dawid z jego strony tysiąc i siedmset jezdnych, a dwadzieścia tysięcy pieszych, poderżnął żyły wszystkich woźników, a zostawił z nich sto wozów.
2 Samuel	2 Sm	10	8	5	Przyciągnęła téż Syrya Damaszku, aby pomoc dała Adarezer, królowi Soba: i poraził Dawid z Syryéj dwadzieścia i dwa tysięcy mężów.
2 Samuel	2 Sm	10	8	6	I postawił Dawid żołnierze dla obrony w Syryéj w Damaszku: i została Syrya Dawidowi służąc pod hołdem; i zachował Pan Dawida we wszystkiem, do czegokolwiek się udał.
2 Samuel	2 Sm	10	8	7	I pobrał Dawid zbroje złote, które mieli słudzy Adarezerowi i przyniósł je do Jeruzalem.
2 Samuel	2 Sm	10	8	8	I z Betę i z Beroth, miast Adarezer, wziął król Dawid miedzi bardzo wiele.
2 Samuel	2 Sm	10	8	9	I usłyszał Thou, król Emath, że poraził Dawid wszystkę moc Adarezerowę,
2 Samuel	2 Sm	10	8	10	I posłał Thou Jorama, syna swego, do króla Dawida, aby go pozdrowił, radując się, i dzięki czynił przeto, że zwalczył Adarezera i poraził go; bo Thou był nieprzyjacielem Adarezerowi, a w ręce jego były naczynia złote i naczynia śrebrne i naczynia miedziane:
2 Samuel	2 Sm	10	8	11	Które téż poświęcił król Dawid Panu ze śrebrem i złotem, które był poświęcił ode wszech narodów, które podbił.
2 Samuel	2 Sm	10	8	12	Z Syryéj, z Moab i z synów Ammonowych i z Philistynów i z Amaleków i z korzyści Adarezera, syna Rohoba, króla Soba.
2 Samuel	2 Sm	10	8	13	Uczynił téż sobie Dawid sławę, gdy się wracał wziąwszy Syryą w dolinie Zup solnych, poraziwszy ośmnaście tysięcy.
2 Samuel	2 Sm	10	8	14	I położył w Idumei straż, i postawił obronę, i stała się wszystka Idumea służąca Dawidowi: i zachował Pan Dawida we wszystkiem, do czegokolwiek się obrócił.
2 Samuel	2 Sm	10	8	15	I królował Dawid nad wszystkim Izraelem, czynił téż Dawid sąd i sprawiedliwość wszemu ludowi swemu.
2 Samuel	2 Sm	10	8	16	A Joab, syn Sarwii, był nad wojskiem, Josaphad lepak, syn Ahilud, był kanclerzem.
2 Samuel	2 Sm	10	8	17	A Sadok, syn Achitob, i Achimelech, syn Abjathar, byli kapłani, a Sarajas pisarzem.
2 Samuel	2 Sm	10	8	18	A Banajas, syn Jojady, nad Cerety i Phelety: a synowie Dawidowi byli kapłany.
2 Samuel	2 Sm	10	9	1	I rzekł DaAvid: Co mniemasz, jest kto, coby został z domu Saulowego, że uczynię nad nim miłosierdzie dla Jonathy?
2 Samuel	2 Sm	10	9	2	A był z domu Saulowego sługa imieniem Syba: którego zawoławszy król do siebie, rzekł mu: A tyś jest Syba? On odpowiedział: Jam jest sługa twój.
2 Samuel	2 Sm	10	9	3	I rzekł król: Jestże kto jeszcze żyw z domu Saulowego, że uczynię nad nim miłosierdzie Boże? I rzekł Syba królowi: Jest jeszcze syn Jonathy, chromy na nogi.
2 Samuel	2 Sm	10	9	4	A gdzież, prawi, jest? A Syba do króla: Oto, pry, jest w domu Machir, syna Ammiel, w Lodabar.
2 Samuel	2 Sm	10	9	5	A tak posłał król Dawid i wziął go z domu Machir, syna Ammielowego z Lodabar.
2 Samuel	2 Sm	10	9	6	A gdy przyszedł Miphiboseth, syn Jonathy, syna Saulowego, do Dawida, padł na oblicze swe i pokłonił się. I rzekł Dawid: Miphiboseth! Który odpowiedział: Owom ja, sługa twój.
2 Samuel	2 Sm	10	9	7	I rzekł mu Dawid: Nie bój się; bo czyniąc uczynię nad tobą miłosierdzie dla Jonathy, ojca twego, i wrócę tobie wszystkie pola Saula, ojca twego, a ty będziesz jadł chleb u stołu mego zawżdy.
2 Samuel	2 Sm	10	9	8	Który pokłoniwszy się mu, rzekł: Cóżem ja jest sługa twój, żeś wejrzał na psa zdechłego, mnie podobnego?
2 Samuel	2 Sm	10	9	9	I zawołał król Syby, sługi Saulowego, i rzekł mu: Wszystko, co było Saulowe, i wszystek dom jego dałem synowi pana twego.
2 Samuel	2 Sm	10	9	10	A tak sprawuj mu ziemię jego, ty i synowie twoi i służebnicy twoi: a będziesz wnosił synowi pana twego żywność, by się żywił: a Miphiboseth, syn pana twego, zawżdy będzie jadł chleb u stołu mego. A Syba miał piętnaście synów i dwadzieścia służebników.
2 Samuel	2 Sm	10	9	11	I rzekł Syba do króla: Jakoś rozkazał, panie mój królu, słudze twemu, tak uczyni sługa twój: a Miphiboseth będzie jadł u stołu mego, jako jeden z synów królewskich.
2 Samuel	2 Sm	10	9	12	A Miphiboseth miał syna małego imieniem Micha: a wszystek ród domu Syby służył Miphibosethowi.
2 Samuel	2 Sm	10	9	13	A Miphiboseth mieszkał w Jeruzalem; bo z stołu królewskiego zawsze jadał, a był chrom na obie nodze.
2 Samuel	2 Sm	10	10	1	Stało się zaś potem, iż umarł król synów Ammon, i królował Hanon, syn jego, miasto niego.
2 Samuel	2 Sm	10	10	2	I rzekł Dawid: Uczynię miłosierdzie z Hanon, synem Naas, jako uczynił miłosierdzie ojciec jego zemną. A tak posłał Dawid ciesząc go przez sługi swe dla śmierci ojca. A gdy przyszli słudzy Dawidowi do ziemie synów Ammon,
2 Samuel	2 Sm	10	10	3	Rzekły książęta synów Ammon do Hanona, pana swego: Mniemasz, żeby Dawid dla czci ojca twego posłał do ciebie cieszyciele: a nie dla tego, aby wyszpiegował i wypatrował miasto, aby je zburzył, posłał Dawid sługi swe do ciebie?
2 Samuel	2 Sm	10	10	4	A tak wziął Hanon sługi Dawidowe i ogolił połowicę brody ich i pourzynał szat ich połowice aż do zadków i puścił je.
2 Samuel	2 Sm	10	10	5	Co gdy powiedziano Dawidowi, posłał przeciwko im; bo oni mężowie byli zelżeni sromotnie bardzo, i rozkazał im Dawid: Mieszkajcie w Jerycho, aż urośnie broda wasza, a tedy się wróćcie.
2 Samuel	2 Sm	10	10	6	A widząc synowie Ammon, że krzywdę uczynili Dawidowi, posłali i najęli za pieniądze Syryjczyka Rohob, i Syryjczyka Soba, dwadzieścia tysięcy pieszych, a od króla Maach tysiąc mężów, i od Istoba dwanaście tysięcy mężów.
2 Samuel	2 Sm	10	10	7	Co gdy usłyszał Dawid, posłał Joaba i wszystko wojsko rycerzów.
2 Samuel	2 Sm	10	10	8	A tak wyciągnęli synowie Ammon, i uszykowali się przed samem wejściem bramy: a Syryjczyk Soba i Rohob i Istob i Maacha osobno byli w polu.
2 Samuel	2 Sm	10	10	9	Widząc tedy Joab, że się nagotowała przeciw jemu bitwa, i w oczy i z tyłu, przebrał ze wszech przebranych Izraelskich i rozszykował wojsko przeciw Syryjczykom:
2 Samuel	2 Sm	10	10	10	A ostatek ludu dał Abisai, bratu swemu, który uszykował wojsko przeciw synom Ammon.
2 Samuel	2 Sm	10	10	11	I rzekł Joab: Jeźli mię przemogą Syryjczycy, będziesz mi na pomoc: a jeźli ciebie przemogą synowie Ammon, pomogę tobie.
2 Samuel	2 Sm	10	10	12	Bądź mężem mocnym, a bijmy się za lud nasz i za miasto Boga naszego: a Pan uczyni, co dobrego jest w oczach jego.
2 Samuel	2 Sm	10	10	13	Potkał się tedy Joab i lud, który z nim był, z Syryjczyki, którzy wnet przed nim uciekli.
2 Samuel	2 Sm	10	10	14	A synowie Ammon ujrzawszy, że uciekli Syryjczycy, uciekli téż i oni przed Abisai i weszli do miasta: i wrócił się Joab od synów Ammon i przyszedł do Jeruzalem.
2 Samuel	2 Sm	10	10	15	Widząc tedy Syryjczycy, że upadli przed Izraelem, zebrali się społem.
2 Samuel	2 Sm	10	10	16	I posłał Adarezer i wywiódł Syryjczyki, którzy byli za rzeką i przywiódł ich wojsko: a Sobach, hetman wojska Adarezer, był przełożony nad nimi.
2 Samuel	2 Sm	10	10	17	Co gdy oznajmiono Dawidowi, zebrał wszystkiego Izraela i przeprawił się przez Jordan i przyszedł do Helam: i zszykowali wojsko Syryjczykowie przeciw Dawidowi i ztoczyli z nim bitwę.
2 Samuel	2 Sm	10	10	18	I uciekli Syryjczycy przed Izraelem, i pobił Dawid z Syryjczyków siedmset wozów i czterdzieści tysięcy jezdnych: i Sobach, hetmana wojska, zabił, który tudzież umarł.
2 Samuel	2 Sm	10	10	19	A widząc wszyscy królowie, którzy byli na pomocy Adarezerowi, że byli zwyciężeni od Izraela, zlękli się i uciekli pięćdziesiąt i ośm tysięcy przed Izraelem. I uczynili pokój z Izraelem i służyli im, i bali się więcej Syryjczycy dawać pomocy synom Ammon.
2 Samuel	2 Sm	10	11	1	I stało się po roku tego czasu, którego zwykli królowie wyjeżdżać na wojnę, posłał Dawid Joaba i sługi swe z nim i wszystkiego Izraela, i pustoszyli syny Ammon i obiegli Rabba: a Dawid został w Jeruzalem.
2 Samuel	2 Sm	10	11	2	To gdy się działo, przydało się, że Dawid wstał z łoża swego po południu i przechodził się po sali domu królewskiego: i ujrzał niewiastę myjącą się naprzeciwko na sali swéj, a była niewiasta bardzo piękna.
2 Samuel	2 Sm	10	11	3	Posłał tedy król i pytał, co za niewiasta była. I dano mu sprawę, że to była Bethsabee, córka Eliam, żona Uryasza Hethejczyka.
2 Samuel	2 Sm	10	11	4	Posławszy tedy Dawid posły wziął ją. Która gdy weszła do niego, spał z nią, i wnet się oczyściła od nieczystości swéj.
2 Samuel	2 Sm	10	11	5	I wróciła się do domu swego, płód począwszy; i posławszy oznajmiła Dawidowi i rzekła: Poczęłam.
2 Samuel	2 Sm	10	11	6	I posłał Dawid do Joaba, mówiąc: Poszlij do mnie Uryasza Hethejczyka. I posłał Joab Uryasza do Dawida.
2 Samuel	2 Sm	10	11	7	I przyszedł Uryasz do Dawida, i pytał się Dawid, jakoby się dobrze powodziło Joab i ludowi, jakoby była sprawowana wojna.
2 Samuel	2 Sm	10	11	8	I rzekł Dawid do Uryasza: Idź do domu twego, a umyj nogi twoje. I wyszedł Uryasz z domu królewskiego, i niesiono za nim potrawy królewskie.
2 Samuel	2 Sm	10	11	9	A Uryasz spał przede drzwiami domu królewskiego z innymi sługami pana swego, a nie szedł do domu swego.
2 Samuel	2 Sm	10	11	10	I dano znać Dawidowi od powiadających: Nie szedł Uryasz do domu swego. I rzekł Dawid do Uryasza: Azaś nie z drogi przyszedł? czemużeś nie szedł do domu twego?
2 Samuel	2 Sm	10	11	11	I rzekł Uryasz do Dawida: Skrzynia Boża i Izrael i Juda mieszkają w namieciech, i pan mój Joab i słudzy pana mego na ziemi leżą: a jabych miał wniść do domu mego, abych jadł i pił i spał z żoną moją? przez zdrowie twoje i przez zdrowie dusze twojéj nie uczynię téj rzeczy.
2 Samuel	2 Sm	10	11	12	Rzekł tedy Dawid do Uryasza: Zostań tu jeszcze przez dziś, a jutro cię odprawię. Został Uryasz w Jeruzalem dnia onego i drugiego.
2 Samuel	2 Sm	10	11	13	I wezwał go Dawid, aby jadł i pił przed nim, i upoił go; który wyszedłszy wieczór spał na pościeli swéj z sługami pana swego, a do domu swego nie szedł.
2 Samuel	2 Sm	10	11	14	Stało się tedy rano, i napisał Dawid list do Joaba i posłał przez ręce Uryasza,
2 Samuel	2 Sm	10	11	15	Napisawszy w liście: Postawcie Uryasza na czele wojny, gdzie najtęższa bitwa: a opuśćcie go, aby zabity zginął.
2 Samuel	2 Sm	10	11	16	A tak gdy Joab obległ miasto, postawił Uryasza na miejscu, gdzie wiedział, że byli mężowie najmocniejsi.
2 Samuel	2 Sm	10	11	17	I wyszedłszy mężowie z miasta, walczyli przeciw Joabowi, i poległo z ludu sług Dawidowych, i umarł téż Uryasz Hethejczyk.
2 Samuel	2 Sm	10	11	18	A tak posłał Joab i oznajmił Dawidowi wszystkie słowa bitwy.
2 Samuel	2 Sm	10	11	19	I przykazał posłańcowi, mówiąc: Gdy dokończysz wszystkiéj mowy o bitwie do króla,
2 Samuel	2 Sm	10	11	20	Jeźli obaczysz, że się gniewa i rzecze: Czemuście przystępowali pod mur, abyście się bili? azaście nie wiedzieli, że z muru wiele broni spuszczają z wierzchu?
2 Samuel	2 Sm	10	11	21	Kto zabił Abimelecha, syna Jerobaal? aza nie niewiasta zrzuciła nań sztukę młyńskiego kamienia z muru i zabiła go w Thebes? przeczżeście do muru przystąpili? rzeczesz:Téż i sługa twój Uryasz Hethejczyk poległ.
2 Samuel	2 Sm	10	11	22	Poszedł tedy posłaniec i przyszedł i oznajmił Dawidowi wszystko, co mu Joab rozkazał.
2 Samuel	2 Sm	10	11	23	I rzekł posłaniec do Dawida: Przemogli na nas mężowie i wyszli do nas w pole: a my uderzywszy na nie, goniliśmy je aż do bramy miejskiéj.
2 Samuel	2 Sm	10	11	24	I obrócili strzały strzelcy na sługi twoje z muru z wierzchu, i pomarło sług królewskich: lecz i sługa twój Uryasz Hethejczyk umarł.
2 Samuel	2 Sm	10	11	25	I rzekł Dawid do posłańca: Tak powiesz Joabowi: Niech ci to serca nie kazi; bo rozmaite są przypadki na wojnie, a teraz tego, teraz owego miecz zabija: dodaj serca rycerstwu twemu przeciw miastu, abyś je zburzył, i napominaj je.
2 Samuel	2 Sm	10	11	26	I usłyszała żona Uryaszowa, że umarł mąż jéj Uryasz, i płakała go.
2 Samuel	2 Sm	10	11	27	A gdy było po żałobie, posłał Dawid i wprowadził ją do domu swego, i była mu żoną i urodziła mu syna. I nie podobało się to słowo, które był uczynił Dawid, przed Panem.
2 Samuel	2 Sm	10	12	1	Posłał tedy Pan Nathana do Dawida: który gdy przyszedł do niego, rzekł mu: Dwaj mężowie byli w jednem mieście, jeden bogaty, a drugi ubogi.
2 Samuel	2 Sm	10	12	2	Bogaty miał owiec i wołów bardzo wiele:
2 Samuel	2 Sm	10	12	3	Lecz ubogi zgoła nic nie miał oprócz owce jednéj maluczkiéj, którą był kupił i wychował, i która zrosła u niego pospołu z synmi jego, chleb jego jedząc, i z kubka jego pijąc, i na łonie jego sypiając, i była mu jako córka.
2 Samuel	2 Sm	10	12	4	A gdy jakiś podróżny przyszedł do bogatego, on nie chcąc wziąć z owiec i z wołów swoich, aby uczynił ucztę gościowi onemu, który był przyszedł do niego, wziął owcę męża ubogiego i nagotował jeść człowiekowi, który był przyszedł do niego.
2 Samuel	2 Sm	10	12	5	I rozgniewany gniewem Dawid na onego człowieka bardzo, rzekł do Nathana: Żywie Pan, że synem śmierci jest mąż, który to uczynił.
2 Samuel	2 Sm	10	12	6	Owcę czworako nagrodzi przeto, że to słowo uczynił a nie zfolgował.
2 Samuel	2 Sm	10	12	7	I rzekł Nathan do Dawida: Tyś jest ten człowiek. Tak mówi Pan, Bóg Izraelów: Jam cię pomazał za króla nad Izraelem i jam cię wyrwał z ręki Saulowéj.
2 Samuel	2 Sm	10	12	8	I dałem tobie dom pana twego i żony pana twego do łona twego, i dałem ci dom Izraelski i Judzki: a małoli na tem, przydam ci daleko większe rzeczy.
2 Samuel	2 Sm	10	12	9	Czemużeś tedy wzgardził słowo Pańskie, abyś czynił złość przed oczyma memi? Uryasza Hethejczyka zabiłeś mieczem, a żonęś jego wziął sobie za żonę, i zamordowałeś go mieczem synów Ammon.
2 Samuel	2 Sm	10	12	10	Przetóż nie odejdzie miecz z domu twego aż na wieki, tem, żeś mną wzgardził i wziąłeś żonę Uryasza Hethejczyka, aby twoją żoną była.
2 Samuel	2 Sm	10	12	11	A tak to mówi Pan: Oto ja wzbudzę na cię złe z domu twego, a pobiorę żony twe przed oczyma twemi, i dam je bliźniemu twemu, a będzie spał z żonami twemi przed oczyma słońca tego,
2 Samuel	2 Sm	10	12	12	Boś ty uczynił potajemnie, ale Ja uczynię to słowo przed oczyma wszystkiego Izraela i przed oczyma słońca.
2 Samuel	2 Sm	10	12	13	I rzekł Dawid do Nathana: Zgrzeszyłem Panu. I rzekł Natban do Dawida: Pan téż przeniósł grzech twój: nie umrzesz.
2 Samuel	2 Sm	10	12	14	Wszakóż, iżeś dał przyczynę bluźnienia nieprzyjaciołom Pańskim dla słowa tego: syn, ktoryć się urodził, śmiercią umrze.
2 Samuel	2 Sm	10	12	15	I wrócił się Nathan do domu swego. Pan téż zaraził niemocą dziecię, które urodziła żona Uryaszowa Dawidowi, i zwątpiono o niem.
2 Samuel	2 Sm	10	12	16	I prosił Dawid Pana za dziecięciem: i pościł się Dawid postem, a wszedłszy osobno, leżał na ziemi.
2 Samuel	2 Sm	10	12	17	A przyszli starsi domu jego, przymuszając go, aby wstał z ziemie: który nie chciał, ani jadł z nimi pokarmu.
2 Samuel	2 Sm	10	12	18	I stało się dnia siódmego, że umarło dziecię: i bali się słudzy Dawidowi powiedzieć mu, że umarło dziecię; bo mówili: Oto gdy jeszcze dziecię było żywe, mówiliśmy ku niemu, a nie słuchał głosu naszego: jakoż więcej, jeźli powiemy, że umarło dziecię, będzie się trapił?
2 Samuel	2 Sm	10	12	19	Gdy tedy obaczył Dawid, że słudzy jego szepcą, porozumiał, że dziecię umarło. I rzekł do sług swoich: Albo umarło dziecię? Którzy mu odpowiedzieli: Umarło.
2 Samuel	2 Sm	10	12	20	Wstał tedy Dawid z ziemie i umył się i namazał się, i szaty odmieniwszy, wszedł do domu Pańskiego i pokłonił się: i przyszedł do domu swego i żądał, żeby przed nim położono chleb, i jadł.
2 Samuel	2 Sm	10	12	21	I rzekli mu słudzy jego: Cóż to za mowa, którąś uczynił? dla dziecięcia, póki jeszcze żyło, pościłeś i płakałeś: a gdy umarło dziecię, wstałeś i jadłeś chleb?
2 Samuel	2 Sm	10	12	22	Który rzekł: Dla dziecięcia, póki jeszcze żyło, pościłem i płakałem; bom mówił: Któ wie, jeźli snadź nie daruje mi go Pan, i będzie żywe dziecię?
2 Samuel	2 Sm	10	12	23	Lecz teraz gdy umarło, przecz mam pościć? Izali je mogę jeszcze nazad wrócić? Ja raczéj pójdę do niego, a ono nie wróci się do mnie.
2 Samuel	2 Sm	10	12	24	I cieszył Dawid Bethsabeę, żonę swoję, i wszedłszy do niéj spał z nią: która urodziła syna, i nazwał imię jego Salomon: a Pan go miłował.
2 Samuel	2 Sm	10	12	25	I posłał w ręce Nathana proroka, i nazwał imię jego: Umiłowany Panu, tem, że go Pan miłował.
2 Samuel	2 Sm	10	12	26	Joab tedy walczył przeciw Rabbath synów Ammon, i dobywał miasta królewskiego.
2 Samuel	2 Sm	10	12	27	I posłał Joab posły do Dawida, mówiąc: Dobywałem Rabbath i trzeba wziąć miasto wód.
2 Samuel	2 Sm	10	12	28	Przetóż teraz zbierz ostatek ludu, a oblęż miasto i weźmij je, by zaś, gdybym ja zburzył miasto, nie przypisano zwycięstwa imieniowi memu.
2 Samuel	2 Sm	10	12	29	A tak zebrał Dawid wszystek lud i ciągnął ku Rabbath, a walczywszy wziął je.
2 Samuel	2 Sm	10	12	30	I zdjął koronę króla ich z głowy jego, która ważyła talent złota, mając kamienie drogie, i włożona jest na głowę Dawidowę: lecz i korzyść miasta wyniósł bardzo wielką.
2 Samuel	2 Sm	10	12	31	Lud téż jego przywodząc piłami przecierał, i jeździł po nich wozmi kowanemi, i kordy przecinał i przez piec cegielny przewodził. Tak czynił wszystkim miastom synów Ammon: i wrócił się Dawid i wszystko wojsko do Jeruzalem.
2 Samuel	2 Sm	10	13	1	I stało się potem, że Absaloma, syna Dawidowego, siostry bardzo pięknéj, imieniem Thamar, rozmiłował się Amnon, syn Dawidów, i bardzo szalenie ją miłował,
2 Samuel	2 Sm	10	13	2	Tak, że dla miłości jéj zachorzał; bo iż była panną, trudno się mu zdało, żeby miał co nieuczciwego z nią uczynić.
2 Samuel	2 Sm	10	13	3	A miał Amnon przyjaciela imieniem Jonadaba, syna Semmaa, brata Dawidowego, męża bardzo mądrego.
2 Samuel	2 Sm	10	13	4	Który rzekł do niego: Czemu tak bardzo schniesz, synu królewski, na każdy dzień? czemu mi nie oznajmisz? I rzekł Amnon: ThamarĘ, siostrę brata mego Absaloma, miłuję.
2 Samuel	2 Sm	10	13	5	Któremu odpowiedział Jonadab: Układź się na łożu twojem a uczyń się chorym: a gdy przyjdzie ojciec twój nawiedzać cię, rzecz mu: Niech przyjdzie, proszę, Thamar, siostra moja, żeby mi dała jeść i uczyniła potrawkę, żebym jadł z ręki jéj.
2 Samuel	2 Sm	10	13	6	Układł się tedy Amnon, i wrzkomo chorować począł. A gdy przyszedł król nawiedzać go, rzekł Amnon do króla: Proszę, niech przyjdzie Thamar, siostra moja, aby uczyniła przed oczyma memi dwie łyszce polewki i jadłbym z ręki jéj.
2 Samuel	2 Sm	10	13	7	A tak posłał Dawid do Thamar do domu, mówiąc: Idź do domu Amnon, brata twego, a uczyń mu potrawę.
2 Samuel	2 Sm	10	13	8	I przyszła Thamar do domu Amnona, brata swego, a on leżał: która wziąwszy mąki zamieszała, a rozpuściwszy uwarzyła polewki przed oczyma jego.
2 Samuel	2 Sm	10	13	9	A wziąwszy co uwarzyła, wylała i postawiła przed nim, i nie chciał jeść. I rzekł Amnon: Każcie precz wszystkim odemnie. A gdy kazano precz wszystkim,
2 Samuel	2 Sm	10	13	10	Rzekł Amnon do Thamar: Wnieś potrawę do pokoju, abych jadł z ręki twojéj. Wzięła tedy Thamar polewki, któréj nagotowała, i wniosła do Amnona, brata swego do pokoju.
2 Samuel	2 Sm	10	13	11	A gdy mu jeść podawała, uchwycił ją i rzekł: Chodź a leż ze mną, siostro moja.
2 Samuel	2 Sm	10	13	12	Ona mu odpowiedziała: Nie czyń, bracie mój, nie czyń mi gwałtu; bo się to nie godzi w Izraelu: nie czyń tego szaleństwa.
2 Samuel	2 Sm	10	13	13	Bo ja nie będę mogła znieść zelżywości mojéj, a ty będziesz jako jeden z szalonych w Izraelu: ale raczéj mów do króla, a nie odmówi mię tobie.
2 Samuel	2 Sm	10	13	14	Lecz nie chciał usłuchać prośby jéj, ale przemógłszy siłą, zgwałcił ją i leżał z nią.
2 Samuel	2 Sm	10	13	15	I omierzył ją sobie Amnon omierzeniem bardzo wielkiem: tak iż większe omierzenie było, którem ją był omierzył, niźli miłość, którą ją pierwéj miłował. I rzekł jéj Amnon: Wstań a idź.
2 Samuel	2 Sm	10	13	16	Która mu odpowiedziała: Większa to jest złość, którą teraz czynisz przeciwko mnie, wyganiając mię, niźli ta, którąś pierwéj uczynił. I nie chciał jéj słuchać.
2 Samuel	2 Sm	10	13	17	Ale zawoławszy chłopca, który mu posługował, rzekł: Wyrzuć ją precz odemnie a zamknij drzwi za nią.
2 Samuel	2 Sm	10	13	18	Która miała na sobie szatę długą; bo w takich szatach córki królewskie panny chodziły. A tak wyrzucił ją precz chłopiec jego i zawarł drzwi za nią.
2 Samuel	2 Sm	10	13	19	Która posypawszy głowę swą popiołem, rozdarłszy szatę długą i włożywszy ręce na głowę swoję, szła idąc a krzycząc.
2 Samuel	2 Sm	10	13	20	I rzekł jéj Absalom, brat jéj: Albo Amnon, brat twój, spał z tobą? ale teraz, siostro, milcz, brat twój jest: i nie frasuj serca swego o tę rzecz. A tak mieszkała Thamar schnąc w domu Absaloma, brata swego.
2 Samuel	2 Sm	10	13	21	A gdy te słowa usłyszał król Dawid, frasował się bardzo, i nie chciał zasmucić ducha Amnona, syna swego; bo go miłował, iż był pierworodny jego.
2 Samuel	2 Sm	10	13	22	Lecz Absalom nie mówił do Amnona, ani złego ani dobrego; bo nienawidział Absalom Amnona, tem, że zgwałcił Thamar, siostrę jego.
2 Samuel	2 Sm	10	13	23	I stało się po dwu lat, że strzyżono owce Absalomowe w Baalhasor, które jest podle Ephraim: i zaprosił Absalom wszystkich synów królewskich.
2 Samuel	2 Sm	10	13	24	I przyszedł do króla i rzekł do niego: Oto strzygą owce sługi twego: niech, proszę, przyjdzie król z służebniki swymi do sługi swego.
2 Samuel	2 Sm	10	13	25	I rzekł król do Absaloma: Nie, synu mój, nie proś, abyśmy wszyscy jechali i obciążyli cię. A gdy mu przynaglał, a nie chciał iść, błogosławił mu.
2 Samuel	2 Sm	10	13	26	I rzekł Absalom: Jeźli nie chcesz jechać, proszę, niech przynajmniéj jedzie z nami Amnon, brat mój. I rzekł król do niego: Nie potrzeba, żeby jechał z tobą.
2 Samuel	2 Sm	10	13	27	Przymusił go tedy Absalom i posłał z nim Amnona i wszystkie syny królewskie. A Absalom sprawił był ucztę, jako ucztę królewską.
2 Samuel	2 Sm	10	13	28	Lecz przykazał był Absalom służebnikom swoim, mówiąc: Pilnujcie, kiedy pijan będzie Amnon, a rzekę wam: Bijcie go i zabijcie, nie bójcie się; bom ja jest, który wam przykazuję: umacniajcie się, a bądźcie mężami mocnymi.
2 Samuel	2 Sm	10	13	29	Uczynili tedy słudzy Absalomowi nad Amnonem, jako im był przykazał Absalom. I wstawszy wszyscy synowie królewscy, wsiedli każdy na mulicę swą i uciekli.
2 Samuel	2 Sm	10	13	30	A gdy jeszcze byli w drodze, przyszła wieść do Dawida, mówiąc: Pobił Absalom wszystkie syny królewskie, i nie został z nich ani jeden.
2 Samuel	2 Sm	10	13	31	A tak wstał król i rozdarł szaty swoje i leżał na ziemi: i wszyscy słudzy jego, którzy przy nim stali, rozdarli szaty swoje.
2 Samuel	2 Sm	10	13	32	A odpowiadając Jonadab, syn Semmaa, brata Dawidowego, rzekł: Niech nie mniema pan mój król, żeby wszystkie młodzieńce, syny królewskie, pobito: Amnon tylko sam umarł; bo był położony w uściech Absalomowych odednia, którego zgwałcił Thamarę, siostrę jego.
2 Samuel	2 Sm	10	13	33	Przetóż teraz niech nie przypuszcza król, pan mój, do serca swego słowa tego, mówiąc: Wszystkie syny królewskie pobito, ponieważ Amnon tylko umarł.
2 Samuel	2 Sm	10	13	34	I uciekł Absalom: i podniósł oczy swe młodzieniec strzegący na wieży i ujrzał, a oto lud wielki przychodził drogą zdrożną z boku góry.
2 Samuel	2 Sm	10	13	35	I rzekł Jonadab do króla: Owo synowie królewscy idą: wedle słowa sługi twego tak się stało.
2 Samuel	2 Sm	10	13	36	A gdy przestał mówić, ukazali się i synowie królewscy, a wszedłszy podnieśli głosy swe i płakali: lecz i król i wszyscy słudzy jego płakali płaczem bardzo wielkim.
2 Samuel	2 Sm	10	13	37	A Absalom uciekłszy, poszedł do Tholomai, syna Amiud, króla Gessur. Żałował tedy Dawid syna swego po wszystkie dni. A Absalom gdy uciekł i przyszedł do Gessur, był tam trzy lata.
2 Samuel	2 Sm	10	13	38	I przestał król Dawid prześladować Absaloma, przeto że już się był pocieszył z śmierci Amnonowéj.
2 Samuel	2 Sm	10	13	39	I przestał król Dawid prześladować Absaloma, dlatego że już się był pocieszył po śmierci Amnona.
2 Samuel	2 Sm	10	14	1	A porozumiawszy Joab, syn Sarwii, że serce królewskie obróciło się ku Absalomowi,
2 Samuel	2 Sm	10	14	2	Posłał do Thekui i wziął ztamtąd niewiastę mądrą i rzekł do niéj: Zmyśl, jakobyś w żałobie była, i oblecz się w szaty żałobne, a nie pomazuj się olejkiem, żebyś była jako niewiasta już od dawnego czasu żałująca po umarłym.
2 Samuel	2 Sm	10	14	3	I wnidziesz do króla a będziesz mówiła do niego takie słowa. I położył Joab słowa w uściech jéj.
2 Samuel	2 Sm	10	14	4	I tak wszedłszy niewiasta Thekuitka do króla, padła przed nim na ziemię i pokłoniła się i rzekła: Ratuj mię, królu.
2 Samuel	2 Sm	10	14	5	I rzekł król do niéj: Co masz za sprawę? Która odpowiedziała: Ach! jestem ja niewiasta wdowa; bo mąż mój umarł.
2 Samuel	2 Sm	10	14	6	A służebnica twoja miałam dwu synów, którzy zwadzili się z sobą na polu: i nie było, ktoby je mógł hamować, i ranił jeden drugiego i zabił go.
2 Samuel	2 Sm	10	14	7	A oto powstawszy wszystka rodzina przeciw służebnicy twojéj, mówi: Wydaj tego, który zabił brata swego, że go zabijemy za duszę brata jego, którego zabił, i zgładzimy dziedzica: i chcą zagasić iskierkę moję, która została, aby nie zostało mężowi memu imię, ani szczątek na ziemi.
2 Samuel	2 Sm	10	14	8	I rzekł król do niewiasty: Idź do domu twego, a ja skażę za tobą.
2 Samuel	2 Sm	10	14	9	I rzekła niewiasta Thekuitka do króla: Na mię, panie mój, królu, niech nieprawość będzie, i na dom ojca mego: a król i stolica jego niech będą niewinni.
2 Samuel	2 Sm	10	14	10	I rzekł król: ktoby mówił przeciw tobie, przywiedź go do mnie, a więcéj nie przyda, aby cię dotknął.
2 Samuel	2 Sm	10	14	11	Która rzekła: Niech wspomni król na Pana, Boga swego, aby się nie mnożyli bliscy krwie na pomstę, aby nie zabili syna mego. Który rzekł: Żywie Pan, że nie spadnie z włosów syna twego na ziemię.
2 Samuel	2 Sm	10	14	12	Rzekła tedy niewiasta: Niechaj mówi służebnica twoja do króla, pana mego, słowo. I rzekł: Mów.
2 Samuel	2 Sm	10	14	13	I rzekła niewiasta: Czemużeś umyślił takową rzecz przeciw ludowi Bożemu? i mówił król to słowo, aby zgrzeszył: a nie przywrócił wygnańca swego?
2 Samuel	2 Sm	10	14	14	Wszyscy umieramy, a jako wody rozciekamy się w ziemię, które się nie wrócą: i nie chce Bóg, by miała dusza zginąć, ale rozmyśla się myśląc, aby zgoła nie zginął, który jest odrzucony.
2 Samuel	2 Sm	10	14	15	Teraz tedy przyszłam, abych mówiła do pana mego, króla, to słowo przy ludu: i rzekła sługa twoja: Będę mówiła do króla, owa uczyni król słowo sługi swojéj:
2 Samuel	2 Sm	10	14	16	I usłucha król, żeby wybawił służebnicę swą z ręki wszystkich, którzy chcieli z dziedzictwa Bożego wygładzić mnie i syna mego pospołu.
2 Samuel	2 Sm	10	14	17	A tak niech mówi służebnica twoja, aby się stało słowo pana mego, króla, jako ofiara; bo jako Aniół Boży, tak jest pan mój, król, że ani błogosławieniem ani złorzeczeniem nie zruszy się: ztądże i Pan, Bóg twój, jest z tobą.
2 Samuel	2 Sm	10	14	18	I odpowiadając król, rzekł do niewiasty: Nie taj przedemną słowa, o które cię pytam. I rzekła mu niewiasta: Mów, panie mój, królu.
2 Samuel	2 Sm	10	14	19	I rzekł król: Izali ręka Joabowa z tobą jest w tem wszystkiem? Odpowiedziała niewiasta i rzekła: Przez zdrowie dusze twojéj, panie mój, królu, że ani w lewo ani w prawo jest z tego wszystkiego, co mówił pan mój, król; sługa bowiem twój Joab, ten mi przykazał i ten włożył w usta służebnice twojéj te wszystkie słowa.
2 Samuel	2 Sm	10	14	20	Abych odmieniła sposób mowy téj; sługa bowiem twój Joab to przykazał; ale ty, panie mój, królu, jesteś mądry, jako ma mądrość Aniół Boży, że rozumiesz wszystko na ziemi.
2 Samuel	2 Sm	10	14	21	I rzekł król do Joaba: Otóż ubłagany uczyniłem słowo twoje: a tak idź, a przywróć młodzieńca Absaloma.
2 Samuel	2 Sm	10	14	22	I padłszy Joab twarzą swą na ziemię, pokłonił się, a błogosławił królowi, i rzekł Joab: Dzisiaj poznał sługa twój, żem nalazł łaskę w oczach twoich, panie mój, królu; boś uczynił mowę sługi twego.
2 Samuel	2 Sm	10	14	23	Wstał tedy Joab i szedł do Gessur i przywiódł Absaloma do Jeruzalem.
2 Samuel	2 Sm	10	14	24	I rzekł król: Niech się wróci do domu swego, a oblicza mego niechaj nie widzi. I wrócił się Absalom do domu swego, a oblicza królewskiego nie widział.
2 Samuel	2 Sm	10	14	25	A jako Absalom męża nie było pięknego we wszystkim Izraelu i ślicznego bardzo: od stopy nogi aż do wierzchu głowy nie było na nim żadnéj zmazy.
2 Samuel	2 Sm	10	14	26	A gdy strzygł włosy, (a raz go w rok strzyżono; bo mu włosy ciężały), ważył włosy głowy swéj dwiemasty syklów wagi pospolitéj.
2 Samuel	2 Sm	10	14	27	A Absalomowi urodzili się trzéj synowie i córka jedna imieniem Thamar pięknéj urody.
2 Samuel	2 Sm	10	14	28	I mieszkał Absalom w Jeruzalem dwa lata, a oblicza królewskiego nie widział.
2 Samuel	2 Sm	10	14	29	Posłał tedy do Joaba, żeby go posłał do króla, który nie chciał przyjść do niego. A gdy drugi raz posłał, a on nie chciał przyjść do niego,
2 Samuel	2 Sm	10	14	30	Rzekł sługom swoim: Wiecie rolą Joabowę podle roli mojéj, która ma żniwo jęczmienia: idźcież tedy spalcie go ogniem. Spalili tedy słudzy Absalomowi ono zboże ogniem. A przyszedłszy słudzy Joabowi rozdarłszy szaty swe, rzekli: Spalili słudzy Absalomowi sztukę roli ogniem.
2 Samuel	2 Sm	10	14	31	I wstawszy Joab przyszedł do Absaloma w dom jego i rzekł: Czemu spalili słudzy twoi zboże moje ogniem?
2 Samuel	2 Sm	10	14	32	Odpowiedział Absalom Joabowi: Słałem do ciebie prosząc, abyś przyszedł do mnie, żebym cię posłał do króla, abyś mu mówił: Na cóżem przyszedł z Gessur? lepiéjci mi było tam być: a tak proszę niech ujrzę oblicze królewskie: a jeźliż pomni na nieprawość moję, niechaj mię zabije.
2 Samuel	2 Sm	10	14	33	A tak wszedłszy Joab do króla, powiedział mu wszystko. I wezwano Absaloma, i wszedł do króla i pokłonił się do ziemie przed nim, i pocałował król Absaloma.
2 Samuel	2 Sm	10	15	1	Potem tedy nasprawował sobie Absalom wozów i jezdnych i pięćdziesiąt mężów, którzy przed nim chodzili.
2 Samuel	2 Sm	10	15	2	A rano wstawszy Absalom, stawał przy wejściu bramy i każdego męża, który miał sprawę, aby szedł do sądu królewskiego, przyzywał Absalom do siebie i mówił: Z któregoś ty miasta? Który odpowiadając mówił: Z jednego pokolenia Izraelskiego jestem ja, sługa twój.
2 Samuel	2 Sm	10	15	3	I odpowiadał mu Absalom: Zdadzą mi się mowy twe dobre i sprawiedliwe: ale niemasz, ktoby cię wysłuchał od króla wysadzony. I mawiał Absalom:
2 Samuel	2 Sm	10	15	4	Ktoby mię postanowił sędziem na ziemi, aby do mnie chodzili wszyscy, którzy mają sprawę, i abym sprawiedliwie sądził.
2 Samuel	2 Sm	10	15	5	Ale i gdy ku niemu przystępował człowiek, aby go pozdrowił, ściągał rękę swoję a ująwszy całował go.
2 Samuel	2 Sm	10	15	6	A czynił to wszystkiemu Izraelowi przychodzącemu na sąd, aby był słuchan od króla, i podburzał serca mężów Izraelskich.
2 Samuel	2 Sm	10	15	7	A po czterdziestu lat rzekł Absalom do króla Dawida: Pójdę a oddam śluby moje, którem ślubił Panu w Hebron.
2 Samuel	2 Sm	10	15	8	Albowiem ślubując ślubił sługa twój, gdy był w Gessur Syryi, rzekąc: Jeźli mię przywróci Pan do Jeruzalem, będę ofiarował Panu.
2 Samuel	2 Sm	10	15	9	I rzekł mu król Dawid: Idź w pokoju. I wstał i poszedł do Hebron.
2 Samuel	2 Sm	10	15	10	I posiał Absalom szpiegi między wszystkie pokolenia Izraelskie, mówiąc: Skoro usłyszycie trąbienie w trąby, mówcie: Królował Absalom w Hebron.
2 Samuel	2 Sm	10	15	11	A z Absalomem poszło dwieście mężów z Jeruzalem proszonych, idąc prostem sercem, a przyczyny zgoła nie wiedząc.
2 Samuel	2 Sm	10	15	12	Przyzwał téż Absalom Achitophel Gilończyka, radnego pana Dawidowego, z miasta jego Gilon. A gdy ofiarował ofiary, stało się sprzysiężenie silne, a ludu zbiegającego się przybywało z Absalomem.
2 Samuel	2 Sm	10	15	13	Przybiegł tedy poseł do Dawida, mówiąc: Wszystkiem sercem wszystek Izrael idzie za Absalomem.
2 Samuel	2 Sm	10	15	14	I rzekł Dawid sługom swoim, którzy byli z nim w Jeruzalem: Wstańcie, uciekajmy; bo nie wybiegamy się przed Absalomem: kwapcie się wyniść, by snadź przyszedłszy nie poimał nas i nie obalił na nas upadku i nie pobił miasta paszczeką miecza.
2 Samuel	2 Sm	10	15	15	I rzekli słudzy królewscy do niego: Wszystko, cokolwiek przykaże król, pan nasz, radzi uczynimy słudzy twoi.
2 Samuel	2 Sm	10	15	16	A tak wyszedł król i wszystek dom jego pieszo: i zostawił król dziesięć niewiast nałożnic dla straży domu.
2 Samuel	2 Sm	10	15	17	I wyszedłszy król i wszystek Izrael pieszo, stanął daleko od domu.
2 Samuel	2 Sm	10	15	18	A wszyscy słudzy jego szli przy nim i roty Cerety i Phelethy, i wszyscy Gethejczykowie, duży walecznicy, sześćset mężów, którzy byli za nim przyszli z Gethu, pieszo szli przed królem.
2 Samuel	2 Sm	10	15	19	I rzekł król do Ethai Gethejczyka: Przecz idziesz z nami? wróć się a mieszkaj z królem; boś ty gość, a wyszedłeś z miejsca twego.
2 Samuel	2 Sm	10	15	20	Wczoraś przyszedł, a dziś będziesz musiał wyniść z nami? a ja pójdę, gdzie iść mam: wróć się a odprowadź z sobą bracią twoję, a Pan uczyni z tobą miłosierdzie i prawdę, żeś okazał łaskę i wiarę.
2 Samuel	2 Sm	10	15	21	I odpowiedział Ethai królowi, mówiąc: Żywie Pan, i żywie król, pan mój, iż, na któremkolwiek miejscu będziesz królu, panie mój, choć w śmierci choć w żywocie, tam będzie sługa twój.
2 Samuel	2 Sm	10	15	22	I rzekł Dawid Ethai: Pójdźże, a przejdź. I przeszedł Ethai Gethejczyk i wszyscy mężowie, którzy z nim byli, i inne mnóstwo.
2 Samuel	2 Sm	10	15	23	A wszyscy płakali głosem wielkim, i wszystek lud przechodził społem, król téż przechodził przez potok Cedron, i wszystek lud szedł ku drodze, która wiedzie ku puszczy.
2 Samuel	2 Sm	10	15	24	Szedł téż i Sadok kapłan i wszyscy Lewitowie z nim, niosący skrzynię przymierza Bożego i zstawili skrzynię Bożą: i wstąpił Abjathar, aż się zebrał spełna wszystek lud, który był wyszedł z miasta.
2 Samuel	2 Sm	10	15	25	I rzekł król do Sadoka: Odnieś skrzynię Bożą do miasta. Jeźli najdę łaskę w oczach Pańskich, wróci mię zaś, i ukaże mi ją i przybytek swój.
2 Samuel	2 Sm	10	15	26	A jeźli mi rzecze: Nie podobasz się: gotowem, niech czyni, co dobrego jest przed nim.
2 Samuel	2 Sm	10	15	27	I rzekł król do Sadoka kapłana: O widzący, wróć się do miasta w pokoju, i Achimaas, syn twój, i Jonathas, syn Abjatharów, dwaj synowie wasi, niechaj będą z wami.
2 Samuel	2 Sm	10	15	28	Oto się ja skryję w polach puszczy, aż przyjdzie wieść od was dając mi znać.
2 Samuel	2 Sm	10	15	29	A tak odnieśli Sadok i Abjathar skrzynię Bożą do Jeruzalem, i mieszkali tam.
2 Samuel	2 Sm	10	15	30	A Dawid wstępował na górę Oliwną, wstępując i płacząc, boso idąc i nakrywszy głowę, lecz i wszystek lud, który był z nim, nakrywszy głowę, wstępował płacząc.
2 Samuel	2 Sm	10	15	31	I powiedziano Dawidowi, że téż Achitophel był w sprzysiężeniu z Absalomem, i rzekł Dawid: Obróć w głupstwo, proszę, Panie, radę Achitophel.
2 Samuel	2 Sm	10	15	32	A gdy wstępował Dawid na wierzch góry, na któréj się miał pokłonić Panu, oto potkał się z nim Chuzai Arachitczyk, rozdarłszy szatę, a mając pełno ziemie na głowie.
2 Samuel	2 Sm	10	15	33	I rzekł mu Dawid: Jeźli pójdziesz zemną, będziesz mi ciężek.
2 Samuel	2 Sm	10	15	34	Lecz jeźli się do miasta wrócisz, a rzeczesz Absalomowi: Jestem, królu, sługą twoim: jakom był sługą ojca twego, tak będę sługą twoim, rozproszysz radę Achitophel.
2 Samuel	2 Sm	10	15	35	A masz z sobą Sadoka i Abjathara kapłany: a każde słowo, które usłyszysz z domu królewskiego, oznajmisz Sadokowi i Abjatharowi kapłanom.
2 Samuel	2 Sm	10	15	36	A z nimi są dwaj synowie ich Achimaas, syn Sadoków, i Jonathas, syn Abjatharów: i poślecie przez nie do mnie każde słowo, które usłyszycie.
2 Samuel	2 Sm	10	15	37	Gdy tedy przyszedł Chuzai, Dawidów przyjaciel, do miasta, Absalom téż wjechał do Jeruzalem.
2 Samuel	2 Sm	10	16	1	A gdy Dawid przeszedł trochę wierzch góry, ukazał się Syba, służebnik Miphibosethów, przeciwko jemu z parą osłów, którzy nałożeni byli dwiemasty chlebów i stem wiązanek rozynków i stem wiązanek fig i łagwicą wina.
2 Samuel	2 Sm	10	16	2	I rzekł król do Syby: Na co to? Odpowiedział Syba: Osłowie dla czeladzi królewskiéj, aby na nie wsiedli, a chleb i figi, aby jedli słudzy twoi, a wino, aby pił, jeźliby kto ustał w puszczy.
2 Samuel	2 Sm	10	16	3	I król: A gdzie jest syn pana twego? I odpowiedział Syba królowi: Został w Jeruzalem, mówiąc: Dzisiaj mi przywróci dom Izraelów królestwo ojca mego.
2 Samuel	2 Sm	10	16	4	I rzekł król Sybie: Twoje niech będzie wszystko, co było Miphibosetha. I rzekł Syba: Proszę, abych nalazł łaskę przed tobą, panie mój, królu.
2 Samuel	2 Sm	10	16	5	I przyszedł król Dawid aż do Bahurym, a oto wychodził ztamtąd mąż z rodu domu Saulowego, imieniem Semei, syn Ger, i postępował wychodząc i złorzeczył.
2 Samuel	2 Sm	10	16	6	I ciskał kamieńmi na Dawida i na wszystkie sługi króla Dawida: a wszystek lud i wszystko rycerstwo szli po prawéj i po lewéj stronie króla.
2 Samuel	2 Sm	10	16	7	A Semei tak mówił, gdy złorzeczył królowi: Wynidź, wynidź, mężu krwie a mężu Belial.
2 Samuel	2 Sm	10	16	8	Oddał ci Pan wszystkę krew domu Saulowego; boś się wdarł na królestwo zań, i dał Pan królestwo w rękę Absaloma, syna twego, a oto cię ściskają złości twe; boś jest człowiek krwi.
2 Samuel	2 Sm	10	16	9	I rzekł Abisai, syn Sarwii, królowi: Czemu złorzeczy ten zdechły pies panu memu, królowi? pójdę a utnę głowę jego.
2 Samuel	2 Sm	10	16	10	I rzekł król: Co mnie i wam, synowie Sarwii? dajcie mu pokój, aby złorzeczył; albowiem Pan kazał mu złorzeczyć Dawidowi: a któż jest, ktoby śmiał rzec: Czemu tak uczynił?
2 Samuel	2 Sm	10	16	11	I rzekł król Abisai i wszystkim sługom swoim: Oto syn mój, który wyszedł z żywota mego, szuka dusze mojéj, jako daleko więcéj teraz syn Jemini? dopuśćcie mu, że złorzeczy według rozkazania Pańskiego.
2 Samuel	2 Sm	10	16	12	Jeźli snadź wejrzy Pan na utrapienie moje, a odda mi Pan dobrem za złorzeczenie to dzisiejsze.
2 Samuel	2 Sm	10	16	13	A tak Dawid szedł i z nim towarzysze jego drogą, a Semei po wierzchu góry z boku szedł przeciw jemu, złorzecząc i ciskając nań kamieńmi i sypiąc ziemią.
2 Samuel	2 Sm	10	16	14	Przyszedł tedy król i wszystek lud z nim spracowany, i ochłodzili się tam.
2 Samuel	2 Sm	10	16	15	A Absalom i wszystek lud jego weszli do Jeruzalem, ale i Achitophel z nim.
2 Samuel	2 Sm	10	16	16	A gdy przyszedł Chuzai Arachitczyk, przyjaciel Dawidów, do Absaloma, rzekł do niego: Witaj królu, witaj królu.
2 Samuel	2 Sm	10	16	17	Któremu rzekł Absalom: Takaż to jest łaska twoja ku przyjacielowi twemu? przeczżeś nie szedł z przyjacielem twoim?
2 Samuel	2 Sm	10	16	18	Odpowiedział Chuzai Absalomowi: Nie; bo tego będę, którego obrał Pan i wszystek ten lud i wszystek Izrael, i z tym mieszkać będę.
2 Samuel	2 Sm	10	16	19	A iż to jeszcze przydam: Komuż ja służyć będę? aza nie synowi królewskiemu? jakom słuchał ojca twego, tak będę słuchał i ciebie.
2 Samuel	2 Sm	10	16	20	I rzekł Absalom do Achitophela: Radźcież, co czynić mamy.
2 Samuel	2 Sm	10	16	21	I rzekł Achitophel do Absaloma: Wnidź do nałożnic ojca twego, które zostawił dla straży domu, aby, gdy usłyszy wszystek Izrael, żeś zelżył ojca twego, zmocniły się ręce ich z tobą.
2 Samuel	2 Sm	10	16	22	A tak rozbili Absalomowi namiot na sali, i wszedł do nałożnic ojca swego przed wszystkim Izraelem.
2 Samuel	2 Sm	10	16	23	A rada Achitophela, którą dawał w one dni, jako gdyby się kto radził Boga: tak była wszelka rada Achitophelowa, i gdy był z Dawidem i gdy był z Absalomem.
2 Samuel	2 Sm	10	17	1	Rzekł tedy Achitophel do Absaloma: Wybiorę sobie dwanaście tysięcy mężów, a wstawszy ścigać będę Dawida téj nocy.
2 Samuel	2 Sm	10	17	2	A przypadłszy nań, (ponieważ spracowany jest i upadłych rąk), porażę go: a gdy uciecze wszystek lud, który jest z nim, zabiję króla opuszczonego.
2 Samuel	2 Sm	10	17	3	I przywrócę wszystek lud, jako się zwykł jeden człowiek wracać; bo jednego męża ty szukasz, tedy wszystek lud będzie w pokoju.
2 Samuel	2 Sm	10	17	4	I spodobała się rada jego Absalomowi i wszystkim starszym Izraelowym.
2 Samuel	2 Sm	10	17	5	I rzekł Absalom: Przyzówcie Chuzai, Arachitczyka, a słuchajmy, co on téż powie.
2 Samuel	2 Sm	10	17	6	A gdy przyszedł Chuzai do Absaloma, rzekł Absalom do niego: Taką mowę mówił Achitophel: mamli uczynić czyli nie? co za radę dajesz?
2 Samuel	2 Sm	10	17	7	I rzekł Chuzai do Absaloma: Nie dobra to rada, którą teraz dał Achitophel.
2 Samuel	2 Sm	10	17	8	I przydał jeszcze Chuzai: Ty znasz ojca twego i meże, którzy z nim są, że są bardzo mocni, a gorzkiego serca, jako gdyby niedźwiedzica, któréj pobrano dzieci, srożyła się w lesie: lecz i ojciec twój jest mąż waleczny, i nie mieszka z ludem.
2 Samuel	2 Sm	10	17	9	A podobno się teraz kryje w dołach, albo na jednem którem chce miejscu: a gdy polęże ktokolwiek jeden na przodku, usłyszy, ktokolwiek usłyszy, i rzecze: Stała się porażka w ludu, który szedł za Absalomem.
2 Samuel	2 Sm	10	17	10	I każdy najmeżniejszy, którego serce jest jako lwie, przelęknie się; bo wie wszystek lud Izraelski, że mąż mocny jest ojciec twój, i mężni wszyscy, którzy są z nim.
2 Samuel	2 Sm	10	17	11	Ale to się mnie widzi dobra rada: Niech się do ciebie zbierze wszystek Izrael od Dan aż do Bersabee, jako piasek morski niezliczony: a ty będziesz w pośrodku ich.
2 Samuel	2 Sm	10	17	12	I przypadniemy nań, na któremkolwiek miejscu nalezion będzie, a okryjemy go, jako zwykła rosa padać na ziemię, i nie zostawiemy z mężów, którzy z nim są, ani jednego.
2 Samuel	2 Sm	10	17	13	A jeźli wnidzie do którego miasta, wszystek Izrael obtoczy miasto powrozami, i pociągniemy je do potoka, że się nie najdzie ani kamyk z niego.
2 Samuel	2 Sm	10	17	14	I rzekł Absalom i wszyscy mężowie Izraelscy: Lepsza jest rada Chuzai Arachitczyka niźli rada Achitophel: a Pańskiem zrządzeniem rozerwana jest rada Achitophel pożyteczna, aby przywiódł Pan na Absaloma złe.
2 Samuel	2 Sm	10	17	15	I rzekł Chuzai Sadokowi i Abjatharowi kapłanom: Tak a tak radził Achitophel Absalomowi i starszym Izraelskim, a jam dał taką a taką radę.
2 Samuel	2 Sm	10	17	16	Teraz tedy poślijcie co rychléj a powiedzcie Dawidowi, rzekąc: Nie mieszkaj téj nocy na polach puszczy, ale bez odwłoki przejdź, by snadź nie był pożart król i wszystek lud, który z nim jest.
2 Samuel	2 Sm	10	17	17	A Jonathas i Achimaas stali u studnie Rogela: i szła służebnica i powiedziała im: a oni poszli, żeby odnieśli do króla Dawida poselstwo; bo nie mogli się ukazać, albo wniść do miasta.
2 Samuel	2 Sm	10	17	18	Ale obaczył je niektóry służebnik i powiedział Absalomowi; ale oni co w skok weszli w dom jednego człowieka w Bahurym, który miał studnią na podwórzu, i spuścili się do niéj.
2 Samuel	2 Sm	10	17	19	A niewiasta wzięła płachtę i rozciągnęła nad wierzchem studnie, jakoby susząc krupy jęczmienne: i tak się rzecz zataiła.
2 Samuel	2 Sm	10	17	20	A gdy przyszli słudzy Absalomowi w dom do niewiasty, rzekli: Gdzie jest Achimaas i Jonathas? 1 odpowiedziała im niewiasta: Przeszli prędko skosztowawszy trochę wody. A ci, co szukali, nie nalazłszy wrócili się do Jeruzalem.
2 Samuel	2 Sm	10	17	21	A gdy odeszli, wyleźli oni z studnie, a szedłszy oznajmili królowi Dawidowi i rzekli: Wstańcie a przeprawcie się co rychléj przez rzekę; bo taką radę dał przeciwko wam Achitophel.
2 Samuel	2 Sm	10	17	22	A tak wstał Dawid i wszystek lud, który z nim był, i przeprawili się przez Jordan, aż rozedniało: i ani jeden nie został, któryby się przez rzekę nie przeprawił.
2 Samuel	2 Sm	10	17	23	Lecz Achitophel widząc, że się nie stała rada jego, osiodłał osła swego i wstał i jechał do domu swego i do miasta swego: a rozprawiwszy dom swój, obiesił się, i pogrzebion jest w grobie ojca swego.
2 Samuel	2 Sm	10	17	24	A Dawid przyszedł do obozu. A Absalom przeprawił się przez Jordan sam i wszyscy mężowie Izraelscy z nim.
2 Samuel	2 Sm	10	17	25	A Absalom postanowił Amazę miasto Joaba nad wojskiem: Amaza zaś był syn męża, którego zwano Jetra z Jezraeli, który wszedł do Abigail, córki Naas, siostry Sarwii, która była matka Joabowa.
2 Samuel	2 Sm	10	17	26	I położył się obozem Izrael z Absalomem w ziemi Galaad.
2 Samuel	2 Sm	10	17	27	A gdy przyszedł Dawid do obozu, Sobi, syn Naas, z Rabbath synów Ammon, i Machir, syn Amielów, z Lodabar, i Bersellai Galaadczyk z Rogelim,
2 Samuel	2 Sm	10	17	28	Przynieśli Dawidowi pościel i kobierce i naczynia gliniane, pszenice i jęczmienia i mąki i krup i bobu i soczewice i smażonéj tatarki:
2 Samuel	2 Sm	10	17	29	I miodu i masła, owiec i tłustych cieląt dali Dawidowi i ludowi, który był z nim, ku jedzeniu; bo mniemali, żeby lud głodem i pragnieniem był zmorzony na puszczy.
2 Samuel	2 Sm	10	18	1	Dawid tedy obejrzawszy lud swój, postanowił nad nimi hetmany i setniki,
2 Samuel	2 Sm	10	18	2	I dał trzecią część ludu pod rękę Joab, a trzecią część pod rękę Abisai, syna Sarwii, brata Joabowego, a trzecią część pod rękę Ethai, który był z Geth, i rzekł król do ludu: Wynidę i ja z wami.
2 Samuel	2 Sm	10	18	3	A lud odpowiedział: Nie wynidziesz; bo, chocia ucieczemy, nie wiele im na nas należeć będzie: choćby téż połowica z nas poległa, nie bardzo dbać będą; bo ty jeden jesteś za dziesięć tysięcy policzony: a tak lepiéj, że nam będziesz w mieście na pomocy.
2 Samuel	2 Sm	10	18	4	Do których król rzekł: Co się wam zda dobrego, to uczynię. A tak stanął król u bramy: a lud wychadzał w hufiech swoich po stu i po tysiącu.
2 Samuel	2 Sm	10	18	5	I przykazał król Jaobowi i Abisai i Ethai, mówiąc: Zachowajcie mi dziecię Absaloma. A wszystek lud słyszał, gdy król rozkazował wszystkim hetmanom o Absalomie.
2 Samuel	2 Sm	10	18	6	A tak wyszedł lud w pole przeciw Izraelowi, i stoczyła się bitwa w lesie Ephraim.
2 Samuel	2 Sm	10	18	7	I porażon tam jest lud Izraelski od wojska Dawidowego: i stała się porażka wielka dnia onego, dwudziestu tysięcy.
2 Samuel	2 Sm	10	18	8	A była tam bitwa rozproszona po wszystkiéj ziemi, i daleko ich więcéj było, których był las pogubił z ludu, niż tych, których miecz pożarł był dnia onego.
2 Samuel	2 Sm	10	18	9	I trafiło się, że napadł Absalom na sługi Dawidowe, siedząc na mule: a gdy wbieżał muł pod gęsty a wielki dąb, uwięzła głowa jego na dębie: a gdy on zawisł między niebem a między ziemią, muł, na którym siedział, przebieżał.
2 Samuel	2 Sm	10	18	10	Obaczył to ktoś, i oznajmił Joabowi, rzekąc: Widziałem Absaloma wiszącego na dębie.
2 Samuel	2 Sm	10	18	11	I rzekł Joab mężowi, który mu był powiedział: Jeźliś widział, czemużeś go nie przebił do ziemie? a jabym ci był dał dziesięć syklów śrebrnych i jeden pas rycerski,
2 Samuel	2 Sm	10	18	12	Który rzekł do Joaba: Byś mi odważył w ręku moich tysiąc śrebrnych, żadnym obyczajem nie podniósłbych ręki mojéj na syna królewskiego; bo, gdyśmy my słyszeli, król rozkazał tobie i Abisai i Ethai, mówiąc: Strzeżcie mi dziecięcia Absaloma.
2 Samuel	2 Sm	10	18	13	Ale bym téż był śmiele uczynił przeciw duszy mojéj, żadną miarą by to królowi tajno być nie mogło, i ty byłbyś przeciwko mnie.
2 Samuel	2 Sm	10	18	14	I rzekł Joab: Nie tak, jako ty chcesz, ale rzucę się nań przed tobą. Wziął tedy trzy oszczepy w rękę swoję i utopił je w sercu Absalomowem: a gdy jeszcze drgał wisząc na dębie.
2 Samuel	2 Sm	10	18	15	Przypadło dziesięć młodzieńców, giermków Joabowych, i usiekłszy zabili go.
2 Samuel	2 Sm	10	18	16	I zatrąbił Joab w trąbę i zatrzymał lud, żeby nie gonił uciekającego ludu Izraelskiego, chcąc zfolgować mnóstwu.
2 Samuel	2 Sm	10	18	17	I wzięli Absaloma i wrzucili go w lesie w dół wielki i nanosili nań kamienia kupę bardzo wielką, a wszystek Izrael uciekł do przybytków swoich.
2 Samuel	2 Sm	10	18	18	Lecz Absalom wystawił był sobie jeszcze za żywota swego słup, który jest na dolinie królewskiéj; bo mówił: Nie mam syna: a to będzie pamiątka imienia mego. I nazwał słup imieniem swem, i zowią go Ręka Absaloma, aż do dnia dzisiejszego.
2 Samuel	2 Sm	10	18	19	A Achimaas, syn Sadok, rzekł: Pobieżę a opowiem królowi, iż mu Pan uczynił sąd z ręki nieprzyjaciół jego.
2 Samuel	2 Sm	10	18	20	Do którego rzekł Joab: Nie będziesz posłem tego dnia, ale dasz znać inszego: dziś nie chcę, abyś tę nowinę nosił; bo syn królewski umarł.
2 Samuel	2 Sm	10	18	21	I rzekł Joab Chusy: Idź a oznajmij królowi, coś widział. Pokłonił się Chusy Joabowi i bieżał.
2 Samuel	2 Sm	10	18	22	A Achimaas, syn Sadoków, znowu rzekł do Joaba: A co wadzi, jeźli ja też za Chusym pobieżę? I rzekł mu Joab: Na co chcesz bieżeć, synu mój: nie dobrą nowinę przyniesiesz.
2 Samuel	2 Sm	10	18	23	Który odpowiedział: I cóż, jeźli pobieżę? I rzekł mu. Bieżże. Bieżąc tedy Achimaas, krótszą drogą wybiegł Chusego.
2 Samuel	2 Sm	10	18	24	A Dawid siedział między dwiema bramami: a stróż, który był na wierzchu bramy na murze, podniósłszy oczy ujrzał człowieka, a on sam bieży.
2 Samuel	2 Sm	10	18	25	I zawoławszy powiedział królowi, a król rzekł: Jeźli sam jeden [0323]jest, dobre jest poselstwo w uściech jego. A gdy się on pośpieszał i przybliżył się,
2 Samuel	2 Sm	10	18	26	Ujrzał stróż drugiego człowieka bieżącego, i wołając na wierzchu, rzekł: Ukazuje mi się drugi człowiek, a on sam bieży. I rzekł król: I to dobry poseł.
2 Samuel	2 Sm	10	18	27	A stróż: Zda mi się (pry) bieg pierwszego, jako bieg Achimaasa, syna Sadokowego. I rzekł król: Dobry człowiek jest, i dobrą nowinę niosąc idzie.
2 Samuel	2 Sm	10	18	28	A wołając Achimaas, rzekł do króla: Bądź pozdrowion królu: i pokłoniwszy się królowi przed nim twarzą do ziemie, rzekł: Błogosławiony Pan, Bóg twój, który zawarł ludzie, którzy podnieśli ręce swe przeciw panu memu, królowi.
2 Samuel	2 Sm	10	18	29	I rzekł król: Jestli pokój dziecięciu Absalomowi? I rzekł Achimaas: Widziałem trwogę wielką, gdy posyłał Joab, sługa twój, o królu, mnie, sługę twego: inszego nic nie wiem.
2 Samuel	2 Sm	10	18	30	Do którego król: Odstąp, pry, a stój tu. A gdy on odstąpił i stanął,
2 Samuel	2 Sm	10	18	31	Ukazał się Chusy i przyszedłszy rzękł: Dobrą nowinę niosę, panie mój, królu; bo osądził za tobą Pan dzisiaj z ręki wszystkich, którzy powstali przeciw tobie.
2 Samuel	2 Sm	10	18	32	I rzekł król do Chusego: Jestli pokój dziecięciu Absalomowi? Odpowiedział Chusy: Daj, tak byli jako dziecię, nieprzyjaciele pana mego, króla, i wszyscy, którzy powstają przeciw jemu na złe.
2 Samuel	2 Sm	10	18	33	Król tedy zasmuciwszy się, wstąpił na salę bramy i płakał: a idąc tak mówił: Synu mój, Absalom! Absalom, synu mój! ktoby mi dał, abych ja umarł miasto ciebie, Absalom, synu mój, synu mój Absalom!
2 Samuel	2 Sm	10	19	1	I oznajmiono Joabowi, że król płacze i żałuje syna swego.
2 Samuel	2 Sm	10	19	2	I obróciło się zwycięstwo w płacz dnia onego wszystkiemu ludowi; bo usłyszał lud dnia onego, że mówiono: Żałośny król o syna swego.
2 Samuel	2 Sm	10	19	3	I schraniał się lud onego dnia wniść do miasta, jako się zwykł schraniać lud porażony i uciekający z bitwy.
2 Samuel	2 Sm	10	19	4	A król nakrył głowę swoję i wołał wielkim głosem: Synu mój, Absalom, Absalom, synu mój! Synu mój!
2 Samuel	2 Sm	10	19	5	Wszedłszy tedy Joab do króla w dom, rzekł mu: Zawstydziłeś dziś oblicze wszystkich sług twoich, którzy wybawili duszę twoję i dusze synów twoich i córek twoich i dusze żon twoich i dusze nałożnic twoich.
2 Samuel	2 Sm	10	19	6	Miłujesz te, którzy cię nienawidzą, a nienawidzisz tych, którzy cię miłują, i pokazałeś dziś, że niedbasz o hetmany twoje i o sługi twoje: i prawdziwiem teraz doznał, iż, gdyby Absalom był żyw, a my wszyscy pobici, tedybyć się podobało.
2 Samuel	2 Sm	10	19	7	A tak teraz wstań a wynidź a uczyń dosyć sługom twoim, mówiąc do nich; bo przysięgam ci przez Pana, że, jeźli nie wynidziesz, nie zostanie z tobą ni jeden téj nocy: a będzieć to gorzéj niźli wszystko złe, którekolwiek przy chadzało na cię od młodości twojéj aż dotąd.
2 Samuel	2 Sm	10	19	8	Wstał tedy król i siadł w bramie: i powiedziano wszemu ludowi, że król siedzi w bramie. I przyszedł wszystek lud przed króla: lecz Izrael uciekł do przybytków swoich.
2 Samuel	2 Sm	10	19	9	Wszystek téż lud ubiegał się we wszystkich pokoleniach Izraelskich, mówiąc: Król wybawił nas z ręki nieprzyjaciół naszych, on nas wybawił z reki Philistynów: a teraz uciekł z ziemie przed Absalomem.
2 Samuel	2 Sm	10	19	10	Lecz Absalom, któregośmy pomazali nad sobą, umarł na wojnie: pókiż milczycie a nie odprowadzacie króla?
2 Samuel	2 Sm	10	19	11	A król Dawid posłał do Sadoka i do Abjathara kapłanów, rzekąc: Mówcie do starszych Judzkich, rzekąc: Przecz na ostatku przychodzicie ku odprowadzeniu krola do domu jego? (A słowo wszystkiego Izraela przyszło było do króla w dom jego.)
2 Samuel	2 Sm	10	19	12	Wyście bracia moi, kość moja i ciało moje, czemuż pośledni odprowadzacie króla?
2 Samuel	2 Sm	10	19	13	Amazie téż powiedzcie: A zaś ty nie kość moja i ciało moje? To mi niech Bóg uczyni i to niech przyczyni, jeźli nie hetmanem będziesz u mnie przez wszystek czas miasto Joaba.
2 Samuel	2 Sm	10	19	14	A tak nakłonił serce wszystkich mężów Judzkich, jako jednego człowieka, i posłali do króla, mówiąc: Wróć się ty i wszyscy słudzy twoi.
2 Samuel	2 Sm	10	19	15	I wrócił się król i przyszedł aż do Jordanu, a wszystek Juda wyszedł aż do Galgala, aby zaszedł królowi i przeprowadził go przez Jordan.
2 Samuel	2 Sm	10	19	16	Pośpieszył się téż Semei, syn Gery, syna Jemini, z Bahurym, i wyszedł z mężmi Judzkimi przeciwko królowi Dawidowi,
2 Samuel	2 Sm	10	19	17	Z tysiącem mężów z Benjamina: i Syba, sługa domu Saulowego, i piętnaście synów jego i dwadzieścia sług było z nim: i wskoczywszy w Jordan przed królem,
2 Samuel	2 Sm	10	19	18	Przebyli brody, aby przewieźli dom królewski, a czynili wedle rozkazania jego: a Semei, syn Gery, upadłszy przed królem, gdy się już przeprawił przez Jordan,
2 Samuel	2 Sm	10	19	19	Rzekł do niego: Nie poczytaj mi, panie mój, nieprawości, ani pamiętaj na krzywdy sługi twego onego dnia, któregoś wyszedł, panie mój, królu, z Jeruzalem, ani przypuszczaj królu do serca swego;
2 Samuel	2 Sm	10	19	20	Znam bowiem, sługa twój, grzech mój: i przetom dziś pierwszy przyszedł ze wszystkiego domu Józephowego i wyszedłem przeciwko panu memu, królowi.
2 Samuel	2 Sm	10	19	21	A odpowiadając Abisai, syn Sarwii, rzekł: A więc za te słowa nie będzie zabit Semei, że złorzeczył pomazańcowi Pańskiemu?
2 Samuel	2 Sm	10	19	22	I rzekł Dawid: Co mnie i wam, synowie Sarwii? czemu się mi dziś stajecie przeciwnikiem? a więc dziś zabit będzie mąż z Izraela? aza nie wiem, że mię dziś uczyniono królem nad Izraelem?
2 Samuel	2 Sm	10	19	23	I rzekł król do Semei: Nie umrzesz. I przysiągł mu.
2 Samuel	2 Sm	10	19	24	Miphiboseth też, syn Saulów, wyjechał przeciw królowi, nie umywszy nóg ani ostrzygłszy brody: ani szat swych prał odednia, którego był wyszedł król, aż do dnia, którego się zaś wrócił w pokoju.
2 Samuel	2 Sm	10	19	25	A gdy w Jeruzalem zabieżał królowi, rzekł mu król: Czemuś nie szedł zemną, Miphiboseth?
2 Samuel	2 Sm	10	19	26	A odpowiadając rzekł: Panie mój, królu, sługa mój wzgardził mię: i rzekłem mu ja, sługa twój, aby mi osiodłał osła, i wsiadłszy, żebym był jechał z królem; bom jest chromy sługa twój.
2 Samuel	2 Sm	10	19	27	Nadto i oskarżył mię, sługę twego, do ciebie, pana mego, króla: ale ty, panie mój, królu, jesteś jako Aniół Boży: czyń, coć się podoba.
2 Samuel	2 Sm	10	19	28	Bo nie był dom ojca mego jedno winien śmierci panu memu, królowi: a tyś mię, sługę swego, posadził między jedzącymi u stołu twojego. A o cóż się mam sprawiedliwie żałować? albo o co mogę daléj wołać do króla?
2 Samuel	2 Sm	10	19	29	I rzekł mu król: Cóż więcéj mówisz? już to pewna, com rzekł: Ty a Syba podzielcie się imieniem.
2 Samuel	2 Sm	10	19	30	I odpowiedział Miphiboseth królowi: I wszystko niech weźmie, ponieważ się wrócił pan mój, król w pokoju do domu swego.
2 Samuel	2 Sm	10	19	31	Bersellai téż Galaadczyk wyszedłszy z Rogelim, przeprowadził króla przez Jordan, gotów będąc i za rzekę z nim jechać,
2 Samuel	2 Sm	10	19	32	A był Bersellai Galaadczyk bardzo stary, to jest w ośmdziesiąt lat, a on dodawał żywności królowi, gdy mieszkał w obozie; bo był mąż bardzo bogaty.
2 Samuel	2 Sm	10	19	33	Rzekł tedy król do Bersellai: Pojedź ze mną, że odpoczniesz bezpiecznie ze mną w Jeruzalem,
2 Samuel	2 Sm	10	19	34	I rzekł Bersellai do króla: Wieleż dni lat żywota mego, abych miał jechać z królem do Jeruzalem?
2 Samuel	2 Sm	10	19	35	Ośmdziesiąt lat mi dzisiaj: aza czerstwe są zmysły moje ku rozeznaniu słodkiego albo gorzkiego? albo ucieszyć może sługę twego jadło i picie? albo słuchać mogę ja, sługa twój, daléj głosów śpiewaków i śpiewaczek? przeczże sługa twój ma być ciężek panu memu, królowi?
2 Samuel	2 Sm	10	19	36	Pojadę trochę sługa twój od Jordanu z tobą: nie potrzebuję téj odmiany,
2 Samuel	2 Sm	10	19	37	Ale proszę, niech się wrócę, sługa twój, i umrę w mieście mojem, a pogrzebion będę wedle grobu ojca mego i matki mojéj. Lecz jest sługa twój Chamaam, ten niech jedzie z tobą, panie mój królu, a uczyń mu, cokolwiek ci się zda dobrego.
2 Samuel	2 Sm	10	19	38	I rzekł mu król: Niechże zemną jedzie Chamaam, a ja mu uczynię, cokolwiek się tobie podoba, i wszystko, czego żądać będziesz odemnie, uprosisz.
2 Samuel	2 Sm	10	19	39	A gdy się wszystek lud i król przez Jordan przeprawił, pocałował król Bersellai i błogosławił mu: a on się wrócił do miejsca swego.
2 Samuel	2 Sm	10	19	40	Przyciągnął tedy król do Galgala, i Chamaam z nim, a wszystek lud Judzki przeprowadzał króla, a połowica tylko była z ludu Izraelskiego.
2 Samuel	2 Sm	10	19	41	A tak wszyscy mężowie Izraelscy zbieżawszy się do króla, rzekli mu: Czemu cię ukradli bracia nasi, mężowie Judzcy, i przeprowadzili króla i dom przez Jordan i wszystkie męże Dawidowe z nim.
2 Samuel	2 Sm	10	19	42	I odpowiedział wszelki mąż Judzki do mężbw Izrael: Iż mnie jest król bliższy: czemu się o to gniewasz? Azaśmy co zjedli z króla, albo nam dary dano?
2 Samuel	2 Sm	10	19	43	I odpowiedział mąż Izrael do mężów Juda i rzekł: Dziesiącią części większym ja jest u króla, i więcéj do mnie Dawid należy, niż do ciebie: czemuś mi krzywdę uczynił, i nie dano mi znać pierwszemu, abym odprowadził króła mego? Ale ostrzéj odpowiadali mężowie Juda mężom Izrael.
2 Samuel	2 Sm	10	20	1	Tratiło się téż, że tam był mąż Belial, imieniem Seba, syn Bochry, mąż Jeminczyk, i zatrąbił w trąbę i rzekł: Nie mamy my działu w Dawidzie, ani dziedzictwa w synu Isai: wróć się Izraelu do przybytków twoich.
2 Samuel	2 Sm	10	20	2	I odstąpił wszystek Izrael od Dawida a przystał do Seba, syna Bochry: lecz mężowie Juda zostali przy królu swoim, od Jordanu aż do Jeruzalem.
2 Samuel	2 Sm	10	20	3	A gdy przyszedł król do domu swego w Jeruzalem, wziął dziesięć niewiast nałożnic, które był zostawił dla straży domu, i dał je do zamknienia, dodając im żywności, i nie wchodził do nich: ale były zamknione aż do dnia śmierci ich, żyjąc w wdowim stanie.
2 Samuel	2 Sm	10	20	4	I rzekł król do Amazy: Zwołaj mi wszystkie męże Juda na trzeci dzień, i ty bądź obecny.
2 Samuel	2 Sm	10	20	5	I poszedł Amaza, aby zwołał Judę, i bawił się nad postanowienie, które mu był król postanowił.
2 Samuel	2 Sm	10	20	6	I rzekł Dawid do Abisai: Teraz nas bardziej utrapi Seba, syn Bochry, niż Absalom: a tak weźmij sługi pana twego a ścigaj go, by snadź nie nalazł miast obronnych a uszedł nam.
2 Samuel	2 Sm	10	20	7	Wyszli tedy z nim mężowie Joab, Cerety téż i Phelety; i wszyscy duży wyszli z Jeruzalem, aby gonili Sebę, syna Bochry.
2 Samuel	2 Sm	10	20	8	A gdy oni byli u kamienia wielkiego, który jest w Gabaon, Amaza idąc zabieżał im. A Joab miał na sobie ciasną szatę według miary kształtu swego: a na nię przypasał miecz, który wisiał aż do lędźwi w pochwach, który sprawiony małem ruszeniem mógł być dobyty i uderzyć.
2 Samuel	2 Sm	10	20	9	Rzekł tedy Joab do Amazy: Witaj, bracie mój: i ujął prawą ręką podgardłek Amazy, jakoby go całując.
2 Samuel	2 Sm	10	20	10	Lecz Amaza nie obaczył miecza, który miał Joab: który go w bok uderzył i wylał trzewa jego na ziemię, ani wtóréj rany przydał: i umarł. A Joab i Abisai. brat jego, gonili Sebę, syna Bochry.
2 Samuel	2 Sm	10	20	11	Wtem niektórzy mężowie z towarzyszów Joabowych stanąwszy nad ciałem Amazy, rzekli: Oto który chciał być miasto Joaba towarzyszem Dawidowym.
2 Samuel	2 Sm	10	20	12	Lecz Amaza pokrwawiony leżał na śród drogi. Ujrzał to któryś mąż, że się zastanawiał wszystek lud, aby go oglądał, i zniósł Amazę z drogi na pole, i nakrył go odzieniem, aby się nie zastanawiali mijający dla niego.
2 Samuel	2 Sm	10	20	13	A skoro go zjęto z drogi, mijał każdy mąż idąc za Joabem na pogonią Seby, syna Bochry.
2 Samuel	2 Sm	10	20	14	Lecz on przeszedł był przez wszystkie pokolenia Izrael do Abele i Bethmaacha: i wszyscy mężowie przebrani, zbiegli się do niego.
2 Samuel	2 Sm	10	20	15	Przyszli tedy i dobywali w Abeli i w Bethmaacha, i obtoczyli szańcami miasto, i oblężone jest miasto. A wszystek lud, który był z Joabem, usiłował obalić mury.
2 Samuel	2 Sm	10	20	16	I zawołała niewiasta mądra z miasta: Słuchajcie, słuchajcie! rzeczcie Joabowi: Przystąp się sam, a rozmówię się z tobą.
2 Samuel	2 Sm	10	20	17	Który gdy przystąpił do niéj, rzekła mu: Tyś jest Joab? A on odpowiedział: Ja. Do którego tak rzekła: Posłuchaj słów służebnice twojéj. Odpowiedział: Słucham.
2 Samuel	2 Sm	10	20	18	I zaś ona: Mawiano więc, pry, w staréj przypowieści: Którzy się pytają, niech się pytają w Abeli: i tak dokonywali.
2 Samuel	2 Sm	10	20	19	Azam ja nie jest, która opowiadam prawdę w Izraelu, a ty usiłujesz, wywrócić miasto i zburzyć matkę w Izraelu? Czemu obalasz dziedzictwo Pańskie?
2 Samuel	2 Sm	10	20	20	Odpowiedział Joab: Nie daj, nie daj mi tego Boże! nie obalam ani burzę.
2 Samuel	2 Sm	10	20	21	Nie tak się rzecz ma: ale człowiek z góry Ephraim, Seba, syn Bochry przezwiskiem, podniósł rękę swoję na króla Dawida: wydajcie onego samego, a odciągniem od miasta. I rzekła niewiasta do Joaba: Oto głowę jego zrzucą do ciebie z muru.
2 Samuel	2 Sm	10	20	22	A tak przyszła do wszystkiego ludu i mądrze do nich mówiła: którzy uciętą głowę Seby, syna Bochry, zrzucili do Joaba. A on zatrąbił w trąbę, i odciągnęli od miasta, każdy do namiotu swego, a Joab wrócił się do Jeruzalem do króla.
2 Samuel	2 Sm	10	20	23	Był tedy Joab nade wszystkiem wojskiem Izraelskiem: a Banajas, syn Jojady, nad Cerethczyki i Phelethczyki.
2 Samuel	2 Sm	10	20	24	Aduram lepak nad pobory, a Jozaphat, syn Ahilud, kanclerzem.
2 Samuel	2 Sm	10	20	25	A Sywa pisarzem, Sadok zasię i Abjathar, kapłani.
2 Samuel	2 Sm	10	20	26	A Ira Jairytczyk był kapłanem Dawidowym.
2 Samuel	2 Sm	10	21	1	Stał się też głód za dni Dawidowych trzy lata ustawicznie: i radził się Dawid wyroku Pańskiego. I rzekł Pan: Dla Saula i dla domu jego krwawego, iż pobił Gabaończyki.
2 Samuel	2 Sm	10	21	2	Tedy zawoławszy król Gabaończyków, rzekł do nich: (A Gabaończycy nie bylić z synów Izraelowych, ale byli ostawki Amorrejczyków; bo im przysięgli byli synowie Izraelowi, a Saul chciał je wybić z zapalczywości, jakoby dla ludu Izraelskiego i Judzkiego.)
2 Samuel	2 Sm	10	21	3	Rzekł tedy Dawid do Gabaończyków: Co wam uczynię? a które będzie wasze oczyszczenie, żebyście błogosławili dziedzictwu Pańskiemu?
2 Samuel	2 Sm	10	21	4	I rzekli mu Gabaończykowie: Nie mamy sporu o śrebro i złoto, ale przeciw Saulowi i przeciw dowywi jego, ani chcemy, żeby był zabit człowiek z Izraela. Do których król rzekł: Cóż tedy chcecie, żebych wam uczynił?
2 Samuel	2 Sm	10	21	5	Którzy odpowiedzieli królowi: Męża, który nas starł i stłumił niesprawiedliwie, tak wygładzić mamy, żeby ani jeden nie został z rodu jego we wszech granicach Izraelskich.
2 Samuel	2 Sm	10	21	6	Niech nam dadzą siedmi mężów z synów jego, że je ukrzyżujemy Panu w Gabaa Saula, niegdy wybranego Pańskiego. I rzekł król: Ja wydam.
2 Samuel	2 Sm	10	21	7	I zfolgował król Miphibosethowi, synowi Jonathy, syna Saulowego, dla przysięgi Pańskiéj, która była między Dawidem a między Jonathą, synem Saulowym.
2 Samuel	2 Sm	10	21	8	A tak wziął król dwu synów Resphy, córki Aja, które urodziła Saulowi, Armoni i Miphibosetha, i piąci synów Michol, córki Saulowéj, które była urodziła Hadryelowi, synowi Bersellai, który był z Molata.
2 Samuel	2 Sm	10	21	9	I dał je w ręce Gabaończyków: którzy je ukrzyżowali na górze przed Panem: i legli ci siedm pospołu zamordowani w pierwsze dni żniwa, gdy się poczynało żniwo jęczmienia.
2 Samuel	2 Sm	10	21	10	Lecz Respha, córka Aja, wziąwszy włosiennicę, rozpostarła ją pod się na skale od początku żniwa, ażby na nię kropiła woda z nieba: i nie dopuściła ich ptakom drapać we dnie, ani zwierzom w nocy.
2 Samuel	2 Sm	10	21	11	I powiedziano Dawidowi, co czyniła Respha, córka Aja, nałożnica Saulowa.
2 Samuel	2 Sm	10	21	12	I szedł Dawid i wziął kości Saulowe i kości Jonathy, syna jego, od mężów Jabes Galaad, którzy je byli ukradli z ulice Bethsan, gdzie je byli zawiesili Philistynowie, gdy zabili Saula na Gelboe.
2 Samuel	2 Sm	10	21	13	I wziął ztamtąd kości Saulowe i kości Jonathy, syna jego, a zebrawszy kości onych, którzy byli ukrzyżowani,
2 Samuel	2 Sm	10	21	14	Pogrzebli je z kościami Saula i Jonathy, syna jego, w ziemi Benjamin w boku, w grobie Cys, ojca jego: i uczynili wszystko, co król rozkazał: i zlitował się znowu potem Bóg nad ziemią.
2 Samuel	2 Sm	10	21	15	I była zasię wojna Philistynów przeciw Izraelowi, i jechał Dawid i słudzy jego z nim i bili się z Philistyny. A gdy ustawał Dawid,
2 Samuel	2 Sm	10	21	16	Jezbibenob, który był z rodu Arapha, którego oszczepu żelazo trzysta łótów ważyło, a był nowym mieczem przepasany, usiłował zabić Dawida.
2 Samuel	2 Sm	10	21	17	Ale go ratował Abisai, syn Sarwii, i raniwszy Philistyna zabił. Przysięgli tedy mężowie Dawidowi, mówiąc: Już z nami nie wyjedziesz na wojnę, abyś nie zgasił świece Izrael.
2 Samuel	2 Sm	10	21	18	Wtóra téż wojna była w Gobie z Philistyny: tedy zabił Sobochai z Husathy Sapha, z rodu Arapha, z rodzaju olbrzymów.
2 Samuel	2 Sm	10	21	19	Trzecia téż wojna była w Gobie z Philistyny, na któréj zabił Bogdan, syn Lasu, haftarczyk Bethlehemitczyk, Goliatha Gethejczyka, którego oszczepu drzewo było jako nawój tkacki.
2 Samuel	2 Sm	10	21	20	Czwarta wojna była w Geth, na któréj był mąż wysoki, który miał po sześci palców u rąk i u nóg, to jest dwadzieścia i cztery, a był z rodu Arapha.
2 Samuel	2 Sm	10	21	21	I bluźnił Izraela: a zabił go Jonathan, syn Samaa, brata Dawidowego.
2 Samuel	2 Sm	10	21	22	Ci czteréj urodzili się z Arapha w Geth i upadli od ręki Dawidowéj i sług jego.
2 Samuel	2 Sm	10	22	1	Dawid zaś mówił Panu słowa téj pieśni, w on dzień, gdy go wybawił Pan z ręki wszystkich nieprzyjaciół jego i z ręki Saulowéj,
2 Samuel	2 Sm	10	22	2	I rzekł: Pan skała moja i siła moja i zbawiciel mój.
2 Samuel	2 Sm	10	22	3	Bóg mocny mój, będę w nim ufał: tarcz moja i róg zbawienia mego: wywyższacz mój i ucieczka moja, zbawiciel mój, od nieprawości wybawisz mię.
2 Samuel	2 Sm	10	22	4	Chwalebnego będę wzywał Pana, a od nieprzyjaciół moich wybawion będę.
2 Samuel	2 Sm	10	22	5	Bo ogarnęły mię skruszenia śmierci, potoki Belial przestraszyły mię.
2 Samuel	2 Sm	10	22	6	Powrozy piekielne obtoczyły mię, uprzedziły mię sidła śmierci.
2 Samuel	2 Sm	10	22	7	W utrapieniu mojem będę wzywał Pana i zawołam do Boga mego: a wysłucha z kościoła swego głos mój, a wołanie moje przyjdzie do uszu jego.
2 Samuel	2 Sm	10	22	8	Wzruszyła się i zadrżała ziemia, fundamenty gór zatrzęsły się i rozbiły, iż się rozgniewał na nie.
2 Samuel	2 Sm	10	22	9	Wystąpił dym z nozdrzy jego, a ogień z ust jego pożre: węgle się rozpaliło od niego.
2 Samuel	2 Sm	10	22	10	Nakłonił niebios i zstąpił, a mgła pod nogami jego.
2 Samuel	2 Sm	10	22	11	I wsiadł na Cherubimy i latał i puścił się na skrzydłach wiatrowych.
2 Samuel	2 Sm	10	22	12	Położył ciemność około siebie tajnikiem: cedząc wody z obłoków niebieskich.
2 Samuel	2 Sm	10	22	13	Od blasku przed oczyma jego rozpaliło się węgle ogniste.
2 Samuel	2 Sm	10	22	14	Zagrzmi Pan z nieba, a Najwyższy swój głos wypuści.
2 Samuel	2 Sm	10	22	15	Wypuścił strzały i rozproszył je: błyskawice, i poraził je.
2 Samuel	2 Sm	10	22	16	I okazały się wylania morskie, i odkryły się fundamenty świata, od [0328]fukania Pańskiego, od tchnienia ducha zapalczywości jego.
2 Samuel	2 Sm	10	22	17	Spuścił z wysokości, a uchwycił mię, i wyrwał mię z wód wielkich.
2 Samuel	2 Sm	10	22	18	Wybawił mię od nieprzyjaciela mego bardzo potężnego i od tych, którzy mię w nienawiści mieli; bo byli mocniejsi nad mię.
2 Samuel	2 Sm	10	22	19	Uprzedził mię w dzień utrapienia mego, i stał się Pan twierdzą moją.
2 Samuel	2 Sm	10	22	20	I wywiódł mię na przestrzeństwo: wybawił mię, żem się mu upodobał.
2 Samuel	2 Sm	10	22	21	Odda mi Pan według sprawiedliwości mojéj: i według czystości rąk moich odda mi.
2 Samuel	2 Sm	10	22	22	Bom strzegł dróg Pańskich: i nie czyniłem niezbożnie od Boga mego.
2 Samuel	2 Sm	10	22	23	Wszystkie bowiem sądy jego przed oblicznością moją : a przykazania jego nie odrzuciłem od siebie,
2 Samuel	2 Sm	10	22	24	I będę doskonałym z nim, i będę się strzegł nieprawości mojéj.
2 Samuel	2 Sm	10	22	25	I odda mi Pan według spra- wiedliwości mojej, i według czystości rąk moich przed oblicznością oczu swych.
2 Samuel	2 Sm	10	22	26	Z świętym święty będziesz, a z mocnym doskonały.
2 Samuel	2 Sm	10	22	27	Z wybranym wybrany będziesz: a z przewrotnym przewrotny się staniesz.
2 Samuel	2 Sm	10	22	28	I lud ubogi zbawdsz: a oczyma twemi wysokie poniżysz.
2 Samuel	2 Sm	10	22	29	Boś ty świeca moja. Panie: i ty, Panie, oświecisz ciemności moje.
2 Samuel	2 Sm	10	22	30	Bo przez cię pobieżę przepasany: w Bogu moim przeskoczę mur.
2 Samuel	2 Sm	10	22	31	Bóg, niezmazana droga jego, słowa Pańskie ogniem doświadczone: tarczą jest wszystkich w nim ufających.
2 Samuel	2 Sm	10	22	32	Któż jest Bogiem oprócz Pana? a kto mocnym oprócz Boga naszego?
2 Samuel	2 Sm	10	22	33	Bóg, który mię opasał mocą, i wyrównał doskonałą drogę moję.
2 Samuel	2 Sm	10	22	34	Zrównywając nogi moje z jeleńmi, a na wyżjaiach moich stanowiąc mię.
2 Samuel	2 Sm	10	22	35	Ucząc ręce moje do boju i składając jako łuk miedziany ramiona moje.
2 Samuel	2 Sm	10	22	36	Dałeś mi tarcz zbawienia twego, a cichość twoja rozmnożyła mię.
2 Samuel	2 Sm	10	22	37	Rozszerzysz kroki moje podemną, i nie osłabieją kostki moje.
2 Samuel	2 Sm	10	22	38	Będę gonił nieprzyjacioły moje i skruszę: a nie wrócę się, aż je wytracę.
2 Samuel	2 Sm	10	22	39	Wyniszczę je i połamię, że nie powstaną: upadną pod nogami mojemi.
2 Samuel	2 Sm	10	22	40	Przepasałeś mię mocą ku bitwie, nachyliłeś sprzeciwiające mi się pod mię.
2 Samuel	2 Sm	10	22	41	Nieprzyjacioły moje obróciłeś mi tyłem, nienawidzących mię, i wygubię je.
2 Samuel	2 Sm	10	22	42	Będą wołali, a nie będzie, ktoby wybawił: do Pana, a nie wysłucha ich.
2 Samuel	2 Sm	10	22	43	Wygładzę je jako proch ziemie: jako błoto na ulicach zetrę je i pokruszę.
2 Samuel	2 Sm	10	22	44	Wybawisz mię od sprzeciwności ludu mego: strzedz mię będziesz na głowę narodów: lud, którego nie znam, służyć mi będzie.
2 Samuel	2 Sm	10	22	45	Synowie obcy sprzeciwią mi się, słuchaniem ucha będą mi posłuszni.
2 Samuel	2 Sm	10	22	46	Synowie obcy spłynęli, i skurczą się w uciskach swoich.
2 Samuel	2 Sm	10	22	47	Żywie Pan, i błogosławiony Bóg mój: i będzie podwyższon Bóg mocny zbawienia mego.
2 Samuel	2 Sm	10	22	48	Boże, który mi dajesz pomsty i obalasz narody pod mię:
2 Samuel	2 Sm	10	22	49	Który mię wwodzisz od nieprzyjaciół moich i od sprzeciwiających mi się podwyższasz mię: od męża niesprawiedliwego wybawisz mię.
2 Samuel	2 Sm	10	22	50	Przetóż będę, Panie, wyznawał między narody, i imieniowi twemu będę śpiewał.
2 Samuel	2 Sm	10	22	51	Wielmożący wybawienia króla swego, i czyniący miłosierdzie pomazańcowi swemu, Dawidowi, i nasieniu jego na wieki.
2 Samuel	2 Sm	10	23	1	I te są słowa Dawidowe ostateczne. Rzekł Dawid, syn Isai. rzekł mąż, któremu postanowiono o pomazańcu Boga Jakób, osobliwy śpiewak Izraelski:
2 Samuel	2 Sm	10	23	2	Duch Pański mówił przez mię, a mowa jego przez język mój.
2 Samuel	2 Sm	10	23	3	Rzekł Bóg Izraelski ku mnie, mówił Mocny Izraelski, Panujący nad ludźmi, sprawiedliwy panujący w bojaźni Bożéj.
2 Samuel	2 Sm	10	23	4	Jako światłość zorze, gdy słońce wschodzi, rano bez obłoków świeci, a jako dżdżem wypuszcza się trawa z ziemie.
2 Samuel	2 Sm	10	23	5	Ani tak wielki jest dom mój u Boga, żeby przymierze wieczne zemną uczynił, utwierdzone we wszem i obwarowane. Wszystko bowiem zbawienie moje i wszystka wola, i niemasz niczego z niéj, coby nie rosło.
2 Samuel	2 Sm	10	23	6	A przestępcy jako ciernie wyrwani będą wszyscy, którego nie biorą rękoma.
2 Samuel	2 Sm	10	23	7	A jeźli się go kto będzie chciał dotknąć, przyzbroi się żelazem i drewnem oszczepistem, i ogniem zapalone zgoreją aż do szczętu.
2 Samuel	2 Sm	10	23	8	Te imiona mocarzów Dawidowych: Siedzący na stolicy najmędrszy, przedniejszy między trzema, on jest jako najsubtelniejszy robaczek w drzewie, który ośmset poraził jednem natarciem.
2 Samuel	2 Sm	10	23	9	Po nim Eleazar, syn stryja jego, Ahohitczyk między trzema mocarzami, którzy byli z Dawidem, gdy urągali Philistynom, i zebrali się tam byli ku bitwie.
2 Samuel	2 Sm	10	23	10	A gdy wyciągnęli mężowie Izraelscy, ten stał i bił Philistyny, aż ustała ręka jego i zdrętwiała z mieczem: i uczynił Pan zbawienie wielkie dnia onego, i lud, który był uciekł, wrócił się zbierać korzyści pobitych.
2 Samuel	2 Sm	10	23	11	A po tym Semma, syn Age, z Arary: i zebrali się Philistynowie na stanowisku; było bowiem tam pole pełne soczewice. A gdy lud uciekał przed Philistyny,
2 Samuel	2 Sm	10	23	12	Stanął on na śród pola i obronił go i pobił Philistyny: i uczynił Pan zbawienie wielkie.
2 Samuel	2 Sm	10	23	13	A przedtem téż wyszli byli trzéj, którzy byli przedniejsi między trzydzieścią, i przyszli czasu żniwa do Dawida, do jaskinie Odollam: a obóz Philistyński leżał w dolinie olbrzymów.
2 Samuel	2 Sm	10	23	14	A Dawid był w zamku: lecz stanowisko Philistynów na ten czas było w Bethlehera.
2 Samuel	2 Sm	10	23	15	Pragnął tedy Dawid i rzekł: Oby mi się kto dał napić wody z studnie, która jest w Bethlehem u bramy?
2 Samuel	2 Sm	10	23	16	A tak wdarli się trzéj mocarze w obóz Philistyński i naczerpali wody z studnie Bethlehem, która była u bramy, i przynieśli do Dawida, lecz on nie chciał pić, ale ją ofiarował Panu,
2 Samuel	2 Sm	10	23	17	Mówiąc: Niech mi będzie Pan miło.ściw, żebych tego nie uczynił: a więc krew tych ludzi, którzy chodzili, i dusz niebezpieczeństwo mam pić? Nie chciał tedy pić. To uczynili trzéj najmocniejsi.
2 Samuel	2 Sm	10	23	18	Abisai téż, brat Joabów, syn Sarwii, był przedniejszym z trzech. Ten jest, który podniósł oszczep swój na trzysta, które pobił, zawołany między trzema,
2 Samuel	2 Sm	10	23	19	I zacniejszy między trzema, i był ich książęciem: lecz trzech pierwszych nie doszedł.
2 Samuel	2 Sm	10	23	20	I Banajas, syn Jojady, męża bardzo mocnego, wielkich spraw z Kabseel: ten zabił dwu lwów Moabskich, i ten szedł i zabił lwa w pośrodku studnie we dni śnieżne.
2 Samuel	2 Sm	10	23	21	Ten téż zabił męża Egiptyanina, męża godnego podziwienia, oszczep w ręce mającego: a tak szedłszy do niego z laską, mocą wydarł oszczep z ręki Egiptyanina, i zabił go oszczepem jego.
2 Samuel	2 Sm	10	23	22	To uczynił Banajas, syn Jojadów.
2 Samuel	2 Sm	10	23	23	I ten zawołany między trzema dużymi, którzy byli między trzydzieścią sławniejszymi: wszakże do trzech nie doszedł, i uczynił go sobie Dawid od ucha sekretarzem.
2 Samuel	2 Sm	10	23	24	Azael, brat Joabów, między trzydzieścią, Elchanan, syn stryja jego z Bethlehem.
2 Samuel	2 Sm	10	23	25	Semma z Harody, Elika z Harody.
2 Samuel	2 Sm	10	23	26	Heles z Phalsy, Hira, syn Akkes, z Thekua.
2 Samuel	2 Sm	10	23	27	Abiezer z Anathoth, Mobonnai z Husat.
2 Samuel	2 Sm	10	23	28	Selmon Ahohitczyk, Maharai Nethophatczyk.
2 Samuel	2 Sm	10	23	29	Heleth, syn Baanów, i sam Nethophatczyk, Itha, syn Rybai, z Gabaath, synów Benjamin.
2 Samuel	2 Sm	10	23	30	Banaa Pharathończyk, Heddai z potoku Gaas.
2 Samuel	2 Sm	10	23	31	Abialbon Arbatczyk, Azmaweth z Beromi.
2 Samuel	2 Sm	10	23	32	Eliaba z Salaboni, synowie Jassen, Jonathan.
2 Samuel	2 Sm	10	23	33	Semma z Otory, Ajam, syn Sararów, Arorytczyk.
2 Samuel	2 Sm	10	23	34	Elipheleth, syn Aasbai, syna Machaty, Eliam, syn Achitophelów, Gelonitczyk.
2 Samuel	2 Sm	10	23	35	Hesrai z Karmelu, Pharai z Arbi.
2 Samuel	2 Sm	10	23	36	Igaal, syn Nathanów, z Soba, Bonni z Gady.
2 Samuel	2 Sm	10	23	37	Selek z Ammoni, Naharai Berothczyk, giermek Joaba, syna Sarwii.
2 Samuel	2 Sm	10	23	38	Ira Jetryczyk, Garebi on Jetryczyk.
2 Samuel	2 Sm	10	23	39	Uryas Hethejczyk, wszystkich trzydzieści i siedm.
2 Samuel	2 Sm	10	24	1	I przydała zapalczywość Pańska gniewać się na Izraela, i pobudził Dawida na nie, mówiącego: Idź, policz Izraela i Judę.
2 Samuel	2 Sm	10	24	2	I rzekł król do Joaba, hetmana wojska swego: Przebież wszystkie pokolenia Izraelskie od Dan aż do Bersabei, a policzcie lud, abych wiedział poczet jego.
2 Samuel	2 Sm	10	24	3	I rzekł Joab królowi: Niech przymnoży Pan, Bóg twój, do ludu twego, jako wielki teraz jest, i zaś tyle stokroć niech przyda przed oblicznością pana mego, króla: ale czego chce pan mój, król w takowéj rzeczy?
2 Samuel	2 Sm	10	24	4	Lecz przemogła mowa królewska słowa Joabowe i hetmanów wojska: i wyszedł Joab i hetmani żołnierzów od oblicza królewskiego, aby policzyli lud Izraelski.
2 Samuel	2 Sm	10	24	5	I przeprawiwszy się przez Jordan, przyszli do Aroer po prawéj stronie miasta, które jest w dolinie Gad:
2 Samuel	2 Sm	10	24	6	I przez Jazer przeszli do Galaad i do ziemie niższéj Hodsy i przyszli do lasów Dan: a krążąc podle Sydonu,
2 Samuel	2 Sm	10	24	7	Przeszli blisko murów Tyru, i wszystkę ziemię Hewejczyka i Chananejcyka, i przyszli ku południu Judy do Bersabee.
2 Samuel	2 Sm	10	24	8	A przejrzawszy wszystkę ziemię, przybyli po dziewiąci miesiącach i dwoidziestu dni do Jeruzalem.
2 Samuel	2 Sm	10	24	9	I dał Joab liczbę spisku ludu królowi, i nalazło się z Izraela ośmset tysięcy mężów mocnych, miecza dobywających, a z Judy pięćset tysięcy waleczników.
2 Samuel	2 Sm	10	24	10	I uderzyło serce Dawidowe jego po zliczeniu ludu, i rzekł Dawid do Pana: Zgrzeszyłem bardzo w tym uczynku: ale proszę, Panie, abyś przeniósł nieprawość sługi twego; bomci nazbyt głupie uczynił.
2 Samuel	2 Sm	10	24	11	Wstał tedy Dawid rano, a mowa Pańska stała się do Gad, proroka i widzącego Dawidowego, mówiąc:
2 Samuel	2 Sm	10	24	12	Idź a mów do Dawida: To mówi Pan: Ze trzech ci daję obierać, obierz jedno z tych, które będziesz chciał, abym ci uczynił.
2 Samuel	2 Sm	10	24	13	I przyszedłszy Gad do Dawida, powiedział mu, rzekąc: Albo przez siedm lat przyjdzie na cię głód w ziemi twojéj; albo przez trzy miesiące będziesz uciekał przed nieprzyjacioły twymi, a oni cię gonić będą: albo więc przez trzy dni będzie morowe powietrze w ziemi twojéj. A tak rozmyśl się teraz a obacz, co za mowę mam odpowiedzieć temu, który mię posłał.
2 Samuel	2 Sm	10	24	14	I rzekł Dawid to Gada: Jestem ściśnion bardzo; aleć lepiéj, że wpadnę w ręce Pańskie, (wielkie bowiem są miłosierdzia jego), niźli w ręce ludzi.
2 Samuel	2 Sm	10	24	15	I przepuścił Pan mór na Izraela, od zarania aż do czasu naznaczonego, i umarło z ludu od Dan aż do Bersabee siedmdziesiąt tysięcy mężów.
2 Samuel	2 Sm	10	24	16	A gdy wyciągnął rękę swą Anioł Pański nad Jeruzalem, aby je wytracił, zlitował się Pan nad utrapieniem i rzekł Aniołowi lud bijącemu: Dosyć teraz, zawściągnij rękę twoję. A Anioł Pański był podle gumna Arewna Jebuzejczyka.
2 Samuel	2 Sm	10	24	17	I rzekł Dawid do Pana, gdy ujrzał Anioła bijącego lud: Jamci jest, którym zgrzeszył, jamci źle uczynił: ci, którzy są owce, co uczynili? Niech się obróci, proszę, ręka twoja na mię i na dom ojca mego.
2 Samuel	2 Sm	10	24	18	I przyszedł Gad dnia onego do Dawida, i rzekł mu: Idź a zbuduj ołtarz Panu na bojewisku Arewna Jebuzejczyka.
2 Samuel	2 Sm	10	24	19	I szedł Dawid według mowy Gad, którą mu był Pan przykazał.
2 Samuel	2 Sm	10	24	20	A patrząc Arewna obaczył, że król i słudzy jego idą do niego:
2 Samuel	2 Sm	10	24	21	I wyszedłszy pokłonił się królowi twarzą do ziemie i rzekł: Co za przyczyna jest, że przyszedł król, pan mój, do sługi swego? Któremu rzekł Dawid: Abych kupił u ciebie bojewisko i zbudował ołtarz Panu, i przestało zabijanie, które się szerzy między ludem.
2 Samuel	2 Sm	10	24	22	I rzekł Arewna do Dawida: Niech weźmie i ofiaruje król, pan mój, jako się mu podoba: masz woły na całopalenie i wóz i jarzma wołów na drwa.
2 Samuel	2 Sm	10	24	23	Wszystko dał Arewna królowi; i rzekł Arewna do króla: Pan, Bóg twój. niechaj przyjmie ślub twój.
2 Samuel	2 Sm	10	24	24	Któremu odpowiadając król, rzekł: Nie jako chcesz, ale kupię u ciebie za pieniądze: a nie ofiaruję Panu, Bogu memu, całopalenia darmo danego. A tak kupił Dawid bojewisko i woły za pięćdziesiąt syklów śrebra.
2 Samuel	2 Sm	10	24	25	I zbudował tam Dawid ołtarz Panu i ofiarował całopalenie i zapokojne Panu. I zlitował się Pan nad ziemią, i zahamowana jest plaga od Izraela. Przypisy
1 Kings	1 Krl	11	1	1	A król Dawid zstarzał się był i miał wiele dni wieku: a gdy go odziewano szatami, nie zagrzewał się.
1 Kings	1 Krl	11	1	2	Rzekli mu tedy słudzy jego: Poszukajmy królowi, panu naszemu, młodej panienki, niech stoi przed królem, i okrywa go: i śpi na łonie jego, a zagrzewa króla, pana naszego.
1 Kings	1 Krl	11	1	3	A tak szukali panienki pięknéj we wszystkich granicach Izraelskich, i naleźli Abisag Sunamitke i przywiedli ją do króla.
1 Kings	1 Krl	11	1	4	A była panienka bardzo piękna i sypiała z królem, i służyła mu. Ale jej król nie uznał.
1 Kings	1 Krl	11	1	5	Lecz Adonias, syn Haggith. podnosił się, mówiąc: Ja będę królował. I nasprawował sobie wozów i jezdnych i pięćdziesiąt mężów, którzyby biegali przed nim.
1 Kings	1 Krl	11	1	6	A nie karał go nigdy ojciec jego, mówiąc: Przeczżeś to uczynił? A był i ten bardzo piękny, wtóry syn po Absalomie.
1 Kings	1 Krl	11	1	7	A miał zmowę z Joabem, synem Sarwii, i z Abjatharem kapłanem, którzy pomagali stronie Adoniasowéj.
1 Kings	1 Krl	11	1	8	Lecz Sadok kapłan i Banajas, syn Jojady, i Nathan prorok i Semei i Rej, i moc wojska Dawidowego nie przestawała z Adoniasem.
1 Kings	1 Krl	11	1	9	A tak narzezawszy Adonias baranów i cielców i wszego bydła tłustego u kamienia Zoholeth, który był blisko źródła Rogel, wezwał wszystkich braciéj swych, synów królewskich, i wszystkich mężów Judzkich, sług królewskich.
1 Kings	1 Krl	11	1	10	Lecz Nathana proroka i Banaję i wszelkich mocarzów i Salomona, brata swego, nie wezwał.
1 Kings	1 Krl	11	1	11	I rzekł Nathan do Bethsabee, matki Salomonowéj: A słyszałaś, że króluje Adonias, syn Haggith, a pan nasz Dawid o tem nie wie?
1 Kings	1 Krl	11	1	12	Przetóż teraz pójdź, weźmij radę odemnie, a zachowaj duszę swoję, i syna twego Salomona.
1 Kings	1 Krl	11	1	13	Idź a wnidź do króla Dawida i rzecz mu: Azażeś nie ty, panie mój królu, przysiągł mnie, słudze twojéj, rzekąc: Salomon, syn twój, będzie królował po mnie, i on będzie siedział na stolicy mojéj? Przeczże tedy króluje Adonias?
1 Kings	1 Krl	11	1	14	A gdy jeszcze tam będziesz mówić z królem, ja przyjdę za tobą, i dopełnię słów twoich.
1 Kings	1 Krl	11	1	15	A tak weszła Bethsabee do króla na pokój: a król się był bardzo zstarzał, a Abisag Sunamitka posługowała mu.
1 Kings	1 Krl	11	1	16	Nachyliła się Bethsabee i pokłoniła się królowi. Do któréj król: Czego, pry, chcesz?
1 Kings	1 Krl	11	1	17	Która odpowiadając, rzekła: Panie mój, tyś przysiągł przez Pana, Boga twego, słudze twojéj: Salomon, syn twój, będzie królował po mnie i on siedzieć będzie na stolicy mojéj.
1 Kings	1 Krl	11	1	18	A teraz oto Adonias króluje, o czem ty, królu, panie mój, nie wiesz.
1 Kings	1 Krl	11	1	19	Nabił wołów i bydła tłustego, i baranów bardzo wiele i wezwał wszystkich synów królewskich i Abjathara kapłana i Joaba, hetmana rycerstwa: lecz Salomona, sługi twego, nie wezwał.
1 Kings	1 Krl	11	1	20	Ale jednak, panie mój, królu, na cię się oglądają oczy wszystkiego Izraela, żebyś im oznajmił, kto ma siedzieć na stolicy twojéj, królu, panie mój, po tobie.
1 Kings	1 Krl	11	1	21	I stanie się, gdy zaśnie pan mój, król z ojcy swymi, będziemy ja i Salomon, syn mój, grzesznymi.
1 Kings	1 Krl	11	1	22	A gdy ona jeszcze mówiła z królem, Nathan prorok przyszedł.
1 Kings	1 Krl	11	1	23	I oznajmili królowi, rzekąc: Idzie Nathan prorok. A gdy wszedł przed oczy królewskie i pokłonił się. mu twarzą ku ziemi,
1 Kings	1 Krl	11	1	24	Rzekł Nathan: Panie mój, królu, tyś rzekł: Adonias niech króluje po mnie, a ten niechaj siedzi na stolicy mojéj?
1 Kings	1 Krl	11	1	25	Dziś bowiem szedł i nabił wołów i tłustego bydła i baranów wiele i wezwał wszystkich synów królewskich i hetmanów, i Abjathara kapłana: a gdy oni jedzą i piją przed nim i mówią: Niech żywie król Adonias,
1 Kings	1 Krl	11	1	26	Mnie, sługi twego, i Sadoka kapłana i Banaję, syna Jojady, i Salomona, sługi twego, nie wezwał.
1 Kings	1 Krl	11	1	27	Izali od pana mego, króla, wyszło to słowo, a nie oznajmiłeś mnie, słudze twemu, kto ma siedzieć na stolicy pana mego, króla, po nim?
1 Kings	1 Krl	11	1	28	I odpowiedział król Dawid, rzekąc: Wzówcie do mnie Bethsabee. Która gdy weszła przed króla i stanęła przed nim,
1 Kings	1 Krl	11	1	29	Przysiągł król i rzekł: Żywie Pan, który wyrwał duszę moje ze wszystkiego ucisku,
1 Kings	1 Krl	11	1	30	Iż, jakom ci przysiągł przez Pana, Boga Izraelowego, rzekąc: Salomon, syn twój, królować będzie po mnie, i ten będzie siedział na stolicy mojéj miasto mnie, tak uczynię dzisiaj.
1 Kings	1 Krl	11	1	31	I spuściwszy Bethsabee twarz ku ziemi, pokłoniła się królowi, rzekąc: Niech żywie pan mój Dawid na wieki!
1 Kings	1 Krl	11	1	32	Rzekł téż król Dawid: Wzówcie mi Sadoka kapłana i Nathana proroka i Banaję, syna Jojadowego. Którzy gdy weszli przed króla,
1 Kings	1 Krl	11	1	33	Rzekł do nich: Weźmijcie z sobą sługi pana waszego, a wsadźcie Salomona, syna mego, na mulicę moję, i prowadźcie go do Gihon.
1 Kings	1 Krl	11	1	34	Tamże go niech pomaże kapłan Sadok i Nathan prorok za króla nad Izraelem: i będziecie trąbić w trąbę a rzeczecie: Niech żyje król Salomon!
1 Kings	1 Krl	11	1	35	I pójdziecie za nim, i przyjdzie a siądzie na stolicy mojéj, a on będzie królował miasto mnie: i jemu rozkażę, aby był wodzem nad Izraelem i nad Judą.
1 Kings	1 Krl	11	1	36	I odpowiedział Banajas, syn Jojady, królowi, mówiąc: Amen. Tak niech mówi Pan, Bóg pana mego króla.
1 Kings	1 Krl	11	1	37	Jako był Pan z panem moim, królem, tak niech będzie z Salomonem, a niech wywyższy stolicę jego nad stolicę króla, pana mego Dawida.
1 Kings	1 Krl	11	1	38	Poszedł tedy Nathan prorok i Sadok kapłan i Banajas, syn Jojady, i Cerethy i Phelethy, i wsadzili Salomona na mulicę króla Dawida, i odprowadzili go do Gihon.
1 Kings	1 Krl	11	1	39	I wziąwszy Sadok kapłan róg oliwy z przybytku pomazał Salomona: i trąbili w trąbę, i mówił wszystek lud: Niech żyje król Salomon.
1 Kings	1 Krl	11	1	40	I szedł za nim wszystek gmin i lud grających na piszczałkach i weselących się weselem wielkiem, i brzmiała ziemia od krzyku ich.
1 Kings	1 Krl	11	1	41	I usłyszał Adonias i wszyscy zaproszeni od niego, a biesiada już się była skończyła: lecz i Joab usłyszawszy głos trąby, rzekł: Co to za krzyk miasta huczącego?
1 Kings	1 Krl	11	1	42	A gdy on jeszcze mówił, Jonathas, syn Abjathara kapłana, przyszedł. Któremu rzekł Adonias : Wnidź; boś mąż mocny, i dobrą nowinę niosąc.
1 Kings	1 Krl	11	1	43	Odpowiedział Jonathas Adoniasowi: Nie; bo pan nasz, król Dawid, postanowił królem Salomona.
1 Kings	1 Krl	11	1	44	I posłał z nim kapłana Sadoka i Nathana proroka i Banaję, syna Jojady, i Cerethy i Phelethy, i wsadzili go na mulicę królewską.
1 Kings	1 Krl	11	1	45	I pomazali go kapłan Sadok i Nathan prorok za króla w Gihon: i pojechali ztamtąd weseląc się, i zabrzmiało miasto: ten jest głos, któryście słyszeli.
1 Kings	1 Krl	11	1	46	Lecz i Salomon siedzi na stolicy królestwa.
1 Kings	1 Krl	11	1	47	I wszedłszy słudzy królewscy błogosławili panu naszemu, królowi Dawidowi, mówiąc: Niech rozszerzy Bóg imię Salomonowe nad imię twoje, a niech wielmożną uczyni stolicę jego nad stolicę twoję. I pokłonił się król na łożu swojem,
1 Kings	1 Krl	11	1	48	I mówił: Błogosławiony Pan, Bóg Izraelów, który dał dzisiaj siedzącego na stolicy mojéj, na co patrzą oczy moje.
1 Kings	1 Krl	11	1	49	Zlękli się tedy i wstali wszyscy, których był naprosił Adonias, i poszedł każdy w drogę swoję.
1 Kings	1 Krl	11	1	50	A Adonias bojąc się Salomona, wstał i poszedł i uchwycił się rogu ołtarza.
1 Kings	1 Krl	11	1	51	I powiedzieli Salomonowi, rzekąc: Oto Adonias, bojąc się króla Salomona, uchwycił się rogu ołtarza, mówiąc: Niech mi dziś przysięże król Salomon, że nie zabije sługi swego mieczem.
1 Kings	1 Krl	11	1	52	I rzekł Salomon: Będzieli dobrym mężem , nie spadnie i jeden włos z głowy jego na ziemię; ale, jeżli się w nim najdzie co złego, umrze.
1 Kings	1 Krl	11	1	53	Posłał tedy król Salomon i wywiódł go od ołtarza: a wszedłszy pokłonił się królowi Salomonowi i rzekł mu Salomon: Idź do domu swego.
1 Kings	1 Krl	11	2	1	I przybliżyły się dni Dawida, aby umarł, i rozkazał Salomonowi, synowi swemu, mówiąc:
1 Kings	1 Krl	11	2	2	Ja idę w drogę wszystkiéj ziemie, zmacniaj się, bądź mężem.
1 Kings	1 Krl	11	2	3	Zachowaj straży Pana, Boga twego, abyś chodził drogami jego, żebyś strzegł Ceremonii jego i przykazania jego i sądów i świadectw, jako napisano w zakonie Mojżeszowym: abyś rozumiał wszystko, co czynisz, i do czego się jedno obrócisz:
1 Kings	1 Krl	11	2	4	Aby utwierdził Pan mowy swoje, które mówił o mnie, rzekąc: Jeźli będą strzedz synowie twoi dróg swych, i będą chodzić przedemną, wprawdzie ze wszystkiego serca swego i ze wszystkiéj dusze swojéj, nie będzie odjęty mąż z stolice Izraelskiéj.
1 Kings	1 Krl	11	2	5	Ty téż wiesz, co mi uczynił Joab, syn Sarwii, co uczynił dwiema hetmanom wojska Izraelskiego, Abnerowi, synowi Ner, i Amazie, synowi Jether: które pozabijał i wylał krew wojny w pokoju, i położył krew bitwy na pasie rycerskim swoim, który był około biódr jego, i na bocie swym, który był na nogach jego.
1 Kings	1 Krl	11	2	6	Uczynisz tedy według mądrości twéj, a nie doprowadzisz szędziwości jego w pokoju do piekła.
1 Kings	1 Krl	11	2	7	Ale i synom Bersellai Galaadczyka łaskę oddasz, i będą jadać u stołu twego; bo mi zaszli, gdym uciekał przed Absalomem, bratem twoim.
1 Kings	1 Krl	11	2	8	Masz téż przy sobie Semei, syna Gera, syna Jemini, z Bahurym, który mi złorzeczył złorzeczeństwem najgorszem, gdym szedł do obozu: ale iż mi zaszedł, gdym się przeprawiał przez Jordan, a przysiągłem mu przez Pana, rzekąc: Nie zabiję cię mieczem:
1 Kings	1 Krl	11	2	9	Ty go nie cierp, żeby był bez karania; ale jesteś mężem mądrym, że będziesz wiedział, co mu masz uczynić, i doprowadzisz szędziwość jego z krwią do piekła.
1 Kings	1 Krl	11	2	10	Zasnął tedy Dawid z ojcy swymi, i pogrzebion jest w mieście Dawidowem.
1 Kings	1 Krl	11	2	11	A dni, których królował Dawid nad Izraelem, czterdzieści lat jest: w Hebronie królował siedm lat, a w Jeruzalem trzydzieści lat i trzy.
1 Kings	1 Krl	11	2	12	A Salomon siadł na stolicy Dawida, ojca swego, i zmocniło się królestwo jego bardzo.
1 Kings	1 Krl	11	2	13	I wszedł Adonias, syn Haggith, do Bethsabee, matki Salomonowéj, która mu rzekła: Spokojneli jest wejście twoje? Który odpowiedział: Spokojne.
1 Kings	1 Krl	11	2	14	I przydał: Mam nieco mówić z tobą. Któremu rzekła: Mów. A on rzekł:
1 Kings	1 Krl	11	2	15	Ty wiesz, iż moje było królestwo, i mnie był przełożył wszystek Izrael nad sobą za króla: lecz przeniesione jest królestwo i dostało się bratu memu; bo mu je Pan naznaczył.
1 Kings	1 Krl	11	2	16	Teraz tedy jednéj prośby proszę od ciebie, nie zawstydzaj oblicza mego. Która rzekła do niego: Powiedz.
1 Kings	1 Krl	11	2	17	A on rzekł: Proszę, abyś mówiła królowi Salomonowi; (bo tobie nic odmówić nie może), aby mi dał Abisag Sunamitkę za żonę.
1 Kings	1 Krl	11	2	18	I rzekła Bethsabee: Dobrze, ja będę o cię z królem mówiła.
1 Kings	1 Krl	11	2	19	Przyszła tedy Bethsabee do króla Salomona, aby z nim mówiła za Adoniasem: i wstał król przeciwko niéj i ukłonił się jéj i siadł na stolicy swojéj: i postanowiono stolicę matce królewskiéj, która siadła po prawicy jego.
1 Kings	1 Krl	11	2	20	I rzekła mu: O jedne prośbę maluczką ja cię proszę, nie zawstydzaj oblicza mego. I rzekł jéj król: Proś, matko moja; bo mi się nie godzi, abym odwrócił oblicze twoje.
1 Kings	1 Krl	11	2	21	Która rzekła: Niech będzie dana Abisag Sunamitka Adoniasowi, bratu twemu, za żonę.
1 Kings	1 Krl	11	2	22	Odpowiedział król Salomon i rzekł matce swojéj: Czemu prosisz o Abisag Sunamitkę Adoniasowi? Proś mu i królestwa; bo on jest brat mój, starszy niżeli ja, a ma po sobie Abjathar kapłana i Joaba, syna Sarwii.
1 Kings	1 Krl	11	2	23	A tak przysiągł król Salomon na Pana, mówiąc: To mi niech Bóg uczyni i to niech przyczyni, że przeciw duszy swéj mówił Adonias słowo to.
1 Kings	1 Krl	11	2	24	A teraz żywie Pan, który mię zmocnił i posadził mię na stolicy Dawida, ojca mego. i który mi uczynił dom jako rzekł: że dziś będzie zabit Adonias.
1 Kings	1 Krl	11	2	25	I posłał król Salomon przez rękę Banaje, syna Jojady, który go zabił, i umarł.
1 Kings	1 Krl	11	2	26	Abjatharowi téż kapłanowi rzekł król: Idź do Anathoth, do roli twéj, zaiste mężemeś śmierci: ale cię dziś nie zabiję; boś nosił skrzynię Pana Boga przed Dawidem, ojcem moim, a wytrwałeś prace we wszystkiem, w czem pracował ojciec mój.
1 Kings	1 Krl	11	2	27	Wyrzucił tedy Salomon Abjathara, żeby nie był kapłanem Pańskim, aby się spełniło słowo Pańskie, które mówił na dom Heli w Sylo.
1 Kings	1 Krl	11	2	28	I przyszła wieść do Joaba, że Joab przestawał z Adoniasem, a nie przestawał z Salomonem: a tak uciekł Joab do przybytku Pańskiego i uchwycił się rogu ołtarza.
1 Kings	1 Krl	11	2	29	I oznajmiono królowi Salomonowi, że uciekł Joab do przybytku Pańskiego, a jest u ołtarza: i posłał Salomon Banaje, syna Jojady, rzekąc: Idź, zabij go.
1 Kings	1 Krl	11	2	30	I przyszedł Banajas do przybytku Pańskiego i rzekł mu: To mówi król: Wynidź. Który rzekł: Nie wynidę, ale tu umrę. I odniósł Banajas królowi mowę, mówiąc: Tak mówił Joab, i to mi odpowiedział:
1 Kings	1 Krl	11	2	31	I rzekł mu król: Uczyńże jako mówił, a zabij go i pogrzeb, a odejmiesz krew niewinną, którą wylał Joab, odemnie i od domu ojca mego.
1 Kings	1 Krl	11	2	32	I odda Pan krew jego na głowę jego: ponieważ zabił dwu mężów sprawiedliwych i lepszych niźli sam, a zabił je mieczem, o czem nie wiedział ojciec mój Dawid: Abnera, syna Ner, hetmana wojska Izraelskiego, i Amazę, syna Jether, hetmana wojska Judzkiego:
1 Kings	1 Krl	11	2	33	I wróci się krew ich na głowę Joab i na głowę nasienia jego na wieki: a Dawidowi i potomstwu jego i domowi i stolicy jego niech będzie pokój aż na wieki od Pana.
1 Kings	1 Krl	11	2	34	A tak szedł Banajas, syn Jojady, i rzuciwszy się nań, zabił, i pogrzebion jest w domu swym na pustyni.
1 Kings	1 Krl	11	2	35	I postanowił król Banaję, syna Jojady, nad wojskiem miasto niego, a Sadoka postawił kapłanem miasto Abjathara.
1 Kings	1 Krl	11	2	36	Posłał téż król i wezwał Semei i rzekł mu: Zbuduj sobie dom w Jeruzalem, a mieszkaj tam, a nie wynidziesz ztamtąd tam i sam.
1 Kings	1 Krl	11	2	37	Ale któregokolwiek dnia wynidziesz a przejdziesz przez potok Cedron, wiedz, że zabit będziesz: krew twoja będzie na głowie twojéj.
1 Kings	1 Krl	11	2	38	I rzekł Semei królowi: Dobra mowa; jako rzekł pan mój, król, tak uczyni sługa twój. I mieszkał Semei w Jeruzalem przez niemały czas.
1 Kings	1 Krl	11	2	39	I przydało się po trzech leciech, że uciekli słudzy Semei do Achis, syna Maacha, króla Geth: i powiedziano Semei, że słudzy jego szli do Geth.
1 Kings	1 Krl	11	2	40	I wstał Semei i osiodłał osła swego i jechał do Achis do Geth szukać sług swoich, i przywiódł je z Geth.
1 Kings	1 Krl	11	2	41	I powiedziano Salomonowi, że jeździł Semei do Geth z Jeruzalem i wrócił się.
1 Kings	1 Krl	11	2	42	A posławszy wezwał go i rzekł mu: Azam ci się nie oświadczył przez Pana, i opowiadałem ci: Któregokolwiek dnia wyszedłszy pójdziesz tam i sam, wiedz, że umrzesz? i odpowiedziałeś mi: Dobra mowa, którąm słyszał.
1 Kings	1 Krl	11	2	43	Przeczżeś tedy nie strzegł przysięgi Pańskiéj i przykazania, którem ci był przykazał?
1 Kings	1 Krl	11	2	44	I rzekł król do Semei: Ty wiesz wszystko złe, którego jest świadome serce twoje, któreś uczynił Dawidowi, ojcu memu: oddał Pan złość twoję na głowę twoję.
1 Kings	1 Krl	11	2	45	A król Salomon błogosławiony, i stolica Dawidowa będzie utwierdzona przed Panem aż na wieki.
1 Kings	1 Krl	11	2	46	I rozkazał król Banaji, synowi Jojady: który wyszedłszy zabił go, i umarł.
1 Kings	1 Krl	11	3	1	Utwierdziło się tedy królestwo w ręce Salomonowéj, i spowinowacił się z Pharaonem, królem Egipskim; bo pojął córkę jego i przyniósł do miasta Dawidowego, ażby był skończył budując dom swój i dom Pański i mur Jerozolimski wokoło.
1 Kings	1 Krl	11	3	2	Wszakóż lud ofiarował na wyżynach; bo nie był zbudowany kościół imieniowi Pańskiemu aż do dnia onego.
1 Kings	1 Krl	11	3	3	I miłował Salomon Pana, chodząc w przykazaniach Dawida, ojca swego, wyjąwszy, iż na wyżynach ofiarował i zapalał kadzidło.
1 Kings	1 Krl	11	3	4	Szedł tedy do Gabaon, aby tam ofiarował; bo ta była wyżyna największa: tysiąc ofiar na całopalenie ofiarował Salomon na onym ołtarzu w Gabaon,
1 Kings	1 Krl	11	3	5	I ukazał się Pan Salomonowi przez sen w nocy, mówiąc: Proś, czego chcesz, żeć dam.
1 Kings	1 Krl	11	3	6	I rzekł Salomon: Tyś uczynił z sługą twoim Dawidem, ojcem moim, miłosierdzie wielkie, jako chodził przed oczyma twemi w prawdzie i w sprawiedliwości i prostem sercem z tobą: zachowałeś mu miłosierdzie twoje wielkie i dałeś mu syna siedzącego na stolicy jego, jako jest dzisiaj,
1 Kings	1 Krl	11	3	7	A teraz, Panie Boże, tyś uczynił królem sługę twego miasto Dawida, ojca mego, a jam jest pacholę małe, a nie znające wyjścia i wejścia mego.
1 Kings	1 Krl	11	3	8	A sługa twój jest w pośrodku ludu, któryś obrał, ludu niezliczonego, który prze mnóstwo nie może być policzony, ani porachowany.
1 Kings	1 Krl	11	3	9	A przeto daj słudze twemu serce rozumne, aby mógł twój lud sądzić, i rozeznać między złem a dobrem; bo któż może sądzić lud ten, lud ten twój wielki?
1 Kings	1 Krl	11	3	10	Podobała się tedy mowa przed Panem, że Salomon prosił takiéj rzeczy.
1 Kings	1 Krl	11	3	11	I rzekł Pan SalomonoAvi: Żeś słowa tego prosił, a nie żądałeś sobie dni wiela, ani bogactw, albo dusz nieprzyjaciół twoich: aleś prosił sobie o mądrość dla rozeznania sądu:
1 Kings	1 Krl	11	3	12	Otóżem ci uczynił według mowy twojéj i dałem ci serce mądre i rozumne, tak iż żaden przed tobą nie był podobny tobie, ani po tobie powstanie.
1 Kings	1 Krl	11	3	13	Lecz i to, czegoś nie żądał, dałem tobie, to jest bogactwa i sławę, że żaden z królów nie był podobny tobie wszystkich przeszłych czasów.
1 Kings	1 Krl	11	3	14	A będzieszli chodził drogami, i strzegł przykazań moich i ustaw moich, jako twój ojciec chodził, przedłużę dni twoje.
1 Kings	1 Krl	11	3	15	Ocucił się tedy Salomon i porozumiał, że był sen: i przyjechawszy do Jeruzalem, stanął przed skrzynią przymierza Pańskiego i ofiarował całopalenia i uczynił ofiary zapokojne i wielką ucztę na wszystkie sługi swoje.
1 Kings	1 Krl	11	3	16	I przyszły dwie niewiasty wszetecznice do króla i stanęły przed nim,
1 Kings	1 Krl	11	3	17	Z których jedna rzekła: Proszę, mój panie, ja i ta niewiasta mieszkałyśmy w jednym domu, i zległam u niéj w komorze.
1 Kings	1 Krl	11	3	18	A trzeciego dnia potem, jakom porodziła, zległa téż i ta: i byłyśmy pospołu, a żaden inny nie był z nami w domu oprócz nas dwojga.
1 Kings	1 Krl	11	3	19	I umarł syn téj niewiasty w nocy; bo go śpiąc przyległa.
1 Kings	1 Krl	11	3	20	I wstawszy o północy, wzięła syna mego od boku mnie, służebnice twojéj śpiącéj, i położyła go na łonie swojem, a syna swego, który był umarł, położyła na łonie mojem.
1 Kings	1 Krl	11	3	21	A gdym wstała rano, chcąc dać mleka synowi memu, nalazłam umarłego: któremu przypatrując się pilniéj w jasny dzień, poznałam, że nie był mój, któregom porodziła.
1 Kings	1 Krl	11	3	22	I odpowiedziała druga niewiasta: Nie jest tak, jako powiadasz; ale syn twój umarł, a mój żyw. Przeciwnym zaś obyczajem ona mówiła: Nieprawdę mówisz; bo syn mój żyw, a syn twój umarł. I tak się spierały przed królem.
1 Kings	1 Krl	11	3	23	Tedy król rzekł: Ta mówi: syn mój żyw, a syn twój umarł. A ta odpowiada: Nie, ale syn twój umarł, a mój żyw.
1 Kings	1 Krl	11	3	24	I rzekł król: Przynieście mi miecza. A y przyniesiono miecz przed króla:
1 Kings	1 Krl	11	3	25	Rozdzielcie, pry, dziecię żywe na dwie części, a dajcie połowicę jednéj, a połowicę drugiéj.
1 Kings	1 Krl	11	3	26	I rzekła niewiasta, której syn był żywy, do króla; (bo się poruszyły wnętrzności jéj nad synem swoim): Proszę, panie, dajcie jéj dziecię żywe, a nie zabijajcie go. Przeciwnym obyczajem owa mówiła: Niech nie będzie ani mnie ani tobie, ale niech je rozdzielą.
1 Kings	1 Krl	11	3	27	Odpowiedział król, i rzekł: Dajcie téj dziecię żywe, a nie zabijajcie go; bo ta jest matka jego.
1 Kings	1 Krl	11	3	28	I usłyszał wszystek lud Izraelski sąd, który król osądził, i bali się króla, widząc, że mądrość Boża była w nim ku czynieniu sądu.
1 Kings	1 Krl	11	4	1	A Salomon był królem królując nad wszystkim Izraelem.
1 Kings	1 Krl	11	4	2	A te książęta, które miał: Azaryas, syn Sadoka kapłana.
1 Kings	1 Krl	11	4	3	Elihoreph i Ahia, synowie Sysa, pisarze, Jozaphat, syn Ahilud, kanclerz.
1 Kings	1 Krl	11	4	4	Banajas, syn Jojady, nad wojskiem, a Sadok i Abjathar kapłani.
1 Kings	1 Krl	11	4	5	Azaryas, syn Nathan, nad tymi, którzy stali przy królu: Zabud, syn Nathan, kapłan, przyjaciel królewski.
1 Kings	1 Krl	11	4	6	I Ahizar przełożony nad domem, a Adoniram, syn Abdy, nad pobory,
1 Kings	1 Krl	11	4	7	Lecz Salomon miał dwanaście przełożonych nad wszystkim Izraelem, którzy dodawali żywności królowi i domowi jego; bo na każdy miesiąc przez rok jeden z nich potrzeb dodawał.
1 Kings	1 Krl	11	4	8	A te są imiona ich: Benhur na górze Ephraim.
1 Kings	1 Krl	11	4	9	9. Bendekar w Makkes i w Salebim i w Bethsames i w Elon i w Bethanan.
1 Kings	1 Krl	11	4	10	Benhesed w Aruboth: jego był Socho i wszystka ziemia Epher.
1 Kings	1 Krl	11	4	11	Benabinadab, którego wszystek Nephathdor: Thaphetę, córkę Salomonowę miał za żonę.
1 Kings	1 Krl	11	4	12	Bana, syn Ahilud, rządził Thanak i Mageddo i wszystek Bethsan, który jest podle Sarthana pod Jezrahelem, od Bethsan aż do Abelmehula przeciw Jekmaan.
1 Kings	1 Krl	11	4	13	Bengaber w Ramot Galaad miał Awothjair, syna Manassego w Galaad: on był nad wszystką krainą Argob, która jest w Bazan, nad sześciądziesiąt miast wielkich i murowanych, które miały zamykanie miedziane.
1 Kings	1 Krl	11	4	14	Ahinadab, syn Addo, rządził w Manaim.
1 Kings	1 Krl	11	4	15	Achimaas w Nephtalim: ale i on miał Bazemathę, córkę Salomonowę, za żonę.
1 Kings	1 Krl	11	4	16	Baana, syn Husy, w Aser i w Baloth.
1 Kings	1 Krl	11	4	17	Jozaphat, syn Pharue, w Issachar.
1 Kings	1 Krl	11	4	18	Semei, syn Ela, w Benjamin.
1 Kings	1 Krl	11	4	19	Gaber, syn Ury, w ziemi Galaad, w ziemi Sehon, króla Amorrejskiego, i Og, króla Bazan, nad wszem, co było w onéj ziemi.
1 Kings	1 Krl	11	4	20	Juda i Izrael niezliczony, jako piasek morski w mnóstwie, jedząc i pijąc a weseląc się.
1 Kings	1 Krl	11	4	21	A Salomon mieszkał w państwie swojem, mając wszystkie królestwa od rzeki ziemie Philistyńskiéj aż do granice Egipskiéj, którzy mu nosili dary i służyli mu po wszystkie dni żywota jego.
1 Kings	1 Krl	11	4	22	A był obrok Salomonów nakażdy dzień, trzydzieści korcy czystéj mąki i sześćdziesiąt korcy mąki,
1 Kings	1 Krl	11	4	23	Dziesięć wołów tłustych a dwadzieścia wołów pastewnych i sto baranów, oprócz łowu jeleni, sarn i bawołów i ptastwa karmnego.
1 Kings	1 Krl	11	4	24	Bo on dzierżał wszystkę krainę, która była za rzeką, od Taphsa aż do Gaza, i wszystkie króle onych krajów: a miał pokój ze wszech stron wokoło.
1 Kings	1 Krl	11	4	25	I mieszkał Juda i Izrael bez wszelkiéj bojażni, każdy pod winną macicą swoją i pod figą swoją, od Dan aż do Bersabee po wszystkie dni Salomonowe.
1 Kings	1 Krl	11	4	26	I miał Salomon czterdzieści tysięcy żłobów koni do wozów a dwanaście tysięcy do jazdy.
1 Kings	1 Krl	11	4	27	A opatrowali je wyżéj pomienieni starostowie królewscy: lecz i potrzeby do stołu króla Salomona z wielką pilnością dodawali czasu swego.
1 Kings	1 Krl	11	4	28	Jęczmień téż i słomę dla koni i mułów wozili na miejsce, gdzie był król, według tego. jako im ustawiono.
1 Kings	1 Krl	11	4	29	Dał téż Bóg Salomonowi mądrość i roztropność bardzo wielką i przestronność serca, jako piasek, który jest na brzegu morskim.
1 Kings	1 Krl	11	4	30	I przechodziła mądrość Salomonowa mądrość wszystkich ludzi wschodnich i Egiptyanów.
1 Kings	1 Krl	11	4	31	I był mędrszy nad wszystkie ludzie: mędrszy niż Ethan Ezrahita, i Heman i Chalkol i Dorda, synowie Mahol: i był sławny u wszech narodów okolicznych.
1 Kings	1 Krl	11	4	32	Mówił téż Salomon trzy tysiące przypowieści, a pieśni jego było tysiąc i pięć.
1 Kings	1 Krl	11	4	33	Rozprawiał téż o drzewach od cedru, który jest na Libanie, aż do hysopu, który wyrasta z ściany: i mówił o zwierzętach i ptakach i płazie i o rybach.
1 Kings	1 Krl	11	4	34	I przychodzili ze wszystkich narodów słuchać mądrości Salomonowéj, i od wszystkich królów ziemskich, którzy słyszeli mądrość jego.
1 Kings	1 Krl	11	5	1	Posłał téż Hiram, król Tyru, sługi swe do Salomona; bo słyszał, że go pomazano na królestwo miasto ojca jego: albowiem Hiram był przyjacielem Dawidowi przez wszystek czas.
1 Kings	1 Krl	11	5	2	I posłał Salomon do Hiram, mówiąc:
1 Kings	1 Krl	11	5	3	Ty wiesz wolą Dawida ojca mego, a iż nie mógł budować domu imieniowi Pana, Boga swego, przed walkami nalegającemi wokoło, aż je dał Pan pod stopy nóg jego.
1 Kings	1 Krl	11	5	4	Lecz teraz dał mi Pan, Bóg mój, odpoczynienie zewsząd: i niemasz przeciwnika, ani zabiegu złego.
1 Kings	1 Krl	11	5	5	Przetóż myślę zbudować kościół imieniowi Pana, Boga mego, jako mówił Pan Dawidowi, ojcu memu, rzekąc: Syn twój, którego dam miasto ciebie na stolicę twoje, ten zbuduje dom imieniowi memu.
1 Kings	1 Krl	11	5	6	A tak przykaż, że mi nawicinają słudzy twoi cedru z Libanu, a słudzy moi niechaj będą z sługami twymi, a zapłatę sług twoich dam tobie, którąkolwiek żądać będziesz; bo wiesz, jako niemasz między ludem moim męża, któryby umiał drzewo wyrębować, jako Sydończycy.
1 Kings	1 Krl	11	5	7	Gdy tedy usłyszał Hiram słowa Salomonowe, uradował się bardzo i rzekł: Błogosławiony Pan Bóg dzisiaj, który dał Dawidowi syna bardzo mądrego nad ludem tym wielkim.
1 Kings	1 Krl	11	5	8	I posłał Hiram do Salomona, mówiąc: Słyszałem, o cośkolwiek wskazał do mnie: ja uczynię wszystkę wolą twoje około drzewa cedrowego i jodłowego.
1 Kings	1 Krl	11	5	9	Słudzy moi złożą je z Libanu do morza, a ja złożę je w trafty na morzu aż na miejsce, o którem mi dasz znać, i przy pławię je tam, a ty je pobierzesz: i dodasz mi potrzeb, aby była dana żywność domowi memu.
1 Kings	1 Krl	11	5	10	A tak Hiram dodawał Salomonowi drzewa cedrowego i drzewa jodłowego według wszystkiéj woli jego.
1 Kings	1 Krl	11	5	11	A Salomon dawał Hiram dwadzieścia tysięcy korcy pszenice na żywność domowi jego, i dwadzieścia korcy oliwy najczystszéj: to dawał Salomon Hiram na każdy rok.
1 Kings	1 Krl	11	5	12	Dał téż Pan mądrość Salomonowi, jako mu rzekł: i był pokój między Hiram i Salomonem, i uczynili obadwaj przymierze.
1 Kings	1 Krl	11	5	13	I obrał król Salomon robotniki ze wszego Izraela, i było na trzydzieści tysięcy mężów,
1 Kings	1 Krl	11	5	14	I posyłał je na Liban, dziesięć tysięcy na każdy miesiąc na przemiany, tak że przez dwa miesiące byli w domiech swoich: a nad tem nakazaniem przełożonym był Adoniram.
1 Kings	1 Krl	11	5	15	Miał téż Salomon siedmdziesiąt tysięcy tych, co nosili brzemiona, a ośmdziesiąt tysięcy tych, którzy w górze łamali kamienie:
1 Kings	1 Krl	11	5	16	Oprócz przełożonych, którzy byli nad każdą robotą, liczbą trzech tysięcy i trzech set, którzy rozkazowali ludziom i tym, co robili.
1 Kings	1 Krl	11	5	17	I przykazał król, żeby brali kamienie wielkie, kamienie kosztowne na fundament kościelny, i kwadrowali je:
1 Kings	1 Krl	11	5	18	Które ciosali murarze Salomonowi i murarze Hiram: a Gibliowie nagotowali drzewa i kamienie na budowanie domu.
1 Kings	1 Krl	11	6	1	Stało się tedy roku czterzysetnego i ośmdziesiątego wyjścia synów Izraelowych z ziemie Egipskiéj, roku czwartego miesiąca Zyja, (ten jest miesiąc wtóry), królowania Salomonowego nad Izraelem, poczęto budować dom Panu.
1 Kings	1 Krl	11	6	2	A dom, który budował król Salomon Panu, miał sześćdziesiąt łokci wzdłuż, a dwadzieścia łokci w szerz, a trzydzieści łokci na zwyż.
1 Kings	1 Krl	11	6	3	A przysionek był przed kościołem dwadzieścia łokci wzdłuż, według miary szerokości kościoła: a miał dziesięć łokci wszerz przed kościołem.
1 Kings	1 Krl	11	6	4	I poczynił w kościele okna pochodziste.
1 Kings	1 Krl	11	6	5	I zbudował na ścianie kościelnéj gmachy w około, na ścianach domu koło kościoła i koło wyrocznice, i uczynił pobocznice wokoło.
1 Kings	1 Krl	11	6	6	Gmach, który niższy był, miał pięć łokci w szerz, a średni gmach, sześć łokci w szerz, a trzeci gmach miał siedm łokci w szerz. Tramy lepak położył w domu około z nadworza, aby nie przylegały do murów kościelnych.
1 Kings	1 Krl	11	6	7	A gdy dom budowano, budowano go z kamienia ciosanego i wyrobionego: a młota i siekiery i wszelakiego naczynia żelaznego nie słychać było w domu, gdy go budowano.
1 Kings	1 Krl	11	6	8	Drzwi średniego boku na stronie były domu prawéj ręki, a po okrągłym wschodzie wstępowano na gmach średni, a z średniego na trzeci.
1 Kings	1 Krl	11	6	9	I budował dom i dokończył go: i przykrył dom połapem cedrowym.
1 Kings	1 Krl	11	6	10	I zbudował piętro na wszystkim domie, pięć łokci wzwyż, i pokrył dom drzewem cedrowem.
1 Kings	1 Krl	11	6	11	I stało się słowo Pańskie do Salomona, rzekąc:
1 Kings	1 Krl	11	6	12	Dom ten, który budujesz, jeźli będziesz chodził w przykazaniach moich i sądy moje czynić będziesz, i zachowasz wszystkie rozkazania moje i chodząc w nich, utwierdzę mowę moję tobie, którąm mówił do Dawida, ojca twego.
1 Kings	1 Krl	11	6	13	I będę mieszkał w pośrodku synów Izraelowych i nie opuszczę ludu mego Izraelskiego.
1 Kings	1 Krl	11	6	14	A tak budował Salomon dom i dokonał go.
1 Kings	1 Krl	11	6	15	I zbudował ściany domu wewnątrz deskami cedrowemi, ode tła domu aż do wierzchu ścian, i aż do stropu okrył ściany drzewem cedrowem wewnątrz: a tło domu położył tarcicami jodłowemi.
1 Kings	1 Krl	11	6	16	I zbudował na dwudziestu łokci w tył kościoła gmachy cedrowe, ode tła aż ku wierzchu: i uczynił wnętrzny dom wyrocznice na święte świętych.
1 Kings	1 Krl	11	6	17	Ale sam kościół był na czterdzieści łokci przededrzwiami wyrocznice.
1 Kings	1 Krl	11	6	18	A wszystek dom wewnątrz był cedrem oprawiony, mając toczenia i fugowania swe bardzo foremne, i rzezania wysadzające się: wszystko cedrowemi deskami było okryto: i zgoła żaden kamień nie mógł być widziany w ścianie.
1 Kings	1 Krl	11	6	19	Lecz wyrocznice w pośrodku domu we wnętrznéj stronie był nagotował, aby tam ostawił skrzynię przymierza Pańskiego.
1 Kings	1 Krl	11	6	20	A wyrocznica miała dwadzieścia łokci wzdłuż i dwadzieścia łokci w szerz i dwadzieścia łokci wzwyż: i okrył ją. I odział szczerem złotem: ale i ołtarz osadził cedrem.
1 Kings	1 Krl	11	6	21	Dom téż przed wyrocznica okrył szczerem złotem i przybił blachy gwoździami złotemi.
1 Kings	1 Krl	11	6	22	I nie było niczego w kościele, czegoby złotem nie okryto: ale i wszystek ołtarz wyrocznice powlókł złotem.
1 Kings	1 Krl	11	6	23	I uczynił w wyrocznicy dwa Cheruby z drzewa oliwnego, dziesięć łokci na zwyż.
1 Kings	1 Krl	11	6	24	Pięć łokci jedno skrzydło Cheruba, a pięć łokci drugie skrzydło Cheruba: to jest, dziesięć łokci mające od końca skrzydła jednego aż do końca skrzydła drugiego.
1 Kings	1 Krl	11	6	25	Dziesięć téż łokci był Cherub drugi, w równéj mierze, i robota jedna była w dwu Cherubach,
1 Kings	1 Krl	11	6	26	To jest wysokość Cheruba jednego była na dziesiąci łokci, i także Cheruba drugiego.
1 Kings	1 Krl	11	6	27	I postawił Cherubiny w pośrodku kościoła wnętrznego, ale rozciągali skrzydła swe Cherubowie, i dosięgało skrzydło jedno ściany, a skrzydło Cheruba drugiego dosięgało ściany drugiéj, a drugie skrzydła w pośrodku kościoła dotykały się jedno drugiego.
1 Kings	1 Krl	11	6	28	Powlókł téż Cheruby złotem.
1 Kings	1 Krl	11	6	29	A wszystkie ściany kościelne wokoło wyrzezał rozmaitem rzezaniem i toczeniem i poczynił na nich Cheruby i palmy i kwiaty rozmaite, jakoby się wydające z ściany i wychodzące.
1 Kings	1 Krl	11	6	30	Lecz i tło domu położył złotem wewnątrz i zewnątrz.
1 Kings	1 Krl	11	6	31	A na wejściu wyrocznice uczynił drzwiczki z drzewa oliwnego, a podwoje były na pięć grani.
1 Kings	1 Krl	11	6	32	A dwoje drzwi z drzewa oliwnego, i wyrył na nich malowanie Cherubin i figury palm i rzezania bardzo wydatne, i powlókł je złotem i oprawił złotem tak Cheruby jako i palmy i inne rzeczy.
1 Kings	1 Krl	11	6	33	I uczynił w wejściu kościoła podwoje z drzewa oliwnego na cztery granie.
1 Kings	1 Krl	11	6	34	A dwoje drzwi z drzewa jodłowego wewnątrz ku sobie: a oboje drzwi dwoiste były, i społu się dzierżąc otwierały się.
1 Kings	1 Krl	11	6	35	I wyrzezał Cheruby i palmy i rzezania bardzo wydatne i powlókł wszystko blachami złotemi robotą granowitą pod prawidło.
1 Kings	1 Krl	11	6	36	I zbudował sień wnętrzną trzema rzędoma kamienia ciosanego, a jednym rzędem drzewa cedrowego.
1 Kings	1 Krl	11	6	37	Roku czwartego jest założon dom Pański, miesiąca Zyja.
1 Kings	1 Krl	11	6	38	A roku jedenastego, miesiąca Bul, (ten jest ósmy miesiąc), dokonan jest dom ze wszystką robotą swą i ze wszystkiem naczyniem jego: a budował go siedm lat.
1 Kings	1 Krl	11	7	1	A dom swój budował Salomon trzynaście lat, i zupełnie go dokonał.
1 Kings	1 Krl	11	7	2	Zbudował téż dom lasu Libanu na sto łokci wzdłuż a na pięćdziesiąt łokci w szerz a na trzydzieści łokci wzwyż: i cztery chodniki między słupami cedrowemi; bo był wyciął drzewca cedrowe na słupy.
1 Kings	1 Krl	11	7	3	A tarcicami cedrowemi pokrył wszystek sklep, który stał na czterdzieści i piąci słupiech. A jeden rząd miał słupów piętnaście,
1 Kings	1 Krl	11	7	4	Jeden przeciw drugiemu postawionych,
1 Kings	1 Krl	11	7	5	I przeciw sobie stojących, a był równy plac między słupami, a na słupiech drzewa na cztery granie we wszem równe.
1 Kings	1 Krl	11	7	6	I przysionek słupów uczynił pięćdziesiąt łokci wzdłuż, a trzydzieści łokci w szerz: i drugi przysionek przed większym przysionkiem, i słupy i kapitelle na słupiech.
1 Kings	1 Krl	11	7	7	Uczynił téż przysionek stołeczny, w którym jest stolica sądowa, i przykrył drzewem cedrowem ode tła aż do wierzchu.
1 Kings	1 Krl	11	7	8	A domek, w którym siadał na sąd, był w pośród przysionka, takąż robotą. Zbudował téż dom córce Pharaonowéj, (którą był wziął za żonę Salomon), takąż robotą, jako i ten przysionek.
1 Kings	1 Krl	11	7	9	Wszystko kamieniem drogiem, które pod sznur jakiś i miarę tak wewnątrz jako zewnątrz przepiłowane było, od fundamentu, aż do wierzchu ścian, i zewnątrz aż do sieni większéj.
1 Kings	1 Krl	11	7	10	A fundamenty z kamienia kosztownego, z kamienia wielkiego na dziesiąci albo na ośmi łokci.
1 Kings	1 Krl	11	7	11	A na wierzchu kamienie kosztowne w równej mierze ciosane było, i takież téż z cedru.
1 Kings	1 Krl	11	7	12	A sień większa okrągła ze trzech rzędów z kamienia ciosanego, a z jednego rzędu z heblowanego cedru: także i w sieni domu Pańskiego wnętrznéj i w przysionku domu.
1 Kings	1 Krl	11	7	13	Posłał téż król Salomon i wziął Hirama z Tyru,
1 Kings	1 Krl	11	7	14	Syna niewiasty wdowy z pokolenia Nephthali, z ojca Tyryjczyka, rzemieślnika około miedzi, pełnego mądrości i rozumu i nauki na wszelką robotę z miedzi: który gdy przyszedł do króla Salomona, sprawił wszystkie roboty jego.
1 Kings	1 Krl	11	7	15	I urobił dwa słupy miedziane, jeden słup na ośmnaście łokci wzwyż: a sznur na dwanaście łokci opasował obadwa słupy.
1 Kings	1 Krl	11	7	16	Uczynił téż dwie kapitelle, które miano postawić na wierzchu słupów, ulane z miedzi: pięć łokci wzwyż kapitellum jedno, i pięć łokci wzwyż kapitellum drugie:
1 Kings	1 Krl	11	7	17	A jakoby na kształt sieci i łańcuszków społem między sobą dziwną robotą poplecionych. Obiedwie kapitella słupów lane były: siedm rzędów siatek na kapitellum jednem, a siedm siatek na kapitellum drugiem.
1 Kings	1 Krl	11	7	18	I dokonał słupów i dwu rzędów wokoło każdéj siatki, aby okryły kapitella, które były na wierzchu malogranatów: tymże sposobem uczynił na kapitellum drugiem.
1 Kings	1 Krl	11	7	19	A kapitella. które były na wierzchu słupów, jakoby robotą liliéj urobione były w przysionku na cztery łokcie.
1 Kings	1 Krl	11	7	20	I zasię inne kapitella na wierzchu słupów, zwierzchu podług miary słupa przeciw siatkom: a jabłek granatowych było dwieście rzędów około kapitellum drugiego.
1 Kings	1 Krl	11	7	21	I postawił dwa słupy w przysionku kościelnym: a postawiwszy słup prawy, nazwał go imieniem Jachin: także postawił słup drugi i nazwał imię jego Booz.
1 Kings	1 Krl	11	7	22	A na wierzchu słupów robotę na kształt liliéj postawił: i dokonała się robota słupów.
1 Kings	1 Krl	11	7	23	Uczynił téż morze lane na dziesiąci łokci od brzegu aż do brzegu, okrągłe wokoło: na piąci łokci wysokość jego, a sznurek na trzydzieści łokci opasował je wokoło.
1 Kings	1 Krl	11	7	24	A rzezanie pod krajem obchodziło je dziesiącią łokci obtaczając morze: dwa rzędy rzezania żłobkowatego lane były.
1 Kings	1 Krl	11	7	25	A stało na dwunaście wolech, z których trzéj patrzali na północy, a trzéj na zachód słońca, a trzéj na południe, a trzéj na wschód słońca, a morze na nich zwierzchu było: których pośladki wszystkie się wewnątrz kryły.
1 Kings	1 Krl	11	7	26	A mięsz umywalnie była na trzy wielkie palce, a kraj jéj, jakoby kraj u kubka, a jako list rozwitéj lilijéj: brało w się dwa tysiąca wiader.
1 Kings	1 Krl	11	7	27	I uczynił dziesięć podstawków miedzianych, każdy podstawek wzdłuż na cztery łokcie, a na cztery łokcie w szerz, a na trzy łokcie wzwyż.
1 Kings	1 Krl	11	7	28	A sama robota podstawków miejscy gładka była: a rzezanie między spojeniem.
1 Kings	1 Krl	11	7	29	A między koronkami i plecieńcami lwi i woły i Cheruby: i także przy spojeniu zwierzchu: a pod lwy i woły, jakoby rzemienie z miedzi wiszące.
1 Kings	1 Krl	11	7	30	I cztery koła do każdego podstawku i osi miedziane: i na czterych stronach, jakoby ramionka pod umywalnią ulane, ku sobie wespół patrzące.
1 Kings	1 Krl	11	7	31	Brzeg téż umywalnie był wewnątrz na wierzchu głowy, a co się zewnątrz okazowało, było na jeden łokieć wszystko okrągłe, a miało także półtora łokcia: a na węgłach słupów były rozliczne rzezania: a środki między słupami na cztery granie, a nie okrągłe.
1 Kings	1 Krl	11	7	32	Cztery téż koła, które u czterech rogów podstawku były, dzierżały się siebie pod podstawkiem: jedno koło było na półtora łokcia wysokie.
1 Kings	1 Krl	11	7	33	A koła takie były, jakie bywają u wozu: i osi ich i śpice i dzwona i piasty wszystko lite.
1 Kings	1 Krl	11	7	34	Bo i one cztery ramionka na każdym węgle podstawka jednego z tegóż podstawka ulane i spojone były.
1 Kings	1 Krl	11	7	35	A na wierzchu podstawka była okrągłość niejaka na pół łokcia, tak urobiona, żeby na nię umywalnia mogła być włożona, mając rzezania swe i różne rycia sama z siebie.
1 Kings	1 Krl	11	7	36	Wyrzezał téż na deszczkach onych, które były z miedzi i na węgłach Cherubiny i lwy i palmy, jakoby na podobieństwo człowieka stojącego, że się nie wyryte ale przystawione wokoło widziały.
1 Kings	1 Krl	11	7	37	Tymże sposobem uczynił dziesięć podstawków jednego lania i miary i jednakiego rzezania.
1 Kings	1 Krl	11	7	38	Ktemu uczynił dziesięć umywadlni miedzianych: czterdzieści batów brała jedna umywadlnia, a była na cztery łokcie: a każdą umywadlnia na każdym, to jest na dziesiąciu podstawkach, postawił.
1 Kings	1 Krl	11	7	39	I postawił dziesięć podstawków, pięć po prawéj stronie kościoła, a pięć po lewéj: a morze postawił na prawéj stronie kościoła na wschód ku południu.
1 Kings	1 Krl	11	7	40	Nadziałał tedy Hiram kociełków i mis i kropidlnic i dokonał wszystkiéj roboty króla Salomona w kościele Pańskim.
1 Kings	1 Krl	11	7	41	Dwa słupy i sznury kapitellów nad kapitellami słupów dwu, i dwie siatce, żeby okrywały dwa sznury, które były na wierzchu słupów.
1 Kings	1 Krl	11	7	42	I jabłek granatowych czterysta na dwu siatkach: dwa rzędy jabłek granatowych na każdej siatce, ku okryciu sznurów kapitellów, które były na wierzchu słupów.
1 Kings	1 Krl	11	7	43	I podstawków dziesięć i umywadlni dziesięć na podstawkach.
1 Kings	1 Krl	11	7	44	I morze jedno i wołów dwanaście pod morzem.
1 Kings	1 Krl	11	7	45	I kociełki misy i kropidlnice. wszystkie naczynia, które poczynił Hiram królowi Salomonowi w domu Pańskim, z mosiądzu były.
1 Kings	1 Krl	11	7	46	W równinie Jordanu odlewał je król na gliniastéj ziemi, między Sochoth a Sarthan.
1 Kings	1 Krl	11	7	47	I postawił Salomon wszystkie naczynia: a dla wielkości zbytniéj nie było wagi miedzi.
1 Kings	1 Krl	11	7	48	I sprawił Salomon wszystko naczynie w domu Pańskim: ołtarz złoty i stół, na którymby pokładziono chleby pokładne, złoty.
1 Kings	1 Krl	11	7	49	I lichtarze złote, pięć na prawéj, a pięć na lewéj stronie, przeciwko wyrocznicy z szczerego złota: i kwiaty jako liliowe, i lampy na wierzch złote i nożyczki złote,
1 Kings	1 Krl	11	7	50	I dzbany i haczki i kubki i moździerzyki i kadzidlnice z szczerego złota: i zawiasy u drzwi domu wnętrznego, świętego świętych, i drzwi domu kościelnego ze złota były.
1 Kings	1 Krl	11	7	51	I dokonał wszystkiéj roboty, którą, czynił Salomon w domu Pańskim, i wniósł, co był poświęcił Dawid, ojciec jego, śrebro i złoto i naczynia i włożył do skarbu domu Pańskiego.
1 Kings	1 Krl	11	8	1	Zebrali się tedy wszyscy starsi Izraelscy z książęty pokoleni i przełożeni domów synów Izraelskich do króla Salomona w Jeruzalem, aby przenieśli skrzynię przymierza Pańskiego z miasta Dawidowego, to jest z Syonu.
1 Kings	1 Krl	11	8	2	I zszedł się do króla Salomona wszystek Izrael w miesiącu Ethanim w uroczysty dzień, ten jest miesiąc siódmy.
1 Kings	1 Krl	11	8	3	I przyszli wszyscy starsi z Izraela, i wzięli skrzynię kapłani.
1 Kings	1 Krl	11	8	4	I nieśli skrzynię Pańską i przybytek przymierza i wszystkie naczynia świątnice, które były w przybytku: i nieśli je kapłani i Lewitowie.
1 Kings	1 Krl	11	8	5	A król Salomon i wszystko mnóstwo Izraelskie, które się było zeszło do niego, szło z nim przed skrzynią, i ofiarowali owce i woły bez szacunku i liczby.
1 Kings	1 Krl	11	8	6	I wnieśli kapłani skrzynię przymierza Pańskiego na miejsce jéj do wyrocznice kościelnéj, do świętego świętych, pod skrzydła Cherubim.
1 Kings	1 Krl	11	8	7	Bo Cherubowie rościągali skrzydła nad miejscem skrzynie i okrywali skrzynię i drążki jéj zwierzchu.
1 Kings	1 Krl	11	8	8	A gdyż wychadzały drążki, i ukazowały się końce ich z świątnice przed wyrocznicą, nie okazowały się więcéj zewnątrz, które téż tam były aż do dnia dzisiejszego.
1 Kings	1 Krl	11	8	9	A w skrzyni nie było nic inszego, jedno dwie tablice kamienne, które był do niéj włożył Mojżesz na Horeb, gdy Pan uczynił przymierze z synmi Izraelowymi, gdy wychodzili z ziemie Egipskiéj.
1 Kings	1 Krl	11	8	10	I stało się, gdy wyszli kapłani z świątnice, obłok napełnił dom Pański.
1 Kings	1 Krl	11	8	11	I nie mogli kapłani stać i służyć dla obłoku; bo była chwała Pańska napełniła dom Pański.
1 Kings	1 Krl	11	8	12	Tedy rzekł Salomon: Pan rzekł, że miał mieszkać we mgle.
1 Kings	1 Krl	11	8	13	Budując zbudowałem dom na mieszkanie tobie, mocną stolicę twoję na wieki.
1 Kings	1 Krl	11	8	14	I obrócił król oblicze swe i błogosławił wszystkiemu zgromadzeniu Izraelskiemu; bo wszystko zgromadzenie Izraelskie stało.
1 Kings	1 Krl	11	8	15	I rzekł Salomon: Błogosławiony Pan, Bóg Izraelów, który mówił usty swemi do Dawida, ojca mego, i w rękach jego wypełnił, rzekąc:
1 Kings	1 Krl	11	8	16	Ode dnia, któregom wywiódł lud mój Izraelski z Egiptu, nie obrałem miasta ze wszech pokoleni Izraelskich, żeby był zbudowany dom, i było tam imię moje: alem obrał Dawida, aby był nad ludem moim Izraelskim.
1 Kings	1 Krl	11	8	17	I chciał Dawid, ojciec mój, budować dom imieniowi Pana, Boga Izraelowego.
1 Kings	1 Krl	11	8	18	I rzekł Pan do Dawida, ojca mego: Żeś myślił w sercu swojem budować dom imieniowi memu, dobrześ uczynił, to samo w sercu rozbierając.
1 Kings	1 Krl	11	8	19	Wszakże jednak ty mi domu nie zbudujesz, ale syn twój, który wynidzie z nerek twoich, ten zbuduje dom imieniowi memu.
1 Kings	1 Krl	11	8	20	I potwierdził Pan mowę swoję, którą mówił: i stanąłem miasto Dawida, ojca mego, i usiadłem na stolicy Izraelskiéj, jako Pan powiedział, i zbudowałem dom imieniowi Pana, Boga Izraelowego.
1 Kings	1 Krl	11	8	21	I postanowiłem tam miejsce skrzyni, w któréj jest przymierze Pańskie, które postanowił z ojcy naszymi, gdy wyszli z ziemie Egipskiéj.
1 Kings	1 Krl	11	8	22	I stanął Salomon przed ołtarzem Pańskim przed oczyma zgromadzenia Izraelskiego i wyciągnął ręce swe ku niebu.
1 Kings	1 Krl	11	8	23	I rzekł: Panie, Boże Izraelów, niemasz podobnego tobie Boga na niebie wzgórę i na ziemi nisko: który chowasz umowę i miłosierdzie sługom swym, którzy chodzili przed tobą we wszystkiem sercu swojem.
1 Kings	1 Krl	11	8	24	Któryś strzegł słudze twemu Dawidowi, ojcu memu, coś mu powiedział: ustyś mówił, a rękomaś wykonał, jako ten dzień świadczy.
1 Kings	1 Krl	11	8	25	Teraz tedy, Panie, Boże Izraelów, zachowaj słudze twemu Dawidowi, ojcu memu, coś mu powiedział, mówiąc: Nie będzie odjęty z ciebie mąż przedemną, któryby siedział na stolicy Izraelskiej: wszakże tak, jeźli będą strzedz synowie twoi drogi swéj, żeby chodzili przedemną, jakoś ty chodził przed oblicznością moją.
1 Kings	1 Krl	11	8	26	A teraz, Panie, Boże Izraelów, niech się utwierdzą słowa twoje, któreś mówił słudze twemu Dawidowi, ojcu memu.
1 Kings	1 Krl	11	8	27	A więc mniemać mamy, że prawdziwie Bóg mieszka na ziemi? bo jeźli niebo i nieba niebów ciebie ogarnąć nie mogą, jakoż daleko więcéj ten dom, którym zbudował?
1 Kings	1 Krl	11	8	28	Ale wejrzyj na modlitwę sługi twego, i na prośby jego, Panie, Boże mój: usłysz chwałę i modlitwę, którą sługa twój modli się dziś przed tobą:
1 Kings	1 Krl	11	8	29	Aby były oczy twe otworzone nad tym domem we dnie i w nocy, nad domem, o którymeś mówił: Będzie tam imię moje: abyś wysłuchał modlitwę, którą się modli do ciebie sługa twój na tem miejscu.
1 Kings	1 Krl	11	8	30	Abyś wysłuchał prośbę sługi twego i ludu twego Izraelskiego, oczkolwiek prosić będą na tem miejscu, a wysłuchasz na miejscu mieszkania twego na niebie, a wysłuchawszy będziesz miłościw.
1 Kings	1 Krl	11	8	31	Jeźli człowiek zgrzeszy przeciw bliźniemu swemu a będzie miał jaką przysięgę, którąby był obwiązany a przyjdzie dla przysięgi przed ołtarz twój do domu twego:
1 Kings	1 Krl	11	8	32	Ty wysłuchasz na niebie a uczynisz i rozsądzisz sługi twoje, potępiając niepobożnego, i oddając drogę jego na głowę jego: a usprawiedliiając sprawiedliwego, i oddając mu według sprawiedliwości jego.
1 Kings	1 Krl	11	8	33	Jeźliby uciekł lud twój Izralski przed nieprzyjacielmi swymi; (boć będzie grzeszył przeciw tobie), a czyniąc pokutę i wyznawając imieniowi twemu, przyjdą i modlić się będą, i odpraszać cię w tym domu:
1 Kings	1 Krl	11	8	34	Wysłuchaj na niebie, a odpuść grzechy sług twoich i ludu twego Izraelskiego, a przywróć je do ziemie, którąś dał ojcom ich.
1 Kings	1 Krl	11	8	35	Jeźli będzie zamknione niebo, a nie będzie dżdżu dla grzechów ich: a modląc się na tem miejscu pokutę czynić będą imieniowi twemu, a nawrócą się od grzechów swoich dla utrapienia swego:
1 Kings	1 Krl	11	8	36	Wysłuchaj ich na niebie, a odpuść grzechy sług twoich i ludu twego Izraelskiego: a ukaż im drogę dobrą, którąby chodzili, a daj deszcz na ziemię twoję, którąś dał ludowi twemu w osiadłość.
1 Kings	1 Krl	11	8	37	Jeźli się zaweźmie głód w ziemi, albo mór, albo skażone powietrze, albo susza, albo szarańcza, albo rdza, i utrapi go nieprzyjaciel jego obiegłszy bramy jego, wszelaka plaga, wszelka choroba,
1 Kings	1 Krl	11	8	38	Wszelkie przeklęctwo i złorzeczeństwo, któreby przypadło na wszelkiego człowieka z ludu twego Izraelskiego: jeźliby kto poznał ranę serca swego, a rozciągnął ręce swe w tym domu:
1 Kings	1 Krl	11	8	39	Ty wysłuchasz w niebie na miejscu mieszkania twego, a zlitujesz się i uczynisz, że dasz każdemu według wszystkich dróg jego, jako ujrzysz serce jego. (Bo ty sam znasz serce wszystkich synów człowieczych).
1 Kings	1 Krl	11	8	40	Aby się ciebie bali po wszystkie dni, których żywią na ziemi, którąś dał ojcom naszym.
1 Kings	1 Krl	11	8	41	Nadto i cudzoziemiec, który nie jest z ludu twego Izraelskiego, gdy przyjdzie z dalekiéj ziemie dla imienia twego; (bo usłyszą, imię twoje wielkie, i rękę twoję mocną i ramię twoje wyciągnione wszędy),
1 Kings	1 Krl	11	8	42	Gdy tedy przyjdzie, a będzie się modlił na tem miejscu:
1 Kings	1 Krl	11	8	43	Ty wysłuchasz na niebie, na utwierdzeniu mieszkania twego, i uczynisz wszystko, o co cię cudzoziemiec będzie wzywał: aby się nauczyli wszyscy narodowie ziemscy, bać się imienia twego, jako twój lud Izraelski, a żeby doznali, że wzywane jest imię twoje nad tym domem, którym zbudował.
1 Kings	1 Krl	11	8	44	Jeźli wynidzie lud twój na wojnę przeciw nieprzyjaciołom swym, drogą, dokądkolwiek je poślesz, a będą się modlić przeciw drodze miasta, któreś obrał, i ku domowi, którym zbudował imieniowi twemu:
1 Kings	1 Krl	11	8	45	I wysłuchasz na niebie modlitwy ich i prośby ich, a uczynisz sąd ich.
1 Kings	1 Krl	11	8	46	A jeźli zgrzeszą przeciw tobie; (bo niemasz człowieka, któryby nie grzeszył), i rozgniewawszy się podasz je nieprzyjaciołom ich, i będą zabrani w niewolą do ziemie nieprzyjacielskiéj, daleko albo blisko:
1 Kings	1 Krl	11	8	47	A będą czynić pokutę w sercu swem na miejscu niewoli, a nawróciwszy się prosiliby cię w niewoléj swéj, mówiąc: Zgrzeszyliśmy, źleśmy uczynili, niezbożnieśmy się sprawowali:
1 Kings	1 Krl	11	8	48	A nawróciliby się do ciebie ze wszystkiego serca swego i ze wszystkiéj dusze swéj, w ziemi nieprzyjaciół swoich, do któréj więźniami zabrani są, a modliliby się tobie ku drodze ziemi swojéj, którąś dał ojcom ich, i miasta, któreś obrał, i kościoła, którym zbudował imieniowi twemu:
1 Kings	1 Krl	11	8	49	Wysłuchasz na niebie na utwierdzeniu stolice twéj modlitwy ich i prośby ich, a uczynisz sąd ich:
1 Kings	1 Krl	11	8	50	I miłościw będziesz ludowi twemu, który zgrzeszył przeciw tobie, i wszystkim nieprawościom ich, któremi wystąpili przeciw tobie: i dasz miłosierdzie przed tymi, którzy je w niewoli trzymają, że się zmiłują nad nimi.
1 Kings	1 Krl	11	8	51	Bo lud twój jest i dziedzictwo twoje, którycheś wywiódł z ziemie Egipskiéj, z pośrodku pieca żelaznego.
1 Kings	1 Krl	11	8	52	Aby były oczy twoje otwarte na prośbę sługi twego i ludu twego Izraelskiego, i abyś je wysłuchał we wszystkiem, o co cię wzywać będą.
1 Kings	1 Krl	11	8	53	Boś je ty odłączył sobie za dziedzictwo ze wszech narodów ziemskich, jakoś mówił przez Mojżesza, sługę twego, kiedyś wywiódł ojce nasze z Egiptu, Panie Boże.
1 Kings	1 Krl	11	8	54	I stało się, gdy dokonał Salomon, modląc się Panu, wszystkiéj modlitwy i prośby téj, wstał od ołtarza Pańskiego; bo był na obie kolenie poklęknął, a ręce rozciągnął ku niebu.
1 Kings	1 Krl	11	8	55	Stanął tedy i błogosławił wszystkiemu zgromadzeniu Izraelskiemu głosem wielkim, mówiąc:
1 Kings	1 Krl	11	8	56	Błogosławiony Pan, który dał odpoczynienie ludowi swemu Izraelskiemu, według wszystkiego, co powiedział: nie upadło ani jedno słowo ze wszystkiego dobra, które mówił przez Mojżesza, sługę swego.
1 Kings	1 Krl	11	8	57	Niechże Pan, Bóg nasz, będzie z nami, jako był z ojcy naszymi, nie opuszczając nas ani odrzucając.
1 Kings	1 Krl	11	8	58	Ale niech nakłoni serca nasze ku sobie, żebyśmy chodzili we wszystkich drogach jego, a strzegli przykazań jego i Ceremonii jego i sądów, którekolwiek przykazał ojcom naszym.
1 Kings	1 Krl	11	8	59	A te mowy moje, któremim się modlił przed Panem, przybliżą się do Pana, Boga naszego, we dnie i w nocy, żeby czynił sąd słudze swemu i ludowi swemu Izraelskiemu na każdy dzień.
1 Kings	1 Krl	11	8	60	Aby wiedzieli wszyscy narodowie ziemscy, że Pan sam jest Bóg, a niemasz daléj oprócz niego.
1 Kings	1 Krl	11	8	61	Serce téż nasze niech będzie doskonałe z Panem, Bogiem naszym, abyśmy chodzili w wyrokach jego, a strzegli przykazań jego, jako i dnia dzisiejszego.
1 Kings	1 Krl	11	8	62	Król tedy i wszystek Izrael z nim ofiarowali ofiary przed Panem.
1 Kings	1 Krl	11	8	63	I nabił Salomon ofiar zapokojnych, które ofiarował Panu, wołów dwadzieścia i dwa tysiąca, a owiec sto i dwadzieścia tysięcy: i poświęcili kościół Pański król i synowie Izraelowi.
1 Kings	1 Krl	11	8	64	Onegóż dnia poświęcił król środek sieni, która była przed domem Pańskim; bo tam ofiarował całopalenie i ofiarę i tłustość zapokojnych; bo ołtarz miedziany, który był przed Panem, był mniejszy, i nie mogły się na nim zmieścić całopalenia i ofiara i tłustość zapokojnych.
1 Kings	1 Krl	11	8	65	Uczynił tedy Salomon na on czas święto znamienite, i wszystek Izrael z nim, zgromadzenie wielkie od wejścia Emat aż do rzeki Egipskiéj, przed Panem, Bogiem naszym, przez siedm dni, to jest, przez czternaście dni.
1 Kings	1 Krl	11	8	66	A ósmego dnia rozpuścił lud: którzy błogosławiąc królowi, poszli do przybytków swoich, weseląc się, i z ochotnem sercem dla wszystkiego dobra, które uczynił Pan Dawidowi, słudze swemu, i Izraelowi, ludowi swemu.
1 Kings	1 Krl	11	9	1	Istało się, gdy dokończył Salomon budowania domu Pańskiego i wszystkiego, co żądał i chciał uczynić:
1 Kings	1 Krl	11	9	2	Ukazał mu się Pan powtóre, jako mu się był ukazał w Gabaon.
1 Kings	1 Krl	11	9	3	I rzekł Pan do niego: Wysłuchałem modlitwę twoję i prośbę twoję, którąś się modlił przedemną: poświęciłem dom ten, któryś zbudował, abym tam położył imię moje na wieki, i będą tam oczy moje i serce moje po wszystkie dni.
1 Kings	1 Krl	11	9	4	Ty téż, jeźli będziesz chodził przedemną, jako twój ojciec chodził, w prostości serca i w prawości, i uczynisz wszystko, com ci przykazał, i zachowasz prawa moje i sądy moje:
1 Kings	1 Krl	11	9	5	Postawię stolicę królestwa twego nad Izraelem na wieki, jakom mówił Dawidowi, ojcu twemu, mówiąc: Nie będzie odjęty mąż z rodzaju twego z stolice Izraelskiéj.
1 Kings	1 Krl	11	9	6	Ale jeźli odwróceniem odwrócicie się wy i synowie wasi, nie naśladując mię, ani strzegąc przykazań moich i Ceremonii moich, którem wam podał, ale pójdziecie i służyć będziecie bogom cudzym i kłaniać się im:
1 Kings	1 Krl	11	9	7	Zniosę Izraela z ziemie, którąm im dał, i kościół, którym poświęcił imieniowi memu, odrzucę od oblicza mego, i będzie Izrael na przypowieść i baśń wszystkim narodom.
1 Kings	1 Krl	11	9	8	A ten dom będzie na przykład: każdy, który pójdzie przezeń, zdumieje się i zaświszcze i rzecze: Przecz tak uczynił Pan ziemi téj i domowi temu?
1 Kings	1 Krl	11	9	9	I odpowiedzą: Iż opuścili Pana, Boga swego, który wywiódł ojce ich z ziemie Egipskiéj, i poszli za bogi cudzymi i kłaniali się im i służyli im: przeto Pan na nie przywiódł to wszystko złe.
1 Kings	1 Krl	11	9	10	A gdy się skończyło dwadzieścia lat po tem, jako był Salomon zbudował dwa domy, to jest, dom Pański i dom królewski,
1 Kings	1 Krl	11	9	11	(A Hiram, król Tyrski, dodawał Salomonowi drzewa cedrowego i jodłowego i złota wedle wszystkiego, co potrzebował), tedy dał Salomon Hiram dwadzieścia miast w ziemi Galilejskiéj.
1 Kings	1 Krl	11	9	12	I wyjechał Hiram z Tyru, aby oglądał miasta, które mu dał Salomon, i nie podobały mu się.
1 Kings	1 Krl	11	9	13	I rzekł: A więc to są miasta, któreś mi dał, bracie? i przezwał je ziemią Chabub, aż do dnia tego.
1 Kings	1 Krl	11	9	14	Posłał téż Hiram do króla Salomona sto i dwadzieścia talentów złota.
1 Kings	1 Krl	11	9	15	Tać jest summa nakładów, którą dał król Salomon na budowanie domu Pańskiego i domu swego, i Mella i muru Jerozolimskiego i Heser i Mageddo i Gazer.
1 Kings	1 Krl	11	9	16	Pharaon, król Egipski, wyciągnął i wziął Gazer i spalił go ogniem, i Chananejczyka, który mieszkał w mieście, wymordował i dał go za posag córce swéj, żonie Salomonowéj.
1 Kings	1 Krl	11	9	17	A tak zbudował Salomon Gazer i Bethoron niższy,
1 Kings	1 Krl	11	9	18	I Baalath i Palmirę w ziemi pustyniéj.
1 Kings	1 Krl	11	9	19	I wszystkie miasteczka, które do niego należały a nie miały murów, obmurował, i miasta wozów, i miasta jezdnych, i co mu sie kolwiek podobało, żeby budował w Jeruzalem i na Libanie, i we wszystkiéj ziemi władzéj swéj.
1 Kings	1 Krl	11	9	20	Wszystek lud, który był pozostał i z Amorrejczyków i Hethejczyków i Pherezejczyków i Hewejczyków i z Jebuzejczyków, którzy nie są z synów Izraelowych:
1 Kings	1 Krl	11	9	21	Tych syny. którzy byli pozostali w ziemi, to jest, których synowie Izraelowi nie mogli wyniszczyć, uczynił Salomon hołdownikami aż po dzisiejszy dzień.
1 Kings	1 Krl	11	9	22	Lecz z synów Izraelowych nie postanowił Salomon żadnego niewolnikiem, ale byli mężami walecznymi i sługami jego i książety i hetmany i przełożonymi nad wozami i nad końmi.
1 Kings	1 Krl	11	9	23	A było przełożonych nad wszystkiemi robotami Salomonowemi, panów pięćset pięćdziesiąt, którzy mieli lud pod sobą i postanowionym robotom rozkazowali.
1 Kings	1 Krl	11	9	24	A córka Pharaonowa przeniosła się z miasta Dawidowego do domu swego, który jéj Salomon był zbudował: tedy zbudował Mello.
1 Kings	1 Krl	11	9	25	Ofiarował téż Salomon trzykroć na każdy rok całopalenia i zapokojne ofiary na ołtarzu, który był zbudował Panu, i palił wonności przed Panem: i dokonany jest kościół.
1 Kings	1 Krl	11	9	26	Nabudował téż Salomon okrętów w Asyongaber, który jest blisko Ailath, na brzegu morza czerwonego, w ziemi Idumejskiéj.
1 Kings	1 Krl	11	9	27	I posłał Hiram w onych okręciech sługi swe, męże żeglarskie i morza świadome, z sługami Salomonowymi.
1 Kings	1 Krl	11	9	28	Którzy gdy przypłynęli do Ophir, nabrawszy tam złota czterysta i dwadzieścia talentów, przywieźli do króla Salomona.
1 Kings	1 Krl	11	10	1	Lecz i królowa Saba, usłyszawszy sławę o Salomonie w imię Pańskie, przyjechała go doświadczać w gadkach.
1 Kings	1 Krl	11	10	2	A wjechawszy do Jeruzalem z wielkim pocztem i z bogactwy, a wielbłądowie nieśli rzeczy wonne i złota niezmiernie wiele i kamienie drogie, przyszła do króla Salomona i mówiła do niego wszystko, co miała w sercu swojem.
1 Kings	1 Krl	11	10	3	I nauczył jéj Salomon wszystkich słów, które zadała była: nie było mowy, któraby królowi mogła być tajna, ażeby jéj nie odpowiedział.
1 Kings	1 Krl	11	10	4	A widząc królowa Saba wszystkę mądrość Salomonowe i dom, który był zbudował,
1 Kings	1 Krl	11	10	5	I potrawy stołu jego i mieszkania sług i porządki służących i ubiory ich i podczasze i całopalenia, które ofiarował w domu Pańskim, nie stawało jéj więcej ducha.
1 Kings	1 Krl	11	10	6	I rzekła do króla: Prawdziwać mowa jest, którąm słyszała w ziemi mojéj
1 Kings	1 Krl	11	10	7	O mowach twoich i o mądrości twéj: a nie wierzyłam tym, którzy mi powiadali, ażem sama przyjechała i oglądałam oczyma swemi, i doznałam, że mi połowice nie powiadano. Większa jest mądrość twoja i sprawy twoje, niźli sława, którąm słyszała.
1 Kings	1 Krl	11	10	8	Szczęśliwi mężowie twoi, i szczęśliwi słudzy twoi, którzy stoją przed tobą zawsze a słuchają mądrości twojéj.
1 Kings	1 Krl	11	10	9	Niech będzie Pan, Bóg twój, błogosławiony, któremuś się upodobał i posadził cię na stolicy Izraelskiéj, przeto, że Pan umiłował Izraela na wieki, i postanowił cię królem, abyś czynił sąd i sprawiedliwość.
1 Kings	1 Krl	11	10	10	Dała tedy królowi sto i dwadzieścia talentów złota, i rzeczy wonnych bardzo wiele i kamienia drogiego: nie przyszło nigdy potem tak wiele wonnych rzeczy, jako te, które dała królowa Saba królowi Salomonowi.
1 Kings	1 Krl	11	10	11	(Lecz i okręty Hiram, które przynosiły złoto z Ophir, przywiozły z Ophir drzewa thynowego bardzo wiele, i kamienia drogiego.
1 Kings	1 Krl	11	10	12	I poczynił król z drzewa thynowego poręcza do domu Pańskiego, i do domu królewskiego, i arfy i gęśle muzykom: nie przyniesiono takiego drzewa thynowego ani widano aż do dnia dzisiejszego.)
1 Kings	1 Krl	11	10	13	A król Salomon dał królowéj Sabie wszystko, czego chciała i żądała od niego: oprócz tego. co jéj dobrowolnie darował, upominkiem królewskim. Która się wróciła i odjechała do ziemie swéj z sługami swymi.
1 Kings	1 Krl	11	10	14	A była waga złota, które przychodziło Salomonowi na każdy rok, sześćset, sześćdziesiąt i sześć talentów złota,
1 Kings	1 Krl	11	10	15	Oprócz tego, które przynosili mężowie, którzy nad dochodami i nad kupcami byli, i wszyscy stare rzeczy przedawający, i wszyscy królowie Arabscy i książęta ziemie.
1 Kings	1 Krl	11	10	16	Uczynił téż król Salomon dwieście tarczy ze złota najczystszego, sześćset syklów złota dał na blachy tarcze jednéj.
1 Kings	1 Krl	11	10	17	I trzysta puklerzów ze złota doświadczonego: trzysta grzywien złota jeden puklerz okrywało: i zawiesił je król w domu lasu Libanu.
1 Kings	1 Krl	11	10	18	Uczynił téż król Salomon stolicę z słoniowéj kości wielką, i powlókł ją złotem żółtem bardzo.
1 Kings	1 Krl	11	10	19	Która miała sześć stopniów, a wierzch stolice był okrągły z tyłu: a dwie ręce z téj strony i z owéj dzierżące siedzenie, i dwaj lwowie stali przy każdéj ręce,
1 Kings	1 Krl	11	10	20	A dwanaście lewków stojących na sześci stopniach ztąd i z owad: nie uczyniono takiéj roboty we wszystkich królestwach.
1 Kings	1 Krl	11	10	21	Lecz i wyszystkie naczynia, z których pijał król Salomon, były złote, wszystek sprzęt domu lasu Libanu ze złota szczerego: nie było śrebra, i nie miano go w jakiéj cenie za dni Salomonowych;
1 Kings	1 Krl	11	10	22	Bo okręty królewskie przez morze z okrętami Hiram raz we trzy lata chodziły do Tharsys, przynosząc ztamtąd złoto i śrebro i zęby słoniowe i koczkodany i pawie.
1 Kings	1 Krl	11	10	23	A tak uwielmożony jest król Salomon nade wszystkie króle ziemskie bogactwy i mądrością.
1 Kings	1 Krl	11	10	24	I wszystka ziemia pragnęła twarzy Salomonowéj, aby słyszała mądrość jego, którą był Bóg dał w serce jego.
1 Kings	1 Krl	11	10	25	I przynosił mu każdy dary, naczynia śrebrne i złote, szaty i oręża wojenne, rzeczy téż wonne, i konie i muły na każdy rok.
1 Kings	1 Krl	11	10	26	I zebrał Salomon wozy i jezdne: i miał tysiąc i czterysta wozów, a dwanaście tysięcy jezdnych, i rozsadził je po miastach obronnych, i z królem w Jeruzalem.
1 Kings	1 Krl	11	10	27	I sprawił to, że taki dostatek śrebra był w Jeruzalem, jaki i kamienia: a cedrów dodał mnóstwa, jako sykomorów, które po polu rosną.
1 Kings	1 Krl	11	10	28	I wywodzono konie Salomonowi z Egiptu i z Koi; albowiem kupcy królewscy kupowali z Koi, i za pewne pieniądze przywodzili.
1 Kings	1 Krl	11	10	29	A wychodził cug woźników z Egiptu za sześćset syklów śrebra, a koń za sto i pięćdziesiąt. I tym sposobem wszyscy królowie Hethejscy i Syryjscy konie przedawali.
1 Kings	1 Krl	11	11	1	A król Salomon rozmiłował się niewiast cudzego rodu mnogich, i córki Pharaonowéj i Moabitek i Ammonitek i Idumeitek i Sydonitek i Hethejanek,
1 Kings	1 Krl	11	11	2	Z narodów, o których rzekł Pan synom Izraelowym: Nie wnidziecie do nich, ani z nich nie wnidą do waszych; bo pewnie odwrócą serca wasze, że pójdziecie za ich bogami: z temi tedy złączył się Salomon bardzo gorącą miłością.
1 Kings	1 Krl	11	11	3	I miał żon jako królowych siedmset, a nałożnic trzysta, i odwróciły niewiasty serce jego.
1 Kings	1 Krl	11	11	4	A gdy już był stary, skażone jest serce jego przez niewiasty, że się puścił za bogi cudzymi, i nie było serce jego zupełne z Panem, Bogiem jego, jako serce Dawida, ojca jego.
1 Kings	1 Krl	11	11	5	Ale chwalił Salomon Astarthę, boginią Sydońską, i Molocha, bałwana Ammońskiego.
1 Kings	1 Krl	11	11	6	I uczynił Salomon, co się nie podobało przed Panem, i nie wykonał, żeby chodził za Panem, jako Dawid, ojciec jego.
1 Kings	1 Krl	11	11	7	Zbudował tedy Salomon Zbór Chamos, bałwanowi Moab, na górze, która jest przeciw Jeruzalem, i Molochowi, bałwanowi synów Ammon.
1 Kings	1 Krl	11	11	8	I tymże sposobem uczynił wszystkim żonom swym cudzoziemkom, które zapalały kadzidło i ofiarowały bogom swoim.
1 Kings	1 Krl	11	11	9	Przetóż się Pan rozgniewał na Salomona, że się odwróciło serce jego od Pana, Boga Izraelowego, który mu się powtóre ukazał,
1 Kings	1 Krl	11	11	10	I przykazał mu był o tem słowie, aby nie chodził za bogi cudzymi: a nie strzegł, co mu Pan rozkazał,
1 Kings	1 Krl	11	11	11	Rzekł tedy Pan Salomonowi: Ponieważeś to miał u siebie, a nie strzegłeś przymierza mego i przykazań moich, którem ci rozkazał, roz- rywając rozerwę królestwo twoje, a dam je słudze twemu.
1 Kings	1 Krl	11	11	12	Wszakże za dni twoich nie uczynię dla Dawida, ojca twego: z ręki syna twego rozerwę je.
1 Kings	1 Krl	11	11	13	Ani wszystkiego królestwa oderwę, ale pokolenie jedno dam synowi twemu dla Dawida, sługi mego, i Jeruzalem, którem obrał.
1 Kings	1 Krl	11	11	14	I wzbudził Pan przeciwnika Salomonowi Adad Idumejczyka, z narodu królewskiego, który był w Edom.
1 Kings	1 Krl	11	11	15	Bo gdy był Dawid w Idumejéj, a Joab hetman wojska jechał był sprawować pogrzeb tym, którzy byli zabici, i pobił wszystkę mężczyznę w Idumejéj;
1 Kings	1 Krl	11	11	16	(Sześć bowiem miesięcy mieszkał tam Joab i wszystek Izrael, aż wytracił wszystkę mężczyznę w Idumejéj,)
1 Kings	1 Krl	11	11	17	Uciekł Adad sam i mężowie Idumejczykowie z służebników ojca jego z nim, aby wszedł do Egiptu: a Adad był chłopiec mały.
1 Kings	1 Krl	11	11	18	A wybrawszy się z Madyan, przyszli do Pharan i wzięli z sobą mężów z Pharan i weszli do Egiptu do Pharaona, króla Egipskiego, który dał mu dom i żywność naznaczył, i ziemię poruczył.
1 Kings	1 Krl	11	11	19	I nalazł Adad łaskę przed Pharaonem bardzo, tak iż mu dał za żonę siostrę żony swéj rodzoną Taplmes królowéj.
1 Kings	1 Krl	11	11	20	I urodziła mu siostra Taphnes Genubath syna, i wychowała go Taphnes w domu Pharaonowym: i mieszkał Genubath u Pharaona z synmi jego.
1 Kings	1 Krl	11	11	21	A gdy usłyszał Adad w Egipcie, iż zasnął Dawid z ojcy swymi, a iż umarł Joab, hetman rycerstwa, rzekł Pharaonowi: Puść mię, że pójdę do ziemie mojéj.
1 Kings	1 Krl	11	11	22	I rzekł mu Pharao: Czegóż ci niedostawa u mnie, że chcesz iść do ziemie twojéj? A on odpowiedział: Niczego; ale proszę cię, abyś mię puścił.
1 Kings	1 Krl	11	11	23	Pobudził téż nań Bóg przeciwnika Razona, syna Eliada, który był uciekł od Aderezera, króla Soba, pana swego:
1 Kings	1 Krl	11	11	24	I zebrał przeciw jemu męże, i stał się książęciem nad zbójcami, gdy je mordował Dawid: i poszli do Damaszku i mieszkali tam i uczynili go królem w Damaszku.
1 Kings	1 Krl	11	11	25	I był przeciwnikiem Izraelowi po wszystkie dni Salomonowe: i to jest złe Adad i nienawiść przeciw Izraelowi, a królował w Syryi.
1 Kings	1 Krl	11	11	26	Jeroboam téż, syn Nabat, Ephratejczyk z Sareda, sługa Salomonów, którego matka była imieniem Sarwa, niewiasta wdowa, podniósł rękę przeciw królowi,
1 Kings	1 Krl	11	11	27	A ta jest przyczyna powstania przeciw jemu, iż Salomon zbudował Mello i wyrównał przepaść miasta Dawida, ojca swego.
1 Kings	1 Krl	11	11	28	A Jeroboam był mąż mocny i możny: a widząc Salomon, że młodzieniec był dowcipny i sprawny, uczynił go był przełożonym nad pobory wszystkiego domu Józeph,
1 Kings	1 Krl	11	11	29	Stało się tedy onego czasu, że Jeroboam wyszedł z Jeruzalem, i nalazł go Achias, Sylonitczyk prorok na drodze odziany płaszczem nowym: a było ich tylko dwaj na polu.
1 Kings	1 Krl	11	11	30	A wziąwszy Achias płaszcz swój nowy, którym był odziany, rozdarł na dwanaście sztuk,
1 Kings	1 Krl	11	11	31	I rzekł do Jeroboama: Weźmij sobie dziesięć sztuk; bo to mówi Pan, Bóg Izraelów: Oto ja rozedrę królestwo z ręki Salomonowéj, a dam tobie dziesięcioro pokolenia.
1 Kings	1 Krl	11	11	32	Lecz jedno pokolenie zostanie mu dla sługi mego Dawida, i dla Jeruzalem miasta, którem obrał ze wszech pokoleni Izraelskich.
1 Kings	1 Krl	11	11	33	Przeto, że mię opuścił i chwalił Astarthę, boginią Sydońską, i Chamos, boga Moab, i Molocha, boga synów Ammon: a nie chodził drogami mojemi, żeby czynił sprawiedliwość przedemną i przykazania moje i sądy, jako Dawid, ojciec jego.
1 Kings	1 Krl	11	11	34	Ani odejmę wszystkiego królestwa z ręki jego, ale go zostawię książęciem po wszystkie dni żywota jego dla Dawida, sługi mego, któregom obrał, który strzegł mandatów moich i przykazań moich.
1 Kings	1 Krl	11	11	35	A wezmę królestwo z ręki syna jego, a dam tobie dziesięć pokolenia.
1 Kings	1 Krl	11	11	36	A synowi jego dam jedno pokolenie, aby została świeca Dawidowi, słudze memu, po wszystkie dni przedemną w mieście Jeruzalem, którem obrał, aby tam było imię moje.
1 Kings	1 Krl	11	11	37	A ciebie wezmę, i będziesz królował nad wszystkiem, czego żąda dusza twoja, i będziesz królem nad Izraelem.
1 Kings	1 Krl	11	11	38	Jeźli tedy będziesz słuchał wszystkiego, coć przykażę, a będziesz chodził drogami mojemi a będziesz czynił, co prawo jest przedemną, strzegąc mandatów moich i przykazań moich, jako czynił Dawid, sługa mój: będę z tobą i zbuduję tobie dom wierny, jakom zbudował dom Dawidowi, i dam tobie Izraela.
1 Kings	1 Krl	11	11	39	A utrapię nasienie Dawidowe dlatego, wszakże nie po wszystkie dni,
1 Kings	1 Krl	11	11	40	Chciał tedy Salomon zabić Jeroboama: który wstał i uciekł do Egiptu do Sesak, króla Egipskiego, i był w Egipcie aż do śmierci Salomonowéj.
1 Kings	1 Krl	11	11	41	A ostatek słów Salomonowych i wszystko, co czynił, i mądrość jego, oto wszystko jest opisano w księgach słów dni Salomonowych.
1 Kings	1 Krl	11	11	42	A dni, których królował Salomon w Jeruzalem nad wszystkim Izraelem, czterdzieści lat jest.
1 Kings	1 Krl	11	11	43	I zasnął Salomon z ojcy swymi i pogrzebion jest w mieście Dawida, ojca swego, i królował Roboam, syn jego, miasto niego.
1 Kings	1 Krl	11	12	1	I przyjechał Roboam do Sychem; bo się tam był zebrał wszystek Izrael, aby go królem uczynili.
1 Kings	1 Krl	11	12	2	Lecz Jeroboam, syn Nabat, gdy jeszcze był w Egipcie zbiegiem od oblicza króla Salomona, usłyszawszy o śmierci jego, wrócił się z Egiptu,
1 Kings	1 Krl	11	12	3	I posłali a wezwali go. Przyszedł tedy Jeroboam i wszystko zgromadzenie Izraelskie i mówili do Roboam, rzekąc:
1 Kings	1 Krl	11	12	4	Ojciec twój włożył na nas bardzo ciężkie jarzmo: a tak ty teraz ulżyj trochę z rozkazowania ojca twego, bardzo twardego, i z jarzma bardzo ciężkiego, które włożył na nas, a będziemyć służyć.
1 Kings	1 Krl	11	12	5	Który im rzekł: Idźcie aż do trzeciego dnia a wróćcie się do mnie. A gdy odszedł lud,
1 Kings	1 Krl	11	12	6	Wszedł król Roboam w radę z starszymi, którzy stawali przed Salomonem, ojcem jego, póki jeszcze był żyw, i rzekł: Co mi za radę dajecie, żebych odpowiedział ludowi temu?
1 Kings	1 Krl	11	12	7	Którzy mu rzekli: Jeźli dziś posłuszny będziesz ludowi temu i posłużysz i dasz miejsce prośbie ich, a będziesz do nich mówił łagodne słowa: będąć sługami po wszystkie dni.
1 Kings	1 Krl	11	12	8	Który opuścił radę starych, którą mu byli dali, i radził się młodzieńców, którzy z nim wychowani byli, i stawali przed nim.
1 Kings	1 Krl	11	12	9	I rzekł do nich: Co mi za radę dajecie, abych odpowiedział ludowi temu, którzy mi mówili: Ulżyj jarzma, które ojciec twój włożył na nas?
1 Kings	1 Krl	11	12	10	I rzekli mu młodzieńcy, którzy z nim wychowani byli: Tak powiesz ludowi temu, którzy mówili do ciebie, rzekąc: Ojciec twój obciążył jarzmo nasze, a ty pofolguj nam. Tak rzeczesz do nich: Najmniejszy palec mój mięższy jest, niźli grzbiet ojca mego.
1 Kings	1 Krl	11	12	11	A teraz ojciec mój włożył na was jarzmo ciężkie, a ja przyłożę na jarzmo wasze: ojciec mój chlustał was biczmi, a ja was będę chlustał basałykami.
1 Kings	1 Krl	11	12	12	Przyszedł tedy Jeroboam i wszystek lud do Roboama dnia trzeciego, jako im był król powiedział, mówiąc: Wróćcie się do mnie dnia trzeciego.
1 Kings	1 Krl	11	12	13	I odpowiedział król ludowi srogo, opuściwszy radę starszych, którą mu byli dali.
1 Kings	1 Krl	11	12	14	I mówił do nich według rady młodzieńców, rzekąc: Ojciec mój obciążył jarzmo wasze, a ja przyłożę do jarzma waszego: ojciec mój chlustał was biczmi, a ja was chlustać będę basałykami.
1 Kings	1 Krl	11	12	15	I nie pozwolił król ludowi; bo się był Pan odwrócił od niego, aby wzbudził słowo swe, które był rzekł w ręce Achiasza, Sylonitczyka, do Jeroboama, syna Nabat.
1 Kings	1 Krl	11	12	16	Widząc tedy lud, że ich król nie chciał wysłuchać, odpowiedział mu, rzekąc: Cóż my za dział mamy w Dawidzie? albo co za dziedzictwo w synie Isai? Idź do przybytków twoich, Izraelu, teraz patrz domu swego, Dawidzie. I odszedł Izrael do przybytków swoich.
1 Kings	1 Krl	11	12	17	A nad synmi Izraelowymi, którzykolwiek mieszkali w mieściech Juda, królował Roboam.
1 Kings	1 Krl	11	12	18	Posłał tedy król Roboam Adurama, który był nad pobory, i ukamionował go wszystek lud Izraelski, i umarł. A król Roboam co rychléj wsiadł na wóz i uciekł do Jeruzalem.
1 Kings	1 Krl	11	12	19	I odstąpił Izrael od domu Dawidowego aż do dnia dzisiejszego.
1 Kings	1 Krl	11	12	20	I stało się, gdy usłyszał wszystek Izrael, że się wrócił Jeroboam, posłali i przyzwali go zgromadziwszy się i uczynili go królem nad wszystkim Izraelem: ani szedł żaden z domem Dawidowym, oprócz samego pokolenia Juda.
1 Kings	1 Krl	11	12	21	I przyjechał Roboam do Jeruzalem, i zgromadził wszystek dom Judzki i pokolenie Benjaminowe: sto i ośmdziesiąt tysięcy przebranych mężów rycerskich, aby walczyli przeciw domowi Izraelskiemu, a przywrócili królestwo Roboamowi, synowi Salomonowemu.
1 Kings	1 Krl	11	12	22	I stało się słowo Pańskie do Semeja, męża Bożego, rzekąc:
1 Kings	1 Krl	11	12	23	Mów do Roboama, syna Salomonowego, króla Judzkiego, i i do wszego domu Judzkiego i Benjaminowego i do innego ludu, rzekąc:
1 Kings	1 Krl	11	12	24	To mówi Pan: Nie chodźcie, ani walczcie z bracią swą, z synmi Izraelowymi: niech się wróci mąż do domu swego; bo to słowo odemnie i się stało. Usłuchali mowy Pańskiéj i wrócili się z drogi, jako im Pan był przykazał.
1 Kings	1 Krl	11	12	25	A Jeroboam zbudował Sychem na górze Ephraim i mieszkał tam: a wyszedłszy z onąd zbudował Phanuel.
1 Kings	1 Krl	11	12	26	I rzekł Jeroboam w sercu swojem: Teraz się wróci królestwo do domu Dawidowego:
1 Kings	1 Krl	11	12	27	Jeźli będzie chodził ten lud, aby czynił ofiary w domu Pańskim w Jeruzalem : i obróci się serce ludu tego do pana swego Roboama, króla Judzkiego, i zabiją mię i wrócą się do niego.
1 Kings	1 Krl	11	12	28	I wymyśliwszy radę uczynił dwa cielce złote i rzekł im: Nie chodźcie już więcéj do Jeruzalem: Oto bogowie twoi, Izraelu, którzy cię wywiedli z ziemie Egipskiéj.
1 Kings	1 Krl	11	12	29	I postawił jednego w Bethel, a drugiego w Dan.
1 Kings	1 Krl	11	12	30	I stało się to słowo grzechem; bo chodził lud kłaniać się cielcowi aż do Dan.
1 Kings	1 Krl	11	12	31	I poczynił zbory na wyżynach i ofiarowniki z poślednich ludu, którzy nie byli z synów Lewi.
1 Kings	1 Krl	11	12	32	I ustawił dzień uroczysty miesiąca ósmego, piętnastego dnia miesiąca, nakształt święta, które obchodzono w pokoleniu Judy. I wstępując do ołtarza, także uczynił w Bethel, żeby ofiarował cielcom, które był poczynił: i postanowił w Bethel ofiarowniki wyżyn, które był poczynił.
1 Kings	1 Krl	11	12	33	I wstąpił do ołtarza, który był zbudował w Bethel, piętnastego dnia miesiąca ósmego, który był wymyślił z serca swego. I uczynił święto uroczyste synom Izraelowym, i wstąpił do ołtarza, by zapalił kadzidło.
1 Kings	1 Krl	11	13	1	Alić oto mąż Boży przyszedł z Juda w mowie Pańskiéj do Bethel, gdy Jeroboam stał przy ołtarzu i rzucał kadzidło.
1 Kings	1 Krl	11	13	2	I zawołał przeciw ołtarzowi w mowie Pańskiéj, i rzekł: Ołtarzu, ołtarzu, to mówi Pan: Oto się syn narodzi domowi Dawidowemu, imieniem Jozyasz, a będzie na tobie ofiarował ofiarowniki wyżyn, którzy teraz na tobie kadzidło zapalają, i kości człowiecze będzie na tobie palił.
1 Kings	1 Krl	11	13	3	I dał dnia onego znak, mówiąc: Ten będzie znak, który Pan powiedział: Oto się ołtarz rozpadnie, i wysypie się popiół, który jest w nim.
1 Kings	1 Krl	11	13	4	A gdy usłyszał król mowę męża Bożego, którą był zawołał przeciw ołtarzowi w Bethel, ściągnął rękę swą z ołtarza, mówiąc: Poimajcie go. I uschła ręka jego, którą był nań wyciągnął, i nie mógł jéj przyciągnąć do siebie.
1 Kings	1 Krl	11	13	5	Ołtarz się téż rozpadł, i wysypał się popiół z ołtarza według znaku, który był przepowiedział mąż Boży słowem Pańskiem.
1 Kings	1 Krl	11	13	6	I rzekł król do męża Bożego: Proś oblicza Pana, Boga twego, i módl się za mną, aby mi się wróciła ręka moja. I modlił się mąż Boży obliczu Pańskiemu, i wróciła się ręka królewska do niego i stała się, jako pierwéj była.
1 Kings	1 Krl	11	13	7	I rzekł król do męża Bożego: Pójdź zemną do domu na obiad, i dam ci upominki.
1 Kings	1 Krl	11	13	8	Odpowiedział mąż Boży królowi: Byś mi dał połowicę domu twego, nie pójdę z tobą, ani będę jadł chleba, ani pił wody na tem miejscu.
1 Kings	1 Krl	11	13	9	Bo mi tak rozkazano słowem Pana rozkazującego: Nie będziesz jadł, ani będziesz pił wody, ani się wrócisz tą drogą, którąś przyszedł.
1 Kings	1 Krl	11	13	10	Poszedł tedy inszą drogą, a nie wrócił się drogą, którą był przyszedł do Bethel.
1 Kings	1 Krl	11	13	11	A prorok niejaki stary mieszkał w Bethel, do którego przyszli synowie jego i powiedzieli mu wszystkie sprawy, które był uczynił mąż Boży onego dnia w Bethel; i słowa, które mówił do króla, opowiedzieli ojcu swemu.
1 Kings	1 Krl	11	13	12	I rzekł im ojciec ich: Którą drogą poszedł? ukazali mu synowie jego drogę, którą był poszedł mąż Boży, który był przyszedł z Juda.
1 Kings	1 Krl	11	13	13	I rzekł synom swoim: Osiodłajcie mi osła. Którzy gdy osiodłali, wsiadł:
1 Kings	1 Krl	11	13	14	I jechał za mężem Bożym i nalazł go siedzącego pod therebinthem, i rzekł mu: Tyżeś jest mąż Boży, któryś przyszedł z Juda? Odpowiedział on: Jam jest.
1 Kings	1 Krl	11	13	15	I rzekł do niego: Pójdź zemną do domu, żebyś jadł chleb.
1 Kings	1 Krl	11	13	16	Który rzekł: Nie mogę się wrócić, ani iść z tobą, ani będę jadł chleba, ani pił wody na tem miejscu.
1 Kings	1 Krl	11	13	17	Bo mówił do mnie Pan słowem Pańskiem, rzekąc: Nie będziesz jadł tam chleba, ani pił wody, ani się wrócisz drogą, którą pójdziesz.
1 Kings	1 Krl	11	13	18	Który mu rzekł: I jam jest prorok podobny tobie: i Aniół mi mówił słowem Pańskiem, mówiąc: Wróć go z sobą do domu twego, że zje chleba i napije się wody. Zdradził go,
1 Kings	1 Krl	11	13	19	I wrócił z sobą, a tak jadł chleb w domu jego i pił wodę.
1 Kings	1 Krl	11	13	20	A gdy siedzieli u stołu, stało się słowo Pańskie do proroka, który go był wrócił.
1 Kings	1 Krl	11	13	21	I zawołał na męża Bożego, który był przyszedł z Judy, rzekąc: To mówi Pan: Żeś nie był posłuszen ust Pańskich, a nie strzegłeś przykazania, któreć przykazał Pan, Bóg twój:
1 Kings	1 Krl	11	13	22	I wróciłeś się i jadłeś chleb i piłeś wodę na miejscu, na którem ci rozkazał, abyś nie jadł chleba ani pił wody, nie będzie wniesione ciało twoje do grobu ojców twoich.
1 Kings	1 Krl	11	13	23	A gdy się najadł i napił, osiodłał osła swego prorokowi, którego był wrócił.
1 Kings	1 Krl	11	13	24	Który gdy odjechał, potkał go lew na drodze i zabił, i było ciało jego porzucone na drodze: a osieł stał wedle niego, a lew stał przy ciele.
1 Kings	1 Krl	11	13	25	A oto mężowie mimo idąc ujrzeli ciało porzucone na drodze, i lwa stojącego przy ciele: i przyszli i rozgłosili w mieście, w którem on stary prorok mieszkał.
1 Kings	1 Krl	11	13	26	Co gdy usłyszał on prorok, który go był wrócił z drogi, rzekł: Mąż Boży jest, który nie był posłuszny ustom Pańskim, i dał go Pan lwowi, i złamał go i zabił według słowa Pańskiego, które mu mówił.
1 Kings	1 Krl	11	13	27	I rzekł do synów swoich: Osiodłajcie mi osła. Którzy gdy osiodłali.
1 Kings	1 Krl	11	13	28	I on odjechał, nalazł ciało jego porzucone na drodze, a osła i lwa stojącego przy ciele: nie jadł lew ciała, ani obraził osła.
1 Kings	1 Krl	11	13	29	Wziął tedy prorok ciało męża Bożego i włożył je na osła, i wróciwszy się, wniósł do miasta proroka starego, aby go opłakał.
1 Kings	1 Krl	11	13	30	I pochował ciało jego w grobie swym, i płakali go: Ach, ach, bracie mój!
1 Kings	1 Krl	11	13	31	A gdy go opłakali, rzekł do synów swoich: Gdy umrę, pogrzebcie mię w grobie, w którym mąż Boży pogrzebion jest: podle kości jego połóżcie kości moje.
1 Kings	1 Krl	11	13	32	Bo zapewne przyjdzie mowa, którą opowiedział słowem Pańskiem przeciw ołtarzowi, który jest w Bethel, i przeciw wszystkim zborom wyżyn, które są w mieściech Samaryi.
1 Kings	1 Krl	11	13	33	Po tych słowach nie nawrócił się Jeroboam od drogi swéj złościwéj, ale przeciwnym obyczajem naczynił z najpodlejszych ludzi ofiarowników wyżyn: ktokolwiek chciał, napełniał rękę swą i stawał się ofiarownikiem wyżyn.
1 Kings	1 Krl	11	13	34	I dla téj przyczyny zgrzeszył dom Jeroboamów i wywrócon jest i wygładzon z ziemie.
1 Kings	1 Krl	11	14	1	W onym czasie rozniemógł się Abia, syn Jeroboamów.
1 Kings	1 Krl	11	14	2	I rzekł Jeroboam żonie swéj: Wstań a odmień szaty, aby cię nie poznano, żeś żona Jeroboamowa, a idź do Sylo, gdzie jest Achias prorok, który mi powiedział, żem miał królować nad tym ludem.
1 Kings	1 Krl	11	14	3	Weźmij téż w rękę twą dziesięcioro chleba i placek i faskę miodu, a idź do niego; on tobie bowiem oznajmi, co się stanie dziecięciu temu.
1 Kings	1 Krl	11	14	4	Uczyniła żona Jeroboamowa, jako był rzekł: i wstawszy poszła do Sylo i przyszła do domu Achiasowego. Lecz on nie mógł widzieć; bo mu oczy były zaszły od starości.
1 Kings	1 Krl	11	14	5	I rzekł Pan do Achiasa: Oto żona Jeroboamowa wchodzi, aby się ciebie radziła o synie swym, który choruje: to a to będziesz jéj mówił. Gdy tedy ona wchodziła i nie pokazowała się być tą, którą była,
1 Kings	1 Krl	11	14	6	Usłyszał Achias szłapanie nóg jéj wchodzącej we drzwi, i rzekł: Wnidź, żono Jeroboamowa: przecz się inszą czynisz? a jam posłan do ciebie srogi poseł.
1 Kings	1 Krl	11	14	7	Idź a rzecz Jeroboamowi: To mówi Pan, Bóg Izraelów: Iżem cię wywyższył z pośrodku ludu i dałem cię wodzem nad ludem moim Izraelskim:
1 Kings	1 Krl	11	14	8	I rozerwałem królestwo domu Dawidowego i dałem je tobie, a nie byłeś jako sługa mój Dawid, który strzegł przykazania mego i chodził za mną ze wszystkiego serca swego, czyniąc, co się przed oczyma memi podobało:
1 Kings	1 Krl	11	14	9	Aleś czynił złe nade wszystkie, którzy przed tobą byli, i naczyniłeś sobie bogów cudzych i litych, abyś mię ku gniewu pobudził, a mnieś zarzucił w tył sobie:
1 Kings	1 Krl	11	14	10	Przetóż oto ja przywiodę złe na dom Jeroboamów, i wytracę z Jeroboama mokrzącego na ścianę i zamknionego i ostatecznego w Izraelu: i wymiotę ostatki domu Jeroboamowego, jako wymiatają gnój aż do czysta.
1 Kings	1 Krl	11	14	11	Którzy z Jeroboam umrą w mieście, psi ich zjedzą: a którzy umrą na polu, zjedzą je ptacy powietrzni; bo Pan powiedział.
1 Kings	1 Krl	11	14	12	A tak ty wstań, a idź do domu twego: a w samem wejściu nóg twoich w miasto umrze dziecię.
1 Kings	1 Krl	11	14	13	A będzie go płakał wszystek Izrael, i pogrzebie; ten sam bowiem wniesion będzie z Jeroboam do grobu, iż się nad nim nalazła mowa dobra od Pana, Boga Izraelowego, w domu Jeroboam.
1 Kings	1 Krl	11	14	14	Lecz postanowi sobie Pan króla nad Izraelem, który wytraci dom Jeroboamów tego dnia, i tego czasu.
1 Kings	1 Krl	11	14	15	I porazi Pan Bóg Izraela, jako się zwykła chwiać trzcina na wodzie: a wyrwie Izraela z ziemie téj dobréj, którą dał ojcom ich, i wywieje je za rzekę; bo sobie naczynili gajów, aby rozdraźnili Pana.
1 Kings	1 Krl	11	14	16	I wyda Pan Izraela dla grzechów Jeroboamowych, który zgrzeszył, i ku zgrzeszeniu przywiódł Izraela.
1 Kings	1 Krl	11	14	17	Wstała tedy żona Jeroboamowa i poszła i przyszła do Thersa: a gdy wstępowała na próg domu, dziecię umarło.
1 Kings	1 Krl	11	14	18	I pogrzebli je, i płakał go wszystek Izrael według mowy Pańskiéj, którą mówił w ręku sługi swego. Achiasa proroka.
1 Kings	1 Krl	11	14	19	A ostatek słów Jeroboam, jako walczył i jako królował, oto napisano jest w księgach słów dni królów Izraelskich.
1 Kings	1 Krl	11	14	20	A dni, których królował Jeroboam. dwadzieścia i dwa lata są: i zasnął z ojcy swymi: i królował Nadab, syn jego, miasto niego.
1 Kings	1 Krl	11	14	21	Lecz Roboam, syn Salomonów, królował w Judzie. Czterdzieści lat i jedno miał Roboam, gdy począł królować: siedmnaście lat królował w Jeruzalem mieście, które obrał Pan, aby tam położył imię swoje, ze wszech pokoleń Izraelskich. A imię matki jego Naama, Ammonitka.
1 Kings	1 Krl	11	14	22	I uczynił Juda złość przed Panem, i rozgniewali go nad wszystko, co byli uczynili ojcowie ich w grzechach swych, którymi grzeszyli.
1 Kings	1 Krl	11	14	23	Bo i ci nabudowali sobie ołtarzów i bałwanów i gajów na każdym pagórku wysokim i pod każdem drzewem gałęzistem.
1 Kings	1 Krl	11	14	24	Ale i niewieściuchowie byli w ziemi i czynili wszystkie obrzydłości pogan ów, które starł Pan przed obliczem synów Izraelowych.
1 Kings	1 Krl	11	14	25	Piątego roku królestwa Roboam przyciągnął Sesak, król Egipski, do Jeruzalem.
1 Kings	1 Krl	11	14	26	I pobrał skarby domu Pańskiego i skarby królewskie, i wszystko rozszarpał: i tarcze złote, które był sprawił Salomon:
1 Kings	1 Krl	11	14	27	Miasto których poczynił król Roboam tarcze miedziane i dał je w ręce przełożonym tarczników i tym, którzy na straży byli przede drzwiami domu królewskiego.
1 Kings	1 Krl	11	14	28	A gdy wchodził król do domu Pańskiego, nosili je ci, którzy mieli urząd wprzód chodzenia, a potem odnosili do zbrojownie tarczników.
1 Kings	1 Krl	11	14	29	A ostatek mów Roboamowych i wszystko, co czynił, oto napisano w księgach mów dni królów Juda.
1 Kings	1 Krl	11	14	30	I była wojna między Roboam a Jeroboamem po wszystkie dni.
1 Kings	1 Krl	11	14	31	I zasnął Roboam z ojcy swymi, i pogrzebion jest z nimi w mieście Dawidowem: a imię matki jego Naama Ammonitka: i królował Abiam, syn jego, miasto niego.
1 Kings	1 Krl	11	15	1	Ośmnastego tedy roku królestwa Jeroboama, syna Nabat, królował Abiam nad Juda.
1 Kings	1 Krl	11	15	2	Trzy lata królował w Jeruzalem: imię matki jego Maacha, córka Abessalom.
1 Kings	1 Krl	11	15	3	I chodził we wszystkich grzechach ojca swego, które był uczynił przed nim. ani serce jego było doskonałe z Panem, Bogiem swoim, jako serce Dawida, ojca jego.
1 Kings	1 Krl	11	15	4	Ale dla Dawida dał mu Pan, Bóg jego świecę w Jeruzalem, aby wzbudził syna jego po nim, i utwierdził Jeruzalem:
1 Kings	1 Krl	11	15	5	Przeto że czynił Dawid prawość przed oczyma Pańskiemi, a nie ustępował od wszystkiego, co mu był rozkazał po wszystkie dni żywota swego, wyjąwszy mowę Uryasza Hethejczyka.
1 Kings	1 Krl	11	15	6	Wszakże jednak była wojna między Roboamem a Jeroboamem przez wszystek czas żywota jego.
1 Kings	1 Krl	11	15	7	Ale ostatek mów Abiam, i wszystko, co czynił, zali to nie jest opisano w księgach słów dni królów Juda? I była wojna między Abiam a między Jeroboamem.
1 Kings	1 Krl	11	15	8	I zasnął Abiam z ojcy swymi, i pogrzebli go w mieście Dawidowem: i królował Asa, syn jego, miasto niego.
1 Kings	1 Krl	11	15	9	Roku tedy dwudziestego Jeroboama, króla Izraelskiego, królował Asa, król Juda.
1 Kings	1 Krl	11	15	10	A czterdzieści i jeden rok królował w Jeruzalem: imię matki jego Maacha, córka Abessalom.
1 Kings	1 Krl	11	15	11	I czynił Asa prawość przed oczyma Pańskiemi, jako Dawid, ojciec jego.
1 Kings	1 Krl	11	15	12	I zniósł niewieściuchy z ziemie i wyczyścił wszystkie plugastwa bałwańskie, których byli naczynili ojcowie jego.
1 Kings	1 Krl	11	15	13	Nadto i Maachę, matkę swą, złożył, aby nie była księżną w ofiarach Pryapa i w gaju jego, który była poświęciła: i zburzył jaskinią jego i potłukł bałwana najsprośniejszego i spalił u potoka Cedron.
1 Kings	1 Krl	11	15	14	Ale wyżyn nie zrzucił. Wszakże serce Asa doskonałe było z Panem po wszystkie dni jego.
1 Kings	1 Krl	11	15	15	I wniósł to, co był ojciec jego poświęcił i ślubował do domu Pańskiego, śrebro i złoto i naczynia.
1 Kings	1 Krl	11	15	16	A wojna była między Asą i Baasą, królem Izraelskim po wszystkie dni ich.
1 Kings	1 Krl	11	15	17	Przyciągnął też Baasa, król Izraelski, na Judę, i budował Rama, aby żaden nie mógł wyniść albo wniść z strony Asy, króla Judzkiego.
1 Kings	1 Krl	11	15	18	Wziąwszy tedy Asa wszystko śrebro i złoto, które było zostało w skarbiech domu Pańskiego i w skarbiech domu królewskiego, i dał je w ręce sług swoich: i posłał do Benadad, syna Tabremon, syna Hezyon, króla Syryjskiego, który mieszkał w Damaszku, mówiąc:
1 Kings	1 Krl	11	15	19	Przymierze jest między mną a tobą, i między ojcem moim a ojcem twoim: przetom ci posłał dary, śrebro i złoto: a proszę, abyś przyszedł i zrzucił przymierze, które masz z Baasą, królem Izraelskim, i żeby odciągnął odemnie.
1 Kings	1 Krl	11	15	20	Przyzwoliwszy Benadad królowi Asa, posłał hetmany wojska swego na miasta Izraelskie, i porazili Ahion i Dan i Abel, dom Maacha, i wszystkę Cenneroth, to jest wszystkę ziemię Nephthali.
1 Kings	1 Krl	11	15	21	Co gdy usłyszał Baasa, przestał budować Rama, i wrócił się do Thersa.
1 Kings	1 Krl	11	15	22	A król Asa posłał poselstwo po wszystkiéj ziemi Judzkiej, mówiąc: Żaden niech nie będzie wymówiony: i pobrali kamienie z Rama i drzewa jego, którera budował Baasa, i zbudował z nich król Asa Gabaa Benjamin i Maspha.
1 Kings	1 Krl	11	15	23	A ostatek wszystkich mów Asa i wszystkie męstwa jego i wszystko, co czynił, i miasta, które zbudował, izaliż te nie są napisane w księgach słów dni królów Juda? Wszakże czasu starości swéj chorował na nogi.
1 Kings	1 Krl	11	15	24	I zasnął z ojcy swymi i pogrzebion jest z nimi w mieście Dawida, ojca swego. I królował Jozaphat, syn jego, miasto niego.
1 Kings	1 Krl	11	15	25	A Nadab, syn Jeroboam, królował nad Izraelem roku wtórego Asa, króla Judzkiego: i królował nad Izraelem dwa lata.
1 Kings	1 Krl	11	15	26	I czynił złość przed oczyma Pańskiemi i chodził drogami ojca swego, i w grzechach jego, któremi do grzechu przywiódł Izraela.
1 Kings	1 Krl	11	15	27	Ale Baasa, syn Achiasza, z domu Issachar, był mu na zdradzie, i zabił go w Gebbethon, które jest miasto Philistyńskie; bo Nadab i wszystek Izrael obiegli byli Gebbethon.
1 Kings	1 Krl	11	15	28	Zabił go tedy Baasa roku trzeciego Asa, króla Judzkiego, i królował miasto niego.
1 Kings	1 Krl	11	15	29	A gdy królował, wymordował wszystek dom Jeroboamów: nie zostawił i jednéj dusze z nasienia jego, aż go wygładził według słowa Pańskiego, które mówił w ręce sługi swego Achiasza, Sylonitczyka:
1 Kings	1 Krl	11	15	30	Dla grzechów Jeroboamowych, któremi grzeszył, i któremi był o grzech przyprawił Izraela: i dla przestępstwa, którem był rozdrażnił Pana, Boga Izraelskiego.
1 Kings	1 Krl	11	15	31	A ostatek mów Nadab i wszystko, co czynił, izali to nie jest [0355]napisano w księgach słów dni królów Izraelskich?
1 Kings	1 Krl	11	15	32	I była wojna między Asą i Baasą, królem Izraelskim, po wszystkie dni ich.
1 Kings	1 Krl	11	15	33	Roku trzeciego Asa, króla Judzkiego, królował Baasa, syn Achiów nad wszystkim Izraelem w Thersa dwadzieścia i cztery lata.
1 Kings	1 Krl	11	15	34	I czynił złość przed Panem i chodził w drodze Jeroboamowéj i w grzechach jego, któremi ku grzeszeniu przywiódł Izraela.
1 Kings	1 Krl	11	16	1	I stała się mowa Pańska do Jehu, syna Hanani, przeciw Baasa, mówiąc:
1 Kings	1 Krl	11	16	2	Dlatego iżem cię wyniósł z prochu i postanowiłem cię książęciem nad ludem moim Izraelskim, a tyś chodził drogą Jeroboamową i wprawiłeś w grzech lud mój Izraelski, abyś mię rozdrażnił w grzechach ich:
1 Kings	1 Krl	11	16	3	Oto ja pożnę poślednie Baasa i poślednie domu jego: a uczynię dom twój jako dom Jeroboam, syna Nabatowego.
1 Kings	1 Krl	11	16	4	Kto umrze z Baasa w mieście, psi go zjedzą: a kto umrze z niego na polu, zjedzą go ptacy powietrzni.
1 Kings	1 Krl	11	16	5	A ostatek mów Baasa i cokolwiek czynił i wojny jego, izali nie napisano jest w księgach słów dni królów Izraelskich?
1 Kings	1 Krl	11	16	6	Zasnął tedy Baasa z ojcy swymi, i pogrzebion jest w Thersa: i królował Ela, syn jego, miasto niego.
1 Kings	1 Krl	11	16	7	A gdy w ręce Jehu, syna Hanani, proroka stało się słowo Pańskie przeciw Baasa i przeciw domowi jego i przeciw wszemu złemu, które był uczynił przed Panem, żeby go rozdraźnił spiawami rąk swoich, aby się stał jako dom Jeroboamów: dla téj przyczyny zabił go, to jest, Jehu, syna Hanani, proroka.
1 Kings	1 Krl	11	16	8	Roku dwudziestego szóstego Asa, króla Judzkiego, królował Ela, syn Baasa, nad Izraelem w Thersa dwa lata.
1 Kings	1 Krl	11	16	9	I podniósł wojnę przeciw niemu sługa jego Zambry, hetman nad połowicą jezdnych: a Ela był w Thersa pijąc, i pijany w domu Arsa, starosty Thersa.
1 Kings	1 Krl	11	16	10	Wpadłszy tedy Zambry, uderzył i zamordował go, roku dwudziestego siódmego Asa, króla Judzkiego, i królował miasto niego.
1 Kings	1 Krl	11	16	11	A gdy królestwo otrzymał i usiadł na stolicy jego, wybił wszystek dom Baasa, (i nie zostawił z niego mokrzącego na ścianę) i powinne i przyjacioły jego.
1 Kings	1 Krl	11	16	12	I wygładził Zambry wszystek dom Baasa według słowa Pańskiego, które był mówił do Baasa w ręce Jehu proroka.
1 Kings	1 Krl	11	16	13	Dla wszystkich grzechów Baasa i grzechów Ela, syna jego, którzy grzeszyli i o grzech przyprawili Izraela, pobudzając Pana, Boga Izraelowego, nikczemnościami swemi.
1 Kings	1 Krl	11	16	14	A ostatek mów Ela i wszystko, co czynił, izali to nie jest napisano w księgach słów dni królów Izraelskich?
1 Kings	1 Krl	11	16	15	Roku dwudziestego siódmego Asa, króla Judzkiego, królował Zambry siedm dni w Thersa: a wojsko było obiegło Gebbethon, miasto Philistyńskie.
1 Kings	1 Krl	11	16	16	A gdy się dowiedziało, że Zambry wojnę podniósł i zabił króla, uczynił sobie wszystek Izrael królem Amry, który był hetmanem wojska nad Izraelem onego dnia w obozie.
1 Kings	1 Krl	11	16	17	Odciągnął tedy Amry i wszystek Izrael z nim od Gebbethon i obiegli Thersa.
1 Kings	1 Krl	11	16	18	A widząc Zambry, że miało być dobyte miasto, wszedł do pałacu i spalił się z domem królewskim i umarł.
1 Kings	1 Krl	11	16	19	W grzechach swoich, któremi grzeszył, czyniąc złość przed Panem, i chodząc w drodze Jeroboam, i w grzechu jego, którym o grzech przyprawił Izraela.
1 Kings	1 Krl	11	16	20	A ostatek mów Zambrego, i zdrad jego, i okrucieństwa, izali to nie jest opisano w księgach słów dni królów Izraelskich?
1 Kings	1 Krl	11	16	21	Rozerwał się tedy lud Izraelski na dwie części: połowica ludu szła za Thebni, synem Gineth, żeby go postanowiła królem: a połowica za Amry.
1 Kings	1 Krl	11	16	22	I przemógł lud. który był za Amrym, nad ludem, który szedł za Thebni, synem Gineth: i umarł Thebni, a królował Amry.
1 Kings	1 Krl	11	16	23	Roku trzydziestego pierwszego Asy, króla Judzkiego, królował Amry nad Izraelem dwanaście lat: w Thersie królował sześć lat.
1 Kings	1 Krl	11	16	24	I kupił górę Samaryi u Semera za dwa talenty śrebra: i zbudował ją i nazwał imię miasta, które zbudował, po imieniu Semera, pana góry, Samaryą.
1 Kings	1 Krl	11	16	25	A Amry złość czynił przed oczyma Pańskiemi i sprawował się niecnotliwie nad wszystkie, którzy przed nim byli.
1 Kings	1 Krl	11	16	26	I chodził we wszystkich drogach Jeroboama, syna Nabat, i w grzechach jego, któremi w grzech wprawił Izraela: aby draźnił Pana, Boga Izraelowego, w nikczemnościach swych.
1 Kings	1 Krl	11	16	27	A ostatek mów Amrego i wojny jego, które czynił, izali to nie jest opisano w księgach słów dni królów Izraelskich?
1 Kings	1 Krl	11	16	28	I zasnął Amry z ojcy swymi, i pogrzebion jest w Samaryi: i królował Achab, syn jego, miasto niego. A Achab, syn Amry, królował nad Izraelem roku trzydziestego ósmego Asa, króla Judzkiego.
1 Kings	1 Krl	11	16	29	I królował Achab, syn Amry, nad Izraelem w Samaryi dwadzieścia i dwa lata.
1 Kings	1 Krl	11	16	30	I czynił Achab, syn Amry, złość przed oczyma Paiiskiemi nade wszystkie, którzy przed nim byli.
1 Kings	1 Krl	11	16	31	I nie dosyć mu było, że chodził w grzechach Jeroboam, syna Nabat: nad to pojął żonę Jezabel, córkę Ethbaal, króla Sydońskiego. I szedł i służył Baalowi i kłaniał się mu.
1 Kings	1 Krl	11	16	32	I postawił ołtarz Baalowi we zborze Baalowym, który był zbudował w Samaryi,
1 Kings	1 Krl	11	16	33	I nasadził gaj: i przyczynił Achab w uczynku swym draźniąc Pana, Boga Izraelowego, nade wszystkie króle Izraelskie, którzy przed nim byli.
1 Kings	1 Krl	11	16	34	Za czasów jego Hiel z Bethela zbudował Jerycho: na Abiram, pierworodnym swym, założył je, a na Segubie, ostatnim swym, postawił bramy jego: według słowa Pańskiego, które powiedział w ręce Jozue, syna Nun.
1 Kings	1 Krl	11	17	1	I rzekł Eliasz Tesbitczyk z obywatelów Galaad do Achaba: Żywie Pan, Bóg Izraelów, przed którego oblicznością stoję, jeżli będzie przez te lata rosa i deszcz, jedno według słów ust moich.
1 Kings	1 Krl	11	17	2	I stało się słowo Pańskie do niego, mówiąc:
1 Kings	1 Krl	11	17	3	Odejdź ztąd a idź na wschód słońca i skryj się w potoku Karyth, który jest przeciw Jordanowi.
1 Kings	1 Krl	11	17	4	I tam z potoka pić będziesz, a krukom rozkazałem, aby cię tam żywili.
1 Kings	1 Krl	11	17	5	Poszedł tedy i uczynił według słowa Pańskiego: a szedłszy usiadł w potoku Karyth, który jest przeciw Jordanowi.
1 Kings	1 Krl	11	17	6	Krucy téż przynosili mu chleb i mięso po ranu, także chleb i mięso w wieczór, a pił z potoka.
1 Kings	1 Krl	11	17	7	A po dniach wysechł potok; bo nie spadł był deszcz na ziemię.
1 Kings	1 Krl	11	17	8	Stała się tedy mowa Pańska do niego, mówiąc:
1 Kings	1 Krl	11	17	9	Wstań a idź do Sarepta Sydończyków i będziesz tam mieszkał; bom tam rozkazał niewieście wdowie, aby cię żywiła.
1 Kings	1 Krl	11	17	10	Wstał i poszedł do Sarepta. A gdy przyszedł do bramy miejskiéj, ukazała mu się niewiasta wdowa zbierająca drewka, i zawołał jéj i rzekł do niéj: Daj mi trochę wody w naczyniu, że się napiję.
1 Kings	1 Krl	11	17	11	A gdy ona szła, aby przyniosła, zawołał za nią, mówiąc: Przynieś mi, proszę, i skibkę chleba w ręce twojéj.
1 Kings	1 Krl	11	17	12	Która odpowiedziała: Żywie Pan, Bóg twój, żeć nie mam chleba, jedno, jako garść wziąść w się może, mąki w garncu, a troszkę oliwy w bańce: oto zbieram dwa drewna, żebym weszła i uczyniła go sobie i synowi swemu, żebym jadła i pomarła.
1 Kings	1 Krl	11	17	13	Do któréj rzekł Eliasz: Nie bój się, ale idź, a uczyń jakoś rzekła: wszakże mnie pierwéj uczyń z téj trochy mąki podpłomny chleb mały, i przynieś do mnie: a sobie i synowi swemu potem uczynisz.
1 Kings	1 Krl	11	17	14	A to mówi Pan, Bóg Izraelów: Garniec mąki nie ustanie, ani bańki oliwy nie ubędzie aż do dnia, którego Pan da deszcz na ziemię.
1 Kings	1 Krl	11	17	15	Która poszła i uczyniła według słowa Eliaszowego: i jadł on i ona i dom jéj.
1 Kings	1 Krl	11	17	16	I od onego dnia garniec mąki nie ustał, i bańki oliwy nie ubyło według słowa Pańskiego, które był rzekł w ręce Eliasza.
1 Kings	1 Krl	11	17	17	I stało się potem, rozniemógł się syn niewiasty gospodyni, a była niemoc bardzo ciężka, tak że w nim tchu nie zostało.
1 Kings	1 Krl	11	17	18	Rzekła tedy do Eliasza: Co mnie i tobie, mężu Boży? wszedłeś do mnie, aby wspomniane były nieprawości moje, a żebyś zabił syna mego?
1 Kings	1 Krl	11	17	19	I rzekł do niéj Eliasz: Daj mi syna twego. I wziął go z jéj łona, i niósł go na salę, gdzie sam mieszkał, i położył na łóżku swojem.
1 Kings	1 Krl	11	17	20	I wołał do Pana i rzekł: Panie, Boże mój, jeszcześ i wdowę, u któréj się ja jakokolwiek żywię, utrapił, abyś zabił syna jéj?
1 Kings	1 Krl	11	17	21	I rozciągnął się i mierzył się na dziecięciu trzykroć a wołał do Pana i rzekł: Panie, Boże mój, niech się, proszę, wróci dusza dziecięcia tego do wnętrzności jego.
1 Kings	1 Krl	11	17	22	I wysłuchał Pan głos Eliaszów, i wróciła się dusza dziecięcia weń, i ożyło.
1 Kings	1 Krl	11	17	23	I wziął Eliasz dziecię i zniósł je z sale nadół i dał matce jego i rzekł jej: Otóż żywie syn twój.
1 Kings	1 Krl	11	17	24	I rzekła niewiasta do Eliasza: Terazem w tem doznała, żeś ty jest mąż Boży, a słowo Pańskie w uściech twoich jest prawdziwe.
1 Kings	1 Krl	11	18	1	A po wielu dni stało się słowo Pańskie do Eliasza roku trzeciego, mówiąc: Idź a ukaż się Achabowi, że dam deszcz na ziemię.
1 Kings	1 Krl	11	18	2	Szedł tedy Eliasz, aby się ukazał Achabowi, a był głód gwałtowny w Samaryi.
1 Kings	1 Krl	11	18	3	I zawołał Achab Abdyasza. sprawcę domu swego: a Abdyasz bał się Pana bardzo.
1 Kings	1 Krl	11	18	4	Bo gdy Jezabel mordowała proroki Pańskie, on wziął sto proroków i skrył je pięćdziesiąt i pięćdziesiąt w jaskiniach, i żywił je chlebem i wodą.
1 Kings	1 Krl	11	18	5	Rzekł tedy Achab do Abdyasza: Idź w ziemię do wszystkich źródeł wodnych i do wszystkich dolin, jeźli snadź będziem mogli naleść trawę a żywo zachować konie i muły, aby do szczętu bydlęta nie zginęły.
1 Kings	1 Krl	11	18	6	I podzielili sobie krainy, aby je obeszli, Achab szedł jedną drogą, a Abdyasz inną drogą osobno.
1 Kings	1 Krl	11	18	7	A gdy był Abdyasz w drodze, zabieżał mu Eliasz, który, gdy go poznał, padł na oblicze swoje i rzekł: A tyżeś to, panie mój, Eliaszu?
1 Kings	1 Krl	11	18	8	Któremu on odpowiedział: Ja. Idź a powiedz panu twemu: Jest tu Eliasz.
1 Kings	1 Krl	11	18	9	A on rzekł: Cóżem zgrzeszył, że wydajesz mnie sługę twego w ręce Achab, aby mię zabił?
1 Kings	1 Krl	11	18	10	Żywie Pan, Bóg twój, iż niemasz narodu albo królestwa, gdzieby nie posłał pan mój szukając cię: a gdy wszyscy odpowiadali: Niemasz go tu, obwiązał przysięgą każde królestwo i naród dlatego, żeś się nie nalazł.
1 Kings	1 Krl	11	18	11	A ty mi teraz mówisz: Idź a powiedz panu twemu: Jest tu Eliasz.
1 Kings	1 Krl	11	18	12	A gdy ja odejdę od ciebie, Duch Pański zaniesie cię na miejsce, którego ja nie wiem: a wszedłszy powiem Achabowi: a nie nalazłszy cię, zabije mię: a sługa twój boi się Pana od dzieciństwa swego.
1 Kings	1 Krl	11	18	13	Aza nie powiedziano tobie, panu memu, com uczynił, gdy Jezabel mordowała proroki Pańskie, żem skrył z proroków Pańskich sto mężów, pięćdziesiąt i pięćdziesiąt w jaskiniach, i żywiłem je chlebem i wodą?
1 Kings	1 Krl	11	18	14	A ty teraz mówisz: Idź a powiedz panu twemu, że tu jest Eliasz, że mię zabije?
1 Kings	1 Krl	11	18	15	I rzekł Eliasz: Żywie Pan zastępów, przed którego obliczem stoję, że mu się dziś ukażę.
1 Kings	1 Krl	11	18	16	Poszedł tedy Abdyasz przeciwko Achabowi i powiedział mu: i szedł Achab przeciwko Eliaszowi.
1 Kings	1 Krl	11	18	17	I ujrzawszy go rzekł: A tyżeś to, który mięszasz Izraela?
1 Kings	1 Krl	11	18	18	A on rzekł: Nie jam zamięszał Izraela, ale ty i dom ojca twego, którzyście opuścili przykazania Pańskie a poszliście za Baalim.
1 Kings	1 Krl	11	18	19	Wszakże teraz poślij a zbierz do mnie wszystkiego Izraela na górze Karmelu i proroków Baalowych czterysta pięćdziesiąt i proroków gajowych czterysta, którzy jadają z stołu Jezabel.
1 Kings	1 Krl	11	18	20	I posłał Achab do wszystkich synów Izrael i zebrał proroki na górze Karmelu.
1 Kings	1 Krl	11	18	21	A przystąpiwszy Eliasz do wszystkiego ludu, rzekł: Pókiż będziecie chramać na dwie strony? Jeźli Pan jest Bogiem, idźcież za nim: a jeźli Baal, idźcie za nim. I nie odpowiedział mu lud słowa.
1 Kings	1 Krl	11	18	22	I rzekł zaś Eliasz do ludu: Jam został prorok Pański sam: a proroków Baalowych jest czterysta i pięćdziesiąt mężów.
1 Kings	1 Krl	11	18	23	Niech nam dadzą dwu wołów, a oni niech sobie obiorą wołu jednego a zrąbawszy go w sztuki, niech go na drwa włożą, a ognia niech nie podkładają: a ja uczynię wołu drugiego i włożę na drwa, a ognia nie podłożę.
1 Kings	1 Krl	11	18	24	Wzywajcież imion bogów waszych, a ja będę wzywał imienia Pana mego: a Bóg, który wysłucha przez ogień, ten niech będzie Bogiem. Odpowiadając wszystek lud, rzekł: Bardzo dobre podanie.
1 Kings	1 Krl	11	18	25	Rzekł tedy Eliasz prorokom Baalowym: Obierzcież sobie wołu jednego, a uczyńcie pierwéj; bo was więcéj: i wzywajcie imion bogów waszych, a ognia nie podkładajcie.
1 Kings	1 Krl	11	18	26	Którzy wziąwszy wołu, którego im był dał, uczynili i wzywali imienia Baalowego od poranku aż do południa, mówiąc: Baalu, wysłuchaj nas! I nie było głosu, ani ktoby odpowiedział: i skakali przez ołtarz, który byli uczynili.
1 Kings	1 Krl	11	18	27	A gdy już było południe, naśmiewał się z nich Eliasz, mówiąc: Wołajcie głosem większym; bóg bowiem jest, a podobno gada, albo jest w gospodzie, albo na drodze, albo więc śpi, aby się ocucił.
1 Kings	1 Krl	11	18	28	Wołali tedy głosem wielkim i rzezali się według obyczaju swego nożmi i włoczenkami, aż się krwią oblewali.
1 Kings	1 Krl	11	18	29	A gdy minęło południe, a oni jeszcze prorokowali, gdy był przyszedł czas, którego ofiarę zwyczaj jest ofiarować, głosu téż słychać nie było, ani żaden odpowiadał, ani modlących się słuchał:
1 Kings	1 Krl	11	18	30	Rzekł Eliasz wszystkiemu ludowi: Pójdźcież do mnie: A gdy lud przystąpił do niego, naprawił ołtarz Pański, który był zepsowany.
1 Kings	1 Krl	11	18	31	I wziął dwanaście kamieni według liczby pokoleń synów Jakób, do którego stało się słowo Pańskie, mówiąc: Izrael będzie imię twoje.
1 Kings	1 Krl	11	18	32	I zbudował z kamienia ołtarz w imię Pańskie i uczynił rów, jakoby na dwie brózdy około ołtarza.
1 Kings	1 Krl	11	18	33	I ułożył drwa, i po członku zrąbał wołu i włożył na drwa, i rzekł:
1 Kings	1 Krl	11	18	34	Napełnijcie cztery wiadra wodą a wylejcie na całopalenie i na drwa. I zasię rzekł: Powtóre téż to uczyńcie. Którzy gdy powtóre uczynili, rzekł: Jeszcze potrzecie tóż uczyńcie. I uczynili potrzecie.
1 Kings	1 Krl	11	18	35	I płynęły wody około ołtarza, aż przekop rowu był pełen.
1 Kings	1 Krl	11	18	36	A gdy już był czas, żeby było ofiarowane całopalenie, przystąpiwszy Eliasz prorok rzekł: Panie, Boże Abrahamów i Izaaków i Izraelów, pokaż dziś, żeś ty jest Bóg Izraelów, a ja sługa twój, a wedle rozkazania twego uczyniłem te wszystkie słowa.
1 Kings	1 Krl	11	18	37	Wysłuchaj mię, Panie, wysłuchaj mię, żeby poznał ten lud, żeś ty jest Pan Bóg, i tyś zaś nawrócił serce ich.
1 Kings	1 Krl	11	18	38	I spadł ogień Pański i pożarł całopalenie i drwa i kamienie, proch téż i wodę, która była w rowie, liżąc.
1 Kings	1 Krl	11	18	39	Co gdy ujrzał wszystek lud, padł na oblicze swoje i rzekł: Pan on jest Bogiem. Pan on jest Bogiem.
1 Kings	1 Krl	11	18	40	I rzekł do nich Eliasz: Poimajcie proroki Baalowe, a i jeden z nich niech nie ujdzie. Które gdy poimali, zaprowadził je Eliasz do potoka Cyson i pobił je tam.
1 Kings	1 Krl	11	18	41	I rzekł Eliasz do Achaba: Idź, jedz i pij; bo głos wielkiego deszczu jest.
1 Kings	1 Krl	11	18	42	Poszedł Achab jeść i pić, a Eliasz wszedł na wierzch Karmelu, i nachyliwszy się ku ziemi włożył twarz swoją między kolana swoje.
1 Kings	1 Krl	11	18	43	I rzekł do sługi swojego: Wstąp a pojrzyj ku morzu. Który gdy wstąpił i obejrzał, rzekł: Niemasz nic. I zasię rzekł mu: Wracaj się po siedmkroć.
1 Kings	1 Krl	11	18	44	A za siódmym razem: Alić obłoczek mały jako stopa człowieka występował z morza. Który rzekł: Idź, a mów Achabowi: Zaprzągaj wóz twój a ujeżdżaj, aby cię deszcz nie zastał.
1 Kings	1 Krl	11	18	45	A gdy się obracał tam i sam, alić się niebo zaćmiło, i obłoki i wiatr, i stał się deszcz wielki. A tak wsiadłszy Achab, jechał do Jezrabel.
1 Kings	1 Krl	11	18	46	A ręka Pańska stała się nad Eliaszem i biodra przepasawszy bieżał przed Achabem, aż przyszedł do Jezrabel.
1 Kings	1 Krl	11	19	1	A Achab oznajmił Jezabeli wszystko, co był uczynił Eliasz, i jako pozabijał wszystkie proroki mieczem,
1 Kings	1 Krl	11	19	2	I posłała Jezabel posłańca do Eliasza, mówiąc: To mi niech uczynią bogowie i to mi niech przyczynią, jeźli jutro o téj godzinie nie położę dusze twéj, jako duszę jednego z nich.
1 Kings	1 Krl	11	19	3	Ulękł się tedy Eliasz a wstawszy, poszedł, gdzie go kolwiek wola niosła, i przyszedł do Bersabee Juda i zostawił tam sługę swego.
1 Kings	1 Krl	11	19	4	I szedł w puszczą jeden dzień drogi. A gdy przyszedł i siedział pod jednym jałowcem, żądał duszy swéj, aby umarł, i rzekł: Dosyć mam, Panie, weźmij duszę moję; bom nie jest lepszy niż ojcowie moi.
1 Kings	1 Krl	11	19	5	I porzucił się i zasnął w cieniu jałowca, a oto Aniół Pański tknął go i rzekł mu: Wstań, a jedz.
1 Kings	1 Krl	11	19	6	Obejrzał się, a oto u głowy jego podpłomny chleb i naczynie wody: jadł tedy i pił i zasię zasnął.
1 Kings	1 Krl	11	19	7	I wrócił się Aniół Pański powtóre, i tknął go i rzekł mu: Wstań, jedz; bo jeszcze daleką drogę masz.
1 Kings	1 Krl	11	19	8	Który wstawszy jadł i pił i chodził mocą onego jadła czterdzieści dni i czterdzieści nocy aż do góry Bożéj Horeb.
1 Kings	1 Krl	11	19	9	A gdy tam przyszedł, mieszkał w jaskini: a oto mowa Pańska do niego, i rzekł mu: Co tu czynisz, Eliaszu?
1 Kings	1 Krl	11	19	10	A on odpowiedział: Żalem roz żaliłem się o Pana, Boga zastępów, iż opuścili przymierze twoje synowie Izrael: ołtarze twoje zepsowali: proroki twoje mieczem pozabijali, zostałem ja sam, i szukają dusze mojéj, aby ją odjęli.
1 Kings	1 Krl	11	19	11	I rzekł mu: Wynidź, a stań na górze przed Panem: a oto Pan mija, i wiatr wielki i mocny wywracający góry i kruszący skały przed Panem: nie w wietrze Pan, a po wietrze wzruszenie: nie w wzruszeniu Pan.
1 Kings	1 Krl	11	19	12	A po wzruszeniu ogień: nie w ogniu Pan, a po ogniu szum wiatrku cichego.
1 Kings	1 Krl	11	19	13	Co gdy usłyszał Eliasz, zakrył oblicze swe płaszczem, a wyszedłszy stanął we drzwiach jaskinie, a oto głos do niego mówiący: Co tu czynisz, Eliaszu?
1 Kings	1 Krl	11	19	14	A on odpowiedział: Żalem rozżaliłem się o Pana, Boga zastępów, iż opuścili przymierze twoje synowie Izrael: ołtarze twoje zepsowali, proroki twoje mieczem pozabijali: zostałem ja sam, i szukają dusze mojéj, aby ją odjęli.
1 Kings	1 Krl	11	19	15	I rzekł Pan do niego: Idź, a wróć się na drogę twoję przez puszczą do Damaszku: a gdy tam przyjdziesz, pomażesz Hazaela królem nad Syryą.
1 Kings	1 Krl	11	19	16	A Jehu, syna Namsy. pomażesz królem nad Izraelem, a Elizeusza, syna Saphat, który jest z Abelmeule, pomażesz prorokiem miasto ciebie.
1 Kings	1 Krl	11	19	17	I będzie, ktokolwiek ujdzie miecza Hazael, zabije go Jehu: a ktokolwiek ujdzie miecza Jehu, zabije go Elizeusz.
1 Kings	1 Krl	11	19	18	I zostawię sobie w Izraelu siedm tysięcy mężów, których kolana nie kłaniały się przed Baal, i wszystkie usta, które nie chwaliły go, całując ręce.
1 Kings	1 Krl	11	19	19	Poszedłszy tedy zonąd Eliasz, nalazł Elizeusza, syna Saphat, orzącego dwiemanaście jarzm wołów, a on między dwanaścią jarzm wołów orzących jeden był: a gdy przyszedł Eliasz do niego, wrzucił nań swój płaszcz.
1 Kings	1 Krl	11	19	20	Który wnet opuściwszy woły, bieżał za Eliaszem i rzekł: Proszę cię, niech pocałuję ojca mego i matkę moję, a tak pójdę za tobą. I rzekł mu: Idź, a wróć się; bo co było zemnie, uczyniłem ci.
1 Kings	1 Krl	11	19	21	A wróciwszy się od niego, wziął parę wołów i zabił je, a pługiem wołów uwarzył mięso i dał ludowi, i jedli: a wstawszy odszedł i szedł za Eliaszem i służył mu.
1 Kings	1 Krl	11	20	1	A Benadad, król Syryjski zebrał wszystko wojsko swe, i trzydzieści i dwa króle z sobą i konie i wozy: a przyciągnąwszy walczył przeciw Samaryi i obiegł ją.
1 Kings	1 Krl	11	20	2	I wyprawiwszy posły do Achaba, króla Izraelskiego, do miasta,
1 Kings	1 Krl	11	20	3	Rzekł: Tak mówi Benadad: Śrebro twoje i złoto twoje jest moje: a żony twoje i synowie twoi co najlepsi moi są.
1 Kings	1 Krl	11	20	4	I odpowiedział król Izraelski: Według słowa twego, panie mój królu, twojem jest ja i wszystko moje.
1 Kings	1 Krl	11	20	5	I wróciwszy się posłowie, rzekli: To mówi Benadad, który nas posłał do ciebie: Śrebro twoje i złoto twoje, i żony twoje i syny twoje dasz mi.
1 Kings	1 Krl	11	20	6	Jutro tedy téjże godziny poślę sługi moje do ciebie, i wyszperają dom twój i domy sług twoich i wszystko, co się im podoba, wezmą w ręce swoje i pobiorą.
1 Kings	1 Krl	11	20	7	I zezwał król Izraelski wszystkich starszych ziemie i rzekł: Przypatrzcie się a obaczcie, żeć się na nas zasadza; bo posłał do mnie po żony moje i syny, i po śrebro i złoto, i nie odmówiłem.
1 Kings	1 Krl	11	20	8	I rzekli wszyscy starsi i wszystek lud do niego: Nie słuchaj, ani mu zezwalaj.
1 Kings	1 Krl	11	20	9	Odpowiedział tedy posłom Benadadowym: Powiedzcie panu memu królowi: Wszystko, o coś posłał do mnie, sługi twego, z pierwu, uczynię; ale téj rzeczy uczynić nie mogę.
1 Kings	1 Krl	11	20	10	I wróciwszy się posłowie odnieśli mu. Który odesłał i rzekł: To mi niech uczynią bogowie i to niech przyczynią, jeźli zstanie prochu Samaryi garściom wszego ludu, który za mną idzie.
1 Kings	1 Krl	11	20	11	I odpowiadając król Izraelski, rzekł: Powiedzcie mu: Niech się nie chlubi przepasany równie jako odpasany.
1 Kings	1 Krl	11	20	12	I stało się, gdy usłyszał Benadad to słowo, napijał się on i królowie w chłodnikach, i rzekł sługom swoim: Obtoczcie miasto. I obtoczyli je.
1 Kings	1 Krl	11	20	13	A oto jeden prorok przystąpiwszy do Achaba, króla Izraelskiego, rzekł mu: To mówi Pan: Zaiste widziałeś wszystkę tę zgraję zbytnią, oto ja dam ją w rękę twoję dzisiaj, abyś wiedział, żem Ja jest Pan.
1 Kings	1 Krl	11	20	14	I rzekł Achab: Przez kogo? I rzeki mu: To mówi Pan: Przez pacholęta książąt powiatowych. I rzeki: A któż zacznie bitwę? A on rzeki: Ty.
1 Kings	1 Krl	11	20	15	Przeliczył tedy pacholęta książąt powiatowych i nalazł poczet dwieście trzydzieści i dwu: a po nich zliczył lud, wszystkich synów Izraelowych siedm tysięcy.
1 Kings	1 Krl	11	20	16	I wyszli w południe. A Benadad pił, pijany w chłodniku swym, i królów trzydzieści i dwa z nim, którzy mu byli na pomoc przyjechali.
1 Kings	1 Krl	11	20	17	I wyszły pacholęta książąt powiatowych na pierwszem czele. Posłał tedy Benadad, którzy mu powiedzieli, rzekąc: Mężowie wyszli z Samaryi.
1 Kings	1 Krl	11	20	18	A on rzekł: Chociaż o pokój idą, poimajcie je żywo: chociaż, aby się bili, żywo je poimajcie.
1 Kings	1 Krl	11	20	19	Wyszły tedy pacholęta książąt powiatowych, a inne wojsko ciągnęło za nimi.
1 Kings	1 Krl	11	20	20	I poraził każdy męża, który szedł przeciw jemu: i uciekli Syryjczykowie, a Izrael je gonił. Uciekł téż Benadad, król Syryjski, na koniu z jezdnymi swymi.
1 Kings	1 Krl	11	20	21	A król Izraelski wyszedłszy, pobił konie i wozy i poraził Syryjczyki porażką wielką.
1 Kings	1 Krl	11	20	22	(A przyszedłszy prorok do króla Izraelskiego, rzekł mu: Idź, a zmocnij się, a wiedz i obacz, co masz czynić; bo na drugi rok król Syryjski przyciągnie przeciwko tobie.)
1 Kings	1 Krl	11	20	23	A słudzy króla Syryjskiego mówili mu: Bogowie górni są bogowie ich, dlatego nas zwyciężyli: ale lepiéj, że z nimi walczyć będziem w polu, i pożyjemy ich.
1 Kings	1 Krl	11	20	24	Ty tedy uczyń to słowo: Odpraw każdego króla z wojska twego, a postanów hetmany miasto nich.
1 Kings	1 Krl	11	20	25	A napraw poczet żołnierzów, którzy polegli z twoich, i konie według koni pierwszych, i wozy według wozów, któreś przedtem miał: i stoczymy bitwę z nimi w polach i ujrzysz, że ich pożyjemy. Uwierzył radzie ich i uczynił tak.
1 Kings	1 Krl	11	20	26	Gdy tedy rok wyszedł, popisał Benadad Syryjczyki i przyciągnął do Aphek, żeby walczył przeciw Izraelowi.
1 Kings	1 Krl	11	20	27	A synowie Izraelscy popisani są, i nabrawszy żywności ciągnęli naprzeciw, i położyli się obozem przeciwko im, jako dwa małe stadka kóz: a Syryjczykowie napełnili ziemię.
1 Kings	1 Krl	11	20	28	I przyszedłszy jeden mąż Boży, rzekł do króla Izraelskiego: To mówi Pan: Iż mówili Syryjczykowie: Bogiem gór jest Pan, a nie jest Bogiem dolin; dam tę wszystkę zgraję wielką w rękę twoję, a poznacie, żem ja jest Pan.
1 Kings	1 Krl	11	20	29	I szykowali przez siedm dni ci i owi wojska przeciw sobie, a siódmego dnia stoczyli bitwę: i porazili synowie Izraelowi z Syryjczyków sto tysięcy pieszych jednego dnia.
1 Kings	1 Krl	11	20	30	A którzy pozostali, uciekli do Apheka w miasto: i upadł mur na dwadzieścia siedm tysięcy ludzi, którzy byli zostali. A Benadad uciekłszy, wszedł do miasta do komory, która była w komorze.
1 Kings	1 Krl	11	20	31	I rzekli mu słudzy jego: Otośmy słychali, że królowie domu Izraelskiego są miłosierni: a tak włóżmy wory na biodra nasze i powrózki na głowy nasze, a wynidźmy do króla Izraelskiego, owa żywo zostawi dusze nasze.
1 Kings	1 Krl	11	20	32	Opasali worami biodra swe, a powrózki włożyli na głowy swe i przyszli do króla Izraelskiego, i rzekli mu: Sługa twój, Benadad, mówi: Niech żywie, proszę cię, dusza moja. A on rzekł: Jeźli jeszcze żyw? brat mój jest.
1 Kings	1 Krl	11	20	33	Co wzięli mężowie za dobry znak, i prędko uchwycili słowo z ust jego i rzekli: Brat twój Benadad. I rzeki im: Idźcie a przywiedźcie go do mnie. Wyszedł tedy do niego Benadad, i wziął go na swój wóz.
1 Kings	1 Krl	11	20	34	Który rzekł mu: Miasta, które wziął ojciec mój od ojca twego, wrócę: a poczyń sobie rynki w Damaszku, jako poczynił ojciec mój w Samaryi, a ja uczyniwszy przymierze, odjadę od ciebie. Uczynił tedy przymierze i wypuścił go.
1 Kings	1 Krl	11	20	35	Mąż tedy jeden z synów prorockich rzekł do towarzysza swego w mowie Pańskiéj: Uderz mię. A on nie chciał uderzyć.
1 Kings	1 Krl	11	20	36	Któremu rzekł: Żeś nie chciał słuchać głosu Pańskiego, oto odejdziesz odemnie, i zabije cię lew. A gdy trochę odszedł od niego, nalazł go lew i zabił.
1 Kings	1 Krl	11	20	37	Ale i drugiego męża nalazłszy, rzekł mu: Uderz mię. Który go uderzył i ranił.
1 Kings	1 Krl	11	20	38	Poszedł tedy prorok i zabieżał królowi na drodze, i odmienił oblicze i oczy swe posypaniem prochu.
1 Kings	1 Krl	11	20	39	A gdy król przemijał, wołał do króla i rzekł: Sługa twój wyszedł do bitwy wręcz, a gdy uciekł jeden mąż, przywiódł go ktoś do mnie i rzekł: Strzeż męża tego, którego, jeźli się wymknie, dusza twoja będzie za duszę jego, albo talent śrebra odważysz.
1 Kings	1 Krl	11	20	40	A gdym się ja strwożony tam i sam obracał, znagła zniknął. I rzekł król Izraelski do niego: Ten jest sąd twój, któryś sam wydał.
1 Kings	1 Krl	11	20	41	A on wnet otarł proch z oblicza swego, i poznał go król Izraelski, że był z proroków.
1 Kings	1 Krl	11	20	42	Który rzekł do niego: To mówi Pan: Iżeś puścił męża godnego śmierci z ręki twéj, będzie dusza twoja za duszę jego a lud twój za lud jego.
1 Kings	1 Krl	11	20	43	Wrócił się tedy król Izraelski do domu swego, nie chcąc słuchać, z furyą przyjechał do Samaryi.
1 Kings	1 Krl	11	21	1	A po tych słowiech, czasu onego miał winnicę Naboth Jezrahelczyk, który był w Jezrahel, podle pałacu Achab, króla Samaryjskiego.
1 Kings	1 Krl	11	21	2	Mówił tedy Achab do Nabotha, rzekąc: Daj mi winnicę twoję, że sobie uczynię ogród na jarzyny; bo przyległa jest i blisko domu mego, a dam ci za nię winnicę lepszą, albo jeźli rozumiesz, żeć pożyteczniéj, śrebra zapłatę, za którą stoi.
1 Kings	1 Krl	11	21	3	Któremu Naboth odpowiedział: Niech mi będzie miłościw Pan, żebych ci nie dał dziedzictwa ojców moich.
1 Kings	1 Krl	11	21	4	Przyszedł tedy Achab do domu swego, gniewając się i zgrzytając o słowo, które był rzekł do niego Naboth Jezrahelczyk, rzekąc: Nie dam dziedzictwa ojców moich. I porzuciwszy się na łóżku swem, odwrócił twarz swą do ściany i nie jadł chleba.
1 Kings	1 Krl	11	21	5	I weszła do niego Jezabel, żona jego, i rzekła mu: Cóż to jest, zkąd się zasmuciła dusza twoja? a czemu chleba nie jesz?
1 Kings	1 Krl	11	21	6	Który odpowiedział jéj: Mówiłem Nabothowi Jezrahelczykowi i rzekłem mu: Daj mi winnicę twoję, wziąwszy pieniądze: albo jeźlić się podoba, dam ci winnicę lepszą za nię. A on rzekł: Nie dam ci winnice mojéj.
1 Kings	1 Krl	11	21	7	I rzekła do niego Jezabel, żona jego: W wielkiéj powadze jesteś, i czyście sprawujesz królestwo Izraelskie. Wstań a jedz chleb, a bądź dobréj myśli, ja dam tobie winnicę Nabotha Jezrahelczyka.
1 Kings	1 Krl	11	21	8	Napisała tedy list imieniem Achabowem i zapieczętowała sygnetem jego i posłała do starszych i do przednich, którzy byli w mieście jego, i mieszkali z Nabothem.
1 Kings	1 Krl	11	21	9	A listu ta była summa: Zapowiedzcie post, a posadźcie Nabotha między przedniejszymi z ludu,
1 Kings	1 Krl	11	21	10	A naprawcie dwu mężów, synów Belial, przeciw jemu, i fałszywe świadectwo niech mówią: Błogosławił Boga i króla: i wywiedźcie go i ukamionujcie, i tak niechaj umrze.
1 Kings	1 Krl	11	21	11	I uczynili mieszczanie jego starsi i przedni, którzy mieszkali z nim w mieście, jako im rozkazała była Jezabel, i jako było napisano w liście, który była posłała do nich.
1 Kings	1 Krl	11	21	12	Zapowiedzieli post i posadzili Nabotha między przedniejszymi z ludu.
1 Kings	1 Krl	11	21	13	A przywiódłszy dwu mężów synów diabelskich, posadzili je przeciw jemu: a oni prawie jako mężowie diabelscy dali świadectwo przeciw jemu przed ludem: Błogosławił Naboth Boga i króla: przezto wywiedli go z miasta i kamieńmi zabili.
1 Kings	1 Krl	11	21	14	I posłali do Jezabel, mówiąc: Ukamionowan jest Naboth i umarł.
1 Kings	1 Krl	11	21	15	I stało się, gdy usłyszała Jezabel, że ukamionowan Naboth i umarł, rzekła do Achaba: Wstań a posiądź winnicę Nabotha Jezrahelczyka, który nie chciał tobie zezwolić i dać jéj za pieniądze; boć nie żyw Naboth, ale umarł.
1 Kings	1 Krl	11	21	16	Co gdy usłyszał Achab, to jest że Naboth umarł, wstał i zjeżdżał do winnice Naboth Jezrahelczyka, aby ją posiadł.
1 Kings	1 Krl	11	21	17	Stała się tedy mowa Pańska do Eliasza Thesbitczyka, mówiąc:
1 Kings	1 Krl	11	21	18	Wstań a idź przeciw Achabowi, królowi Izraelskiemu, który jest w Samaryi: oto zjeżdża do winnice Nabothowéj, aby ją posiadł.
1 Kings	1 Krl	11	21	19	I będziesz mówił do niego rzekąc: To mówi Pan: Zabiłeś, jeszcze i posiadłeś. A potem przydasz: To mówi Pan: Na tem miejscu, na którem lizali psi krew Nabothowę, będą téż lizać krew twoję.
1 Kings	1 Krl	11	21	20	I rzekł Achab do Eliasza: Azażeś mię nalazł nieprzyjacielem sobie? Który rzekł: Nalazłem, przeto żeś zaprzedany jest, abyś złe czynił przed oczyma Pańskiemi.
1 Kings	1 Krl	11	21	21	Oto ja przywiodę na cię złe, a wyżnę poślednie twoje, i wytracę z Achab mokrzącego na ścianę i zamknionego i ostatniego w Izraelu.
1 Kings	1 Krl	11	21	22	A dom twój dam jako dom Jeroboama, syna Nabat, i jako dom Baasa, syna Achia; boś czynił, abyś mię ku gniewu pobudził, i przywiodłeś do grzechu Izraela.
1 Kings	1 Krl	11	21	23	Lecz i o Jezabel mówił Pan, rzekąc: Psi zjedzą Jezabel na polu Jezrahelskiem.
1 Kings	1 Krl	11	21	24	Jeźli umrze Achab w mieście, psi go zjedzą, a jeźli umrze na polu, zjedzą go ptacy powietrzni.
1 Kings	1 Krl	11	21	25	A tak nie był taki drugi, jako Achab, który był przedany, aby czynił złość przed oczyma Pańskiemi; bo go poduszczała Jezabel, żona jego,
1 Kings	1 Krl	11	21	26	I stał się obrzydłym tak dalece, że chodził za bałwany, których byli naczynili Amorrejczykowie, które wyniszczył Pan przed obliczem synów Izrael.
1 Kings	1 Krl	11	21	27	Gdy tedy usłyszał Achab te mowy, rozdarł szaty swe i okrył włosienicą ciało swe i pościł i spał w worze i chodził zwiesiwszy głowę.
1 Kings	1 Krl	11	21	28	I stała się mowa Pańska do Eliasza Thesbitczyka, mówiąc:
1 Kings	1 Krl	11	21	29	Azaś nie widział upokorzonego Achaba przedemną? Ponieważ tedy ukorzył się dla mnie, nie przywiodę złego za dni jego, ale za dni syna jego przywiodę złe domowi jego.
1 Kings	1 Krl	11	22	1	Minęły tedy trzy lata bez wojny między Syryą a Izraelem.
1 Kings	1 Krl	11	22	2	A trzeciego roku przyjechał Jozaphat, król Judzki do króla Izraelskiego.
1 Kings	1 Krl	11	22	3	(I rzekł król Izraelski do sług swoich: Nie wiecie, że nasz jest Ramoth Galaad a zaniedbywamy wziąć go z ręki króla Syryjskiego?)
1 Kings	1 Krl	11	22	4	I rzekł do Jozaphata: A pojedziesz zemną na wojnę do Ramoth Galaad?
1 Kings	1 Krl	11	22	5	I rzekł Jozaphat do króla Izraelskiego: Jakom ja jest, taki ty: lud mój a lud twój jedno są, a jezdni moi, jezdni twoi. I rzekł Jozaphat do króla Izraelskiego: Proszę cię, spytaj się dzisiaj mowy Pańskiéj.
1 Kings	1 Krl	11	22	6	Zebrał tedy król Izraelski proroki, około czterech set mężów, i rzekł do nich: Mamli iść do Ramoth Galaad na wojnę czyli zaniechać? Którzy odpowiedzieli: Jedź, a da go Pan w ręce królewskie.
1 Kings	1 Krl	11	22	7	I rzekł Jozaphat: Nie masz tu którego proroka Pańskiego, żebyśmy się przezeń pytali?
1 Kings	1 Krl	11	22	8	I rzekł król Izraelski do Jozaphata: Został mąż jeden, przez którego możem się pytać Pana: ale go ja nienawidzę, iż mi nie prorokuje dobre ale złe, Micheasz, syn Jemla. Któremu Jozaphat rzekł: Nie mów tak, królu.
1 Kings	1 Krl	11	22	9	Zawołał tedy król Izraelski trzebieńca jednego i rzekł mu: Rychło przywiedź mi Micheasza, syna Jemla.
1 Kings	1 Krl	11	22	10	A król Izraelski i Jozaphat, król Judzki, siedzieli każdy na stolicy swéj, ubrany w szaty królewskie, na placu podle bramy Samaryjskiéj, a wszyscy prorocy prorokowali przed oczyma ich.
1 Kings	1 Krl	11	22	11	Uczynił téż sobie Sedecyasz, syn Chanaana, rogi żelazne i rzekł: To mówi Pan: Temi przewiewać będziesz Syryą, aż ją wyniszczysz.
1 Kings	1 Krl	11	22	12	I wszyscy prorocy także prokowali, mówiąc: Wyjedź do Ramoth Galaad, a jedź fortunnie, a daje Pan w ręce królewskie.
1 Kings	1 Krl	11	22	13	Posłaniec zasię, który był szedł, aby wezwał Micheasza, rzekł do niego, rzekąc: Oto mowy proroków jednemi usty dobrze królowi tuszą: niechże téż mowa twoja będzie im podobna, a mów dobre rzeczy.
1 Kings	1 Krl	11	22	14	Któremu rzekł Micheasz: Żywie Pan, iż co mi kolwiek rzecze Pan, to mówić będę.
1 Kings	1 Krl	11	22	15	Przyszedł tedy do króla, i rzekł mu król: Micheaszu, mamyli jechać do Ramoth Galaad na wojnę, czyli zaniechać? Któremu on odpowiedział: Wyjedź, a jedź fortunnie, a da je Pan w ręce królewskie.
1 Kings	1 Krl	11	22	16	I rzekł król do niego: Po wtóre i po trzecie poprzysięgam cię, abyś mi nie mówił, jedno co jest prawda, w imię Pańskie.
1 Kings	1 Krl	11	22	17	A on rzekł: Widziałem wszystkiego Izraela rozproszonego po górach jako owce nie mające pasterza. I rzekł Pan: Nie mają ci Pana: niech się każdy wróci do domu swego w pokoju.
1 Kings	1 Krl	11	22	18	(Rzekł tedy król Izraelski do Jozaphata: Azam ci nie powiedział, że mi nie prorokuje dobre, ale zawżdy złe?)
1 Kings	1 Krl	11	22	19	A on przydając rzekł: Przetóż słuchaj mowy Pańskiéj: Widziałem Pana siedzącego na stolicy jego, a wszystko wojsko niebieskie stojące przy nim po prawéj i po lewéj stronie.
1 Kings	1 Krl	11	22	20	I rzekł Pan: Kto zwiedzie Achaba, króla Izraelskiego, że pójdzie i upadnie w Ramoth Galaad? I mówił jeden takie słowa a drugi inaczéj.
1 Kings	1 Krl	11	22	21	A Duch wystąpił i stanął przed Panem i rzekł: Ja go zwiodę. Któremu rzekł Pan: Przez co?
1 Kings	1 Krl	11	22	22	A on rzekł: Pójdę a będę duchem kłamliwym w uściech wszystkich proroków jego. I rzekł Pan: Zwiedziesz i przemożesz: Wynidź a uczyń tak.
1 Kings	1 Krl	11	22	23	Przetóż teraz oto dał Pan ducha kłamstwa w usta wszystkich proroków twoich, którzy tu są, a Pan rzekł złe przeciwko tobie.
1 Kings	1 Krl	11	22	24	I przystąpił Sedecyasz, syn Chanaana, i uderzył Micheasza w policzek i rzekł: Mnież to opuścił duch Pański, a tobie mówił?
1 Kings	1 Krl	11	22	25	I rzekł Micheasz: Ujrzysz onego dnia, kiedy wnidziesz do komory w komorze, abyś się skrył.
1 Kings	1 Krl	11	22	26	I rzekł król Izraelski: Weźmijcie Micheasza, a niech mieszka u Amona, starosty miejskiego i u Joasza, syna Amelech.
1 Kings	1 Krl	11	22	27	A rzeczcie im: To mówi król: Wsadźcie tego męża do ciemnice a żywcie go chlebem utrapienia a wodą ucisku, aż się wrócę w pokoju.
1 Kings	1 Krl	11	22	28	I rzekł Micheasz: Jeźli się wrócisz w pokoju, nie mówił Pan we mnie; i rzekł: Słuchajcie wszyscy ludzie.
1 Kings	1 Krl	11	22	29	Jechał tedy król Izraelski i Jozaphat, król Judzki, do Ramoth Galaad.
1 Kings	1 Krl	11	22	30	Rzekł tedy król Izraelski do Jozaphata: Weźmij zbroję a pójdź w bitwę i oblecz się w szaty swe. Lecz król Izraelski odmienił szaty swe i szedł w bitwę.
1 Kings	1 Krl	11	22	31	A król Syryjski rozkazał był hetmanom nad wozami trzydziestą i dwiema, mówiąc: Nie będziecie walczyć przeciw nikomu mniejszemu i większemu, jedno przeciw samemu królowi Izraelskiemu.
1 Kings	1 Krl	11	22	32	Gdy tedy ujrzeli przełożeni wozów Jozaphata, mniemali, żeby on był król Izraelski, i natarłszy uderzyli na niego: i krzyknął Jozaphat.
1 Kings	1 Krl	11	22	33	I zrozumieli przełożeni wozów, że nie król Izraelski, i dali mu pokój.
1 Kings	1 Krl	11	22	34	Lecz mąż niektóry wyciągnął łuk, na niepewną strzałę puszczając, a z trafunku postrzelił króla Izraelskiego między płuca a między żołądek. A on rzekł woźnicy swemu: Obróć rękę twą a wywieź mię z wojska; bociem ciężko zranion.
1 Kings	1 Krl	11	22	35	Stoczona tedy jest bitwa onego dnia, a król Izraelski stał na wozie swym przeciw Syryjczykom i umarł wieczór, a krew rany ciekła na wóz.
1 Kings	1 Krl	11	22	36	I woźny wołał po wszystkiem wojsku, niźli słońce zaszło, mówiąc: Każdy się niech wróci do miasta i do ziemie swéj.
1 Kings	1 Krl	11	22	37	A król umarł, i przywiezion jest do Samaryi, i pogrzebli króla w Samaryi.
1 Kings	1 Krl	11	22	38	I omyto wóz jego w sadzawce Samaryjskiéj, a psi lizali krew jego, i wodze wymyli, według słowa Pańskiego, które był rzekł.
1 Kings	1 Krl	11	22	39	A ostatek mów Achabowych i wszystko, co czynił, i dom z kości słoniowéj, który zbudował, i wszystkich miast, które pobudował, izali to nie opisano jest w księgach mów dni królów Izraelskich?
1 Kings	1 Krl	11	22	40	Zasnął tedy Achab z ojcy swymi, a Ochozyasz, syn jego, królował miasto niego.
1 Kings	1 Krl	11	22	41	Jozaphat zaś, syn Asa, począł był królować nad Juda czwartego roku Achab a, króla Izraelskiego.
1 Kings	1 Krl	11	22	42	Trzydzieści i pięć lat miał, kiedy królować począł, a dwadzieścia i pięć lat królował w Jeruzalem, imię matki jego Azuba, córka Salad.
1 Kings	1 Krl	11	22	43	I chodził wszystką drogą Asa, ojca swego i nie ustąpił z niéj i czynił, co było prawo przed oczyma Pańskiemi.
1 Kings	1 Krl	11	22	44	Wszakże jednak wyżyn nie odjął; bo jeszcze lud ofiarował i palił kadzidło na wyżynach.
1 Kings	1 Krl	11	22	45	I miał Jozaphat pokój z królem Izraelskim.
1 Kings	1 Krl	11	22	46	A ostatek słów Jozaphat i sprawy jego, które czynił, i wojny, izali to nie jest napisano w księgach słów dni królów Judzkich?
1 Kings	1 Krl	11	22	47	Ale ostatek niewieściuchów którzy byli pozostali za czasu Asa, ojca jego, zniósł z ziemie.
1 Kings	1 Krl	11	22	48	Ani był na ten czas król postanowiony w Edom.
1 Kings	1 Krl	11	22	49	A król Jozaphat uczynił był okręty na morzu, żeby chodziły do Ophir po złoto: a iść nie mogły; bo się rozbiły w Asyongaber.
1 Kings	1 Krl	11	22	50	Tedy mówił Ochozyasz, syn Achabów, do Jozaphata: Niech idą słudzy moi z sługami twoimi w okręciech. I nie chciał Jozaphat.
1 Kings	1 Krl	11	22	51	I zasnął Jozaphat z ojcy swymi, i pogrzebion jest z nimi w mieście Dawida, ojca jego: i królował Joram, syn jego, miasto niego.
1 Kings	1 Krl	11	22	52	A Ochozyasz, syn Achab, począł był królować nad Izraelem w Samary i roku siedmnastego Jozaphata, króla Judzkiego, i królował nad Izraelem dwa lata.
1 Kings	1 Krl	11	22	53	I czynił złość przed oczyma Pańskiemi i chodził drogą ojca swego i matki swéj, i drogą Jeroboama, syna Nabat, który o grzech przyprawił Izraela.
1 Kings	1 Krl	11	22	54	Służył téż Baalowi i kłaniał się mu i rozdrażnił Pana, Boga Izraelowego, według wszystkiego, co uczynił był ojciec jego. Przypisy
2 Kings	2 Krl	12	1	1	A Moab wykroczył potem przeciw Izraelowi, jako umarł Achab.
2 Kings	2 Krl	12	1	2	I spadł Ochozyasz przez kratę z sale swéj, którą miał w Samaryi, i rozniemógł się: i wyprawił posły, mówiąc do nich: Idźcie, poradźcie się Beelzebuba, boga Akkaron, jeźli żyć mogę z téj niemocy mojéj.
2 Kings	2 Krl	12	1	3	A Aniół Pański rzekł do Eliasza Thesbitczyka, mówiąc: Wstań, a idź przeciwko posłom króla Samaryjskiego i będziesz mówił do nich: Azaż niemasz Boga w Izraelu, że się idziecie radzić Beelzebuba, boga Akkaron?
2 Kings	2 Krl	12	1	4	Przetóż tak mówi Pan: Z łóżka, na któreś wstąpił, nie zstąpisz, ale śmiercią umrzesz. I poszedł Eliasz.
2 Kings	2 Krl	12	1	5	I wrócili się posłowie do Ochozyasza, który im rzekł: Czemuście się wrócili?
2 Kings	2 Krl	12	1	6	A oni mu odpowiedzieli: Zabieżał nam mąż i rzekł do nas: Idźcie a wróćcie się do króla, który was posłał, a powiecie mu: To mówi Pan: Izali, że nie było Boga w Izraelu, posyłasz radzić się Beelzebuba, boga Akkaron? Przeto z łóżka, na któreś wystąpił, nie zstąpisz, ale śmiercią umrzesz.
2 Kings	2 Krl	12	1	7	Który im rzekł: Co za osoba i odzienie jest tego męża, który wam zabieżał i mówił te słowa?
2 Kings	2 Krl	12	1	8	A oni odpowiedzieli: Mąż kosmaty i pasem skórzanym na biodrach opasany. Który rzekł: Eliasz Thesbitczyk jest.
2 Kings	2 Krl	12	1	9	I posłał do niego rotmistrza pięćdziesiątnika i pięćdziesiąt, którzy byli pod nim: który poszedł do niego, i siedzącemu na wierzchu góry, rzekł: Człowiecze Boży, król rozkazał, abyś zszedł.
2 Kings	2 Krl	12	1	10	A odpowiadając Eliasz, rzekł pięćdziesiątnikowi: Jeźlim jest człowiek Boży, niech zstąpi ogień z nieba, a niech cię pożre i pięćdziesiąt twoich. Zstąpił tedy ogień z nieba i pożarł go i pięćdziesiąt, którzy z nim byli.
2 Kings	2 Krl	12	1	11	I po wtóre posłał do niego rotmistrza pięćdziesiątnika drugiego i pięćdziesiąt z nim, który rzekł do niego: Człowiecze Boży, tak mówi król: Pośpiesz się, znidź nadół.
2 Kings	2 Krl	12	1	12	Odpowiadając Eliasz rzekł: Jeźlim ja jest człowiek Boży, niech zstąpi ogień z nieba, a niech cię pożre i pięćdziesiąt twoich. Zstąpił tedy ogień z nieba i pożarł go i pięćdziesiąt jego.
2 Kings	2 Krl	12	1	13	Znowu posłał rotmistrza pięćdziesiątnika trzeciego i pięćdziesiąt, którzy z nim byli. Który przyszedłszy poklęknął na kolana przed Eliaszem i prosił go i rzekł: Człowiecze Boży, nie chciéj gardzić duszą moją, i duszami sług twoich, którzy są zemną.
2 Kings	2 Krl	12	1	14	Oto ogień zstąpił z nieba, i pożarł dwu rotmistrzów pięćdziesiątników pierwszych i pięćdziesiąt, którzy z nimi byli: ale teraz proszę, abyś się zmiłował nad duszą moją.
2 Kings	2 Krl	12	1	15	I rzekł Aniół Pański do Eliasza, mówiąc: Idź z nim, nie bój się. A tak wstał, i poszedł z nim do króla,
2 Kings	2 Krl	12	1	16	I rzekł mu: To mówi Pan: Iżeś wysłał posły radzić się Beelzebuba, boga Akkaron, jakoby nie było Boga w Izraelu, od któregobyś się mowy mógł pytać, przeto z łóżka, na któreś wstąpił, nie zstąpisz, ale śmiercią umrzesz.
2 Kings	2 Krl	12	1	17	Umarł tedy według mowy Pańskiéj, którą mówił Eliasz, i królował Joram, brat jego, miasto niego, roku wtórego Jorama, syna Jozaphatowego, króla Judzkiego; nie miał bowiem syna.
2 Kings	2 Krl	12	1	18	A ostatek słów Ochozyaszowych, które czynił, aza te nie są spisane w księgach mów dni królów Izraelskich?
2 Kings	2 Krl	12	2	1	I stało się, gdy Pan chciał podnieść Eliasza z wichrem do nieba, szli Eliasz i Elizeusz z Galgal.
2 Kings	2 Krl	12	2	2	I rzekł Eliasz do Elizeusza: Siedź tu; bo mnie Pan posłał aż do Bethel. Któremu rzekł Elizeusz: Żywie Pan i żywie dusza twoja, że się ciebie nie puszczę. A gdy przyszli do Bethel.
2 Kings	2 Krl	12	2	3	Wyszli synowie proroccy, którzy byli w Bethel, do Elizeusza i rzekli mu: A wieszże, że dziś Pan weźmie pana twego od ciebie? Który odpowiedział: I jać wiem: milczcie.
2 Kings	2 Krl	12	2	4	I rzekł Eliasz do Elizeusza: Siedź tu; bo mię Pan posłał do Jerycha. A on rzekł: Żywie Pan i żywie dusza twoja, że się ciebie nie puszczę. A gdy przyszli do Jerycha,
2 Kings	2 Krl	12	2	5	Przystąpili synowie proroccy, którzy byli w Jerychu, do Elizeusza i rzekli mu: A wiesz, iż Pan dzisiaj weźmie pana twego od ciebie? Rzekł im: I jać wiem: milczcie.
2 Kings	2 Krl	12	2	6	I rzekł mu Eliasz: Siedź tu; bo mię Pan posłał aż do Jordanu. A on rzekł: Żywie Pan i żywie dusza twoja, że się ciebie nie puszczę. A tak szli pospołu obadwaj.
2 Kings	2 Krl	12	2	7	A pięćdziesiąt mężów z synów prorockich szli za nimi, którzy stanęli przeciwko daleko: a oni obaj stali nad Jordanem.
2 Kings	2 Krl	12	2	8	I wziął Eliasz płaszcz swój i zwinął go i uderzył wody, które się rozstąpiły na obie strony, i przeszh obaj po suszy.
2 Kings	2 Krl	12	2	9	A gdy przeszli, Eliasz rzekł do Elizeusza: Żądaj, czego chcesz, abych ci uczynił, pierwej niż będę wzięt od ciebie. I rzekł Elizeusz: Proszę, aby się stał we mnie dwojaki duch twój.
2 Kings	2 Krl	12	2	10	Który odpowiedział: Trudnéjeś rzeczy prosił: wszakże, jeźli mię ujrzysz, gdy będę wzięt od ciebie, stanieć się, o coś żądał: ale jeźli nie ujrzysz, nie stanie.
2 Kings	2 Krl	12	2	11	A gdy szli, a idąc rozmawiali, alić wóz ognisty i konie ogniste rozłączyły obudwu: i wstąpił Eliasz przez wicher do nieba.
2 Kings	2 Krl	12	2	12	A Elizeusz widział i wołał: Ojcze mój, ojcze mój! wozie Izraelów i woźnico jego! I nie widział go więcéj: a ująwszy szaty swe rozdarł je na dwie części.
2 Kings	2 Krl	12	2	13	I podniósł płaszcz Eliaszów, który mu był upadł, a wróciwszy się stanął na brzegu Jordanu.
2 Kings	2 Krl	12	2	14	A płaszczem Eliaszowym, który mu był upadł, uderzył wody, a nie rozstąpiły się; i rzekł: Gdzież jest Bóg Eliaszów i teraz? I uderzył wody, i rozstąpiły się i tam i sam, i przeszedł Elizeusz.
2 Kings	2 Krl	12	2	15	A widząc synowie proroków, którzy byli w Jerychu naprzeciw, rzekli: Odpoczynął duch Eliaszów na Elizeuszu. A wyszedłszy przeciwko niemu, pokłonili się mu twarzą do ziemie.
2 Kings	2 Krl	12	2	16	I rzekli mu: Oto przy sługach twoich jest pięćdziesiąt mężów mocnych, którzy mogą iść i szukać pana twego, by go snadź Duch Pański nie pochwycił i nie porzucił na któréj górze, albo na któréj dolmie. A on rzekł: Nie posyłajcie.
2 Kings	2 Krl	12	2	17	I przymusili go, aż zezwolił, i rzekł: Poślijcież. I posłali piącidziesiąt mężów, którzy gdy szukali przez trzy dni, nie naleźli.
2 Kings	2 Krl	12	2	18	I wrócili się do niego, a on mieszkał w Jerychu, i rzekł im: Azam wam nie mówił: Nie posyłajcie.
2 Kings	2 Krl	12	2	19	Rzekli téż mężowie miasta do Elizeusza: Oto mieszkanie miasta tego jest bardzo dobre, jako ty sam, panie, widzisz: ale wody są bardzo złe i ziemia niepłodna.
2 Kings	2 Krl	12	2	20	A on rzekł: Przynieście mi naczynie nowe, a włóżcie w nie soli. Które gdy przynieśli.
2 Kings	2 Krl	12	2	21	Wyszedłszy do źródła wód, wpuścił w nie soli, i rzekł: To mówi Pan: Uzdrowłem te wody, i nie będzie więcéj w nich śmierci ani niepłodności.
2 Kings	2 Krl	12	2	22	A tak uzdrowione są wody aż do dnia tego, według słowa Elizeuszowego, które mówił.
2 Kings	2 Krl	12	2	23	I szedł zonąd do Eethel: a gdy szedł drogą, dzieci małe wyszły z miasta i naśmiewały się z niego, mówiąc: Wstępuj łysku, wstępuj łysku!
2 Kings	2 Krl	12	2	24	Który gdy się obejrzał, ujrzał je i złorzeczył im w imię Pańskie: i wyszli dwa niedźwiedzie z lasu i rozdrapali z nich czterdzieści i dwoje dzieci.
2 Kings	2 Krl	12	2	25	I poszedł zonąd na górę Karmelu, a ztamtąd wrócił się do Samaryi.
2 Kings	2 Krl	12	3	1	A Joram, syn Achabów, królował nad Izraelem w Samaryi roku ośmnastego Jozaphata, króla Judzkiego: i królował dwanaście lat.
2 Kings	2 Krl	12	3	2	I uczynił złość przed Panem, wszakże nie jako ojciec jego i matka; wyrzucił bowiem słupy Baalowe, które był poczynił ojciec jego.
2 Kings	2 Krl	12	3	3	Wszakóż tkwiał w grzechach Jeroboama, syna Nabatowego, który przywiódł w grzech Izraela, ani ich odstąpił.
2 Kings	2 Krl	12	3	4	A Mesa, król Moab, chował wiele bydła i płacił królowi Izraelskiemu sto tysięcy jagniąt i sto tysięcy baranów z wełną ich.
2 Kings	2 Krl	12	3	5	A gdy umarł Achab, złamał przymierze, które miał z królem Izraelskim.
2 Kings	2 Krl	12	3	6	Wyszedł tedy król Joram dnia onego z Samaryi i popisał wszystkiego Izraela.
2 Kings	2 Krl	12	3	7	I posłał do Jozaphata, króla Judzkiego, mówiąc : Król Moab odstąpił odemnie, pojedź ze mną przeciw jemu na wojnę. Który odpowiedział: Pojadę. Kto mój jest, twój jest: lud mój, lud twój, i konie moje, konie twoje.
2 Kings	2 Krl	12	3	8	I rzekł: Którą drogą pociągniemy? A on odpowiedział: Przez puszczą Idumejską.
2 Kings	2 Krl	12	3	9	Ciągnęli tedy król Izraelski i król Judzki i król Edomski, i krążyli drogą siedmiu dni: a nie było wody dla wojska i dla bydląt, które za nimi szły.
2 Kings	2 Krl	12	3	10	I rzekł król Izraelski: Ach, ach, ach! zgromadził nas Pan trzech królów, aby wydał w ręce Moab.
2 Kings	2 Krl	12	3	11	I rzekł Jozaphat: Jestli tu prorok Pański, żebyśmy prosili Pana przezeń? I odpowiedział jeden z sług króla Izraelskiego: Jest tu Elizeusz, syn Saphat, który nalewał wody na ręce Eliaszowe.
2 Kings	2 Krl	12	3	12	I rzekł Jozaphat: Jest u niego słowo Pańskie. I stąpił do niego król Izraelski i Jozaphat, król Judzki, i król Edom.
2 Kings	2 Krl	12	3	13	I rzekł Elizeusz do króla Izraelskiego: Co mnie i tobie jest? Idź do proroków ojca twego i matki twojéj. I rzekł mu król Izraelski: Czemu Pan zgromadził tych trzech królów, aby je dał w ręce Moabskie?
2 Kings	2 Krl	12	3	14	I rzekł do niego Elizeusz: Żywie Pan zastępów, przed którego oczyma stoję, iż, gdybym się oblicza Jozaphata, króla Judzkiego, nie wstydał, nie dbałbych o cię, anibych się obejrzał.
2 Kings	2 Krl	12	3	15	Lecz teraz przywiedźcie mi gracza. I gdy grał gracz, stała się nad nim ręka Pańska, i rzekł:
2 Kings	2 Krl	12	3	16	To mówi Pan: Poczyńcie łoże potoku tego doły i doły.
2 Kings	2 Krl	12	3	17	Albowiem to mówi Pan: Nie ujrzycie wiatru ani deszczu: a łoże to napełni się wody, i będziecie pić wy i czeladź wasza i bydlęta wasze.
2 Kings	2 Krl	12	3	18	A mało to jeszcze w oczach Pańskich: nadto da téż Moab w ręce wasze.
2 Kings	2 Krl	12	3	19	I zburzycie wszelkie miasto obronne i wszelkie miasto wyborne a wszelkie drzewo pożyteczne porąbiecie i wszystkie źródła wód zatkacie i wszelką rolą wyborną kamieniem okryjecie.
2 Kings	2 Krl	12	3	20	I stało się rano, gdy jest zwyczaj ofiarę sprawować, alić oto wody przychodziły drogą Edomską, i napełniła się ziemia wodami.
2 Kings	2 Krl	12	3	21	A wszyscy Moabitowie usłyszawszy, iż ciągnęli królowie walczyć przeciwko im, zwołali wszystkie pasem rycerskim przepasane po wierzchu i stanęli na granicach.
2 Kings	2 Krl	12	3	22	A wstawszy bardzo rano, i gdy już słońce weszło przeciwko wodom, ujrzeli Moabitowie naprzeciwko wody czerwone jako krew.
2 Kings	2 Krl	12	3	23	I rzekli: Krew miecza jest: stoczyli bitwę przeciw sobie królowie, i pobici są jeden od drugiego: teraz bież do korzyści Moab!
2 Kings	2 Krl	12	3	24	I przyszli do obozu Izraelskiego. A wstawszy Izrael poraził Moab, a oni uciekli przed nimi. Przyszli tedy, którzy byli zwyciężyli, i porazili Moabity.
2 Kings	2 Krl	12	3	25	I miasta zburzyli, i wszelką rolą co lepszą, ciskając każdy kamienie, napełnili: i wszystkie źródła wód zatkali, i wszystkie drzewa pożyteczne wycięli, tak iż tylko mury gliniane zostały: i obtoczone jest miasto od procników i po wielkiéj części zburzone.
2 Kings	2 Krl	12	3	26	Co gdy ujrzał król Moabski, to jest, że nieprzyjaciele przemogli, wziął z sobą siedmset mężów miecza dobywających, aby się przebili do króla Edom: a nie mogli.
2 Kings	2 Krl	12	3	27	I porwawszy syna swego pierworodnego, który miał królować miasto niego, ofiarował całopalenie na murze: i stało się zagniewanie wielkie w Izraelu, i zaraz odciągnęli od niego i wrócili się do ziemie swojéj.
2 Kings	2 Krl	12	4	1	A niewiasta jedna z żon prorockich wołała do Elizeusza, mówiąc: Sługa twój, mąż mój, umarł, a ty wiesz, iż sługa twój był bojący się Pana. A oto przyszedł pożyczalnik, aby wziął dwu synów moich za niewolniki sobie.
2 Kings	2 Krl	12	4	2	Któréj rzekł Elizeusz: Cóż chcesz, żeby eh ci uczynił? Powiedz mi, co masz w domu swoim? A ona odpowiedziała: Nie mam, służebnica twoja, nic w domu moim, jedno trochę oliwy, którąbym się mazała.
2 Kings	2 Krl	12	4	3	Któréj rzekł: Idź, napożyczaj u wszech sąsiad twoich naczynia próżnego nie mało.
2 Kings	2 Krl	12	4	4	A wnidź i zamknij drzwi swoje, gdy będziesz wewnątrz, ty i synowie twoi, naléjże ztamtąd we wszystkie te naczynia, a gdy pełne będą, weźmiesz.
2 Kings	2 Krl	12	4	5	A tak poszła niewiasta i zamknęła drzwi za sobą i za syny swymi: oni podawali naczynia, a ona nalewała.
2 Kings	2 Krl	12	4	6	A gdy już pełne były naczynia, rzekła do syna swego: Przynieś mi jeszcze naczynie. A on odpowiedział: Nie mam. I stanęła oliwa.
2 Kings	2 Krl	12	4	7	I przyszła ona i powiedziała mężowi Bożemu. A on: Idź, pry, przedaj oliwę, a oddaj pożyczalnikowi twemu: a ty i synowie twoi żywcie się ostatkiem.
2 Kings	2 Krl	12	4	8	I przyszedł dzień jeden, i szedł Elizeusz przez Sunam: a była tam niewiasta wielka, która go zatrzymała, aby jadł chleb: a gdy tamtędy często chadzał, wstępował do niéj chleba jeść.
2 Kings	2 Krl	12	4	9	Która rzekła do męża swego: Widzę, że to jest mąż Boży święty, który tędy często przechodzi.
2 Kings	2 Krl	12	4	10	Uczyńmy mu tedy salę małą, a postawmy mu w niéj łóżko i stół i krzesło i świecznik, że, gdy przyjdzie do nas, będzie tam mieszkał.
2 Kings	2 Krl	12	4	11	Przyszedł tedy dzień jeden, i przyszedłszy wstąpił do onéj sale i odpoczywał tam.
2 Kings	2 Krl	12	4	12	I rzekł do Giezy, służebnika swego: Zawołaj téj Sunamitki. Gdy jéj zawołał, a ona stanęła przed nim,
2 Kings	2 Krl	12	4	13	Rzekł do sługi swego: Mów do niéj: Otoś nam pilnie we wszystkiem służyła, cóż chcesz, abym ci uczynił? Maszli jaką potrzebę, a chcesz, abych mówił do króla, albo do hetmana wojska? Która odpowiedziała: W pośrodku ludu mego mieszkam.
2 Kings	2 Krl	12	4	14	I rzekł: Cóż tedy chce, że jéj uczynię? I rzekł Giezy: Nie pytaj; syna bowiem nie ma, a mąż jéj stary jest.
2 Kings	2 Krl	12	4	15	Kazał tedy, aby jéj zawołał. Która gdy zawołana była i stanęła u drzwi.
2 Kings	2 Krl	12	4	16	Rzekł do niéj: O tym czasie i o téjże godzinie, jeźli Bóg da zdrowie, będziesz miała w żywocie syna. A ona odpowiedziała: Nie chciéj, proszę, panie mój, mężu Boży, nie chciéj kłamać służebnicy twojéj.
2 Kings	2 Krl	12	4	17	I poczęła niewiasta i porodziła syna tegoż czasu i godziny, którą powiedział Elizeusz.
2 Kings	2 Krl	12	4	18	I urosło dziecię. A gdy był jeden dzień, i wyszedłszy szło do ojca swego do żeńców,
2 Kings	2 Krl	12	4	19	Rzekło ojcu swemu: Głowa mię boli, głowa mię boli. A on rzekł słudze: Weź a dowiedź go do matki jego.
2 Kings	2 Krl	12	4	20	Który gdy go wziął i przywiódł do matki jego, położyła go na łonie swem aż do południa, i umarł.
2 Kings	2 Krl	12	4	21	I weszła na górę i położyła go na łóżku człeka Bożego i zamknęła drzwi: a wyszedłszy,
2 Kings	2 Krl	12	4	22	Zawołała męża swego, i rzekła: Poślij, proszę cię, zemną jednego z sług i oślicę, że dobieżę aż do człowieka Bożego, i wrócę się.
2 Kings	2 Krl	12	4	23	Który jéj rzekł: Dlaczegóż idziesz do niego? Dziś nie jest nów, ani Sabbath. Ona odpowiedziała: Pójdę.
2 Kings	2 Krl	12	4	24	I osiodłała oślicę i przykazała słudze: Poganiaj a śpiesz się, żebyś mi nie mieszkał w drodze, a czyń to, coć każę.
2 Kings	2 Krl	12	4	25	Jechała tedy i przyjechała do męża Bożego na górę Karmelu. I gdy ją ujrzał mąż Boży zprzeciwia, rzekł do Giezego, sługi swego: Oto Sunamitka ona.
2 Kings	2 Krl	12	4	26	Idź tedy przeciwko niéj a rzecz jéj: Dobrzećli się powodzi, mężowi twemu i synowi twemu? Która odpowiedziała: Dobrze.
2 Kings	2 Krl	12	4	27	A gdy przyszła do męża Bożego na górę, uchwyciła się nóg jego: i przystąpił Giezy, aby ją odwiódł od niego. I rzekł człowiek Boży: Daj jéj pokój; bo dusza jéj w gorzkości jest, a Pan zataił przedemną i nie oznajmił mi.
2 Kings	2 Krl	12	4	28	Która mu rzekła: Azam prosiła syna u pana mego? azam ci nie mówiła: Nie śmiéj się zemnie?
2 Kings	2 Krl	12	4	29	A on rzekł do Giezego: Przepasz biodra twoje, a weźmij laskę moję w rękę twoję, a idź. Jeźli cię człowiek potka, nie pozdrawiaj go: i jeźli cię kto pozdrowi, nie odpowiadaj mu: i położysz laskę moje na oblicze dziecięcia.
2 Kings	2 Krl	12	4	30	A matka dziecięcia rzekła: Żywie Pan, i żywie dusza twoja, nie puszczę się ciebie. Wstał tedy i poszedł za nią.
2 Kings	2 Krl	12	4	31	A Giezy uprzedził je był, i położył był laskę na obliczu dziecięcia, i nie było głosu ani czucia: i wrócił się przeciwko niemu i powiedział mu, rzekąc: Nie wstałoć dziecię.
2 Kings	2 Krl	12	4	32	Wszedł tedy Elizeusz do domu, a ono dziecię umarłe leżało na łóżku jego.
2 Kings	2 Krl	12	4	33	A wszedłszy zamknął drzwi za sobą i za dziecięciem, i modlił się do Pana.
2 Kings	2 Krl	12	4	34	I wstąpił i położył się na dziecięciu i położył usta swe na usta jego i oczy swe na oczy jego i ręce swe na ręce jego, i nachylił się na nie, i zagrzało się ciało dziecięcia.
2 Kings	2 Krl	12	4	35	A on wróciwszy się przechodził się po domu raz i tam i sam: i wstąpił i położył się na niem: i ziewnęło dziecię siedmkroć i oczy otworzyło.
2 Kings	2 Krl	12	4	36	A on zawoławszy Giezego, rzekł mu: Zawołaj téj Sunamitki. Która wezwana, weszła do niego. Który rzekł: Weźmij syna swego.
2 Kings	2 Krl	12	4	37	Przyszła ona i upadła u nóg jego i pokłoniła się do ziemie i wzięła syna swego i wyszła.
2 Kings	2 Krl	12	4	38	A Elizeusz wrócił się do Galgal. A głód był w ziemi, i synowie proroccy mieszkali przed nim. I rzekł jednemu z sług swoich: Przystaw garniec wielki, a uwarz potrawę synom prorockim.
2 Kings	2 Krl	12	4	39	I wyszedł jeden na pole, aby zbierał zioła polne, i nalazł jakoby macicę winną leśną, i nazbierał z niéj kolokwintid polnych i napełnił płaszcz swój, i wróciwszy się nakrajał ich w garniec potrawy; bo nie wiedział, co było.
2 Kings	2 Krl	12	4	40	Nalali tedy towarzyszom, aby jedli. A gdy skosztowali warzy, zawołali mówiąc: Śmierć w garncu, mężu Boży! I nie mogli jeść.
2 Kings	2 Krl	12	4	41	A on: Przynieście, pry, mąki. A gdy przynieśli, wsypał w garniec i rzekł: Nalej gromadzie, aby jedli. I nie było więcéj żadnéj gorzkości w garncu.
2 Kings	2 Krl	12	4	42	A mąż niektóry przyszedł z Baalsalisa, niosąc mężowi Bożemu chleb pierwocin, dwadzieścia chlebów jęczmiennych i zboże nowe w biesadze swojéj. A on rzekł: Daj ludowi, żeby jadł.
2 Kings	2 Krl	12	4	43	I odpowiedział mu sługa jego: A wieleż to jest, abych położył przed sto mężów? Znowu on rzekł: Daj ludowi, żeby jadł; bo to mówi Pan: Będą jeść i zbędzie.
2 Kings	2 Krl	12	4	44	A tak położył przed nie: którzy jedli, i zbyło, według słowa Pańskiego.
2 Kings	2 Krl	12	5	1	Naaman, hetman króla Syryjskiego, był mąż wielki u pana swego i w uczciwości; przezeń bowiem dał Pan wybawienie Syryi: a był mąż mężny i bogaty, ale trędowaty.
2 Kings	2 Krl	12	5	2	A z Syryi wyszli byli łotrzykowie i poimali byli z ziemie Izraelskiéj dzieweczkę maluczką, która była na posłudze żony Naamanowéj.
2 Kings	2 Krl	12	5	3	Która rzekła do pani swojéj: Oby to pan mój był u proroka, który jest w Samaryi! pewnieby go uzdrowił od trądu, który ma.
2 Kings	2 Krl	12	5	4	Wszedł tedy Naaman do pana swego i powiedział mu, rzekąc: Tak a tak mówiła dzieweczka z ziemie Izraelskiéj.
2 Kings	2 Krl	12	5	5	I rzekł mu król Syryjski: Jedźże, a poślę list do króla Izraelskiego. Który gdy jechał i wziął z sobą dziesięć talentów śrebra i sześć tysięcy złotych i dziesięcioro szat odmiennych,
2 Kings	2 Krl	12	5	6	Przyniósł list do króla Izraelskiego, w te słowa: Gdy weźmiesz ten list, wiedz, iżem posłał do ciebie Naamana, sługę mego, abyś go uzdrowił od trądu jego.
2 Kings	2 Krl	12	5	7	A gdy król Izraelski list przeczytał, rozdarł szaty swe i rzekł: Azam ja jest Bóg, żebych mógł zabić i ożywić, iż ten posłał do mnie, abych uzdrowił człowieka od trądu jego? Przypatrzcie się a obaczcie żeć na mię przyczyn szuka.
2 Kings	2 Krl	12	5	8	Co gdy usłyszał Elizeusz, mąż Boży, to jest, że król Izraelski rozdarł szaty swoje, posłał do niego, mówiąc: Przeczżeś rozdarł szaty swe? niech przyjdzie do mnie a niech wie, że jest prorok w Izraelu.
2 Kings	2 Krl	12	5	9	Przyjechał tedy Naaman z końmi i z wozmi i stanął u drzwi domu Elizeuszowego.
2 Kings	2 Krl	12	5	10	I wysłał do niego Elizeusz posłańca, mówiąc: Idź a omyj się siedmkroć w Jordanie, i wróci się zdrowie ciału twemu, i będziesz oczyszczon.
2 Kings	2 Krl	12	5	11	Rozgniewawszy się Naaman odchodził, mówiąc: Mniemałem, że miał wyniść do mnie a stojąc wzywać imienia Pana, Boga swego, i dotknąć ręką swą miejsca trądu a uzdrowić mię.
2 Kings	2 Krl	12	5	12	Aza nie lepsze są Amana i Pharphar, rzeki Damaszku, niźli wszystkie wody Izraelskie, żebych się w nich omył a był oczyszczon? Gdy tedy się obrócił i odjeżdżał gniewając się,
2 Kings	2 Krl	12	5	13	Przystąpili do niego słudzy jego i rzekli mu: Ojcze, chociaćby był wielką rzecz prorok powiedział, zaiste miałbyś był uczynić: jako daleko więcéj, żeć teraz rzekł: Omyj się a będziesz oczyszczon?
2 Kings	2 Krl	12	5	14	Szedł i omył się w Jordanie siedmkroć, według mowy męża Bożego, i naprawiło się ciało jego, jako ciało dziecięcia maluczkiego, i był oczyszczony.
2 Kings	2 Krl	12	5	15	A wróciwszy się do męża Bożego ze wszystkim swym pocztem, przyszedł i stanął przed nim i rzekł: Prawdziwiem doznał, że niemasz innego Boga na wszystkiéj ziemi, jedno tylko w Izraelu. Proszę tedy, abyś wziął błogosławieństwo od sługi twego.
2 Kings	2 Krl	12	5	16	Lecz on odpowiedział: Żywie Pan, przed którym stoję, że nie wezmę. A gdy gwałt czynił, zgoła nie zezwolił.
2 Kings	2 Krl	12	5	17	I rzekł Naaman: Jako chcesz, ale proszę, dozwól mi, słudze twemu, że z ziemie wezmę brzemię na dwu mułów; bo sługa twój nię będzie więcéj czynił całopalenia ani ofiary cudzym bogom, jedno Panu.
2 Kings	2 Krl	12	5	18	A to tylko jest, o co masz prosić Pana za sługą twoim: gdy wnidzie pan mój do zboru Remmon, aby się kłaniał, a gdy się on będzie wspierał na ręce mojéj: jeźli się pokłonię we zborze Remmon, gdy się on pokłoni na onemże miejscu, aby to Pan mnie, słudze twemu, odpuścił.
2 Kings	2 Krl	12	5	19	Który mu rzekł: Idź w pokoju. A tak odjechał od niego, obrawszy czas ziemie.
2 Kings	2 Krl	12	5	20	I rzekł Giezy, sługa męża Bożego: Zfolgował pan mój Naamanowi, temu Syryjczykowi, że nie wziął od niego, co przyniósł: żywie Pan, że pobieżę za nim i wezmę co od niego.
2 Kings	2 Krl	12	5	21	I szedł Giezy za Naamanem, którego gdy on obaczył bieżącego do siebie, skoczył z woza przeciwko niemu, i rzekł: Dobrzeli się wszystko wiedzie?
2 Kings	2 Krl	12	5	22	A on rzekł: Dobrze. Pan mój posłał mię do ciebie, rzekąc: Teraz przyszli do mnie dwaj młodzieńcy z góry Ephraim z synów prorockich: daj im talent śrebra i szaty odmienne dwojakie.
2 Kings	2 Krl	12	5	23	I rzekł Naaman: Lepiéj, że weźmiesz dwa talenty: i przymusił go; i zawiązał dwa talenty śrebra we dwa wory i dwojakie szaty, i wiożył na dwa pachołki swoje, którzy téż nieśli przed nim.
2 Kings	2 Krl	12	5	24	A gdy przyszedł już w wieczór, wziął z ręki ich i schował w donm, a męże odprawił, i poszli.
2 Kings	2 Krl	12	5	25	A sam wszedłszy stanął przed panem swym. I rzekł Elizeusz: Zkąd idziesz, Giezy? A on odpowiedział: Nie chodził nigdzie sługa twój.
2 Kings	2 Krl	12	5	26	A on rzekł: Aza serce moje nie było przytomne, kiedy się wrócił człowiek z woza swego przeciwko tobie? Teraz tedy wziąłeś śrebro i wziąłeś szaty, abyś kupił oliwnice i winnice i owce i woły i sługi i służebnice.
2 Kings	2 Krl	12	5	27	Ale i trąd Naamanów przylgnie do ciebie i do nasienia twego aż na wieki. I wyszedł od niego trędowaty jako śnieg.
2 Kings	2 Krl	12	6	1	I rzekli synowie proroccy do Elizeusza: Oto miejsce, na którem mieszkamy przed tobą, ciasne jest na nas.
2 Kings	2 Krl	12	6	2	Idźmy aż do Jordanu, a niechaj weźmie każdy z lasu po jednem drzewie, że tam sobie zbudujemy miejsce ku mieszkaniu. Który rzekł: Idźcie.
2 Kings	2 Krl	12	6	3	I rzekł jeden z nich: Pójdźże i ty z sługami twymi. Odpowiedział: Ja pójdę.
2 Kings	2 Krl	12	6	4	I poszedł z nimi. A gdy przyszli do Jordanu, rąbali drzewo.
2 Kings	2 Krl	12	6	5	I przydało się, iż gdy jeden rąbał drzewo, spadło żelazo z siekiery w wodę: a on zawołał, i rzekł: Ach, ach, ach, panie mój! i tegom samego był pożyczył.
2 Kings	2 Krl	12	6	6	I rzekł mąż Boży: Gdzie upadło? A on mu miejsce ukazał. Uciął tedy drewno i wpuścił tam, i wspłynęło żelazo.
2 Kings	2 Krl	12	6	7	I rzekł: Weźmijż. Który ściągnął rękę i wziął je.
2 Kings	2 Krl	12	6	8	A król Syryjski walczył przeciw Izraelowi i naradził się z sługami swymi, rzekąc: Na tem a na tem miejscu połóżmy zasadzki.
2 Kings	2 Krl	12	6	9	Posłał tedy mąż Boży do króla Izraelskiego, mówiąc: Strzeż się, abyś nie przeszedł na ono miejsce; bo tam Syryanie są na zasadzce.
2 Kings	2 Krl	12	6	10	Posłał tedy król Izraelski na miejsce, które mu powiedział mąż Boży, i ubieżał je i ostrzegł się tam nie raz ani dwa.
2 Kings	2 Krl	12	6	11	I zatrwożyło się serce króla Syryjskiego o tę rzecz: a zwoławszy sług swoich, rzekł im: Przecz mi nie powiecie, kto zdrajcą moim jest u króla Izraelskiego?
2 Kings	2 Krl	12	6	12	I rzekł jeden z służebników jego: Nie, panie mój królu, ale Elizeusz prorok, który jest w Izraelu, oznajmuje królowi Izraelskiemu wszystkie słowa, którekolwiek mówisz na pokoju twoim.
2 Kings	2 Krl	12	6	13	I rzekł im: Idźcie, a dowiedzcie się, gdzieby był, że poślę a poimam go. I powiedzieli mu, rzekąc: Oto jest w Dothan.
2 Kings	2 Krl	12	6	14	A tak posłał tam konie i wozy i siłę wojska, którzy gdy przyjechali w nocy, obtoczyli miasto.
2 Kings	2 Krl	12	6	15	A wstawszy rano sługa męża Bożego, wyszedłszy, ujrzał wojsko około miasta i konie i wozy, i powiedział mu, rzekąc: Ach, ach, ach, panie mój! co uczyniemy?
2 Kings	2 Krl	12	6	16	A on odpowiedział: Nie bój się; bo więcéj ich jest z nami, niźli z nimi.
2 Kings	2 Krl	12	6	17	A gdy się modlił Elizeusz, mówił: Panie, otwórz oczy tego, że ujrzy. I otworzył Pan oczy służebnika, i ujrzał, a ono góra pełna koni i wozów ognistych około Elizeusza.
2 Kings	2 Krl	12	6	18	A nieprzyjaciele szli ku niemu, a Elizeusz modlił się do Pana, mówiąc: Zaraź, proszę, ten lud ślepotą. I zaraził je Pan, aby nie widzieli, według słowa Elizeuszowego.
2 Kings	2 Krl	12	6	19	I rzekł do nich Elizeusz: Nie tać jest droga, ani to jest miasto. Pójdźcie za mną, a ukażę wam męża, którego szukacie. Wwiódł je tedy do Samaryi.
2 Kings	2 Krl	12	6	20	A gdy weszli do Samaryi, rzekł Elizeusz: Panie, otwórz oczy tych, aby przejrzeli. I otworzył Pan oczy ich i ujrzeli, że byli w pośrodku Samaryi.
2 Kings	2 Krl	12	6	21	I rzekł król Izraelski do Elizeusza, ujrzawszy je: Mamże je pobić, ojcze mój?
2 Kings	2 Krl	12	6	22	A on rzekł: Nie pobijesz; boś ich nie poimał mieczem i łukiem twoim, abyś miał pobić: ale połóż chleb i wodę przed nie, aby jedli i pili i szli do pana swego.
2 Kings	2 Krl	12	6	23	I położono przed nimi potraw wielkie przygotowanie, i jedli i pili, i puścił je, i poszli do pana swego: i nie przyszli więcéj łotrowie Syryjscy do ziemie Izraelskiéj.
2 Kings	2 Krl	12	6	24	I stało się potem, że zebrał Benadad, król Syryjski wszystko wojsko swe i wyciągnął a obległ Samaryą.
2 Kings	2 Krl	12	6	25	I był głód wielki w Samaryi: i tak długo była w oblężeniu, aż przedawano głowę oślą po ośmdziesiąt śrebrników, a czwartą część miary gnoju gołębiego po piąci srebrników.
2 Kings	2 Krl	12	6	26	A gdy król Izraelski szedł po murze, zawołała nań jedna niewiasta, mówiąc: Ratuj mię, panie mój królu!
2 Kings	2 Krl	12	6	27	Który rzekł: Nie ratuje cię Pan, zkąd ciebie ratować mogę? z gumna albo z prasy? I rzekł do niéj król: Czegóż chcesz? Która odpowiedziała:
2 Kings	2 Krl	12	6	28	Ta niewiasta mówiła mi: Daj syna twego, że go zjemy dzisiaj, a syna mego zjemy jutro.
2 Kings	2 Krl	12	6	29	A tak uwarzyliśmy syna mego i zjedliśmy. I rzekłam jéj na zajutrz: Daj syna twego, że go zjemy. Która skryła syna swego.
2 Kings	2 Krl	12	6	30	Co gdy król usłyszał, rozdarł szaty swoje i szedł po murze: i widział wszystek lud włosienicę, którą odziany był na ciele od spodku.
2 Kings	2 Krl	12	6	31	I rzekł król: To mi niech Bóg uczyni i to niech przyczyni, jeźli się zostoi głowa Elizeusza, syna Saphat, dzisiaj na nim.
2 Kings	2 Krl	12	6	32	A Elizeusz siedział w domu swym, i starcy siedzieli z nim. Przesłał tedy męża: a pierwéj niż on poseł przyszedł, rzekł do starców: A wiecież, że ten syn mężobójce posłał, aby ucięto głowę moję? A tak patrzcie, gdy przyjdzie posłaniec, zamknijcie drzwi, a nie dajcie mu wniść; bo oto tętnanie nóg pana jego jest za nim.
2 Kings	2 Krl	12	6	33	A gdy jeszcze mówił do nich, ukazał się posłaniec, który szedł do niego, i rzekł: Oto tak wielkie złe od Pana jest, czegóż mam więcéj czekać od Pana?
2 Kings	2 Krl	12	7	1	I rzekł Elizeusz: Słuchajcie słowa Pańskiego: To mówi Pan: O tym czasie jutro będzie korzec białéj mąki za jeden stater, a dwa korce jęczmienia za jeden stater, w bramie Samaryjskiéj.
2 Kings	2 Krl	12	7	2	Odpowiadając jeden z książąt, na którego ręce król się wspierał, człowiekowi Bożemu, rzekł: By też Pan podziałał wypusty w niebie, zaż będzie mogło być, co powiadasz? Który rzekł: Ujrzysz oczyma twemi, ale z tego jeść nie będziesz.
2 Kings	2 Krl	12	7	3	Byli tedy czteréj mężowie trędowaci u wejścia bramy, którzy rzekli jeden do drugiego: Cóż tu chcemy być, aż pomrzemy?
2 Kings	2 Krl	12	7	4	Choć zechcemy wniść do miasta, głodem umrzemy: choć téż tu zostaniemy, musiem umrzeć: pójdźcież tedy, a zbieżmy do obozu Syryjskiego, jeźli nam zfolgują, będziem żywi: a jeźli będą chcieli zabić, przecie pomrzemy.
2 Kings	2 Krl	12	7	5	Wstali tedy w wieczór, aby szli do wojska Syryjskiego: a przyszedłszy do przodku obozu Syryjskiego, nikogo tamże nie naleźli.
2 Kings	2 Krl	12	7	6	Albowiem Pan dał był słyszeć w oboziech Syryjskich grzmot wozów i koni i wojska wielkiego; i rzekli jeden do drugiego: Oto król Izraelski najął za pieniądze przeciwko nam króle Hetejskie i Egipskie, i przyszli na nas.
2 Kings	2 Krl	12	7	7	Wstali tedy i uciekli nocą, i zostawili namioty swe i konie i osły w obozie, i uciekli chcąc tylko dusze swe zachować.
2 Kings	2 Krl	12	7	8	Gdy tedy przyszli oni trędowaci na przodek obozu, weszli do namiotu jednego i jedli i pili: i nabrali ztamtąd śrebra i złota i szat, i szli i pokryli. I zasię wrócili się do drugiego namiotu, i z niego także nabrawszy pokryli.
2 Kings	2 Krl	12	7	9	I rzekli jeden ku drugiemu: Nie dobrze czyniemy; ten dzień bowiem dobréj nowiny jest. Jeźli zamilczemy, a nie będziem chcieć powiedzieć aż do zarania, będziem winni grzechu. Pójdźcie, idźmy a powiedzmy na dworze królewskim.
2 Kings	2 Krl	12	7	10	A gdy przyszli do bramy miejskiéj, powiedzieli im, mówiąc: Szliśmy do obozu Syryjskiego a żadnegośmy tam człowieka nie naleźli, jedno konie a osły przywiązane i namioty rozbite.
2 Kings	2 Krl	12	7	11	Szli tedy wrotni i powiedzieli w pałacu króla wewnątrz.
2 Kings	2 Krl	12	7	12	Który wstał w nocy i rzekł do służebników swoich: Powiadam wam, co nam uczynili Syryjczykowie: wiedzą, że głód cierpiemy, i przetóż wyszli z obozu a pokryli się w polu, mówiąc: Gdy wynidą z miasta, poimamy je żywo, a potem miasto ubieżeć będziem mogli.
2 Kings	2 Krl	12	7	13	I odpowiedział jeden z służebników jego: Weźmiemy pięć koni, które w mieście zostały; (bo te tylko są we wszystkiem zgromadzeniu Izrael, inne bowiem wszystkie strawione są), a posławszy będziem się mogli wywiedzieć.
2 Kings	2 Krl	12	7	14	Przywiedziono tedy dwa konie, i posłał król do obozu Syryjskiego, mówiąc: Idźcie a spatrzajcie.
2 Kings	2 Krl	12	7	15	Którzy jechali za nimi aż do Jordanu, a oto wszystka droga pełna była szat i naczynia, które porzucali Syryjczykowie, gdy się trwożyli. I wróciwszy się posłowie powiedzieli królowi.
2 Kings	2 Krl	12	7	16	I wyszedłszy lud rozchwycił obóz Syryjski, i stał się korzec białéj mąki po jednym staterze, a dwa korce jęczmienia po staterze jednym, według słowa Pańskiego.
2 Kings	2 Krl	12	7	17	A król ono książę, którego się ręki wspierał, postawił u bramy, którego gmin podeptał w wejściu bramy, i umarł, wedle tego, jako był powiedział mąż Boży, gdy był król stąpił do niego.
2 Kings	2 Krl	12	7	18	I stało się według słowa męża Bożego, które był rzekł królowi, kiedy mówił: Dwa korce jęczmienia będą za jeden stater, a korzec białej mąki za jeden stater, o tymże czasie jutro w bramie Samaryi:
2 Kings	2 Krl	12	7	19	Gdy ono książę odpowiedziało było mężowi Bożemu, i rzekło: By téż Pan uczynił upusty w niebie, azaż może się stać, co powiadasz? I rzekł mu: Ujrzysz oczyma twemi, ale z tego jeść nie będziesz.
2 Kings	2 Krl	12	7	20	Potkało go tedy, jako było opowiedziano, i podeptał go lud w bramie, i umarł.
2 Kings	2 Krl	12	8	1	A Elizeusz rzekł do onéj niewiasty, któréj był syna ożywił, mówiąc: Wstań, a idź ty i dom twój a bądź gościem, gdziekolwiek najdziesz; bo Pan zawołał głodu, i przyjdzie na ziemię przez siedm lat.
2 Kings	2 Krl	12	8	2	Która wstała i uczyniła według słowa człowieka Bożego, a poszedłszy z domem swym, była gościem w ziemi Philistyńskiéj przez wiele dni.
2 Kings	2 Krl	12	8	3	A gdy wyszło siedm lat, wróciła się niewiasta z ziemie Philistyńskiéj: i wyszła, aby prosiła króla o dom swój i o rolę swoję.
2 Kings	2 Krl	12	8	4	A król rozmawiał z Giezym, sługą męża Bożego, mówiąc: Powiadaj mi wszystkie zacne rzeczy, które czynił Elizeusz.
2 Kings	2 Krl	12	8	5	A gdy on powiadał królowi, jako wskrzesił umarłego, ukazała się niewiasta, któréj był syna ożywił, wołając do króla o dom swój i o rolę swoję. I rzekł Giezy: Panie mój, królu, tać to jest niewiasta, i to jest syn jéj, którego wskrzesił Elizeusz.
2 Kings	2 Krl	12	8	6	I pytał król niewiasty, która mu powiedziała. I dał jéj król rzezańca jednego, mówiąc: Przywróć jéj wszystko, co jéj jest, i wszystkie dochody z ról odednia, którego opuściła ziemię aż dotąd.
2 Kings	2 Krl	12	8	7	Przyszedł téż Elizeusz do Damaszku, a Benadad król Syryjski chorował. I powiedziano mu, mówiąc: Przyszedł tu mąż Boży.
2 Kings	2 Krl	12	8	8	I rzekł król do Hazaela: Weźmij z sobą dary a idź przeciwko mężowi Bożemu a poradź się Pana przezeń, mówiąc: Będęli mógł wybiegać się z téj niemocy mojéj?
2 Kings	2 Krl	12	8	9	A tak poszedł Hazael przeciwko niemu, mając z sobą dary i wszelkie dobra Damaszku, brzemiona czterdziestu wielbłądów. I stanąwszy przed nim, rzekł: Syn twój Benadad, król Syryjski, posłał mię do ciebie, mówiąc: Będęli mógł ozdrowieć z téj niemocy mojéj?
2 Kings	2 Krl	12	8	10	I rzekł mu Elizeusz: Idź, rzecz: Będziesz zdrów: lecz mi Pan pokazał, że śmiercią umrze.
2 Kings	2 Krl	12	8	11	I stał z nim i strwożył się aż do zapłonienia twarzy, i płakał maż Boży.
2 Kings	2 Krl	12	8	12	Któremu rzekł Hazael: Czemu Pan mój płacze? A on rzekł: Iż wiem, co za złości poczynisz synom Izraelowym. Miasta ich obronne ogniem spalisz i młodzieńce ich mieczem pomordujesz i dzieci ich poroztrącasz a brzemienne porozcinasz.
2 Kings	2 Krl	12	8	13	I rzekł Hazael: A cóżem ja, sługa twój, pies, żebych miał uczynić rzecz tak wielką? I rzekł Elizeusz: Okazał mi Pan, że ty będziesz królem Syryjskim.
2 Kings	2 Krl	12	8	14	Który odszedłszy od Elizeusza, przyszedł do pana swego, który rzekł do niego: Cóż ci powiedział Elizeusz? A on odpowiedział: Powiedział mi, że przyjdziesz do zdrowia.
2 Kings	2 Krl	12	8	15	A gdy przyszedł dzień drugi, wziął kołdrę i nalał wody i rozciągnał na obliczu jego. Który gdy umarł, królował Hazael miasto niego.
2 Kings	2 Krl	12	8	16	Roku piątego Jorama, syna Achaba, króla Izraelskiego, i Jozaphata, króla Judzkiego, królował Joram, syn Jozaphata, króla Judzkiego.
2 Kings	2 Krl	12	8	17	Trzydzieści mu lat i dwa było, gdy począł królować, a ośm lat królował w Jeruzalem.
2 Kings	2 Krl	12	8	18	I chodził drogami królów Izraelskich, jako chodził dom Achabów; córka bowiem Achabowa była żona jego, i czynił złość przed oczyma Pańskiemi.
2 Kings	2 Krl	12	8	19	A Pan nie chciał wytracić Judy dla Dawida, sługi swego, jako mu był przyrzekł, aby mu dał świecę i synom jego po wszystkie dni.
2 Kings	2 Krl	12	8	20	Za czasów jego odstąpił Edom, aby nie był pod Judą, i postanowił sobie króla.
2 Kings	2 Krl	12	8	21	I przyciągnął Joram do Seira i wszystkie wozy z nim: i wstał w nocy i poraził Edomczyki, którzy go byli obtoczyli, i hetmany wozów, a lud uciekł do przybytków swoich.
2 Kings	2 Krl	12	8	22	Odstąpił tedy Edom, żeby nie był pod Juda, aż do dnia dzisiejszego. Odstąpiła tedy i Lobua onego czasu.
2 Kings	2 Krl	12	8	23	A ostatek mów Joram i wszystko, co czynił, izali to nie napisano jest w księgach słów dni królów Judzkich?
2 Kings	2 Krl	12	8	24	I zasnął Joram z ojcy swymi, i pogrzebion jest z nimi w mieście Dawidowem, i królował Ochozyasz, syn jego, miasto niego.
2 Kings	2 Krl	12	8	25	Roku dwunastego Jorama, syna Achabowego, króla Izraelskiego, królował Ochozyasz, syn Jorama, króla Judzkiego.
2 Kings	2 Krl	12	8	26	Dwadzieścia lat i dwa było Ochozyaszowi, gdy począł królować, a rok jeden królował w Jeruzalem: imię matki jego Athalia, córka Amry, króla Izraelskiego.
2 Kings	2 Krl	12	8	27	I chodził drogami domu Achabowego i czynił złość przed Panem, jako dom Achabów; bo był zięciem domowi Achabowemu.
2 Kings	2 Krl	12	8	28	Wyciągnął téż z Joramem, synem Achabowym, na wojnę przeciw Hazaelowi, królowi Syryjskiemu do Ramoth Galaad, i zranili Syryjczykowie Jorama.
2 Kings	2 Krl	12	8	29	Który się wrócił, żeby go leczono do Jezrahel; bo go zranili byli Syryjczykowie w Ramoth, walczącego przeciw Hazaelowi, królowi Syryjskiemu. A Ochozyasz, syn Joramów, król Judzki, wstąpił nawiedzać syna Achabowego w Jezrahelu; bo tam chorował.
2 Kings	2 Krl	12	9	1	A Elizeusz prorok zawołał jednego z synów prorockich, i rzekł mu: Przepasz biodra twoje a weźmij bańkę oliwy tę w rękę twą a idź do Ramoth Galaad.
2 Kings	2 Krl	12	9	2	A gdy tam przyjdziesz, ujrzysz Jehu, syna Jozaphata, syna Namsy: a wszedłszy każesz mu wstać z pośrodku braciéj jego i wwiedziesz do wnętrznéj komory.
2 Kings	2 Krl	12	9	3	A dzierżąc bańkę oliwy wlejesz na głowę jego i rzeczesz: To mówi Pan: Pomazałem cię królem nad Izraelem. I otworzysz drzwi i ucieczesz i nie zastanowisz się tam.
2 Kings	2 Krl	12	9	4	A tak poszedł młodzieniec, pacholę proroka, do Ramoth Galaad.
2 Kings	2 Krl	12	9	5	I wszedł tam, a oto hetmanowie wojska siedzieli, i rzekł: Mam słowo do ciebie, o hetmanie. I rzekł Jehu: Do kogo z nas wszystkich? A on rzekł: Do ciebie, o hetmanie.
2 Kings	2 Krl	12	9	6	I wstał i wszedł do komory, a on wylał oliwę na głowę jego i rzekł: To mówi Pan, Bóg Izraelów: Pomazałem cię królem nad ludem Pańskim, Izraelem.
2 Kings	2 Krl	12	9	7	I wytracisz dom Achaba, pana twego, i pomszczę się krwie sług moich proroków i krwie wszystkich sług Pańskich z ręki Jezabel.
2 Kings	2 Krl	12	9	8	I wytracę wszystek dom Achabów i zabiję z Achab mokrzącego na ścianę i zamknionego i ostatecznego w Izraelu.
2 Kings	2 Krl	12	9	9	I dam dom Achabów, jako dom Jeroboama, syna Nabat, i jako dom Baasy, syna Ahia.
2 Kings	2 Krl	12	9	10	Jezabelę téż zjedzą psi na polu Jezrahelskiem, a nie będzie, ktoby ją pogrzebł. I otworzył drzwi i uciekł.
2 Kings	2 Krl	12	9	11	A Jehu wyszedł do sług pana swego, którzy mu rzekli: Dobrzeli jest wszystko? Po cóż przyszedł ten szalony do ciebie? Który im rzekł: Znacie człowieka, i co mówił.
2 Kings	2 Krl	12	9	12	A oni odpowiedzieli: Fałszci to, ale raczéj nam powiedz. Który im rzekł: To a to mi mówił, i rzekł: To mówi Pan: Pomazałem cię królem nad Izraelem.
2 Kings	2 Krl	12	9	13	Pośpieszyli się tedy, a wziąwszy każdy płaszcz swój, położyli pod nogi jego na podobieństwo majestatu, i zatrąbili w trąbę i mówili: Króluje Jehu.
2 Kings	2 Krl	12	9	14	Sprzysiągł się tedy Jehu, syn Jozaphata, syna Namsy, na Jorama, a Joram był obległ Ramoth Galaad, sam i wszystek Izrael przeciw Hazaelowi, królowi Syryjskiemu.
2 Kings	2 Krl	12	9	15	A wrócił się był, aby się leczył w Jezrahelu na rany; bo go byli [0376]zranili Syryjczykowie walczącego przeciw Hazaelowi, królowi Syryjskiemu. I rzekł Jehu: Jeźli się wam podoba, niechaj żaden zbieg nie wychodzi z miasta, żeby nie szedł a nie oznajmił w Jezrahelu.
2 Kings	2 Krl	12	9	16	I wsiadł i jechał do Jezrahela; bo tam chorował Joram, a Ochozyasz, król Judzki, przyjechał był, nawiedzać Jorama.
2 Kings	2 Krl	12	9	17	Stróż tedy, który stał na wieży Jezrahelskiéj, ujrzał poczet Jehu przyjeżdżającego i rzekł: Widzę ja poczet. I rzekł Joram: Weźmij wóz a poślij przeciwko nim, a niech spyta ten, który jedzie: Dobrzeli jest wszystko?
2 Kings	2 Krl	12	9	18	A tak jechał, który był wsiadł na wóz, przeciw niemu i rzekł: To mówi król: Spokójneli jest wszystko? I rzekł Jehu: Co tobie i pokojowi? Mijaj, a jedź za mną. Powiedział téż stróż, rzekąc: Przyjechał poseł do nich, a nie wraca się,
2 Kings	2 Krl	12	9	19	Posłał téż drugi wóz z końmi, i przyjechał do nich i rzekł: To mówi król: Pokójli jest? I rzekł Jehu: Co tobie i pokojowi? Miń, a jedź za mną.
2 Kings	2 Krl	12	9	20	I powiedział stróż, rzekąc: Przyjechał aż do nich a nie wraca się: a jazda jest jakoby jazda Jehu, syna Namsy; bo szalenie jedzie.
2 Kings	2 Krl	12	9	21	I rzekł Joram: Zaprzągaj wóz. I zaprzęgli wóz jego, i wyjechał Joram, król Izraelski, i Ochozyasz, król Judzki, każdy na swym wozie, i wyjechali naprzeciwko Jehu i naleźli go na polu Nabota Jezrahelitczyka.
2 Kings	2 Krl	12	9	22	A gdy ujrzał Joram Jehu, rzekł: A pokój Jehu? A on odpowiedział: Co za pokój? Jeszcze cudzołóztwa Jezabel, matki twojéj, i czary jéj mnogie trwają.
2 Kings	2 Krl	12	9	23	I nawrócił Joram rękę swą i uciekając rzekł do Ochozyasza: Zdrada, Ochozyaszu!
2 Kings	2 Krl	12	9	24	A Jehu wyciągnął łuk ręką i postrzelił Jorama między plecy, i wyszła strzała przez serce jego, i wnet upadł na wozie swoim.
2 Kings	2 Krl	12	9	25	I rzekł Jehu do Badachera hetmana: Weźmij a porzuć go na roli Nabotha Jezrahelitczyka; bo pamiętam, kiedy ja i ty siedząc na wozie jechaliśmy za Achabem, ojcem tego, że Pan to brzemię podniósł nań, mówiąc:
2 Kings	2 Krl	12	9	26	Jeźli nie za krew Nabotha i za krew synów jego, którąm wczora widział, mówi Pan, oddam tobie na téj roli, mówi Pan. A tak teraz weźmij a porzuć go na roli według słowa Pańskiego.
2 Kings	2 Krl	12	9	27	A Ochozyasz, król Judzki, widząc to, uciekał drogą domu ogrodowego: i gonił go Jehu i rzekł: I tego téż zabijcie na wozie jego. I zranili go na wstępie Gauer, który jest u Jeblaam: który uciekł do Magedda i tam umarł.
2 Kings	2 Krl	12	9	28	A słudzy jego włożyli go na wóz jego i wieźli do Jeruzalem, i pogrzebli go w grobie z ojcy jego w mieście Dawidowem.
2 Kings	2 Krl	12	9	29	Roku jedenastego Jorama, syna Achabowego, królował Ochozyasz nad Juda.
2 Kings	2 Krl	12	9	30	I przyjechał Jehu do Jezrahela. A Jezabel usłyszawszy o wjeździe jego, pofarbowała oczy swe bielidłem i ochędożyła głowę swoję i spojrzała oknem
2 Kings	2 Krl	12	9	31	Na Jehu wjeżdżającego w bramę i rzekła: I możeż być pokój Zambremu, który zabił pana swego?
2 Kings	2 Krl	12	9	32	I podniósł Jehu twarz swoję ku oknu, i rzekł: Która to jest? I wychylili się do niego dwaj albo trzy rzezańcy.
2 Kings	2 Krl	12	9	33	A on im rzekł: Zrzućcie ją na dół, i zrzucili ją, i pokropiła się ściana krwią, a kopyta końskie podeptały ją.
2 Kings	2 Krl	12	9	34	A gdy wszedł, żeby jadł i pił, rzekł: Idźcie a oglądajcie przeklętą onę, a pogrzebcie ją; bo jest córka królewska.
2 Kings	2 Krl	12	9	35	A gdy szli, aby ją pogrzebli, nie naleźli jedno trupi łeb a nogi i końce rąk.
2 Kings	2 Krl	12	9	36	A wróciwszy się powiedzieli mu. I rzekł Jehu: Mowa Pańska jest, którą mówił przez sługę swego, Eliasza Thesbitczyka, rzekąc: Na roli Jezrahelskiéj zjedzą psi ciało Jezabel.
2 Kings	2 Krl	12	9	37	A będzie ciało Jezabel, jako gnój na ziemi na roli Jezrahel, tak iż będą mówić mimo idący: Taż to ona jest Jezabel?
2 Kings	2 Krl	12	10	1	I Achab miał siedmdziesiąt synów w Samaryi. Napisał tedy Jehu listy, i posłał do Samaryi do przełożonych miejskich i do starszych i do tych, którzy wychowywali syny Achabowe, w te słowa:
2 Kings	2 Krl	12	10	2	Skoro te listy weźmiecie, którzy macie syny pana waszego i wozy i konie i miasta mocne i oręże.
2 Kings	2 Krl	12	10	3	Obierzcie lepszego, i tego, który się wam spodoba z synów pana waszego, i tego posadźcie na stolicy ojca jego, a bijcie się o dom pana waszego.
2 Kings	2 Krl	12	10	4	Ulękli się oni bardzo i rzekli: Oto dwaj królowie nie mogli się zostać przed nim, a jakoż się my sprzeciwić będziem mogli?
2 Kings	2 Krl	12	10	5	Posłali tedy przełożeni domu i urzędnicy miasta i starsi i wychowywaciele do Jehu, mówiąc: Jesteśmy służebnicy twoi, cokolwiek rozkażesz, uczyniemy: ani króla nad sobą stanowiemy, cokolwiek ci się podoba, uczyń.
2 Kings	2 Krl	12	10	6	I odpisał im listy powtóre, rzekąc: Jeźliście moi a mnieście posłuszni, weźcież głowy synów pana waszego, a przyjedźcie do mnie jutro téjże godziny do Jezrahela. A synów królewskich siedmdziesiąt mężów chowano u przedniejszych miasta.
2 Kings	2 Krl	12	10	7	A gdy przyszły listy do nich, wzięli syny królewskie i zabili siedmdziesiąt mężów i włożyli głowy ich w kosze i posłali do niego do Jezrahela.
2 Kings	2 Krl	12	10	8	I przyszedł poseł i oznajmił mu, rzekąc: Przyniesiono głowy synów królewskich. Który odpowiedział: Składźcie je na dwie kupy wedle wejścia bramy aż do zarania.
2 Kings	2 Krl	12	10	9	A gdy rozedniało, wyszedł, i stojąc rzekł do wszystkiego ludu: Sprawiedliwiście. Jeźlim się ja sprzysiągł na pana mego i zabiłem go, któż te wszystkie pobił?
2 Kings	2 Krl	12	10	10	Obaczcież tedy teraz, iż nie upadło z mów Pańskich na ziemię, które mówił Pan na dom Achabów: i uczynił Pan, co mówił w ręce sługi swego Eliasza.
2 Kings	2 Krl	12	10	11	Pobił tedy Jehu wszystkie, którzy byli zostali z domu Achabowego w Jezrahelu i wszystkie pany jego i znajome i ofiarowniki, aż i szczątka po nim nie zostało.
2 Kings	2 Krl	12	10	12	I wstawszy przyjechał do Samaryjéj. A gdy przyszedł do domu pasterskiego na drodze,
2 Kings	2 Krl	12	10	13	Nalazł bracią Ochozyasza, króla Judzkiego, i rzekł do nich: Coście wy zacz? Którzy odpowiedzieli: Jesteśmy bracia Ochozyaszowi, a przyszliśmy nawiedzić zdrowie synów królewskich i synów królowéj.
2 Kings	2 Krl	12	10	14	Który rzekł: Poimajcie je żywe. Które gdy poimali żywe, pościnali je u studnie podle domu, czterdzieści i dwu mężów, i nie zostawił z nich żadnego.
2 Kings	2 Krl	12	10	15	A odjechawszy zonąd nalazł Jonadab, syna Rechab, idącego przeciw sobie, i błogosławił mu i rzekł do niego: Jestli serce twoje proste, jako serce moje z sercem twojem? I rzekł Jonadab: Jest. Jeźli, prawi, jest, daj rękę twoję. Który dał mu rękę swoję. A on go wziął na wóz do siebie.
2 Kings	2 Krl	12	10	16	I rzekł do niego: Jedź zemną, a oglądaj żarliwość moję o Pana. A wziąwszy go na swój wóz,
2 Kings	2 Krl	12	10	17	Wiózł do Samaryjéj. I pobił wszystkie, którzy byli zostali z Achab w Samaryjéj aż do jednego, według słowa Pańskiego, które mówił przez Eliasza.
2 Kings	2 Krl	12	10	18	Zgromadził tedy Jehu wszystek lud i rzekł do nich: Achab chwalił Baala mało, ale go ja więcéj będę chwalił.
2 Kings	2 Krl	12	10	19	Teraz tedy wszystkich proroków Baal i wszystkich ministrów jego i wszystkich ofiarowników jego wzówcie do mnie, niech żadnego nie będzie, któryby nie przyszedł; bo ofiarę mam wielką Baalowi. Kogokolwiek nie będzie dostawało, nie będzie żyw. A to Jehu czynił na zdradzie, aby wytracił chwalce Baalowe.
2 Kings	2 Krl	12	10	20	I rzekł: Poświęćcie dzień uroczysty Baalowi. I wezwał
2 Kings	2 Krl	12	10	21	I posłał na wszystkie granice Izraelskie, i przyszli wszyscy ministrowie Baal, nie został ani jeden, któryby nie przyszedł. I wzeszli do zboru Baalowego, i napełnił się dom Baalów od końca aż do końca.
2 Kings	2 Krl	12	10	22	I rzekł tym, którzy byli nad szatami: Wynieście szaty wszystkim ministrom Baalowym. I wynieśli im szaty.
2 Kings	2 Krl	12	10	23	I wszedłszy Jehu i Jonadab, syn Rechab, do zboru Baalowego, rzekł chwalcom Baalowym: Przepatrzcie a obaczcie, by tu snadź nie był kto z wami z sług Pańskich, ale żeby tylko sami byli ministrowie Baalowi.
2 Kings	2 Krl	12	10	24	A tak weszli, aby czynili ofiary i całopalenia. A Jehu nagotował był sobie przed zborem ośmdziesiąt mężów i rzekł im: Ktokolwiek uciecze z tych ludzi, które ja przywiodę w ręce wasze, dusza jego będzie za duszę onego.
2 Kings	2 Krl	12	10	25	I stało się, gdy się skończyło całopalenie, rozkazał Jehu żołnierzom i hetmanom swym: Wnidźcie a pobijcie je, niech żaden nie ujdzie. I pobili je paszczeką miecza, i wyrzucili żołnierze i hetmanowie. I szli do miasta zboru Baal.
2 Kings	2 Krl	12	10	26	I wynieśli bałwana ze zboru Baal i spalili.
2 Kings	2 Krl	12	10	27	I skruszyli go. Zbór téż Baalów skazili i poczynili z niego wychody aż do dnia dzisiejszego.
2 Kings	2 Krl	12	10	28	Wygładził tedy Jehu Baala z Izraela.
2 Kings	2 Krl	12	10	29	Wszakże od grzechów Jeroboama, syna Nabat, który do grzechu przyprawił Izraela, nie odstąpił, ani opuścił cielców złotych, którzy byli w Bethel i w Dan.
2 Kings	2 Krl	12	10	30	I rzekł Pan do Jehu: Ponieważeś pilnie czynił, co prawo było i podobało się w oczach moich, i wszystko, co było w sercu mojem, uczyniłeś przeciwko domowi Achab, synowie twoi aż do czwartego pokolenia będą, siedzieć na stolicy Izraelskiéj.
2 Kings	2 Krl	12	10	31	Lecz Jehu nie strzegł, żeby chodził w zakonie Pana, Boga Izraelowego, ze wszystkiego serca swego; bo nie odstąpił od grzechów Jeroboama, który ku grzechowi przywiódł Izraela.
2 Kings	2 Krl	12	10	32	W one dni począł Pan tęsknić nad Izraelem: i poraził je Hazael we wszystkich granicach Izraelskich:
2 Kings	2 Krl	12	10	33	Od Jordanu ku wschodniéj stronie wszystkę ziemię Galaad i Gad i Ruben i Manasse, od Aroer, który jest nad potokiem Arnon, i Galaad i Bazan.
2 Kings	2 Krl	12	10	34	A ostatek słów Jehu i wszystko, co czynił, i męstwo jego, aza to nie jest napisano w księgach słów dni królów Izraelskich?
2 Kings	2 Krl	12	10	35	I zasnął Jehu z ojcy swymi, i pogrzebli go w Samaryjéj: i królował Joachaz, syn jego, miasto niego.
2 Kings	2 Krl	12	10	36	A dni, których królował Jehu nad Izraelem w Samaryjéj dwadzieścia ośm lat jest.
2 Kings	2 Krl	12	11	1	Athalia tedy, matka Ochozyaszowa, ujrzawszy, że syn jéj umarł, powstała i pobiła wszystko nasienie królewskie.
2 Kings	2 Krl	12	11	2	A wziąwszy Jozaba, córka króla Jorama, siostra Ochozyaszowa, Joasa, syna Ochozyaszowego, ukradła go z pośrodku synów królewskich, które zabijano, i mamkę jego z łożnice, i skryła go od oblicza Athalijéj, żeby go nie zabito.
2 Kings	2 Krl	12	11	3	I był przy niéj sześć lat potajemnie w domu Pańskim: lecz Athalia królowała nad ziemią.
2 Kings	2 Krl	12	11	4	A siódmego roku posłał Jojada, i wziąwszy rotmistrze i żołnierze wwiódł do siebie do kościoła Pańskiego i uczynił z nimi przymierze: a poprzysiągłszy je w domu Pańskim, ukazał im syna królewskiego,
2 Kings	2 Krl	12	11	5	I przykazał im, mówiąc: Ta jest mowa, którą uczynić macie.
2 Kings	2 Krl	12	11	6	Trzecia część was niechaj wnidzie w Sabbath, a niech trzyma straż domu królewskiego. A trzecia część niechaj będzie u bramy Sur: a trzecia część u bramy, która jest za mieszkaniem tarczników: i będziecie strzedz straży domu Messa.
2 Kings	2 Krl	12	11	7	A dwie części z was wszystkich wychodzących w Sabbath niechaj strzegą straży domu Pańskiego około króla.
2 Kings	2 Krl	12	11	8	I obstąpcie go, mając bronie w rękach waszych: a ktoby wszedł do zagrodzenia kościelnego, niech zabit będzie: i będziecie przy królu wchodzącym i wychodzącym.
2 Kings	2 Krl	12	11	9	I uczynili rotmistrzowie wedle wszystkiego, co im rozkazał był kapłan Jojada: i wziąwszy każdy męże swe, którzy wchodzili w Sabbath z onymi, którzy mieli odejść w Sabbath, przyszli do Jojady kapłana.
2 Kings	2 Krl	12	11	10	Który im dał oszczepy i oręże króla Dawida, które były w domu Pańskim.
2 Kings	2 Krl	12	11	11	I stanęli każdy, mając bronie w ręce swéj, po prawéj stronie kościoła, aż do lewéj strony ołtarza i kościoła, około króla.
2 Kings	2 Krl	12	11	12	I wywiódł syna królewskiego i włożył nań koronę i świadectwo: i uczynili go królem i pomazali, a klaskając rękoma, mówili: Niech żyje król.
2 Kings	2 Krl	12	11	13	A Athalia usłyszała głos ludu bieżącego, i wszedłszy do gminu do kościoła Pańskiego,
2 Kings	2 Krl	12	11	14	Ujrzała króla stojącego na majestacie według obyczaju, i śpiewaki i trąby blisko niego, i wszystek lud ziemie weselący się i trąbiący w trąby, i rozdarła odzienie swe i zawołała: Sprzysiężenie, sprzysiężenie!
2 Kings	2 Krl	12	11	15	I rozkazał Jojada rotmistrzom, którzy byli nad wojskiem i rzekł im: Wywiedźcie ją z zagrodzenia kościoła, a ktokolwiek pójdzie za nią, niech mieczem zabit będzie; bo rzekł był kapłan: Niech nie będzie zabita w kościele Pańskim.
2 Kings	2 Krl	12	11	16	I włożyli na nię ręce, i wypchnęli drogą, gdzie konie chodzą, podle pałacu, i tam ją zabito.
2 Kings	2 Krl	12	11	17	Uczynił tedy Jojada przymierze między Panem a między królem i między ludem, aby był ludem Pańskim, i między królem a ludem.
2 Kings	2 Krl	12	11	18	I wszedł wszystek lud ziemie do zboru Baal i zepsowali ołtarze jego i obrazy duże pokruszyli: Mathana téż, ofiarownika Baal, zabili przed ołtarzem. I postawił kapłan straż w domu Pańskim.
2 Kings	2 Krl	12	11	19	I wziął rotmistrze i poczty Cerethy i Phelety i wszystek lud ziemie, i prowadzili króla z domu Pańskiego i przyszli drogą bramy tarczników na pałac, i siadł na stolicy królewskiéj.
2 Kings	2 Krl	12	11	20	I weselił się wszystek lud ziemie, i miasto się uspokoiło: a Athalia zabita jest mieczem w domu królewskim.
2 Kings	2 Krl	12	11	21	A siedm lat było Joasowi, gdy począł królować.
2 Kings	2 Krl	12	12	1	Roku siódmego Jehu królował Joas i czterdzieści lat królował w Jeruzalem: imię matki jego Sebia z Bersabee.
2 Kings	2 Krl	12	12	2	I czynił Joas prawość przed Panem po wszystkie dni, przez które go uczył Jojada kapłan.
2 Kings	2 Krl	12	12	3	Wszakże wyżyn nie odjął; bo jeszcze lud ofiarował i zapalał na wyżynach kadzidło.
2 Kings	2 Krl	12	12	4	I rzekł Joas do kapłanów: Wszystkie pieniądze świętych, które wniesione będą do kościoła Pańskiego od przychodzących, które ofiarują za okup dusze, i które dobrowolnie i zdaniem serca swego wnoszą do kościoła Pańskiego,
2 Kings	2 Krl	12	12	5	Niechaj je biorą kapłani według porządku swego, a niech oprawują budowanie kościelne, jeźli ujrzą, że co poprawić potrzeba.
2 Kings	2 Krl	12	12	6	Aż do dwudziestego tedy trzeciego roku króla Joasa nie poprawowali kapłani budowania kościelnego.
2 Kings	2 Krl	12	12	7	I wezwał król Joas Jojady, wielkiego kapłana i kapłanów, mówiąc im: Czemu nie oprawujecie budowania kościelnego? Nie bierzcież tedy więcéj pieniędzy według porządku waszego, ale je na poprawę kościoła oddajcie.
2 Kings	2 Krl	12	12	8	I zakazano kapłanom więcéj brać pieniędzy od ludu i poprawować budowania domowego.
2 Kings	2 Krl	12	12	9	I wziął Jojada, najwyższy kapłan, skarbną skrzynię jedne i uczynił na wierzchu dziurę i postawił ją przy ołtarzu po prawéj stronie wchodzących do domu Pańskiego, i kładli w nię kapłani, którzy strzegli drzwi, wszystkie pieniądze, które przynoszono do kościoła Pańskiego.
2 Kings	2 Krl	12	12	10	A gdy widzieli zbytnie pieniądze w skrzyni, przychodził pisarz królewski i najwyższy kapłan i wysypowali i liczyli pieniądze, które się najdowały w domu Pańskim.
2 Kings	2 Krl	12	12	11	I dawali je pod liczbą, i pod wagą w rękę tych, którzy byli przełożeni nad murarzmi domu Pańskiego: którzy je wydawali na cieśle i murarze tym, którzy robili w domu Pańskim.
2 Kings	2 Krl	12	12	12	I którzy budowania oprawowali i na te, którzy kamienie łamali, i aby kupowali drzewo i kamienie, które łamano, tak żeby się wykonała poprawa domu Pańskiego we wszystkiem, co nakładu potrzebowało na obwarowanie domu.
2 Kings	2 Krl	12	12	13	Wszakże nie sprawowano z tychże pieniędzy naczynia do wody do kościoła Pańskiego i widełek i kadzidlnic i trąb i wszelkiego naczynia złotego i śrebrnego z pieniędzy, które wnoszono do kościoła Pańskiego.
2 Kings	2 Krl	12	12	14	Tym bowiem, którzy robili, dawano je, aby oprawowany był kościół Pański.
2 Kings	2 Krl	12	12	15	I nie słuchano liczby tych ludzi, którzy brali pieniądze, aby je rzemieślnikom rozdawali, ale na wiarę nimi szafowali.
2 Kings	2 Krl	12	12	16	Lecz pieniędzy za występ i pieniędzy za grzechy nie wnosili do kościoła Pańskiego; bo były kapłańskie.
2 Kings	2 Krl	12	12	17	Przyciągnął tedy Hazael, król Syryjski, i dobywał Geth i wziął go: i obrócił twarz swą, aby ciągnął do Jeruzalem.
2 Kings	2 Krl	12	12	18	Przetóż wziął Joas, król Judzki, wszystkie rzeczy poświęcone, które byli poświęcili Jozaphat i Joram i Ochozyasz, ojcowie jego, królowie Judzcy, i które był sam ofiarował: i wszystko śrebro, które się naleść mogło w skarbiech kościoła Pańskiego, i w pałacu królewskim: i posłał Hazaelowi, królowi Syryjskiemu, i odciągnął od Jeruzalem.
2 Kings	2 Krl	12	12	19	A ostatek mów Joas i wszystko, co uczynił, izali to nie napisano jest w księgach słów dni królów Judzkich?
2 Kings	2 Krl	12	12	20	I powstali słudzy jego i sprzysięgli się między sobą i zabili Joas w domu Mello na zstępowaniu do Sella.
2 Kings	2 Krl	12	12	21	Albowiem Josachar, syn Semaath, i Josabad, syn Somer, słudzy jego, zabili go, i umarł: i pogrzebli go z ojcy jego w mieście Dawidowem: i królował Amazyasz, syn jego, miasto niego.
2 Kings	2 Krl	12	13	1	Roku dwudziestego trzeciego Joasa, syna Ochożyasza, króla Judzkiego, królował Joachaz, syn Jehu, nad Izraelem w Samaryjéj siedmnaście lat.
2 Kings	2 Krl	12	13	2	I czynił złość przed Panem i naśladował grzechów Jeroboama, syna Nabat, który ku grzechowi przywiódł Izraela, i nie odstąpił od nich.
2 Kings	2 Krl	12	13	3	I rozgniewała się zapalczywość Pańska na Izraela, i dał je w ręce Hazaela, króla Syryjskiego, i w ręce Benadad, syna Hazaelowego, po wszystkie dni.
2 Kings	2 Krl	12	13	4	A Joachaz modlił się obliczu Pańskiemu i wysłuchał go Pan; bo widział uciśnienie Izraela, że je był starł król Syryjski.
2 Kings	2 Krl	12	13	5	I dał Pan Izraelowi zbawiciela, i wybawion jest z ręki króla Syryjskiego: i mieszkali synowie Izraelscy w przybytkach swoich jako wczora i dziś trzeci dzień.
2 Kings	2 Krl	12	13	6	Wszakże nie odstąpili od grzechów domu Jeroboamowego, który przyprawił ku grzechowi Izraela, ale w nich chodzili; bo i gaj został w Samaryjéj.
2 Kings	2 Krl	12	13	7	I nie zostało Joachazowi z ludu jedno pięćdziesiąt jezdnych a dziesięć wozów i dziesięć tysięcy pieszych; bo je był wytracił król Syryjski, i obrócił był jako proch we młoćbie bojewiska.
2 Kings	2 Krl	12	13	8	A ostatek mów Joachaz i wszystko, co czynił, i męstwo jego, izali to nie napisano jest w księgach mów dni królów Izraelskich?
2 Kings	2 Krl	12	13	9	I zasnął Joachaz z ojcy swymi, i pogrzebli go w Samaryjéj: i królował Joas, syn jego, miasto niego.
2 Kings	2 Krl	12	13	10	Roku trzydziestego i siódmego Joasa, króla Judzkiego, królował Joas, syn Joachazów, nad Izraelem w Samaryjéj szesnaście lat,
2 Kings	2 Krl	12	13	11	I czynił złość przed oczyma Pańskiemi: nie odstąpił od wszystkich grzechów Jeroboama, syna Nabat, który ku grzeszeniu przywiódł Izraela, ale chodził w nich.
2 Kings	2 Krl	12	13	12	A ostatek mów Joasowych i wszystko, co czynił, i męstwo jego, jako walczył przeciw Amazyaszowi, królowi Judzkiemu, azaż tego nie napisano w księgach mów dni królów Izraelskich?
2 Kings	2 Krl	12	13	13	I zasnął Joas z ojcy swymi, a Jeroboam siadł na stolicy jego. Lecz Joas pogrzebion jest w Samaryjéj z królmi Izraelskimi.
2 Kings	2 Krl	12	13	14	A Elizeusz chorował niemocą, téż umarł. I zjechał do niego król Izraelski, i płakał przed mówił: Ojcze mój, ojcze mój, wozie Izraelski, i woźnico jego!
2 Kings	2 Krl	12	13	15	I rzekł mu Elizeusz: Przynieś łuk i strzały. A gdy przyniósł do niego łuk i strzały.
2 Kings	2 Krl	12	13	16	Rzekł do króla Izraelskiego: Włóż rękę twoję na łuk. A gdy on włożył rękę swoję, położył Elizeusz ręce swe na rękach królewskich.
2 Kings	2 Krl	12	13	17	I rzekł: Otwórz okno wschodnie. A gdy otworzył, rzekł Elizeusz: Wystrzel strzałę! I wystrzelił. I rzekł Elizeusz: Strzała zbawienia Pańskiego i strzała zbawienia przeciw Syryjéj: i porazisz Syryją w Aphek, aż ją wyniszczysz.
2 Kings	2 Krl	12	13	18	I rzekł: Weźmij strzały. Który gdy wziął, zasię mu rzekł: Uderz strzałą ziemię. A gdy uderzył trzykroć i stanął:
2 Kings	2 Krl	12	13	19	Rozgniewał się mąż Boży nań i rzekł: Byś był uderzył pięć albo sześć albo siedmkroć, poraziłbyś był Syryją aż do zniszczenia: ale teraz trzykroć tylko ją porazisz.
2 Kings	2 Krl	12	13	20	Umarł tedy Elizeusz i pogrzebion jest. A łotrzykowie z Moab wjechali w ziemię tegoż roku.
2 Kings	2 Krl	12	13	21	A niektórzy pogrzebując człowieka, ujrzeli łotrzyki i wrzucili trupa do grobu Elizeuszowego, który skoro się dotknął kości Elizeuszowych, ożył człowiek, i stanął na nogi swoje.
2 Kings	2 Krl	12	13	22	Hazael tedy, król Syryjski, udręczył Izraela po wszystkie dni Joachazowe.
2 Kings	2 Krl	12	13	23	I zmiłował się Pan nad nimi i nawrócił się ku nim, dla przymierza swego, które miał z Abrahamem i Izaakiem i Jakóbem: i nie chciał ich wytracić, ani do końca odrzucić aż do tego czasu.
2 Kings	2 Krl	12	13	24	A Hazael, król Syryjski, umarł, i królował Benadad, syn jego, miasto niego.
2 Kings	2 Krl	12	13	25	A Joas, syn Joachazów, wziął miasta z ręki Benadada, syna Hazaelowego, które był pobrał z ręki Joachaza, ojca jego, prawem wojennem: po trzykroć go poraził Joas i przywrócił miasta Izraelowi.
2 Kings	2 Krl	12	14	1	Roku wtórego Joasa, syna Joachazowego, króla Izraelskiego, królował Amazyasz, syn Joasa, króla Judzkiego.
2 Kings	2 Krl	12	14	2	Pięć a dwadzieścia lat mu było, gdy począł królować, a dwadzieścia i dziewięć lat królował w Jeruzalem. Imię matki jego Joadan z Jeruzalem.
2 Kings	2 Krl	12	14	3	I czynił prawość przed Panem, wszakże nie jako Dawid, ojciec jego: wedle wszystkiego, co czynił Joas, ojciec jego, czynił.
2 Kings	2 Krl	12	14	4	Jedno to tylko, że wyżyn nie zniósł; bo jeszcze lud ofiarował i palił kadzidło na wyżynach.
2 Kings	2 Krl	12	14	5	A gdy otrzymał królestwo, potracił sługi swe, którzy byli zamordowali króla, ojca jego.
2 Kings	2 Krl	12	14	6	Lecz synów onych, którzy byli zabili, nie pobił, według onego, co napisano w księgach zakonu Mojżeszowego, jako przykazał Pan, mówiąc: Nie pomrą ojcowie za syny, ani synowie pomrą za ojce: ale każdy w grzechu swym umrze.
2 Kings	2 Krl	12	14	7	Ten poraził Edom w dolinie Żup solnych dziesięć tysięcy, i wziął Skałę na wojnie, i nazwał imię jéj Jektehel aż do dnia dzisiejszego.
2 Kings	2 Krl	12	14	8	Posłał tedy Amazyasz posły do Joasa, syna Joachaza, syna Jehu, króla Izraelskiego, mówiąc: Przyjedź a oglądajmy się.
2 Kings	2 Krl	12	14	9	I odesłał Joas, król Izraelski, do Amazyasza, króla Judzkiego, mówiąc: Oset Libanu posłał do cedru, który jest na Libanie, mówiąc: Daj córkę twoję synowi memu za żonę. I przeszły zwierzęta leśne, które są na Libanie, i podeptały oset.
2 Kings	2 Krl	12	14	10	Poraziwszy przemogłeś Edom i podniosło cię serce twoje: przestawaj na słowie a siedź w domu twoim: czemu złe wyzywasz, abyś upadł ty i Juda z tobą?
2 Kings	2 Krl	12	14	11	I nie usłuchał Amazyasz. I wyciągnął Joas, król Izraelski, i oglądali się, on i Amazyasz, król Judzki, w Bethsames, miasteczku Judzkiem.
2 Kings	2 Krl	12	14	12	I porażon jest Juda przed Izraelem, i uciekli każdy do przybytku swego.
2 Kings	2 Krl	12	14	13	Lecz Amazyasza, króla Judzkiego, syna Joasa, syna Ochozyaszowego, poimał Joas, król Izraelski, w Bethsames i przywiódł go do Jeruzalem i przełamał mur Jerozolimski od bramy Ephraim aż do bramy narożnéj, na czterysta łokci.
2 Kings	2 Krl	12	14	14	I pobrał wszystko złoto i śrebro i wszystkie naczynia, które się nalazły w domu Pańskim i w skarbiech królewskich, i ludzie w zakładzie, i wrócił się do Samaryjéj.
2 Kings	2 Krl	12	14	15	A ostatek słów Joas, które czynił i męstwo jego, którem walczył przeciw Amazyaszowi, królowi Judzkiemu, izali to nie napisano jest w księgach mów dni królów Judzkich?
2 Kings	2 Krl	12	14	16	I zasnął Joas z ojcy swymi, i pogrzebion jest w Samaryjéj z królmi Izraelskimi: i królował Jeroboam, syn jego, miasto niego.
2 Kings	2 Krl	12	14	17	A żył Amazyasz, syn Joasów, król Judzki, potem jako umarł Joas, syn Joachaza, króla Izraelskiego, piętnaście lat.
2 Kings	2 Krl	12	14	18	A ostatek mów Amazyaszowych, aza to nie napisano jest w księgach mów dni królów Judzkich?
2 Kings	2 Krl	12	14	19	I stało się nań sprzysiężenie w Jeruzalem: ale on uciekł do Lachis. I posłali za nim do Lachis i tam go zabili.
2 Kings	2 Krl	12	14	20	I odwieziono go na koniech, i pogrzebion jest w Jeruzalem z ojcy swymi w mieście Dawidowem.
2 Kings	2 Krl	12	14	21	A lud Judzki wszystek wziął Azaryasza, który miał szesnaście lat, i uczynili go królem miasto ojca jego Amazyasza.
2 Kings	2 Krl	12	14	22	Ten zbudował Elath i przywrócił go do Judy, gdy zasnął król z ojcy swymi.
2 Kings	2 Krl	12	14	23	Roku piętnastego Amazyasza, syna Joasowego, króla Judzkiego, królował Jeroboam, syn Joasa, króla Izraelskiego, w Samaryjéj czterdzieści lat i jeden.
2 Kings	2 Krl	12	14	24	I czynił złe przed Panem. Nie odstąpił od wszystkich grzechów Jeroboama, syna Nabat, który o grzech przyprawił Izraela.
2 Kings	2 Krl	12	14	25	Ten przywrócił granice Izraelowe od wejścia do Emath aż do morza pustynie, według mowy Pana, Boga Izraelowego, którą mówił przez sługę swego Jonasa, syna Amathy, proroka, który był z Geth, który jest w Opher.
2 Kings	2 Krl	12	14	26	Widział bowiem Pan utrapienie Izraelowe zbytnie gorzkie, a iż wyniszczeni byli aż do zamknionych w ciemnicy i ostatecznych, a nie było, któryby dopomógł Izraelowi.
2 Kings	2 Krl	12	14	27	Ani mówił Pan, żeby miał wygładzić imię Izraelowe z podniebia, ale je wybawił przez rękę Jeroboama, syna Joasowego.
2 Kings	2 Krl	12	14	28	A ostatek mów Jeroboamowych i wszystko, co czynił, i męstwo jego, którem walczył, i jako przywrócił Damaszek i Emath do Judy w Izraelu, aza to nie jest napisano w księgach mów dni królów Izraelskich?
2 Kings	2 Krl	12	14	29	I zasnął Jeroboam z ojcy swymi, królmi Izraelskimi, a miasto niego królował Zacharyasz, syn jego.
2 Kings	2 Krl	12	15	1	Roku dwudziestego i siódmego Jeroboama, króla Izraelskiego, królował Azaryasz, syn Amazyasza, króla Judzkiego.
2 Kings	2 Krl	12	15	2	Szesnaście mu lat było, gdy począł królować, a pięćdziesiąt i dwie lecie królował w Jeruzalem. Imię matki jego Jechelia z Jeruzalem.
2 Kings	2 Krl	12	15	3	I czynił, co się podobało przed Panem, wedle wszystkiego, co czynił Amazyasz, ojciec jego.
2 Kings	2 Krl	12	15	4	Wszakże wyżyn nie rozwalił: jeszcze lud ofiarował i palił kadzidło na wyżynach.
2 Kings	2 Krl	12	15	5	A Pan zaraził króla, i był trędowatym aż do dnia śmierci swéj i mieszkał w domu wolnym osobno, a Joathan, syn królewski, rządził pałacem i sądził lud ziemie.
2 Kings	2 Krl	12	15	6	A ostatek mów Azaryasza i wszystko, co czynił, aza to nie napisano jest w księgach słów dni królów Judzkich ?
2 Kings	2 Krl	12	15	7	I zasnął Azaryasz z ojcy swymi, i pogrzebli go z przodki jego w mieście Dawidowem, i królował Joathan, syn jego, miasto niego.
2 Kings	2 Krl	12	15	8	Roku trzydziestego i ósmego Azaryasza, króla Judzkiego, królował Zacharyasz, syn Jeroboamów, nad Izraelem w Samaryjéj sześć miesięcy:
2 Kings	2 Krl	12	15	9	A czynił złość przed Panem, jako czynili ojcowie jego, nie odstąpił od grzechów Jeroboama, syna Nabat, który wprawił w grzech Izraela.
2 Kings	2 Krl	12	15	10	I sprzysiągł się przeciw jemu Sellum, syn Jabes, i ranił go jawnie i zamordował i królował miasto niego.
2 Kings	2 Krl	12	15	11	A ostatek słów Zacharyasza, azaż to nie jest napisano w księgach mów dni królów Izraelskich?
2 Kings	2 Krl	12	15	12	Ta jest mowa Pańska, którą mówił do Jehu, mówiąc: Synowie twoi aż do czwartego pokolenia będą siedzieć na stolicy Izraelskiéj. I stało się tak.
2 Kings	2 Krl	12	15	13	Sellum, syn Jabes, królował roku trzydziestego i dziewiątego Azaryasza, króla Judzkiego, a królował jeden miesiąc w Samaryjéj.
2 Kings	2 Krl	12	15	14	I przyciągnął Manahem, syn Gady, z Thersa, i wjechał do Samaryjéj, i ranił Sellum, syna Jabes, w Samaryjéj i zamordował go i królował miasto niego.
2 Kings	2 Krl	12	15	15	A ostatek słów Sellum i sprzysiężenie jego, przez które uczynił zasadzkę, izali to nie napisano jest w księgach mów dni królów Izraelskich?
2 Kings	2 Krl	12	15	16	Tedy Manahem poraził Thapsę i wszystkie, co w niéj byli, i granice jéj od Thersa; nie chcieli mu bowiem otworzyć, i pobił wszystkie brzemienne jéj i porozcinał je.
2 Kings	2 Krl	12	15	17	Roku trzydziestego i dziewiątego Azaryasza, króla Judzkiego, królował Manahem, syn Gady, nad Izraelem dziesięć lat w Samaryjéj.
2 Kings	2 Krl	12	15	18	I czynił złość przed Panem, nie odstąpił od grzechów Jeroboama, syna Nabat, który ku grzeszeniu przywiódł Izraela po wszystkie dni jego.
2 Kings	2 Krl	12	15	19	Przyjeżdżał Phul, król Assyryjski, w ziemię, a Manahem dawał Phulowi tysiąc talentów śrebra, aby mu był na pomocy a umocnił królestwo jego.
2 Kings	2 Krl	12	15	20	I nakazał Manahem śrebro Izraelowi, na wszystkie możne i bogate, aby dał królowi Assyryjskiemu, pięćdziesiąt syklów śrebra na każdego, i wrócił się król Assyryjski i nie mieszkał w ziemi.
2 Kings	2 Krl	12	15	21	A ostatek mów Manahem i wszystko, co czynił, azaż to nie jest napisano w księgach mów dni królów Izraelskich?
2 Kings	2 Krl	12	15	22	I zasnął Manahem z ojcy swymi, i królował Phaceja, syn jego, miasto niego.
2 Kings	2 Krl	12	15	23	Roku pięćdziesiątego Azaryasza, króla Judzkiego, królował Phaceja, syn Manahem, nad Izraelem w Samaryjéj dwie lecie.
2 Kings	2 Krl	12	15	24	I czynił, co było złe przed Panem: nie odstąpił od grzechów Jeroboama, syna Nabat, który ku grzeszeniu przywiódł Izraela.
2 Kings	2 Krl	12	15	25	I sprzysiągł się nań Phacee, syn Romeliasza, hetman jego, i ranił go w Samaryjéj na wieży domu królewskiego, przy Argob i przy Arye, i z nim pięćdziesiąt mężów z synów Galaadczyków, i zamordował go i królował miasto niego.
2 Kings	2 Krl	12	15	26	A ostatek mów Phaceja, i wszystko, co czynił, izali to nie napisano jest w księgach mów dni królów Izraelskich?
2 Kings	2 Krl	12	15	27	Roku pięćdziesiątego i wtórego Azaryasza, króla Judzkiego, królował Phacee, syn Romeliaszów, nad Izraelem w Samaryjéj dwadzieścia lat.
2 Kings	2 Krl	12	15	28	A czynił, co było złe przed Panem: nie odstąpił od grzechów Jeroboama, syna Nabat, który o grzech przyprawił Izraela.
2 Kings	2 Krl	12	15	29	Za dni Phacejasza, króla Izraelskiego przyciągnął Theglath Phalasar, król Assyryjski, i wziął Ajon i Abel Dom, Maach i Janoe i Kedes i Asor i Galaad i Galileą i wszystkę ziemię Nephtali: i przeniósł je do Assyryjéj.
2 Kings	2 Krl	12	15	30	A Ozee, syn Ele, sprzysiągł się i zasadzkę uczynił na Phacee, syna Romeliasza, i usiekł go i zabił: i królował miasto niego, dwudziestego roku Joathama, syna Ozyaszowego.
2 Kings	2 Krl	12	15	31	A ostatek mów Phacejasza, i wszystko co czynił, azaż to nie napisano jest w księgach mów dni królów Izraelskich?
2 Kings	2 Krl	12	15	32	Roku wtórego Phacee, syna Romehasza, króla Izraelskiego, królował Joatham, syn Ozyasza, króla Judzkiego.
2 Kings	2 Krl	12	15	33	Dwadzieścia i pięć lat miał, gdy począł królować, a szesnaście lat królował w Jeruzalem. Imię matki jego Jerusa, córka Sadok.
2 Kings	2 Krl	12	15	34	I czynił, co się podobało przed Panem: wedle wszystkiego, co był uczynił Ozyasz, ojciec jego, czynił.
2 Kings	2 Krl	12	15	35	Wszakże wyżyn nie zniósł: jeszcze lud ofiarował i palił kadzenie na wyżynach. Ten zbudował bramę domu Pańskiego najwyższą.
2 Kings	2 Krl	12	15	36	A ostatek mów Joatham i wszystko, co czynił, aza to nie jest napisano w księgach słów dni królów Judzkich?
2 Kings	2 Krl	12	15	37	W one dni począł Pan nasyłać na Judę Razyn, króla Syryjskiego, i Phacee, syna Romeliaszowego.
2 Kings	2 Krl	12	15	38	I zasnął Joatham z ojcy swymi, i pogrzebion jest z nimi w mieście Dawida, ojca swego, i królował Achaz syn jego, miasto niego.
2 Kings	2 Krl	12	16	1	Roku siedmnastego Phacee, syna Romeliasza, królował Achaz, syn Joatham, króla Judzkiego.
2 Kings	2 Krl	12	16	2	Dwadzieścia lat było Achazowi, gdy począł królować, a szesnaście lat królował w Jeruzalem: nie czynił, co się podobało przed oczyma Pana, Boga jego, jako Dawid ojciec jego.
2 Kings	2 Krl	12	16	3	Ale chodził drogą królów Izraelskich: nadto i syna swego poświęcił, przenosząc przez ogień, według bałwanów pogańskich, które rozproszył Pan przed synmi Izraelskimi.
2 Kings	2 Krl	12	16	4	Ofiarował téż ofiary i kadził na wyżynach i na pagórkach i pod każdem drzewem gałęzistem.
2 Kings	2 Krl	12	16	5	Tedy przyciągnął Razyn, król Syryjski, i Phacee, syn Romeliasza, król Izraelski, do Jeruzalem na wojnę: a gdy obiegli Achaza, nie mogli go przemódz.
2 Kings	2 Krl	12	16	6	Czasu onego przywrócił Razyn, król Syryjski, Ailę ku Syryjéj, i wygnał Żydy z Aile: i przyszli Idumejczycy do Aile i mieszkali tam aż po dziś dzień.
2 Kings	2 Krl	12	16	7	A Achaz wyprawił posły do Theglath Phalasara, króla Assyryjskiego, mówiąc: Jam jest sługa twój i syn twój: przyjedź a wybaw mię z ręki króla Syryjskiego i z ręki króla Izraelskiego, którzy powstali przeciwko mnie.
2 Kings	2 Krl	12	16	8	A zebrawszy śrebro i złoto, które się mogło naleść w domu Pańskim i w skarbie królewskim, posłał królowi Assyryjskiemu dary.
2 Kings	2 Krl	12	16	9	Który téż zezwolił na wolą jego; bo przyciągnął król Assyryjski do Damaszku i zburzył go: i przeniósł obywatele jego do Cyreny, a Razyna zabił.
2 Kings	2 Krl	12	16	10	I jechał król Achaz przeciw Theglath Phalasarowi, królowi Assyryjskiemu do Damaszku. A gdy ujrzał ołtarz w Damaszku, posłał król Achaz do Uryasza kapłana wizerunek jego i wyobrażenie według wszelkiéj roboty jego.
2 Kings	2 Krl	12	16	11	I zbudował Uryasz kapłan ołtarz wedle wszystkiego, co był rozkazał król Achaz z Damaszku: tak uczynił kapłan Uryasz, aż przyjechał król Achaz z Damaszku.
2 Kings	2 Krl	12	16	12	A gdy przyjechał król z Damaszku, ujrzał ołtarz, i uczynił mu poczciwość, i wstąpił i ofiarował całopalenia i ofiarę swą.
2 Kings	2 Krl	12	16	13	I ofiarował mokre ofiary i wylał krew ofiar zapokojnych, które był ofiarował na ołtarzu.
2 Kings	2 Krl	12	16	14	A ołtarz miedziany, który był przed Panem, przeniósł z oblicza kościoła i z miejsca ołtarza i z miejsca kościoła Pańskiego: a postawił go przy boku ołtarza na północy.
2 Kings	2 Krl	12	16	15	Przykazał téż król Achaz Uryaszowi kapłanowi, mówiąc: Na wielkim ołtarzu ofiaruj całopalenie zaranne i ofiarę wieczorną i całopalenie królewskie i ofiarę jego i całopalenie wszego ludu ziemie i ofiary ich i mokre ofiary ich i wszelką krew całopalenia i wszelką krew ofiary na nim wylewać będziesz: lecz ołtarz miedziany będzie gotowy na wolą moję.
2 Kings	2 Krl	12	16	16	Uczynił tedy Uryasz kapłan wedle wszystkiego, co król Achaz był rozkazał.
2 Kings	2 Krl	12	16	17	I odjął król Achaz podstawki ryte i umywalnią, która na nich była, i morze złożył z wołów miedzianych, na których stało, a postawił na tle kamieniem położonem.
2 Kings	2 Krl	12	16	18	Musach też Sabbatną, którą był sprawił w kościele, i wchód królewski zewnątrz obrócił w kościół Pański dla króla Assyryjskiego.
2 Kings	2 Krl	12	16	19	A ostatek słów Achaz, które czynił, aza to nie napisano jest w księgach mów dni królów Judzkich?
2 Kings	2 Krl	12	16	20	I zasnął Achaz z ojcy swymi, i pogrzebion jest z nimi w mieście Dawidowem, a Ezechyasz, syn jego, królował miasto niego.
2 Kings	2 Krl	12	17	1	Roku dwunastego Achaza, króla Judzkiego, królował Ozee, syn Ela, w Samaryjéj nad Izraelem dziewięć lat.
2 Kings	2 Krl	12	17	2	I czynił złe przed Panem, ale nie jako królowie Izraelscy, którzy przed nim byli.
2 Kings	2 Krl	12	17	3	Na tego przyciągnął Salmanazar, król Assyryjski, i stał się Ozee niewolnikiem jego i oddawał mu dań.
2 Kings	2 Krl	12	17	4	A gdy król Assyryjski doznał Ozee, że chcąc się wybić, posłał posły do Sua, króla Egipskiego, aby nie dawał dani królowi Assyryjskiemu, jako był zwykł na każdy rok, obległ go i związanego wsadził do więzienia.
2 Kings	2 Krl	12	17	5	I zjeździł wszystkę ziemię jego, i przyjechawszy do Samaryjéj, obległ go przez trzy lata.
2 Kings	2 Krl	12	17	6	A dziewiątego roku Ozee wziął król Assyryjski Samaryą i przeniósł Izraela do Assyryjczyków: i posadził je w Hala i w Habor nad rzeką Gozan, w mieściech Medskich.
2 Kings	2 Krl	12	17	7	Stało się bowiem, gdy zgrzeszyli synowie Izraelowi Panu, Bogu swemu, który je był wywiódł z ziemie Egipskiéj z ręki Pharaona, króla Egipskiego, chwalili bogi cudze.
2 Kings	2 Krl	12	17	8	I chodzili według obyczaju narodów, które wytracił Pan przed oczyma synów Izraelowych, i królów Izraelskich, że także byli uczynili.
2 Kings	2 Krl	12	17	9	I obrazili synowie Izraelowi słowy nieprawemi Pana, Boga swego: i nabudowali sobie wyżyn we wszystkich mieściech swoich od wieże stróżów aż do miasta obronnego.
2 Kings	2 Krl	12	17	10	I naczynili sobie słupów i gajów na wszelkim pagórku wysokim i pod wszelkiem drzewem gajowem.
2 Kings	2 Krl	12	17	11	I palili kadzenie tam na ołtarzach obyczajem narodów, które był przeniósł Pan od oblicza ich: i czynili co najgorsze słowna draźniąc Pana.
2 Kings	2 Krl	12	17	12	I służyli plugastwom, o których im Pan przykazał, aby nie czynili słowa tego.
2 Kings	2 Krl	12	17	13	I oświadczył się Pan w Izraelu i w Judzie przez rękę wszystkich proroków i widzących, mówiąc: Nawróćcie się od dróg waszych bardzo złych a strzeżcie przykazań moich i Ceremonii według wszystkiego zakonu, którym przykazał ojcom waszym, i jakom posłał do was w ręce sług moich, proroków.
2 Kings	2 Krl	12	17	14	Którzy nie słuchali, ale zatwardzili krzczycę swoje wedle krzczyce ojców swoich, którzy nie chcieli być posłuszni Panu, Bogu swemu.
2 Kings	2 Krl	12	17	15	I odrzucili prawa jego i przymierze, które uczynił z ojcy ich, i oświadczania, któremi oświadczył je: i poszli za nikczemnościami, i nikczemnie się sprawowali: i naśladowali narodów, którzy byli około nich, o których przykazał im był Pan, aby nie czynili, jako i oni czynili.
2 Kings	2 Krl	12	17	16	I opuścili wszystkie przykazania Pana, Boga swego, i uczynili sobie litych dwu cielców i gaje, i kłaniali się wszystkiemu wojsku niebieskiemu, i służyli Baalowi,
2 Kings	2 Krl	12	17	17	I poświącali syny swe i córki swe przez ogień i bawili się wieszczbami i wróżkami, i wydali się, aby czynili złość przed Panem, aby go draźnili.
2 Kings	2 Krl	12	17	18	I rozgniewał się Pan bardzo na Izraela i zniósł je od oblicza [0386]swego, i nie zostało, jedno tylko pokolenie Juda.
2 Kings	2 Krl	12	17	19	Ale ani sam Juda nie strzegł przykazania Pana, Boga swego, ale chodził w błędziech Izraelskich, które był uczynił.
2 Kings	2 Krl	12	17	20	I odrzucił Pan wszystko nasienie Izraelowe i utrapił je i podał je w ręce łupieżców, aż je odrzucił od oblicza swego:
2 Kings	2 Krl	12	17	21	Już od onego czasu, którego się oderwał Izrael od domu Dawidowego, i postanowili sobie króla Jeroboam, syna Nabatowego; Jeroboam bowiem oddzielił Izraela od Pana i przywiódł je do grzechu wielkiego.
2 Kings	2 Krl	12	17	22	I chodzili synowie Izraelowi we wszystkich grzechach Jeroboamowych, które czynił, a nie odstąpili od nich.
2 Kings	2 Krl	12	17	23	Aż Pan zniósł Izraela od oblicza swego, jako był powiedział w ręce wszystkich sług swoich proroków: i przeniesion jest Izrael z ziemie swéj do Assyryjéj, aż do dnia tego.
2 Kings	2 Krl	12	17	24	A król Assyryjski nawiódł ludzi z Babilonu i z Kuthy i z Awei i z Emathu i z Sepharwaima, i osadził je w mieściech Samaryjskich miasto synów Izraelskich: którzy posiedli Samaryą i mieszkali w mieściech jéj.
2 Kings	2 Krl	12	17	25	A gdy tam jęli mieszkać, nie bali się Pana, i przepuścił na nie Pan lwy, którzy je zabijali.
2 Kings	2 Krl	12	17	26	I dano znać królowi Assyryjski emu i rzeczono: Narody, któreś przeprowadził i posadził w mieściech Samaryjskich, nie umieją praw Boga ziemie, i przepuścił Pan na nie lwy, a oto je mordują, przeto iż nie umieją chwały Boga ziemie.
2 Kings	2 Krl	12	17	27	I rozkazał król Assyryjski, mówiąc: Zawiedźcie tam jednego z kapłanów, któreście ztamtąd więźniami przywiedli, a niech idzie i mieszka z nimi i nauczy ich praw Boga ziemie.
2 Kings	2 Krl	12	17	28	Gdy tedy przyszedł jeden z tych kapłanów, którzy byli w niewolą zagnani z Samaryjéj, mieszkał w Bethel i nauczał je, jako mieli chwalić Pana.
2 Kings	2 Krl	12	17	29	I każdy naród uczynił sobie Boga swego, i postawili je w zborach wysokich, które byli pobudowali Samarytowie, naród i naród w mieściech swych, w których mieszkali.
2 Kings	2 Krl	12	17	30	Mężowie bowiem Babylońscy uczynili Sochoth Benoth, a mężowie Kuthscy uczynili Nergela, a mężowie z Emathu uczynili Asyma.
2 Kings	2 Krl	12	17	31	Zaś Awejanie uczynili Nebahaza i Tharthaka: a ci, którzy byli z Sepharwaima, palili syny swoje w ogniu Adramelechowi i Anamelechowi, bogom Sepharwaimskim:
2 Kings	2 Krl	12	17	32	A przecie chwalili Pana, i uczynili z najpodlejszych kapłany wyżyn i postanowili je we zborzech wysokich.
2 Kings	2 Krl	12	17	33	I gdy Pana chwalili, bogom téż swoim służyli według obyczaju narodów, z których je przeniesiono do Samaryjéj.
2 Kings	2 Krl	12	17	34	Aż po dziś dzień trzymają się obyczaju starego, nie boją się Pana, ani strzegą Ceremonii jego, sądów i zakonu i rozkazania, które był przykazał Pan synom Jakóba, którego nazwał Izraelem.
2 Kings	2 Krl	12	17	35	I postanowił był z nimi przymierze i rozkazał im, rzekąc: Nie bójcie się bogów cudzych i nie kłaniajcie się im, ani ich chwalcie i nie ofiarujcie im:
2 Kings	2 Krl	12	17	36	Ale Pana, Boga waszego, który was wywiódł z ziemie Egipskiéj w mocy wielkiéj i w ramieniu wyciągnionem, tego się bójcie i jemu się kłaniajcie i jemu ofiarujcie.
2 Kings	2 Krl	12	17	37	Ceremonii téż i sądów i zakonu i przykazania, które wam napisał, strzeżcie, abyście czynili po wszystkie dni, a bogów się cudzych nie bójcie.
2 Kings	2 Krl	12	17	38	I przymierza, które uczynił z wami, nie zapominajcie, ani chwalcie cudzych bogów:
2 Kings	2 Krl	12	17	39	Ale Pana, Boga waszego, się bójcie, a on was wyrwie z ręki wszystkich nieprzyjaciół waszych.
2 Kings	2 Krl	12	17	40	Lecz oni nie słuchali, ale według obyczaju swego dawnego działali.
2 Kings	2 Krl	12	17	41	Byli tedy oni narodowie bojący się wprawdzie Pana, wszakże przecie i bałwanom swym służący; bo i synowie ich i wnukowie, jako czynili ojcowie ich, tak czynią i po dziś dzień.
2 Kings	2 Krl	12	18	1	Roku trzeciego Ozee, syna Ela, króla Izraelskiego, królował Ezechyasz, syn Achaz, króla Judzkiego.
2 Kings	2 Krl	12	18	2	Dwadzieścia i pięć lat mu było, gdy począł królować, a dwadzieścia i dziewdęć lat królował w Jeruzalem. Imię matki jego Abi, córka Zacharyaszowa.
2 Kings	2 Krl	12	18	3	I czynił dobrze przed Panem, według wszystkiego, co czynił Dawid, ojciec jego.
2 Kings	2 Krl	12	18	4	Ten rozrzucił wyżyny i skruszył bałwany i powycinał gaje i połamał węża miedzianego, którego był uczynił Mojżesz; bo aż do onego czasu synowie Izraelowi palili mu kadzidło, i nazwał imię jego Nohestan.
2 Kings	2 Krl	12	18	5	W Panu, Bogu Izraelowym, pokładał nadzieję, i tak po nim nie było podobnego jemu ze wszystkich królów Judzkich: lecz ani z tych, którzy przed nim byli.
2 Kings	2 Krl	12	18	6	I stał przy Panu i nie odstąpił od tropów jego i czynił przykazania jego, które był przykazał Pan Mojżeszowi.
2 Kings	2 Krl	12	18	7	Zkąd i Pan był z nim, i we wszystkiem, do czego się obrócił, mądrze się sprawował. Wybił się téż z mocy królowi Assyryjskiemu i nie służył mu.
2 Kings	2 Krl	12	18	8	Ten poraził Philistyny aż do Gazy i wszystkie granice ich, od wieże stróżów aż do miasta obronnego. {{WersetBW|18|9. Roku czwartego króla Ezechya- sza, który był rok siódmy Ozee, syna Ela, króla Izraelskiego, przyciągnął Salmanazar, król Assyryjski, do Samaryjéj. i dobywał jéj i wziął.
2 Kings	2 Krl	12	18	9	Roku czwartego króla Ezechiasza, który był rokiem siódmym Ozeasza, syna Eli królá izraelskiego, przyciągnął Salmanasar, król asyryjski, do Samarii i dobywał jej,
2 Kings	2 Krl	12	18	10	Bo po trzech leciech, roku szóstego Ezechyasza, to jest, roku dziewiątego Ozee, króla Izraelskiego, wzięto Samaryą.
2 Kings	2 Krl	12	18	11	I przeniósł król Assyryjski Izraela do Assyryjczyków i posadził je w Hala i w Habor, rzekach Gozan, w mieściech Medskich;
2 Kings	2 Krl	12	18	12	Bo nie słuchali głosu Pana, Boga swego, ale przestąpili przymierze jego: wszystkiego, co rozkazał Mojżesz, sługa Pański, nie słuchali ani czynili.
2 Kings	2 Krl	12	18	13	Roku czternastego króla Ezechyasza przyciągnął Sennacheryb, król Assyryjski, na wszystkie miasta Judy obronne, i wziął je.
2 Kings	2 Krl	12	18	14	Tedy posłał Ezechyasz, król Judzki, posły do króla Assyryjskiego do Lachis, mówiąc: Zgrzeszyłem, odstąp odemnie: a wszystko, co na mię włożysz, poniosę. A tak włożył król Assyryjski na Ezechyasza, króla Judzkiego, trzysta talentów śrebra i trzydzieści talentów złota.
2 Kings	2 Krl	12	18	15	I dał Ezechyasz wszystko śrebro, które się nalazło w domu Pańskim i w skarbiech królewskich.
2 Kings	2 Krl	12	18	16	Na ten czas złamał Ezechyasz drzwi kościoła Pańskiego i blachy złota, które był sam przybił, i dał je królowi Assyryjskiemu.
2 Kings	2 Krl	12	18	17	A król Assyryjski posłał Tarthan i Rabsarys i Rabsacen z Lachis do króla Ezechyasza z potężnem wojskiem do Jeruzalem: którzy przyciągnąwszy, przyjechali do Jeruzalem i stanęli u rur stawu wyższego, który jest na drodze roli farbierzowéj.
2 Kings	2 Krl	12	18	18	I zawołali króla: i wyszedł do nich Eljakim, syn Helcyasza, przełożony nad domem, i Sobna pisarz i Joahe, syn Asaphów, kanclerz.
2 Kings	2 Krl	12	18	19	I rzekł do nich Rabsaces: Mówcie Ezechyaszowi: Tak mówi król wielki, król Assyryjski: Co to za ufanie, na którem się wspierasz?
2 Kings	2 Krl	12	18	20	Podobnoś uradził, żebyś się ku bitwie gotował. W kimże ufasz, że się śmiesz wybijać z mocy?
2 Kings	2 Krl	12	18	21	Czyli masz nadzieję w lasce trzcinnéj i złamanéj, w Egipcie, którą jeźli się człowiek podeprze, złamana wnidzie w rękę jego, i przekole ją? takci jest Pharao, król Egipski, wszystkim, którzy w nim ufają.
2 Kings	2 Krl	12	18	22	A jeźli mi rzeczecie: W Panu, Bogu naszym, nadzieję mamy: aza nie ten jest, którego wyżyny i ołtarze zniósł Ezechyasz, i przykazał Judzie i Jeruzalem: Przed tym ołtarzem kłaniać się będziecie w Jeruzalem?
2 Kings	2 Krl	12	18	23	Teraz tedy przystańcie do pana mego, króla Assyryjskiego, i dam wam [0388]dwa tysiące koni: a obaczcie, możecieli mieć wsiadacze na nie.
2 Kings	2 Krl	12	18	24	A jako się możecie oprzeć jednemu panu z najmniejszych sług pana mego? Czyli masz nadzieję w Egipcie dla wozów i jezdnych?
2 Kings	2 Krl	12	18	25	Azam bez woli Pańskiéj przyciągnął na to miejsce, abym je zburzył? Pan mi rzekł: Jedź do téj ziemie, a spustosz ją.
2 Kings	2 Krl	12	18	26	I rzekli Eljakim, syn Helcyaszów, i Sobna i Joahe do Rabsaka: Prosimy, abyś do nas, służebników twoich, mówił po Syryjsku; bo rozumiemy ten język: a nie mów do nas po Żydowsku, gdy słyszy lud, który jest na murze.
2 Kings	2 Krl	12	18	27	I odpowiedział im Rabsaces, mówiąc: Azaż do pana twego i do ciebie posłał mię pan mój, abych te słowa mówił, a nie raczéj do mężów, którzy siedzą na murze, żeby jedli plugastwa swe i pili mocz swój z wami?
2 Kings	2 Krl	12	18	28	Stanął tedy Rabsaces i zawołał głosem wielkim po Żydowsku, i rzekł: Słuchajcie słów króla wielkiego, króla Assyryjskiego.
2 Kings	2 Krl	12	18	29	To mówi król: Niech was nie zwodzi Ezechyasz; bo was nie będzie mógł wydrzeć z ręki mojéj.
2 Kings	2 Krl	12	18	30	Ani wam niech nie dodaje ufności w Panu, mówiąc: Wyrywając wybawi nas Pan, i nie będzie dano miasto to w rękę króla Assyryjskiego.
2 Kings	2 Krl	12	18	31	Nie słuchajcie Ezechyasza; to bowiem mówi król Assyryjski: Uczyńcie zemną, co wam jest pożyteczno, a wynidźcie do mnie: i będzie jeść każdy z winnice swéj i z figi swéj: i będziecie pić wodę z studzien waszych:
2 Kings	2 Krl	12	18	32	Aż przyjdę i przeniosę was do ziemie, która jest podobna ziemi waszéj, do ziemie żyznéj i obfitującéj winem, ziemie chleba i winnic, ziemie oliw i oliwy i miodu, i będziecie żyć a nie pomrzecie. Nie słuchajcież Ezechyasza, który was zwodzi, mówiąc: Pan wybawi nas.
2 Kings	2 Krl	12	18	33	Azaż wybawili bogowie narodów ziemię swą z ręki króla Assyryjskiego?
2 Kings	2 Krl	12	18	34	Gdzież jest bóg Emath i Arphad, gdzie jest bóg Sepharwaim, Ana i Awa? Izali wybawili Samaryą z ręki mojéj?
2 Kings	2 Krl	12	18	35	Którzyż to są ze wszech bogów ziem, którzy wyrwali ziemię swą z ręki mojéj, żeby mógł wyrwać Pan Jeruzalem z ręki mojéj?
2 Kings	2 Krl	12	18	36	Milczał tedy lud a nie odpowiedział mu nic; bo wzięli byli rozkazanie od króla, aby mu nie odpowiadali.
2 Kings	2 Krl	12	18	37	I przyszedł Eljakim, syn Helcyaszów, przełożony nad domem, i Sobna pisarz i Joahe, syn Asaphów, kanclerz do Ezechyasza podarłszy szaty, i powiedzieli mu słowa Rabsakowe.
2 Kings	2 Krl	12	19	1	Co gdy usłyszał król Ezechyasz, rozdarł szaty swoje i oblókł się w wór i wszedł do domu Pańskiego,
2 Kings	2 Krl	12	19	2	I posłał Eljakima, przełożonego nad domem, i Sobnę pisarza i starsze z kapłanów obleczone w wory do Izajasza proroka, syna Amos.
2 Kings	2 Krl	12	19	3	Którzy rzekli: Tak mówi Ezechyasz: Dzień utrapienia i łajania i bluźnierstwa dzień ten: przyszli synowie aż do porodzenia, a siły nie ma rodząca.
2 Kings	2 Krl	12	19	4	Jeźli snadź usłyszy Pan, Bóg twój, wszystkie słowa Rabsakowe, którego przysłał król Assyryjski, pan jego, aby hańbił Boga żywego: i strofował słowy, które słyszał Pan, Bóg twój! i uczyń modlitwę za ostatki, które się nalazły.
2 Kings	2 Krl	12	19	5	Przyszli tedy słudzy króla Ezechyasza do Izajasza.
2 Kings	2 Krl	12	19	6	I rzekł im Izajasz: To powiecie panu waszemu: To mówi Pan: Nie bój się słów, któreś słyszał, któremi mię bluźnili słudzy króla Assyryjskiego.
2 Kings	2 Krl	12	19	7	Oto ja wpuszczę weń ducha, i usłyszy nowinę i wróci się do ziemie swojéj, i położę go mieczem w ziemi jego.
2 Kings	2 Krl	12	19	8	Wrócił się tedy Rabsak i nalazł króla Assyryjskiego dobywającego Lobna; usłyszał bowiem, że był odciągnął od Lachis.
2 Kings	2 Krl	12	19	9	A gdy usłyszał o Tharaku, królu Ethyopskim, powiadające: Oto wyjechał, aby walczył przeciw jemu, i jechał przeciw jemu, posłał posły do Ezechyasza, mówiąc:
2 Kings	2 Krl	12	19	10	To powiedzcie Ezechyaszowi, królowi Judzkiemu: Niech cię nie zwodzi Bóg twój, w którym masz ufanie, ani mów: Nie będzie podane Jeruzalem w ręce króla Assyryjskiego.
2 Kings	2 Krl	12	19	11	Albowiemeś ty sam słyszał, co uczynili królowie Assyryjscy wszystkim ziemiom, jako je spustoszyli: a więc ty sam będziesz mógł być wybawion?
2 Kings	2 Krl	12	19	12	Aza wybawili bogowie narodów każdego z tych, które zburzyli ojcowie moi, to jest Gozan i Haran i Reseph i syny Eden, którzy byli w Thelassar?
2 Kings	2 Krl	12	19	13	Gdzie jest król Emath i król Arphad i król miasta Sepharwaim, Ana i Awa?
2 Kings	2 Krl	12	19	14	Gdy tedy wziął Ezechyasz list z ręki posłów i przeczytał go, wstąpił do domu Pańskiego i rozciągnął go przed Panem.
2 Kings	2 Krl	12	19	15	I modlił się przed oczyma jego, mówiąc: Panie, Boże Izraelów, który siedzisz na Cherubim, tyś sam jest Bóg wszystkich królów ziemie, tyś uczynił niebo i ziemię.
2 Kings	2 Krl	12	19	16	Nakłoń ucha twego a usłysz! otwórz, Panie, oczy twoje a wejrzyj: usłysz wszystkie słowa Sennacheryba, który przysłał, aby nam hańbił Boga żywego.
2 Kings	2 Krl	12	19	17	Prawdziwieć, Panie, królowie Assyryjscy spustoszyli narody i ziemie wszystkich:
2 Kings	2 Krl	12	19	18	I bogi ich wrzucili w ogień; bo nie byli bogowie, ale robota rąk człowieczych, z drzewa i z kamienia, i wygubili je.
2 Kings	2 Krl	12	19	19	Teraz tedy, Panie, Boże nasz, wybaw nas z ręki jego, aby poznały wszystkie królestwa ziemie, iżeś ty jest Pan, Bóg sam.
2 Kings	2 Krl	12	19	20	I posłał Izajasz, syn Amos, do Ezechyasza, rzekąc: To mówi Pan, Bóg Izraelów: O coś się modlił do mnie z strony Sennacheryba, króla Assyryjskiego, słyszałem.
2 Kings	2 Krl	12	19	21	Ta jest mowa, którą mówił Pan o nim: Wzgardziła cię i śmiała się z ciebie panna, córka Syońska: kiwała za tobą głową córka Jerozolimska.
2 Kings	2 Krl	12	19	22	Kogóżeś hańbił i kogoś bluźnił? przeciw komuś głos swój podnosił, i wyniosłeś ku górze oczy twoje? Przeciw świętemu Izraelowemu.
2 Kings	2 Krl	12	19	23	Przez rękę sług twych hańbiłeś Pana i rzekłeś: W mnóstwie wozów moich wstąpiłem na wysokości gór, na wierzch Libanu, i wyciąłem wysokie cedry jego i wyborne jodły jego: i wszedłem aż do granic jego: i las Karmelu jego
2 Kings	2 Krl	12	19	24	Jam wyrąbił. I wypiłem wody cudze i wysuszyłem stopami nóg moich wszystkie wody zamknione.
2 Kings	2 Krl	12	19	25	Azaś nie słyszał, com czynił od początku? ode dni starodawnych utworzyłem je, a terazem przywiódł, i będą rumy pagórków walczących miasta obronne.
2 Kings	2 Krl	12	19	26	A którzy siedzą w nich, podli ręką, zadrżeli i zawstydzili się, stali się jako siano polne i jako zielona trawa na dachu, która uschła, niźli się dostała.
2 Kings	2 Krl	12	19	27	Mieszkanie twoje i wyjście twoje i wejście twoje i drogę twoję jam przedtem poznał, i popędliwość twoję przeciwko mnie.
2 Kings	2 Krl	12	19	28	Szalałeś przeciwko mnie, a pycha twoja wstąpiła do uszu moich: założęć tedy kolce za nozdrze twoje a wędzidło w gębę twoję, a wrócę cię na drogę, którąś przyszedł.
2 Kings	2 Krl	12	19	29	A tobie, Ezechyaszu, to będzie znak: Jedz tego roku, co najdziesz, a drugiego roku, co się samo rodzi, ale trzeciego roku siejcie i żnijcie, sadźcie winnice i jedzcie owoce ich.
2 Kings	2 Krl	12	19	30	A cokolwiek zostanie z domu Juda, puści korzeń nadół i uczyni owoc ku górze.
2 Kings	2 Krl	12	19	31	Z Jeruzalem bowiem wynidą ostatki i to, co ma być zachowano, z góry Syońskiej. Zawistna miłość Pana zastępów uczyni to.
2 Kings	2 Krl	12	19	32	Przetóż to mówi Pan o królu Assyryjskim: Nie wnidzie do tego miasta, ani wystrzeli na nie strzały, ani go otrzyma tarcza, ani obtoczą go szańce.
2 Kings	2 Krl	12	19	33	Drogą, którą przyszedł, wróci się, a do tego miasto nie wnidzie, mówi Pan.
2 Kings	2 Krl	12	19	34	I obronię to miasta i zachowam je dla mnie i dla Dawida, sługi mego.
2 Kings	2 Krl	12	19	35	Stało się tedy onéj nocy, przyszedł Aniół Pański i pobił w oboziech Assyryjskich sto ośmdziesiąt i pięć tysięcy. A wstawszy po ranu, ujrzał wszystkie ciała uiuarłych: i odciągnąwszy odjechał,
2 Kings	2 Krl	12	19	36	I wrócił się Sennacheryb, król Assyryjski, i mieszkał w Niniwie.
2 Kings	2 Krl	12	19	37	A gdy się kłaniał w kościele Nezroch, bogu swemu, Adramelech i Sarasar, synowie jego, zabili go mieczem i uciekli do ziemie Armeńskiéj: i królował Asarhaddon, syn jego, miasto niego.
2 Kings	2 Krl	12	20	1	W one dni rozniemógł się Ezechyasz aż na śmierć, i przyszedł do niego Izajasz, syn Amos, prorok, i rzekł mu: To mówi Pan Bóg: Przykaż domowi twemu; bo umrzesz ty a nie będziesz żyw.
2 Kings	2 Krl	12	20	2	Który obrócił twarz swoję ku ścianie i modlił się do Pana, mówiąc:
2 Kings	2 Krl	12	20	3	Proszę, Panie, wspomnij, proszę, jakom chodził przed tobą w prawdzie i w sercu doskonałem, a czyniłem, co się przed tobą podobało. Płakał tedy Ezechyasz płaczem wielkim.
2 Kings	2 Krl	12	20	4	A niźli wyszedł Izajasz na pół sieni, stało się słowo Pańskie do niego, mówiąc:
2 Kings	2 Krl	12	20	5	Wróć się a powiedz Ezechyaszowi, wodzowi ludu mego: To mówi Pan, Bóg Dawida, ojca twego: Słyszałem modlitwę twoję i widziałem łzy twoje: a oto uzdrowiłem cię, dnia trzeciego pójdziesz do kościoła Pańskiego.
2 Kings	2 Krl	12	20	6	I przydam do dni twoich piętnaście lat, ale i z ręki króla Assyryjskiego wybawię cię i to miasto: i obronię to miasto dla mnie i dla Dawida, sługi mego.
2 Kings	2 Krl	12	20	7	I rzekł Izajasz: Przynieście wiązankę fig. Którą gdy przynieśli i położyli na wrzód jego, uzdrowion był.
2 Kings	2 Krl	12	20	8	A Ezechyasz rzekł był do Izajasza: Co za znak będzie, że mię Pan uzdrowi, a iż trzeciego dnia pójdę do kościoła Pańskiego?
2 Kings	2 Krl	12	20	9	Któremu rzekł Izajasz: Ten będzie znak od Pana, że uczyni Pan mowę, którą powiedział: Chcesz, iż cień postąpi dziesięć linii, czyli że się wróci na dziesięć stopniów?
2 Kings	2 Krl	12	20	10	Odpowiedział Ezechyasz. Łacnoć cieniowi postąpić na dziesięć linii, i nie tego ja chcę, żeby sie stało: ale żeby się wrócił nawstecz dziesięć stopniów.
2 Kings	2 Krl	12	20	11	Wzywał tedy Izajasz prorok Pana, i wrócił cień przez linie, po których już był stąpił na zegarze Achaz, nawstecz dziesięć stopniów.
2 Kings	2 Krl	12	20	12	Czasu onego posłał Berodach Baladan, syn Baladanów, król Babiloński, listy i dary do Ezechyasza; bo słyszał, iż był zaniemógł Ezechyasz.
2 Kings	2 Krl	12	20	13	I był rad Ezechyasz z ich przyjścia i ukazał im dom wonnych rzeczy i złoto i śrebro i przyprawy wonne rozmaite, olejki téż i dom naczynia swego i wszystko, co mógł mieć w skarbiech swoich. Nie było, czego im nie pokazał Ezechyasz w domu swym i we wszystkiéj władzy swéj.
2 Kings	2 Krl	12	20	14	I przyszedł Izajasz prorok do króla Ezechyasza i rzekł mu: Co mówili ci mężowie? albo zkąd przyjechali do ciebie? Któremu rzekł Ezechyasz: Z ziemie dalekiéj przyjechali do mnie, z Babilonu.
2 Kings	2 Krl	12	20	15	A on odpowiedział: Cóż widzieli w domu twoim? Rzekł Ezechyasz: Wszystko, co jest w domu i moim, widzieli: niemasz, czegobych im nie ukazał w skarbiech moich.
2 Kings	2 Krl	12	20	16	Tedy rzekł Izajasz Ezechyaszowi: Słuchaj słowa Pańskiego.
2 Kings	2 Krl	12	20	17	Oto dni przyjdą, i pobiorą wszystko, co jest w domu twoim, i co schowali ojcowie twoi, aż do dnia tego, do Babilonu: nie zostanie się nic, mówi Pan.
2 Kings	2 Krl	12	20	18	Ale i z synów twoich, którzy wynidą z ciebie, które zrodzisz, wezmą, i będą rzezańcami na pałacu króla Babilońskiego.
2 Kings	2 Krl	12	20	19	I rzekł Ezechyasz do Izajasza: Dobra mowa Pańska, którąś powiedział: niech będzie pokój i prawda za dni moich.
2 Kings	2 Krl	12	20	20	A ostatek mów Ezechyasza i wszystko męstwo jego i jako uczynił [0391]staw i rury i przywiódł wodę do miasta, aza tego nie napisano w księgach mów dni królów Judzkich?
2 Kings	2 Krl	12	20	21	I zasnął Ezechyasz z ojcy swymi, i królował Manasses, syn jego, miasto niego.
2 Kings	2 Krl	12	21	1	Dwanaście lat miał Manasses, gdy począł królować, a pięćdziesiąt i pięć lat królował w Jeruzalem. Imię matki jego Haphsyba.
2 Kings	2 Krl	12	21	2	I czynił złe przed oczyma Pańskiemi według bałwanów narodów, które wytracił Pan przed synmi Izraelowymi.
2 Kings	2 Krl	12	21	3	I obrócił się i pobudował wyżyny, które był rozrzucił Ezechyasz, ojciec jego, i wystawił ołtarze Baalowi i naczynił gajów, jako był uczynił Achab, król Izraelski, i kłaniał się wszystkiemu wojsku niebieskiemu i służył mu.
2 Kings	2 Krl	12	21	4	I nabudował ołtarzów w domu Pańskim, o którym mówił Pan: W Jeruzalem położę imię moje.
2 Kings	2 Krl	12	21	5	I nabudował ołtarzów wszystkiemu wojsku niebieskiemu we dwu sieniach kościoła Pańskiego.
2 Kings	2 Krl	12	21	6	I przewiódł syna swego przez ogień: wieszczył téż i przestrzegał wróżby i naczynił pythonów i namnożył wieszczków, aby czynił złość przed Panem i drażnił go.
2 Kings	2 Krl	12	21	7	Postawił téż bałwana gajowego, którego był uczynił, w kościele Pańskim, o którym mówił Pan do Dawida i do Salomona, syna jego: W tym kościele i w Jeruzalem, którem wybrał ze wszystkich pokoleń Izraelowych, położę imię moje na wieki.
2 Kings	2 Krl	12	21	8	A więcéj nie dopuszczę ruszyć się nodze Izraela z ziemie, którąm dał ojcom ich, wszakże jeźli będą skutkiem strzedz wszystkiego, com im przykazał i wszystkiego zakonu, który im rozkazał Mojżesz, sługa mój.
2 Kings	2 Krl	12	21	9	Lecz oni nie słuchali: ale zwiedzieni są od Manassesa, aby czynili złość nad narody, które skruszył Pan od oblicza synów Izraelowych.
2 Kings	2 Krl	12	21	10	I mówił Pan w ręce sług swoich, proroków, rzekąc:
2 Kings	2 Krl	12	21	11	Ponieważ czynił Manasses, król Judzki, obrzydłości te najgorsze, nad wszystkie, które czynili przed nim Amorrejczykowie, i przywiódł téż lud Judzki ku grzeszeniu w plugastwach swoich:
2 Kings	2 Krl	12	21	12	Przetóż to mówi Pan, Bóg Izraelów: Oto ja przywiodę złe na Jeruzalem i na Judę, że, ktokolwiek usłyszy, zadzwonią obie uszy jego.
2 Kings	2 Krl	12	21	13	I wyciągnę na Jeruzalem sznur Samaryi i wagę domu Achab: i zmazę Jeruzalem, jako więc mażą tablice: a zmazawszy wywrócę i częściéj powlokę grafkę przez twarz jego.
2 Kings	2 Krl	12	21	14	A ostatek dziedzictwa mego opuszczę i dam je w ręce nieprzyjaciół jego, i będą na spustoszenie i na łupiestwo wszystkim przeciwnikom swoim:
2 Kings	2 Krl	12	21	15	Przeto, że czynili złe przedemną i trwali draźniąc mię, ode dnia, którego wyszli ojcowie ich z Egiptu, aż do dnia tego.
2 Kings	2 Krl	12	21	16	Nadto i krwie niewinnéj wylał Manasses bardzo wiele, aż napełnił Jeruzalem po usta: oprócz grzechów swoich, któremi ku grzeszeniu przywiódł Judę, aby czynił złe przed Panem.
2 Kings	2 Krl	12	21	17	A ostatek mów Manasse i wszystko, co czynił, i grzech jego, którym grzeszył, azaż tego nie napisano w księgach mów dni królów Judzkich?
2 Kings	2 Krl	12	21	18	I zasnął Manasses z ojcy swymi, i pogrzebion jest w ogrodzie domu swego, w ogrodzie Oza: i królował Amon, syn jego, miasto niego.
2 Kings	2 Krl	12	21	19	Dwadzieścia i dwa lata miał Amon, gdy począł królować, dwa lata téż królował w Jeruzalem. Imię matki jego Messalemeth, córka Haruz, z Jeteba.
2 Kings	2 Krl	12	21	20	A czynił złe przed oczyma Pańskiemi, jako był uczynił Manasses, ojciec jego.
2 Kings	2 Krl	12	21	21	I chodził po wszystkiéj drodze, którą chodził ojciec jego, i służył plugastwom, którym służył ojciec jego, i kłaniał się im.
2 Kings	2 Krl	12	21	22	I opuścił Pana, Boga ojców swoich, a nie chodził drogą Pańską.
2 Kings	2 Krl	12	21	23	i uczynili nań zasadzkę słudzy jego i zabili króla w domu jego.
2 Kings	2 Krl	12	21	24	A lud ziemie pobił wszystkie, którzy się byli sprzysięgli na króla Amona: i uczynili sobie królem Jozyasza, syna jego, miasto niego.
2 Kings	2 Krl	12	21	25	A ostatek mów Amona, które czynił, aza tego nie napisano w księgach mów dni królów Juda.
2 Kings	2 Krl	12	21	26	I pogrzebli go w grobie jego na ogrodzie Oza, a Jozyasz, syn jego, królował miasto niego.
2 Kings	2 Krl	12	22	1	Ośm lat było Jozyaszowi, gdy począł królować, trzydzieści i jeden rok królował w Jeruzalem. Imię matki jego Idyda, córka Hadaja z Besekath.
2 Kings	2 Krl	12	22	2	A czynił, co się podobało przed Panem, i chodził wszystkiemi drogami Dawida, ojca swego, nie ustąpił na prawo albo na lewo.
2 Kings	2 Krl	12	22	3	A roku ośmnastego króla Jozyasza, posłał król Saphan, syna Asalja, syna Messullam, pisarza kościoła Pańskiego, mówiąc mu:
2 Kings	2 Krl	12	22	4	Idź do Helkiasza, kapłana wielkiego, aby zebrano pieniądze, które wniesiono do kościoła Pańskiego, które zebrali odźwierni kościelni od ludu:
2 Kings	2 Krl	12	22	5	I żeby dane były rzemieślnikom przez przełożone domu Pańskiego, którzy téż niech je rozdadzą tym, co robią w kościele Pańskim, na poprawę budowania kościelnego:
2 Kings	2 Krl	12	22	6	To jest cieślom i murarzom i tym, którzy naprawują, co się skaziło: a żeby nakupiono drzewa i kamienia z miejsc, gdzie kamienie łamią, na poprawę kościoła Pańskiego.
2 Kings	2 Krl	12	22	7	Wszakże niech im nie dają pod liczbą śrebra, które biorą, ale niech mają w mocy i pod wiarą.
2 Kings	2 Krl	12	22	8	I rzekł Helkiasz, kapłan wielki, do Saphan pisarza: Nalazłem księgi zakonu w domu Pańskim. I dał Helkiasz księgi Saphanowi, który je czytał.
2 Kings	2 Krl	12	22	9	Przyszedł téż Saphan pisarz do króla i dał mu sprawę o tem, co mu był kazał i rzekł: Zebrali słudzy twoi pieniądze , które się nalazły w domu Pańskim, i dali, aby rozdane były rzemieślnikom od przełożonych nad robotami kościoła Pańskiego.
2 Kings	2 Krl	12	22	10	Powiedział téż Saphan pisarz królowi, mówiąc: Dał mi księgi Helkiasz kapłan. Które gdy czytał Saphan przed królem,
2 Kings	2 Krl	12	22	11	A król usłyszał słowa ksiąg zakonu Pańskiego, rozdarł szaty swoje
2 Kings	2 Krl	12	22	12	I rozkazał Helkiaszowi kapłanowi i Ahikam, synowi Saphan, i Achobor, synowi Micha, i Saphan pisarzowi i Asajowi, słudze królewskiemu, mówiąc:
2 Kings	2 Krl	12	22	13	Idźcie, a poradźcie się Pana o mię i o lud i o wszystkiego Judę, dla słów ksiąg tych, które naleziono; bo wielki gniew Pański zapalił się na nas, iż nie słuchali ojcowie nasi słów tych ksiąg, żeby czynili wszystko, co nam napisano.
2 Kings	2 Krl	12	22	14	Poszli tedy Helkiasz kapłan i Ahikam i Achobor i Saphan i Asaja do Holdamy prorokini, żony Sellum, syna Thekui, syna Araasowego, stróża szat, która mieszkała w Jeruzalem na Wtóréj: i mówili do niéj.
2 Kings	2 Krl	12	22	15	A ona im odpowiedziała: To mówi Pan, Bóg Izraelów: Powiedzcie mężowi, który was posłał do mnie:
2 Kings	2 Krl	12	22	16	To mówi Pan: Oto ja przywiodę złe na to miejsce i na obywatele jego, wszystkie słowa zakonu, które czytał król Judzki;
2 Kings	2 Krl	12	22	17	Bo mię opuścili a ofiarowali bogom cudzym, draźniąc mię wszystkimi uczynkami rąk swoich: i zapali się gniew mój na tem miejscu i nie będzie zgaszon.
2 Kings	2 Krl	12	22	18	A królowi Judzkiemu, który was posłał, abyście się radzili Pana, tak powiecie: To mówi Pan, Bóg Izraelów: Za to, żeś usłuchał słów ksiąg,
2 Kings	2 Krl	12	22	19	A ulękło się serce twoje, i ukorzyłeś się przed Panem, usłyszawszy słowa przeciw miejscu temu i obywatelom jego, to jest, że się mają stać na zdumienie i na przeklęctwo, a rozdarłeś szaty swoje i płakałeś przedemną, a jam usłyszał, mówi Pan:
2 Kings	2 Krl	12	22	20	Przetóż zbiorę cię do ojców twoich, i będziesz zebran do grobu twego w pokoju, aby nie widziały oczy twoje wszystkiego złego, które przywiodę na to miejsce.
2 Kings	2 Krl	12	23	1	I odnieśli królowi, co powiedziała. Który posłał, i zebrali się do niego wszyscy starsi Judzcy i Jerozolimscy,
2 Kings	2 Krl	12	23	2	I wstąpił król do kościoła Pańskiego i wszyscy mężowie Judzcy i wszyscy, którzy mieszkali w Jeruzalem z nim, kapłani i prorocy, i wszystek lud od małego aż do wielkiego, i czytał, gdy wszyscy słyszeli wszystkie słowa ksiąg przymierza, które naleziono w domu Pańskim.
2 Kings	2 Krl	12	23	3	I stanął król na stopniu i postanowił przymierze przed Panem, żeby chodzili za Panem i strzegli przykazań jego i świadectw i Ceremonii ze wszystkiego serca i ze wszystkiéj dusze, a żeby wznowili słowa przymierza tego, które były napisane w onych księgach. I przyzwolił lud na przymierze.
2 Kings	2 Krl	12	23	4	I przykazał król Helkiaszowi, wielkiemu kapłanowi, i kapłanom wtórego rzędu i odźwiernym, aby wyrzucili z kościoła Pańskiego wszystkie naczynia, które były sprawione Baalowi i w gaju i wszystkiemu wojsku niebieskiemu i spalił je za Jeruzalem w dolinie Cedron, a popiół ich zaniósł do Bethel.
2 Kings	2 Krl	12	23	5	I wygładził wieszczki, które byli postanowili królowie Judzcy na ofiarowanie na wyżynach po mieściech Judzkich i około Jeruzalem: i te, którzy palili kadzenie Baalowi i słońcu i księżycowi i dwanaście znakom i wszystkiemu wojsku niebieskiemu.
2 Kings	2 Krl	12	23	6	I kazał wynieść gaj z domu Pańskiego precz z Jeruzalem w dolinę Cedron, i spalił go tam i w proch obrócił i rozsypał na groby pospolitego ludu.
2 Kings	2 Krl	12	23	7	Zepsował téż domki niewieściuchów, które były w domu Pańskim, dla których niewiasty tkały jakoby domki gaju.
2 Kings	2 Krl	12	23	8	I zgromadził wszystkie kapłany z miast Judzkich i splugawił wyżyny, gdzie ofiarowali kapłani od Gabaa aż do Bersabee, i pokaził ołtarze bron w wejściu drzwi Jozue, książęcia miasta, które były po lewéj stronie bramy miejskiéj.
2 Kings	2 Krl	12	23	9	Wszakże nie wstępowali otiarownicy wyżyn do ołtarza Pańskiego w Jeruzalem: ale tylko jadali przaśniki między bracią swoją.
2 Kings	2 Krl	12	23	10	Splugawił téż Tophet, który jest na dolinie syna Ennom, aby żaden nie poświęcał syna swego albo córki przez ogień Molochowi.
2 Kings	2 Krl	12	23	11	Zniósł téż konie, które byli dali królowie Judzcy słońcowi, w wejściu kościoła Pańskiego, podle gmachu Nathanmelech rzezańca, który był w Pharurym: a wozy słońcowe spalił ogniem.
2 Kings	2 Krl	12	23	12	Ołtarze téż, które były na dachu sale Achaz, które byli uczynili królowie Judzcy, i ołtarze, które był uczynił Manasses we dwu sieniach kościoła Pańskiego, pokaził król: i bieżał zonąd i rozproszył popiół ich w potok Cedron.
2 Kings	2 Krl	12	23	13	Wyżyny téż, które były w Jeruzalem po prawéj stronie góry obrażenia, które był zbudował Salomon, król Izraelski, Astharocie, bałwanowi Sydońskiemu, i Chamosowi, obrażeniu Moab, i Melchom, obrzydłości synów Ammon, splugawił król.&nbsp
2 Kings	2 Krl	12	23	14	I pokruszył słupy i powycinał gaje i napełnił miejsca ich kościami umarłych.
2 Kings	2 Krl	12	23	15	Nadto ołtarz, który był w Bethel, i wyżynę, którą był uczynił Jeroboam, syn Nabat, który w grzech wprawił Izraela: i on ołtarz i wyżynę zepsował i spalił i starł na proch i gaj téż spalił.
2 Kings	2 Krl	12	23	16	A obróciwszy się Jozyasz, ujrzał tam groby, które były na górze, i posłał i wziął kości z grobów i spalił je na ołtarzu i splugawił je według słowa Pańskiego, które mówił mąż Boży, który był te rzeczy przepowiedział.
2 Kings	2 Krl	12	23	17	I rzekł: Co to za znak, który widzę? Odpowiedzieli mu mieszczanie miasta onego: Grób jest człowieka Bożego, który przyszedł z Judy i przepowiedział te słowa, któreś uczynił nad ołtarzem Bethel.
2 Kings	2 Krl	12	23	18	I rzekł: Niechajcie go, żaden niech nie rusza kości jego. I kości jego zostały nieporuszone z kościami proroka, który był przyszedł z Samaryi.
2 Kings	2 Krl	12	23	19	Nadto jeszcze wszystkie zbory wyżyn, które były w mieściech Samaryjskich, których byli naczynili królowie Izraelscy ku rozdraźnieniu Pana, zniósł Jozyasz: i uczynił im wedle wszystkich uczynków, które był uczynił w Bethel.
2 Kings	2 Krl	12	23	20	I pobił wszystkie ofiarowniki wyżyn, którzy tam byli nad ołtarzami, i palił na nich kości człowiecze: i wrócił się do Jeruzalem.
2 Kings	2 Krl	12	23	21	I przykazał wszystkiemu ludowi, mówiąc: Czyńcie Phaze Panu, Bogu waszemu, wedle tego, jako napisano w księgach przymierza tego.
2 Kings	2 Krl	12	23	22	Bo nie było takie Phaze odedni Sędziów, którzy sądzili Izraela, i po wszystkie dni królów Izraelskich i królów Judzkich.
2 Kings	2 Krl	12	23	23	Jako ośmnastego roku króla Jozyasza sprawowano to Phaze Panu w Jeruzalem.
2 Kings	2 Krl	12	23	24	Ale i pythony i wieszczki i wyobrażenia bałwanów i plugastwa i brzydliwości, które były w ziemi Judzkiéj i w Jeruzalem, zniósł Jozyasz: aby utwierdził słowa zakonu, które są napisane w księgach, które nalazł Helkiasz kapłan w kościele Pańskim.
2 Kings	2 Krl	12	23	25	Nie był jemu podobny król przed nim, któryby się nawrócił do Pana wszystkiem sercem swojem i wszystką duszą swą i ze wszystkiéj mocy swej według wszystkiego zakonu Mojżeszowego: ani po nim powstał jemu podobny.
2 Kings	2 Krl	12	23	26	Wszakże jednak nie odwrócił się Pan od gniewu zapalczywości swojéj wielkiéj, którą się rozgniewała zapalczywość jego na Judę, dła rozdraźnienia, którem go był rozdraźnił Manasses.
2 Kings	2 Krl	12	23	27	Rzekł tedy Pan: I Judę téż odrzucę od oblicza mego, jakom odrzucił Izraela, i porzucę to miasto, którem obrał, Jeruzalem i dom, o którymem mówił: Będzie tam imię moje.
2 Kings	2 Krl	12	23	28	A ostatek mów Jozyasza i wszystko, co czynił, aza to nie napisano w księgach słów dni królów Judzkich?
2 Kings	2 Krl	12	23	29	Za jego czasów przyciągnął Pharao Nechao, król Egipski, przeciw królowi Assyryjskiemu nad rzekę Euphrates: i wyjechał król Jozyasz przeciw jemu: i zabit jest w Mageddo, gdy go ujrzał.
2 Kings	2 Krl	12	23	30	I przywieźli go słudzy jego umarłego z Mageddo i przynieśli do Jeruzalem i pogrzebli go w grobie jego. A lud ziemie wziął Joachaza, syna Jozyaszowego, i pomazali go i uczynili królem miasto ojca jego.
2 Kings	2 Krl	12	23	31	Dwadzieścia i trzy lata miał Joachaz, gdy począł królować, a trzy miesiące królował w Jeruzalem. Imię matki jego Amital, córka Jeremiaszowa z Lobny.
2 Kings	2 Krl	12	23	32	I czynił złość przed Panem według wszystkiego, co byli uczynili ojcowie jego.
2 Kings	2 Krl	12	23	33	I związał go Pharao Nechao w Rebli, która jest w ziemi Emath, aby nie królował w Jeruzalem: i włożył winę na ziemię, sto talentów śrebra i talent złota.
2 Kings	2 Krl	12	23	34	A królem postanowił Pharao Nechao Eljakima, syna Jozyaszowego, miasto Jozyasza, ojca jego, i odmienił imię jego Joakim: lecz Joachaza wziął i zawiódł do Egiptu, i tam umarł.
2 Kings	2 Krl	12	23	35	A śrebro i złoto dał Joakim Pharaonowi, nakazawszy w ziemi pogłówne, aby je składano według rozkazania Pharaonowego: i od każdego według przemożenia jego wyciągał, tak śrebro jako złoto od ludu ziemie, aby dawał Pharaonowi Nechaowi.
2 Kings	2 Krl	12	23	36	Dwadzieścia i pięć lat miał Joakim, gdy począł królować, a jedenaście lat królował w Jeruzalem. Imię matki jego Zebida, córka Phadaja z Bumy.
2 Kings	2 Krl	12	23	37	I czynił złość przed Panem wedle wszystkiego, co uczynili byli ojcowie jego.
2 Kings	2 Krl	12	24	1	Za jego czasów przyciągnął Nabuchodonozor, król Babiloński, i stał mu się Joakim niewolnikiem przez trzy lata: a potem wybił się z mocy jego.
2 Kings	2 Krl	12	24	2	I posłał nań Pan łotrzyki Chaldejskie i łotrzyki Syryjskie i łotrzyki Moab i łotrzyki synów Ammon: i puścił je na Judę, aby go wytracili według słowa Pańskiego, które był rzekł przez sługi swe proroki.
2 Kings	2 Krl	12	24	3	A to stało się przez słowo Pańskie przeciw Judzie, aby go zniósł przed sobą, dla grzechów Manasse wszystkich, które czynił:
2 Kings	2 Krl	12	24	4	I dla krwie niewinnéj, którą wjdał i napełnił Jeruzalem krwią niewinnych: i dla téj rzeczy nie chciał się Pan dać ubłagać.
2 Kings	2 Krl	12	24	5	A ostatek mów Joakimowych i wszystko, co czynił, aza to nie napisano jest w księgach mów dni królów Judzkich? I zasnął Joakim z ojcy swymi:
2 Kings	2 Krl	12	24	6	A Joachin, syn jego, królował miasto niego.
2 Kings	2 Krl	12	24	7	I daléj nie przydał król Egipski, żeby wyszedł z ziemie swojéj; bo był wziął król Babiloński od rzeki Egipskiéj aż do rzeki Euphrates wszystko, co było króla Egipskiego.
2 Kings	2 Krl	12	24	8	Ośmnaście lat było Joachinowi, gdy począł królować, a trzy miesiące królował w Jeruzalem. Imię matki jego Nohesta, córka Elnathan z Jeruzalem.
2 Kings	2 Krl	12	24	9	A czynił złość przed Panem według wszystkiego, co był uczynił ojciec jego.
2 Kings	2 Krl	12	24	10	W onym czasie przyciągnęli słudzy Nabuchodonozora, króla Babilońskiego, do Jeruzalem, i obtoczone jest miasto szańcami.
2 Kings	2 Krl	12	24	11	I przyjechał Nabuchodonozor, król Babiloński, do miasta z służebniki swymi, aby go dobywali.
2 Kings	2 Krl	12	24	12	I wyszedł Joachin, król Judzki, do króla Babilońskiego, sam i matka jego i słudzy jego i książęta jego i rzezańcy jego: i przyjął go król Babiloński roku ósmego królowania swego.
2 Kings	2 Krl	12	24	13	I wyniósł zonąd wszystkie skarby domu Pańskiego i skarby domu królewskiego: i potłukł wszystkie naczynia złote, które był sprawił król Salomon Izraelski w kościele Pańskim według słowa Pańskiego.
2 Kings	2 Krl	12	24	14	I przeniósł wszystko z Jeruzalem i wszystkie książęta i wszystkie mocarze wojska, dziesięć tysięcy w niewolą, i wszelkiego rzemieślnika i oboźne. i nie zostało nic, oprócz ubogich z ludzi ziemie.
2 Kings	2 Krl	12	24	15	Przeniósł téż Joachina do Babilonu i matkę królewską i żony królewskie i rzezańce jego; i sędzię ziemie zabrał w niewolą z Jeruzalem do Babilonu.
2 Kings	2 Krl	12	24	16	I wszystkich mężów mężnych siedm tysięcy, a rzemieślników i oboźnych tysiąc, wszystkie męże mocne i waleczne: i zaprowadził je król Babiloński w niewolą do Babilonu.
2 Kings	2 Krl	12	24	17	A królem uczynił Mathaniasza, stryja jego, miasto niego: i dał mu imię Sedekiasz.
2 Kings	2 Krl	12	24	18	Dwadzieścia lat i rok miał wieku Sedekiasz, gdy królować począł, a jedenaście lat królował w Jeruzalem. Imię matki jego było Amital, córka Jeremiaszowa z Lobny.
2 Kings	2 Krl	12	24	19	I czynił złe przed Panem, według wszego, co czynił Joakim;
2 Kings	2 Krl	12	24	20	Bo się gniewał Pan na Jeruzalem i na Judę, aż je odrzucił od oblicza swego: i odstąpił Sedekiasz od króla Babilońskiego.
2 Kings	2 Krl	12	25	1	I stało się roku dziewiątego królestwa jego, miesiąca dziesiątego, dziesiątego dnia miesiąca, przyciągnął Nabuchodonozor, król Babiloński, sam i wszystko wojsko jego do Jeruzalem, i oblegli je i pobudowali około niego szańce.
2 Kings	2 Krl	12	25	2	I zamknione jest miasto i oblężone aż do jedenastego roku króla Sedekiasza,
2 Kings	2 Krl	12	25	3	Dziewiątego dnia miesiąca: i zamógł się głód w mieście, i nie było chleba ludowi ziemie.
2 Kings	2 Krl	12	25	4	I przełomiono miasto, i wszyscy mężowie waleczni uciekli w nocy drogą bramy, która jest między dwoistym murem i ogrodem królewskim, (a Chaldejczykowie leżeli wkoło miasta). Uciekł tedy Sedekiasz drogą, która wiedzie na pola pustynie.
2 Kings	2 Krl	12	25	5	A wojsko Chaldejskie goniło króla i poimali go na równinie Jerycho: [0396]a wszyscy żołnierze, którzy przy nim byli, rozpierzchnęli się i opuścili go.
2 Kings	2 Krl	12	25	6	Poimawszy tedy króla, przywiedli do króla Babilońskiego do Reblatha, który mówił z nim sąd.
2 Kings	2 Krl	12	25	7	A syny Sedekiaszowe przed nim pobił i oczy jego wyłupił i związał go łańcuchami i przywiódł do Babilonu.
2 Kings	2 Krl	12	25	8	Miesiąca piątego, siódmego dnia miesiąca, ten jest rok dziewiętnasty króla Babilońskiego, przyjechał Nabuzardan, hetman wojska, sługa króla Babilońskiego, do Jeruzalem.
2 Kings	2 Krl	12	25	9	I spalił dom Pański i dom królewski i domy Jerozolimskie, i wszelki dom spalił ogniem.
2 Kings	2 Krl	12	25	10	A mury Jerozolimskie wokoło rozwaliło wszystko wojsko Chaldejskie, które było z hetmanem żołnierzów.
2 Kings	2 Krl	12	25	11	A ostatek ludu, który był w mieście został, i zbiegi, którzy byli zbiegli do króla Babilońskiego, i inne pospólstwo przeniósł Nabuzardan, hetman wojska.
2 Kings	2 Krl	12	25	12	A z ubogich ziemie zostawił winiarze i oracze.
2 Kings	2 Krl	12	25	13	A słupy miedziane, które były w kościele Pańskim, i podstawki i morze miedziane, które było w domu Pańskim, połamali Chaldejczycy, i przenieśli wszystkę miedź do Babilonu.
2 Kings	2 Krl	12	25	14	Garnce téż miedziane i tace i widły i kubki i moździerzyki i wszystko naczynie miedziane, którem służono, pobrali.
2 Kings	2 Krl	12	25	15	Ktemu kadzidlnice i czasze, które złote, złote, a które śrebrne, śrebrne, pobrał hetman wojska,
2 Kings	2 Krl	12	25	16	To jest słupy dwa, morze jedno i podstawki, które był sprawił Salomon w kościele Pańskim: nie było wagi miedzi wszystkiego naczynia.
2 Kings	2 Krl	12	25	17	Ośmnaście łokci na wzwyż miał słup jeden: a kapitellum miedziane na sobie trzy łokcie na wzwyż i siatka i granatowe jabłka na kapitellum słupa, wszystko miedziane: podobne ochędóstwo miał takież słup drugi.
2 Kings	2 Krl	12	25	18	Wziął téż hetman wojska Saraja, kapłana pierwszego, i Sophoniasza, kapłana wtórego, i trzech odźwiernych.
2 Kings	2 Krl	12	25	19	I z miasta rzezańca jednego, który był przełożon nad mężami wojennymi, i pięć mężów z tych, którzy stawali przed królem, które nalazł w mieście, i Sophera, hetmana wojska, który ćwiczył nowe żołnierze z ludu ziemie: i sześćdziesiąt mężów z pospolitego człeka, które naleziono było w mieście.
2 Kings	2 Krl	12	25	20	Które wziąwszy Nabuzardan, hetman żołnierzów, wiódł do króla Babilońskiego, do Reblatha.
2 Kings	2 Krl	12	25	21	I pobił je król Babiloński i zamordował ich w Reblacie, w ziemi Emath: i przeniesion jest Juda z ziemie swéj.
2 Kings	2 Krl	12	25	22	Nad ludem lepak, który został w ziemi Judzkiéj, który był zostawił Nabuchodonozor, król Babiloński, przełożył Godoliasza, syna Ahikam, syna Saphanowego.
2 Kings	2 Krl	12	25	23	Co gdy usłyszeli wszyscy hetmanowie żołnierscy, sami i mężowie, którzy z nimi byli, to jest, że król Babiloński postanowił Godoliasza, przyszli do Godoliasza do Maspha: Ismahel, syn Nathaniasza, i Johanan, syn Karee, i Saraja, syn Thanehumeth Netophatczyk, i Jezoniasz, syn Maachaty, sami i towarzysze ich.
2 Kings	2 Krl	12	25	24	I przysiągł Godoliasz im i towarzyszom ich, mówiąc: Nie bójcie się służyć Chaldejczykom, mieszkajcie w ziemi a służcie królowi Babilońskiemu, a będzie wam dobrze.
2 Kings	2 Krl	12	25	25	I stało się miesiąca siódmego, przyszedł Ismahel, syn Nathaniaszów, syna Elisama, z nasienia królewskiego, i dziesięć mężów z nim, i zabili Godoliasza, który téż umarł: ale i Żydy i Chaldejczyki, którzy z nim byli w Maspha.
2 Kings	2 Krl	12	25	26	I powstawszy wszystek lud od małego aż do wielkiego i hetmanowie żołnierzów poszli do Egiptu bojąc się Chaldejczyków.
2 Kings	2 Krl	12	25	27	I stało się roku trzydziestego siódmego przeprowadzenia Joachina, króla Judzkiego, miesiąca dwunastego, dwudziestego i siódmego dnia miesiąca, podniósł Ewilmerodach, król Babiloński, roku, którego był począł królować, głowę Joachina, króla Judzkiego, z więzienia.
2 Kings	2 Krl	12	25	28	I mówił do niego łaskawie: i postawił stolicę jego nad stolicą królów, którzy byli z nim w Babilonie.
2 Kings	2 Krl	12	25	29	I odmienił szaty jego, które miał w ciemnicy, i jadał chleb zawsze przed obliczem jego po wszystkie dni żywota swego.
2 Kings	2 Krl	12	25	30	Obrok mu téż naznaczył bez przestanku, który mu téż dawano od króla na każdy dzień po wszystkie dni żywota jego. Przypisy
1 Chronicles	1 Krn	13	1	1	Adam, Seth, Enos.
1 Chronicles	1 Krn	13	1	2	Kainan, Malaleel, Jared.
1 Chronicles	1 Krn	13	1	3	Henoch, Methusale, Lamech.
1 Chronicles	1 Krn	13	1	4	Noe, Sem, Cham i Japhet.
1 Chronicles	1 Krn	13	1	5	Synowie Japhet: Gomer i Magog i Madai i Jawan, Thubal, Mosoch, Thiras.
1 Chronicles	1 Krn	13	1	6	A synowie Gomer: Ascenes i Ryphat i Thogorma.
1 Chronicles	1 Krn	13	1	7	A synowie Jawan: Eliza i Tharsys, Cethim i Dodanim,
1 Chronicles	1 Krn	13	1	8	Synowie Cham: Chus i Mesraim i Phut i Chanaan.
1 Chronicles	1 Krn	13	1	9	A synowie Chus: Saba i Hewila, Sabbatha i Regma i Sabbathacha. A synowie Regmy: Saba i Dadan.
1 Chronicles	1 Krn	13	1	10	Chus lepak zrodził Nemrod: ten począł być możny na ziemi.
1 Chronicles	1 Krn	13	1	11	A Mesraim zrodził Ludym i Ananim i Laabim i Nephtuim,
1 Chronicles	1 Krn	13	1	12	Phetrusym téż i Kasluim, z których wyszli Philistynowie i Kaphtorymowie.
1 Chronicles	1 Krn	13	1	13	Chanaan zaś zrodził Sydona, pierworodnego swego: Hetejczyka téż;
1 Chronicles	1 Krn	13	1	14	I Jebuzejczyka i Amorrejczyka i Gergezejczyka:
1 Chronicles	1 Krn	13	1	15	I Hewejczyka i Aracejczyka i Synejczyka.
1 Chronicles	1 Krn	13	1	16	Aradyczyka téż i Samarajczyka i Hamathejczyka.
1 Chronicles	1 Krn	13	1	17	Synowie Sem: Elam i Assur i Arphaxad i Lud i Aram i Hus i Hul i Gether i Mosoch.
1 Chronicles	1 Krn	13	1	18	A Arphaxad zrodził Sale, który téż zrodził Heber.
1 Chronicles	1 Krn	13	1	19	A Heberowi urodzili się dwaj synowie, imię jednemu Phaleg, iż za czasów jego rozdzielona jest ziemia, a imię brata jego Jektan.
1 Chronicles	1 Krn	13	1	20	A Jektan zrodził Elmodad i Saleph i Asarmoth i Jare,
1 Chronicles	1 Krn	13	1	21	Adoram téż i Huzal i Dekla.
1 Chronicles	1 Krn	13	1	22	Hebal téż i Abimael i Saba.
1 Chronicles	1 Krn	13	1	23	I Ophir i Hewila i Jobab. Ci wszyscy synowie Jektan.
1 Chronicles	1 Krn	13	1	24	Sem, Arphaxad, Sale.
1 Chronicles	1 Krn	13	1	25	Heber, Phaleg, Ragau.
1 Chronicles	1 Krn	13	1	26	Sarug, Nachor, Thare.
1 Chronicles	1 Krn	13	1	27	Abram, ten jest Abraham.
1 Chronicles	1 Krn	13	1	28	A synowie Abrahamowi: Izaak i Ismahel.
1 Chronicles	1 Krn	13	1	29	A te rodzaje ich: Pierworodny Tsmahelów Nabajoth i Cedar i Adbeel, Mabsan:
1 Chronicles	1 Krn	13	1	30	I Masma i Duma, Massa, Hadad i Thema,
1 Chronicles	1 Krn	13	1	31	Jetur, Naphis, Kedma. Ci są, synowie Ismahelowi.
1 Chronicles	1 Krn	13	1	32	A synowie Cetury, nałożnice Abrahamowéj, które porodziła: Zamran, Jeksan, Madan, Madyan, Jesbok i Sue. A synowie Jeksanowi: Saba i Dadan. A synowie Dadan: Assurym i Latusym i Laomim.
1 Chronicles	1 Krn	13	1	33	Synowie lepak Madyan: Epha i Epher i Henoch i Abida i Eldaa. Ci wszyscy synowie Cetury.
1 Chronicles	1 Krn	13	1	34	A zrodził Abraham Izaaka, którego byli synowie: Ezaw i Izrael.
1 Chronicles	1 Krn	13	1	35	Synowie Ezawowi: Elipliaz, Rahuel, Jehus, Ihelom i Kore.
1 Chronicles	1 Krn	13	1	36	Synowie Eliphaz: Thenau, 0mar, Sephi, Gathan, Cenez, z Thamny Amalek.
1 Chronicles	1 Krn	13	1	37	Synowie Rahuelowi: Nahath, Zara, Samma, Meza.
1 Chronicles	1 Krn	13	1	38	Synowie Seir: Lotan, Sobal, Sebeon, Ana, Dyson, Eser, Dysan.
1 Chronicles	1 Krn	13	1	39	Synowie Lotan: Hory, Homam. A siostra Lotan była Thamna.
1 Chronicles	1 Krn	13	1	40	Synowie Sobal: Alian i Manabath i Ebal, Sephi i Onam. Synowie Sebeon: Aja i Ana. Synowie Ana: Dyson.
1 Chronicles	1 Krn	13	1	41	Synowie Dyson: Hamdan i Eseban i Jethran i Charan.
1 Chronicles	1 Krn	13	1	42	Synowie Eser: Balaan i Zawan i Akan. Synowie Dysan: Hus i Aran.
1 Chronicles	1 Krn	13	1	43	Ci są królowie, którzy rozkazowali w ziemi Edom, przedtem niźli był król nad synmi Izrael: Bale, syn Beor: a imię miasta jego Denaba.
1 Chronicles	1 Krn	13	1	44	A umarł Bale, i królował miasto niego Jobab, syn Zare, z Bosra.
1 Chronicles	1 Krn	13	1	45	A gdy i Jobab umarł, królował miasto niego Husam z ziemie Themanów.
1 Chronicles	1 Krn	13	1	46	Umarł téż i Husam, a królował miasto niego Adad, syn Badad, który poraził Madyan w ziemi Moab: a imię miasta jego Awith.
1 Chronicles	1 Krn	13	1	47	A gdy i Adad umarł, królował po nim Semla z Masreki.
1 Chronicles	1 Krn	13	1	48	Ale i Semla umarł, i królował miasto niego Saul z Rohoboth, które leży nad rzeką.
1 Chronicles	1 Krn	13	1	49	A gdy umarł Saul, królował miasto niego Balanan, syn Achobor.
1 Chronicles	1 Krn	13	1	50	Ale i ten umarł, i królował miasto niego Adad, którego miasta imię było Phau, a żonę jego zwano Meetabel, córka Metred, córki Mezaab.
1 Chronicles	1 Krn	13	1	51	Lecz po śmierci Adad książęta miasto królów w Edom być poczęli: książę Thamna, książę Alua, książę Jethet.
1 Chronicles	1 Krn	13	1	52	Książę Oolibama, książę Ela, książę Phinon.
1 Chronicles	1 Krn	13	1	53	Książę Kenez, książę Theman, książę Mabsar.
1 Chronicles	1 Krn	13	1	54	Książę Magdyel, książę Hiram: te książęta Edom.
1 Chronicles	1 Krn	13	2	1	A synowie Izraelowi: Ruben, Symeon, Lewi, Juda, Issachar i Zabulon.
1 Chronicles	1 Krn	13	2	2	Dan, Józeph, Benjamin, Nephthali, Gad i Aser.
1 Chronicles	1 Krn	13	2	3	Synowie Judowi: Her, Onan i Sela. Ci trzej urodzili się mu z córki Sue Chananitki. A był Her, pierworodny Judy, zły przed Panem: i zabił go.
1 Chronicles	1 Krn	13	2	4	Lecz Thamar, niewiastka jego, urodziła mu Phares i Zara. A tak wszystkich synów Juda pięć.
1 Chronicles	1 Krn	13	2	5	A synowie Phares; Hesron i Hamul.
1 Chronicles	1 Krn	13	2	6	Synowie téż Zary: Zambry i Ethan i Eman, Chalchal téż i Dara, pospołu pięć.
1 Chronicles	1 Krn	13	2	7	Synowie Charmi: Achan, który strwożył Izraela, i zgrzeszył kradzieżą rzeczy przeklętych.&bsp;
1 Chronicles	1 Krn	13	2	8	Synowie Ethan: Azaryasz.
1 Chronicles	1 Krn	13	2	9	A synowie Hesron, którzy się mu urodzili: Jerameel i Ram i Kalubi.
1 Chronicles	1 Krn	13	2	10	Ale Ram zrodził Aminadab: a Aminadab zrodził Nahasson, książę synów Juda.
1 Chronicles	1 Krn	13	2	11	A Nahasson też zrodził Salmona, z którego poszedł Booz.
1 Chronicles	1 Krn	13	2	12	Booz lepak zrodził Obed, który téż zrodził Izai.
1 Chronicles	1 Krn	13	2	13	A Izai zrodził pierworodnego Eliaba, wtórego Aminadaba, trzeciego Symaa,
1 Chronicles	1 Krn	13	2	14	Czwartego Nathanaela, piątego Raddaja,
1 Chronicles	1 Krn	13	2	15	Szóstego Asoma, siódmego Dawida.
1 Chronicles	1 Krn	13	2	16	Którego siostry były Sarwia i Abigail. Synowie Sarwii: Abisai, Joab i Asael, trzéj.
1 Chronicles	1 Krn	13	2	17	Abigail zaś urodziła Amasę, którego ojciec był Jether, Ismaelczyk.
1 Chronicles	1 Krn	13	2	18	A Kaleb, syn Hesron, wziął żonę imieniem Azuba, z której zrodził Jeryothę. A synowie jéj byli: Jaser i Sobab i Ardon.
1 Chronicles	1 Krn	13	2	19	A gdy umarła Azuba, pojął Kaleb żonę Ephratę: która mu urodziła Hur.
1 Chronicles	1 Krn	13	2	20	Hur lepak zrodził Ury, a Ury zrodził Bezeleela.
1 Chronicles	1 Krn	13	2	21	Potem wszedł Hesron do córki Machira, ojca Galaad, i pojął ją, gdy mu było sześćdziesiąt lat: która mu urodziła Seguba.
1 Chronicles	1 Krn	13	2	22	Ale i Segub zrodził Jaira, a osiadł dwadzieścia i trzy miasta w ziemi Galaad.
1 Chronicles	1 Krn	13	2	23	I wziął Gessur i Aran, miasteczka Jair, i Kanath i wsi jego, sześćdziesiąt miast: wszyscy ci synowie Machira, ojca Galaad.
1 Chronicles	1 Krn	13	2	24	A gdy umarł Hesron, wszedł Kaleb do Ephraty. Miał téż Hesron żonę Abią, która mu urodziła Assura, ojca Thekui.
1 Chronicles	1 Krn	13	2	25	A narodzili się synowie Jerameela, pierworodnego Hesron: Ram pierworodny jego i Buna i Aram i Asom i Achia.
1 Chronicles	1 Krn	13	2	26	Pojął téż drugą żonę Jerameel, imieniem Atarę, która była matka Onam.
1 Chronicles	1 Krn	13	2	27	Ale i synowie Ram, pierworodnego Jerameel, byli Moos, Jamin i Achar.
1 Chronicles	1 Krn	13	2	28	A Onam miał syny: Seraei i Jada. A synowie Semei: Nadab i Abisur.
1 Chronicles	1 Krn	13	2	29	A imię żony Abisur, Abihail, która mu urodziła Ahobbana i Molida.
1 Chronicles	1 Krn	13	2	30	A synowie Nadabowi byli: Saled i Apphaim: lecz Saled umarł bez dziatek.
1 Chronicles	1 Krn	13	2	31	A syn Apphaimów, Jesy: który Jesy zrodził Sesan: a Sesan zrodził Oholaj.
1 Chronicles	1 Krn	13	2	32	A synowie Jady, brata Semei: Jether i Jonathan: lecz i Jether umarł bez synów.
1 Chronicles	1 Krn	13	2	33	A Jonathan zrodził Phaleth i Zyza. Cić byli synowie Jerameel.
1 Chronicles	1 Krn	13	2	34	A Sesan nie miał synów, ale córki, a służebnika Egiptyanina, imieniem Jeraa.
1 Chronicles	1 Krn	13	2	35	I dał mu córkę swą za żonę, która mu urodziła Etheja.
1 Chronicles	1 Krn	13	2	36	A Ethej zrodził Nathana, a Nathan zrodził Zabada.
1 Chronicles	1 Krn	13	2	37	Zabad téż zrodził Ophiala, a Ophial zrodził Obeda.
1 Chronicles	1 Krn	13	2	38	Obed zrodził Jehua, Jehu zrodził Azaryasza.
1 Chronicles	1 Krn	13	2	39	Azaryasz zrodził Hellesa, a Helles zrodził Elasa.
1 Chronicles	1 Krn	13	2	40	Elas zrodził Sysamoj, Sysamoj zrodził Sellum.
1 Chronicles	1 Krn	13	2	41	Sellum zrodził Ikamią, Ikamia zrodził Elisama,
1 Chronicles	1 Krn	13	2	42	A synowie Kaleb, brata Jerameela: Mesa, pierworodny jego, ten jest ojciec Zyph i synów Marasa, ojca Hebron.
1 Chronicles	1 Krn	13	2	43	A synowie Hebron: Kore i Thaphua i Recem i Samma.
1 Chronicles	1 Krn	13	2	44	A Samma zrodził Rahama, ojca Jerkaam, a Recem zrodził Samai.
1 Chronicles	1 Krn	13	2	45	Syn Samai, Maon: a Maon ojciec Bethsur.
1 Chronicles	1 Krn	13	2	46	A Epha, nałożnica Kaleb, urodziła Haran i Mosa i Gezez. A Haran zrodził Gezez.
1 Chronicles	1 Krn	13	2	47	A synowie Jahaddai: Regom i Joathan i Gesan i Phalet i Epha i Saaph.
1 Chronicles	1 Krn	13	2	48	Nałożnica Kalebowa, Maacha urodziła Saber i Tharana.
1 Chronicles	1 Krn	13	2	49	A Saaph, ojciec Madmena, zrodził Suę, ojca Machbena i ojca Gabaa: a córka Kalebowa była Achsa.
1 Chronicles	1 Krn	13	2	50	Ci byli synowie Kaleb, syna Hur, pierworodnego Ephrata: Sobal, ojciec Karyathyarym.
1 Chronicles	1 Krn	13	2	51	Salma, ojciec Bethlehem, Haryph, ojciec Bethgader.
1 Chronicles	1 Krn	13	2	52	A byli synowie Sobala, ojca Karyatliyarym, który doglądał połowicę odpoczynków.
1 Chronicles	1 Krn	13	2	53	A z rodu Karyathyarym, Jetrejowie i Aphuthejowie i Semathejowie i Maserejowie. Z tych wyszli Saraitowie i Esthaolitowie.
1 Chronicles	1 Krn	13	2	54	Synowie Salmy: Bethlehem i Netophaty, korony domu Joabowego, a połowica odpoczynku Sarai.
1 Chronicles	1 Krn	13	2	55	Rodziny téż pisarzów mieszkających w Jabes, śpiewający i brzmiący i w namieciech mieszkający. Ci są Cyneowie, którzy poszli od ciepła ojca domu Rechab.
1 Chronicles	1 Krn	13	3	1	A Dawid miał te syny, którzy się mu urodzili w Hebron: Pierworodnego Amnona z Achinoam, Jezrahelitki, wtórego Daniela z Abigail, Karmelitki.
1 Chronicles	1 Krn	13	3	2	Trzeciego Absaloma, syna Maachy, córki Tholmaja, króla Gessur: czwartego Adoniasza, syna Aggithy.
1 Chronicles	1 Krn	13	3	3	Piątego Saphatyasza z Abitale: szóstego Jethrahama z Egle, żony jego.
1 Chronicles	1 Krn	13	3	4	A tak sześć mu się urodziło w Hebronie, gdzie królował siedm lat i sześć miesięcy. A trzydzieści i trzy lata królował w Jeruzalem.
1 Chronicles	1 Krn	13	3	5	A w Jeruzalem urodzili mu się synowie: Symmaa i Sobab i Nathan i Salomon, czterej z Bethsabee, córki Amielowéj.
1 Chronicles	1 Krn	13	3	6	Jebaar téż i Elisama
1 Chronicles	1 Krn	13	3	7	I Eliphaleth i Noge i Nepheg i Japhia.
1 Chronicles	1 Krn	13	3	8	I Elisama i Eliada i Elipheleth, dziewięć.
1 Chronicles	1 Krn	13	3	9	Ci wszyscy synowie Dawidowi, oprócz synów nałożnic: a mieli siostrę Thamar.
1 Chronicles	1 Krn	13	3	10	A syn Salomonów Roboam, którego syn Abia zrodził Asę. Z tego téż zrodził się Jozaphat,
1 Chronicles	1 Krn	13	3	11	Ojciec Joram: który Joram zrodził Ochozyasza, z którego poszedł Joas.
1 Chronicles	1 Krn	13	3	12	A tego syn Amazyasz zrodził Azaryasza. A Joathan, syn Azaryaszów,
1 Chronicles	1 Krn	13	3	13	Zrodził Achaza, ojca Ezechiaszowego, z którego urodził się Manasses.
1 Chronicles	1 Krn	13	3	14	Ale i Manasses zrodził Amona, ojca Jozyaszowego.
1 Chronicles	1 Krn	13	3	15	A synowie Jozyaszowi byli: pierworodny Johanan, wtóry Joakim, trzeci Sedecyasz, czwarty Sellum.
1 Chronicles	1 Krn	13	3	16	Z Joakim urodził się Jechoniasz i Sedecyasz.
1 Chronicles	1 Krn	13	3	17	Synowie Jechoniaszowi byli: Asyr, Salathiel,
1 Chronicles	1 Krn	13	3	18	Melchiram, Phadaja, Senneser i Jecemia, Sama i Nadabia.
1 Chronicles	1 Krn	13	3	19	Z Phadaja poszli Zorobabel i Semei. Zorobabel zrodził Mosollama, Hananiasza i Salomitę, siostrę ich:
1 Chronicles	1 Krn	13	3	20	Hasabana téż i Obola i Barachiana i Hasadyana i Josabheseda, piąci.
1 Chronicles	1 Krn	13	3	21	A syn Hananiaszów: Phaltyas, ojciec Jesejaszów, którego syn Raphaja. Tego téż syn, Arnan, z którego poszedł Obdya, którego syn był Secheniasz.
1 Chronicles	1 Krn	13	3	22	Syn Secheniaszów, Semeja: którego synowie Hattus i Jegaal i Barya i Naarya i Saphat, liczbą sześć.
1 Chronicles	1 Krn	13	3	23	Syny Naaryaszowe: Elioenaj i Ezechiasz i Ezrykam, trzéj.
1 Chronicles	1 Krn	13	3	24	Synowie Elioenaj: Odwia i Eliasub i Pheleja i Akkub i Johanan i Dalaja i Anani, siedm.
1 Chronicles	1 Krn	13	4	1	Synowie Judowi: Phares, Hesron i Charmi i Hur i Sobal.
1 Chronicles	1 Krn	13	4	2	A Raja, syn Sobalów, zrodził Johatha, z którego poszli Ahumaj i Laad. Te rodzaje Sarathi.
1 Chronicles	1 Krn	13	4	3	To téż pokolenie Etam: Jezrahel i Jesema i Jedebos. A imię siostry ich Asalelphuni.
1 Chronicles	1 Krn	13	4	4	A Phanuel, ojciec Gedor, a Ezer, ojciec Hosa: ci są synowie Hur, pierworodnego Ephrata, ojca Bethlehem.
1 Chronicles	1 Krn	13	4	5	Assur lepak, ojciec Thekui, miał dwie żony, Halaa i Naara.
1 Chronicles	1 Krn	13	4	6	I urodziła mu Naara, Oozama i Hephera i Themani i Ahastary: ci są synowie Naary.
1 Chronicles	1 Krn	13	4	7	A synowie Halai: Sereth, Isaar i Ethnan.
1 Chronicles	1 Krn	13	4	8	Kos lepak zrodził Anoba i Soboba, i naród Aharchela, syna Arum.
1 Chronicles	1 Krn	13	4	9	Lecz Jabes był zacniejszy nad bracią swą, a matka jego dała mu imię Jabes, mówiąc: Iżem go w boleści porodziła.
1 Chronicles	1 Krn	13	4	10	I wzywał Jabes Boga Izraelskiego, mówiąc: Jeźli błogosławiąc błogosławić mi będziesz i rozszerzysz granice moje, a ręka twoja będzie ze mną, a uczynisz, że mię złość nie potłumi. I dał Bóg, o co prosił.
1 Chronicles	1 Krn	13	4	11	A Kaleb, brat Sue, zrodził Machira, który był ojcem Esthon.
1 Chronicles	1 Krn	13	4	12	Esthon lepak zrodził Betrapha i Phesse i Tehinna, ojca miasta Naas: ci są mężowie Recha.
1 Chronicles	1 Krn	13	4	13	A synowie Cenez: Othoniel i Saraja: synowie Othonielowi: Hathath i Maonathi.
1 Chronicles	1 Krn	13	4	14	Maonathi zrodził Ophra: a Saraja zrodził Joaba, ojca doliny rzemieślników; bo tam rzemieślnicy byli.
1 Chronicles	1 Krn	13	4	15	A synowie Kaleba, syna Jephone: Hir i Ela i Naham: synowie téż Ele: Genez.
1 Chronicles	1 Krn	13	4	16	A synowie Jaleleel: Zyph i Zypha, Thirya i Asrael.
1 Chronicles	1 Krn	13	4	17	A synowie Ezra: Jether i Mered i Epher i Jalon: I urodziła Maryą i Sammaja i Jesba, ojca Esthamo.
1 Chronicles	1 Krn	13	4	18	Żona téż jego Judaja urodziła Jared, ojca Gedo, i Hebera, ojca Socho, i Ikuthiela, ojca Zanoe. A to synowie Bethii, córki Pharaonowej, którą był pojął Mered.
1 Chronicles	1 Krn	13	4	19	A synowie żony Odaje, siostry Nahama, ojca Ceili: Garnii i Estham, który był z Machaty.
1 Chronicles	1 Krn	13	4	20	Synowie téż Symonowi: Anmon i Rynna, syn Hanan, i Thilon. A synowie Jesy: Zoheth i Benzoheth.
1 Chronicles	1 Krn	13	4	21	Synowie Sele, syna Juda: Her, ojciec Lechy, i Laada, ojciec Maresy: i rodzaje domu robiących około bisioru w domu przysięgi.
1 Chronicles	1 Krn	13	4	22	I który zastanowił słońce, i mężowie kłamstwa, i Bezpieczny i Rozpalający, którzy byli książęty w Moab i którzy się wrócili do Lahem. A to słowa stare.
1 Chronicles	1 Krn	13	4	23	Ci są garncarze, mieszkający w sadziech i między płoty, przy królu, około robót jego: i mieszkali tam.
1 Chronicles	1 Krn	13	4	24	Synowie Symeonowi: Namuel i Jamin, Jaryb, Zara, Saul.
1 Chronicles	1 Krn	13	4	25	Sellum, syn jego: Mabsan, syn jego, Masma, syn jego.
1 Chronicles	1 Krn	13	4	26	Synowie Masma: Hamuel, syn jego, Zachur, syn jego, Semei, syn jego.
1 Chronicles	1 Krn	13	4	27	Synów Semei szesnaście, a córek sześć: ale bracia jego nie mieli synów wiele, a wszystek rodzaj nie mógł zrównać z liczbą synów Juda.
1 Chronicles	1 Krn	13	4	28	A mieszkali w Bersabee i Molada i Hasarsual.
1 Chronicles	1 Krn	13	4	29	I w Bala i w Asom i w Tholad.
1 Chronicles	1 Krn	13	4	30	I w Bathuel i w Horma i w Syceleg.
1 Chronicles	1 Krn	13	4	31	I w Bethmarchaboth i w Hasarsusym i w Bethberai i w Saarym. Te miasta ich aż do króla Dawida.
1 Chronicles	1 Krn	13	4	32	Wsi téż ich: Etam i Aen, Remmon i Thochen i Asan, miast pięć.
1 Chronicles	1 Krn	13	4	33	I wszystkie wioski ich około tych miast aż do Baal: to jest mieszkanie ich i Rozdział osiadłości.
1 Chronicles	1 Krn	13	4	34	Mosobab téż i Jemlech i Josa, syn Amazyaszów,
1 Chronicles	1 Krn	13	4	35	I Joel i Jehu, syn Josabiei, syna Saraja, syna Asyel.
1 Chronicles	1 Krn	13	4	36	I Elioenaj i Jakóba i Isuhaja i Asaja i Adyel i Ismiel i Banaja.
1 Chronicles	1 Krn	13	4	37	Zyza téż, syn Sepheja, syna AUon, syna Idaja, syna Semry, syna Samaja.
1 Chronicles	1 Krn	13	4	38	Teć są mianowane książęta w rodziech ich, i w domu powinowactw swoich wielce się rozmnożyli.
1 Chronicles	1 Krn	13	4	39	I ruszyli się, aby weszli do Gador, aż na wschód słońca doliny, i żeby szukali paszy trzodom swoim.
1 Chronicles	1 Krn	13	4	40	I naleźli pasze obfite i bardzo dobre i ziemię szeroką i spokojną i rodzajną, w której pierwéj mieszkali z rodu Cham.
1 Chronicles	1 Krn	13	4	41	Ci tedy przyszli, któreśmy mianowicie wyżéj opisali, za czasu Ezechyasza, króla Judzkiego: i porazili namioty ich i obywatele, które tam naleźli: i wygładzili je aż do dnia dzisiejszego, i mieszkali miasto nich, iż tamże bardzo obfite pasze naleźli.
1 Chronicles	1 Krn	13	4	42	Z synów téż Symeon szli na górę Seir mężów pięć set, mając książęta Phaltyasza i Naaryasza i Raphajasza i Ozyel, syny Jesy.
1 Chronicles	1 Krn	13	4	43	I wybili ostatki, które były mogły ujść, z Amalekitów, i mieszkali tam miasto nich, aż po dziś dzień.
1 Chronicles	1 Krn	13	5	1	Synowie téż Ruben, pierworodnego syna Izraelowego; (ten bowiem był pierworodny jego: ale gdy zgwałcił łoże ojca swego, dano pierworództwo jego synom Józepha, syna Izraelowego, a onego nie poczytano za pierworodnego.
1 Chronicles	1 Krn	13	5	2	Lecz Judas, który był najmocniejszy między bracią swą; z plemienia jego książęta się rodziły: ale pierworództwo było poczytane Józephowi.)
1 Chronicles	1 Krn	13	5	3	Synowie tedy Ruben pierworodnego Izraelowego: Enoch i Phallu, Esron i Charmi.
1 Chronicles	1 Krn	13	5	4	Synowie Joel: Samia, syn jego: Gog, syn jego: Semei, syn jego.
1 Chronicles	1 Krn	13	5	5	Micha, syn jego: Reja, syn jego, Baal, syn jego.
1 Chronicles	1 Krn	13	5	6	Beera, syn jego, którego wziął w niewolą Theglath Phalasar, król Assyryjski: a był książęciem w pokoleniu Ruben.
1 Chronicles	1 Krn	13	5	7	A bracia jego i wszystek ród jego, gdy ich policzano według familii ich, mieli książęta Jehiela i Zacharyasza.
1 Chronicles	1 Krn	13	5	8	A Bala, syn Azaz, syna Summa, syna Joel, ten mieszkał w Aroer, aż do Nebo i Beelmeon.
1 Chronicles	1 Krn	13	5	9	Na wschodnią téż stronę mieszkał aż do wejścia w puszczą i do rzeki Euphrates; bo wielką liczbę mieli dobytków w ziemi Galaad.
1 Chronicles	1 Krn	13	5	10	A za czasów Saula walczyli z Agarejczykami i pobili je, i mieszkali miasto nich w ich przybytkach, na wszystkiéj stronie, która patrzy na wschód słońca Galaad.
1 Chronicles	1 Krn	13	5	11	A synowie Gad mieszkali przeciwko im w ziemi Bazan, aż do Selcha.
1 Chronicles	1 Krn	13	5	12	Joel na przodku, a Saphan wtóry: a Janai i Saphat w Bazan.
1 Chronicles	1 Krn	13	5	13	A bracia ich według domów rodzajów ich: Michael i Mosollam i Sebei i Jorai i Jacham i Zye i Heber, siedm.
1 Chronicles	1 Krn	13	5	14	Ci synowie Abihail, syna Hury, syna Jara, syna Galaad, syna Michael, syna Jesesy, syna Jeddo, syna Buz.
1 Chronicles	1 Krn	13	5	15	Bracia téż syna Abdyel, syna Guni, książęta domu w familiach ich,
1 Chronicles	1 Krn	13	5	16	I mieszkali w Galaad i w Bazan i w miasteczkach jego i we wszech przedmieściach Saron, aż do granic.
1 Chronicles	1 Krn	13	5	17	Ci wszyscy byli policzeni za dni Joathana, króla Judzkiego, i za dni Jeroboama, króla Izraelskiego.
1 Chronicles	1 Krn	13	5	18	Synowie Ruben i Gad i pół pokolenia Manasse, mężowie waleczni, noszący tarcze i miecze, i ciągnący łuk, i wyćwiczeni ku bojowi, czterdzieści i cztery tysiące i siedmset i sześćdziesiąt wychodzących ku bitwie.
1 Chronicles	1 Krn	13	5	19	Wiedli wojnę przeciw Agarejczykom: a Iturejczycy i Naphis i Nodab
1 Chronicles	1 Krn	13	5	20	Dodali im pomocy: i przyszli w ręce ich Agarejczycy i wszyscy, którzy z nimi byli; bo wzywali Boga, gdy się potykali: i wysłuchał ich przeto, iż wierzyli weń.
1 Chronicles	1 Krn	13	5	21	I pobrali wszystko, co mieli, wielbłądów pięćdziesiąt tysięcy, a owiec dwakroć sto tysięcy i pięćdziesiąt tysięcy, i osłów dwa tysiące, i dusz człowieczych sto tysięcy.
1 Chronicles	1 Krn	13	5	22	Wiele téż rannych poległo; bo była Pańska wojna. I mieszkali miasto nich aż do przeniesienia.
1 Chronicles	1 Krn	13	5	23	Synowie téż pół pokolenia Manasse posiedli ziemię od granic Bazan aż do Baal Hermon i Sanir i góry Hermon; bo wielka liczba była.
1 Chronicles	1 Krn	13	5	24	I te były książęta domu rodu ich: Epher i Jesy i Eliel i Ezryel i Jeremia i Odoja i Jedyel, mężowie bardzo mocni i możni, i sławni wodzowie w familiach ich.
1 Chronicles	1 Krn	13	5	25	A opuścili Boga ojców swych, i cudzołożyli z bogami ludzi ziemie, które zniósł Bóg przed nimi.
1 Chronicles	1 Krn	13	5	26	I pobudził Bóg Izraelów ducha Phula, króla Assyryjskiego, i ducha Theglath Phalasara, króla Assur, i przeniósł Ruben i Gad i pół pokolenia Manasse, i zaprowadził je do Lahela i do Habor i do Ara i rzeki Gozan, aż do dnia tego.
1 Chronicles	1 Krn	13	6	1	Synowie Lewi: Gerson, Kaath i Merary.
1 Chronicles	1 Krn	13	6	2	Synowie Kaath: Amram, Isaar, Hebron i Ozyel.
1 Chronicles	1 Krn	13	6	3	Synowie Amramowi: Aaron, Mojżesz i Marya. Synowie Aaronowi: Nadab i Abiu, Eleazar i Ithamar.
1 Chronicles	1 Krn	13	6	4	Eleazar zrodził Phinees, a Phinees zrodził Abisue.
1 Chronicles	1 Krn	13	6	5	A Abisue zaś zrodził Bokcy, a Bokcy zrodził Ozy.
1 Chronicles	1 Krn	13	6	6	Ozy zrodził Zaraję, a Zarajas zrodził Merajoth.
1 Chronicles	1 Krn	13	6	7	Merajoth lepak zrodził Amaryasza, Amaryasz zrodził Achitoba.
1 Chronicles	1 Krn	13	6	8	Achitob zrodził Sadoka, a Sadok zrodził Achimaasa.
1 Chronicles	1 Krn	13	6	9	Achimaas zrodził Azaryasza, Azaryasz zrodził Johanana,
1 Chronicles	1 Krn	13	6	10	Johanan zrodził Azaryasza: tenci jest, który kapłański urząd odprawował w domu, który zbudował Salomon w Jeruzalem.
1 Chronicles	1 Krn	13	6	11	A Azaryasz zrodził Amaryasza, a Amaryasz zrodził Achitoba,
1 Chronicles	1 Krn	13	6	12	Acbitob zrodził Sadoka, a Sadok zrodził Selluma.
1 Chronicles	1 Krn	13	6	13	Sellum zrodził Helkiasza, a Helkiasz zrodził Azaryasza.
1 Chronicles	1 Krn	13	6	14	Azaryasz zrodził Sarajasza, a Sarajasz zrodził Josedeka.
1 Chronicles	1 Krn	13	6	15	Josedek lepak wyszedł, kiedy Pan przeniósł Judę i Jeruzalem przez ręce Nabuchodonozora.
1 Chronicles	1 Krn	13	6	16	A tak synowie Lewi: Gerson, Kaath i Merary.
1 Chronicles	1 Krn	13	6	17	A te imiona synów Gersonowych: Lobni i Semei.
1 Chronicles	1 Krn	13	6	18	Synowie Kaathowi: Amram i Isaar i Hebron i Ozyel.
1 Chronicles	1 Krn	13	6	19	Synowie Merarego: Moboli i Musy. A te są rodzaje Lewi według domów ich.
1 Chronicles	1 Krn	13	6	20	Gerson: Lobni, syn jego: Jahath, syn jego: Zamma, syn jego:
1 Chronicles	1 Krn	13	6	21	Joah, syn jego: Addo, syn jego: Zara, syn jego: Jetraj syn jego.
1 Chronicles	1 Krn	13	6	22	Synowie Kaathowi: Aminadab, syn jego: Kore, syn jego: Asyr, syn jego,
1 Chronicles	1 Krn	13	6	23	Elkana, syn jego: Abiasaph, syn jego: Asyr, syn jego.
1 Chronicles	1 Krn	13	6	24	Thahath, syn jego: Uryel, syn jego: Ozyasz, syn jego: Saul, syn jego.
1 Chronicles	1 Krn	13	6	25	Synowie Elkanowi: Amasai i Achimoth,
1 Chronicles	1 Krn	13	6	26	I Elkana: Synowie Elkanowi: Sophai, syn jego: Nahatb, syn jego:
1 Chronicles	1 Krn	13	6	27	Eliab, syn jego: Jeroham, syn jego: Elkana, syn jego.
1 Chronicles	1 Krn	13	6	28	Synowie Samuelowi: pierworodny Phasseni i Abia.
1 Chronicles	1 Krn	13	6	29	A synowie Merarego: Moboli; Lobni, syn jego: Semei, syn jego: Oza, syn jego.
1 Chronicles	1 Krn	13	6	30	Sanunaa, syn jego: Haggia, syn jego: Asaja, syn jego.
1 Chronicles	1 Krn	13	6	31	Ci są, które postanowił Dawid nad śpiewaki domu Pańskiego, od tego czasu, gdy tam była skrzynia postanowiona.
1 Chronicles	1 Krn	13	6	32	I służyli przed przybytkiem świadectwa śpiewając, aż Salomon zbudował dom Pański w Jeruzalem a stali według rzędu swego na służbie.
1 Chronicles	1 Krn	13	6	33	A którzy stali z synmi swoimi, ci są, z synów Kaathowych: Hemam śpiewak, syn Johela, syna Samuelowego,
1 Chronicles	1 Krn	13	6	34	Syna Elkana, syna Jerohama, syna Eliela, syna Thohu,
1 Chronicles	1 Krn	13	6	35	Syna Suph, syna Elkana, syna Mahatha, syna Amasai,
1 Chronicles	1 Krn	13	6	36	Syna Elkana, syna Johela, syna Azaryasza, syna Sophoniasza,
1 Chronicles	1 Krn	13	6	37	Syna Thahatha, syna Asyra, syna Abiasapha, syna Korego, syna Isaara, syna Kaatha, syna Lewiego, syna Izraelowego.
1 Chronicles	1 Krn	13	6	38	A brat jego Asaph, który stał po prawicy jego. Asaph, syn Barachiasza, syna Samaa,
1 Chronicles	1 Krn	13	6	39	Syna Michaelowego, syna Basajowego, syna Melchie,
1 Chronicles	1 Krn	13	6	40	Syna Athanai, syna Zare, syna Adai,
1 Chronicles	1 Krn	13	6	41	Syna Ethan, syna Zamma, syna Semei,
1 Chronicles	1 Krn	13	6	42	Syna Jetho, syna Gerson, syna Lewi.
1 Chronicles	1 Krn	13	6	43	A synowie Merary, bracia ich, po lewéj stronie:
1 Chronicles	1 Krn	13	6	44	Ethan, syn Kusy, syna Abdy, syna Maloch,
1 Chronicles	1 Krn	13	6	45	Syna Hasabie, syna Amasyego, syna Helkiego,
1 Chronicles	1 Krn	13	6	46	Syna Amasai, syna Boni, syna Somer,
1 Chronicles	1 Krn	13	6	47	Syna Moboli, syna Musy, syna Merary, syna Lewi.
1 Chronicles	1 Krn	13	6	48	Bracia téż ich Lewitowie, którzy postawieni są do wszelakiéj służby przybytku domu Pańskiego.
1 Chronicles	1 Krn	13	6	49	Aaron lepak i synowie jego zapalili kadzidło na ołtarzu całopalenia i na ołtarzu kadzenia, ku wszystkiéj posłudze świętego świętych: ażeby się modlili za Izraela wedle wszego, co rozkazał Mojżesz, sługa Boży.
1 Chronicles	1 Krn	13	6	50	A synowie Aaronowi ci są: Eleazar, syn jego: Phinees, syn jego: Abisue, syn jego:
1 Chronicles	1 Krn	13	6	51	Bokcy, syn jego: Ozy, syn jego: Zarahia, syn jego.
1 Chronicles	1 Krn	13	6	52	Merajoth, syn jego: Amaryasz, syn jego: Achitob, syn jego.
1 Chronicles	1 Krn	13	6	53	Sadok, syn jego: Achimaas, syn jego.
1 Chronicles	1 Krn	13	6	54	A te mieszkania ich po wsiach i granicach, to jest synów Aaronowycb, według rodów Kaathitów; bo się im były losem dostały.
1 Chronicles	1 Krn	13	6	55	A tak dali im Hebron w ziemi Judzkiéj i przedmieścia jego wokoło.
1 Chronicles	1 Krn	13	6	56	A pola miejskie i wsi Kalebowi, synowi Jephone.
1 Chronicles	1 Krn	13	6	57	A synom Aaronowym dali miasta na ucieczkę Hebron i Lobna i przedmieścia jéj.
1 Chronicles	1 Krn	13	6	58	Jether téż i Esthemo z przedmieściami ich.
1 Chronicles	1 Krn	13	6	59	Asan téż i Bethsemes i przedmieścia ich.
1 Chronicles	1 Krn	13	6	60	A z pokolenia Benjamin, Gabee i przedmieścia jéj i Almathę z przedmieściami jéj i Anathoth z przeddmieściami swemi, wszystkich miast trzynaście, według rodzajów ich.
1 Chronicles	1 Krn	13	6	61	A drugim synom Kaathowym z rodzaju swego dali od połowice pokolenia Manasse w osiadłość miast dziesięć.
1 Chronicles	1 Krn	13	6	62	A synom Gersonowym według rodzajów ich od pokolenia Issachar i od pokolenia Aser i od pokolenia Nephthali i od pokolenia Manasse w Bazan miast trzynaście.
1 Chronicles	1 Krn	13	6	63	A synom zaś Merary według rodzajów ich od pokolenia Ruben i od pokolenia Gad i od pokolenia Zabulon, dali losem miast dwanaście.
1 Chronicles	1 Krn	13	6	64	Dali téż synowie Izraelowi Lewitom miasta i przedmieścia ich.
1 Chronicles	1 Krn	13	6	65	A dali losem z pokolenia synów Juda i z pokolenia synów Symeon i z pokolenia synów Benjamin te miasta, które nazwali imiony swemi.
1 Chronicles	1 Krn	13	6	66	I tym, którzy byli z rodu synów Kaath, (i były miasta w granicach ich od pokolenia Ephraim.)
1 Chronicles	1 Krn	13	6	67	A tak dali im miasta do ucieczki, Sychem z przedmieściami jego na górze Ephraim i Gazer z przedmieściami jego.
1 Chronicles	1 Krn	13	6	68	Jekmaę téż z przedmieściami jéj i Bethoron także.
1 Chronicles	1 Krn	13	6	69	Ktemu Helon z przedmieściami jego i Gethremmon tymże sposobem.
1 Chronicles	1 Krn	13	6	70	A od połowice pokolenia Manasse: Aner i przedmieścia jego, Balaam i przedmieścia jego: to jest tym, którzy z rodu synów Kaath zostawali.
1 Chronicles	1 Krn	13	6	71	A synom Gerson od rodu pół pokolenia Manasse, Gaulon w Bazan i przedmieścia jego i Astharoth z przedmieściami jego.
1 Chronicles	1 Krn	13	6	72	Z pokolenia Issachar: Cedes i przedmieścia jego i Dabereth z przednieściamijego.
1 Chronicles	1 Krn	13	6	73	Ramoth téż i przedmieścia jego i Anem z przedmieściami jego.
1 Chronicles	1 Krn	13	6	74	A od pokolenia Aser: Masal z przedmieściami jego i Abadon także.
1 Chronicles	1 Krn	13	6	75	Hukak téż z przedmieściami jego i Rohob z przedmieściami jego.
1 Chronicles	1 Krn	13	6	76	A od pokolenia Nephthali: Cedes w Galilei i przedmieścia jego, Hamon z przedmieściami jego i Karyathaim i przedmieścia jego.
1 Chronicles	1 Krn	13	6	77	A ostatkowi synów Merary: z pokolenia Zabulon Remmon i przedmieścia jego i Thabor z przedmieściami jego.
1 Chronicles	1 Krn	13	6	78	Za Jordanem téż przeciw Jerycho na wschód słońca Jordana od pokolenia Ruben: Bozor w pustyni z przedmieściami jego i Jassa z przedmieściami jéj.
1 Chronicles	1 Krn	13	6	79	Kademoth téż i przedmieścia jego i Mephaat z przedmieściami jego.
1 Chronicles	1 Krn	13	6	80	Ktemu i od pokolenia Gad: Ramoth w Galaad i przedmieścia jego i Manaim z przedmieściami jego.
1 Chronicles	1 Krn	13	6	81	Ale i Hesebon z przedmieściami jego i Jezer z przedmieściami jego.
1 Chronicles	1 Krn	13	7	1	A synowie Issachar: Thola i Phua, Jasub i Symeron, czteréj.
1 Chronicles	1 Krn	13	7	2	Synowie Thole: Ozy i Raphaja i Jeryel i Jemaj i Jebsem i Samuel, przedniejsi wedle domów rodzin swoich. Z rodzaju Thole mężów walecznych naliczono za dni Dawidowych dwadzieścia i dwa tysiące sześćset.
1 Chronicles	1 Krn	13	7	3	Synowie Ozy: Izrahia, z którego poszli Michael i Obadya i Joel: i Jesya, pięć, wszyscy książęta.
1 Chronicles	1 Krn	13	7	4	A z nimi według domów i narodów ich, przepasani na wojnę, mężów bardzo mocnych, trzydzieści i sześć tysięcy; bo mieli wiele żon i synów.
1 Chronicles	1 Krn	13	7	5	Braci téż ich według wszech rodzin Issachar dużych do bitwy, ośmdziesiąt i siedm tysięcy naliczono.
1 Chronicles	1 Krn	13	7	6	Synowie Benjamin; Bela i Bechor i Jadyel, trzéj.
1 Chronicles	1 Krn	13	7	7	Synowie Bele: Esbon i Ozy i Ozyel i Jerymoth i Urai, pięć książąt domów i do boju bardzo mocnych: a poczet ich dwadzieścia dwa tysiące i czteréj a trzydzieści.
1 Chronicles	1 Krn	13	7	8	A synowie Bechorowi: Zamira i Joas i Eliezer i Elioenaj i Amry i Jerymoth i Abia i Anathoth i Almath: ci wszyscy synowie Bechor.
1 Chronicles	1 Krn	13	7	9	A naliczono wedle domów ich z książąt rodów ich na wojnę bardzo mocnych dwadzieścia tysięcy i dwieście.
1 Chronicles	1 Krn	13	7	10	A synowie Jadyel: Balan; a synowie Balan: Jehus i Benjamin i Aod i Chanana i Zethan i Tharsys i Ahisahar.
1 Chronicles	1 Krn	13	7	11	Ci wszyscy synowie Jadyel, książęta rodów swych, męże bardzo mocni, siedmnaście tysięcy i dwieście na wojnę wychodzących.
1 Chronicles	1 Krn	13	7	12	Sepham téż i Hapham, synowie Hir: i Hasym, synowie Aher.
1 Chronicles	1 Krn	13	7	13	A synowie Nephthali: Jasyel i Guni i Jeser i Sellum, synowie Bale.
1 Chronicles	1 Krn	13	7	14	A syn Manasse: Esryel: a nałożnica jego Syryanka urodziła Machyra, ojca Galaad.
1 Chronicles	1 Krn	13	7	15	Machyr lepak wziął żony synom swym Haphim i Saphan: a miał siostrę imieniem Maachę: imię zaś wtórego, Salphaad, i urodziły się córki Salphaadowi.
1 Chronicles	1 Krn	13	7	16	I porodziła Maacha, żona Machyr, syna i nazwała imię jego Phares: a imię brata jego Zares: a synowie jego, Ulam i Recem.
1 Chronicles	1 Krn	13	7	17	A syn Ulam: Badan. Ci są synowie Galaad, syna Machyr, syna Manasse.
1 Chronicles	1 Krn	13	7	18	A siostra jego, królowa, urodziła męża pięknego i Abiezera i Mohola.
1 Chronicles	1 Krn	13	7	19	A byli synowie Semida: Ahin i Sechem i Lecy i Aniam.
1 Chronicles	1 Krn	13	7	20	A synowie Ephraim: Suthala: Bared, syn jego: Thahath, syn jego: Elada, syn jego: Thahath, syn jego: tego syn Zabad,
1 Chronicles	1 Krn	13	7	21	A tego syn Suthala, a tego syn Ezer i Elad. Pobili je mężowie Geth obywatele, iż byli wtargnęli, aby byli najechali majętności ich.
1 Chronicles	1 Krn	13	7	22	Przetóż Ephraim, ojciec ich, płakał przez wiele dni, i przychodzili bracia jego, aby go cieszyli.
1 Chronicles	1 Krn	13	7	23	I wszedł do żony swéj, która poczęła i porodziła syna, i nazwał imię jego Berya, przeto że się urodził w utrapieniu domu jego.
1 Chronicles	1 Krn	13	7	24	A córka jego była Sara, która zbudowała Bethoron niższy i wyższy, i Ozensara.
1 Chronicles	1 Krn	13	7	25	A syn jego Bapha i Reseph i Thale, z którego poszedł Thaan.
1 Chronicles	1 Krn	13	7	26	Który zrodził Laadana: tego téż syn Ammiud, któiy zrodził Elisam,
1 Chronicles	1 Krn	13	7	27	Z którego poszedł Nun, który miał syna Jozue.
1 Chronicles	1 Krn	13	7	28	A osiadłość ich i mieszkanie, Bethel z córkami jego, a na wschód Noram, a na zachód Gazer i córki jego, aż do Gazy z córkami jego.
1 Chronicles	1 Krn	13	7	29	A podle synów Manasse, Bethsan i córki jego, Thanach i córki jego, Mageddo i córki jego, Dor i córki jego: w tych mieszkali synowie Józepha, syna Izrael.
1 Chronicles	1 Krn	13	7	30	Synowie Aser: Jemna i Jesua i Jesui i Barya i Sara, siostra ich.
1 Chronicles	1 Krn	13	7	31	A synowie Barya: Heber i Melchiel: ten jest ojciec Barsaith.
1 Chronicles	1 Krn	13	7	32	A Heber zrodził Jephlath i Somor i Hotham i Suę, siostrę ich.
1 Chronicles	1 Krn	13	7	33	Synowie Jephlath: Phosech i Chamaal i Asoth: ci synowie Jephlath.
1 Chronicles	1 Krn	13	7	34	A synowie Somor: Ahi i Roaga i Haba i Aram.
1 Chronicles	1 Krn	13	7	35	A synowie Helem, brata jego: Supha i Jemna i Selles i Amal.
1 Chronicles	1 Krn	13	7	36	Synowie Supha: Sue, Harnapher i Sual i Bery i Jamra.
1 Chronicles	1 Krn	13	7	37	Bosor i Hod i Sama i Salusa i Jethran i Bera.
1 Chronicles	1 Krn	13	7	38	Synowie Jether: Jephone i Phaspha i Ara.
1 Chronicles	1 Krn	13	7	39	A synowie Olle: Aree i Haniel i Resya.
1 Chronicles	1 Krn	13	7	40	Ci wszyscy synowie Aser, książęta rodów, przebrani i najmocniejsi [0406]wodzowie wodzów: a liczba ich ku bitwie sposobnych, dwadzieścia i sześć tysięcy.
1 Chronicles	1 Krn	13	8	1	A Benjamin zrodził Bale, pierworodnego swego, Asbela wtórego, Aharę trzeciego,
1 Chronicles	1 Krn	13	8	2	Nohaa czwartego i Rapha piątego.
1 Chronicles	1 Krn	13	8	3	A byli synowie Bale, Addar i Gera i Abiud.
1 Chronicles	1 Krn	13	8	4	Abisue téż i Naaman i Ahoe.
1 Chronicles	1 Krn	13	8	5	I Gera i Sephuphan i Huram.
1 Chronicles	1 Krn	13	8	6	Ci są synowie Achod, książęta rodów mieszkających w Gabaa, którzy przeniesieni są do Manachath.
1 Chronicles	1 Krn	13	8	7	A Naaman i Achia i Gera: ten je przeprowadził i zrodził Oza i Abiud.
1 Chronicles	1 Krn	13	8	8	Lecz Saharaim zrodził w krainie Moabskiéj, odprawiwszy Husym i Barę, żony swe.
1 Chronicles	1 Krn	13	8	9	A zrodził z Hodes, żony swéj, Jobaba i Sebia i Mosa i Molchoma.
1 Chronicles	1 Krn	13	8	10	Jehusa i Sechia i Marma. Ci są synowie jego, książęta w domiech ich.
1 Chronicles	1 Krn	13	8	11	A z Husym zrodził Abitob i Elphaal.
1 Chronicles	1 Krn	13	8	12	A synowie Elphaal: Heber i Misaam i Samad: ten zbudował Ono i Lod i córki jego.
1 Chronicles	1 Krn	13	8	13	Barya lepak i Sama książęta rodów mieszkających w Ajalon: ci wygnali obywatele Geth.
1 Chronicles	1 Krn	13	8	14	I Ahio i Sesak i Jerymoth,
1 Chronicles	1 Krn	13	8	15	I Zabadya i Arod i Heder,
1 Chronicles	1 Krn	13	8	16	Michael téż i Jespha i Josa, synowie Barya.
1 Chronicles	1 Krn	13	8	17	I Zabadya i Mosollam i Hezecy i Heber,
1 Chronicles	1 Krn	13	8	18	I Jesamary i Jezlia i Jobab, synowie Elphaal,
1 Chronicles	1 Krn	13	8	19	I Jacym i Zechry i Zabdy,
1 Chronicles	1 Krn	13	8	20	I Elioenaj i Selethaj i Eliel,
1 Chronicles	1 Krn	13	8	21	I Adaja i Baraja i Samarath, synowie Semei.
1 Chronicles	1 Krn	13	8	22	I Jespham i Heber i Eliel,
1 Chronicles	1 Krn	13	8	23	I Abdon i Zechry i Hanan,
1 Chronicles	1 Krn	13	8	24	I Hanania i Elam i Anathothia,
1 Chronicles	1 Krn	13	8	25	I Jephdaja i Phanuel, synowie Sesak.
1 Chronicles	1 Krn	13	8	26	I Samsary i Sohorya i 0tholia,
1 Chronicles	1 Krn	13	8	27	I Jersya i Elia i Zechry, synowie Jeroham.
1 Chronicles	1 Krn	13	8	28	Ci Patryarchowie i książęta rodów, którzy mieszkali w Jeruzalem.
1 Chronicles	1 Krn	13	8	29	A w Gabaon mieszkali Abigabaon, a imię żony jego Maacha.
1 Chronicles	1 Krn	13	8	30	A syn jego pierworodny Abdon, i Sur i Cys i Baal i Nadab.
1 Chronicles	1 Krn	13	8	31	Gedor téż i Ahio i Zacher i Macelloth.
1 Chronicles	1 Krn	13	8	32	A Macelloth zrodził Samaa: i mieszkali przeciwko braci swojéj w Jeruzalem z bracią swą.
1 Chronicles	1 Krn	13	8	33	Ner lepak zrodził Cys, a Cys zrodził Saula: Saul zaś zrodził Jonathana i Melchisuę, Abniadaba i Esbaala.
1 Chronicles	1 Krn	13	8	34	A syn Jonathanów Merybbaal, a Merybbaal spłodził Micha.
1 Chronicles	1 Krn	13	8	35	Synowie Micha: Phiton i Melech i Tharaa i Ahaz.
1 Chronicles	1 Krn	13	8	36	A Ahaz zrodził Joada, a Joada zrodził Alamath i Azmoth i Zamry: Zamry lepak zrodził Mosę.
1 Chronicles	1 Krn	13	8	37	A Mosa zrodził Banaa, którego syn był Papha, z którego poszedł Elasa, który zrodził Asel.
1 Chronicles	1 Krn	13	8	38	A Asel miał sześci synów tych imion, Ezrykam, Bokru, Ismahel, Sarya, Obdya i Hanan: ci wszyscy synowie Asel.
1 Chronicles	1 Krn	13	8	39	A synowie Esek, brata jego: Ulam pierworodny, a Jehus wtóry, a Eliphaleth trzeci.
1 Chronicles	1 Krn	13	8	40	A byli synowie Ulam mężowie bardzo duży i wielką mocą łuk ciągnący: i mający wiele synów i wnuków, aż do stu i piącidziesiąt. Ci wszyscy synowie Benjamin.
1 Chronicles	1 Krn	13	9	1	Wszystek tedy lud Izraelski policzon jest: a summa ich napisana jest w księgach królów Izraelskich i Judzkich: a byli przeniesieni do Babilonu dla przestępstwa swego.
1 Chronicles	1 Krn	13	9	2	Lecz którzy pierwsi mieszkali w osiadłościach, w mieściech swoich, Izrael i kapłani i Lewitowie i Nathynejczykowie.
1 Chronicles	1 Krn	13	9	3	Mieszkali w Jeruzalem z synów Juda i z synów Benjamin, z synów téż Ephraim i Manasse.
1 Chronicles	1 Krn	13	9	4	Othej, syn Ammiud, syna Amry, syna Omraj, syna Bonni, z synów Phares, syna Juda.
1 Chronicles	1 Krn	13	9	5	A z Sylon: Asaja, pierworodny i synowie jego.
1 Chronicles	1 Krn	13	9	6	A z synów Zare: Jehuel i bracia ich, sześćset i dziewięćdziesiąt.
1 Chronicles	1 Krn	13	9	7	A z synów Benjamin: Salo, syn Mosollam, syna Odwia, syna Asana.
1 Chronicles	1 Krn	13	9	8	I Jobania, syn Jeroham, i Ela, syn Ozy, syna Mochory, i Mosollam, syn Saphatyasza, syna Rachuel, syna Jebaniasza.
1 Chronicles	1 Krn	13	9	9	I bracia ich według domów ich dziewięćset pięćdziesiąt i sześć. Ci wszyscy książęta rodów wedle domów ojców swych.
1 Chronicles	1 Krn	13	9	10	Z kapłanów lepak: Jedaja, Jojaryb i Jachin.
1 Chronicles	1 Krn	13	9	11	Azaryasz téż, syn Helcyasza, syna Moholam, syna Sadok, syna Marajoth, syna Achitob, kapłan wielki domu Bożego.
1 Chronicles	1 Krn	13	9	12	A Adajas, syn Jeroham, syna Phassur, syna Melchiasza, i Maasaj, syn Adyel, syna Jezra, syna Mosollam, syna Mosolamith, syna Emer.
1 Chronicles	1 Krn	13	9	13	Braci téż ich, książąt wedle domów ich, tysiąc siedmset i sześćdziesiąt, bardzo mocnych siłą ku odprawowaniu dzieła posługi w domu Bożym.
1 Chronicles	1 Krn	13	9	14	A z Lewitów: Semeja, syn Hassub, syna Esrykam, syna Hasebia, z synów Merary.
1 Chronicles	1 Krn	13	9	15	Bakbakar téż, cieśla, i Galal i Mathania, syn Micha, syna Zechry, syna Asaph.
1 Chronicles	1 Krn	13	9	16	I Obdya, syn Semejasza, syna Galal, syna Idythun, i Barahia, syn Asa, syna Elkana, który mieszkał w sieniach Nethophaty.
1 Chronicles	1 Krn	13	9	17	A odźwierni: Sellum i Akkub i Thelmon i Ahimam i brat ich Sellum, przedniejszy,
1 Chronicles	1 Krn	13	9	18	Aż do onego czasu w bramie królewskiéj na wschód słońca strzegali na przemiany swe z synów Lewi.
1 Chronicles	1 Krn	13	9	19	A Sellum, syn Kore, syna Abiasaph, syna Kore, z bracią swą i z domem ojca swego, ci są Korytowie, nad sprawą służby, stróże sieni przybytku: a familie ich na przemiany strzegące wejścia obozu Pańskiego.
1 Chronicles	1 Krn	13	9	20	A Phinees, syn Eleazarów, był książęciem ich przed Panem.
1 Chronicles	1 Krn	13	9	21	Zacharyasz lepak, syn Mosollama, odźwierny drzwi przybytku świadectwa,
1 Chronicles	1 Krn	13	9	22	Ci wszyscy wybrani za odźwierne u drzwi, dwieście i dwanaście: i popisani we wsiach własnych, których postanowili Dawid i Samuel, widzący, w wierności ich.
1 Chronicles	1 Krn	13	9	23	Tak same, jako i syny ich, we drzwiach domu Pańskiego i w przybytku na przemianach swoich.
1 Chronicles	1 Krn	13	9	24	Wedle czterech wiatrów byli odźwierni: to jest na wschód i na zachód i na północy i na południe.
1 Chronicles	1 Krn	13	9	25	A bracia ich mieszkali we wsiach i przychodzili na soboty swoje od czasu aż do czasu.
1 Chronicles	1 Krn	13	9	26	Tym czterzem Lewitom zwierzony był wszystek poczet odźwiernych, a byli nad gmachami i nad skarby domu Pańskiego.
1 Chronicles	1 Krn	13	9	27	Około kościoła téż Pańskiego mieszkali na strażach swych, żeby czasu swego otwarzali rano drzwi.
1 Chronicles	1 Krn	13	9	28	Z tych téż rodzaju byli nad naczyniem służby; bo pod liczbą naczynie i wnoszono i wynoszono.
1 Chronicles	1 Krn	13	9	29	Z tychże i którzy mieli powierzone naczynia świątnice, mieli w mocy białą mąkę i wino i oliwę i kadzidło i wonności.
1 Chronicles	1 Krn	13	9	30	A synowie kapłanów olejki z wonnych rzeczy sprawowali.
1 Chronicles	1 Krn	13	9	31	A Mathathiasz Lewit, pierworodny Sellum, Koryt, przełożony nad temi rzeczami, które w panwiach smażono.
1 Chronicles	1 Krn	13	9	32	A z synów Kaath, braci ich, byli nad chleby pokładnymi, aby zawsze świeże na każdą sobotę gotowali.
1 Chronicles	1 Krn	13	9	33	Ci są książęta śpiewaków wedle domów Lewitów, którzy w gmachach mieszkali, aby we dnie i w nocy ustawicznie swéj posłudze dosyć czynili.
1 Chronicles	1 Krn	13	9	34	Głowy Lewitów, wedle domów swych przedniejsi, mieszkali w Jeruzalem.
1 Chronicles	1 Krn	13	9	35	A w Gabaonie mieszkali ojciec Gabaon, Jehiel, a imię żony jego Maacha.
1 Chronicles	1 Krn	13	9	36	Syn pierworodny jego Abdon, i Sur i Cys i Baal i Ner i Nadab,
1 Chronicles	1 Krn	13	9	37	Gedor téż i Ahio i Zacharyasz i Macelloth.
1 Chronicles	1 Krn	13	9	38	Macelloth zrodził Samaan: ci mieszkali naprzeciwko braci swéj w Jeruzalem, z bracią swą.
1 Chronicles	1 Krn	13	9	39	A Ner zrodził Cys, a Cys zrodził Saula, a Saul zrodził Jonathana i Melchisua i Abinadab i Esbaal.
1 Chronicles	1 Krn	13	9	40	A syn Jonathanów Merybbaal: a Merybbaal zrodził Micha.
1 Chronicles	1 Krn	13	9	41	Synowie zaś Micha: Phithon i Melech i Tharaa i Ahaz.
1 Chronicles	1 Krn	13	9	42	Ahaz lepak zrodził Jarę, a Jara zrodził Alamath i Asmoth i Zamry: a Zamry zrodził Mosę.
1 Chronicles	1 Krn	13	9	43	Mosa lepak zrodził Banaa, którego syn Raphaja zrodził Elasa, z którego poszedł Asel.
1 Chronicles	1 Krn	13	9	44	A Asel miał sześci synów temi imiony: Ezrykam, Bokru, Ismael, Sarya, Obdya i Hanan. Ci są synowie Asel.
1 Chronicles	1 Krn	13	10	1	A Philistynowie walczyli przeciw Izrael, i uciekli mężowie Izraelscy przed Philistyny i polegli zranieni na górze Gelboe.
1 Chronicles	1 Krn	13	10	2	A gdy się przybliżali Philistynowie goniąc Saula i syny jego, zabili Jonathana i Abinadaba i Melchisua, syny Saulowe.
1 Chronicles	1 Krn	13	10	3	I zmocniła się bitwa przeciw Saul, i naleźli go strzelcy i zranili strzałami.
1 Chronicles	1 Krn	13	10	4	I rzekł Saul do giermka swego: Dobądź miecza twego a zabij mię, aby snadź nie przyszli ci nieobrzezańcy a nie śmiali się ze mnie. A giermek jego uczynić tego nie chciał, bojaźnią przestraszony: a tak porwał miecz Saul i padł nań.
1 Chronicles	1 Krn	13	10	5	Co ujrzawszy giermek jego, to jest, że umarł Saul, padł téż sam na swój miecz i umarł.
1 Chronicles	1 Krn	13	10	6	A tak zginął Saul i trzéj synowie jego, i wszystek dom jego zaraz upadł.
1 Chronicles	1 Krn	13	10	7	Co gdy ujrzeli mężowie Izraelscy, którzy mieszkali na polach, pouciekali: a po śmierci Saulowéj i synów jego opuścili miasta swe i rozpierzchnęli się tam i sam: i przyszli Philistynowie i mieszkali w nich.
1 Chronicles	1 Krn	13	10	8	A drugiego dnia zwłócząc Philistynowie łupy z pobitych, naleźli Saula i syny jego, leżące na górze Gelboe.
1 Chronicles	1 Krn	13	10	9	I zewlókłszy go i głowę mu uciąwszy i zbroję zdjąwszy, posłali do ziemie swéj, aby go obnoszono i okazowano zborom bałwańskim i ludziom.
1 Chronicles	1 Krn	13	10	10	A zbroję jego poświęcili we zborze boga swego, a głowę zawiesili we zborze Dagon.
1 Chronicles	1 Krn	13	10	11	Co gdy usłyszeli mężowie Jabes Galaad, to jest, wszystko, co byli Philistynowie nad Saulem uczynili,
1 Chronicles	1 Krn	13	10	12	Wstał każdy z mężów mocnych i wzięli ciała Saulowe i synów jego i przynieśli je do Jabes i pogrzebli kości ich pod dębem, który był w Jabes, i pościli siedm dni.
1 Chronicles	1 Krn	13	10	13	A tak umarł Saul dla nieprawości swoich, przeto iż przestąpił przykazanie Pańskie, które był przykazał, a nie zachował go, ale nad to jeszcze radził się Pythonki:
1 Chronicles	1 Krn	13	10	14	A nie miał nadzieje w Panu: Dlaczego zabił go i przeniósł królestwo jego do Dawida, syna Isai.
1 Chronicles	1 Krn	13	11	1	Zebrał się tedy wszystek Izrael do Dawida w Hebron, mówiąc: Jesteśmy kość twoja i ciało twoje.
1 Chronicles	1 Krn	13	11	2	Wczoraj téż i dziś trzeci dzień, gdy jeszcze królował Saul, tyś był, któryś wywodził i wwodził Izraela; bo tobie rzekł Pan, Bóg twój: Ty będziesz pasł lud mój Izraelski i ty będziesz książęciem nad nim.
1 Chronicles	1 Krn	13	11	3	Przyszli tedy wszyscy starsi Izraelscy do króla do Hebron. I uczynił z nimi Dawid przymierze przed Panem: i pomazali go za króla nad Izraelem według słowa Pańskiego, które powiedział w ręce Samuela.
1 Chronicles	1 Krn	13	11	4	Jechał téż Dawid i wszystek Izrael do Jeruzalem, to jest Jebus, gdzie byli Jebuzejczycy obywatele ziemie.
1 Chronicles	1 Krn	13	11	5	I mówili, którzy mieszkali w Jebus, do Dawida: Nie wnidziesz sam. Ale Dawid wziął zamek Syon, który jest miastem Dawidowem.
1 Chronicles	1 Krn	13	11	6	I rzekł: Każdy, ktoby najpierwéj pobił Jebuzejczyki, ten będzie książęciem i hetmanem. Wstąpił tedy pierwszy Joab, syn Sarwii, i został hetmanem.
1 Chronicles	1 Krn	13	11	7	A Dawid mieszkał na zamku, i przeto nazwano go miastem Dawidowem.
1 Chronicles	1 Krn	13	11	8	I zbudował miasto wokoło od Mella aż wokrąg: a Joab ostatek miasta pobudował.
1 Chronicles	1 Krn	13	11	9	A Dawid pomnażał się postępując i rosnąc, a Pan zastępów był z nim.
1 Chronicles	1 Krn	13	11	10	Ci przedniejsi mężów mocnych Dawid, którzy mu pomogli, aby był królem nade wszystkim Izraelem, według słowa Pańskiego, które mówił do Izraela.
1 Chronicles	1 Krn	13	11	11	I ten poczet mocarzów Dawidowych: Jesbaam, syn Hachamoni, przedniejszy między trzydziestą: ten podniósł oszczep swój na trzysta ranionych jednym razem.
1 Chronicles	1 Krn	13	11	12	A po nim Eleazar, syn stryja jego, Ahohitczyk, który był między trzema potężnymi.
1 Chronicles	1 Krn	13	11	13	Ten był z Dawidem w Phesdomim, gdy się Philistynowie byli zgromadzili na ono miejsce ku bitwie: a było pole onéj dziedziny pełne jęczmienia, a lud był uciekł przed obliczem Philistynów.
1 Chronicles	1 Krn	13	11	14	Ci stanęli w pośród pola i obronili go: a gdy porazili Philistyny, dał Pan zbawienie wielkie ludowi swemu.
1 Chronicles	1 Krn	13	11	15	I przyszli trzéj ze trzydziestu przedniejszych na skałę, na któréj był Dawid, do jaskinie Odollam, gdy Philistynowie obozem leżeli w dolinie Raphaim.
1 Chronicles	1 Krn	13	11	16	A Dawid był na twierdzy, a stanie Philistynów w Bethlehem.
1 Chronicles	1 Krn	13	11	17	Pragnął tedy Dawid i rzekł: Oby mi kto dał wody z studnie Bethlehem, która jest u bramy.
1 Chronicles	1 Krn	13	11	18	A tak ci trzéj szli przez pośród obozu Philistynów i naczerpnęli wody z studnie Bethlehem, która była u bramy, i przynieśli do Dawida, żeby pił: który nie chciał, ale raczéj ofiarował ją Panu,
1 Chronicles	1 Krn	13	11	19	Mówiąc: Zachowaj, Boże, żebym przed oblicznością Boga mego to miał uczynić i krew tych mężów pić; bo z niebezpieczeństwem dusz swoich przynieśli mi wody. I dla téj przyczyny pić nie chciał. To uczynili trzéj bardzo mocni.
1 Chronicles	1 Krn	13	11	20	Abisai téż, brat Joabów, ten był czelniejszy między trzema: i ten podniósł oszczep swój na trzysta rannych, i ten był między trzema najsławniejszy.
1 Chronicles	1 Krn	13	11	21	I między trzema wtórymi znakomitszy i książęciem ich: wszakże onych trzech pierwszych nie doszedł.
1 Chronicles	1 Krn	13	11	22	Banajas, syn Jojady, męża bardzo mocnego, który wiele rzeczy dokazował, z Kabseel: ten zabił dwu Azyel Moab, i tenże zszedł i zabił lwa w pośrodku studnie czasu śniegu.
1 Chronicles	1 Krn	13	11	23	Tenże téż zabił męża Egiptyanina, którego wzrost był na piąci łokci, a miał oszczep jako nawój tkacki, a tak stąpił do niego z laską i wyrwał oszczep, który trzymał w ręce, i zabił go oszczepem jego.
1 Chronicles	1 Krn	13	11	24	To uczynił Banajas, syn Jojady, który był między trzema mocnymi najsławniejszy,
1 Chronicles	1 Krn	13	11	25	Pierwszy między trzydziestą, wszakże aż do onych trzech nie doszedł był: i postawił go Dawid u ucha swego.
1 Chronicles	1 Krn	13	11	26	A w wojsku co mocniejsi mężowie: Hazael, brat Joabów, i Elchanan, syn stryja jego z Bethlehem.
1 Chronicles	1 Krn	13	11	27	Sammoth Arorytczyk: Helles Phalonitczyk.
1 Chronicles	1 Krn	13	11	28	Ira, syn Akces, Thekuitczyk: Abieser Anathothczyk.
1 Chronicles	1 Krn	13	11	29	Sabbochaj Husatczyk: Ilaj Achaitczyk.
1 Chronicles	1 Krn	13	11	30	Macharaj Nethophatczyk: Helet, syn Banna, Nethophatczyk.
1 Chronicles	1 Krn	13	11	31	Ethaj, syn Rybai, z Gabaath synów Benjamin: Banaja Pharatończyk.
1 Chronicles	1 Krn	13	11	32	Hura z potoku Gaas: Abiel Arbathczyk: Azmoth Bauramitczyk, Eliaba Salabonitczyk.
1 Chronicles	1 Krn	13	11	33	Synowie Asam Gezonitczyka: Jonathan, syn Sage, Aratczyk:
1 Chronicles	1 Krn	13	11	34	Ahiam, syn Sachar, Ararytczyk.
1 Chronicles	1 Krn	13	11	35	Eliphal, syn Ur.
1 Chronicles	1 Krn	13	11	36	Hepher Mecheratczyk: Ahia Phelonitczyk:
1 Chronicles	1 Krn	13	11	37	Hesro Karmelitczyk: Naraj, syn Asbai.
1 Chronicles	1 Krn	13	11	38	Joel, brat Nathan: Mibahar, syn Agaraj.
1 Chronicles	1 Krn	13	11	39	Selek Ammonitczyk: Naraaj Berothczyk, giermek Joaba, syna Sarwii.
1 Chronicles	1 Krn	13	11	40	Ira Jethrejczyk: Grareb Jethrejczyk.
1 Chronicles	1 Krn	13	11	41	Uryasz Hethejczyk: Zabad, syn Oholi.
1 Chronicles	1 Krn	13	11	42	Adyna, syn Syze, Rubenitczyk, książę Rubenitów, a z nim trzydzieści.
1 Chronicles	1 Krn	13	11	43	Hanan, syn Maacha, i Jozaphat Mathanitczyk.
1 Chronicles	1 Krn	13	11	44	Ozya Astbarothczyk: Samma i Jehiel, synowie Hotham, Arorytczyka.
1 Chronicles	1 Krn	13	11	45	Jedybel, syn Samry, i Joba, brat jego, Thosajczyk.
1 Chronicles	1 Krn	13	11	46	Eliel Mahumitczyk, i Jerybai i Josaja, synowie Elnaem, i Jethma Moabitczyk: Eliel i Obed i Jasyel z Masobii.
1 Chronicles	1 Krn	13	12	1	Ci téż przyszli do Dawida do Syceleg, gdy jeszcze uciekał przed Saulem, synem Cys, którzy byli mężni i wyborni bojownicy,
1 Chronicles	1 Krn	13	12	2	Ciągnący łuk i obiema rękoma z proce kamienie ciskający i strzałami ugadzający: z braci Saulowéj z Benjamina.
1 Chronicles	1 Krn	13	12	3	Książę Ahiezer i Joas, synowie Samaa Gabaatczyka: i Jazyel i Phallet, synowie Azmoth, i Baracha i Jebu Anatbothczyk.
1 Chronicles	1 Krn	13	12	4	Samajas téż Gabaończyk, najmocniejszy między trzydziestą i nad trzydziestą: Jeremiasz i Jebezyel i Jobanan i Jezabad Gaderotbczyk.
1 Chronicles	1 Krn	13	12	5	I Eluzaj i Jerymoth i Baalia i Samarya i Saphatya Haruphitczyk.
1 Chronicles	1 Krn	13	12	6	Elkana i Jesya i Azareel i Jeezer i Jesbaam z Karebim.
1 Chronicles	1 Krn	13	12	7	Joela téż i Zabadya, synowie Jerohamowi z Gedor.
1 Chronicles	1 Krn	13	12	8	Lecz i z Gaddy zbiegli do Dawida, gdy się krył na puszczy, rycerze bardzo mocni i żołnierze niepospolici, noszący tarcz i kopiją: twarze ich jako lwie twarze, a prędcy jako sarny po górach.
1 Chronicles	1 Krn	13	12	9	Ezer przedniejszy, Obdyas wtóry, Eliab trzeci.
1 Chronicles	1 Krn	13	12	10	Masmana czwarty, Jeremiasz piąty.
1 Chronicles	1 Krn	13	12	11	Ethy szósty, Eliel siódmy.
1 Chronicles	1 Krn	13	12	12	Johanan ósmy, Elzebad dziewiąty.
1 Chronicles	1 Krn	13	12	13	Jeremiasz dziesiąty, Machbanaj jedenasty.
1 Chronicles	1 Krn	13	12	14	Ci z synów Gad hetmani wojska: ostatni nad stem żołnierzów był przełożony, a największy nad tysiącem.
1 Chronicles	1 Krn	13	12	15	Ci są, którzy przeszli Jordan miesiąca pierwszego, kiedy zwykł wylewać z brzegów swoich: i wygnali wszystkie, którzy mieszkali w dolinach, na wschodnią stronę i na zachodnią.
1 Chronicles	1 Krn	13	12	16	A przyszli z Benjamin i z Juda na twierdzą, w której mieszkał Dawid.
1 Chronicles	1 Krn	13	12	17	I wyszedł Dawid przeciwko im i rzekł: Jeźliście spokojnie do mnie przyszli, abyście mię ratowali, serce moje niech się złączy z wami: ale jeźliście mi na zdradzie za nieprzyjacioły mymi, gdyż ja nie mam nieprawości w rękach moich, niech widzi Bóg ojców naszych, a niech sądzi.
1 Chronicles	1 Krn	13	12	18	A duch odział Amasai, przedniejszego między trzydziestą, i rzekł: Twoiśmy, o Dawidzie, i z tobą, synu Isai: pokój, pokój tobie, i pokój pomocnikom twoim! Bo ciebie Bóg twój wspomaga. A tak przyjął je Dawid i poczynił je przełożonymi hufcu.
1 Chronicles	1 Krn	13	12	19	A z Manasse zbiegli do Dawida, kiedy ciągnął z Philistyny przeciw Saulowi, aby walczył: i nie potykał się z nimi; bo naradziwszy się książęta Philistyiiskie odesłali go, mówiąc: Z niebezpieczeństwem głów naszych wróci się do pana swego Saula.
1 Chronicles	1 Krn	13	12	20	Gdy tedy wrócił się do Syceleg, zbiegli do niego z Manasse, Ednas i Jozabad i Jedyhel i Michael i Jozabad i Eliu i Salathi, przełożeni nad tysiącmi Manasse.
1 Chronicles	1 Krn	13	12	21	Ci pomagali Dawidowi przeciw łotrzykom; bo wszyscy byli mężowie mocni, i zostali hetmany w wojsku.
1 Chronicles	1 Krn	13	12	22	Lecz i na każdy dzień ściągali się do Dawida na pomoc jemu, aż wielki poczet był, jako wojsko Boże.
1 Chronicles	1 Krn	13	12	23	Ta téż jest liczba przedniejszych wojska, którzy przyszli do Dawida, gdy był w Hebron, aby przenieśli królestwo Saiilowe do niego, według słowa Pańskiego.
1 Chronicles	1 Krn	13	12	24	Synów Juda noszących tarcze i kopije, sześć tysięcy i ośmset, gotowych ku potrzebie.
1 Chronicles	1 Krn	13	12	25	Z synów Symeon, mężów mocnych ku bitwie, siedm tysięcy i sto.
1 Chronicles	1 Krn	13	12	26	Z synów Lewi, cztery tysiące i sześćset.
1 Chronicles	1 Krn	13	12	27	Jojada téż, książę z pokolenia Aaron, a z nim trzy tysiące i siedmset.
1 Chronicles	1 Krn	13	12	28	Sadok téż, młodzieniec osobliwy, i dom ojca jego, książąt dwadzieścia i dwoje.
1 Chronicles	1 Krn	13	12	29	A z synów Benjamin, bratów Saulowych, trzy tysiące; bo wielka część ich jeszcze naśladowała domu Saulowego.
1 Chronicles	1 Krn	13	12	30	A z synów Ephraim, dwadzieścia tysięcy i ośmset, siłą dużych mężów, sławnych w rodziech ich.
1 Chronicles	1 Krn	13	12	31	A z połowice pokolenia Manasse, ośmnaście tysięcy, którzy każdy wedle imion swych przyjechali, aby Dawida królem uczynili.
1 Chronicles	1 Krn	13	12	32	Z synów téż Issachar, mężowie umiejętni, którzy znali każde czasy ku rozkazowaniu, coby czynić miał Izrael, książąt dwieście: a wszystek ostatek pokolenia rady ich naśladował.
1 Chronicles	1 Krn	13	12	33	A z Zabulon, którzy wychodzili na wojnę, i stawali w szyku opatrzeni orężem wojennym, pięćdziesiąt tysięcy przyszli na pomoc, z sercem nie dwoistem.
1 Chronicles	1 Krn	13	12	34	A z Nephthali książąt tysiąc, a z nimi uzbrojeni tarczą i kopiją trzydzieści i siedm tysięcy.
1 Chronicles	1 Krn	13	12	35	Z Dan téż gotowi ku bitwie dwadzieścia ośm tysięcy i sześćset.
1 Chronicles	1 Krn	13	12	36	A z Aser wychodzących na wojnę i na czele wyzywających czterdzieści tysięcy.
1 Chronicles	1 Krn	13	12	37	A z Za-Jordania z synów Ruben i z Gad i z połowice pokolenia Manasse, opatrzonych orężem wojennym, sto i dwadzieścia tysięcy.
1 Chronicles	1 Krn	13	12	38	Ci wszyscy mężowie waleczni, sprawni ku bitwie, sercem statecznem przyszli do Hebron, aby uczynili królem Dawida nad wszystkim Izraelem: lecz i wszyscy inni z Izraela jednego serca byli, aby Dawid był królem.
1 Chronicles	1 Krn	13	12	39	I byli tam u Dawida trzy dni, jedząc i pijąc; bo im byli nagotowali bracia ich.
1 Chronicles	1 Krn	13	12	40	Lecz i którzy blisko ich byli aż do Issachar i Zabulon i Nephthali, przynosili chleb na oślech i na wielbłądziech i na mulech i na wolech ku jedzeniu: mąkę, figi, rózynki, wino, oliwę, woły i barany wielkim dostatkiem; bo była radość w Izraelu.
1 Chronicles	1 Krn	13	13	1	A Dawid wszedł w radę z hetmany i z rotmistrzami i ze wszystkimi książęty.
1 Chronicles	1 Krn	13	13	2	I rzekł do wszystkiego zgromadzenia Izraelskiego: Jeźli się wam podoba, a jeźli od Pana, Boga naszego, pochodzi mowa, którą mówię, roześlijmy do braci naszéj innéj po wszystkich krainach Izraelskich i do kapłanów i Lewitów, którzy mieszkają po przedmieściach miejskich, aby się do nas zgromadzili:
1 Chronicles	1 Krn	13	13	3	I żebyśmy przeprowadzili skrzynię Boga naszego do nas; bośmy jéj nie szukali za dni Saulowych.
1 Chronicles	1 Krn	13	13	4	I odpowiedziało wszystko zgromadzenie, aby się tak stało; bo się mowa wszystkiemu ludowi była podobała.
1 Chronicles	1 Krn	13	13	5	Zgromadził tedy Dawid wszystkiego Izraela od Syhor Egipskiego, aż gdy wnidziesz do Emath, aby przyprowadził skrzynię Bożą z Karyathyarym.
1 Chronicles	1 Krn	13	13	6	I wstąpił Dawid i wszystek lud Izraelski na pagórek Karyathyarym, który jest w Juda, aby ztamtąd przyniósł skrzynię Pana Boga, siedzącego nad Cherubim, gdzie wzywano jest imię jego.
1 Chronicles	1 Krn	13	13	7	I wstawili skrzynię Bożą na wóz nowy z domu Abinadab: a Oza i brat jego prowadzili wóz.
1 Chronicles	1 Krn	13	13	8	Lecz Dawid i wszystek lud Izraelski grali przed Bogiem ze wszystkiéj mocy w pieśniach i w cytrach, w arfach i bębnach i cymbałach i trąbach.
1 Chronicles	1 Krn	13	13	9	A gdy przyszli na plac Chidon, ściągnął Oza rękę swą, aby zadzierżał skrzynię; bo wół skacząc trochę nachylił ją był.
1 Chronicles	1 Krn	13	13	10	Rozgniewał się tedy Pan na Ozę i zabił go dlatego, iż się dotknął skrzynie: i umarł tam przed Panem.
1 Chronicles	1 Krn	13	13	11	I zafrasował się Dawid, przeto że Pan rozdzielił Ozę: i nazwał ono miejsce Rozdzielenie Ozy aż do dnia tego.
1 Chronicles	1 Krn	13	13	12	I ulękł się Boga na on czas, mówiąc: Jakoż mogę do siebie wprowadzić skrzynię Bożą?
1 Chronicles	1 Krn	13	13	13	I dla téj przyczyny nie przywiózł jéj do siebie, to jest, do miasta Dawid, ale obrócił do domu Obededom, Gethejczyka.
1 Chronicles	1 Krn	13	13	14	Mieszkała tedy skrzynia Boża w domu Obededom trzy miesiące. I błogosławił Pan domowi jego i wszystkiemu, co miał.
1 Chronicles	1 Krn	13	14	1	Posłał téż Hiram, król Tyrski, posły do Dawida i drzewa cedrowe i rzemieślniki około ścian i drzewa, żeby mu dom budowali.
1 Chronicles	1 Krn	13	14	2	I poznał Dawid, iż go Pan utwierdził królem nad Izraelem, a iż królestwo jego było wywyższone nad ludem jego Izraelskim.
1 Chronicles	1 Krn	13	14	3	Pojął téż Dawid drugie żony w Jeruzalem i zrodził syny i córki.
1 Chronicles	1 Krn	13	14	4	A te imiona tych, którzy się mu urodzili w Jeruzalem: Samua i Sobad, Nathan i Salomon,
1 Chronicles	1 Krn	13	14	5	Jebahar i Elisua i Eliphaleth,
1 Chronicles	1 Krn	13	14	6	Noga téż i Napheg i Japhia,
1 Chronicles	1 Krn	13	14	7	Elisama i Baaliada i Elipheleth.
1 Chronicles	1 Krn	13	14	8	A usłyszawszy Philistynowie, że pomazano Dawida królem nad wszystkim Izraelem, wyciągnęli wszyscy, aby go szukali. Co gdy usłyszał Dawid, wyszedł przeciwko nim.
1 Chronicles	1 Krn	13	14	9	Lecz Philistynowie przyciągnąwszy, rozpostarli się w dolinie Raphaim.
1 Chronicles	1 Krn	13	14	10	I radził się Dawid Pana, mówiąc: Mamli iść na Philistyny, a podaszli je w ręce moję? I odpowiedział mu Pan: Idź, a dam je w rękę twoję.
1 Chronicles	1 Krn	13	14	11	A gdy oni ciągnęli do Baalpharasym, poraził je tam Dawid, i rzekł: Rozerwał Bóg nieprzyjacioły moje przez rękę moję, jako się rozrywają wody: i dlatego nazwano imię miejsca onego Baalpharasym.
1 Chronicles	1 Krn	13	14	12	I zostawili tam bogi swe, które Dawid kazał popalić.
1 Chronicles	1 Krn	13	14	13	Drugi raz téż przypadli Philistynowie i rozpostarli się w dolinie.
1 Chronicles	1 Krn	13	14	14	I radził się zaś Dawid Boga, i rzekł mu Bóg: Nie ciągnij za nimi, odjedź od nich, i pociągniesz przeciwko nim naprzeciwko gruszkom.
1 Chronicles	1 Krn	13	14	15	A gdy usłyszysz szum idącego po wierzchu gruszek, tedy wynidziesz ku bitwie; bo wyszedł Bóg przed tobą, aby poraził wojska Philistyńskie.
1 Chronicles	1 Krn	13	14	16	Uczynił tedy Dawid, jako mu był Bóg rozkazał, i poraził wojska Philistyńskie od Gabaon aż do Gazer.
1 Chronicles	1 Krn	13	14	17	I rozsławiło się imię Dawidowe po wszystkich krainach, a Pan dał strach jego na wszystkie narody.
1 Chronicles	1 Krn	13	15	1	Pobudował téż sobie domy w mieście Dawidowem, i zbudował miejsce skrzyni Bożéj i rozbił jéj namiot.
1 Chronicles	1 Krn	13	15	2	Tedy rzekł Dawid: Nie godzi się, żeby lada kto nosił skrzynię Bożą jedno Lewitowie, które obrał Pan, aby ją noslii i służyli mu aż na wieki.
1 Chronicles	1 Krn	13	15	3	I zebrał wszystek lud Izraelski do Jeruzalem, aby przyniesiono skrzynię Bożą na miejsce swe, które jéj był nagotował.
1 Chronicles	1 Krn	13	15	4	Syny téż Aaronowe i Lewity.
1 Chronicles	1 Krn	13	15	5	Z synów Kaath Uryel był książęciem, a braci jego sto dwadzieścia.
1 Chronicles	1 Krn	13	15	6	Z synów Merary: Asaja książęciem, a braci jego sto dwadzieścia.
1 Chronicles	1 Krn	13	15	7	Z synów Gerson: Joel książęciem, a braci jego sto trzydzieści.
1 Chronicles	1 Krn	13	15	8	Z synów Elisaphan: Semejas książęciem, a braci jego dwieście.
1 Chronicles	1 Krn	13	15	9	Z synów Hebron: Eliel książęciem, a braci jego ośmdziesiąt.
1 Chronicles	1 Krn	13	15	10	Z synów Ozyel: Aminadab książęciem, a braci jego sto dwanaście.
1 Chronicles	1 Krn	13	15	11	I wezwał Dawid Sadoka i Abjathara, kapłanów, i Lewitów Uryela, Asaje, Joela, Semeja, Eliela i Aminadaba:
1 Chronicles	1 Krn	13	15	12	I rzekł do nich: Wy, którzyście książęta domów Lewitskich, poświęćcie się z bracią waszą i przynieście skrzynię Pana, Boga Izraelskiego, na miejsce, które jéj zgotowane jest:
1 Chronicles	1 Krn	13	15	13	Aby, jako z przodku, (że was nie było), skarał nas Pan, tak się i teraz nie stało, gdybyśmy co niesłusznego czynili.
1 Chronicles	1 Krn	13	15	14	Poświęcili się tedy kapłani i Lewitowie, aby nieśli skrzynię Pana, Boga Izraelskiego.
1 Chronicles	1 Krn	13	15	15	I nieśli synowie Lewi skrzynię Bożą, jako był rozkazał Mojżesz, według słowa Pańskiego ramionami swemi na drążkach.
1 Chronicles	1 Krn	13	15	16	I rzekł Dawid książętom Lewitskim, aby postanowili z braci swéj gracze na instrumenciech muzyckich, to jest na arfach i na skrzypicach i cymbalech, aby się rozlegał na wysokości głos wesela.
1 Chronicles	1 Krn	13	15	17	I postanowili Lewity Heman, syna Joel, a z braci jego Asapha, syna Barachiaszowego: a z synów Merary, braci ich, Ethan, syna Kassajowego.
1 Chronicles	1 Krn	13	15	18	A z nimi bracią ich we wtórym rzędzie: Zacharyasza i Bena i Jazyela i Semiramotha i Jahiela i Aniego, Eliaba i Banajasza i Maasyasza i Mathathiasza i Eliphalu, i Mathseniasza i Obededom i Jehiel, odźwierne.
1 Chronicles	1 Krn	13	15	19	A gracze: Heman, Asaph i Etham, na cymbalech miedzianych brząkający.
1 Chronicles	1 Krn	13	15	20	A Zacharyasz i Jazyel i Semiramoth i Jahiel i Ani i Eliab i Maasyasz i Banajasz na arfach tajemnice grali.
1 Chronicles	1 Krn	13	15	21	A Mathathias i Eliphalu i Mathsenias i Obededom i Jehiel i Ozazyasz, na cytrach na oktawę grali zwycięzką.
1 Chronicles	1 Krn	13	15	22	Choneniasz lepak, książę Lewitów, był nad proroctwem, ku zaczynaniu pieśni; bo był bardzo mądry.
1 Chronicles	1 Krn	13	15	23	A Barachiasz i Elkana byli odźwiernymi skrzynie.
1 Chronicles	1 Krn	13	15	24	A Sebeniasz i Jozaphat i Nathanael i Amasaj i Zacharyasz i Banajasz i Eliezer kapłani trąbili w trąby przed skrzynią Bożą: a Obededom i Jehiasz byli odźwiernymi skrzynie.
1 Chronicles	1 Krn	13	15	25	A tak Dawid i wszyscy starsi Izraelscy i hetmani szli, aby przynieśli skrzynię przymierza Pańskiego z domu Obededom z radością.
1 Chronicles	1 Krn	13	15	26	A gdy Bóg wspomógł Lewity, którzy nieśli skrzynię przymierza Pańskiego, ofiarowano siedm byków i siedm baranów.
1 Chronicles	1 Krn	13	15	27	A Dawid był obleczon w szatę bisiorową, i wszyscy Lewitowie, którzy nieśli skrzynię, i śpiewacy i Choneniasz, przełożony nad proroctwem między śpiewaki, a Dawid był obleczony w Ephod lniany.
1 Chronicles	1 Krn	13	15	28	A wszystek Izrael prowadził skrzynię przymierza Pańskiego z weselem i z dźwiękiem kornetu i z trąbami i z cymbały i z arfami i z cytrami, grając.
1 Chronicles	1 Krn	13	15	29	A gdy przyszła skrzynia przymierza Pańskiego aż do miasta Dawidowego, Michol, córka Saulowa, wyglądając oknem, ujrzała króla Dawida skaczącego i grającego, i wzgardziła go w sercu swojem.
1 Chronicles	1 Krn	13	16	1	Przynieśli tedy skrzynię Bożą i postawili ją w pośród namiotu, który jéj był Dawid rozbił: i ofiarowali całopalenia i zapokojne przed Bogiem.
1 Chronicles	1 Krn	13	16	2	A gdy dokończył Dawid ofiarować całopalenia i zapokojnych, błogosławił ludowi w imię Pańskie.
1 Chronicles	1 Krn	13	16	3	I rozdał wszystkim, od męża aż do niewiasty, każdemu bochen chleba i sztukę pieczeni wołowéj i białą mąkę w oliwie smażoną.
1 Chronicles	1 Krn	13	16	4	I postanowił przed skrzynią Pańską z Lewitów, którzy by służyli i wspominali sprawy jego i wielbili a chwalili Pana, Boga Izraelowego.
1 Chronicles	1 Krn	13	16	5	Asapha przedniejszego, a wtórego po nim Zacharyasza: a Jabiela i Semiramotha i Jebiela i Mathathiasza i Eliaba i Banaja i Obededoma: Jehiela nad instrumentami arfy i nad skrzypicami, Asapha zasię, aby na cymbalech brząkał.
1 Chronicles	1 Krn	13	16	6	Banajas lepak i Jazyel kapłani, rodów, przynoście Panu chwałę i żeby ustawicznie trąbili przed skrzynią przymierza Pańskiego.
1 Chronicles	1 Krn	13	16	7	Onego dnia uczynił Dawid książęciem na wyznawanie Panu Asapha i bracią jego.
1 Chronicles	1 Krn	13	16	8	Wyznawajcie Panu i wzywajcie imienia jego, oznajmujcie między narody wynalazki jego.
1 Chronicles	1 Krn	13	16	9	Śpiewajcie mu i grajcie mu, a opowiadajcie wszystkie dziwy jego.
1 Chronicles	1 Krn	13	16	10	Chwalcie imię święte jego, niech się weseli serce szukających Pana.
1 Chronicles	1 Krn	13	16	11	Szukajcie Pana i mocy jego: szukajcie oblicza jego zawsze,
1 Chronicles	1 Krn	13	16	12	Wspominajcie dziwy jego, które czynił, cuda jego i sądy ust jego.
1 Chronicles	1 Krn	13	16	13	Nasienie Izraela, słudzy jego, synowie Jakóbowi, wybrani jego!
1 Chronicles	1 Krn	13	16	14	On Pan, Bóg nasz: po wszystkiéj ziemi sądy jego.
1 Chronicles	1 Krn	13	16	15	Wspominajcie wiecznie przymierze jego: mowę, którą przykazał na tysiąc pokolenia
1 Chronicles	1 Krn	13	16	16	Którą uczynił z Abrahamem, i przysięgę jego z Izaakiem.
1 Chronicles	1 Krn	13	16	17	I postanowił ją Jakóbowi za przykazanie, a Izraelowi za przymierze wieczne.
1 Chronicles	1 Krn	13	16	18	Mówiąc: Tobie dam ziemię Chanaan, sznur dziedzictwa waszego.
1 Chronicles	1 Krn	13	16	19	Gdy ich była liczba mała, mali i obywatele jéj:
1 Chronicles	1 Krn	13	16	20	I przeszli od narodu do narodu, a z królestwa do innego ludu:
1 Chronicles	1 Krn	13	16	21	Nie dopuścił żadnemu potwarzać ich, ale karał dla nich króle.
1 Chronicles	1 Krn	13	16	22	Nie tykajcie pomazańców moich, a na proroki moje nie bądźcie złośliwymi.
1 Chronicles	1 Krn	13	16	23	Śpiewajcie Panu, wszystka ziemio, opowiadajcie ode dnia do dnia zbawienie jego.
1 Chronicles	1 Krn	13	16	24	Opowiadajcie między narody chwałę jego, między wszystkimi ludźmi dziwy jego.
1 Chronicles	1 Krn	13	16	25	Bo wielki Pan i bardzo chwalebny i straszliwy nade wszystkie bogi.
1 Chronicles	1 Krn	13	16	26	Wszyscy bowiem bogowie pogańscy bałwani: a Pan niebiosa uczynił.
1 Chronicles	1 Krn	13	16	27	Wyznanie i wielmożność przed nim: moc i wesele na miejscu jego.
1 Chronicles	1 Krn	13	16	28	Przynoście Panu, familie narodów, przynoście Panu chwałę i panowanie.
1 Chronicles	1 Krn	13	16	29	Dawajcie Panu chwałę, imieniowi jego podnieście ofiarę a przyjdźcie przed oblicze jego, i kłaniajcie się Panu w ozdobie świętéj.
1 Chronicles	1 Krn	13	16	30	Niech się wzruszy od oblicza jego wszystka ziemia; on bowiem utwierdził okrąg nieporuszony.
1 Chronicles	1 Krn	13	16	31	Niech się weselą niebiosa, a niech się raduje ziemia, i niech mówią w narodziech: Pan królował.
1 Chronicles	1 Krn	13	16	32	Niech zagrzmi morze i napełnienie jego: niech się rozweselą pola i wszystko, co jest na nich.
1 Chronicles	1 Krn	13	16	33	Tedy będą chwalić drzewa leśne przed Panem, iż przyszedł sądzić ziemię.
1 Chronicles	1 Krn	13	16	34	Wyznawajcie Panu; bo dobry, bo na wieki miłosierdzie jego.
1 Chronicles	1 Krn	13	16	35	A mówcie: Zbaw nas, Boże, zbawicielu nasz, i zgromadź nas i wybaw od narodów, abyśmy wyznawali świętemu imieniowi twemu i radowali się w pieśniach twoich.
1 Chronicles	1 Krn	13	16	36	Błogosławiony Pan, Bóg Izraelów, od wieku aż do wieku; i niech mówi wszystek lud: Amen, i pieśń Panu.
1 Chronicles	1 Krn	13	16	37	Zostawił tedy tam przed skrzynią przymierza Pańskiego Asapha i bracią jego, aby służyli przed obliczem skrzynie ustawicznie na każdy dzień i na przemiany swe.
1 Chronicles	1 Krn	13	16	38	Lecz Obededoma i bracią jego, sześćdziesiąt i ośm, i Obededoma, syna Idythun, i Hosę uczynił odźwiernymi.
1 Chronicles	1 Krn	13	16	39	A Sadoka kapłanem i bracią jego kapłany przed przybytkiem Pańskim na wyżynie, która była w Gabaon.
1 Chronicles	1 Krn	13	16	40	Aby ofiarowali całopalenia Panu na ołtarzu całopalenia ustawicznie po ranu i w wieczór według wszystkiego, co napisano jest w zakonie Pańskim, który przykazał Izraelowi.
1 Chronicles	1 Krn	13	16	41	A po nim Hemana i Idythun i inne wybrane, każdego imieniem jego, aby wyznawali Panu, iż na wieki miłosierdzie jego.
1 Chronicles	1 Krn	13	16	42	Heman téż i Idythun, trąbiący na trąbiech, i grający na cymbalech i na wszelakich naczyniach muzyckich, na śpiewanie Bogu: a syny Idythun poczynił odźwiernymi.
1 Chronicles	1 Krn	13	16	43	I wrócił się wszystek lud do domu swego: i Dawid, aby téż błogosławił domowi swemu.
1 Chronicles	1 Krn	13	17	1	A gdy mieszkał Dawid w domu swym, rzekł do Nathana proroka: Oto ja mieszkam w domu cedrowym, a skrzynia przymierza Pańskiego jest pod skórami.
1 Chronicles	1 Krn	13	17	2	I rzekł Nathan do Dawida: Uczyń wszystko, co jest w sercu twojem; albowiem Bóg jest z tobą.
1 Chronicles	1 Krn	13	17	3	Onéj tedy nocy stała się mowa Boża do Nathana, mówiąc:
1 Chronicles	1 Krn	13	17	4	Idź a powiedz słudze memu Dawidowi: To mówi Pan: Nie będziesz ty mnie budował domu ku mieszkaniu.
1 Chronicles	1 Krn	13	17	5	Albowiemem nie mieszkał w domu od onego czasu, któregom wywiódł Izraela, aż do dnia tego, alem zawsze odmieniał miejsca przybytku: i w namieciem
1 Chronicles	1 Krn	13	17	6	Mieszkał ze wszystkim Izraelem. Azam mówił aby jednemu z sędziów Izraelskich, (którymem był rozkazał, aby paśli lud mój) i rzekłem: Czemuście mi nie zbudowali domu cedrowego?
1 Chronicles	1 Krn	13	17	7	Teraz tedy tak mówić będziesz do sługi mego Dawida: To mówi Pan zastępów: Jam ciebie wziął, gdyś po pastwiskach za trzodą chodził, abyś był wodzem ludu mego Izraelskiego.
1 Chronicles	1 Krn	13	17	8	I byłem z tobą, gdziekolwiekeś chodził, i wytraciłem wszystkie nieprzyjacioły przed tobą: i uczyniłem ci imię jako jednemu z wielkich, którzy są sławni na ziemi.
1 Chronicles	1 Krn	13	17	9	I dałem miejsce ludowi memu Izraelskiemu: będzie wszczepion, i będzie mieszkał na niem, a więcéj nie będzie poruszon, ani ich zetrą synowie niezbożui, jako na początku.
1 Chronicles	1 Krn	13	17	10	Ode dni, którychem dał sędzię ludowi memu Izraelskiemu i poniżyłem wszystkie nieprzyjacioły twoje. A tak ci oznajmuję, iż tobie Pan dom zbuduje.
1 Chronicles	1 Krn	13	17	11	A gdy wypełnisz dni twoje, że pójdziesz do ojców twoich, wzbudzę nasienie twoje po tobie, które będzie z synów twoich, i utwierdzę królestwo jego.
1 Chronicles	1 Krn	13	17	12	Ten mi zbuduje dom, i utwierdzę stolicę jego aż na wieki.
1 Chronicles	1 Krn	13	17	13	Ja mu będę ojcem, a on mi będzie synem: a miłosierdzia mego nie odejmę od niego, jakom odjął od tego, który był przed tobą.
1 Chronicles	1 Krn	13	17	14	I postanowię go w domu moim i w królestwie moim aż na wieki: a stolica jego trwała będzie na wieki.
1 Chronicles	1 Krn	13	17	15	Według tych wszystkich słów i według wszystkiego widzenia tego mówił Nathan do Dawida.
1 Chronicles	1 Krn	13	17	16	A gdy przyszedł król Dawid i siadł przed Panem, rzekł: Któżem ja jest, Panie Boże, i co za dom mój, żeś mi dał takie rzeczy?
1 Chronicles	1 Krn	13	17	17	Ale i to zdało się mało przed oczyma twemi, przetóżeś mówił o domie sługi twego téż na przyszły czas: i uczyniłeś mię znamienitym nad wszystkie ludzie, Panie Boże.
1 Chronicles	1 Krn	13	17	18	Cóż więcéj może przydać Dawid, gdyżeś tak uwielbił sługę twego i poznałeś go?
1 Chronicles	1 Krn	13	17	19	Panie, dla sługi twego według serca twego uczyniłeś wszystkę tę wielmożność i chciałeś, aby znajome były te wszystkie wielkie rzeczy.
1 Chronicles	1 Krn	13	17	20	Panie, niemasz podobnego tobie i niemasz innego Boga oprócz ciebie ze wszystkich, o którycheśmy słyszeli uszyma naszemi.
1 Chronicles	1 Krn	13	17	21	Bo któryż inny jest, jako lud twój Izraelski, naród jeden na ziemi, do którego chodził Bóg, aby wybawił i uczynił sobie ludem, i wielkością swoją i strachami wyrzucił narody przed obliczem jego, który był z Egiptu wyzwolił?
1 Chronicles	1 Krn	13	17	22	I położyłeś lud twój Izraelski sobie za lud aż na wieki: a ty, Panie, zostałeś Bogiem jego.
1 Chronicles	1 Krn	13	17	23	Teraz tedy, Panie, mowa, którąś powiedział słudze twemu i o domie jego, niech będzie utwierdzona na wieki, a uczyń, jakoś rzekł.
1 Chronicles	1 Krn	13	17	24	A imię twoje niechaj trwa i niech będzie uwielbione aż na wieki, i niech mówią: Pan zastępów, Bóg Izraelów, a dom Dawida, sługi jego, trwający przed nim.
1 Chronicles	1 Krn	13	17	25	Ty bowiem, Panie, Boże mój, odkryłeś ucho sługi twego, żebyś mu dom zbudował: i przetóż nalazł sługa twój ufanie, żeby się modlił przed tobą.
1 Chronicles	1 Krn	13	17	26	Teraz tedy, Panie, tyś jest Bóg, i mówiłeś do sługi twego tak wielkie dobrodziejstwa.
1 Chronicles	1 Krn	13	17	27	I począłeś błogosławić domowi sługi twego, aby był zawżdy przed tobą; bo, gdy ty Panie błogosławisz, będzie błogosławion na wieki.
1 Chronicles	1 Krn	13	18	1	I stało się potem, że poraził Dawid Philistyny i poniżył je i wziął Geth i córki jego z ręki Philistynów.
1 Chronicles	1 Krn	13	18	2	I poraził Moab, i stali się Moabitowie niewolniki Dawidowymi, dawając mu dary.
1 Chronicles	1 Krn	13	18	3	Tego czasu poraził Dawid téż Adarezer, króla Soba, krainy Emath, gdy wyjechał, aby rozszerzył państwo swoje aż do rzeki Euphrates.
1 Chronicles	1 Krn	13	18	4	Wziął tedy Dawid tysiąc poczwórnych jego i siedm tysięcy jezdnych i dwadzieścia tysięcy mężów pieszych, i poderżnął żyły wszystkich koni wozowych, wyjąwszy sto poczwórnych, które sobie zachował.
1 Chronicles	1 Krn	13	18	5	Nadjechał i Syryjczyk z Damaszku, aby ratował Adarezera, króla Soba: lecz i tego poraził Dawid dwadzieścia i dwa tysięcy mężów.
1 Chronicles	1 Krn	13	18	6	I osadził żołnierze w Damaszku, aby mu téż Syrya służyła i dary dawała. I wspomagał go Pan we wszystkiem, do czego się był obrócił.
1 Chronicles	1 Krn	13	18	7	Pobrał téż Dawid sajdaki złote, które mieli słudzy Adarezerowi, i przyniósł je do Jeruzalem.
1 Chronicles	1 Krn	13	18	8	Ale i z Thebath i z Chun, miast Adarezerowych, miedzi bardzo wiele, z któréj uczynił Salomon morze miedziane i słupy i naczynie miedziane.
1 Chronicles	1 Krn	13	18	9	Co gdy usłyszał Thou, król Emath, to jest, że Dawid poraził wszystko wojsko Adarezera, króla Soba,
1 Chronicles	1 Krn	13	18	10	Posłał Adorama, syna swego, do króla Dawida, aby prosił od niego pokoju i poradował się z nim, że poraził i zwojował Adarezera; bo Thou był nieprzyjacielem Adarezerowym.
1 Chronicles	1 Krn	13	18	11	Lecz i wszystkie naczynia złote i śrebrne i miedziane poświęcił Dawid król Panu, ze śrebrem i złotem, które był pobrał ze wszech narodów, tak z Idumei i z Moab i synów Ammon, jako z Philistynów i z Amalekitów.
1 Chronicles	1 Krn	13	18	12	Abisai zaś, syn Sarwii, poraził Edom w dolinie Żup solnych ośmnaście tysięcy.
1 Chronicles	1 Krn	13	18	13	I osadził Edom żołnierzem, aby Idumea służyła Dawidowi: i zachował Pan Dawida we wszem, do czego się obrócił.
1 Chronicles	1 Krn	13	18	14	Królował tedy Dawid nade wszystkim Izraelem i czynił sąd i sprawiedliwość wszystkiemu ludowi swemu.
1 Chronicles	1 Krn	13	18	15	A Joab, syn Sarwii, był nad wojskiem, a Jozaphat, syn Ahilud, był kanclerzem.
1 Chronicles	1 Krn	13	18	16	A Sadok, syn Achitob, i Ahimelech, syn Abjathar, kapłani, a Susa pisarzem.
1 Chronicles	1 Krn	13	18	17	Banajas téż, syn Jojady, nad hufcami Cerethy i Phelety: a synowie Dawidowi pierwsi przy ręce królewskiéj.
1 Chronicles	1 Krn	13	19	1	I przydało się, że umarł Naas, król synów Ammon, i królował syn jego miasto niego.
1 Chronicles	1 Krn	13	19	2	I rzekł Dawid: Uczynię miłosierdzie nad Hanonem, synem Naas; bo mi ojciec jego łaskę pokazał. I posłał Dawid posły, aby go cieszyli z śmierci ojca jego: którzy gdy przyjechali do ziemie synów Ammon, aby cieszyli Hanona,
1 Chronicles	1 Krn	13	19	3	Rzekły książęta synów Ammon do Hanona: Mniemasz ty podobno, żeby Dawid dla poczciwości przeciw ojcu twemu posłał, coby cię cieszyli? nie baczysz, że dlatego, aby szpiegowali i wypatrzyli i wyśledzili ziemię twoję, przyjechali do ciebie słudzy jego?
1 Chronicles	1 Krn	13	19	4	Przeto Hanon obłysił i ogolił sługi Dawidowe, i pourzynał szaty ich od zadu aż do nóg i puścił je.
1 Chronicles	1 Krn	13	19	5	Którzy gdy odjechali i z tem wskazali do Dawida, posłał przeciwko im; (bo byli wielką zelżywość podjęli), i rozkazał, aby mieszkali w Jerychu, ażby urosła broda ich, a tedy żeby się wrócili.
1 Chronicles	1 Krn	13	19	6	A widząc synowie Ammon, że krzywdę uczynili Dawidowi, tak Hanon, jako i inny lud, posłali tysiąc talentów śrebra, aby sobie najęli z Mezopotamii i z Syryi Maacha, i z Soba wozy i jezdne.
1 Chronicles	1 Krn	13	19	7	I najęli dwa i trzydzieści tysięcy wozów i króla Maacha z ludem jego. Którzy przyciągnąwszy, położyli się obozem przeciwko Medaba: synowie téż Ammon zebrawszy się z miast swoich, wyciągnęli na wojnę.
1 Chronicles	1 Krn	13	19	8	Co gdy usłyszał Dawid, posłał Joaba i wszystko wojsko mężów mocnych.
1 Chronicles	1 Krn	13	19	9	A wyszedłszy synowie Ammon, zszykowali się u bramy miejskiéj: a królowie, którzy mu na pomoc przyjechali, osobno w polu stanęli.
1 Chronicles	1 Krn	13	19	10	Joab tedy bacząc, że miał na się wojnę i z przodku i z tyłu, wybrał męże najmocniejsze ze wszystkiego Izraela i udał się przeciw Syryjczykowi.
1 Chronicles	1 Krn	13	19	11	A ostatek ludu dał pod rękę Abisai, brata swego, i udali się przeciw synom Ammon.
1 Chronicles	1 Krn	13	19	12	I rzekł: Jeźliby mię przemagał Syryjczyk, dasz mi ratunek: a jeźli ciebie przemagać będą synowie Ammon, będęć na pomoc.
1 Chronicles	1 Krn	13	19	13	Zmacniaj się, a mężnie sobie poczynajmy o lud nasz i o miasta Boga naszego: a Pan uczyni, co w oczach jego dobre jest.
1 Chronicles	1 Krn	13	19	14	Ruszył się tedy Joab i lud, który był z nim przeciwko Syryjczykowi ku bitwie, i w tył je obrócił.
1 Chronicles	1 Krn	13	19	15	A synowie Ammonowi ujrzawszy, że tył podał Syryjczyk, uciekli téż sami przed Abisai, bratem jego, i wpadli do miasta: a Joab się téż wrócił do Jeruzalem.
1 Chronicles	1 Krn	13	19	16	A widząc Syryjczyk, iż upadł przed Izraelem, wyprawił posły i przywiódł Syryjczyka, który był za rzeką, a Sophach, hetman żołnierstwa Adarezer, był wodzem ich.
1 Chronicles	1 Krn	13	19	17	Co gdy dano znać Dawidowi, zebrał wszystkiego Izraela i przeprawił się przez Jordan i przypadł na nie i zszykował się przeciwko im, a oni przeciw niemu walczyli.
1 Chronicles	1 Krn	13	19	18	I uciekł Syryjczyk przed Izraelem, i pobił Dawid Syryjczyków siedm tysięcy wozów i czterdzieści tysięcy piechoty, i Sophacha, hetmana wojska.
1 Chronicles	1 Krn	13	19	19	A widząc słudzy Adarezer, iż byli od Izraela zwyciężeni, zbiegli do Dawida i służyli mu. I nie chciała więcéj Syrya dawać pomocy synom Ammon.
1 Chronicles	1 Krn	13	20	1	I stało się po roku o tym czasie, gdy królowie zwykli wyjeżdżać na wojnę, zebrał Joab wojsko i co mocniejsze rycerstwo i spustoszył ziemię synów Ammon i ciągnął daléj i obległ Rabba: lecz Dawid mieszkał w Jeruzalem, gdy Joab zburzył Rabba i skaził ją.
1 Chronicles	1 Krn	13	20	2	I wziął Dawid koronę Melchom z głowy jego i nalazł w niéj talent złota i kamienie bardzo drogie i uczynił sobie z niéj koronę, korzyści téż miasta wziął bardzo wiele.
1 Chronicles	1 Krn	13	20	3	A lud, który w nim był, wywiódł i kazał po nich włóczyć wózki młodziebne i sanie i wozy żelazne, tak że je rozsiekano i potarto. Tak uczynił Dawid wszystkim miastom synów Ammon, i wrócił się ze wszystkim ludem swym do Jeruzalem.
1 Chronicles	1 Krn	13	20	4	Potem zaczęła się wojna w Gazer przeciw Philistynom, na której poraził Sobochaj Husathczyk, Saphaja, z narodu Raphaim, i poniżył je.
1 Chronicles	1 Krn	13	20	5	Była téż druga wojna przeciw Philistynom, na któréj zabił Bogdan, syn Lasu, Bethlehemczyk, brata Goliatha Gethejczyka, którego drzewo oszczepu było jako nawój tkacki.
1 Chronicles	1 Krn	13	20	6	Ale i druga wojna przypadła w Geth, na któréj był człowiek bardzo [0418]długi, mający po sześci palców, to jest wespół dwadzieścia i czterzy: który téż był z pokolenia Rapha zrodzony.
1 Chronicles	1 Krn	13	20	7	Ten bluźnił Izraela: i zabił go Jonathan, syn Sammaa, brata Dawidowego. Ci są synowie Rapha w Geth, którzy upadli od ręki Dawidowéj i sług jego.
1 Chronicles	1 Krn	13	21	1	A szatan powstał na Izraela i podwiódł Dawida, żeby policzył Izraela.
1 Chronicles	1 Krn	13	21	2	I rzekł Dawid do Joaba i do przełożonych nad ludem: Idźcie a obliczcie Izraela od Bersabee aż do Dan, a przynieście mi liczbę, żebych wiedział.
1 Chronicles	1 Krn	13	21	3	I odpowiedział Joab: Niech przysporzy Pan ludu swego stokroć więcéj niźli go jest: aza nie wszyscy, panie mój, królu, są słudzy twoi? przeczże się tego dowiaduje pan mój, coby za grzech było poczytano Izraelowi?
1 Chronicles	1 Krn	13	21	4	Ale słowo królewskie więcéj przemogło, i wyszedł Joab i obszedł wszystkiego Izraela i wrócił się do Jeruzalem.
1 Chronicles	1 Krn	13	21	5	I dał Dawidowi liczbę tych, które był obszedł: i nalazła się wszystka liczba Izraela tysiąc tysięcy i sto tysięcy mężów, dobywających miecza, a z Juda czterysta i siedmdziesiąt tysięcy waleczników.
1 Chronicles	1 Krn	13	21	6	Bo Lewi i Benjamina nie liczył; przeto iż Joab przez dzięki czynił rozkazanie królewskie.
1 Chronicles	1 Krn	13	21	7	I nie podobało się Bogu, co było rozkazano: i skarał Izraela.
1 Chronicles	1 Krn	13	21	8	I rzekł Dawid do Boga: Zgrzeszyłem wielce, żem to uczynił: proszę, oddal nieprawość sługi twego; bomci głupie uczynił.
1 Chronicles	1 Krn	13	21	9	I rzekł Pan do Gada, widzącego Dawidowego, mówiąc:
1 Chronicles	1 Krn	13	21	10	Idź a mów do Dawida i rzecz mu: To mówi Pan: Ze trzech rzeczy dajęć obierać: obierz jedno, które będziesz chciał, i uczynięć.
1 Chronicles	1 Krn	13	21	11	I przyszedłszy Gad do Dawida rzekł mu: To mówi Pan: Obierz, co chcesz:
1 Chronicles	1 Krn	13	21	12	Albo głód przez trzy lata, albo przez trzy miesiące uciekać przed nieprzyjacioły twymi a nie módz ujść miecza ich, albo że przez trzy dni miecz Pański i mór będzie w ziemi, i Aniół Pański zabijać we wszystkich granicach Izraelskich: a tak teraz obacz, co mam odpowiedzieć temu, który mię posłał.
1 Chronicles	1 Krn	13	21	13	I rzekł Dawid do Gad: Ze wszech stron ucisk mię ciśnie, ale mi lepiej wpaść w ręce Pańskie; bo mnogie są miłosierdzia jego, niźli w ręce człowiecze.
1 Chronicles	1 Krn	13	21	14	Przepuścił tedy Pan mór na Izraela, i poległo z Izraela siedmdziesiąt tysięcy mężów.
1 Chronicles	1 Krn	13	21	15	Posłał téż Anioła do Jeruzalem, aby je wytracił: a gdy je wytracił, ujrzał Pan i zlitował się nad wielkością złego i rozkazał Aniołowi, który wytracał: Dosyć już, niech przestanie ręka twoja. A Aniół Pański stał podle bojewiska Ornan, Jebuzejczyka.
1 Chronicles	1 Krn	13	21	16	I podniósłszy Dawid oczy swe, ujrzał Anioła Pańskiego stojącego między niebem a ziemią, a dobyty miecz w ręce jego i obrócony na Jeruzalem. I padli, tak sam jako starsi obleczeni we włosiennicę, twarzą na ziemię.
1 Chronicles	1 Krn	13	21	17	I rzekł Dawid do Boga: Azam nie ja jest, którym rozkazał, aby lud policzono? Ja, którym zgrzeszył, ja, którym źle uczynił: ta trzoda co zawinęła? Panie, Boże mój, niech się obróci ręka twoja na mię i na dom ojca mego, a lud twój niech tracon nie będzie.
1 Chronicles	1 Krn	13	21	18	A Aniół Pański przykazał Gadowi, aby rzekł Dawidowi, żeby wstąpił i zbudował ołtarz Panu Bogu na bojewisku Ornan, Jebuzejczyka.
1 Chronicles	1 Krn	13	21	19	Wstąpił tedy Dawid według mowy Gad, którą mu mówił imieniem Pańskiem.
1 Chronicles	1 Krn	13	21	20	Lecz Ornan gdy wejrzał w górę i ujrzał Anioła i czteréj synowie jego z nim, skryli się; bo na ten czas młócił na bojewisku pszenicę.
1 Chronicles	1 Krn	13	21	21	A tak gdy szedł Dawid do Ornan, ujrzał go Ornan i wyszedł przeciw jemu z bojewiska i pokłonił mu się twarzą do ziemie.
1 Chronicles	1 Krn	13	21	22	I rzekł mu Dawid: Daj mi plac bojewiska twego, abych zbudował na nim ołtarz Panu: tak żebyś wziął srebra, za co stoi, i żeby ustała plaga od ludu.
1 Chronicles	1 Krn	13	21	23	I rzekł Ornan do Dawida: Weźmij, a niech uczyni pan mój, król, cokolwiek mu się podoba: ale i woły daję na całopalenie i wózki na drwa i pszenicę na ofiarę: wszystko z chęcią dam.
1 Chronicles	1 Krn	13	21	24	I rzekł mu król Dawid: Nie będzie tak, ale dam śrebro, za co stoi; bo tobie brać nie mam, i tak ofiarować Panu całopalenie darowne.
1 Chronicles	1 Krn	13	21	25	Dał tedy Dawid Ornan za miejsce syklów złota sześćset wagi sprawiedliwéj.
1 Chronicles	1 Krn	13	21	26	I zbudował tam ołtarz Panu i ofiarował całopalenie i zapokojne i wzywał Pana, i wysłuchał go w ogniu z nieba na ołtarz całopalenia.
1 Chronicles	1 Krn	13	21	27	I rozkazał Pan Aniołowi, i obrócił miecz swój w pochwy.
1 Chronicles	1 Krn	13	21	28	Natychmiast tedy widząc Dawid, że go wysłuchał Pan na bojewisku Ornan, Jebuzejczyka, ofiarował tam ofiary.
1 Chronicles	1 Krn	13	21	29	A przybytek Pański, który był sprawił Mojżesz na puszczy, i ołtarz całopalenia na on czas był na wyżynie Gabaon.
1 Chronicles	1 Krn	13	21	30	I nie mógł Dawid iść do ołtarza, aby tam prosił Boga, zbytnim bowiem był strachem przestraszony, widząc miecz Anioła Pańskiego.
1 Chronicles	1 Krn	13	22	1	I rzekł Dawid: To jest dom Boży, i to ołtarz na całopalenie Izraelowi.
1 Chronicles	1 Krn	13	22	2	I przykazał, aby zgromadzeni byli wszyscy nowonawróceni z ziemie Izraelskiéj, i postanowił z nich kamienniki na łamanie kamieni i ciosanie, aby był budowany dom Boży.
1 Chronicles	1 Krn	13	22	3	Żelaza téż bardzo wiele na gwoździe do drzwi i na spuszczanie i na spajanie nagotował Dawid i miedzi wagę niezliczoną.
1 Chronicles	1 Krn	13	22	4	Drzewa téż cedrowe nie mogły być oszacowane, których Sydończycy i Tyryjczycy nawieźli byli do Dawida.
1 Chronicles	1 Krn	13	22	5	I rzekł Dawid: Salomon, syn mój, jest dziecię maluczkie i kochane, a dom, który chcę, aby zbudowany był Panu, taki ma być, żeby był po wszech ziemiach sławny: a tak nagotuję mu potrzeby. I dlatego przed śmiercią swą nagotował wszystkie nakłady.
1 Chronicles	1 Krn	13	22	6	I zawołał Salomona, syna swego, i przykazał mu, aby zbudował dom Panu, Bogu Izraelowemu.
1 Chronicles	1 Krn	13	22	7	I rzekł Dawid do Salomona: Synu mój, była wola moja, zbudować dom imieniowi Pana, Boga mego.
1 Chronicles	1 Krn	13	22	8	Ale stała sie mowa Pańska do mnie, mówiąc: Rozlałeś wiele krwie i walczyłeś wiele walek, nie będziesz mógł budować domu imieniowi memu, tak wiele krwie rozlawszy przedemną.
1 Chronicles	1 Krn	13	22	9	Syn, który się tobie narodzi, będzie mąż bardzo spokojny; bo go uspokoję ode wszech nieprzyjaciół jego wokoło: i dla téj przyczyny będzie zwan Spokojny: i dam pokój i odpoczynienie w Izraelu po wszystkie dni jego.
1 Chronicles	1 Krn	13	22	10	On zbuduje dom imieniowi memu i on mi będzie za syna, a ja mu będę za ojca, i utwierdzę stolicę królestwa jego nad Izraelem na wieki.
1 Chronicles	1 Krn	13	22	11	Teraz tedy, synu mój, niech Pan będzie z tobą, i niech ci się szczęści, i zbuduj dom Panu, Bogu twemu, jako mówił o tobie.
1 Chronicles	1 Krn	13	22	12	Niech ci téż Pan da roztropność i zmysł, abyś mógł rządzić Izraela, i strzedz zakonu Pana, Boga twego.
1 Chronicles	1 Krn	13	22	13	Albowiem tedy będziesz mógł postąpić, jeźli będziesz strzegł przykazań i sądów, które przykazał Pan Mojżeszowi, aby nauczył Izraela. Zmacniajże się, a czyń mężnie, nie bój się, ani się lękaj.
1 Chronicles	1 Krn	13	22	14	Oto ja w ubóstwie mojem nagotowałem nakłady na dom Pański, złota talentów sto tysięcy, a śrebra tysiąc tysięcy talentów: a miedzi i żelaza wagi niemasz; bo wielkość przechodzi liczbę: drzewa i kamienia przygotowałem na wszystkie nakłady.
1 Chronicles	1 Krn	13	22	15	Masz téż rzemieślników bardzo wiele, kamienników i murarzów i rzemieślników około drzewa i wszelkich rzemiosł, do czynienia dzieła bardzo roztropych:
1 Chronicles	1 Krn	13	22	16	Ze złota, ze śrebra i z miedzi i z żelaza, któremu niemasz liczby. A tak wstań a czyń, a będzie Pan z tobą.
1 Chronicles	1 Krn	13	22	17	Przykazał téż Dawid wszystkim książętom Izraelskim, aby pomagali Salomonowi, synowi jego, mówiąc:
1 Chronicles	1 Krn	13	22	18	Widzicie, iż Pan, Bóg wasz, jest z wami, i dał wam odpoczynek wokoło i dał wszystkie nieprzyjacioły wasze w ręce wasze, i poddana jest ziemia przed Panem i przed ludem jego.
1 Chronicles	1 Krn	13	22	19	Podajcież tedy serca wasze i dusze wasze, abyście szukali Pana, Boga waszego: a wstańcie i budujcie świątnicę Panu Bogu, aby wniesiona była skrzynia przymierza Pańskiego i naczjaiia Panu poświęcone do domu, który się buduje imieniowi Pańskiemu.
1 Chronicles	1 Krn	13	23	1	Dawid tedy stary i pełen dni, postanowił królem Salomona, syna swego, nad Izraelem.
1 Chronicles	1 Krn	13	23	2	I zgromadził wszystkie książęta Izraelskie i kapłany i Lewity.
1 Chronicles	1 Krn	13	23	3	I policzono Lewity od trzydzieści lat i wyżéj: i nalazło się ich trzydzieści i ośm tysięcy mężów.
1 Chronicles	1 Krn	13	23	4	Z tych wybrano i rozłożono na posługę domu Pańskiego dwadzieścia i cztery tysiące: a przełożonych i sędziów sześć tysięcy.
1 Chronicles	1 Krn	13	23	5	A odźwiernych cztery tysiące, i także wiele muzyków, grających Panu na instrumenciech, które był nasprawiał ku graniu.
1 Chronicles	1 Krn	13	23	6	I rozdzielił je Dawid na odmiany synów Lewi, to jest, Gerson i Kaath i Merary.
1 Chronicles	1 Krn	13	23	7	Synowie Gerson: Leedan i Semei.
1 Chronicles	1 Krn	13	23	8	Synowie Leedan: przedniejszy Jahiel, i Zethan i Joel, trzéj.
1 Chronicles	1 Krn	13	23	9	Synowie Semei: Salomith i Hosyel i Aran, trzéj: ci przedniejsi familii Leedan.
1 Chronicles	1 Krn	13	23	10	A synowie Semejowi: Leheth, Zyza, Jaus, Barya: ci synowie Semei czteréj.
1 Chronicles	1 Krn	13	23	11	I był Leheth pierwszy, Zyza wtóry: lecz Jaus i Barya nie mieli wiele synów, i przetóż w jednéj familii i w jednym domu byli policzeni.
1 Chronicles	1 Krn	13	23	12	Synowie Kaath: Amram i Isaar, Hebron i Ozyel, czteréj.
1 Chronicles	1 Krn	13	23	13	Synowie Amram: Aaron i Mojżesz. I odłączony jest Aaron, aby służył w świętem świętych, sam i synowie jego na wieki, a żeby palił kadzenie Panu, według obyczaju swego, a błogosławił imieniowi jego na wieki.
1 Chronicles	1 Krn	13	23	14	Mojżesza téż, męża Bożego, synowie policzeni są w pokoleniu Lewi.
1 Chronicles	1 Krn	13	23	15	Synowie Mojżeszowi: Gerson, i Eliezer.
1 Chronicles	1 Krn	13	23	16	Synowie Gerson: Subuel pierwszy.
1 Chronicles	1 Krn	13	23	17	A synowie Eliezerowi byli: Rohobia pierwszy: i nie miał Eliezer innych synów; ale synowie Rohobia rozmnożyli się wielce.
1 Chronicles	1 Krn	13	23	18	Synowie Isaar: Salomith pierwszy.
1 Chronicles	1 Krn	13	23	19	Synowie Hebron: Jeryaw pierwszy, Amaryasz wtóry, Jahazyel trzeci, Jekmaam czwarty.
1 Chronicles	1 Krn	13	23	20	Synowie Ozyel: Micha pierwszy, Jesya wtóry.
1 Chronicles	1 Krn	13	23	21	Synowie Merary: Moholi i Musy. Synowie Moholi: Eleazar i Cys.
1 Chronicles	1 Krn	13	23	22	A umarł Eleazar i nie miał synów, ale córki: i pojęli je synowie Cys, bracia ich.
1 Chronicles	1 Krn	13	23	23	Synowie Musy: Moholi i Eder i Jerymoth, trzéj.
1 Chronicles	1 Krn	13	23	24	Ci synowie Lewi w rodach i domiech swych, książęta na przemiany, i liczby głów każdego z osobna, którzy odprawowali roboty służby domu Pańskiego, ode dwudziestu lat i wyżéj.
1 Chronicles	1 Krn	13	23	25	Mówił bowiem Dawid: Dał Pan Bóg odpoczynienie Izraelowi, ludu swemu, i mieszkanie w Jeruzalem aż na wieki.
1 Chronicles	1 Krn	13	23	26	A nie będzie urząd Lewitów, żeby więcéj nosili przybytek i wszystko naczynie jego ku posługowaniu.
1 Chronicles	1 Krn	13	23	27	Według rozkazania téż Dawidowego pośledniego będzie brana liczba synów Lewi ode dwudziestu lat i wyżéj.
1 Chronicles	1 Krn	13	23	28	I będą pod ręką synów Aaronowych na posługę domu Pańskiego, w sieniach i w gmachach i na miejscu oczyszczania i w świątnicy i we wszystkich robotach służby kościoła Pańskiego.
1 Chronicles	1 Krn	13	23	29	A kapłani nad chlebem pokładnym i nad obiatą z białéj mąki, i około kreplów przaśnych i około panewek i około pieczenia, i nad wszelką wagą i miarą.
1 Chronicles	1 Krn	13	23	30	A Lewitowie żeby stali rano ku wyznawaniu i śpiewaniu Panu, także téż ku wieczorowi.
1 Chronicles	1 Krn	13	23	31	Tak przy ofiarowaniu całopalenia Pańskiego, jako i w Soboty i nowie księżyców i w insze uroczyste święta, według liczby i Ceremonii każdéj rzeczy ustawicznie przed Panem.
1 Chronicles	1 Krn	13	23	32	A żeby strzegli zachowania przybytku przymierza i obyczaju świątnice i zachowania synów Aaronowych, braci swéj, aby służyli w domu Pańskim.
1 Chronicles	1 Krn	13	24	1	A synowie Aaronowi tym sposobem rozdzieleni byli: Synowie Aaronowi: Nadab i Abiu i Eleazar i Ithamar.
1 Chronicles	1 Krn	13	24	2	A Nadab i Abiu umarli przed ojcem swym bez potomstwa: i odprawował kapłański urząd Eleazar i Ithamar.
1 Chronicles	1 Krn	13	24	3	I podzielił je Dawid, to jest Sadoka z synów Eleazarowych, i Ahimelecha z synów Ithamarowych według przemian ich i posługi.
1 Chronicles	1 Krn	13	24	4	I nalazło się daleko więcéj synów Eleazarowych w mężach czelniejszych niźli synów Ithamarowych. I rozdzielił im, to jest synom Eleazarowym, książąt wedle domów szesnaście: a synom Ithamarowym wedle familii i domów ich ośm.
1 Chronicles	1 Krn	13	24	5	I podzielił obie familie między sobą losami; bo były książęta świątnice i książęta Boży, tak z synów Eleazarowych, jako i z synów Ithamarowych.
1 Chronicles	1 Krn	13	24	6	I rozpisał je Semejas, syn Nathanaelów, pisarz Lewit, przed królem i książęty i Sadokiem kapłanem i Ahimelechem, synem Abjatharowym, książęty téż domów kapłańskich i Lewitskich: jeden dom, który był nad innymi, Eleazarowi, a drugi dom, który miał inne pod sobą, Ithamarowi.
1 Chronicles	1 Krn	13	24	7	I wyszedł los pierwszy Jojaryb, wtóry Jedei,
1 Chronicles	1 Krn	13	24	8	Trzeci Harym, czwarty Seorym,
1 Chronicles	1 Krn	13	24	9	Piąty Melchia, szósty Maiman,
1 Chronicles	1 Krn	13	24	10	Siódmy Akkos, ósmy Abia.
1 Chronicles	1 Krn	13	24	11	Dziewiąty Jesua, dziesiąty Sechenia,
1 Chronicles	1 Krn	13	24	12	Jedenasty Eliasyb, dwunasty Jacyra,
1 Chronicles	1 Krn	13	24	13	Trzynasty Hoppha, czternasty Isbaab,
1 Chronicles	1 Krn	13	24	14	Piętnasty Belga, szesnasty Emmer,
1 Chronicles	1 Krn	13	24	15	Siedmnasty Hezyr, ośmnasty Aphses,
1 Chronicles	1 Krn	13	24	16	Dziewiętnasty Pheteja, dwudziesty Hezechiel,
1 Chronicles	1 Krn	13	24	17	Dwudziesty pierwszy Jachm, dwudziesty wtóry Gamul,
1 Chronicles	1 Krn	13	24	18	Dwudziesty trzeci Dalajau, dwudziesty czwarty Maazjau.
1 Chronicles	1 Krn	13	24	19	Te przemiany ich, według służby ich, aby wchodzili do domu Pańskiego, i według obyczaju swego, pod ręką Aarona, ojca ich, jako był rozkazał Pan, Bóg Izraelów.
1 Chronicles	1 Krn	13	24	20	A z synów Lewi, którzy byli pozostali: z synów Amram był Subael: a z synów Subael, Jehedeja.
1 Chronicles	1 Krn	13	24	21	Z synów zaś Rohobasza przedniejszy Jesyasz.
1 Chronicles	1 Krn	13	24	22	A Isaarów syn Salemoth, a syn Salemothów Jahath:
1 Chronicles	1 Krn	13	24	23	A syn jego Jeryau pierwszy, Amaryasz wtóry, Jahazyel trzeci, Jekmaan czwarty.
1 Chronicles	1 Krn	13	24	24	Syn Ozyel Micha, syn Micha Samir.
1 Chronicles	1 Krn	13	24	25	Brat Micha Jesya: a syn Jesyaszów: Zacharyasz.
1 Chronicles	1 Krn	13	24	26	Synowie Merary: Moholi i Musy. Syn Ozyau Benno.
1 Chronicles	1 Krn	13	24	27	Synowie téż Merary: Ozyau i Soam i Zachur i Hebry.
1 Chronicles	1 Krn	13	24	28	A syn Moholi: Eleazar, który nie miał synów.
1 Chronicles	1 Krn	13	24	29	A syn Cys, Jerameel.
1 Chronicles	1 Krn	13	24	30	Synowie Musy: Moholi, Eder i Jerymoth. Ci synowie Lewi według domów familii ich.
1 Chronicles	1 Krn	13	24	31	I ci téż puścili losy naprzeciw bratom swym, synom Aaronowym, przed Dawidem królem i Sadokiem i Ahimelechem, i książęty domów kapłańskich i Lewitskich: tak większy jako i mniejszy, wszystkie los równie dzielił.
1 Chronicles	1 Krn	13	25	1	Dawid tedy i urzędnicy wojenni odłączyli na posługowanie syny Asaph i Heman i Idythun, którzyby prorokowali, na cytrach i na arfach i na cymbalech, według liczby swojej poruczonemu sobie urzędowi służąc.
1 Chronicles	1 Krn	13	25	2	Z synów Asaph: Zachur i Józeph i Nathania i Asarela, synowie Asaph, pod ręką Asaph prorokującego przy królu.
1 Chronicles	1 Krn	13	25	3	A Idythun: synowie Idythun: Godoliasz, Sory, Jesejasz i Hasabiasz i Mathathiasz, sześć pod ręką ojca ich Idythun, który na cytrze prorokował nad wyznającymi i chwalącymi Pana.
1 Chronicles	1 Krn	13	25	4	Heman téż: synowie Heman: Bokcyasz, Mathaniasz, Ozyel, Subuel i Jerymoth, Hananiasz, Hanani, Eliatha, Geddelthi i Romemthiezer i Jesbakaza, Mellothy, Othir, Mahazyoth.
1 Chronicles	1 Krn	13	25	5	Ci wszyscy synowie Heman, widzącego królewskiego w rzeczach Bożych, aby wywyższał róg: i dał Bóg Hemanowi synów czternaście i trzy córki.
1 Chronicles	1 Krn	13	25	6	Wszyscy pod ręką ojca ich rozdzieleni byli ku śpiewaniu w kościele Pańskim, na cymbalech i na arfach i na cytrach ku posługom domu Pańskiego przy królu, to jest: Asaph i Idythun i Heman.
1 Chronicles	1 Krn	13	25	7	A było ich pocztu z bracią ich, którzy uczyli pieśni Pańskiéj, wszyscy mistrzowie, dwieście ośmdziesiąt i ośm.
1 Chronicles	1 Krn	13	25	8	I miotali losy na przemiany swoje, za równo tak większy jako i mniejszy, uczony równo i nieuczony.
1 Chronicles	1 Krn	13	25	9	I wyszedł pierwszy los Józeph, który był od Asapha: wtóry Godoliaszowi i synom jego i braci jego dwunaście.
1 Chronicles	1 Krn	13	25	10	Trzeci Zachur, synom i braci jego dwunaście.
1 Chronicles	1 Krn	13	25	11	Czwarty Isary, synom i braci jego dwunaście.
1 Chronicles	1 Krn	13	25	12	Piąty Nathaniaszowi, synom i braci jego dwunaście.
1 Chronicles	1 Krn	13	25	13	Szósty Bokcyaszowi, synom i braci jego dwunaście.
1 Chronicles	1 Krn	13	25	14	Siódmy Izraelowi, synom i braci jego dwunaście.
1 Chronicles	1 Krn	13	25	15	ósmy Jesejaszowi, synom i braci jego dwunaście.
1 Chronicles	1 Krn	13	25	16	Dziewiąty Mathaniaszowi, synom i braci jego dwunaście.
1 Chronicles	1 Krn	13	25	17	Dziesiąty Semejaszowi, synom i braci jego dwunaście.
1 Chronicles	1 Krn	13	25	18	Jedenasty Asarelowi, synom i braci jego dwunaście.
1 Chronicles	1 Krn	13	25	19	Dwunasty Hasabiaszowi, synom i braci jego dwunaście.
1 Chronicles	1 Krn	13	25	20	Trzecinasty Subuelowi, synom i braci jego dwunaście.
1 Chronicles	1 Krn	13	25	21	Czternasty Mathathiaszowi, synom i braci jego dwunaście.
1 Chronicles	1 Krn	13	25	22	Piętnasty Jerymoth, synom i braci jego dwunaście.
1 Chronicles	1 Krn	13	25	23	Szesnasty Hananiaszowi, synom i braci jego dwunaście.
1 Chronicles	1 Krn	13	25	24	Siedmnasty Jesbakazowi, synom i braci jego dwunaście.
1 Chronicles	1 Krn	13	25	25	Ośmnasty Hananiaszowi, synom i braci jego dwunaście.
1 Chronicles	1 Krn	13	25	26	Dziewiętnasty Mellothy, synom i braci jego dwunaście.
1 Chronicles	1 Krn	13	25	27	Dwudziesty Eliatha, synom i braci jego dwunaście.
1 Chronicles	1 Krn	13	25	28	Dwudziesty i pierwszy Othir, synom i braci jego dwunaście.
1 Chronicles	1 Krn	13	25	29	Dwudziesty i wtóry Geddelthi, synom i braci jego dwunaście.
1 Chronicles	1 Krn	13	25	30	Dwudziesty i trzeci Mahazyoth, synom i braci jego dwunaście.
1 Chronicles	1 Krn	13	25	31	Dwudziesty i czwarty Romemthiezer, synom i braci jego dwunaście.
1 Chronicles	1 Krn	13	26	1	A Rozdziały wrotnych z Korytów: Meselimia, syn Kore, z synów Asaph.
1 Chronicles	1 Krn	13	26	2	Synowie Meselimiasza: Zacharyasz pierworodny, Jadyhel wtóry, Zabadyasz trzeci, Jathanael czwarty.
1 Chronicles	1 Krn	13	26	3	Elam piąty, Johanan szósty, Elioenaj siódmy.
1 Chronicles	1 Krn	13	26	4	A synowie Obededom: Semejas pierworodny, Jozabad wtóry, Joaha trzeci, Zachar czwarty, Nathanael piąty.
1 Chronicles	1 Krn	13	26	5	Ammiel szósty, Issachar siódmy, Phollathy ósmy; bo mu Pan błogosławił.
1 Chronicles	1 Krn	13	26	6	A Semei, synowi jego, narodzili się synowie przełożeni domów swych; bo byli mężowie bardzo mocni.
1 Chronicles	1 Krn	13	26	7	Synowie tedy Semejasza: Othni i Raphael i Obed, Elzabad: bracia jego, mężowie bardzo mocni: Eliu téż i Samachiasz.
1 Chronicles	1 Krn	13	26	8	Ci wszyscy z synów Obededom, sami i synowie i bracia ich, bardzo mocni ku posługowaniii, sześćdziesiąt i dwa z Obededom.
1 Chronicles	1 Krn	13	26	9	A synowie Meselimiasza i bracia ich bardzo duży, ośmnaście.
1 Chronicles	1 Krn	13	26	10	A od Hosa, to jest z synów Merary: Semry czelniejszy; (bo nie miał pierworodnego, a przeto uczynił go ojciec jego przedniejszym.)
1 Chronicles	1 Krn	13	26	11	Helkiasz wtóry, Tabeliasz rzeci, Zacharyasz czwarty. Ci wszyscy synowie i bracia Hose, trzynaście.
1 Chronicles	1 Krn	13	26	12	Ci są rozdzieleni na odźwierne, aby zawsze przełożeni nad strażą, jako i bracia ich służyli w domu Pańskim.
1 Chronicles	1 Krn	13	26	13	Puszczono tedy losy za równo, i małym i wielkim, według domów ich, do każdéj bramy.
1 Chronicles	1 Krn	13	26	14	Padł tedy los wschodni Selemiaszowi. A Zacharyaszowi, synowi jego, mężowi bardzo mądremu i uczonemu, losem się dostała północna strona.
1 Chronicles	1 Krn	13	26	15	Obededomowi lepak i synom jego na południe, na któréj stronie domu była rada starszych.
1 Chronicles	1 Krn	13	26	16	Sephim i Hosa na zachód, podle bramy, która wiedzie ku drodze wstępowania:
1 Chronicles	1 Krn	13	26	17	Straż przeciw straży. A na wschód Lewitów sześć: a na północy czteréj na dzień: na południe także czteréj na dzień: gdzie była rada, dwaj a dwaj.
1 Chronicles	1 Krn	13	26	18	W komorach téż odźwiernych na zachód słońca czteréj na drodze, a po dwu w komorach.
1 Chronicles	1 Krn	13	26	19	Teć są Rozdziały odźwiernych synów Kore i Merary.
1 Chronicles	1 Krn	13	26	20	A Achiasz był nad skarbami domu Bożego i naczyniem świętych.
1 Chronicles	1 Krn	13	26	21	Synowie Ledan, syna Gersonni: z Ledana przedniejsi domów, Ledan i Gersonni, Jehiel.
1 Chronicles	1 Krn	13	26	22	Synowie Jehieli: Zathan i Joel, brat jego, nad skarby domu Pańskiego.
1 Chronicles	1 Krn	13	26	23	Z Amramitów i z Isaarytów i z Hebronitów i z Ozyelitów.
1 Chronicles	1 Krn	13	26	24	A Subuel, syn Gerson, syna Mojżeszowego przełożonym nad skarby.
1 Chronicles	1 Krn	13	26	25	Bracia téż jego Eleezer, którego syn Rahabia, a tego syn Isajasz, i tego syn Joram, tego téż syn Zechry, i tego syn Selemith.
1 Chronicles	1 Krn	13	26	26	Ten Selemith i bracia jego nad skarby świętych, które poświęcił król Dawid i książęta domów i tysiącznicy i setnicy i hetmani wojska:
1 Chronicles	1 Krn	13	26	27	Z wojen i z korzyści bitew, które byli poświęcili na poprawę i sprzęt kościoła Pańskiego.
1 Chronicles	1 Krn	13	26	28	A to wszystko poświęcił Samuel widzący i Saul, syn Cys, i Abner, syn Ner, i Joab, syn Sarwii: wszyscy, którzy je byli poświęcili przez rękę Selemitha i braci jego.
1 Chronicles	1 Krn	13	26	29	A nad Isaarytami był przełożony Choneniasz i synowie jego ku sprawom znadworza nad Izraelem, aby je nauczali i sądzili.
1 Chronicles	1 Krn	13	26	30	Z Hebronitów lepak Hasabiasz i bracia jego, mężowie bardzo mocni, tysiąc i siedmset przełożeni byli nad Izraelem za Jordanem na zachód słońca, we wszystkich sprawach Pańskich i ku posłudze królewskiéj.
1 Chronicles	1 Krn	13	26	31	A Hebronitów przedniejszy był Jerya według domów i rodzin ich. Czterdziestego roku królestwa Dawidowego policzono je, i naleziono mężów bardzo mocnych w Jazer Galaad,
1 Chronicles	1 Krn	13	26	32	Braci téż jego lat dłuższych, dwa tysiące i siedmset przełożonych domów. I postawił je Dawid król nad Rubenitczyki i Gadczyki i nad połowicą pokolenia Manasse, ku wszelkiéj posłudze Bożéj i królewskiéj.
1 Chronicles	1 Krn	13	27	1	A synowie Izraelowi według liczby ich, przedniejsi z domów, tysiącznicy i setnicy i przełożeni, którzy służyli królowi według hufów swoich, wchodzący i wychodzący na każdy miesiąc przez rok, każdy z nich przełożon był nad cztery i dwadzieścia tysięcy.
1 Chronicles	1 Krn	13	27	2	Nad pierwszym hufem pierwszego miesiąca przełożony był Jesboam, syn Zabdyel, a pod nim dwadzieścia i cztery tysiące.
1 Chronicles	1 Krn	13	27	3	Z synów Phares, hetman wszystkicli hetmanów, w wojsku miesiąca pierwszego.
1 Chronicles	1 Krn	13	27	4	Wtórego miesiąca trzymał huf Dudya Ahohitczyk, a po nim drugi imieniem Macelloth, który rządził część wojska dwudziestu i czterech tysięcy.
1 Chronicles	1 Krn	13	27	5	Hetman téż trzeciego hufu miesiąca trzeciego był Banajas, syn Jojady kapłana: a w dziale jego dwadzieścia cztery tysiące.
1 Chronicles	1 Krn	13	27	6	Tenci jest Banajas najmocniejszy między trzydziestą i nad trzydziestą: a nad hufem jego był przełożony Amizabad, syn jego.
1 Chronicles	1 Krn	13	27	7	Czwarty, miesiąca czwartego, Azahel, brat Joabów, i Zabadyasz, syn jego, po nim: a w hufie jego dwadzieścia cztery tysiące.
1 Chronicles	1 Krn	13	27	8	Piąty, miesiąca piątego, hetman Samaoth, Jezerytczyk; a w hufie jego dwadzieścia cztery tysiące.
1 Chronicles	1 Krn	13	27	9	Szósty, miesiąca szóstego, Hira, i syn Accys, Thekuitczyk: a w hufie jego cztery dwadzieścia tysięcy.
1 Chronicles	1 Krn	13	27	10	Siódmy, miesiąca siódmego, Helles, Phallonitczyk z synów Ephraim: a w hufie jego cztery dwadzieścia tysięcy.
1 Chronicles	1 Krn	13	27	11	Ósmy, miesiąca ósmego, Sobochaj, Husathczyk, z rodu Zarahi: a w hufie jego cztery dwadzieścia tysięcy.
1 Chronicles	1 Krn	13	27	12	Dziewiąty, miesiąca dziewiątego, Abiezer, Anathothczyk, z synów Jemini: a w hufie jego cztery dwadzieścia tysięcy.
1 Chronicles	1 Krn	13	27	13	Dziesiąty, miesiąca dziesiątego, Maraj, i ten Netophatczyk, z rodu Zarahi: a w hufie jego cztery dwadzieścia tysięcy.
1 Chronicles	1 Krn	13	27	14	Jedenasty, miesiąca jedenastego, Banajas, Pharatończjk, z synów Ephraim: a w hufie jego dwadzieścia cztery tysiące.
1 Chronicles	1 Krn	13	27	15	Dwunasty, miesiąca dwunastego, Holdaj, Netophatczyk, z rodu Gothoniel: a w hufie jego cztery dwadzieścia tysięcy.
1 Chronicles	1 Krn	13	27	16	A nad pokoleńmi Izraelowemi przełożeni byli: na Rubenity książę Eliezer, syn Zechry: nad Symeonity książę Saphatyas, syn Maacha.
1 Chronicles	1 Krn	13	27	17	Nad Lewitami Hasabias, syn Kamuel: nad Aaronitami Sadok.
1 Chronicles	1 Krn	13	27	18	Nad Juda Eliu, brat Dawidów: nad Issachar Amry, syn Michael.
1 Chronicles	1 Krn	13	27	19	Nad Zabulonitami Jesmajas, syn Abdyaszów: nad Nephthalitami Jerymoth syn Ozyel.
1 Chronicles	1 Krn	13	27	20	Nad syny Ephraim Ozee, syn Ozazyu: nad połowicą pokolenia Manasse Joel, syn Phadajasza.
1 Chronicles	1 Krn	13	27	21	A nad połowicą pokolenia Manasse w Galaad Jaddo, syn Zacharyaszów: a nad Benjaminowem Jasyel, syn Abnerów.
1 Chronicles	1 Krn	13	27	22	A nad Dan Ezryhel, syn Jeroham. Ci książęta synów Izraelowych.
1 Chronicles	1 Krn	13	27	23	A nie chciał Dawid liczyć ich ode dwudziestu lat niżéj, iż był rzekł Pan, że miał rozmnożyć Izraela jako gwiazdy niebieskie.
1 Chronicles	1 Krn	13	27	24	Joab, syn Sarwii, począł był liczyć, i nie dokonał: że dlatego przypadł był gniew Boży na Izraela: a przetóż nie wwiedziono liczby tych, które było popisano, w Kroniki Dawida króla.
1 Chronicles	1 Krn	13	27	25	Nad skarby zaś królewskimi był Azmoth, syn Adyelów: a nad tymi skarby, które były w mieściech i w wsiach i w zamkach, był Jonathan, syn Ozyów,
1 Chronicles	1 Krn	13	27	26	A nad robotami wiejskiemi i nad oraczmi, którzy sprawowali ziemię, był urzędnikiem Ezry, syn Chelub.
1 Chronicles	1 Krn	13	27	27	I nad sprawcami winnic Semejas, omathczyk: a nad piwnicami wina Zabdyas, Aphonitczyk.
1 Chronicles	1 Krn	13	27	28	Bo nad oliwnicami i nad figami, które po polu były, Balanan, Gederczyk, a nad komorami oliwy Joas.
1 Chronicles	1 Krn	13	27	29	A nad bydłem, które paszono w Saron, przełożonym był Setraj, Sarończyk, a nad woły po dolinach Saphath, syn Adli.
1 Chronicles	1 Krn	13	27	30	Nad wielbłądy lepak Ubil, Ismaelczyk: a nad osłami Jadyas, Moronathczyk.
1 Chronicles	1 Krn	13	27	31	Nad owcami téż Jazyz, Agarczyk. Ci wszyscy byli urzędnicy nad majętnością króla Dawida.
1 Chronicles	1 Krn	13	27	32	A Jonathan lepak, stryj Dawidów, radnym panem, mąż mądry i uczony: ten i Jahiel, syn Hachamoni, byli z synmi królewskimi.
1 Chronicles	1 Krn	13	27	33	Achitophel téż radny pan królewski i Chusai, Arachitczyk, przyjaciel królewski.
1 Chronicles	1 Krn	13	27	34	Po Achitophelu był Jojada, syn Banajów, i Abjathar. A hetmanem wojska królewskiego był Joab.
1 Chronicles	1 Krn	13	28	1	Zwołał tedy Dawid wszystkie książęta Izraelskie, przełożone nad pokoleńmi i przełożone nad hufami, którzy służyli królowi: tysiączniki téż i setniki i przełożone nad majętnością i nad osiadłością królewską, i syny swe z rzezańcami, i możne i co mężniejsze wszystkie w wojsku, do Jeruzalem.
1 Chronicles	1 Krn	13	28	2	A wstawszy król i stanąwszy rzekł: Posłuchajcie mię, bracia moi a ludu mój: Myśliłem, abym zbudował dom, w którymby odpoczywała skrzynia przymierza Pańskiego i podnóżek Boga naszego, i zgotowałem wszystko na budowanie.
1 Chronicles	1 Krn	13	28	3	Ale mi Bóg rzekł: Nie będziesz budował domu imieniowi memu, przeto iżeś mąż waleczny i rozlewałeś krew.
1 Chronicles	1 Krn	13	28	4	Ale mię obrał Pan, Bóg Izraelów, ze wszystkiego domu ojca mego, abych był królem nad Izraelem na wieki; bo z pokolenia Judowego obrał książęta, a z domu Judowego dom ojca mego, a z synów ojca mego podobało mu się, aby mię obrał królem nade wszystkim Izraelem.
1 Chronicles	1 Krn	13	28	5	Ale i z synów moich; (bo mi dał Pan wiele synów), obrał Salomona, syna mego, aby siedział na stolicy królestwa Pańskiego nad Izraelem.
1 Chronicles	1 Krn	13	28	6	I rzekł mi: Salomon, syn twój, zbuduje dom mój i sieni moje; bom tego sobie obrał za syna a ja mu będę za ojca.
1 Chronicles	1 Krn	13	28	7	I umocnię królestwo jego aż na wieki, jeźli będzie trwał w pełnieniu przykazania mego i sądów moich, tak jako i dziś.
1 Chronicles	1 Krn	13	28	8	Teraz tedy przede wszystkiem zgromadzeniem Izraelskiem, gdzie słyszy Bóg nasz: Strzeżcie a szukajcie wszystkich przykazań Pana, Boga naszego, abyście posiedli ziemię dobrą i zostawili ją po sobie synom waszym aż na wieki.
1 Chronicles	1 Krn	13	28	9	A ty, Salomonie, synu mój, znaj Boga ojca twego, a służ mu sercem doskonałem i umysłem dobrowolnym; bo wszelakie serca przegląda Pan i wszystkie myśli serc rozumie. Jeźli go szukać będziesz, najdziesz: ale jeźli go opuścisz, odrzuci cię na wieki.
1 Chronicles	1 Krn	13	28	10	Teraz tedy, ponieważ cię obrał Pan, abyś zbudował dom świątnice, zmacniaj się a wykonaj.
1 Chronicles	1 Krn	13	28	11	A Dawid dał Salomonowi, synowi swemu, opisanie przysionka i kościoła i komór i sale i pokojów wnętrznych i domu ubłagalnice.
1 Chronicles	1 Krn	13	28	12	I nadto, wszystkich, które był umyślił, sieni i gmachów wokoło, na skarby domu Pańskiego i na skarby świętych.
1 Chronicles	1 Krn	13	28	13	I na Rozdziały kapłanów i Lewitów, na wszystkie dzieła domu Pańskiego i na wszystkie naczynia służby kościoła Pańskiego.
1 Chronicles	1 Krn	13	28	14	Złota pod wagą na każde naczynie do służby: śrebra téż wagę według rozmaitości naczynia i robót.
1 Chronicles	1 Krn	13	28	15	Ale i na lichtarze złote i na lampy ich złoto według miary każdego lichtarza i lamp: także i na lichtarze śrebrne i na lampy ich, według rozmaitej miary wagę śrebra oddał.
1 Chronicles	1 Krn	13	28	16	Dał téż złota na stoły wykładania chleba, według różności stołów: także téż śrebro na drugie stoły śrebrne.
1 Chronicles	1 Krn	13	28	17	Na widełki téż i czasze i kadzidlnice ze złota szczerego i na lewki złote, według miary wagę podzielił na lewka i lewka: także téż i na lwy śrebrne różną wagę śrebra oddzielił.
1 Chronicles	1 Krn	13	28	18	A na ołtarz, na którym palą kadzidło, dał szczere złoto, aby z niego uczyniono podobieństwo wozu Cherubów, rozciągających skrzydła i zasłaniających skrzynię przymierza Pańskiego.
1 Chronicles	1 Krn	13	28	19	Wszystko to, prawi, przyszło spisano ręką Pańską do ranie, abych wyrozumiał wszystkę robotę wizerunku.
1 Chronicles	1 Krn	13	28	20	Rzekł téż Dawid Salomonowi, synowi swemu: Czyń mężnie a zmacniaj się i działaj; nie bój się i nie lękaj się; bo Pan, Bóg mój, z tobą będzie i nie opuści cię ani ostawi, aż dokonasz wszystkiéj roboty służby domu Pańskiego.
1 Chronicles	1 Krn	13	28	21	Oto Rozdziały kapłanów i Lewitów do wszelkiéj służby domu Pańskiego stoją przy tobie i gotowi są, i umieją tak książęta jako lud czynić wszystkie przykazania twoje.
1 Chronicles	1 Krn	13	29	1	I mówił król Dawid do wszystkiego zgromadzenia: Salomona, syna mego jedynego, Bóg obrał, jeszcze dziecięciem i młodziuchnym; bo jest wielkie dzieło; nie człowiekowi bowiem gotuje się mieszkanie, ale Bogu.
1 Chronicles	1 Krn	13	29	2	A jam ze wszystkich sił moich nagotował nakłady na dom Boga mego. Złoto na naczynie złote, a śrebro na śrebrne, miedź na miedziane, żelazo na żelazne, drzewo na drzewiane, i kamienie onychiny i jakoby alabastrowe i rozmaitych maści i wszelaki kamień drogi, i białego marmuru dostatek wielki.
1 Chronicles	1 Krn	13	29	3	A nadto, com ofiarował do domu Boga mego z zdobyczy mojéj, złoto i śrebro dałem na kościół Boga mego, oprócz tego, com nagotował na dom święty.
1 Chronicles	1 Krn	13	29	4	Trzy tysiące talentów złota ze złota Ophir, a siedm tysięcy talentów śrebra najczystszego na pozłocenie ścian kościelnych.
1 Chronicles	1 Krn	13	29	5	I gdziekolwiek złota jest potrzeba, ze złota, a gdziekolwiek śrebra potrzeba, ze śrebra niech się roboty odprawują przez ręce rzemieślników: a jeźli kto dobrowolnie co ofiaruje, niechaj dziś napełni rękę swoję i ofiaruje, co chce, Panu.
1 Chronicles	1 Krn	13	29	6	Obiecały tedy książęta domów i przedni pokoleń Izraelskich i tysiącznicy i setnicy i przełożeni majętności królewskich.
1 Chronicles	1 Krn	13	29	7	I dali na robotę domu Bożego złota talentów pięć tysięcy, i dziesięć tysięcy czerwonych złotych, śrebra talentów dziesięć tysięcy, a miedzi talentów ośmnaście tysięcy i żelaza talentów sto tysięcy.
1 Chronicles	1 Krn	13	29	8	I u kogokolwiek się nalazło kamienie, dali do skarbu domu Pańskiego, przez ręce Jahiela, Gersończyka.
1 Chronicles	1 Krn	13	29	9	I weselił się lud, gdy śluby dobrowolnie ślubowali; bo całem sercem ofiarowali je Panu: ale i król Dawid weselił się weselem wielkiem.
1 Chronicles	1 Krn	13	29	10	I błogosławił Panu przede wszystkiem zebraniem i mówił: Błogosławionyś jest Panie, Boże Izraela, ojca naszego, od wieku do wieku.
1 Chronicles	1 Krn	13	29	11	Twoja jest, Panie, wielmożność i moc i sława i zwycięstwo, i tobie chwała; bo wszystko, co jest na niebie i na ziemi, twoje jest: twoje, Panie, królestwo, i tyś jest nade wszystkiemi książęty.
1 Chronicles	1 Krn	13	29	12	Twoje są bogactwa i twoja jest sława: ty panujesz nad wszystkimi, w ręce twojéj moc i możność, w ręce twojéj wielkość i rozkazowanie wszystkich.
1 Chronicles	1 Krn	13	29	13	Teraz tedy, Boże nasz, wyznawamy tobie i chwalimy imię twoje sławne.
1 Chronicles	1 Krn	13	29	14	Cóżem ja i co jest lud mój, żebyśmyć mogli to wszystko obiecować? twoje jest wszystko, a cośmy z ręki twéj wzięli, daliśmy tobie.
1 Chronicles	1 Krn	13	29	15	Bośmy goście przed tobą i przychodniowie, jako i wszyscy ojcowie nasi: dni nasze jako cień na ziemi, a niemasz żadnego przedłużenia.
1 Chronicles	1 Krn	13	29	16	Panie, Boże nasz, wszystek ten dostatek, któryśmy zgotowali na budowanie domu imieniowi twemu świętemu, jest z ręki twojéj, i twoje jest wszystko.
1 Chronicles	1 Krn	13	29	17	Wiem, Boże mój, że serc doświadczasz i szczerość miłujesz: przetóż i ja w szczerości serca mego ochotniem ofiarował to wszystko, i twój lud, który się tu nalazł, widziałem z wielkiem weselem ofiarujący tobie dary.
1 Chronicles	1 Krn	13	29	18	Panie, Boże Abrahama i Izaaka i Izraela, ojców naszych, zachowajże na wieki tę wolą serca ich, a niech zawżdy ta ich myśl trwa ku czci twojéj.
1 Chronicles	1 Krn	13	29	19	Salomonowi téż, synowi memu, daj serce doskonałe, aby strzegł przykazania twego, świadectw twych i Ceremonii twoich, i czynił wszystko i zbudował dom, na którym nakłady zgotował.
1 Chronicles	1 Krn	13	29	20	I przykazał Dawid wszystkiemu zgromadzeniu: Błogosławcie Panu, Bogu naszemu. I błogosławiło wszystko zgromadzenie Panu, Bogu ojców swych, i nachylili się i pokłonili się Bogu a potem królowi.
1 Chronicles	1 Krn	13	29	21	I ofiarowali ofiary Panu: a całopalenia ofiarowali nazajutrz, byków tysiąc, baranów tysiąc, jagniąt tysiąc, z mokremi ofiarami ich i ze wszystkim obrzędem hojnie na wszystkiego Izraela.
1 Chronicles	1 Krn	13	29	22	I jedli i pili przed Panem onego dnia z wielkiem weselem. I pomazali po wtóre Salomona, syna Dawidowego. A pomazali go Panu, aby był książęciem, a Sadoka najwyższym kapłanem.
1 Chronicles	1 Krn	13	29	23	I siadł Salomon na stolicy Pańskiéj za króla miasto Dawida, ojca swego, i podobał się wszystkim: i był mu posłuszny wszystek Izrael.
1 Chronicles	1 Krn	13	29	24	Lecz i wszystkie książęta i możni i wszyscy synowie króla Dawida dali rękę, i poddani byli Salomonowi królowi.
1 Chronicles	1 Krn	13	29	25	Uwielmożył tedy Pan Salomona nade wszystkim Izraelem i dał mu sławę królestwa, jakiéj żaden nie miał przed nim król Izraelski.
1 Chronicles	1 Krn	13	29	26	A tak Dawid, syn Isajego, królował nade wszystkim Izraelem.
1 Chronicles	1 Krn	13	29	27	A dni, których królował nad Izraelem, było czterdzieści lat: w Hebronie królował siedm lat, a w Jeruzalem trzydzieści i trzy lata.
1 Chronicles	1 Krn	13	29	28	I umarł w starości dobréj, pełny dni i bogactw i sławy. I królował Salomon, syn jego, miasto niego.
1 Chronicles	1 Krn	13	29	29	A dzieje Dawida króla pierwsze i ostateczne napisane są w księgach Samuela widzącego i w księgach Nathana proroka i w księgach Gada widzącego:
1 Chronicles	1 Krn	13	29	30	I wszystkiego królowania jego i męstwa i czasów, które przeszły za niego, tak w Izraelu, jako i we wszech królestwach ziemskich. Przypisy
2 Chronicles	2 Krn	14	1	1	Zmocnił się tedy Salomon, syn Dawidów, w królestwie swem: a Pan, Bóg jego, był z nim i uwielbił go wysoce.
2 Chronicles	2 Krn	14	1	2	I przykazał Salomon wszystkiemu Izraelowi, tysiącznikom i setnikom i wodzom i sędziom wszystkiego Izraela i przełożonym domów:
2 Chronicles	2 Krn	14	1	3	I szedł ze wszystkiem zgromadzeniem na wyżynę Gabaon, gdzie był przybytek przymierza Bożego, który sprawił Mojżesz, sługa Boży, na puszczy.
2 Chronicles	2 Krn	14	1	4	A skrzynię Bożą przywiódł był Dawid z Karyathyarym na miejsce, które jéj był zgotował, i gdzie jéj był rozbił namiot, to jest w Jeruzalem.
2 Chronicles	2 Krn	14	1	5	Ołtarz téż miedziany, który był urobił Bezeleel, syn Ur, syna Hur, był tam przed przybytkiem Pańskim, którego téż szukał Salomon i wszystko zgromadzenie.
2 Chronicles	2 Krn	14	1	6	I przystąpił Salomon do ołtarza miedzianego przed przybytkiem przymierza Pańskiego i ofiarował na nim tysiąc ofiar.
2 Chronicles	2 Krn	14	1	7	A oto téjże nocy ukazał się mu Bóg, mówiąc: Żądaj, czego chcesz, abych ci dał.
2 Chronicles	2 Krn	14	1	8	I rzekł Salomon do Boga: Tyś okazał nad Dawidem, ojcem moim, miłosierdzie wielkie, i postanowiłeś mię królem miasto niego.
2 Chronicles	2 Krn	14	1	9	Teraz tedy, Panie Boże, niech się wypełni słowo twoje, któreś obiecał Dawidowi, ojcu memu; boś ty mnie uczynił królem nad ludem twoim wielkim, który jest tak nie przeliczony jako proch ziemie.
2 Chronicles	2 Krn	14	1	10	Daj mi mądrość i umiejętność, żebym wchodził i wychodził przed ludem twoim; bo któż może ten twój lud, który tak wielki jest, przystojnie sądzić?
2 Chronicles	2 Krn	14	1	11	I rzekł Bóg do Salomona: Że się to więcéj sercu twemu podobało, a nie prosiłeś bogactw i majętności i sławy, ani dusz tych, którzy cię nienawidzieli, ale ani o wiele dni żywota: aleś prosił mądrości i umiejętności, abyś mógł sądzić lud mój, nad którymem cię postanowił królem:
2 Chronicles	2 Krn	14	1	12	Mądrość i umiejętność dana jest tobie: a bogactwa i majętność i sławę dam ci tak, iż żaden z królów ani przed tobą, ani po tobie będzie podobien tobie.
2 Chronicles	2 Krn	14	1	13	A tak się wrócił Salomon z wyżyny Gabaon do Jeruzalem przed przybytek przymierza, i królował nad Izraelem.
2 Chronicles	2 Krn	14	1	14	I zebrał sobie wozy i jezdne, i miał tysiąc i czterzysta wozów i dwanaście tysięcy jezdnych: i kazał im mieszkać w miastach poczwórnych wozów, a z królem w Jeruzalem.
2 Chronicles	2 Krn	14	1	15	I dodawał król śrebra i złota w Jeruzalem, jako kamieni: a cedrów jako sykomorów, których bardzo siła po polach rośnie.
2 Chronicles	2 Krn	14	1	16	Przywodzono mu téż koni z Egiptu i z Koi od kupców królewskich, którzy zajeżdżali i kupowali za pieniądze.
2 Chronicles	2 Krn	14	1	17	Cztery woźniki za sześćset śrebrników, a konia za sto pięćdziesiąt: także téż ze wszystkich królestw Hethejskich i od królów Syryjskich kupowano.
2 Chronicles	2 Krn	14	2	1	I umyślił Salomon budować dom imieniowi Pańskiemu, a sobie pałac.
2 Chronicles	2 Krn	14	2	2	I naliczył siedmdziesiąt tysięcy mężów, co na ramionach nosili, a ośmdziesiąt tysięcy tych, co kamienie w górach łamali, i przystawów ich trzy tysiące sześćset.
2 Chronicles	2 Krn	14	2	3	Posłał też do Hirama, króla Tyrskiego, mówiąc: Jakoś czynił z Dawidem, ojcem moim, i posłałeś mu drzewo cedrowe, aby zbudował sobie dom, w którym i mieszkał:
2 Chronicles	2 Krn	14	2	4	Tak téż uczyń zemną, abym zbudował dom imieniowi Pana, Boga mego, abych go poświęcił na zapalenie przed nim i kadzenie wonnych rzeczy, i na wykładanie ustawiczne chleba, i na ofiary całopalone rano i w wieczór, w Soboty téż i na nowie miesiąców, i w święta uroczyste Pana, Boga naszego, na wieki, które są przykazane Izraelowi.
2 Chronicles	2 Krn	14	2	5	Bo dom, który chcę budować, wielki jest; albowiem wielki jest Bóg nasz nade wszystkie bogi.
2 Chronicles	2 Krn	14	2	6	Któż tedy będzie mógł przemódz, żeby mu dom godny zbudował? Jeźliż go niebo i niebiosa nad niebiosy ogarnąć nie mogą: cóżem ja jest, żebych mu mógł dom zbudować? ale tylko na to, aby przed nim było palone kadzenie.
2 Chronicles	2 Krn	14	2	7	A tak poślij mi człowieka umiejętnego, któryby umiał robić złotem i śrebrem, miedzią i żelazem, szarłatem, karmazynem i hiacynthem, i któryby umiał ryć rzezania z tymi rzemieślniki, które mam przy sobie w Żydowskiéj ziemi i w Jeruzalem, które Dawid, ojciec mój, nagotował.
2 Chronicles	2 Krn	14	2	8	Ale i drzewa cedrowego poślij mi i jałowcowego i sosnowego z Libanu; bo wiem, iż słudzy twoi umieją wyrębować drzewa z Libanu, a słudzy moi będą z sługami twymi,
2 Chronicles	2 Krn	14	2	9	Aby mi co najwięcéj drzewa wygotowali; bo dom, który chcę budować, bardzo wielki jest i sławny.
2 Chronicles	2 Krn	14	2	10	Nad to robotnikom, którzy będą drzewo wycinać, sługom twoim, dam na strawę dwadzieścia tysięcy korcy pszenice i korcy jęczmienia tyleż i dwadzieścia tysięcy wiader wina, dwadzieścia téż tysięcy miar oliwy.
2 Chronicles	2 Krn	14	2	11	I rzekł Hiram, król Tyrski, przez list, który posłał do Salomona: Iż Pan lud swój umiłował, przeto uczynił, abyś ty nad nim królował.
2 Chronicles	2 Krn	14	2	12	I przydał, mówiąc: Błogosławiony Pan, Bóg Izraelski, który stworzył niebo i ziemię, który dał Dawidowi syna mądrego i umiejętnego i zmyślnego i roztropnego, aby zbudował dom Panu i sobie pałac.
2 Chronicles	2 Krn	14	2	13	Posłałem ci tedy męża roztropnego i dobrze umiejętnego, Hirama, ojca mego,
2 Chronicles	2 Krn	14	2	14	Syna niewiasty z córek Dan, którego ojciec był Tyryjczyk, który umie robić złotem, śrebrem, miedzią i żelazem i marmurem i drzewem, szarłatem téż i hiacynthem i bisiorem i karmazynem: i który umie rzezać wszelakie rzezanie i wynaleść mądrze, cokolwiek w robocie jest potrzebnego, z rzemieślniki twymi i z rzemieślniki pana mego Dawida, ojca twego,
2 Chronicles	2 Krn	14	2	15	Pszenicę tedy i jęczmień i oliwę i wino, któreś obiecał, panie mój, poślij sługom twoim.
2 Chronicles	2 Krn	14	2	16	A my nacieszemy drzewa z Libanu, ileć go będzie potrzeba, i spuścimy je traftami po morzu do Joppe: a twoja będzie zwieść je do Jeruzalem.
2 Chronicles	2 Krn	14	2	17	Obliczył tedy Salomon wszystkie męże nowo nawrócone, którzy byli w ziemi Izraelskiéj po policzeniu, które policzył Dawid, ojciec jego, i nalazło się ich sto pięćdziesiąt tysięcy i trzy tysiące sześćset.
2 Chronicles	2 Krn	14	2	18	I uczynił z nich siedmdziesiąt tysięcy, którzyby na ramionach brzemiona nosili, a ośmdziesiąt tysięcy, którzyby kamienie w górach łamali, a trzy tysiące i sześćset przystawów robót ludu.
2 Chronicles	2 Krn	14	3	1	I począł Salomon budować dom Pański w Jeruzalem na górze Morya, która była ukazana Dawidowi, ojcu jego, na miejscu, które zgotował Dawid na bojewisku Ornan, Jebuzejczyka.
2 Chronicles	2 Krn	14	3	2	A począł budować miesiąca wtórego, roku czwartego królestwa swego.
2 Chronicles	2 Krn	14	3	3	I te są fundamenty, które założył Salomon, aby zbudował dom Boży, wzdłuż na sześćdziesiąt łokci miary pierwszéj, wszerz dwadzieścia łokci.
2 Chronicles	2 Krn	14	3	4	A sień na przodku, która się rozciągała wzdłuż według miary szerokości domu, na dwadzieścia łokci, a wysokość była sto dwadzieścia łokci: i złocił ją wewnątrz szczerem złotem.
2 Chronicles	2 Krn	14	3	5	Dom téż większy okrył tablicami drzewianemi jodłowemi i blachy złota szczerego przybił po wszystkim: a na nim wyrył palmy i jakoby łańcuszki jeden z drugim poplecione.
2 Chronicles	2 Krn	14	3	6	Położył téż tło kościelne kosztownym marmurem, ozdobą wielką.
2 Chronicles	2 Krn	14	3	7	A złoto było najprzedniejsze, z którego blachami pobił dom i tramy jego i podwoje i ściany i drzwi, i wyrył Cherubimy na ścianach.
2 Chronicles	2 Krn	14	3	8	Sprawdł téż dom świętego świętych: wzdłuż według szerokości domu na dwadzieścia łokci i w szerz także na dwadzieścia łokci, i okrył go blachami złotemi około sześci set talentów.
2 Chronicles	2 Krn	14	3	9	Ale i gwoździe złote poczynił, tak że każdy gwóźdź ważył po pięćdziesiąt syklów: sale téż złotem powlekł.
2 Chronicles	2 Krn	14	3	10	Sprawił téż w domu świętego świętych dwa Cherubim robotą sznicarską i okrył je złotem,
2 Chronicles	2 Krn	14	3	11	Skrzydła Cherubim na dwadzieścia łokci się rozciągały, tak iż jedno skrzydło miało pięć łokci i dosięgało ściany domu: i drugie mając pięć łokci dosięgało skrzydła Cherub drugiego.
2 Chronicles	2 Krn	14	3	12	Także skrzydło Cherub drugiego pięć łokci miało i dosięgało ściany: a skrzydło jego drugie na piąci łokci dosięgało skrzydła Cherub drugiego.
2 Chronicles	2 Krn	14	3	13	I tak skrzydła obu Cherubim rozszerzone były i rozciągały się na dwadzieścia łokci: a sami stali prosto na nogach, i twarze ich ku zewnętrznemu domowi były obrócone.
2 Chronicles	2 Krn	14	3	14	Sprawił téż zasłonę z hiacynthu, z szarłatu, karmazynu i bisioru, i wyhaftował na niéj Cherubim.
2 Chronicles	2 Krn	14	3	15	Przede drzwiami téż kościelnemi dwa słupy, które trzydzieści i pięć łokci miały wzwyż, a kapitella ich na piąci łokci.
2 Chronicles	2 Krn	14	3	16	Ktemu i jakoby łańcuszki w wyrocznicy i włożył je na kapitella słupów: malogranatów téż sto, które wprawił między łańcuszki.
2 Chronicles	2 Krn	14	3	17	Same też słupy postawił w sieni kościoła, jeden po prawéj, a drugi po lewéj stronie: ten, który był po prawéj stronie, nazwał Jachin, a który po lewéj, Booz.
2 Chronicles	2 Krn	14	4	1	Uczynił téż ołtarz miedziany dwadzieścia łokci wzdłuż i dwadzieścia łokci wszerz i dziesięć łokci wzwyż.
2 Chronicles	2 Krn	14	4	2	Morze téż lane na dziesiąci łokci od brzegu aż do brzegu, okrągłe wkoło: pięć łokci miało wzwyż, a sznur na trzydzieści łokci obtaczał okrąg jego.
2 Chronicles	2 Krn	14	4	3	Podobieństwo téż wołów było pod niem, a na dziesięć łokci zewnątrz niejakie rzezania, jakoby dwiema rzędy środek morza obtaczały: woły téż były lite.
2 Chronicles	2 Krn	14	4	4	A samo morze na dwanaście wołów postawione było, z których trzy patrzali ku północy a drudzy trzy ku zachodowi, a trzy inni ku południu a trzy ostatni ku wschodowi, mając na sobie morze: a pośladki wołów były wewnątrz pod morzem.
2 Chronicles	2 Krn	14	4	5	A miąszość jego była na dłoń, a brzeg jego był jako brzeg kubka, albo rozwitéj lilii, a brało wsię trzy tysiące wiader.
2 Chronicles	2 Krn	14	4	6	Sprawił téż dziesięć wanien, i postawił pięć po prawéj a pięć po lewéj stronie, iżby w nich omywali wszystko, co na całopalenie ofiarować mieli: a w morzu kapłani się omywali.
2 Chronicles	2 Krn	14	4	7	Sprawił téż i dziesięć lichtarzów złotych nakształt, jako je było rozkazano uczyć, i postawił je w kościele, pięć po prawéj, a pięć po lewéj stronie.
2 Chronicles	2 Krn	14	4	8	Nadto i stołów dziesięć, i postawił je w kościele, pięć po prawéj a pięć po lewéj stronie: sto téż czasz złotych.
2 Chronicles	2 Krn	14	4	9	Zbudował téż sień kapłańską i pałac wielki i drzwi u pałacu, które oprawił miedzią.
2 Chronicles	2 Krn	14	4	10	A morze postawił po prawéj stronie ku wschodu słońca na południe.
2 Chronicles	2 Krn	14	4	11	Poczynił téż Hiram kotły i widełki i czasze: i dokończył wszystkiéj roboty domu Bożego:
2 Chronicles	2 Krn	14	4	12	To jest, dwa słupy i kapitella i wierzchy i jakoby niejakie siatki, któreby okrywały wierzchy nad kapitellami.
2 Chronicles	2 Krn	14	4	13	Malogranatów téż czterysta i siatki dwie, tak iż dwa rzędy malogranatów z każdą się siatką złączały, które okrywały kapitella i wierzchy słupów.
2 Chronicles	2 Krn	14	4	14	Posprawował téż podstawki i wanny, które włożył na podstawkach:
2 Chronicles	2 Krn	14	4	15	Morze jedno, wołów téż dwanaście
2 Chronicles	2 Krn	14	4	16	Pod morzem: i kotły i widełki i czasze. Wszystkie naczynia porobił Salomonowi Hiram, ojciec jego, w domu Pańskim z miedzi co najczystszéj.
2 Chronicles	2 Krn	14	4	17	W krainie Jordanu odlewał je król w ziemi iłowatéj między Sochot i Saredatha.
2 Chronicles	2 Krn	14	4	18	A było mnóstwo naczynia niezliczone, tak iż wagi miedzi nie wiedziano.
2 Chronicles	2 Krn	14	4	19	I sprawił Salomon wszystko naczynie domu Bożego i ołtarz złoty i stoły, a na nich pokładne chleby.
2 Chronicles	2 Krn	14	4	20	Lichtarze téż z lampami ich, aby świeciły przed wyrocznicą, według obyczaju, z szczerego złota.
2 Chronicles	2 Krn	14	4	21	I kwiaty niejakie i lampy i nożyczki złote, wszystko ze złota szczerego jest sprawiono.
2 Chronicles	2 Krn	14	4	22	Puszki téż do kadzidła i kadzidlnice i czasze i moździerzyki z szczerego złota. I drzwi wyrył kościoła wnętrznego, to jest do świętego świętych, i drzwi kościelne zewnątrz [0431]złote. I tym sposobem dokończyła się wszystka robota, którą sprawił Salomon w domu Pańskim.
2 Chronicles	2 Krn	14	5	1	Wniósł tedy Salomon wszystko, co był ślubował Dawid, ojciec jego, śrebro i złoto i wszystkie naczynia włożył do skarbu domu Bożego.
2 Chronicles	2 Krn	14	5	2	Potem zebrał starsze z Izraela i wszystkie książęta pokolenia i głowy domów z synów Izraelskich do Jeruzalem, aby przeprowadzili skrzynię przymierza Pańskiego z miasta Dawidowego, które jest Syon.
2 Chronicles	2 Krn	14	5	3	Przyszli tedy do króla wszyscy mężowie Izraelscy w święto uroczyste miesiąca siódmego.
2 Chronicles	2 Krn	14	5	4	A gdy przyszli wszyscy starsi Izraelscy, nieśli Lewitowie skrzynię,
2 Chronicles	2 Krn	14	5	5	I wnieśli ją i wszystko zgotowanie przybytku. I naczynie świątnice, które były w przybytku, nieśli kapłani z Lewitami.
2 Chronicles	2 Krn	14	5	6	A król Salomon i wszystko zgromadzenie Izraelskie i wszyscy, którzy byli zgromadzeni przed skrzynię, ofiarowali barany i woły bez wszelkiéj liczby; bo tak wielkie było mnóstwo ofiar.
2 Chronicles	2 Krn	14	5	7	I wnieśli kapłani skrzynię przymierza Pańskiego na miejsce jéj, to jest, do wyrocznice kościelnéj, do świętego świętych, pod skrzydła Cherubim:
2 Chronicles	2 Krn	14	5	8	Tak iż Cherubim rozciągali skrzydła swe nad miejscem, na którem była postawiona skrzynia, i samę skrzynię okrywali z drążkami jéj.
2 Chronicles	2 Krn	14	5	9	A drążków, na których noszono skrzynię, iż przydłuższem były końce, widać było przed wyrocznicą: a jeźli kto maluczko był zewnątrz, widzieć ich nie mógł. Była tedy tam skrzynia aż do dnia tego.
2 Chronicles	2 Krn	14	5	10	A w skrzyni nic inszego nie było, jedno dwie tablice, które był włożył Mojżesz na Horeb, gdy Pan dał zakon synom Izraelowym wychodzącym z Egiptu.
2 Chronicles	2 Krn	14	5	11	A gdy wyszli kapłani z świątnice; (bo wszyscy kapłani, którzy się tam naleść mogli, poświęceni byli: jeszcze na on czas przemiany i porządek posług między nimi nie był podzielony):
2 Chronicles	2 Krn	14	5	12	Tak Lewitowie jako i śpiewacy, to jest i ci, którzy pod Asaph byli i którzy pod Heman i którzy pod Idythun, synowie i bracia ich, obleczeni w szaty bisiorowe, na cymbalech, na ariach i na cytrach grali, stojąc na wschodnią stronę u ołtarza, a przy nich kapłanów sto i dwadzieścia trąbiących w trąby.
2 Chronicles	2 Krn	14	5	13	Gdy tedy wszyscy pospołu i na trąbach i głosem i na cymbalech i na organach, i rozmaici muzycy grali i głos wysoko podnosili, dźwięk daleko słychać było, tak iż, gdy poczęli Pana chwalić i mówić: Wyznawajcie Panu, iż dobry, iż na wieki miłosierdzie jego: dom Boży napełnion był obłokiem.
2 Chronicles	2 Krn	14	5	14	I nie mogli kapłani stać i służyć przede mgłą; albowiem chwała Pańska napełniła była dom Boży.
2 Chronicles	2 Krn	14	6	1	Rzekł tedy Salomon: Pan obiecał, że miał mieszkać we mgle:
2 Chronicles	2 Krn	14	6	2	A jam zbudował dom imieniowi jego, aby tam mieszkał na wieki.
2 Chronicles	2 Krn	14	6	3	I obrócił król oblicze swe i błogosławił wszystkiemu mnóstwu Izraelskiemu; (bo wszystka rzesza stała pilnie patrząc), i rzekł:
2 Chronicles	2 Krn	14	6	4	Błogosławiony Pan, Bóg Izraelski, który, co mówił Dawidowi, ojcu memu, skutkiem wypełnił, mówiąc:
2 Chronicles	2 Krn	14	6	5	Ode dnia, któregom wywiódł lud mój z ziemie Egipskiéj, nie obrałem miasta ze wszech pokoleń Izraelskich, aby w niem zbudowano dom imieniowi memu: anim obrał żadnego innego męża, aby był wodzem ludu mego Izraelskiego:
2 Chronicles	2 Krn	14	6	6	Alem obrał Jeruzalem, aby w nim było imię moje: obrałem Dawida, abym go postanowił nad ludem moim Izraelskim.
2 Chronicles	2 Krn	14	6	7	A gdy była wola Dawida, ojca mego, żeby zbudował dom imieniowi Pana, Boga Izraelskiego,
2 Chronicles	2 Krn	14	6	8	Rzekł Pan do niego: Iż ta była wola twoja, żebyś zbudował dom imieniowi memu, dobrześ w prawdzie uczynił, żeś miał taką wolą.
2 Chronicles	2 Krn	14	6	9	Ale nie ty zbudujesz ten dom, ale syn twój, który wynidzie z biódr twoich, on zbuduje dom imieniowi memu.
2 Chronicles	2 Krn	14	6	10	Ziścił tedy Pan mowę swoję, którą był powiedział: a jam powstał na miejsce Dawida, ojca mego, i usiadłem na stolicy Izraelskiéj, jako Pan powiedział, i zbudowałem dom imieniowi Pana, Boga Izraelskiego.
2 Chronicles	2 Krn	14	6	11	I postawiłem w nim skrzynię, w któréj jest przymierze Pańskie, które uczynił z synmi Izraelskimi.
2 Chronicles	2 Krn	14	6	12	Stanął tedy przed ołtarzem Pańskim, przeciwko wszemu zgromadzeniu ludu Izraelskiego i rozciągnął ręce swe.
2 Chronicles	2 Krn	14	6	13	Bo był Salomon sprawił podstawek miedziany i postawił go w pośród kościoła, mający pięć łokci wzdłuż a pięć łokci wszerz a trzy łokcie wzwyż. I stanął na nim, a potem poklęknąwszy na kolana ku wszystkiemu mnóstwu Izraelskiemu, i podniósłszy ręce ku niebu,
2 Chronicles	2 Krn	14	6	14	Rzekł: Panie, Boże Izraelski, niemasz tobie podobnego Boga na niebie i na ziemi: który strzeżesz przymierza i miłosierdzia z sługami twoimi, którzy chodzą przed tobą we wszystkiem sercu swem:
2 Chronicles	2 Krn	14	6	15	Któryś ziścił słudze twemu Dawidowi, ojcu memu, cokolwiekeś mówił do niego: coś był usty obiecał, skutkiemeś wypełnił, jako i niniejszy czas pokazuje.
2 Chronicles	2 Krn	14	6	16	Teraz tedy, Panie, Boże Izraelski, spełnij słudze twemu Dawidowi, ojcu memu, cokolwiekeś rzekł, mówiąc: Nie ustanie z ciebie mąż przedemną, któryby siedział na stolicy Izraelskiéj: wszakże tak, jeźli strzedz będą synowie twoi dróg moich i będą chodzić w zakonie moim, jakoś i ty chodził przedemną.
2 Chronicles	2 Krn	14	6	17	A teraz, Panie, Boże Izraelski, niech się utwierdzi mowa twoja, którąś powiedział słudze twemu Dawidowi.
2 Chronicles	2 Krn	14	6	18	A więc to podobna rzecz, aby mieszkał Bóg z ludźmi na ziemi? Jeźli niebo i niebiosa nad niebiosy ciebie nie ogarniają, jako daleko więcéj ten dom, którym zbudował?
2 Chronicles	2 Krn	14	6	19	Ale na to tylko jest uczyniony, abyś wejrzał na modlitwę sługi twego i na prośbę jego, Panie, Boże mój, a żebyś wysłuchał prośby, które wylewa sługa twój przed tobą;
2 Chronicles	2 Krn	14	6	20	Abyś otworzył oczy twe nad domem tym we dnie i w nocy, nad miejscem, na któremeś obiecał, że miało być wzywane imię twoje,
2 Chronicles	2 Krn	14	6	21	A żeś miał wysłuchać modlitwę, którą się sługa twój na niem modli: i abyś wysłuchał prośby sługi twego i ludu twego Izraelskiego. Ktokolwiek się będzie modlił na tem miejscu, wysłuchaj z mieszkania twego, to jest z niebios, a bądź miłościw.
2 Chronicles	2 Krn	14	6	22	Jeźliby kto zgrzeszył przeciw bliźniemu swemu a przyszedłby gotów przysiądz przeciw jemu, a obwiązałby się klątwą przed ołtarzem w tym domu:
2 Chronicles	2 Krn	14	6	23	Ty wysłuchasz z nieba i uczynisz sąd sług twoich, tak żebyś oddał nieprawemu drogę jego na własną głowę, a żebyś się zemścił sprawiedliwego, oddawając mu według sprawiedliwości jego.
2 Chronicles	2 Krn	14	6	24	Jeźliby zwyciężon był lud twój Izraelski od nieprzyjaciół; (boć będą grzeszyć przeciw tobie) a nawróciwszy się, czyniliby pokutę, i prosiliby imienia twego i modlili się na tem miejscu:
2 Chronicles	2 Krn	14	6	25	Ty wysłuchasz z nieba, a bądź miłościw grzechowi ludu twego Izraelskiego a przywróć je do ziemie, którąś im dał i ojcom ich.
2 Chronicles	2 Krn	14	6	26	Jeźliby za zamknieniem nieba deszcz nie padał dla grzechów ludu, a odpraszaliby cię na tem miejscu i wyznawali imieniowi twemu i nawróciliby się od grzechów swoich, gdy je utrapisz:
2 Chronicles	2 Krn	14	6	27	Wysłuchaj z nieba, Panie, a odpuść grzechy sługom twoim i ludu twego Izraelskiego, a naucz ich drogi dobréj, którąby chodzili, a daj deszcz ziemi, którąś dał na osiadłość ludowi twemu.
2 Chronicles	2 Krn	14	6	28	Głód jeźliby się zaczął w ziemi i powietrze morowe, rdza i susza i szarańcza, chrząszcze i nieprzyjaciele, jeźliby pustoszywszy krainy, obiegli bramy miasta, i wszelka plaga i choroba jeźliby ucisngła:
2 Chronicles	2 Krn	14	6	29	Jeźliby kto z ludu twego Izraelskiego modlił się, poznawszy karanie i chorobę swoję, a wyciągnąłby ręce swe w tym domu:
2 Chronicles	2 Krn	14	6	30	Ty wysłuchasz z nieba, to jest z wysokiego mieszkania twego, a zmiłuj się i oddaj każdemu według dróg jego, które wiesz, że ma w sercu swojem; (ty bowiem sam znasz serca synów ludzkich.)
2 Chronicles	2 Krn	14	6	31	Aby się bali ciebie i chodzili drogami twemi po wszystkie dni, których żyją na ziemi, którąś dał ojcom naszym.
2 Chronicles	2 Krn	14	6	32	Obcego téż, który nie jest z ludu twego Izraelskiego, jeźliby przyszedł z ziemie dalekiéj, dla imienia twego wielkiego i dla mocnej ręki twojéj i wyciągnionego ramienia twego a pokłoniłby się na tem miejscu:
2 Chronicles	2 Krn	14	6	33	Ty wysłuchasz z nieba, mocnego mieszkania twego, i uczynisz wszystko, o co cię będzie wzywać on cudzoziemiec, aby poznali wszyscy narodowie ziemie imię twoje i bali się ciebie, jako i lud twój Izraelski, a żeby poznali, iż wzywane jest imię twe nad tym domem, którymem zbudował.
2 Chronicles	2 Krn	14	6	34	Jeźliby lud twój wyciągnął na wojnę przeciw nieprzyjaciołom swym drogą, którąbyś je posłał, a kłaniać się będą tobie ku drodze, na któréj to miasto jest, któreś obrał, i dom, którym zbudował imieniowi twemu:
2 Chronicles	2 Krn	14	6	35	Ty wysłuchasz z nieba modlitwy ich i prośby a pomścisz się.
2 Chronicles	2 Krn	14	6	36	A jeźliby zgrzeszyli przeciw tobie; (boć niemasz człowieka, któryby nie grzeszył), a rozgniewałbyś się na nie a podałbyś je nieprzyjaciołom, i zawiedliby je w niewolą do ziemie dalekiéj, albo więc, która jest blisko:
2 Chronicles	2 Krn	14	6	37	A nawróciwszy się w sercu swem w ziemi, do któréj w niewolą zawiedzeni byli, czyniliby pokutę i prosiliby cię w ziemi niewolstwa swego, mówiąc: Zgrzeszyliśmy, niezbożnieśmy czynili, niesprawiedliwieśmy się sprawowali:
2 Chronicles	2 Krn	14	6	38	I nawróciliby się do ciebie we wszystkiem sercu swem i we wszystkiéj duszy swéj w ziemi niewoli swéj, do której zagnani są, i będąc się kłaniac ku drodze ziemi swej, którąś dał ojcom ich, i miasta, któreś obrał, i domu, którym zbudował imieniowi twemu:
2 Chronicles	2 Krn	14	6	39	Ty wysłuchasz z nieba, to jest z mocnego mieszkania twego prośby ich, a uczyń sąd i odpuść ludowi twemu, chocia grzesznemu.
2 Chronicles	2 Krn	14	6	40	Tyś bowiem jest Bóg mój. Niechaj, proszę, będą otwarte oczy twe, a uszy twe niech będą gotowe ku słuchaniu modlitwy, która się dzieje na tem miejscu.
2 Chronicles	2 Krn	14	6	41	Teraz tedy powstań, Panie Boże, ku odpoczynieniu twemu, ty i skrzynia mocy wojéj: kapłani twoi, Panie Boże, niechaj będą obleczeni zbawieniem, a święci twoi niechaj się w dobrach radują.
2 Chronicles	2 Krn	14	6	42	Panie Boże, nie odwracaj 0blicza pomazańca twego: pamiętaj na miłosierdzia Dawida, sługi twego.
2 Chronicles	2 Krn	14	7	1	A gdy dokończył Salomon modlitwy, ogień zstąpił z nieba i pożarł całopalenia i ofiary: a chwała Pańska napełniła dom.
2 Chronicles	2 Krn	14	7	2	I nie mogli kapłani wniść do kościoła Pańskiego, przeto iż była chwała Pańska napełniła kościół Pański.
2 Chronicles	2 Krn	14	7	3	Ale i wszyscy synowie Izraelscy widzieli zstępujący ogień i chwałę Pańską na dom: i upadłszy twarzą swą na ziemię, na tło kamieniem położone, pokłonili się i chwalili Pana, iż dobry, iż na wieki miłosierdzie jego.
2 Chronicles	2 Krn	14	7	4	A król i wszystek lud ofiarowali ofiary przed Panem.
2 Chronicles	2 Krn	14	7	5	Król tedy Salomon zabił na ofiarę wołów dwadzieścia i dwa tysiące, baranów sto i dwadzieścia tysięcy, i poświęcił dom Boży król i wszystek lud.
2 Chronicles	2 Krn	14	7	6	A kapłani stali w urzędziech swoich: Lewitowie na instrumentach [0434]pieśni Pańskich, które sprawił Dawid król ku chwaleniu Pana, iż na wieki miłosierdzie jego. Psalmy Dawidowe grając rękami swemi: a kapłani trąbili przed nimi, a wszystek lud Izraelski stał.
2 Chronicles	2 Krn	14	7	7	Poświęcił téż Salomon pośrodek sieni przed kościołem Pańskim; bo tam był ofiarował całopalenia i tłustości zapokojnych ofiar; albowiem ołtarz miedziany, który był sprawił, nie mógł zdzierżeć całopalenia i ofiar i tłustości.
2 Chronicles	2 Krn	14	7	8	Uczynił tedy Salomon onego czasu uroczyste święto przez siedm dni i wszystek Izrael z nim zgromadzenie bardzo wielkie, od wejścia Eraath aż do potoka Egipskiego.
2 Chronicles	2 Krn	14	7	9	I uczynił dnia ósmego święto zgromadzenia, dlatego że poświącał ołtarz przez siedm dni i święto obchodził przez siedm dni.
2 Chronicles	2 Krn	14	7	10	Dnia tedy dwudziestego i trzeciego miesiąca siódmego rozpuścił lud do przybytków swoich weselący się i radujący z dobra, które Pan uczynił Dawidowi i Salomonowi i ludowi swemu Izraelskiemu.
2 Chronicles	2 Krn	14	7	11	I dokonał Salomon domu Pańskiego i domu królewskiego i wszystkiego, co był umyślił w sercu swojem, aby uczynił w domu Pańskim i w domu swym, i poszczęściło mu się.
2 Chronicles	2 Krn	14	7	12	I ukazał mu się Pan w nocy i rzekł: Wysłuchałem modlitwę twoję i obrałem to miejsce sobie za dom ofiary.
2 Chronicles	2 Krn	14	7	13	Jeźli zamknę niebo i deszcz by nie szedł, i kazałbym i przykazał szarańczy, aby pożarła ziemię, i przepuściłbym powietrze na lud mój:
2 Chronicles	2 Krn	14	7	14	A nawróciwszy się lud mój, nad którym wzywano jest imię moje, prosiłby mię i szukał oblicza mego i pokutowałby za drogi swe złośliwe: i ja wysłucham z nieba i będę miłościw grzechom ich i uzdrowię ziemię ich.
2 Chronicles	2 Krn	14	7	15	Oczy téż moje będą otworzone i uszy moje gotowe ku modlitwie tego, który się będzie na tem miejscu modlił.
2 Chronicles	2 Krn	14	7	16	Bom obrał i poświęcił to miejsce, aby tam imię moje było na wieki, a żeby tam trwały oczy moje i serce moje po wszystkie dni.
2 Chronicles	2 Krn	14	7	17	Ty téż jeźli będziesz chodził przedemną, jako chodził Dawid, ojciec twój, a będziesz czynił wedle wszystkiego, com ci przykazał, i będziesz strzegł sprawiedliwości i sądów moich:
2 Chronicles	2 Krn	14	7	18	Wzbudzę stolicę królestwa twego, jakom obiecał Dawidowi, ojcu twemu, mówiąc: Nie będzie odjęty z pokolenia twego mąż, któryby był książęciem nad Izraelem.
2 Chronicles	2 Krn	14	7	19	Ale jeźli się odwrócicie a opuścicie sprawiedliwości moje i przykazania moje, którem wam podał, a odszedłszy będziecie służyć bogom cudzym i kłaniać się im:
2 Chronicles	2 Krn	14	7	20	Wykorzenię was z ziemie mojéj, którąm wam dał: a ten dom, którym poświęcił imieniowi memu, odrzucę od oblicza mego i podam go w przypowieść i na przykład wszystkim narodom.
2 Chronicles	2 Krn	14	7	21	A dom ten będzie za przypowieść wszystkim przechodzącym, i zdumiawszy się będą mówić: Przecz tak uczynił Pan téj ziemi i domowi temu?
2 Chronicles	2 Krn	14	7	22	I odpowiedzą: Iż opuścili Pana, Boga ojców swoich, który je wywiódł z ziemie Egipskiéj, a chwycili się bogów cudzych i kłaniali się im i chwalili: przeto przyszło na nie to wszystko złe.
2 Chronicles	2 Krn	14	8	1	A gdy wyszło dwadzieścia lat potem, jako zbudował Salomon dom Pański i dom swój:
2 Chronicles	2 Krn	14	8	2	Miasta, które był dał Hiram Salomonowi, pobudował i dał tam mieszkanie synom Izraelskim.
2 Chronicles	2 Krn	14	8	3	Ciągnął téż do Emath Soba i wziął ją.
2 Chronicles	2 Krn	14	8	4	I zbudował Palmirę na puszczy i inne miasta bardzo obronne pobudował w Emath.
2 Chronicles	2 Krn	14	8	5	I zbudował Bethoron wyższe i Bethoron niższe, miasta murowane, mające i bramy i zawory i zamki.
2 Chronicles	2 Krn	14	8	6	Baalath téż i wszystkie miasta mocne, które były Salomonowe, i wszystkie miasta poczwórnych wozów. i miasta jezdnych. Wszystko, co chciał Salomon i umyślił, zbudował w Jeruzalem i w Libanie i we wszystkiej ziemi władzy swéj.
2 Chronicles	2 Krn	14	8	7	Wszystek lud, który pozostał z Hethejczyków i z Amorrejczyków i z Pherezejozyków i z Hewejczyków i z Jebuzejczyków, którzy nie byli z pokolenia Izraelskiego:
2 Chronicles	2 Krn	14	8	8	Z synów tych i z potomków, których byli nie wygubili synowie Izraelscy, podbił Salomon na hołdowniki aż do dnia tego.
2 Chronicles	2 Krn	14	8	9	Ale z synów Izraelskich nie postawił, aby służyli w robotach królewskich; bo oni byli mężowie waleczni i przedniejsi hetmani i przełożeni nad wozmi jego i nad jezdnymi jego.
2 Chronicles	2 Krn	14	8	10	A wszystkich przełożonych nad wojskiem króla Salomona było dwieście i pięćdziesiąt, którzy ćwiczyli lud.
2 Chronicles	2 Krn	14	8	11	A córkę Pharaonowę przeniósł z miasta Dawidowego do domu, który jéj zbudował; bo mówił król: Nie będzie mieszkała żona moja w domu Dawida, króla Izraelskiego, przeto iż poświęcony jest; bo do niego weszła skrzynia Pańska.
2 Chronicles	2 Krn	14	8	12	Tedy ofiarował Salomon całopalenia Panu na ołtarzu Pańskim, który był zbudował przed przysionkiem,
2 Chronicles	2 Krn	14	8	13	Aby na każdy dzień ofiarowano na nim według przykazania Mojżeszowego, w Sabbathy i w pierwsze dni miesiąca i w dni święte, trzykroć przez rok, to jest w święto przaśników, w święto tygodniów i w święto kuczek.
2 Chronicles	2 Krn	14	8	14	I postanowił według rozrządzenia Dawida, ojca swego, urzędy kapłanów w posługowaniu ich, i Lewity w porządku ich, aby chwalili Pana i służyli przed kapłany według obrzędu każdego dnia: i odźwierne w rozdzialech ich przy bramie i bramie; bo tak był przykazał Dawid, człowiek Boży.
2 Chronicles	2 Krn	14	8	15	I nie przestąpili z rozkazania królewskiego, tak kapłani jako i Lewitowie, ze wszystkiego, co przykazał, i w strażach skarbów.
2 Chronicles	2 Krn	14	8	16	Wszystkie nakłady miał gotowe Salomon od onego dnia, którego założył fundamenty domu Pańskiego aż do dnia, którego dokonał.
2 Chronicles	2 Krn	14	8	17	Jechał tedy Salomon do Asyongaber i do Ailath, nad brzegiem morza czerwonego, który jest w ziemi Edomskiéj.
2 Chronicles	2 Krn	14	8	18	I posłał mu Hiram przez ręce sług swych okręty i żeglarzów świadomych morza, i jechali z sługami Salomonowymi do Ophir i przywieźli ztamtąd czterysta i pięćdziesiąt talentów złota i przynieśli do króla Salomona.
2 Chronicles	2 Krn	14	9	1	Królowa téż Saba, usłyszawszy sławę Salomonowę, przyjechała, aby go w gadkach doświadczała, do Jeruzalem z wielkiemi bogactwy i wielbłądy, którzy nieśli rzeczy wonne i złota bardzo wiele i kamienie drogie. A gdy przyszła do Salomona, mówiła z nim wszystko, cokolwiek było w sercu jéj.
2 Chronicles	2 Krn	14	9	2	I wyłożył jéj Salomon wszystko, co żądała była, i nie było nic, czegoby jéj jaśnie nie pokazał.
2 Chronicles	2 Krn	14	9	3	Która gdy ujrzała, to jest mądrość Salomonowę i dom, który był zbudował,
2 Chronicles	2 Krn	14	9	4	Także i potrawy stołu jego i mieszkania sług i urzędy dworzanów jego, i szaty ich, podczasze téż i szaty ich i ofiary, które ofiarował w domu Pańskim, nie stawało w niéj dusze od zdumienia.
2 Chronicles	2 Krn	14	9	5	I rzekła do króla: Prawdziwe są słowa, którem słyszała w ziemi swéj o cnotach i o mądrości twojéj.
2 Chronicles	2 Krn	14	9	6	A nie wierzyłam powiadającym, ażem sama przyjechała i oglądały oczy moje, i doznałam, że mi ledwie połowicę mądrości twéj powiadano: przeszedłeś sławę cnotami twemi.
2 Chronicles	2 Krn	14	9	7	Szczęśliwi mężowie twoi i szczęśliwi słudzy twoi, którzy stoją przed tobą na każdy czas a słuchają mądrości twojéj.
2 Chronicles	2 Krn	14	9	8	Niechajże będzie Pan, Bóg twój, błogosławiony, który cię raczył postanowić na stolicy swéj królem Pana, Boga twego. Iż Bóg miłuje Izraela i chce go zachować na wieki, przeto cię postanowił królem nad nim, abyś czynił sądy i sprawiedliwość.
2 Chronicles	2 Krn	14	9	9	I dała królowi sto i dwadzieścia talentów złota i bardzo wiele rzeczy wonnych i kamienia bardzo drogiego: nie było takowych rzeczy wonnych, jako te, które królowa Saba dała królowi Salomonowi.
2 Chronicles	2 Krn	14	9	10	Lecz i słudzy Hiram z sługami Salomonowymi przynieśli złota z Ophir i drzewa thynowego i kamienia bardzo dorgiego:
2 Chronicles	2 Krn	14	9	11	Z którego uczynił król, to jest z drzewa thynowego, wschody w domu Pańskim i w domu królewskim, cytry i arfy śpiewakom. Nigdy nie widano w ziemi Judzkiej drzewa takowego.
2 Chronicles	2 Krn	14	9	12	A król Salomon dał królowéj Sabie wszystko, czego chciała i czego żądała, a daleko więcéj, niż co była do niego przyniosła: która wróciwszy się jechała do ziemie swéj z służebniki swymi.
2 Chronicles	2 Krn	14	9	13	A waga była złota, które przywożono Salomonowi na każdy rok, sześćset sześćdziesiąt sześć talentów złota.
2 Chronicles	2 Krn	14	9	14	Oprócz téj summy, którą posłowie z rozmaitych narodów i kupcy zwykli byli przynaszać: i wszyscy królowie Arabscy i książęta ziem, którzy znaszali złoto i śrebro Salomonowi.
2 Chronicles	2 Krn	14	9	15	Uczynił tedy król Salomon dwieście kopii złotych z summy sześciset czerwonych złotych, które na każdą kopiją wychodziły.
2 Chronicles	2 Krn	14	9	16	Ktemu trzysta puklerzów złotych z trzechset czerwonych złotych, którymi powłaczano każdy puklerz, i schował je król w zbrojowni, która była osadzona gajem.
2 Chronicles	2 Krn	14	9	17	Sprawił téż król stolicę wielką z kości słoniowéj i oprawił ją szczerem złotem.
2 Chronicles	2 Krn	14	9	18	Sześć téż stopniów, po których wstępowano na stolicę, i podnóżek złoty i dwoje poręcza z obu stron a dwa lwy stojące u poręcza.
2 Chronicles	2 Krn	14	9	19	Ale i innych dwanaście lewków stojących na sześci stopniach z obu stron: nie było takiéj stolice we wszystkich królestwach.
2 Chronicles	2 Krn	14	9	20	Wszystkie téż naczynia stołu królewskiego były złote i naczynia w domu lasu Libanu ze złota szczerego; bo śrebra na on czas za nic nie miano.
2 Chronicles	2 Krn	14	9	21	Albowiem okręty królewskie chodziły do Tharsys z sługami Hiram, raz we trzy lata, i przynosili ztamtąd złoto i srebro i kość słoniową, i koczkodany i pawie.
2 Chronicles	2 Krn	14	9	22	Uwielmożony tedy jest Salomon nad wszystkie króle ziemskie przez bogactwo i sławę.
2 Chronicles	2 Krn	14	9	23	I wszyscy królowie ziemscy pragnęli widzieć twarz Salomonowę, aby słuchali mądrości, którą był dał Bóg w serce jego.
2 Chronicles	2 Krn	14	9	24	I przynosili mu dary, naczynia śrebrne i złote i szaty i zbroje i rzeczy wonne, konie i muły na każdy rok.
2 Chronicles	2 Krn	14	9	25	Miał téż Salomon czterdzieści tysięcy koni w stajniach, a wozów i jezdnych dwanaście tysięcy, i postawił je w miastach wozów poczwórnych, i gdzie król był w Jeruzalem.
2 Chronicles	2 Krn	14	9	26	Używał téż władzy nad wszystkimi królmi od rzeki Euphraty aż do ziemie Philistyńskiéj i aż do granice Egipskiéj.
2 Chronicles	2 Krn	14	9	27	I dodawał tak wielką obfitość śrebra w Jeruzalem jako kamienia, a cedrów takie mnóstwo jako płonnych fig, które rosną po polach.
2 Chronicles	2 Krn	14	9	28	I przywodzono mu konie z Egiptu i ze wszystkich krain.
2 Chronicles	2 Krn	14	9	29	A ostatek spraw Salomonowych pierwszych i poślednich spisane są w słowiech Nathana proroka i w księgach Ahiasza Sylończyka i w widzeniu Addo widzącego, przeciw Jeroboamowi, synowi Nabatowemu.
2 Chronicles	2 Krn	14	9	30	I królował Salomon w Jeruzalem nad wszystkim Izraelem czterdzieści lat.
2 Chronicles	2 Krn	14	9	31	I zasnął z ojcy swymi, i pogrzebli go w mieście Dawidowem: i królował Roboam, syn jego, miasto niego.
2 Chronicles	2 Krn	14	10	1	I jechał Roboam do Sychem; bo się tam był zszedł wszystek Izrael, aby go królem postanowił.
2 Chronicles	2 Krn	14	10	2	Co gdy usłyszał Jeroboam, syn Kabatów, który był w Egipcie; (bo tam był uciekł przed Salomonem), wnet się wrócił.
2 Chronicles	2 Krn	14	10	3	I przyzwali go, i przyszedł ze wszystkim ludem Izraelskim: i mówili do Roboama, mówiąc:
2 Chronicles	2 Krn	14	10	4	Ojciec twój cisnął nas bardzo twardem jarzmem, ty lżéj rozkazuj, niż ojciec twój, który na nas włożył ciężką niewolą, i ulżyj trochę z ciężaru, abyśmyć służyli.
2 Chronicles	2 Krn	14	10	5	Który rzekł: Po trzech dniach wróćcie się do mnie. A gdy lud odszedł.
2 Chronicles	2 Krn	14	10	6	Radził się król starszych, którzy stawali przed ojcem jego Salomonem, póki jeszcze był żyw, mówiąc: Co za radę dajecie, żebych odpowiedział ludowi?
2 Chronicles	2 Krn	14	10	7	Którzy mu rzekli: Jeźli się podobasz ludowi temu, a zmiękczysz je słowy łaskawemi, będąc służyć przez wszystek czas.
2 Chronicles	2 Krn	14	10	8	Ale on opuścił radę starych a z młodymi zaczął radę, którzy z nim wychowani byli i przy nim byli.
2 Chronicles	2 Krn	14	10	9	I rzekł do nich: Co się wam zda? albo co mam odpowiedzieć ludowi temu, który do mnie mówił: Ulżyj jarzma, które na nas twój ojciec włożył?
2 Chronicles	2 Krn	14	10	10	A oni odpowiedzieli jako młodzieńcy, wespółek z nim w rozkoszach wychowani, i rzekli: Tak powiesz ludowi, któryć mówił: Ojciec twój obciążył jarzmo nasze, ty ulżyj: i tak mu odpowiesz: Najmniejszy palec mój mięższy jest niż biodra ojca mego.
2 Chronicles	2 Krn	14	10	11	Ojciec mój kładł na was ciężkie jarzmo, a ja większy ciężar przyłożę: ojciec mój siekł was biczmi, a ja was siec będę basałykami.
2 Chronicles	2 Krn	14	10	12	A tak Jeroboam i wszystek lud przyszli do Roboama dnia trzeciego, jako im był rozkazał.
2 Chronicles	2 Krn	14	10	13	I odpowiedział król surowie, opuściwszy radę starszych.
2 Chronicles	2 Krn	14	10	14	I mówił do nich według woli młodzieńców: Ojciec mój włożył na was ciężkie jarzmo, które ja cięższem uczynię: ojciec mój siekł was biczmi, a ja was będę siekł basałykami.
2 Chronicles	2 Krn	14	10	15	I nie przyzwolił na prośbę ludu; bo była wola Boża, aby się spełniła mowa jego, którą był rzekł przez rękę Achiasza Sylończyka do Jeroboama, syna Nabat.
2 Chronicles	2 Krn	14	10	16	A lud wszystek, gdy król surowie mówił, tak rzekł do niego: Nie mamy części w Dawidzie, ani dziedzictwa w synu Isai. Wróć się, Izraelu, do przybytków twoich, a ty paś dom swój, Dawidzie. I odszedł Izrael do przybytków swoich.
2 Chronicles	2 Krn	14	10	17	A nad syny Izraelskimi, którzy mieszkali w mieściech Judzkich, królował Roboam.
2 Chronicles	2 Krn	14	10	18	I posłał Roboam Adurama, który był nad pobory, i ukamienowali go synowie Izraelscy, i umarł: a król Roboam pokwapił się wsięść na wóz i uciekł do Jeruzalem.
2 Chronicles	2 Krn	14	10	19	I odstąpił Izrael od domu Dawidowego aż do dnia tego.
2 Chronicles	2 Krn	14	11	1	I przyjechał Roboam do Jeruzalem i zwołał wszystek dom Juda i Benjamin, sto i ośmdziesiąt tysięcy przebranych i walecznych, aby walczył przeciw Izraelowi a obrócił królestwo swe do siebie.
2 Chronicles	2 Krn	14	11	2	I stała się mowa Pańska do Semei, człowieka Bożego, mówiąc:
2 Chronicles	2 Krn	14	11	3	Mów do Roboama, syna Salomonowego, króla Juda, i do wszego Izraela, który jest w Juda i Benjamin:
2 Chronicles	2 Krn	14	11	4	To mówi Pan: Nie pójdziecie, ani walczyć będziecie przeciw braci waszéj: niech się wróci każdy do domu swego; bo się to za moją wolą stało. Którzy usłyszawszy słowo Pańskie, wrócili się a nie ciągnęli przeciw Jeroboamowi.
2 Chronicles	2 Krn	14	11	5	I mieszkał Roboam w Jeruzalem i pobudował miasta murowane w Juda.
2 Chronicles	2 Krn	14	11	6	I zbudował Bethlehem i Etam i Thekue.
2 Chronicles	2 Krn	14	11	7	Bethsur téż i Socho i Odollam.
2 Chronicles	2 Krn	14	11	8	Ktemu i Geth i Maresa i Zyph.
2 Chronicles	2 Krn	14	11	9	Ale i Aduram i Lachis i Azeka.
2 Chronicles	2 Krn	14	11	10	Saraa téż i Ajalon i Hebron, które były w Juda i w Benjamin, miasta bardzo obronne.
2 Chronicles	2 Krn	14	11	11	A gdy je zamknął murem, postawił w nich przełożone i szpichlerze na żywność, to jest oliwy i wina.
2 Chronicles	2 Krn	14	11	12	Ale i w każdem mieście uczynił zbrojownie na tarcze i na kopije, i zmocnił je wielką pilnością, i panował nad Juda i Benjaminem.
2 Chronicles	2 Krn	14	11	13	A kapłani i Lewitowie, którzy byli we wszym Izraelu, przyszli do niego ze wszystkich miejsc swoich:
2 Chronicles	2 Krn	14	11	14	Opuściwszy przedmieścia i osiadłości swoje, i przeniósłszy się do Judy i do Jeruzalem, przeto że je był odrzucił Jeroboam i potomkowie jego, aby nie odprawowali kapłaństwa Pańskiego.
2 Chronicles	2 Krn	14	11	15	Który postanowił sobie ofiarowniki wyżyn i czartów i cielców, które był uczynił.
2 Chronicles	2 Krn	14	11	16	Ale i ze wszystkich pokoleń Izraelskich, którzykolwiek dali byli serce swe, aby szukali Pana, Boga Izraelowego, przyszli do Jeruzalem ofiarować ofiary swe przed Panem, Bogiem ojców swoich.
2 Chronicles	2 Krn	14	11	17	I umocnili królestwo Judzkie i utwierdzili Roboama, syna Salomonowego, przez trzy lata; bo chodzili drogami Dawidowemi i Salomonowemi tylko przez trzy lata.
2 Chronicles	2 Krn	14	11	18	I pojął Roboam żonę Mahalath, córkę Jerymoth, syna Dawidowego: Abihail téż, córkę Eliab, syna Isai.
2 Chronicles	2 Krn	14	11	19	Która mu urodziła syny: Jehus i Somoryam i Zoom.
2 Chronicles	2 Krn	14	11	20	Po téj téż pojął Maachę, córkę Absalom, która mu urodziła Abia i Ethai i Zyza i Salomith.
2 Chronicles	2 Krn	14	11	21	A miłował Roboam Maachę, córkę Absalom, nad wszystkie żony swe i nałożnice; bo był pojął ośmnaście żon a nałożnic sześćdziesiąt. I spłodził ośm a dwadzieścia synów, a sześćdziesiąt córek.
2 Chronicles	2 Krn	14	11	22	I postanowił na pierwszem miejscu Abiasza, syna Maachy, książęciem nad wszystką bracią jego; bo tego myślił królem uczynić:
2 Chronicles	2 Krn	14	11	23	Iż był mędrszy i możniejszy nade wszystkie syny jego i we wszystkich granicach Judzkich i Benjaminowych i we wszystkich miastach murowanych: i dawał im żywności dostatek i starał się o wiele żon.
2 Chronicles	2 Krn	14	12	1	A gdy było umocnione królestwo Roboam i utwierdzone, opuścił zakon Pański i wszystek Izrael z nim.
2 Chronicles	2 Krn	14	12	2	A roku piątego królestwa Roboam przyciągnął Sesak, król Egipski, do Jeruzalem; (bo byli zgrzeszyli Panu.)
2 Chronicles	2 Krn	14	12	3	Z tysiącem i dwiemasty wozów, i sześciądziesiąt tysięcy jezdnych: a ludu nie było liczby, który był przyciągnął z nim z Egiptu, to jest, Libijczycy, Troglodytowie, Ethyopowie.
2 Chronicles	2 Krn	14	12	4	I pobrał miasta obronne w Judzie i przyciągnął aż do Jeruzalem.
2 Chronicles	2 Krn	14	12	5	A Semejasz prorok wszedł do Roboama i do książąt Judzkich, którzy się byli zebrali do Jeruzalem, uciekając przed Sesak, i rzekł do nich: To mówi Pan: Wyście mię opuścili, a jam was opuścił w ręce Sesak.
2 Chronicles	2 Krn	14	12	6	I zlękliwszy się książęta Izraelskie i król, rzekli: Sprawiedliwy jest Pan.
2 Chronicles	2 Krn	14	12	7	A gdy ujrzał Pan, iż się upokorzyli, stała się mowa Pańska do Semejasza, mówiąc: Ponieważ się upokorzyli, nie wytracę ich, i dam im trochę ratunku, a nie będzie kapała zapalczywość moja na Jeruzalem przez rękę Sesak.
2 Chronicles	2 Krn	14	12	8	Wszakóż jednak będą mu służyć, aby wiedzieli różność służby mojéj i służby królestwa ziemskiego.
2 Chronicles	2 Krn	14	12	9	A tak odciągnął Sesak, król Egipski, od Jeruzalem, zabrawszy skarby domu Pańskiego i domu królewskiego, i wszystko z sobą zaniósł, i puklerze złote, których był Salomon nasprawował.
2 Chronicles	2 Krn	14	12	10	Na których miejsce król sprawił miedziane i poruczył je przełożonym tarczników, którzy strzegli sieni pałacu.
2 Chronicles	2 Krn	14	12	11	A gdy wchodził król do domu Pańskiego, przychodzili tarcznicy i brali je, a zasię je odnosili do zbrojowni swéj.
2 Chronicles	2 Krn	14	12	12	Wszakóż iż się upokorzyli, odwrócił się od nich gniew Pański, i do końca nie są zgładzeni; ponieważ i w Judzie nalazły się dobre uczynki.
2 Chronicles	2 Krn	14	12	13	Zmocnił się tedy król Roboam w Jeruzalem i królował: a było mu czterdzieści lat i rok, gdy królować począł, a siedmnaście lat królował w Jeruzalem, w mieście, które Pan obrał, aby tam potwierdził imię swe, ze wszystkich pokoleń Izraelskich. A imię matki jego Naama, Ammonitka.
2 Chronicles	2 Krn	14	12	14	A czynił złość i nie zgotował serca swego, aby szukał Pana.
2 Chronicles	2 Krn	14	12	15	A sprawy Roboam pierwsze i poślednie wypisane są, w księgach Semejasza proroka i Addo widzącego, a z pilnością wyłożone: i walczyli przeciw sobie Roboam i Jeroboam po wszystkie dni.
2 Chronicles	2 Krn	14	12	16	I zasnął Roboam z ojcy swymi i pogrzebion jest w mieście Dawida, i królował Abia, syn jego, miasto niego.
2 Chronicles	2 Krn	14	13	1	Roku ośmnastego króla Jeroboama królował Abia nad Juda.
2 Chronicles	2 Krn	14	13	2	Trzy lata królował w Jeruzalem: a imię matki jego Michaja, córka Uryel, z Gabaa. I była walka między Abią i Jeroboamem.
2 Chronicles	2 Krn	14	13	3	A gdy Abia stoczył bitwę i miał bardzo waleczne męże i wybranych czterysta tysięcy, Jeroboam zszykował naprzeciw wojsko ośmset tysięcy mężów, którzy téż wybrani byli i bardzo mocni ku bitwie.
2 Chronicles	2 Krn	14	13	4	Stanął tedy Abia na górze Semeron, która była w Ephraim, i rzekł: Słuchaj Jeroboamie i wszystek Izraelu!
2 Chronicles	2 Krn	14	13	5	Aza nie wiecie, iż Pan, Bóg Izraelski, podał królestwo Dawidowi nad Izraelem na wieki, jemu i synom jego przymierzem soli?
2 Chronicles	2 Krn	14	13	6	I powstał Jeroboam, syn Nabat, sługa Salomona, syna Dawidowego, i podniósł wojnę przeciw panu swemu.
2 Chronicles	2 Krn	14	13	7	I skupili się do niego mężowie nikczemni i synowie Belial, i przemogli przeciw Roboam, synowi Salomonowemu: a Roboam był prostak i lękliwego serca i nie mógł się im oprzeć.
2 Chronicles	2 Krn	14	13	8	A tak wy teraz mówicie, że się możecie oprzeć królestwu Pańskiemu, które trzyma przez syny Dawidowe, a macie ludu moc wielką i cielce złote, które wam uczynił Jeroboam za bogi.
2 Chronicles	2 Krn	14	13	9	I wyrzuciliście kapłany Pańskie, syny Aaronowe, i Lewity, a poczyniliście sobie ofiarowniki jako wszyscy narodowie ziemscy. Ktokolwiek przyjdzie a poświęci rękę swoję w byku z wołów i w siedmiu baranów, staje się ofiarownikiem tych, którzy nie są bogowie.
2 Chronicles	2 Krn	14	13	10	A Pan Bóg nasz jest, którego nie opuszczamy: i kapłani służą Panu z synów Aaronowych, i Lewitowie są w porządku swoim.
2 Chronicles	2 Krn	14	13	11	Całopalenia téż ofiarują Panu na każdy dzień rano i w wieczór i wonne kadzenie według rozkazania zakonu sprawione, i bywają wykładane chleby na stole przeczystym: i jest u nas lichtarz złoty i lampy jego, aby je zapalano zawsze na wieczór; my bowiem strzeżemy przykazania Pana, Boga naszego, któregoście wy opuścili.
2 Chronicles	2 Krn	14	13	12	Otóż w wojsku naszem hetmanem jest Bóg i kapłani jego, którzy trąbią w trąby, i brzmią przeciwko wam. Synowie Izraelscy! nie walczcie przeciw Panu, Bogu ojców waszych; bo nie z pożytkiem waszym.
2 Chronicles	2 Krn	14	13	13	Co gdy on mówił, Jeroboam z tyłu zasadzkę czynił: a stojąc przeciw nieprzyjacielowi, niebaczącego Judę obtaczał swem wojskiem.
2 Chronicles	2 Krn	14	13	14	I obejrzawszy się Juda obaczył, że nalegała bitwa i z przodku i z tyłu, i zawołał do Pana, a kapłani poczęli trąbić w trąby.
2 Chronicles	2 Krn	14	13	15	I wszyscy mężowie Juda okrzyk uczynili. A oto gdy oni wołali, przestraszył Bóg Jeroboama i wszystkiego Izraela, który stał przeciwko Abia i Juda.
2 Chronicles	2 Krn	14	13	16	I uciekli synowie Izrael przed Juda, i podał je Bóg w ręce ich.
2 Chronicles	2 Krn	14	13	17	Poraził je tedy Abia i lud jego porażką wielką, i poległo rannych z Izraela pięćkroć sto tysięcy mężów mocnych.
2 Chronicles	2 Krn	14	13	18	I poniżeni byli synowie Izraelscy na on czas, a synowie Judzcy zmocnili się bardzo, przeto iż ufali w Panu, Bogu ojców swoich.
2 Chronicles	2 Krn	14	13	19	I gonił Abia Jeroboama uciekającego i pobrał miasta jego Bethel i córki jego, i Jesanę z córkami jego, Ephron téż i córki jego.
2 Chronicles	2 Krn	14	13	20	I nie mógł więcéj się oprzeć Jeroboam za dni Abiaszowych: którego zabił Pan, i umarł.
2 Chronicles	2 Krn	14	13	21	A tak Abiasz umocniwszy królestwo swe, pojął żon czternaście i zrodził dwadzieścia i dwu synów, i szesnaście córek.
2 Chronicles	2 Krn	14	13	22	A ostatek mów Abia i dróg i spraw jego opisane są bardzo pilnie w księgach Addo proroka.
2 Chronicles	2 Krn	14	14	1	I zasnął Abia z ojcy swymi, i pogrzebli go w mieście Dawidowem, i królował Asa, syn jego, miasto niego, za którego dni uspokoiła się ziemia przez dziesięć lat.
2 Chronicles	2 Krn	14	14	2	I czynił Asa, co było dobrego i przyjemnego przed oczyma Boga swego, i rozwalił ołtarze cudzoziemskiego nabożeństwa i wyżyny,
2 Chronicles	2 Krn	14	14	3	I połamał słupy, i gaje wyrąbał.
2 Chronicles	2 Krn	14	14	4	I rozkazał Judzie, aby szukał Pana, Boga ojców swoich, a czynił zakon i wszystkie przykazania.
2 Chronicles	2 Krn	14	14	5	I zniósł ze wszystkich miast Juda ołtarze i zbory i królował w pokoju.
2 Chronicles	2 Krn	14	14	6	Pobudował téż miasta obronne w Juda; bo był w pokoju, a żadne wojny za czasu jego nie powstały, gdyż Pan pokój dawał.
2 Chronicles	2 Krn	14	14	7	I mówił Judzie: Pobudujmy te miasta a obtoczmy murem i utwierdźmy wieżami i bramami i zamkami, póki od wojen wszystko wolno, dlatego żeśmy szukali Pana, Boga ojców naszych, i dał nam pokój wokoło. Budowali tedy, a żadnéj prekazy w budowaniu nie było.
2 Chronicles	2 Krn	14	14	8	A Asa miał w wojsku swem noszących tarcze i drzewca z Judy trzykroć sto tysięcy, a z Benjamina tarczników i strzelców po dwakroć sto tysięcy, i ośmdziesiąt tysięcy, wszyscy ci mężowie bardzo mocni.
2 Chronicles	2 Krn	14	14	9	I wyjechał przeciwko nim Zara Ethyopianin z wojskiem swem, po dziesięćkroć sto tysięcy, i z trzemasty wozów, i przyciągnął aż do Maresa.
2 Chronicles	2 Krn	14	14	10	A Asa ciągnął przeciw niemu i zszykował wojsko ku potykaniu w dolinie Sephatha, która jest u Maresa.
2 Chronicles	2 Krn	14	14	11	I wzywał Pana Boga i rzekł: Panie, niemasz u ciebie żadnej różności, jeźli w trosze ratujesz albo w wielu. Ratujże nas, Panie, Boże nasz; albowiem w tobie, a w imieniu twojem mając ufanie, wyszliśmy przeciwko mnóstwu temu. Panie, ty jesteś Bóg nasz, niechże nie przemaga człowiek przeciw tobie.
2 Chronicles	2 Krn	14	14	12	A tak przestraszył Pan Ethyopiany przed Asą i Judą: i uciekli Ethyopianie.
2 Chronicles	2 Krn	14	14	13	I gonił je Asa i lud, który z nim był, aż do Gerara: i polegli Ethyopianie aż do szczętu; bo starci są, iż Pan zabijał, i wojsko jego walczyło. Nabrali tedy wiele łupów,
2 Chronicles	2 Krn	14	14	14	I zburzyli miasta wszystkie około Gerary; bo strach wielki był na wszystkie przypadł, i splundrowali miasta i wielką korzyść wynieśli.
2 Chronicles	2 Krn	14	14	15	Ale i obory owiec pokaziwszy, zagnali owiec moc niezliczoną i wielbłądów: i wrócili się do Jeruzalem.
2 Chronicles	2 Krn	14	15	1	A Azaryasz, syn Obed, gdy się w nim stał duch Boży,
2 Chronicles	2 Krn	14	15	2	Wyszedł przeciw Asa i rzekł mu: Słuchajże mię, Asa i wszystek Juda i Benjamin! Pan z wami, żeście z nim byli: jeźli go szukać będziecie, najdziecie: a jeźli go opuścicie, opuści was.
2 Chronicles	2 Krn	14	15	3	A przeminie w Izraelu dni wiele bez Boga prawdziwego i bez kapłana uczyciela i bez zakonu.
2 Chronicles	2 Krn	14	15	4	A gdy się nawrócą w utrapieniu swem do Pana, Boga Izraelskiego, i szukać go będą, najdą go.
2 Chronicles	2 Krn	14	15	5	Na on czas nie będzie pokoju wychodzącemu i wchodzącemu, ale strachy zewsząd między wszystkimi obywatelami ziem;
2 Chronicles	2 Krn	14	15	6	Bo będzie walczył naród przeciwko narodowi i miasto przeciw miastu; bo je Pan zatrwoży wszelkiem uciśnieniem.
2 Chronicles	2 Krn	14	15	7	Wy tedy umocnijcie się, a niechaj nie mdleją ręce wasze; bo będzie zapłata uczynkowi waszemu.
2 Chronicles	2 Krn	14	15	8	Co gdy usłyszał Asa, to jest, słowa i proroctwo Azaryasza, syna Obed proroka, umocnion jest, i zniósł bałwany ze wszystkiéj ziemie Juda i z Benjamin i z miast, które był pobrał, góry Ephraim, i poświęcił ołtarz Pański, który był przed przysionkiem Pańskim.
2 Chronicles	2 Krn	14	15	9	I zebrał wszystkiego Judę i Benjamina i przychodnie z nimi z Ephraima i z Manasse i z Symeon; bo ich było wiele z Izraela uciekło do niego, widząc, iż z nim był Pan, Bóg jego.
2 Chronicles	2 Krn	14	15	10	A gdy przyszli do Jeruzalem, miesiąca trzeciego, roku piętnastego królestwa Asa,
2 Chronicles	2 Krn	14	15	11	Ofiarowali Panu dnia onego z łupów i z korzyści, które byli przygnali, wołów siedmset a baranów siedm tysięcy.
2 Chronicles	2 Krn	14	15	12	I wszedł według obyczaju ku potwierdzeniu przymierza, aby szukali Pana, Boga ojców swoich, ze wszystkiego serca i ze wszystkiéj dusze swojéj.
2 Chronicles	2 Krn	14	15	13	A jeźliby kto, prawi, nie szukał Pana, Boga Izraelskiego, niech umrze, od najmniejszego aż do największego, od męża aż do niewiasty.
2 Chronicles	2 Krn	14	15	14	I przysięgli Panu głosem wielkim w radości i w brzmieniu trąb i w głosie kornetów
2 Chronicles	2 Krn	14	15	15	Wszyscy, którzy byli w Juda, z przeklinaniem; bo ze wszystkiego serca swego przysięgli, a ze wszystką wolą szukali go i naleźli: i dał im Pan odpoczynienie wokoło.
2 Chronicles	2 Krn	14	15	16	Ale i Maachę, matkę Asy króla, z wielkiego złożył panowania, przeto że była uczyniła bałwana Pryapa w gaju, którego wszystkiego skruszył, i w sztuki połamawszy spalił u potoka Cedron.
2 Chronicles	2 Krn	14	15	17	A wyżyny zostawione są w Izraelu: a wszakóż serce Asa było doskonałe po wszystkie dni jego.
2 Chronicles	2 Krn	14	15	18	I to, co był poślubił ojciec jego i sam, wniósł do domu Pańskiego, śrebro i złoto i rozmaity sprzęt naczynia.
2 Chronicles	2 Krn	14	15	19	A nie było wojny aż do trzydziestego i piątego roku królestwa Asa.
2 Chronicles	2 Krn	14	16	1	A roku trzydziestego i szóstego królestwa jego przyciągnął Baasa, król Izraelski, przeciwko Judzie, i murem obtaczał Rama, aby żaden nie mógł przespiecznie wniść i wyniść z królestwa Asa.
2 Chronicles	2 Krn	14	16	2	A tak Asa wyniósł śrebro i złoto z skarbów domu Pańskiego i z skarbów królewskich i posłał do Benadad, króla Syryjskiego, który mieszkał w Damaszku, mówiąc:
2 Chronicles	2 Krn	14	16	3	Mam z tobą przymierze: Ojciec téż mój z ojcem twym w zgodzie mieszkali: przetom ci posłał śrebro i złoto, abyś złamawszy przymierze, które masz z Baasa, królem Izraelskim, uczynił, aby odjechał odemnie.
2 Chronicles	2 Krn	14	16	4	Czego się wywiedziawszy Benadad, posłał hetmany wojsk swoich do miast Izraelskich, którzy zburzyli Ahion i Dan i Abelmaim i wszystkie miasta Nephthalim murowane.
2 Chronicles	2 Krn	14	16	5	Co gdy usłyszał Baasa, przestał budować Rama i zaniechał roboty swéj.
2 Chronicles	2 Krn	14	16	6	A król Asa wziął wszystkiego Judę, i pobrali kamienie z Rama i drzewo, które był na budowanie zgotował Baasa, i zbudował z nich Gabaa i Maspha.
2 Chronicles	2 Krn	14	16	7	Onego czasu przyszedł Hanani prorok do Asa, króla Judzkiego, i rzekł mu: Iżeś miał ufanie w królu Syryjskim, a nie w Panu, Bogu twoim, dlatego uszło wojsko króla Syryjskiego z ręki twéj.
2 Chronicles	2 Krn	14	16	8	Azaż nie daleko więcéj było Ethyopianów i Libijczyków, w woziech i w jezdnych i w mnóstwie bardzo wielkiem? które, kiedyś uwierzył Panu, podał w ręce twoje.
2 Chronicles	2 Krn	14	16	9	Albowiem oczy Pańskie patrzą na wszystkę ziemię i dodawają mocy tym, którzy weń sercem doskonałem wierzą. A tak głupieś uczynił, i dlatego od tego czasu powstaną przeciwko tobie walki.
2 Chronicles	2 Krn	14	16	10	I rozgniewany Asa na widzącego kazał go wsadzić do więzienia; bo się był o to bardzo rozgniewał: i pobił nie mało ludu na on czas.
2 Chronicles	2 Krn	14	16	11	A sprawy pierwsze i pośledniejsze Asa napisane są w księgach królów Juda i Izrael.
2 Chronicles	2 Krn	14	16	12	Rozuiemógł się téż Asa roku trzydziestego i dziewiątego królestwa swego, na ból nóg bardzo ciężki: a ani w chorobie swéj nie szukał Pana, ale więcej ufał w nauce lekarskiéj.
2 Chronicles	2 Krn	14	16	13	I zasnął z ojcy swymi, i umarł roku czterdziestego i pierwszego królestwa swego.
2 Chronicles	2 Krn	14	16	14	14. I pogrzebli go w grobie jego, który był sobie wykopał w mieście Dawidowem: i położyli go na łożu jego pełnem rzeczy wonnych i maści nierządniczych, które były aptekarską robotą sprawione, i spalili nad niem z zbytnią pompą.
2 Chronicles	2 Krn	14	17	1	A Jozaphat, syn jego, królował miasto niego i zmocnił się przeciw Izraelowi.
2 Chronicles	2 Krn	14	17	2	I postanowił poczty żołnierzów po wszystkich miastach Juda, które były obtoczone mury. I obronę rozłożył w ziemi Juda i w miastach Ephraim, które był pobrał Asa, ojciec jego.
2 Chronicles	2 Krn	14	17	3	I był Pan z Jozaphatem, iż chodził w drogach Dawida, ojca swego, pierwszych, a nie miał nadzieje w Baalim:
2 Chronicles	2 Krn	14	17	4	Ale w Bogu ojca swego, i postępował w przykazaniach jego a nie wedle grzechów Izraelskich.
2 Chronicles	2 Krn	14	17	5	I utwierdził Pan królestwo w ręce jego, i dał wszystek Juda dary Jozaphatowi, i przyszedł ku niezmiernym bogactwom i ku wielkiéj sławie.
2 Chronicles	2 Krn	14	17	6	A gdy serce jego wzięło śmiałość dla dróg Pańskich, wyżyny téż i gaje zniósł z Juda.
2 Chronicles	2 Krn	14	17	7	A roku trzeciego królestwa swego posłał z książąt swych Benhail, Obadyasza i Zacharyasza i Nathanaela i Micheasza, aby nauczali w mieściech Judzkich.
2 Chronicles	2 Krn	14	17	8	A z nimi Lewity, Semejasza i Nathaniasza i Zabadyasza, Asaela téż i Semiramoth i Jonathana i Adoniasza i Thobiasza i Thobadoniasza, Lewity, i z nimi Elisama i Joram, kapłany:
2 Chronicles	2 Krn	14	17	9	I nauczali lud w Judzie, mając księgi zakonu Pańskiego, i obchodzili wszystkie miasta Judzkie i nauczali lud.
2 Chronicles	2 Krn	14	17	10	Stał się tedy strach Pański na wszystkie królestwa ziem, które były około Juda: ani śmieli walczyć przeciw Jozaphatowi.
2 Chronicles	2 Krn	14	17	11	Ale i Philistynowie przynosili Jozaphatowi dary i dań śrebra. Arabczycy téż przyganiali bydła: baranów siedm tysięcy i siedmset i także wiele kozłów.
2 Chronicles	2 Krn	14	17	12	Urósł tedy Jozaphat i uwielmożony jest aż ku górze: i pobudował w Judzie domy jako wieże i miasta murowane.
2 Chronicles	2 Krn	14	17	13	I wiele dzieł poczynił w mieściech Judzkich: mężowie téż waleczni i duży byli w Jeruzalem.
2 Chronicles	2 Krn	14	17	14	Których ta liczba według domów i familii ich. W Judzie hetmanowie wojska: Ednas, książę, a z nim bardzo dużych mężów trzysta tysięcy.
2 Chronicles	2 Krn	14	17	15	Po tym Johanan, książę, a z nim dwieście i ośmdziesiąt tysięcy.
2 Chronicles	2 Krn	14	17	16	Po tym téż Amazyasz, syn Zechry, poświęcony Panu, a z nim dwieście tysięcy mężów mocnych.
2 Chronicles	2 Krn	14	17	17	Za nim szedł duży na potykanie Eliada, a z nim dzierżących łuk i tarczą dwieście tysięcy.
2 Chronicles	2 Krn	14	17	18	Po tym téż Jozabad, a z nim sto i ośmdziesiąt tysięcy gotowych żołnierzów.
2 Chronicles	2 Krn	14	17	19	Ci wszyscy byli przy ręce królewskiéj, oprócz innych, które był postawił w mieściech murowanych we wszystkim Juda.
2 Chronicles	2 Krn	14	18	1	Był tedy Jozaphat bogaty i sławny bardzo i spowinowacił się z Achabem.
2 Chronicles	2 Krn	14	18	2	A po leciech zjechał do niego do Samaryi: na którego przyjazd nabił Achab baranów i wołów bardzo wiele, jemu i ludowi, który był z nim przyjechał: i namówił go, aby z nim ciągnął do Ramoth Galaad.
2 Chronicles	2 Krn	14	18	3	I rzekł Achab, król Izraelski, do Jozaphata, króla Judzkiego: Pojedź zemną, do Ramoth Galaad. Któremu on odpowiedział: Jako ja, i ty: jako lud twój, tak i lud mój: i będziem z tobą na wojnie.
2 Chronicles	2 Krn	14	18	4	I rzekł Jozaphat do króla Izraelskiego: Proszę na ten czas, poradź się mowy Pańskiéj.
2 Chronicles	2 Krn	14	18	5	A tak król Izraelski zebrał czterysta mężów proroków i rzekł do nich: Mamy li jechać do Ramoth Galaad na wojnę, czyli dać pokój? A oni: Jedź, rzekli, i poda je Bóg w rękę królewską.
2 Chronicles	2 Krn	14	18	6	I rzekł Jozaphat: Aza tu niemasz proroka Pańskiego, abychmy go téż spytali?
2 Chronicles	2 Krn	14	18	7	I rzekł król Izraelski do Jozaphata: Jest mąż jeden, od którego możemy się pytać woli Pańskiéj: lecz ja go mam w nienawiści; bo mi nie prorokuje nic dobrego, ale złe zawżdy: a jest Micheasz, syn Jemla. I rzekł Jozaphat: Nie mów tak, królu.
2 Chronicles	2 Krn	14	18	8	Zawołał tedy król Izraelski jednego z rzezańców i rzekł mu: Zawołaj rychło Micheasza, syna Jemla.
2 Chronicles	2 Krn	14	18	9	A król Izraelski i Jozaphat, król Judzki, siedzieli obaj na stolicy swéj, obleczeni w szaty królewskie. A siedzieli na placu u bramy Samaryi, a wszyscy prorocy prorokowali przed nimi.
2 Chronicles	2 Krn	14	18	10	A Sedekiasz, syn Chanaana, uczynił sobie rogi żelazne i mówił: To mówi Pan: Temi przewiejesz Syryą, aż ją zetrzesz.
2 Chronicles	2 Krn	14	18	11	I wszyscy prorocy także prorokowali i mówili: Jedź do Ramoth Galaad, a poszczęścić się, i poda je Pan w rękę królewską.
2 Chronicles	2 Krn	14	18	12	A poseł, który był szedł, aby zawołał Micheasza, rzekł mu: Oto słowa wszystkich proroków jednemi usty dobre opowiadają królowi: proszę cię tedy, aby i mowa twoja od nich nie była różna, a mów szczęśliwe rzeczy.
2 Chronicles	2 Krn	14	18	13	Któremu Micheasz odpowiedział: Żywie Pan, że, cokolwiek mi rzecze Bóg mój, to mówić będę.
2 Chronicles	2 Krn	14	18	14	Przyszedł tedy do króla, któremu król rzekł: Micheaszu, mamyli jechać na wojnę do Ramoth Galaad, czyli niechać? Któremu on odpowiedział: Jedźcie; bo wszystko się szczęśliwie powiedzie, i będą nieprzyjaciele podani w ręce wasze.
2 Chronicles	2 Krn	14	18	15	I rzekł król: Powtóre i potrzecie poprzysięgam cię, abyś mi nie powiadał, jedno co jest prawda w imię Pańskie.
2 Chronicles	2 Krn	14	18	16	A on rzekł: Widziałem wszystkiego Izraela rozproszonego po górach, jako owce bez pasterza. I rzekł Pan: Nie mają ci panów: niech się każdy wróci do domu swego w pokoju.
2 Chronicles	2 Krn	14	18	17	I rzekł król Izraelski do Jozaphata: Azam ci nie powiedział, że mi ten nic dobrego prorokować nie miał, ale to, co złe jest?
2 Chronicles	2 Krn	14	18	18	A on rzekł: Przetóż słuchajcie słowa Pańskiego: Widziałem Pana, siedzącego na stolicy jego, i wszystko wojsko niebieskie stojące przy nim, po prawéj i po lewéj stronie.
2 Chronicles	2 Krn	14	18	19	I rzekł Pan: Kto zwiedzie Achaba, króla Izraelskiego, aby jechał i upadł do Ramoth Galaad?
2 Chronicles	2 Krn	14	18	20	A gdy mówił jeden tym sposobem, a drugi innym, wystąpił duch i stanął przed Panem, i rzekł: Ja go zwiodę. Któremu rzekł Pan: A przez co go zwiedziesz?
2 Chronicles	2 Krn	14	18	21	A on odpowiedział: Wynidę a będę kłamliwym duchem w uściech wszystkich proroków jego. I rzekł Pan: Zwiedziesz i przemożesz: wynidź, a uczyń tak.
2 Chronicles	2 Krn	14	18	22	Teraz tedy oto dał Pan ducha kłamstwa w usta wszystkich proroków twoich, a Pan złe mówił o tobie.
2 Chronicles	2 Krn	14	18	23	I przystąpił Sedekiasz, syn Chanaana, i uderzył Micheasza w gębę i rzekł: którąż drogą przeszedł Duch Pański odemnie, żeby tobie mówił?
2 Chronicles	2 Krn	14	18	24	I rzekł Micheasz: Ty sam oglądasz dnia onego, gdy wnidziesz do komory z komory, żebyś się skrył.
2 Chronicles	2 Krn	14	18	25	I rozkazał król Izraelski, mówiąc: Weźmijcie Micheasza, a wiedźcie go do Amona, starosty miejskiego, i do Joasa, syna Amelech.
2 Chronicles	2 Krn	14	18	26	I rzeczecie: To mówi król: Wsadźcie tego do ciemnice a dawajcie mu trochę chleba i trochę wody, aż się wrócę w pokoju.
2 Chronicles	2 Krn	14	18	27	I rzekł Micheasz: Jeźli się wrócisz w pokoju, nie mówił Pan we mnie. I rzekł: Słuchajcie wszyscy ludzie.
2 Chronicles	2 Krn	14	18	28	Jechali tedy król Izraelski i Jozaphat, król Judzki, do Ramoth Galaad.
2 Chronicles	2 Krn	14	18	29	I rzekł król Izraelski do Jozaphata: Odmienię szaty i tak pójdę ku bitwie: a ty się ubierz w szaty twe. I odmieniwszy król Izraelski szaty, szedł ku bitwie.
2 Chronicles	2 Krn	14	18	30	A król Syryjski rozkazał był hetmanom jazdy swéj, mówiąc: Nie walczcie przeciwko najmniejszemu albo przeciwko największemu, jedno przeciwko samemu królowi Izraelskiemu.
2 Chronicles	2 Krn	14	18	31	A tak ujrzawszy hetmani jazdy Jozaphata, rzekli: Król to Izraelski. I obskoczyli go bijąc się: ale on zawołał do Pana, i ratował go i odwrócił je od niego.
2 Chronicles	2 Krn	14	18	32	Bo gdy obaczyli hetmani jazdy, iż nie był król Izraelski, opuścili go.
2 Chronicles	2 Krn	14	18	33	I przydało się, że jeden z ludu strzałę wystrzelił na niepewną i ranił króla Izraelskiego między szyję a łopatki: a on rzekł woźnicy swemu: Nawróć rękę swą, a wywieź mię z wojska; bom ranion.
2 Chronicles	2 Krn	14	18	34	I skończyła się bitwa dnia onego: a król Izraelski stał na wozie swym przeciw Syryanom aż do wieczora, i umarł, gdy zachodziło słońce.
2 Chronicles	2 Krn	14	19	1	A Jozaphat, król Judzki, wrócił się w pokoju do domu swego do Jeruzalem.
2 Chronicles	2 Krn	14	19	2	Któremu zabieżał Jehu, syn Hanani, widzący i rzekł do niego: Dodajesz pomocy niezbożnemu, a z tymi, którzy mają w nienawiści Pana, przyjaźń wiedziesz: a przeto zasłużyłeś był w prawdzie gniew Pański.
2 Chronicles	2 Krn	14	19	3	Ale uczynki dobre nalazły się w tobie, przeto żeś zniósł gaje z ziemie Judzkiéj, a zgotowałeś serce swe, abyś szukał Pana, Boga ojców twoich.
2 Chronicles	2 Krn	14	19	4	Mieszkał tedy Jozaphat w Jeruzalem: i zaś wyjechał do ludu z Bersabee aż do góry Ephraim, i wrócił je do Pana, Boga ojców ich.
2 Chronicles	2 Krn	14	19	5	I postanowił sędzię w ziemi po wszystkich miastach Judzldch obronnych na każdem miejscu,
2 Chronicles	2 Krn	14	19	6	I przykazując sędziom: Baczcie, (pry), co macie czynić; bo nie ludzki sąd odprawujecie, ale Pański: a cokolwiek osądzicie, na was się obali.
2 Chronicles	2 Krn	14	19	7	Niechaj będzie bojaźń Pańska z wami, a wszystko z pilnością czyńcie; bo niemasz u Pana, Boga naszego, nieprawości, ani względu na osoby, ani chciwości darów.
2 Chronicles	2 Krn	14	19	8	W Jeruzalem téż postanowił Jozaphat Lewity i kapłany i przełożone domów z Izraela, aby sąd i sprawę Pańską sądzili obywatelom jego.
2 Chronicles	2 Krn	14	19	9	I przykazał im mówiąc: Tak czynić będziecie w bojaźni Pańskiéj wiernie i doskonałem sercem.
2 Chronicles	2 Krn	14	19	10	Wszelką sprawę, która przyjdzie przed was z braci waszéj, którzy mieszkają w mieściech swoich, między rodziną a rodziną, gdziekolwiek spór jest o zakonie, o przykazaniu, o Ceremoniach, o usprawiedliwieniach: ukażcie im, aby nie grzeszyli przeciw Panu, i aby nie przyszedł gniew na was i na bracią waszę: tak tedy czyniąc nie zgrzeszycie.
2 Chronicles	2 Krn	14	19	11	A Amaryasz kapłan i biskup wasz w tych rzeczach, które Bogu należą, będzie przełożony: a Zabadyasz, syn Ismahelów, który jest książęciem w domu Judzkim, będzie nad temi sprawami, które do urzędu królewskiego przynależą: i macie nauczyciele Lewity przed sobą. Zmacniajcież się i czyńcie z pilnością, a Pan będzie z wami w dobrych rzeczach.
2 Chronicles	2 Krn	14	20	1	Potem zebrali się synowie Moab i synowie Ammon, a z nimi z Ammonitów do Jozaphata, aby walczyli przeciw jemu.
2 Chronicles	2 Krn	14	20	2	I przyszli posłowię i oznajmili Jozaphatowi, mówiąc: Przyciągnęło przeciwko tobie mnóstwo wielkie z tych miast, które są za morzem i z Syryi. a oto leżą w Asasonthamar, które jest Engaddy.
2 Chronicles	2 Krn	14	20	3	A Jozaphat bojaźnią przestraszony udał się wszystek, aby prosił Pana i zapowiedział post wszystkiemu Juda.
2 Chronicles	2 Krn	14	20	4	I zebrał się Juda, aby się modlił Panu: ale i wszyscy z miast swoich przyszli aby Pana wzywali.
2 Chronicles	2 Krn	14	20	5	I gdy stanął Jozaphat w pośród zgromadzenia Juda i Jeruzalem w domu Pańskim przed nową sienią,
2 Chronicles	2 Krn	14	20	6	Rzekł Panie, Boże ojców naszych, tyś jest Bóg na niebie a panujesz nad wszemi królestwy narodów: w ręce twojéj jest moc i możność, a żaden się tobie sprzeciwić nie może.
2 Chronicles	2 Krn	14	20	7	Izali nie ty, Boże nasz, pobiłeś wszystkie obywatele téj ziemie przed ludem twoim Izraelskim i dałeś ją nasieniu Abrahama, przyjaciela twego, na wieki?
2 Chronicles	2 Krn	14	20	8	I mieszkali w niéj, i zbudowali w niéj świątnicę imieniowi twemu, mówiąc:
2 Chronicles	2 Krn	14	20	9	Jeźliby na nas przypadło złe, miecz sądu, powietrze i głód, staniemy przed domem tym przed oczyma twemi, w którym wzywano jest imię twoje: a będziem wołać do ciebie w uciskach naszych, i wysłuchasz i wybawisz.
2 Chronicles	2 Krn	14	20	10	Teraz tedy oto synowie Ammon i Moab i góra Seir, przez któreś ty nie dopuścił przejść Izraelowi, gdy wychodzili z Egiptu, ale je minęli, i nie wytracili ich:
2 Chronicles	2 Krn	14	20	11	Przeciwnym obyczajem czynią, i usiłują nas wyrzucić z osiadłości, któreś nam dał.
2 Chronicles	2 Krn	14	20	12	Boże nasz! a więc ich nie osądzisz? W nasci iście niemasz takiéj mocy, żebyśmy się mogli takiemu mnóstwu oprzeć, które przypadło na nas. Ale, gdyż nie wiemy, cobyśmy czynić mieli, tylko to nam zostawa, abyśmy oczy nasze podnieśli do ciebie.
2 Chronicles	2 Krn	14	20	13	A wszystek lud Judzki stał przed Panem z dziatkami i z żonami i z synmi swymi.
2 Chronicles	2 Krn	14	20	14	I był Jahazyel, syn Zacharyasza. syna Banajasza, syna Jehiel, syna Mathaniego, Lewit z synów Asaph, nad którym stał się Duch Pański w pośrodku gromady,
2 Chronicles	2 Krn	14	20	15	I rzekł: Słuchajcie wszystek Juda i którzy mieszkacie w Jeruzalem i ty, królu Jozaphat! To wam mówi Pan: Nie bójcie się ani się lękajcie tego mnóstwa; bo to nie wasza walka, ale Boża.
2 Chronicles	2 Krn	14	20	16	Jutro wynidziecie przeciwko nim; bo pójdą pagórkiem imieniem Sys, i najdziecie je na końcu potoka, który jest przeciw puszczy Jeruel.
2 Chronicles	2 Krn	14	20	17	Nie wy będziecie, co się będziecie potykać: ale tylko śmiele stójcie, a ujrzycie pomoc Pańską nad wami, o Juda i Jeruzalem! Nie bójcie się ani się lękajcie: jutro wynidziecie przeciwko nim, a Pan będzie z wami.
2 Chronicles	2 Krn	14	20	18	Jozaphat tedy i lud Judzki i wszyscy obywatele Jeruzalem padli na oblicze swe przed Panem i pokłonili się mu.
2 Chronicles	2 Krn	14	20	19	A Lewitowie z synów Kaathowych i z synów Korego chwalili Pana, Boga Izraelskiego, głosem wielkim wysoko.
2 Chronicles	2 Krn	14	20	20	I gdy rano wstali, ciągnęh przez puszczą Thekue: a gdy wyciągnęli, stojąc Jozaphat wpośród ich, rzekł: Słuchajcie mię, mężowie Judzcy, i wszyscy obywatele Jeruzalem! Wierzcie w Pana, Boga waszego, a będziecie bezpieczni: wierzcie prorokom jego, a wszystko się szczęśliwie powiedzie.
2 Chronicles	2 Krn	14	20	21	I dał radę ludowi i postanowił śpiewaki Pańskie, aby go chwalili w hufach swoich i żeby szli przed wojskiem i zgodnym głosem mówili: Wyznawajcie Panu, iż na wieki miłosierdzie jego.
2 Chronicles	2 Krn	14	20	22	A gdy zaczęli chwałę śpiewać, obrócił Pan zasadzkę ich na nie same, to jest synów Ammon, Moab i góry Seir, którzy byli wyciągnęli, aby walczyli przeciw Judzie, i porażeni są.
2 Chronicles	2 Krn	14	20	23	Bo synowie Ammon i Moab powstali przeciw obywatelom góry Seir, aby je pobili i wygładzili, a gdy tego skutkiem dokazali, sami się téż na się obróciwszy, od spólnych razów legli.
2 Chronicles	2 Krn	14	20	24	A Juda gdy przyszedł do wieże strażnéj, która patrzy ku puszczy, ujrzał z daleka wszystkę krainę jako szeroka, pełną trupów, a iż żaden nie został, ktoby był mógł ujść mordu.
2 Chronicles	2 Krn	14	20	25	Przyszedł tedy Jozaphat i wszystek lud z nim, żeby zdzierali łupy pobitych: i naleźli między trupami sprzęt rozmaity, szaty téż i naczynia bardzo kosztowne, i rozebrali, tak iż wszystkiego zanieść nie mogli, ani przez trzy dni łupów pozbierać dla wielkości korzyści.
2 Chronicles	2 Krn	14	20	26	A dnia czwartego zebrali się w dolinie błogosławieństwa; bo, iż tam błogosławili Pana, nazwali ono miejsce doliną błogosławienia aż do tego czasu.
2 Chronicles	2 Krn	14	20	27	I wrócił się wszystek Juda i obywatele Jeruzalem i Jozaphat przed nimi do Jeruzalem z radością wielką, iż im Pan dał pociechę z nieprzyjaciół ich.
2 Chronicles	2 Krn	14	20	28	I wjechali do Jeruzalem z arfami i cytrami i z trąbami do domu Pańskiego.
2 Chronicles	2 Krn	14	20	29	I przypadł strach Pański na wszystkie królestwa ziemie, gdy usłyszeli, iż Pan walczył przeciw nieprzyjaciołom Izraelowym.
2 Chronicles	2 Krn	14	20	30	I uspokoiło się królestwo Jozaphat, i dał mu Bóg pokój wokoło.
2 Chronicles	2 Krn	14	20	31	Królował tedy Jozaphat nad Juda: a miał trzydzieści i pięć lat, gdy królować począł, a dwadzieścia i pięć królował w Jeruzalem: a imię matki jego Azuba, córka Selahi.
2 Chronicles	2 Krn	14	20	32	I chodził drogą Asy, ojca swego, i nie ustąpił z niéj, czyniąc, co się przed Panem podobało.
2 Chronicles	2 Krn	14	20	33	A wszakóż wyżyn nie zniósł, i jeszcze był lud nie naprostował serca swego ku Panu, Bogu ojców swoich.
2 Chronicles	2 Krn	14	20	34	A ostatek spraw Jozaphatowych pierwszych i poślednich napisan jest w słowiech Jehu, syna Hanani, które porządnie wpisał w księgi królów Izraelskich.
2 Chronicles	2 Krn	14	20	35	Potem Jozaphat, król Judzki, wszedł w przyjaźń z Ochozyaszem, królem Izraelskim, którego sprawy były bardzo niepobożne.
2 Chronicles	2 Krn	14	20	36	I złożył się z nim, aby zbudowali okręty, któreby chodziły do Tharsys, i naczynili okrętów w Asyongaber.
2 Chronicles	2 Krn	14	20	37	A Eliezer, syn Dodau, z Maresy prorokował do Jozaphata, mówiąc: Iżeś miał przymierze z Ochozyaszem, potłukł Pan dzieła twoje: i porozbijały się okręty, i nie mogły iść do Tharsys.
2 Chronicles	2 Krn	14	21	1	I zasnął Jozaphat z ojcy swymi i pogrzebion jest z nimi w mieście Dawidowem: a Joram, syn jego, królował miasto niego.
2 Chronicles	2 Krn	14	21	2	Który miał bracią, syny Jozaphatowe: Azaryasza i Jahiel i Zacharyasza i Azaryasza i Michaela i Saphatyasza: wszyscy ci synowie Jozaphata, króla Judzkiego.
2 Chronicles	2 Krn	14	21	3	I dał im ojciec ich darów wiele, śrebra i złota i dochody: z miasty bardzo obronnemi w Juda, a królestwo oddał Joramowi, przeto iż był pierworodny.
2 Chronicles	2 Krn	14	21	4	Powstał tedy Joram na królestwo ojca swego, i gdy się zmocnił, zabił wszystkie braty swe mieczem i niektóre z książąt Izraelskich.
2 Chronicles	2 Krn	14	21	5	Trzydzieści i dwa lata miał Joram, gdy począł królować, a ośm lat królował w Jeruzalem.
2 Chronicles	2 Krn	14	21	6	I chodził drogami królów Izraelskich, jako czynił dom Achabów; bo córka Achabowa była żoną jego, i czynił złość przed oczyma Pańskiemi.
2 Chronicles	2 Krn	14	21	7	A Pan nie chciał wytracić domu Dawidowego, dla przymierza, które był z nim uczynił, a iż był obiecał, że mu miał dać świecę i synom jego, przez wszystek czas.
2 Chronicles	2 Krn	14	21	8	W one dni odstąpił Edom, aby nie był poddanym Judzie, i postanowił sobie króla.
2 Chronicles	2 Krn	14	21	9	I gdy się ruszył Joram z hetmany swymi i ze wszystką jazdą, która była z nim, powstał w nocy i poraził Edom, który go był obtoczył i wszystkie hetmany jazdy jego.
2 Chronicles	2 Krn	14	21	10	Wszakóż Edom odstąpił go, aby nie był pod mocą Judy aż do dnia tego. Tego czasu odstąpiła i Lobna, aby nie była pod ręką jego; bo był opuścił Pana, Boga ojców swoich.
2 Chronicles	2 Krn	14	21	11	A nad to naczynił wyżyn w mieściech Judzkich i przywiódł w cudzołóstwo obywatele Jeruzalem, i Judę w przestępstwo.
2 Chronicles	2 Krn	14	21	12	I przyniesiono mu list od Eliasza proroka, w którym napisano było: To mówi Pan, Bóg Dawida, ojca twego: Iżeś nie chodził drogami Jozaphata, ojca twego, i drogami Asa, króla Judzkiego:
2 Chronicles	2 Krn	14	21	13	Aleś chodził drogą królów Izraelskich, i przywiodłeś ku cudzołóstwu Judę i obywatele Jeruzalem, naśladując cudzołóstwa domu Achabowego, nadto pomordowałeś i bracią twą, dom ojca twego, lepsze nad cię:
2 Chronicles	2 Krn	14	21	14	Oto Pan skarze cię kaźnią wielką, z ludem twoim i z syny i z żonami twemi i ze wszystką majętnością twoją.
2 Chronicles	2 Krn	14	21	15	A ty zachorzejesz złą niemocą wnętrza twego, aż wynidą trzewa twoje pomału na każdy dzień.
2 Chronicles	2 Krn	14	21	16	Pobudził tedy Pan na Jorama ducha Philistynów i Arabczyków, którzy są o granicę z Ethyopiany.
2 Chronicles	2 Krn	14	21	17	I wtargnęli do ziemie Judzkiéj i spustoszyli ją i pobrali wszystkę majętność, która się nalazła w domu królewskim, ktemu syny jego i żony: i nie został mu syn, jedno Joachas, który był najmłodszy.
2 Chronicles	2 Krn	14	21	18	A nad to wszystko zaraził go Pan niemocą wnętrza nieuleczoną.
2 Chronicles	2 Krn	14	21	19	A gdy dzień na dzień następował i toczyły się czasy, wyszły dwa lata: i tak długą chorobą wysuszony, tak iż téż z siebie wnętrzności swe wyrzucał, zaraz z chorobą i żywota pozbył. I umarł bardzo złą chorobą, i nie uczynił mu lud wedle zwyczaju spalenia pogrzebu, jako był uczynił przodkom jego.
2 Chronicles	2 Krn	14	21	20	Trzydzieści i dwa lata miał, gdy począł królować, a ośm lat królował w Jeruzalem, dobrze, i pogrzebli go w mieście Dawidowem, wszakże nie w grobie królów.
2 Chronicles	2 Krn	14	22	1	A obywatele Jeruzalem postanowili królem Ochozyasza, syna jego najmniejszego miasto niego; bo wszystkie starsze, którzy przed nim byli, pobili byli zbójcy Arabscy, którzy byli wtargnęli do obozu: i królował Ochozyasz, syn Joram, króla Judzkiego.
2 Chronicles	2 Krn	14	22	2	Czterdzieści i dwa lata miał Ochozyasz, gdy począł królować, a jeden rok królował w Jeruzalem: a imię matki jego Athalia, córka Amry.
2 Chronicles	2 Krn	14	22	3	Ale i ten chodził drogami domu Achabowego; bo matka jego przywiodła go, żeby niezbożnie czynił.
2 Chronicles	2 Krn	14	22	4	Czynił tedy złość przed oczyma Pańskiemi jako dom Achabów; bo mu oni byli radą po śmierci ojca jego na zginienie jego.
2 Chronicles	2 Krn	14	22	5	I chodził wedle rady ich i jechał z Joramem, synem Achabowym, królem Izraelskim, na wojnę przeciw Hazaelowi, królowi Syryjskiemu, do Ramoth Galaad, i zranili Jorama Syryanie.
2 Chronicles	2 Krn	14	22	6	Który się wrócił, żeby się leczył, do Jezrahela; bo wiele ran był odniósł w bitwie namienionéj. Ochozyasz tedy, syn Jorama, króla Juda, zjechał nawiedzać Jorama, syna Achabowego, chorującego w Jezrahel.
2 Chronicles	2 Krn	14	22	7	Bo to była wola Boża przeciw Ochozyaszowi, aby jechał do Jorama: a gdy przyjechał, wyjechał z nim przeciw Jehu, synowi Namsy, którego był Pan pomazał, aby wytracił dom Achabów.
2 Chronicles	2 Krn	14	22	8	Grdy tedy Jehu wywracał dom Achab, nalazł książęta Judzkie i syny braci Ochozyaszowéj, którzy mu służyli, i zabił je.
2 Chronicles	2 Krn	14	22	9	Samego téż Ochozyasza szukając, poimał kryjącego się w Samaryi: a przywiedzionego przed się zabił: i pogrzebli go, przeto że był synem Jozaphata , który szukał Pana ze wszystkiego serca swego, ani było więcéj żadnéj nadzieje, by kto miał królować z narodu Ochozyaszowego.
2 Chronicles	2 Krn	14	22	10	Albowiem Athalia, matka jego, widząc, że umarł syn jéj, powstała i zabiła wszystek ród królewski domu Joram.
2 Chronicles	2 Krn	14	22	11	A Jozabet, córka królewska, wzięła Joas, syna Ochozyaszowego, i ukradła go z pośród synów królewskich, gdy je zabijano, i skryła go z mamką jego do gmachu łóżek; a Jozabet, która go była skryła, była córką króla Joram, żona Jojady, wielkiego kapłana, siostra Ochozyasza: i przeto go Athalia nie zabiła.
2 Chronicles	2 Krn	14	22	12	A tak był z nimi w domu Bożym skryty przez sześć lat, w których Athalia królowała nad ziemią.
2 Chronicles	2 Krn	14	23	1	A roku siódmego zmocniwszy się Jojada, wziął rotmistrze, to jest Azaryasza, syna Jeroham, i Ismaliela, syna Johanan, Azaryasza téż, syna Obed, i Maasyasza, syna Adajasza, i Elizaphat, syna Zechry, i uczynił z nimi przymierze.
2 Chronicles	2 Krn	14	23	2	Którzy obszedłszy Judę, zebrali Lewity ze wszystkich miast Judzkich i książęta domów Izraelskich i przyszli do Jeruzalem.
2 Chronicles	2 Krn	14	23	3	Uczyniło tedy wszystko mnóstwo przymierze z królem w domu Bożym: i rzekł do nich Jojada: Oto syn królewski będzie królował, jako mówił Pan o syniech Dawidowych.
2 Chronicles	2 Krn	14	23	4	Ta tedy jest mowa, którą uczynicie:
2 Chronicles	2 Krn	14	23	5	Trzecia część was, którzy przychodzą na Sabbath, kapłanów i Lewitów i odźwiernych, będzie w bramach: a trzecia część przy domu królewskim: a trzecia u bramy, którą zowią Fundamentu: a wszystek inny gmin niechaj będzie w sieniach domu Pańskiego.
2 Chronicles	2 Krn	14	23	6	A żaden inszy niech nie wchodzi do domu Pańskiego, jedno kapłani i którzy służą z Lewitów: ci tylko niechaj wchodzą, iż są poświęceni: ale wszystek inny gmin niechaj strzeże straży Pańskiéj.
2 Chronicles	2 Krn	14	23	7	A Lewitowie niechaj obstąpią króla, mając każdy broń swoję: (a jeźliby kto inny wszedł do kościoła, niechaj będzie zabit) a niech będą z królem i wchodzącym i wychodzącym.
2 Chronicles	2 Krn	14	23	8	Uczynili tedy Lewitowie i wszystek Juda wedle wszystkiego, co był rozkazał Jojada, kapłan wielki: i wziął każdy z nich męże, którzy pod nimi byli, i przychodzili według porządków Sabbathu i z tymi, którzy wypełnili byli Sabbath i wyniść mieli; bo Jojada, kapłan wielki, nie dopuścił był odchodzić pocztom, które były zwykły co tydzień sobie następować.
2 Chronicles	2 Krn	14	23	9	I dał Jojada kapłan rotmistrzom oszczepy i tarcze i puklerze króla Dawida, które był poświęcił w domu Pańskim.
2 Chronicles	2 Krn	14	23	10	I postawił wszystek lud dzierżący puginały od prawéj strony kościoła aż do lewéj strony kościoła przed ołtarzem i kościołem około króla.
2 Chronicles	2 Krn	14	23	11	I wywiedli syna królewskiego i włożyli nań koronę i świadectwo i dali w ręce jego dzierżeć zakon i postanowili go królem: pomazał go téż Jojada, kapłan wielki, i synowie jego i winszowali mu i rzekli: Niech żyje król!
2 Chronicles	2 Krn	14	23	12	Co gdy usłyszała Athalia, to jest głos bieżących i chwalących króla, weszła do ludu do kościoła Pańskiego.
2 Chronicles	2 Krn	14	23	13	A gdy ujrzała króla stojącego na stopniu w wejściu, a książęta i hufy około niego i wszystek lud ziemie weselący się i trąbiący w trąby i grający na rozmaitych instrumentach muzyckich i głos chwalących: rozdarła szaty swe i rzekła: Zdrada, zdrada!
2 Chronicles	2 Krn	14	23	14	I wyszedłszy Jojada, kapłan wielki, do rotmistrzów i do hetmanów wojska, rzekł im: Wywiedźcie ją przed kościół, a niech będzie zabita przed kościołem mieczem: i rozkazał kapłan, żeby nie była zabita w domu Pańskim.
2 Chronicles	2 Krn	14	23	15	I włożyli na szyję jéj ręce, a gdy weszła w bramę koni domu królewskiego, tam ją zabili.
2 Chronicles	2 Krn	14	23	16	A Jojada uczynił przymierze między sobą i wszystkim ludem i królem, aby był ludem Pańskim.
2 Chronicles	2 Krn	14	23	17	A tak wszystek lud wszedł do domu Baal i zburzyli go i ołtarze i bałwany jego połamali: Mathana téż, ofiarownika Baal, zabili przed ołtarzami.
2 Chronicles	2 Krn	14	23	18	A Jojada postanowił przełożone w domu Pańskim pod rękoma kapłanów i Lewitów, które był Dawid rozrządził w domu Pańskim, aby ofiarowali całopalenia Panu, jako napisano w zakonie Mojżeszowym, z weselem i z pieśniami, według rozrządzenia Dawidowego.
2 Chronicles	2 Krn	14	23	19	Postawił téż odźwierne w bramach domu Pańskiego, aby nie wchodził do niego nieczysty we wszelkiéj rzeczy.
2 Chronicles	2 Krn	14	23	20	I wziął rotmistrze i męże co mocniejsze i przełożone ludu i wszystko pospólstwo ziemie, i uczynili, że wyjechał król z domu Pańskiego i wjechał przez pośrodek bramy wyższéj do domu królewskiego, i posadzili go na stolicy królewskiéj.
2 Chronicles	2 Krn	14	23	21	I weselił się wszystek lud ziemie, i uspokoiło się miasto: lecz Athalia mieczem jest zabita.
2 Chronicles	2 Krn	14	24	1	Siedm lat było Joasowi, gdy królować począł, a czterdzieści lat królował w Jeruzalem. Imię matki jego Sebia z Bersabee.
2 Chronicles	2 Krn	14	24	2	I czynił, co jest dobrego przed Panem po wszystek czas żywota Jojady kapłana.
2 Chronicles	2 Krn	14	24	3	A Jojada wziął mu dwie żony, z których spłodził syny i córki.
2 Chronicles	2 Krn	14	24	4	Potem podobało się Joasowi, żeby poprawił dom Pański.
2 Chronicles	2 Krn	14	24	5	I zebrał kapłany i Lewity i rzekł im: Wynidźcie do miast Judzkich a zbierajcie ze wszystkiego Izraela pieniądze na poprawę domu Boga waszego na każdy rok, a rychło to czyńcie. Ale Lewitowie przyniedbalszem czynili.
2 Chronicles	2 Krn	14	24	6	I wezwał król Jojady, przedniejszego kapłana, i rzekł mu: Przeczżeś się nie starał, żebyś przymusił Lewity, żeby wnieśli pieniądze z Juda i z Jeruzalem, które są postanowione od Mojżesza, sługi Pańskiego, aby je wnosiło wszystko mnóstwo Izraelskie do przybytku świadectwa?
2 Chronicles	2 Krn	14	24	7	Athalia bowiem niezbożna i synowie jéj popsowali dom Boży, i ze wszystkich rzeczy, które były poświęcone w kościele Pańskim, ozdobili zbór Baalim.
2 Chronicles	2 Krn	14	24	8	Rozkazał tedy król, i uczyniono skrzynię i postawiono ją u brawy domu Pańskiego przed kościołem.
2 Chronicles	2 Krn	14	24	9	I obwołano w Juda i w Jeruzalem, aby każdy przyniósł pieniądze Panu, które ustawił Mojżesz, sługa Boży, na wszystkiego Izraela na puszczy.
2 Chronicles	2 Krn	14	24	10	I uweseliły się wszystkie książęta i wszystek lud: a wszedłszy znieśli do skrzynie Pańskiéj i włożyli, tak że się napełniła.
2 Chronicles	2 Krn	14	24	11	A gdy był czas, aby przynieśli skrzynię przed króla przez ręce Lewitów; (bo widzieli pieniądze wielkie), wchodził pisarz królewski, i którego kapłan pierwszy był postanowił, i wysypowali pieniądze, które były w skrzyni: a skrzynię odnosili na swe miejsce: i tak czynili na każdy dzień, i zebrano niezliczone pieniądze.
2 Chronicles	2 Krn	14	24	12	Które dali król i Jojada tym, którzy byli przełożonymi nad robotami domu Pańskiego: a oni najmowali za nie te, co kamienie łamali, i rzemieślniki każdéj roboty, aby poprawo wali domu Pańskiego: rzemieślniki téż około żelaza i miedzi, aby się podparło, co już upadać poczynało.
2 Chronicles	2 Krn	14	24	13	I czynili ci, którzy robili, pilnie, i wyrównawała się blizna murów przez ręce ich, i wystawili dom Pański, jakobył pierwéj, i uczynili, że stał mocno.
2 Chronicles	2 Krn	14	24	14	A gdy dokonali wszystkiéj roboty, przynieśli ostatek pieniędzy przed króla i Jojadę, za które sprawiono naczynie kościelne na posługę i na całopalenia, czasze téż i inne naczynia złote i śrebrne: i ofiarowane były całopalenia w domu Pańskim ustawicznie po wszystkie dni Jojady.
2 Chronicles	2 Krn	14	24	15	I starzał się Jojada, pełen dni, i umarł, gdy miał sto i trzydzieści lat.
2 Chronicles	2 Krn	14	24	16	I pogrzebli go w mieście Dawidowem z królmi, przeto że dobrze czynił Izraelowi i domowi jego.
2 Chronicles	2 Krn	14	24	17	A gdy umarł Jojada, weszły książęta Judzkie i pokłoniły się królowi: który zmiękczony posługami ich, usłuchał ich.
2 Chronicles	2 Krn	14	24	18	I opuścili kościół Pana, Boga ojców swych, i służyli gajom i rycinom: i stał się gniew przeciw Juda i Jeruzalem dla tego grzechu.
2 Chronicles	2 Krn	14	24	19	I posyłał im proroki, aby się nawrócili do Pana, których oświadczających się oni słuchać nie chcieli.
2 Chronicles	2 Krn	14	24	20	Duch tedy Boży odział Zacharyasza kapłana, syna Jojady, i stanął przed oczyma ludu i rzekł im: To mówi Pan Bóg: Czemu przestępujecie przykazanie Pańskie, co nie będzie z waszym pożytkiem, a opuściliście Pana, aby was opuścił?
2 Chronicles	2 Krn	14	24	21	Którzy zebrawszy się nań, ciskali kamienie wedle rozkazania królewskiego w sieni domu Pańskiego.
2 Chronicles	2 Krn	14	24	22	I nie pamiętał Joas król na miłosierdzie, które był uczynił Jojada, ojciec jego, z nim, ale zabił syna jego: który gdy umierał, mówił: Niech Pan widzi, a szuka.
2 Chronicles	2 Krn	14	24	23	A gdy rok minął, przyciągnęło przeciw niemu wojsJco Syryjskie i przyszło do Juda i Jeruzalem i zabiło wszystkie książęta z ludu, a łupy wszystkie posłali królowi do Damaszku.
2 Chronicles	2 Krn	14	24	24	A zaprawdę, choć bardzo mały poczet Syryjczyków był przyjechał, podał Pan w ręce ich niezliczone mnóstwo, przeto iż opuścili Pana, Boga ojców swoich. Nad Joas téż królem sromotnych sądów użyli.
2 Chronicles	2 Krn	14	24	25	A odjechawszy zostawili go w ciężkich niemocach: i powstali przeciw niemu słudzy jego, na pomstę krwie syna Jojady kapłana, i zabili go na łóżku jego, i umarł, i pogrzebli go w mieście Dawidowem, ale nie w grobiech królewskich.
2 Chronicles	2 Krn	14	24	26	Lecz zasadzili się byli nań: Zebad, syn Semaath, Ammonitki, a Jozabad, syn Semaryth, Moabitki.
2 Chronicles	2 Krn	14	24	27	A synowie jego, i summa pieniędzy, która była zebrana za niego, i naprawa domu Bożego są pilnie spisane w księgach królewskich. I królował Amazyasz, syn jego, miasto niego.
2 Chronicles	2 Krn	14	25	1	Dwadzieścia i pięć lat miał Amazyasz, gdy począł królować, a dwadzieścia i dziewięć lat królował w Jeruzalem. Imię matki jego Joadan z Jeruzalem.
2 Chronicles	2 Krn	14	25	2	I czynił dobrze przed oczyma Pańskiemi, a wszakóż niedoskonałem sercem.
2 Chronicles	2 Krn	14	25	3	A gdy ujrzał, że mu zmocnione było królestwo, pomordował służebniki, którzy byli zabili króla, ojca jego.
2 Chronicles	2 Krn	14	25	4	Ale synów ich nie pobił, jako napisano w księgach zakonu Mojżeszowego, gdzie Pan przykazał, mówiąc: Nie będą zabici ojcowie za syny, ani synowie za ojce swe: ale każdy w grzechu swoim umrze.
2 Chronicles	2 Krn	14	25	5	Zgromadził tedy Amazyasz Judę i postanowił je według domów, i tysiączniki i setniki po wszystkim Judzie i Benjamin: i policzył od dwudziestego roku wyżéj i nalazł trzysta tysięcy młodzi, którzy mogli wyniść na wojnę i dzierżeć drzewce i tarczą.
2 Chronicles	2 Krn	14	25	6	Za pieniądze téż najął z Izraela sto tysięcy dużych za sto talentów śrebra.
2 Chronicles	2 Krn	14	25	7	I przyszedł do niego człowiek Boży i rzekł: O królu, niechaj z tobą wojsko Izraelskie nie wychodzi; bo nie masz Pana z Izraelem, ani ze wszystkimi synmi Ephraim.
2 Chronicles	2 Krn	14	25	8	A jeźli mniemasz, żeby wojny na mocy wojska należały, uczyni Bóg, że będziesz od nieprzyjaciół zwyciężony; boska bowiem jest i pomódz i w tył obrócić.
2 Chronicles	2 Krn	14	25	9	I rzekł Amazyasz do człowieka Bożego: Cóż tedy będzie ze stem talentów, którem dał żołnierzom Izraelskim? I odpowiedział mu człowiek Boży. Ma Pan, zkąd ci może dać daleko więcéj niźli to.
2 Chronicles	2 Krn	14	25	10	Odłączył tedy Amazyasz wojsko, które do niego było przyszło z Ephraim, aby się wróciło na miejsce swe: a oni się haniebnie na Judę rozgniewawszy, wrócili się do kramy swojéj.
2 Chronicles	2 Krn	14	25	11	Lecz Amazyasz śmiele wywiódł lud swój i ciągnął na dolinę Żup i poraził synów Seir dziesięć tysięcy.
2 Chronicles	2 Krn	14	25	12	A synowie Judzcy poimali drugie dziesięć tysięcy mężów, i przywiedli na przykre miejsce jednéj skały i zrzucili je z wierzchu na szyję: którzy się wszyscy porozpukali.
2 Chronicles	2 Krn	14	25	13	Ale ono wojsko, które był odesłał Amazyasz, żeby z nim nie szło na wojnę, rozeszło się po miastach Judzkich, od Samaryi aż do Bethoron, a zabiwszy trzy tysiące, pobrało korzyść wielką.
2 Chronicles	2 Krn	14	25	14	Amazyasz lepak po porażce Idumejczyków a po przyniesieniu bogów synów Seir, postawił je sobie za bogi i kłaniał się im i palił im kadzenie.
2 Chronicles	2 Krn	14	25	15	Przez co rozgniewawszy się Pan na Amazyasza, posłał do niego proroka, któryby mu mówił: Przeczżeś się kłaniał bogom, którzy nie wybawili ludu swego z ręki twojéj?
2 Chronicles	2 Krn	14	25	16	A gdy to on mówił, odpowiedział mu: Azażeś ty jest radą królewską? daj pokój, bych cię nie zabił. 1 odchodząc prorok: Wiem (pry), że umyślił Bóg zabić cię, żeś to złe uczynił, a nadto nie usłuchałeś rady mojéj.
2 Chronicles	2 Krn	14	25	17	Amazyasz tedy, król Juda, wziąwszy przed się bardzo złą radę, posłał do Joasa, syna Joachaza, syna i Jehu, króla Izraelskiego, mówiąc: Przyjedź, ujrzymy się z sobą.
2 Chronicles	2 Krn	14	25	18	Ale on odesłał posły, mówiąc: Oset, który jest na Libanie, posłał do cedru Libanu, mówiąc: Daj córkę twą synowi memu za żonę: alić oto bestye, które były w lesie Libanu przeszły i podeptały oset.
2 Chronicles	2 Krn	14	25	19	Rzekłeś: Poraziłem Edom: i dlatego się podnosi w pychę serce twoje: siedź w domu twoim, czemu wyzywasz złe przeciw sobie, abyś upadł i ty i Juda z tobą?
2 Chronicles	2 Krn	14	25	20	Nie chciał słuchać Amazyasz, przeto iż wola Pańska była, aby był wydan w ręce nieprzyjacielskie, dla bogów Edom.
2 Chronicles	2 Krn	14	25	21	Wyjechał tedy Joas, król Izraelski, i oglądali się społem, a Amazyasz, król Judzki, był w Bethsames Judy.
2 Chronicles	2 Krn	14	25	22	1 upadł Juda przed Izraelem i uciekł do przybytków swoich.
2 Chronicles	2 Krn	14	25	23	A Amazyasza, króla Judzkiego, syna Joas, syna Joachaz, poimał Joas, król Izraelski, w Bethsames i przywiódł do Jeruzalem i rozwalił mur jego od bramy Ephraim aż do bramy kątnéj na czterysta łokci.
2 Chronicles	2 Krn	14	25	24	Wszystko téż złoto i śrebro i wszystkie naczynia, które był nalazł w domu Bożym i u Obededoma, w skarbiech téż domu królewskiego, nadto i syny zakładne zawiódł do Samaryi.
2 Chronicles	2 Krn	14	25	25	I żył Amazyasz, syn Joasa, król Judzki, potem jako umarł Joas, syn Joachaza, król Izraelski, piętnaście lat.
2 Chronicles	2 Krn	14	25	26	A ostatek mów Amazyaszowych pierwszych i poślednich napisano w księgach królów Judzkich i Izraelskich. Który gdy odstąpił od Pana, zasadzkę nań uczyniono w Jeruzalem. A gdy uciekł do Lachis, posłali i zabili go tam.
2 Chronicles	2 Krn	14	25	27	A przyniósłszy na komach pogrzebli go z ojcy jego w mieście Dawidowem.
2 Chronicles	2 Krn	14	25	28	A przywiózłszy go na koniach, pogrzebali go z ojcami jego w mieście Dawidowym.
2 Chronicles	2 Krn	14	26	1	A lud wszystek Judzki syna jego Ozyasza, w szesnaście lat, postanowił królem miasto Amazyasza, ojca jego.
2 Chronicles	2 Krn	14	26	2	Ten zbudował Ailath i przywrócił je ku państwu Judzkiemu, gdy zasnął król z ojcy swymi.
2 Chronicles	2 Krn	14	26	3	Szesnaście lat miał Ozyasz, gdy począł królować, a pięćdziesiąt i dwa lata królował w Jeruzalem. Imię matki jego Jecheha z Jeruzalem.
2 Chronicles	2 Krn	14	26	4	I czynił, co było dobrego w oczach Pańskich, według wszystkiego, co był uczynił Amazyasz, ojciec jego.
2 Chronicles	2 Krn	14	26	5	I szukał Pana za dni Zacharyasza, rozumiejącego i widzącego Boga: a gdy szukał Pana, szczęścił go we wszystkiem.
2 Chronicles	2 Krn	14	26	6	Na ostatek ruszył się i walczył przeciw Philistynom i zburzył mur Geth i mur Jabnii i mur Azotu: pobudował téż miasteczka w Azocie i w Philistynach.
2 Chronicles	2 Krn	14	26	7	I pomógł mu Bóg przeciw Philistynom i przeciw Arabczykom, którzy mieszkali w Gurbaal, i przeciw Ammonitom.
2 Chronicles	2 Krn	14	26	8	I odważali Ammonitowie dary Ozyaszowi, i rozsławiło się imię jego aż do wejścia Egiptu, przez zwycięstwa częste.
2 Chronicles	2 Krn	14	26	9	I pobudował Ozyasz wieże w Jeruzalem nad bramą kąątu i nad bramą doliny i inne po tymże boku muru i umocnił je.
2 Chronicles	2 Krn	14	26	10	Pobudował téż wieże na puszczy i powykopywał bardzo wiele studzien: dlatego iż miał bardzo wiele bydła, tak po polach jako i po szerokości pustynie: miał téż winnice i winiarze po górach i na Karmelu; bo był człowiek kochający się w sprawowaniu roli.
2 Chronicles	2 Krn	14	26	11	A było wojsko żołnierzów jego, którzy wychadzali na wojnę, pod ręką Jehiela, pisarza, i Maasya, doktora, i pod ręką Hananiasza, który był z książąt królewskich.
2 Chronicles	2 Krn	14	26	12	A wszystka liczba książąt według domów mężów mocnych dwa tysiące sześćset.
2 Chronicles	2 Krn	14	26	13	A pod nimi wszystko wojsko trzykroć sto tysięcy i siedm tysięcy i pięćset: którzy byli sposobni na wojnę i bili się za królem z nieprzyjaciółmi.
2 Chronicles	2 Krn	14	26	14	Zgotował im też Ozyasz, to jest wszystkiemu wojsku, tarcze drzewca i przyłbice i pancerze i łuki i proce na ciskanie kamienia.
2 Chronicles	2 Krn	14	26	15	I naczynił w Jeruzalem rozmaitéj strzelby, którą rozłożył po wieżach i po węgłach murów, aby wypuszczano strzały i wielkie kamienie: i wyszło imię jego daleko, przeto że mu Pan pomagał i umocnił go.
2 Chronicles	2 Krn	14	26	16	Ale gdy się zmocnił, podniosło się serce jego ku upadku jego i zaniedbał Pana, Boga swego: i wszedłszy do kościoła Pańskiego, chciał palić kadzidło na ołtarzu kadzenia.
2 Chronicles	2 Krn	14	26	17	A tudzież za nim wszedł Azaryasz kapłan i z nim kapłanów Pańskich ośmdziesiąt mężów bardzo mocnych,
2 Chronicles	2 Krn	14	26	18	I zastawili się królowi i rzekli: Nie twój to urząd, Ozyaszu, abyś palił kadzidło Panu, ale kapłanów to jest, synów Aaronowych, którzy są poświęceni ku takowéj posłudze. Wynidź z świątnice, nie lekce poważaj; boć to nie będzie poczytano ku sławie od Pana Boga.
2 Chronicles	2 Krn	14	26	19	I rozgniewawszy się Ozyasz, trzymając w ręku kadzidlnicę, aby palił kadzenie, groził kapłanom. I wnet wystąpił trąd na czoło jego przed kapłany w domu Pańskim na ołtarzu kadzenia.
2 Chronicles	2 Krn	14	26	20	I wejrzawszy nań Azaryasz, przedniejszy kapłan, i inni wszyscy kapłani, obaczyli trąd na czole jego i wnet go wygnali: ale i sam ulęknąwszy się, co rychléj wyszedł, przeto że zaraz poczuł plagę Pańską,
2 Chronicles	2 Krn	14	26	21	Był tedy Ozyasz król trędowaty aż do dnia śmierci swéj i mieszkał w domu osobnym pełen trędu, dla którego był wypedzon z domu Pańskiego. A Joatham, syn jego, rządził dom królewski i sądził lud ziemie.
2 Chronicles	2 Krn	14	26	22	A ostatek mów Ozyasza pierwszych i poślednich wypisał Izajasz, syn Amos, prorok.
2 Chronicles	2 Krn	14	26	23	I zasnął Ozyasz z ojcy swymi i pogrzebli go na polu grobów królewskich, przeto iż był trędowaty: i i królował Joatham, syn jego, miasto niego.
2 Chronicles	2 Krn	14	27	1	Pięć i dwadzieścia lat miał Joatham, gdy począł królować, a królował szesnaście lat w Jeruzalem. Imię matki jego Jerusa, córka Sadok.
2 Chronicles	2 Krn	14	27	2	I czynił, co dobrze było przed Panem, wedle wszystkiego, co był uczynił Ozyasz, ojciec jego, wyjąwszy że nie wszedł do kościoła Pańskiego: a lud jeszcze grzeszył.
2 Chronicles	2 Krn	14	27	3	On zbudował bramę wysoką domu Pańskiego, i na murze Ophel wiele pobudował.
2 Chronicles	2 Krn	14	27	4	Pobudował téż miasta na górach Judzkich a w lesiech zameczki i wieże.
2 Chronicles	2 Krn	14	27	5	On walczył przeciw królowi synów Ammon i zwyciężył go, i dali mu synowie Ammon na on czas sto talentów śrebra i dziesięć tysięcy korcy pszenice i także wiele korcy jęczmienia: to mu dawali synowie Ammon drugiego i trzeciego roku.
2 Chronicles	2 Krn	14	27	6	I zmocnił się Joatham przeto, iż drogi swe prostował przed Panem, Bogiem swoim.
2 Chronicles	2 Krn	14	27	7	A ostatek mów Joatham i wszystkie walkie jego i sprawy są napisane w księgach królów Izraelskich i Judzkich,
2 Chronicles	2 Krn	14	27	8	Pięć i dwadzieścia lat miał, gdy począł królować, a szesnaście lat królował w Jeruzalem.
2 Chronicles	2 Krn	14	27	9	I zasnął Joatham z ojcy swymi, i pogrzebli go w mieście Dawidowem: [0453]a Achaz, syn jego, królował miasto niego,
2 Chronicles	2 Krn	14	28	1	We dwudziestu lat był Achaz, gdy królować począł, a szesnaście lat królował w Jeruzalem: nie czynił dobrze w oczach Pańskich, jako Dawid, ojciec jego.
2 Chronicles	2 Krn	14	28	2	Ale chodził drogami królów Izraelskich, ktemu i ulał słupy Baalim.
2 Chronicles	2 Krn	14	28	3	Tenci jest, który palił kadzenie w dolinie Benennom i przeczyszczał syny swe w ogniu, według zwyczaju poganów, które pobił Pan na przyjście synów Izraelskich.
2 Chronicles	2 Krn	14	28	4	Ofiarował téż i wonne kadzenia palił na wyżynach i na pagórkach i pod każdem drzewem gałęzistem.
2 Chronicles	2 Krn	14	28	5	I podał go Pan, Bóg jego, w ręce króla Syryjskiego, który go poraził, i wziął wielką korzyść z państwa jego i zawiózł do Damaszku. W ręce téż króla Izraelskiego wydany jest i porażony porażką wielką.
2 Chronicles	2 Krn	14	28	6	I pobił Phacee, syn Romeliaszów, z Juda sto i dwadzieścia tysięcy dnia jednego, wszystkie męże wojenne: przeto, iż opuścili byli Pana, Boga ojców swoich.
2 Chronicles	2 Krn	14	28	7	Tegoż czasu Zechry, mąż mocny, z Ephraim zabił Moazyasza, syna królewskiego, i Ezrykam, przełożonego domu jego, ktemu Elkana, wtórego pod królu.
2 Chronicles	2 Krn	14	28	8	I zabrali synowie Izraelscy z braci swéj dwakroć sto tysięcy niewiast dzieci i dzieweczek i korzyść niezliczoną, i zawiedli ją do Samaryi.
2 Chronicles	2 Krn	14	28	9	Na on czas był tam prorok Pański, imieniem Oded: który zaszedłszy drogę wojsku ciągnącemu do Samaryi, rzekł im: Oto Pan, Bóg ojców waszych, rozgniewawszy się na Judę, podał je w ręce wasze, i pomordowaliście je okrutnie, tak iż okrucieństwo wasze dosięgło aż do nieba.
2 Chronicles	2 Krn	14	28	10	Nadto syny Juda i Jeruzalem chcecie sobie podbić za niewolniki i niewolnice: co się żadną miarą dziać nie ma; boście w tem zgrzeszyli Panu, Bogu waszemu.
2 Chronicles	2 Krn	14	28	11	Ale słuchajcie rady mojéj a odwiedźcie więźnie, któreście pobrali z braci waszéj; bo wielki gniew Pański wisi nad wami.
2 Chronicles	2 Krn	14	28	12	Stanęli tedy mężowie z książąt synów Ephraim: Azaryasz, syn Johanan, Barachiasz, syn Mosollamoth, Ezechiasz, syn Sellum, i Amaza, syn Adali, przeciwko onym, którzy się wracali z bitwy,
2 Chronicles	2 Krn	14	28	13	I rzekli im: Nie wwiedziecie tu więźniów, abyśmy nie zgrzeszyli Panu. Czemu chcecie przydawać do grzechów naszych i do starych występków przyczyniać? bo wielki grzech jest, i gniew zapalczywości Pańskiéj wisi nad Izraelem.
2 Chronicles	2 Krn	14	28	14	I puścili mężowie wojenni korzyść i wszystko, co byli pobrali, przed książęty i wszystkiem mnóstwem.
2 Chronicles	2 Krn	14	28	15	I stanęli mężowie, któreśmy wyżéj mianowali, i wziąwszy więźnie i wszystkie, którzy nadzy byli, przyodziali z łupów: i odziawszy je i obuwszy i posiliwszy pokarmem i napojem i namazawszy dla spracowania i uczyniwszy około nich staranie, którzykolwiek chodzić nie mogli i starego ciała byli, wsadzili je na bydlęta, i przywiedli do Jerycha, miasta palm, do braci ich, a sami się wrócili do Samaryi.
2 Chronicles	2 Krn	14	28	16	Onego czasu posłał król Achaz do króla Assyryjskiego, żądając pomocy.
2 Chronicles	2 Krn	14	28	17	I przyciągnęli Edomczycy i porazili wielu z Juda i wzięli wielką korzyść.
2 Chronicles	2 Krn	14	28	18	Philistynowie téż położyli się po mieściech polnych i na południe w Judzie: i wzięli Bethsames i Ajalon i Gederoth, Socho też i Thamnan i Gamzo ze wsiami ich i mieszkali w nich.
2 Chronicles	2 Krn	14	28	19	Bo był Pan uniżył Judę dla Achaza, króla Judzkiego, przeto iż go obnażył z pomocy, a iż był wzgardził Pana.
2 Chronicles	2 Krn	14	28	20	I przywiódł nań Theglath Phalasara, króla Assyryjskiego, który go też utrapił i spustoszył, gdy mu się nikt nie oparł.
2 Chronicles	2 Krn	14	28	21	A tak Achaz złupiwszy dom Pański i dom królów i książąt, dał królowi Assyryjskiemu dary, a przecie mu nic nie pomogło.
2 Chronicles	2 Krn	14	28	22	Nadto i czasu ucisku swego przyczynił wzgardy przeciw Panu sam przez się król Achaz.
2 Chronicles	2 Krn	14	28	23	Ofiarował bogom Damaszku, zabójcom swoim, ofiary i rzekł: Bogowie królów Syryjskich pomagają im, które ja ubłagam ofiarami, a będą zemną: gdyż przeciwnym obyczajem oni byli mu na upadek i wszystkiemu Izraelowi.
2 Chronicles	2 Krn	14	28	24	Pobrawszy tedy Achaz wszystkie naczynia domu Bożego i połamawszy, zamknął drzwi kościoła Bożego i naczynił sobie ołtarzów po wszystkich kąciech w Jeruzalem,
2 Chronicles	2 Krn	14	28	25	We wszystkich téż miastach Judzkich nabudował ołtarzów dla palenia kadzidła, i pobudził ku gniewu Pana, Boga ojców swoich.
2 Chronicles	2 Krn	14	28	26	A ostatek mów jego i wszystkich spraw jego pierwszych i poślednich napisano jest w księgach królów Judzkich i Izraelskich.
2 Chronicles	2 Krn	14	28	27	I zasnął Achaz z ojcy swymi, i pogrzebli go w mieście Jeruzalem; ani go bowiem przyjęli do grobów królów Izraelskich. I królował Ezechiasz, syn jego, miasto niego.
2 Chronicles	2 Krn	14	29	1	Ezechiasz tedy począł królować, gdy mu było pięć i dwadzieścia lat, a królował dwadzieścia i dziewięć lat w Jeruzalem. Imię matki jego Abia, córka Zacharyaszowa.
2 Chronicles	2 Krn	14	29	2	I czynił, co się podobało przed oczyma Pańskiemi, wedle wszystkiego, co był uczynił Dawid, ojciec jego.
2 Chronicles	2 Krn	14	29	3	Ten roku pierwszego i miesiąca pierwszego królestwa swego otworzył wrota domu Pańskiego i naprawił je.
2 Chronicles	2 Krn	14	29	4	I przywiódł kapłany i Lewity i zgromadził je na ulicę wschodnią.
2 Chronicles	2 Krn	14	29	5	I rzekł do nich: Słuchajcie mię, Lewitowie, a poświęćcie się, wyczyśćcie dom Pana, Boga ojców waszych, a wyrzućcie wszystko plugastwo z świątnice.
2 Chronicles	2 Krn	14	29	6	Zgrzeszyli ojcowie nasi i czynili złość przed oczyma Pana, Boga naszego, opuszczając go, odwrócili oblicza swoje od przybytku Pańskiego i obrócili się tyłem.
2 Chronicles	2 Krn	14	29	7	Zamknęli drzwi, które były w przysionku, i pogasili lampy i nie palili kadzidła ani ofiarowali całopalenia w świątnicy Bogu Izraelskiemu.
2 Chronicles	2 Krn	14	29	8	Przetóż się wzruszyła zapalczywość Pańska na Judę i na Jeruzalem i podał je w rozruch i w zgubę i na kszykanie, jako sami widzicie oczyma waszemi.
2 Chronicles	2 Krn	14	29	9	Oto ojcowie nasi polegli od mieczów, synowie nasi i córki nasze i żony zawiedzione są w niewolą dla tego grzechu,
2 Chronicles	2 Krn	14	29	10	Teraz tedy podoba mi się, abyśmy uczynili przymierze z Panem, Bogiem Izraelskim, i odwróci od nas zapalczywość gniewu swego.
2 Chronicles	2 Krn	14	29	11	Synowie moi! nie zaniedbywajcie: was obrał Pan, abyście stali przed nim i służyli mu i chwalili go i palili mu kadzidło.
2 Chronicles	2 Krn	14	29	12	Powstali tedy Lewitowie: Mahath, syn Amazai, i Joel, syn Azaryaszów, z synów Kaath. A z synów Merary: Cys, syn Abdy, i Azaryasz, syn Jalaleel. A z synów zaś Gerson: Joach, syn Zemma, i Eden, syn Joach.
2 Chronicles	2 Krn	14	29	13	Z synów lepak Elisaphan: Samry i Jahiel: z synów też Asaph: Zacharyasz i Mathaniasz.
2 Chronicles	2 Krn	14	29	14	A z synów Heman: Jahiel i Semei: ale i z synów Idythun: Semejas i Ozyel.
2 Chronicles	2 Krn	14	29	15	I zebrali bracią swą, i poświęceni są i weszli według rozkazania królewskiego i rozkazania Pańskiego, aby wyczyścili dom Boży.
2 Chronicles	2 Krn	14	29	16	Kapłani téż wszedłszy do kościoła Pańskiego, aby go poświęcili, wynieśli wszystko plugastwo, które wewnątrz naleźli, w sieni domu Pańskiego, które wzięli Lewitowie i wynieśli precz do potoka Cedron.
2 Chronicles	2 Krn	14	29	17	A poczęli oczyszczać pierwszego dnia miesiąca pierwszego: a ósmego dnia tegóż miesiąca weszli do sieni kościoła Pańskiego i wyczyścili kościół przez ośm dni: a szesnastego dnia tegoż miesiąca dokonali, co byli poczęli.
2 Chronicles	2 Krn	14	29	18	Weszli téż do króla Ezechiasza, i rzekli mu: Poświęciliśmy wszystek dom Pański i ołtarz całopalenia i naczynia jego i stół pokładny ze wszystkiem naczyniem jego.
2 Chronicles	2 Krn	14	29	19	I wszystek sprzęt kościelny, który był splugawił król Achaz w królestwie swem, potem jako wystąpił: a oto wyłożone są wszystkie rzeczy przed ołtarzem Pańskim.
2 Chronicles	2 Krn	14	29	20	I wstawszy rano król Ezechiasz, skupił wszystkie książęta miasta i szedł do domu Pańskiego:
2 Chronicles	2 Krn	14	29	21	I ofiarowali społu byków siedm i baranów siedm, jagniąt siedm i kozłów siedm za grzech, za królestwo, za świątnicę, za Judę: i rzekł kapłanom, synom Aaronowym, aby ofiarowali na ołtarzu Pańskim.
2 Chronicles	2 Krn	14	29	22	Zabili tedy byki, a kapłani wzięli krew i wylali ją na ołtarz, zabili téż barany i krew ich na ołtarz wylali, i ofiarowali jagnięta i krew na ołtarz wylali.
2 Chronicles	2 Krn	14	29	23	Przywiedli kozły przed królem i przed mnóstwem i włożyli ręce swe na nie.
2 Chronicles	2 Krn	14	29	24	I ofiarowali je kapłani a krwią ich kropili przed ołtarzem na oczyszczenie wszystkiego ludu Izraelskiego; bo za wszystkiego Izraela rozkazał był król, aby całopalenie było i za grzech.
2 Chronicles	2 Krn	14	29	25	Postanowił téż Lewity w domu Pańskim z cymbały i arfami i cytrami, według rozrządzenia Dawida króla i Gada widzącego i Nathana proroka; bo było Pańskie rozkazanie przez rękę proroków jego.
2 Chronicles	2 Krn	14	29	26	I stanęli Lewitowie dzierżąc instrumenta Dawidowe, a kapłani z trąby.
2 Chronicles	2 Krn	14	29	27	I rozkazał Ezechiasz, aby ofiarowali całopalenia na ołtarzu: a gdy ofiarowano całopalenia, poczęli śpiewać chwały Panu i trąbić w trąby i grać na rozmaitych instrumenciech, które był Dawid, król Izraelski, nagotował.
2 Chronicles	2 Krn	14	29	28	A gdy się wszystko zgromadzenie kłaniało, śpiewacy i ci, którzy dzierżeli trąby, czynili swój urząd, aż się dokończyło całopalenie.
2 Chronicles	2 Krn	14	29	29	A gdy się skończyła ofiara, schylił się król i wszyscy, którzy z nim byli, i pokłon uczynili.
2 Chronicles	2 Krn	14	29	30	I rozkazał Ezechiasz i książęta Lewitom, aby chwalili Pana mowy Dawidowemi, i Asapha widzącego: którzy go chwalili z wielkiem weselem, i przyklęknąwszy pokłonili się.
2 Chronicles	2 Krn	14	29	31	A Ezechiasz to téż przydał: Napełniliście ręce swe Panu: przystąpcie a ofiarujcie ofiary i chwały w domu Pańskim. A tak ofiarowało wszystko mnóstwo ofiary i chwały i całopalenia sercem nabożnem.
2 Chronicles	2 Krn	14	29	32	A liczba całopalenia, które ofiarowało mnóstwo, ta była: byków siedmdziesiąt, baranów sto, jagniąt dwieście.
2 Chronicles	2 Krn	14	29	33	I poświęcili Panu wołów sześćset a owiec trzy tysiące.
2 Chronicles	2 Krn	14	29	34	Lecz kapłanów mało było, i nie mogli nadążyć, aby łupili skóry całopalenia: dlatego i Lewitowie, bracia ich, pomogli im, aż się sprawa dokończyła, i kapłani się poświęcili; bo Lewitowie łacniejszym obrzędem bywają poświącani niźli kapłani.
2 Chronicles	2 Krn	14	29	35	Było tedy całopalenia bardzo wiele, tłustości zapokojnych i ofiar mokrych do całopalenia: i skończyła się służba domu Pańskiego.
2 Chronicles	2 Krn	14	29	36	I weselił się Ezechiasz i wszystek lud, dlatego że się wykonała służba Pańska; podobało się bowiem, żeby się to z prędka stało.
2 Chronicles	2 Krn	14	30	1	Rozesłał téż Ezechiasz do wszystkiego Izraela i Judy: i pisał listy do Ephraim i do Manasse, aby przyszli do domu Pańskiego do Jeruzalem i czynili Phase Panu, Bogu Izraelskiemu.
2 Chronicles	2 Krn	14	30	2	I naradziwszy się król i książęta i wszystko zgromadzenie w Jeruzalem, postanowili, żeby czynili Phase miesiąca wtórego.
2 Chronicles	2 Krn	14	30	3	Nie mogli bowiem byli czynić czasu swego, że kapłani, ile ich było potrzeba, nie byli poświęceni, i lud jeszcze nie był zgromadzony do Jeruzalem.
2 Chronicles	2 Krn	14	30	4	I podobała się mowa królowi i wszystkiemu mnóstwu.
2 Chronicles	2 Krn	14	30	5	I postanowili, aby posłali posły do wszystkiego Izraela, od Bersabee aż do Dan, aby przyszli i czynili Phase Panu, Bogu Izraelskiemu, w Jeruzalem; bo ich wiele nie czyniło było, jako zakonem rozkazano jest.
2 Chronicles	2 Krn	14	30	6	I bieżeli posłowie z listy z rozkazania królewskiego i książąt jego do wszystkiego Izraela i Judy, wedle tego, jako był król rozkazał, opowiadając: Synowie Izraelscy, nawróćcie się do Pana, Boga Abrahamowego i Izaakowego i Izraelowego: i wróci się do ostatków, które uszły ręki króla Assyryjskiego.
2 Chronicles	2 Krn	14	30	7	Nie bądźcie jako ojcowie wasi i bracia, którzy odstąpili od Pana, Boga ojców swoich, który je podał na zatracenie, jako sami widzicie.
2 Chronicles	2 Krn	14	30	8	Nie zatwardzajcie karków waszych, jako ojcowie wasi: dajcie ręce Panu, a przyjdźcie do świątnice jego, którą poświęcił na wieki: służcie Panu, Bogu ojców waszych, a odwróci się od was gniew zapalczywości jego.
2 Chronicles	2 Krn	14	30	9	Bo jeźli się wy nawrócicie do Pana, bracia wasi i synowie będą mieć miłosierdzie u panów swoich, którzy je w niewolą pobrali, i wrócą się do téj ziemie; bo dobrotliwy i miłosierny jest Pan, Bóg wasz, i nie odwróci oblicza swego od was, jeźli się do niego nawrócicie.
2 Chronicles	2 Krn	14	30	10	A tak posłowie bieżeli wskok od miasta do miasta przez ziemię Ephraim i Manasse aż do Zabulon: a oni się naśmiewali i szydzili z nich.
2 Chronicles	2 Krn	14	30	11	Wszakże niektórzy mężowie z Aser i z Manasse i z Zabulon, przestawając na radzie, przyszli do Jeruzalem.
2 Chronicles	2 Krn	14	30	12	A w Judzie stała się ręka Pańska, żeby im dała serce jedno, aby czynili wedle rozkazania królewskiego i książąt słowo Pańskie.
2 Chronicles	2 Krn	14	30	13	I zebrało się do Jeruzalem ludzi wiele, aby obchodzili święto przaśników miesiąca wtórego.
2 Chronicles	2 Krn	14	30	14	I powstawszy pokazili ołtarze, które były w Jeruzalem, i wszystkie, na których palono kadzenie bałwanom wywróciwszy, wrzucili do potoka Cedron.
2 Chronicles	2 Krn	14	30	15	A ofiarowali Phase czternastego dnia miesiąca wtórego, kapłani téż i Lewitowie, na koniec poświęciwszy się, ofiarowali całopalenia w domu Pańskim.
2 Chronicles	2 Krn	14	30	16	I stanęli w swym porządku według rozrządzenia i zakonu Mojżesza, człowieka Bożego: a kapłani brali krew na wylewanie z ręku Lewitów.
2 Chronicles	2 Krn	14	30	17	Przeto że wielka moc ludzi nie była poświęcona, i dlatego Lewitowie ofiarowali Phase tym, którzy nie mogli przyjść do tego, aby poświęceni byli Panu.
2 Chronicles	2 Krn	14	30	18	Wielka téż część z ludu z Ephraim i z Manasse i z Issachar i z Zabulon, która nie była poświęcona, jadła Phase, nie według tego, jako opisano jest. I modlił się za nie Ezechiasz, mówiąc: Pan dobry będzie miłościw.
2 Chronicles	2 Krn	14	30	19	Wszystkim, którzy we wszystkiem sercu szukają Pana, Boga ojców swoich, a nie poczyta im, że nie do końca są poświęceni.
2 Chronicles	2 Krn	14	30	20	Którego wysłuchał Pan i ubłagan jest ludowi.
2 Chronicles	2 Krn	14	30	21	I obeszli synowie Izraelscy, którzy się naleźli w Jeruzalem, święto przaśników przez siedm dni z weselem wielkiem, chwaląc Pana na każdy dzień: Lewitowie téż i kapłani na instrumenciech, które ich urzędowi należały.
2 Chronicles	2 Krn	14	30	22	I mówił Ezechiasz do serca wszystkich Lewitów, którzy mieli dobre rozumienie o Panu: i jedli przez siedm dni święta, ofiarując ofiary zapokojnych i chwaląc Pana, Boga ojców swoich.
2 Chronicles	2 Krn	14	30	23	I upodobało się wszystkiemu zgromadzeniu, aby święcili jeszcze drugie siedm dni: co téż uczynili z wielką radością.
2 Chronicles	2 Krn	14	30	24	Bo Ezechiasz, król Judzki, dał był zgromadzeniu tysiąc byków i siedm tysięcy owiec: a książęta dały były ludowi tysiąc byków a owiec dziesięć tysięcy. Poświęciło się tedy kapłanów wielkie mnóstwo.
2 Chronicles	2 Krn	14	30	25	I rozweseliło się wszystko zgromadzenie Judzkie, tak kapłanów i Lewitów, jako i wszystkiego mnóstwa, które było przyszło z Izraela, nowonawróconych też z ziemie Izraelskiéj i mieszkających w Judzie.
2 Chronicles	2 Krn	14	30	26	I stało się wielkie święto w Jeruzalem, jakie ode dni Salomona, syna Dawidowego, króla Izraelskiego, w onem mieście nie było.
2 Chronicles	2 Krn	14	30	27	I wstali kapłani i Lewitowie błogosławiąc ludowi: i wysłuchan jest [0457]głos ich, i przyszła modlitwa do mieszkania świętego niebieskiego.
2 Chronicles	2 Krn	14	31	1	A gdy się to porządnie odprawiło, wyszedł wszystek Izrael, który się najdował w mieściech Judzkich, i połamali bałwany i wyrąbali gaje i popsowali wyżyny i ołtarze pokazili, nie tylko ze wszystkiego Juda i Benjamin, ale i z Ephraim téż i Manasse aż do szczętu wywrócili: i wrócili się wszyscy synowie Izrael do osiadłości i miast swoich.
2 Chronicles	2 Krn	14	31	2	A Ezechiasz postanowił hufy kapłanów i Lewitów, według Rozdziałów ich, każdego na swym własnym urzędzie: to jest, tak kapłanów, jako i Lewitów do całopalenia i zapokojnych, aby służyli i wyznawali i śpiewali w bramach obozu Pańskiego.
2 Chronicles	2 Krn	14	31	3	A powinność królestwa była, żeby z własnéj majętności jego ofiarowane było całopalenie poranu zawżdy i w wieczór, w Sabbathy téż i w pierwsze dni miesiąców i w inne święta, jako napisano w zakonie jest Mojżeszowym.
2 Chronicles	2 Krn	14	31	4	Rozkazał téż ludowi mieszkających w Jeruzalem, aby dawali części kapłanom i Lewitom, aby mogli pilnować zakonu Pańskiego.
2 Chronicles	2 Krn	14	31	5	Co gdy się rozgłosiło w uszu pospólstwa, synowie Izraelscy ofiarowali bardzo wiele pierwocin zboża, wina i oliwy, miodu téż i wszystkiego, co rodzi ziemia, dziesięciny ofiarowali.
2 Chronicles	2 Krn	14	31	6	Ale i synowie Izrael i Juda, którzy mieszkali w mieściech Judzkich, ofiarowali dziesięciny wołów i owiec i dziesięciny świętych, które byli poślubili Panu, Bogu swemu: a zniósłszy to wszystko, naczynili stogów bardzo wiele.
2 Chronicles	2 Krn	14	31	7	Miesiąca trzeciego poczęli zakładać fundamenty stogów a dokończyli ich miesiąca siódmego.
2 Chronicles	2 Krn	14	31	8	A gdy weszli Ezechiasz i książęta jego, oglądali stogi i błogosławili Panu i ludowi Izrael.
2 Chronicles	2 Krn	14	31	9	I spytał Ezechiasz kapłanów i Lewitów, czemuby tak leżały stogi?
2 Chronicles	2 Krn	14	31	10	Odpowiedział mu Azaryasz, kapłan pierwszy, z pokolenia Sadok, mówiąc: Odtąd jako poczęły być ofiarowane pierwociny w domu Pańskim, jedliśmy i byliśmy nasyceni: i zostało bardzo wiele, przeto iż błogosławił Pan ludowi swemu: a ostatków to mnóstwo jest, które widzisz.
2 Chronicles	2 Krn	14	31	11	Rozkazał tedy Ezechiasz, aby sprawiono szpichlerze w domu Pańskim. Które gdy sprawiono,
2 Chronicles	2 Krn	14	31	12	Wniesiono tak pierwociny jako i dziesięciny i cokolwiek byli poślubili, wiernie: a nad onemi rzeczami był przełożony Choneniasz Lewit i Semei, brat jego, wtóry.
2 Chronicles	2 Krn	14	31	13	Po którym Jahiel i Azaryasz i Nabath i Asael i Jetymoth, Jozabad téż i Eliel i Jesmachiasz i Mahat i Banajasz, urzędnicy pod ręką Choneniasza i Semeja, brata jego, z rozkazania Ezechiasza króla i Azaryasza, najwyższego kapłana domu Bożego, do których wszystko należało.
2 Chronicles	2 Krn	14	31	14	Kore lepak, syn Jemna, Lewit i odźwierny wschodniej bramy nad temi rzeczami był przełożny, które dobrowolnie ofiarowano Panu, i nad pierwocinami i nad poświęconemi do świętego świętych.
2 Chronicles	2 Krn	14	31	15	A pod pieczą jego Eden i Benjamin, Jesue i Semejasz, Amaryasz téż i Secheniasz w mieściech kapłańskich, aby wiernie rozdawali braci swojéj części, mniejszym i większym.
2 Chronicles	2 Krn	14	31	16	Wyjąwszy mężczyzny we trzech leciech i wyżéj, wszystkim, którzy wchodzili do kościoła Pańskiego, i czego jedno było potrzeba na każdy dzień w służbie, i w zachowaniu według Rozdziałów ich.
2 Chronicles	2 Krn	14	31	17	Kapłanom według domów a Lewitom ode dwudziestego roku i wyżéj według rzędów i hufców.
2 Chronicles	2 Krn	14	31	18	I wszystkiemu ich mnóstwu, tak żonom, jako i dzieciom ich obojéj płci, obrok wiernie dawano z tego, co było poświęcono.
2 Chronicles	2 Krn	14	31	19	Ale i z synów Aaronowych po rolach i przedmieściach miasta każdego byli rozłożeni mężowie, którzy by rozdawali działy wszystkiéj płci męskiej z kapłanów i Lewitów.
2 Chronicles	2 Krn	14	31	20	Uczynił tedy Ezechiasz wszystko, cośmy powiedzieli, po wszystkim Judzie: i czynił to, co było dobrego i prawego i prawdziwego przed Panem, Bogiem swoim.
2 Chronicles	2 Krn	14	31	21	We wszystkiéj sprawie posługi domu Pańskiego, według zakonu i Ceremonii, chcąc szukać Boga swego ze wszystkiego serca swego, i uczynił, i powodziło mu się.
2 Chronicles	2 Krn	14	32	1	Poczem i po takowéj prawdzie przyciągnął Sennacheryb, król Assyryjski, i wtargnąwszy w Judę, obiegł miasta obronne, chcąc ich dobyć.
2 Chronicles	2 Krn	14	32	2	Co widząc Ezechiasz, to jest, iż przyciągnął Sennacheryb, a iż wszystka moc wojny obróciła się na Jeruzalem,
2 Chronicles	2 Krn	14	32	3	Naradziwszy się z książęty i z mężami mocnymi, aby zatkali początki źródeł, które były za miastem: a gdy się to wszystkich zdanie postanowiło,
2 Chronicles	2 Krn	14	32	4	Zebrał wielki lud, i zatkali wszystkie źródła i strugę, która płynęła w pośrodku ziemie, mówiąc: Aby nie przyszli królowie Assyryjscy i nie naleźli dostatku wody.
2 Chronicles	2 Krn	14	32	5	Pobudował téż z pilnością czyniąc wszystek mur, który był obalony, i wieże wywiódł na wierzchu, i zewnątrz drugi mur, i naprawił Mello w mieście Dawidowem i nasprawiał wszelakiego oręża i tarczy,
2 Chronicles	2 Krn	14	32	6	I postanowił hetmany waleczników w wojsku i zezwał wszystkich na plac bramy miejskiéj i mówił do serca ich, mówiąc:
2 Chronicles	2 Krn	14	32	7	Mężnie czyńcie a zmacniajcie się: nie bójcie się, ani się lękajcie króla Assyryjskiego, ani wszystkiego mnóstwa, które z nim jest; bo daleko więcéj ich z nami jest, niźli z nim.
2 Chronicles	2 Krn	14	32	8	Z nim bowiem jest ramię cielesne: z nami Pan, Bóg nasz, który jest pomocnikiem naszym i walczy za nas. I zmocnił się lud takiemi słowy Ezechiasza, króla Judzkiego.
2 Chronicles	2 Krn	14	32	9	Co gdy się stało, posłał Sennacheryb, król Assyryjski, służebniki swe do Jeruzalem; (bo sam ze wszystkiem wojskiem leżał pod Lachis), do Ezechiasza, króla Judzkiego, i do wszystkiego ludu, który był w mieście, mówiąc:
2 Chronicles	2 Krn	14	32	10	To mówi Sennacheryb, król Assyryjski: W kim mając ufanie, siedzicie oblężeni w Jeruzalem?
2 Chronicles	2 Krn	14	32	11	Izali was nie zwodzi Ezechiasz, aby was pomorzył głodem i pragnieniem, twierdząc, iż Pan, Bóg wasz, wybawi was z ręki króla Assyryjskiego.
2 Chronicles	2 Krn	14	32	12	Aza nie ten jest Ezechiasz, który popsował wyżyny jego i ołtarze i przykazał Judzie i Jeruzalem, mówiąc: Przed jednym ołtarzem będziecie się kłaniać i na nim kadzenie palić będziecie?
2 Chronicles	2 Krn	14	32	13	Azaż nie wiecie, com ja uczynił i ojcowie moi wszystkim narodom ziemskim? Izali przemogli bogowie narodów i wszystkich ziem wybawić ziemię swoję z ręki mojéj?
2 Chronicles	2 Krn	14	32	14	Który jest ze wszystkich bogów narodów, które zwojowali ojcowie moi, coby był mógł wyrwać lud swój z ręki mojéj, aby téż was Bóg wasz mógł wyrwać z ręki téj?
2 Chronicles	2 Krn	14	32	15	Niech was tedy nie zwodzi Ezechiasz, ani próżną namową niech nie oszukiwa, ani mu wierzcie. Bo, jeźli żaden Bóg wszystkich narodów i królestw nie mógł wybawić ludu swego z ręki mojéj i z ręki ojców moich, pogotowiu ani Bóg wasz będzie was mógł wyrwać z ręki mojéj.
2 Chronicles	2 Krn	14	32	16	Ale i wiele innych rzeczy mówili służebnicy jego przeciw Panu Bogu i przeciw Ezechiaszowi, słudze jego.
2 Chronicles	2 Krn	14	32	17	Napisał téż listy pełne bluźnierstwa przeciw Panu, Bogu Izraelskiemu, i mówił przeciwko niemu: Jako bogowie innych narodów nie mogli wybawić ludu swego z ręki mojéj, tak i Bóg Ezechiaszów nie będzie mógł wyrwać ludu swego z ręki téj.
2 Chronicles	2 Krn	14	32	18	Nadto jeszcze i głosem wielkim językiem żydowskim na lud, który siedział na murzech Jerozolimskich, wrzeszczał, aby je przestraszył, i miasto wziął.
2 Chronicles	2 Krn	14	32	19	I mówił przeciw Bogu Jeruzalem, jako przeciw bogom narodów ziemskich, robocie rąk ludzkich.
2 Chronicles	2 Krn	14	32	20	Modlili się tedy Ezechiasz król i Izajasz, syn Amos, prorok, przeciw temu bluźnierstwu i krzyczeli aż do nieba.
2 Chronicles	2 Krn	14	32	21	I posłał Pan Anioła, który pobił wszelkiego męża mocnego i walecznika i hetmana wojska króla Assyryjskiego. I wrócił się ze sromotą do ziemie swojéj. A gdy wszedł do domu boga swego, synowie, którzy wyszli byli z żywota jego, zabili go mieczem.
2 Chronicles	2 Krn	14	32	22	I wybawił Pan Ezechiasza i obywatale Jerozolimskie z ręki Sennacheryb, króla Assyryjskiego, i z ręki wszystkich i dał im odpoczynek wokoło.
2 Chronicles	2 Krn	14	32	23	Wiele téż przynosili obiaty i ofiary Panu do Jeruzalem i dary Ezechiaszowi, królowi Judzkiemu: który wywyższon był potem przede wszystkimi narody.
2 Chronicles	2 Krn	14	32	24	W one dni rozniemógł się Ezechiasz aż na śmierć i modlił się Panu, i wysłuchał go a dał mu znak.
2 Chronicles	2 Krn	14	32	25	Ale nie wedle dobrodziejstw, które był wziął, oddał; bo się wyniosło serce jego, i stał się gniew przeciwko jemu i przeciw Judzie i Jeruzalem.
2 Chronicles	2 Krn	14	32	26	I upokorzył się potem, dlatego, że się było wyniosło serce jego, tak sam, jako i obywatele Jerozolimscy, i przetóż nie przyszedł na nie gniew Pański za dni Ezechiaszowych.
2 Chronicles	2 Krn	14	32	27	A Ezechiasz był bogaty i bardzo zawołany, i zebrał sobie bardzo wiele skarbów śrebra i złota i kamienia drogiego, rzeczy wonnych i oręża wszelakiego i naczynia kosztownego.
2 Chronicles	2 Krn	14	32	28	Komory téż zboża, wina i oliwy i żłoby na wszelakie bydlęta i obory dla bydła.
2 Chronicles	2 Krn	14	32	29	I miasta sobie pobudował; bo miał trzody owiec i bydła niezliczone, dlatego że mu był dał Pan majętność bardzo wielką.
2 Chronicles	2 Krn	14	32	30	Tenci jest Ezechiasz, który zatkał wyższe źródło wód Gihon a odwrócił je dołem na zachód słońca miasta Dawidowego: we wszystkich sprawach swoich czynił szczęśliwie, co chciał.
2 Chronicles	2 Krn	14	32	31	Wszakóż w poselstwie książąt Babilońskich, którzy byli posłani do niego, aby go pytali o cud, który się był stał na ziemi, opuścił go Bóg, aby był kuszon, a żeby się okazało wszystko, co było w sercu jego.
2 Chronicles	2 Krn	14	32	32	A ostatek mów Ezechiaszo- wych i miłosierdzia jego napisane są w widzeniu Izajasza, syna Amos, proroka, i w księgach królów Judzkich i Izraelskich.
2 Chronicles	2 Krn	14	32	33	I zasnął Ezechiasz z ojcy swymi, i pogrzebli go nad groby synów Dawidowych, i czynił mu pogrzeb wszystek Juda i wszyscy obywatele Jeruzalem, a Manasses, syn jego, królował miasto niego.
2 Chronicles	2 Krn	14	33	1	Dwadzieścia lat miał Manasses, gdy królować począł, a pięćdziesiąt i pięć lat królował w Jeruzalem.
2 Chronicles	2 Krn	14	33	2	A czynił złość przed Panem według obrzydłości poganów, które był Pan wywrócił przed syny Izraelskimi.
2 Chronicles	2 Krn	14	33	3	I obróciwszy się pobudował wyżyny, które był obalił Ezechiasz, ojciec jego: i zbudował ołtarze Baalim i naczynił gajów i kłaniał się wszystkiemu wojsku niebieskiemu i służył mu.
2 Chronicles	2 Krn	14	33	4	Zbudował téż ołtarze w domu Pańskim, o którym powiedział Pan: W Jeruzalem będzie imię moje na wieki.
2 Chronicles	2 Krn	14	33	5	A zbudował je wszystkiemu wojsku niebieskiemu we dwu sieniach domu Pańskiego.
2 Chronicles	2 Krn	14	33	6	I przewodził syny swe przez ogień w dolinie Benennom: przestrzegał snów, bawił się wieszczbą, czarnoksięskim naukom służył, miał przy sobie czarnoksiężniki i czarowniki: i wiele złego pobroił przed Panem, aby go drażnił.
2 Chronicles	2 Krn	14	33	7	Postanowił téż bałwana rytego i litego w domu Bożym, o którym Bóg mówił do Dawida i do Salomona, syna jego, mówiąc: W tym domu i w Jeruzalem, którem obrał ze wszystkich pokoleń Izraelskich, położę imię moje na wieki.
2 Chronicles	2 Krn	14	33	8	A nie dopuszczę ruszyć się nodze Izraela z ziemie, którąm dał ojcom ich: wszakże tak, jeźli przestrzegać będą i czynić, com im rozkazał, i wszystek zakon i Ceremonie i sądy, przez rękę Mojżeszowę.
2 Chronicles	2 Krn	14	33	9	Manasses tedy zwiódł Judę i obywatele Jeruzalem, że czynili złość nad wszystkie narody, które był Pan wywrócił od oblicza synów Izrael.
2 Chronicles	2 Krn	14	33	10	I mówił Pan do niego i do ludu jego, ale dbać nie chcieli.
2 Chronicles	2 Krn	14	33	11	Przetóż nawiódł na nie hetmany wojska króla Assyryjskiego: i poimali Manasse, i związanego łańcuchami i pętami, zawiedli do Babilonu.
2 Chronicles	2 Krn	14	33	12	Który gdy był uciśniony, modlił się Panu, Bogu swemu, i czynił pokutę bardzo przed Bogiem ojców swoich.
2 Chronicles	2 Krn	14	33	13	I prosił go i modlił się pilnie: i wysłuchał modlitwę jego i przywrócił go do Jeruzalem na królestwo jego. I poznał Manasses, iż. Pan sam jest Bogiem.
2 Chronicles	2 Krn	14	33	14	Potem zmurował mur przed miastem Dawidowem na zachód słońca Gihon w dolinie, od wejścia rybnéj bramy wokoło aż do Ophel i podniósł go bardzo i postanowił hetmany wojska we wszystkich miastach obronnych Juda.
2 Chronicles	2 Krn	14	33	15	I zniósł bogi cudze i bałwana z domu Pańskiego i w Jeruzalem i wyrzucił wszystkie przed miasto.
2 Chronicles	2 Krn	14	33	16	Zatem naprawił ołtarz Pański, ofiarował ofiary i zapokojne i chwałę: i rozkazał Judzie, aby służył Panu, Bogu Izraelskiemu.
2 Chronicles	2 Krn	14	33	17	A wszakóż jeszcze lud ofiarował na wyżynach Panu, Bogu swemu.
2 Chronicles	2 Krn	14	33	18	A ostatek spraw Manasse, i modlitwa jego do Boga swego, słowa téż widzących, którzy mówili do niego w imię Pana, Boga Izraelskiego, zamykają się w mowach królów Izraelskich.
2 Chronicles	2 Krn	14	33	19	Modlitwa téż jego i wysłuchanie i wszystkie grzechy i wzgarda, miejsca téż, na których zbudował wyżyny, i poczynił gaje i słupy, przedtem niźli pokutę czynił, napisane są w mowach Hoza.
2 Chronicles	2 Krn	14	33	20	Zasnął tedy Manasses z ojcy swymi, i pogrzebli go w domu swoim: i królował Amon, syn jego, miasto niego.
2 Chronicles	2 Krn	14	33	21	Dwadzieścia i dwa lata miał Amon, gdy począł królować, a dwa lata królował w Jeruzalem.
2 Chronicles	2 Krn	14	33	22	I czynił złe przed oczyma Pańskiemi, jako był uczynił Manasses, ojciec jego: i wszystkim bałwanom, których był naczynił Manasses, ofiarował i służył.
2 Chronicles	2 Krn	14	33	23	I nie wstydził się oblicza Pańskiego, jako się wstydał Manasses, ojciec jego: i daleko więcéj zgrzeszył.
2 Chronicles	2 Krn	14	33	24	A sprzysiągłszy się przeciw jemu słudzy jego, zabili go w jego domu.
2 Chronicles	2 Krn	14	33	25	A ostatek mnóstwa ludu pobiwszy te, którzy byli Amona zabili, postanowił królem Jozyasza, syna jego, miasto niego.
2 Chronicles	2 Krn	14	34	1	Ośm lat miał Jozyasz, gdy królować począł, a trzydzieści i jeden rok królował w Jeruzalem.
2 Chronicles	2 Krn	14	34	2	I czynił, co było dobrego przed oczyma Pańskiemi, i chodził drogami Dawida, ojca swego, nie ustępował ani na prawo ani na lewo.
2 Chronicles	2 Krn	14	34	3	A ósmego roku królestwa swego, będąc jeszcze dziecięciem, począł szukać Boga, ojca swego Dawida: a we dwunastym roku, jako był począł królować, oczyścił Judę i Jeruzalem od wyżyn i gajów i bałwanów i rycin.
2 Chronicles	2 Krn	14	34	4	I pokazili przed nim ołtarze Baalim i potłukli bałwany, które na nich postawione były: gaje téż i ryciny wyrąbał i pokruszył, a po grobiech onych, którzy im zwykli byli ofiarować, sztuki rozmiotał.
2 Chronicles	2 Krn	14	34	5	Nadto i kości kapłanów popalił na ołtarzach bałwańskich i oczyścił Judę i Jeruzalem.
2 Chronicles	2 Krn	14	34	6	Ale i w mieściech Manasse i Ephraim i Symeon aż do Nephthali wszystko powywracał.
2 Chronicles	2 Krn	14	34	7	A rozwaliwszy ołtarze i gaje i ryciny w kęsy pokruszywszy, i wszystkie zbory zburzywszy ze wszystkiéj ziemi Izraelskiéj, wrócił się do Jeruzalem.
2 Chronicles	2 Krn	14	34	8	Ośmnastego tedy roku królestwa swego, oczyściwszy już ziemię i kościół Pański, posłał Saphana, syna Ezeliaszowego, i Maasyasza, przełożonego miasta, i Joha, syna Joachaz, kanclerza, aby oprawili dom Pana, Boga swego.
2 Chronicles	2 Krn	14	34	9	Którzy przyszli do Helcyasza, kapłana wielkiego: a wziąwszy od niego pieniądze, które były wniesione do domu Pańskiego, i które byli zebrali Lewitowie i odźwierni z Manasse i z Epliraim i wszystkich ostatków Izraela, od wszystkiego téż Judy i Benjamin i obywatelów Jeruzalem,
2 Chronicles	2 Krn	14	34	10	Podali w ręce tych, którzy byli nad robotniki w domu Pańskim, aby kościół naprawowali i, co było wątłego, poprawowali.
2 Chronicles	2 Krn	14	34	11	A oni je dali rzemieślnikom i murarzom, aby nakupili kamienia z kamiennych gór i drzewa na spajanie budowania i na piętra domów, które byli popsowali królowie Judzcy.
2 Chronicles	2 Krn	14	34	12	Którzy wiernie wszystko sprawowali: a nad robotnikami byli przełożonymi Jahath i Abdyasz z synów Merary, Zacharyasz i Mosollam z synów Kaath, którzy przynaglali robocie: wszyscy Lewitowie umiejący grać na instrumentach muzyckich.
2 Chronicles	2 Krn	14	34	13	A nad tymi, którzy na rozmaite potrzeby brzemiona nosili, byli pisarze i mistrzowie z Lewitów odźwierni.
2 Chronicles	2 Krn	14	34	14	A gdy wynosili pieniądze, które "były wniesione do kościoła Pańskiego, nalazł Helcyasz kapłan księgi zakonu Pańskiego przez rękę Mojżesza.
2 Chronicles	2 Krn	14	34	15	I rzekł do Saphan pisarza: Nalazłem księgi zakonu w domu Pańskim: i dał mu je.
2 Chronicles	2 Krn	14	34	16	A on wniósł księgę do króla i powiedział mu, mówiąc: Wszystko, coś poruczył w ręku sług twoich, oto się wykonywa.
2 Chronicles	2 Krn	14	34	17	Śrebro, które się nalazło w domu Pańskim, zlali, i dane jest przełożonym nad rzemieślniki i rozmaite roboty czyniącymi.
2 Chronicles	2 Krn	14	34	18	Nadto dał mi Helcyasz kapłan te księgi. Które gdy czytał przy obecności królewskiéj,
2 Chronicles	2 Krn	14	34	19	A on usłyszał słowa zakonu, rozdarł szaty swe.
2 Chronicles	2 Krn	14	34	20	I rozkazał Helcyaszowi i Ahikam, synowi Saphan, i Abdon, synowi Micha, Saphan téż pisarzowi i Asaaszowi, słudze królewskiemu, mówiąc:
2 Chronicles	2 Krn	14	34	21	Idźcie a módlcie się Panu za mię i za ostatek Izrael i Juda dla wszystkich mów tych ksiąg, które naleziono; bo wielka zapalczywość Pańska kropi na nas, przeto iż ojcowie nasi nie strzegli słów Pańskich, aby czynili wszystko, co jest napisano w tych księgach.
2 Chronicles	2 Krn	14	34	22	Szedł tedy Helcyasz i ci, którzy wespół od króla byli posłani, do Oldy prorokini, żony Sellum, syna Thekui, syna Hasra, stróża szat: która mieszkała w Jeruzalem na Wtóréj, i mówili do niej słowa, któreśmy wyżej powiedzieli.
2 Chronicles	2 Krn	14	34	23	A ona im odpowiedziała: To mówi Pan, Bóg Izraelski: Powiedzcie mężowi, który was do mnie posłał:
2 Chronicles	2 Krn	14	34	24	To mówi Pan: Oto ja przywiodę złe na to miejsce i na obywatele jego i wszystkie przeklęctwa, które są napisane w księgach tych, które czytali przed królem Judzkim.
2 Chronicles	2 Krn	14	34	25	Iż mię opuścili i ofiarowali bogom cudzym, aby mnie poruszyli ku gniewowi we wszystkich uczynkach rąk swoich: przetóż będzie kropiła zapalczywość moja na to miejsce, i nie będzie ugaszona.
2 Chronicles	2 Krn	14	34	26	A królowi Judzkiemu, który was posłał prosić Pana, tak powiedzcie: To mówi Pan, Bóg Izraelski: Ponieważeś słuchał słów ksiąg,
2 Chronicles	2 Krn	14	34	27	I zmiękczyło się serce twoje, i upokorzyłeś się przed oczyma Boga, dlatego, co rzeczono jest przeciw miejscu temu i obywatelom Jerozolimskim, i zawstydziwszy się oblicza mego, rozdarłeś szaty swe i płakałeś przedemną, jam téż wysłuchał ciebie, mówi Pan.
2 Chronicles	2 Krn	14	34	28	Już cię bowiem zbiorę do ojców twoich, a będziesz wniesion do grobu twego w pokoju: i nie oglądają oczy twoje wszystko złe, które ja przywiodę na to miejsce i na obywatele jego. Odnieśli tedy królowi wszystko, co mówiła.
2 Chronicles	2 Krn	14	34	29	A on zebrawszy wszystkie starsze Judy i Jeruzalem,
2 Chronicles	2 Krn	14	34	30	Szedł do domu Pańskiego, i pospołu wszyscy mężowie Juda i obywatele Jerozolimscy, kapłani i Lewitowie i wszystek lud, od najmniejszego aż do największego: którzy gdy słuchali w domu Pańskim, czytał król wszystkie słowa ksiąg.
2 Chronicles	2 Krn	14	34	31	A stojąc na swéj stolicy, uczynił przymierze przed Panem, żeby chodził za nim i strzegł przykazania i świadectw i usprawiedliwienia jego, ze wszystkiego serca swego i ze wszystkiéj dusze swéj, i czynił, co napisano w księgach onych, które czytał.
2 Chronicles	2 Krn	14	34	32	Poprzysiągł téż o to wszystkie, drugim dwa tysiące i którzy się naleźli w Jeruzalem i w Benjamin: i uczynili obywatele Jerozolimscy według przymierza Pana, Boga ojców swoich.
2 Chronicles	2 Krn	14	34	33	Zniósł tedy Jozyasz wszystkie obrzydłości ze wszystkich krain synów Izraelskich i sprawił, że wszyscy, którzy byli zostali w Izrael, służyli Panu, Bogu swemu. Po wszystkie dni jego nie odstąpili od Pana, Boga ojców swoich.
2 Chronicles	2 Krn	14	35	1	I uczynił Jozyasz w Jeruzalem Phase Panu, które ofiarowano czternastego dnia księżyca pierwszego.
2 Chronicles	2 Krn	14	35	2	I postanowił kapłany na ich urzędziech i napominał je, aby służyli w domu Pańskim.
2 Chronicles	2 Krn	14	35	3	Lewitom téż, przez których naukę wszystek Izrael poświącał się Panu, mówił: Postawcie skrzynię w świątnicy kościoła, który zbudował Salomon, syn Dawidów, król Izraelski; bo jéj już więcej nosić nie będziecie: ale teraz służcie Panu, Bogu waszemu, i ludowi jego Izraelskiemu.
2 Chronicles	2 Krn	14	35	4	A nagotujcie się według domów i rodzajów waszych w Rozdziałach każdego, jako rozkazał Dawid, król Izraelski, i opisał Salomon, syn jego.
2 Chronicles	2 Krn	14	35	5	A służcie w świątnicy według domów i hufców Lewitskich.
2 Chronicles	2 Krn	14	35	6	A poświęciwszy się, ofiarujcie Phase: przygotujcie téż bracią waszę, aby mogli czynić według słowa, które mówił Pan przez rękę Mojżesza.
2 Chronicles	2 Krn	14	35	7	Nadto dał Jozyasz wszystkiemu ludowi, który się tam był nalazł na święto Phase, baranków i koźląt z trzód i innego drobu trzydzieści tysięcy, wołów téż trzy tysiące, to wszystko z majętności królewskiéj.
2 Chronicles	2 Krn	14	35	8	Książęta téż jego, co dobrowolnie ślubili byli, ofiarowali tak ludowi, jako kapłanom i Lewitom. A Helcyasz i Zacharyasz i Jahiel, przełożeni domu Bożego, dali kapłanom na czynienie Phase drobu jednego z drugim dwa tysiące i sześćset, i wołów trzysta.
2 Chronicles	2 Krn	14	35	9	A Choneniasz i Semejasz, Nathanel téż, bracia jego, i Hazabiasz i Jehiel i Jozabad, książęta Lewitów, dali drugim Lewitom na święcenie Phase pięć tysięcy drobu, a wołów pięćset.
2 Chronicles	2 Krn	14	35	10	I zgotowała się posługa, i stanęli kapłani na urzędzie swoim: Lewitowie téż w hufcach, według rozkazania królewskiego.
2 Chronicles	2 Krn	14	35	11	I ofiarowano Phase, i kropili kapłani krew rękami swemi, a Lewitowie darli skóry całopalenia.
2 Chronicles	2 Krn	14	35	12	I oddzielili je, aby dali według domów i familii każdego, i aby były ofiarowane Panu, jako napisano w księgach Mojżeszowych: i z woły téż takież uczynili.
2 Chronicles	2 Krn	14	35	13	I piekli Phase u ognia wedle tego, jako w zakonie napisano, a ofiary zapokojne warzyli w kotlech i w panwiach i w garncach, i rozdali spieszno wszystkiemu pospólstwu.
2 Chronicles	2 Krn	14	35	14	A sobie i kapłanom potem gotowali; bo kapłani około ofiar całopalonych i około tłustości byli zabawieni aż do nocy. Przetóż Lewitowie sobie i kapłanom, synom Aaronowym, na ostatku gotowali.
2 Chronicles	2 Krn	14	35	15	A śpiewacy, synowie Asaph, stali w swoim rzędzie, według rozkazania Dawida, i Asaph i Heman i Idythun, proroków królewskich: a odźwierni u każdych wrót pilnowali, tak iż i najmniéj nie odstąpili od posługi: przetóż bracia ich Lewitowie gotowali im pokarmy.
2 Chronicles	2 Krn	14	35	16	Wszystka tedy służba Pańska porządnie wykonała się dnia onego, aby czynili Phase i ofiarowali całopalenia na ołtarzu Pańskim, według rozkazania króla Jozyasza.
2 Chronicles	2 Krn	14	35	17	I uczynili synowie Izraelscy, którzy się tam naleźli, Phase czasu onego i święto przaśników przez siedm dni.
2 Chronicles	2 Krn	14	35	18	Nie było Phase temu podobne w Izraelu ode dni Samuela proroka: ale ani żaden ze wszech królów Izraelskich nie uczynił Phase jako Jozyasz, kapłanom i Lewitom i wszystkiemu Judzie i Izraelowi, który się był nalazł, i mieszkającym w Jeruzalem.
2 Chronicles	2 Krn	14	35	19	Ośmnastego roku królestwa Jozyaszowego obchodzono to Phase.
2 Chronicles	2 Krn	14	35	20	Potem, gdy naprawił Jozyasz kościół, przyciągnął Nechao, król Egipski, na Charkamis nad Euphratesem, i wyciągnął przeciwko jemu Jozyasz.
2 Chronicles	2 Krn	14	35	21	Ale on posławszy do niego posły swe, rzekł: Co mnie i tobie jest, królu Judzki? nie przeciw tobie dziś ciągnę, ale walczę przeciwko innemu domowi, do którego mi Bóg co rychléj jechać kazał. Przestań czynić przeciw Bogu, który zemną Jest, by cię nie zabił.
2 Chronicles	2 Krn	14	35	22	Nie chciał Jozyasz wrócić się ale nagotował przeciw jemu bitwę, ani przestał na mowach Nechao z ust Bożych: ale ciągnął, aby się potkał na polu Mageddo.
2 Chronicles	2 Krn	14	35	23	I tamże raniony od strzelców, rzekł służebnikom swoim : Wyprowadźcie mię z bitwy; bom jest bardzo ranion.
2 Chronicles	2 Krn	14	35	24	Którzy go przenieśli z woza na drugi wóz, który szedł za nim, po królewsku, i przywieźli go do Jeruzalem, umarł i pogrzebion w grobie ojców swoich: i płakał go wszystek lud Judzki i Jerozolimski.
2 Chronicles	2 Krn	14	35	25	A najwięcej Jeremiasz, którego wszyscy śpiewacy i śpiewaczki aż po dzisiejszy dzień lamenty nad Jozyaszem powtarzają, i jakoby prawem weszło w Izraelu: Oto napisano w lamentacyach.
2 Chronicles	2 Krn	14	35	26	A ostatek mów Jozyaszowych i miłosierdzia jego, które są przykazane zakonem Pańskim,
2 Chronicles	2 Krn	14	35	27	Uczynki téż jego i przednie i ostateczne napisane są w księgach królów Judzkich i Izraelskich.
2 Chronicles	2 Krn	14	36	1	Wziął tedy lud ziemie Joachaza, syna Jozyaszowego, i postanowił królem miasto ojca jego w Jeruzalem.
2 Chronicles	2 Krn	14	36	2	Dwadzieścia i trzy lata było Joachazowi, gdy królować począł, a trzy miesiące królował w Jeruzalem.
2 Chronicles	2 Krn	14	36	3	A złożył go król Egipski, przyjechawszy do Jeruzalem, i założył winę na ziemię, sto talentów śrebra i talent złota.
2 Chronicles	2 Krn	14	36	4	I postanowił miasto niego królem Eljakima, brata jego, nad Juda i Jeruzalem: i odmienił imię jego Joakim, a samego Joachaza wziął z sobą i zawiódł do Egiptu.
2 Chronicles	2 Krn	14	36	5	Pięć a dwadzieścia lat miał Joakim, gdy królować począł, a jedenaście lat królował w Jeruzalem: i I czynił złość przed Panem, Bogiem swoim.
2 Chronicles	2 Krn	14	36	6	Przeciwko temu wyciągnął Nabuchodonozor, król Chaldejski, a związawszy go łańcuchami, zawiódł do Babilonu.
2 Chronicles	2 Krn	14	36	7	Do którego przeniósł i naczynia domu Pańskiego i postawił je we zborze swoim.
2 Chronicles	2 Krn	14	36	8	A ostatek słów Joakim i obrzydłości jego, które czynił, i co się w nim nalazło, zamyka się w księgach królów Judzkich i Izraelskich. I królował miasto niego Joachin, syn jego.
2 Chronicles	2 Krn	14	36	9	W ośmi leciech był Joachin, gdy począł królować, a trzy miesiące i dziesięć dni królował w Jeruzalem: a czynił złe przed oczyma Pańskiemi.
2 Chronicles	2 Krn	14	36	10	A gdy rok wychodził, posłał król Nabuchodonozor, którzy go przywiedli do Babilonu, zabrawszy zaraz co najdroższe naczynia domu Pańskiego: a królem postanowił Sedecyasza, stryja jego, nad Juda i nad Jeruzalem.
2 Chronicles	2 Krn	14	36	11	Dwadzieścia lat i rok było Sedecyaszowi, gdy królować począł, a jedenaście lat królował w Jeruzalem.
2 Chronicles	2 Krn	14	36	12	I czynił złość w oczach Pana, Boga swego, ani się wstydził oblicza [0464]Jeremiasza proroka, mówiącego do niego z ust Pańskich.
2 Chronicles	2 Krn	14	36	13	Odstąpił téż od króla Nabuchodonozora, który go był poprzysiągł przez Boga: i zatwardził kark swój i serce, aby się nie nawrócił do Pana, Boga Izraelskiego.
2 Chronicles	2 Krn	14	36	14	Lecz i wszyscy książęta kapłańskie i lud wykroczyli niezbożnie, według wszystkich obrzydłości narodów, i splugawili dom Pański, który był sobie poświęcił w Jeruzalem.
2 Chronicles	2 Krn	14	36	15	A Pan, Bóg ojców ich, posyłałdo nich przez rękę posłów swych, w nocy wstając i co dzień upominając, dlatego że folgował ludowi i mieszkaniu swemu.
2 Chronicles	2 Krn	14	36	16	Ale oni szydzili z posłów Bożych i lekce sobie ważyli mowy jego, i nagotowali proroki, aż przyszła zapalczywość Pańska na lud jego, i żadnego uleczenia nie było.
2 Chronicles	2 Krn	14	36	17	Albowiem przywiódł na nie króla Chaldejskiego, i pomordował młodzieńce ich mieczem w domu świątnice swojéj: nie zlitował się nad młodzieńcem i panienką i starcem, ani nad zgrzybiałym nawet: ale wszystkie podał w ręce jego.
2 Chronicles	2 Krn	14	36	18	I wszystko naczynie domu Pańskiego, tak większe jako mniejsze, i skarby kościelne i królewskie i książęce przeniósł do Babilonu.
2 Chronicles	2 Krn	14	36	19	Spalili nieprzyjaciele dom Boży i zburzyli mur Jerozolimski, wszystkie wieże popalili, i co jedno było kosztownego, obalili.
2 Chronicles	2 Krn	14	36	20	Jeźli kto był miecza uszedł, zagnany do Babilonu służył królowi i synom jego, aż rozkazował król Perski.
2 Chronicles	2 Krn	14	36	21	I aż się wypełniła mowa Pańska z ust Jeremiaszowych, i ażby odświęciła ziemia Sabbathy swoje; bo przez wszystkie dni spustoszenia święciła sabbath, aż się dokonało siedmdziesiąt lat.
2 Chronicles	2 Krn	14	36	22	A roku pierwszego Cyrusa, króla Perskiego, aby się wypełniło słowo Pańskie, które był rzekł przez usta Jeremiaszowe, wzbudził Pan ducha Cyrusa, króla Perskiego, który kazał wołać po wszystkiem królestwie swem i przez pismo, mówiąc:
2 Chronicles	2 Krn	14	36	23	Tak mówi Cyrus, król Perski: Wszystkie królestwa ziemskie dał mi Pan, Bóg niebieski: a ten mi przykazał, abych mu zbudował dom w Jeruzalem, które jest w Żydowstwie. Kto z was jest we wszystkim ludu jego, niech Pan, Bóg jego, z nim będzie, a niech idzie. Przypisy
Ezra	Ezd	15	1	1	Roku pierwszego Cyrusa, króla Perskiego, aby się wypełniło słowo Pańskie z ust Jeremiaszowych, wzbudził Pan ducha Cyrusa, króla Perskiego, i puścił głos po wszystkiem królestwie swem i na piśmie, rzekąc:
Ezra	Ezd	15	1	2	To mówi Cyrus, król Perski: Wszystkie królestwa ziemskie dał mi Pan, Bóg niebieski, i ten mi rozkazał, abych mu zbudował dom w Jeruzalem, które jest w Żydowstwie.
Ezra	Ezd	15	1	3	Kto jest między wami ze wszystkiego ludu jego, niechaj będzie z nim Pan, Bóg jego. Niech idzie do Jeruzalem, które jest w Żydowstwie, a niech buduje dom Pana, Boga Izraelskiego, (onci jest Bóg), który jest w Jeruzalem.
Ezra	Ezd	15	1	4	A wszyscy inni po wszystkich miejscach, gdziekolwiek mieszkają, niech go podpomagają mężowie z miejsca swego śrebrem i złotem i majętnością i bydłem, oprócz co dobrowolnie ofiarują kościołowi Bożemu, który jest w Jeruzalem.
Ezra	Ezd	15	1	5	I powstali przedniejsi z ojców, z Judy i z Benjamin, i kapłani i Lewitowie i wszelki, którego Bóg ducha wzbudził, aby szli budować kościół Pański, który był w Jeruzalem.
Ezra	Ezd	15	1	6	I wszyscy, którzy byli w okolicy, wspomogli ręce ich naczyniem śrebrnem i złotem, majętnością i bydłem, sprzętem, oprócz tego, co z dobréj woli ofiarowali byli.
Ezra	Ezd	15	1	7	Król téż Cyrus wyniósł naczynia kościoła Pańskiego, które był pobrał Nabuchodonozor z Jeruzalem i położył je był we zborze Boga swego.
Ezra	Ezd	15	1	8	A Cyrus, król Perski, wyniósł je przez ręce Mithrydata, syna Gazabat, i odliczył je Sassanasar, książęciu Judzkiemu.
Ezra	Ezd	15	1	9	I ta jest liczba ich: Czasz złotych trzydzieści, czasz śrebrnych tysiąc, nożów dwadzieścia i dziewięć.
Ezra	Ezd	15	1	10	Kubków złotych trzydzieści, kubków srebrnych drugich czterysta i dziesięć, inszego naczynia tysiąc.
Ezra	Ezd	15	1	11	Wszystkiego naczynia złotego i śrebrnego pięć tysięcy i czterysta: wszystko wziął Sassabasar z tymi, którzy wyszli z przeprowadzenia Babilońskiego do Jeruzalem.
Ezra	Ezd	15	2	1	A synowie krainy ci są, którzy wyszli z poimania, które był przeniósł Nabuchodonozor, król Babiloński, do Babilonu, i wrócili się do Jeruzalem i Judy, każdy do miasta swego.
Ezra	Ezd	15	2	2	Którzy przyszli z Zorobabelem, Jozue, Nehemia, Saraja, Rahelaja, Mardochaj, Belsan, Mesphar, Begwaj, Rehum, Baana. Poczet mężów ludu Izraelskiego:
Ezra	Ezd	15	2	3	Synów Pharos dwa tysiące sto siedmdziesiąt dwa.
Ezra	Ezd	15	2	4	Synów Sephatya trzysta siedmdziesiąt dwa.
Ezra	Ezd	15	2	5	Synów Area siedmset siedmdziesiąt i pięć.
Ezra	Ezd	15	2	6	Synów Phahath Moab, synów Jozue Joab, dwa tysiące ośmset dwanaście.
Ezra	Ezd	15	2	7	Synów Elam tysiąc dwieście pięćdziesiąt cztery.
Ezra	Ezd	15	2	8	Synów Zethua dziewięćset czterdzieści pięć.
Ezra	Ezd	15	2	9	Synów Zachaj siedmset sześćdziesiąt.
Ezra	Ezd	15	2	10	Synów Bani sześćset czterdzieści dwa.
Ezra	Ezd	15	2	11	Synów Bebaj sześćset dwadzieścia trzy.
Ezra	Ezd	15	2	12	Synów Azgad tysiąc dwieście dwadzieścia dwa.
Ezra	Ezd	15	2	13	Synów Adonikam sześćset sześćdziesiąt sześć.
Ezra	Ezd	15	2	14	Synów Begwaj dwa tysiące pięćdziesiąt sześć.
Ezra	Ezd	15	2	15	Synów Adyn czterysta pięćdziesiąt cztery.
Ezra	Ezd	15	2	16	Synów Ather, którzy byli z Ezechiasza, dziewięćdziesiąt ośm.
Ezra	Ezd	15	2	17	Synów Bezaj trzysta dwadzieścia trzy.
Ezra	Ezd	15	2	18	Synów Jora sto dwanaście.
Ezra	Ezd	15	2	19	Synów Hasum dwieście dwadzieścia trzy.
Ezra	Ezd	15	2	20	Synów Gebbar dziewięćdziesiąt pięć.
Ezra	Ezd	15	2	21	Synów Bethlehem sto dwadzieścia trzy.
Ezra	Ezd	15	2	22	Mężów Netopha pięćdziesiąt i sześć.
Ezra	Ezd	15	2	23	Mężów Anathoth sto dwadzieścia i ośm.
Ezra	Ezd	15	2	24	Synów Azmaweth czterdzieści dwa.
Ezra	Ezd	15	2	25	Synów Karyathyarym, Cephira i Beroth siedmset czterdzieści trzéj.
Ezra	Ezd	15	2	26	Synów Eamath i Gabaa sześćset dwadzieścia jeden.
Ezra	Ezd	15	2	27	Mężów Machma sto dwadzieścia dwa.
Ezra	Ezd	15	2	28	Mężów Bethel i Haj dwieście dwadzieścia trzy.
Ezra	Ezd	15	2	29	Synów Nebo pięćdziesiąt dwa.
Ezra	Ezd	15	2	30	Synów Megbis sto pięćdiesiąt sześć.
Ezra	Ezd	15	2	31	Synów Elam drugiego tysiąc dwieście pięćdziesiąt cztery.
Ezra	Ezd	15	2	32	Synów Har trzysta dwadzieścia.
Ezra	Ezd	15	2	33	Synów Lod, Hadyd i Ono siedmset dwadzieścia pięć.
Ezra	Ezd	15	2	34	Synów Jerecho trzysta czterdzieści pięć.
Ezra	Ezd	15	2	35	Synów Senaa trzy tysiące sześćset trzydzieści.
Ezra	Ezd	15	2	36	Kapłanów: Synów Jadaja w domu Jozue, dziewięćset siedmdziesiąt trzéj.
Ezra	Ezd	15	2	37	Synów Emmer tysiąc pięćdziesiąt dwa.
Ezra	Ezd	15	2	38	Synów Pheshur tysiąc dwieście czterdzieści siedm.
Ezra	Ezd	15	2	39	Synów Harym tysiąc siedmnaście.
Ezra	Ezd	15	2	40	Lewitów: Synów Jozue i Cedmihel, synów Odomiasza, siedmdziesiąt cztery.
Ezra	Ezd	15	2	41	Śpiewaków: Synów Asaph sto dwadzieścia ośm.
Ezra	Ezd	15	2	42	Synowie wrotnych: Synowie Sellum, synowie Ater, synowie Telmon, synowie Akkub, synowie Hatyta, synowie Sobaj, wszystkich sto trzydzieści dziewięć.
Ezra	Ezd	15	2	43	Nathynejczycy: Synowie Syha, synowie Hasupha, synowie Tabbaoth,
Ezra	Ezd	15	2	44	Synowie Ceros, synowie Syaa, synowie Phadon,
Ezra	Ezd	15	2	45	Synowie Lebana, synowie Hagaba, synowie Akkub,
Ezra	Ezd	15	2	46	Synowie Hagab, synowie Semlaj, synowie Hanan,
Ezra	Ezd	15	2	47	Synowie Gaddel, synowie Gaber, synowie Raaja,
Ezra	Ezd	15	2	48	Synowie Rasyn, synowie Nekoda, synowie Gazam,
Ezra	Ezd	15	2	49	Synowie Aza, synowie Phasea, synowie Besee,
Ezra	Ezd	15	2	50	Synowie Asena, synowie Munim, synowie Nephusym,
Ezra	Ezd	15	2	51	Synowie Bakbuk, synowie Hakupha, synowie Harhur,
Ezra	Ezd	15	2	52	Synowie Besluth, synowie Mahida, synowie Harsa,
Ezra	Ezd	15	2	53	Synowie Berkos, synowie Sysara, synowie Thema,
Ezra	Ezd	15	2	54	Synowie Nasya, synowie Hatypha,
Ezra	Ezd	15	2	55	Synowie sług Salomonowych, synowie Sotai, synowie Sophereth, synowie Pharuda,
Ezra	Ezd	15	2	56	Synowie Jala, synowie Derkon, synowie Geddel,
Ezra	Ezd	15	2	57	Synowie Saphatya, synowie Hatyl, synowie Phochereth, którzy byli z Asebaim, synowie Ami,
Ezra	Ezd	15	2	58	Wszystkich Nathynejczyków i synów sług Salomonowych trzysta dziewięćdziesiąt dwa.
Ezra	Ezd	15	2	59	A ci, którzy wyszli z Thelmala, Thelharsa, Cherub i Adon i Emer: i nie mogli pokazać domów ojców swoich i nasienia swego, jeźli z Izraela byli.
Ezra	Ezd	15	2	60	Synów Dalaja, synów Tobia, synów Nekoda, sześćset pięćdziesiąt dwa.
Ezra	Ezd	15	2	61	A synów kapłańskich: Synowie Hobia, synowie Akkos, synowie Bersellaj, który pojął z córek Bersellaj, Galaadczyka, żonę, i przezwano go ich imieniem.
Ezra	Ezd	15	2	62	Ci szukali pisma rodu swego i nie naleźli: i wyrzuceni są z kapłaństwa.
Ezra	Ezd	15	2	63	I rzekł im Athersata, aby nie jedli z świętego świętych, ażby powstał kapłan uczony i doskonały.
Ezra	Ezd	15	2	64	Wszystko mnóstwo jako jeden czterdzieści dwa tysiące trzysta sześćdziesiąt:
Ezra	Ezd	15	2	65	Oprócz sług ich i służebnic, których było siedm tysięcy trzysta trzydzieści siedm: a między nimi śpiewaków i śpiewaczek dwieście.
Ezra	Ezd	15	2	66	Koni ich siedmset trzydzieści sześć : mułów ich dwieście czterdzieści pięć:
Ezra	Ezd	15	2	67	Wielbłądów ich czterysta trzydzieści pięć: osłów ich sześć tysięcy siedmset dwadzieścia.
Ezra	Ezd	15	2	68	A z przedniejszych ojców, gdy wchodzili do kościoła Pańskiego, który jest w Jeruzalem, dobrowolnie ofiarowali na dom Boży, aby go postawili na miejscu jego.
Ezra	Ezd	15	2	69	Według przemożenia swego dali nakład na budowanie: złota czerwonych złotych sześćdziesiąt tysięcy i tysiąc, śrebra grzywien pięć tysięcy i sto szat kapłańskich.
Ezra	Ezd	15	2	70	Mieszkali tedy kapłani i Lewitowie i z ludu i śpiewacy i wrotni i Nathynejszycy w mieściech swych, i wszystek Izrael w mieściech swych.
Ezra	Ezd	15	3	1	I już był przyszedł miesiąc siódmy, a synowie Izraelowi byli w mieściech swoich: zgromadził się tedy wszystek lud jako mąż jeden do Jeruzalem.
Ezra	Ezd	15	3	2	I powstał Jozue, syn Josedek, i bracia jego kapłani, i Zorobabel, syn Salathiel, i bracia jego, i zbudowali ołtarz Bogu Irzaeloweinu , aby na nim ofiarowali całopalenia, jako napisano w zakonie Mojżesza, męża Bożego.
Ezra	Ezd	15	3	3	A ołtarz Boży postawili na podstawkach jego, gdy ich narodowie okolicznych ziem odstraszali, i ofiarowali na nim całopalenie Panu po ranu i w wieczór.
Ezra	Ezd	15	3	4	I uczynili święto kuczek, jako napisano jest, i całopalenie na każdy dzień porządnie według przykazania, robotę dnia w dzień jéj.
Ezra	Ezd	15	3	5	A potem całopalenie ustawiczne, tak w pierwsze dni miesiąca, jako i w wszystkie uroczyste święta Pańskie, które były poświęcone, i we wszystkich, w których z chęci był ofiarowany dar Panu.
Ezra	Ezd	15	3	6	Od pierwszego dnia miesiąca siódmego poczęli ofiarować całopalenie Panu: a kościół Boży jeszcze nie był założony.
Ezra	Ezd	15	3	7	I dali pieniądze kamiennikom i murarzom, strawę téż i picie i oliwę Sydończykom i Tyryjczykom, aby prowadzili drzewo cedrowe z Libanu do morza Joppe wedle tego, jako im był Cyrus, król Perski, przykazał.
Ezra	Ezd	15	3	8	A roku wtórego przyjścia ich do kościoła Bożego do Jeruzalem, miesiąca wtórego, zaczęli Zorobabel, syn Salathiel, i Jozue, syn Josedek, i inni z braci ich, kapłani i Lewitowie i wszyscy, którzy byli przyszli z poimania do Jeruzalem, i postanowili Lewity od dwudziestu lat i wyżéj, aby przynaglali robocie Pańskiéj.
Ezra	Ezd	15	3	9	I stanął Jozue i synowie jego, i bracia jego, Cedmihel i synowie jego i synowie Juda, jako mąż jeden, aby przypilnowali tych, którzy robili w kościele Bożym: synowie Ilenadad i synowie ich i bracia ich Lewitowie.
Ezra	Ezd	15	3	10	Gdy tedy założyli murarze kościół Pański, stanęli kapłani w ubiorze swoim z trąbami: a Lewitowie, synowie Asaph, z cymbałami, aby chwalili Boga przez ręce Dawida, króla Izraelskiego.
Ezra	Ezd	15	3	11	I śpiewali pieśni i wyznawanie Panu: iż dobry, iż na wieki miłosierdzie jego nad Izraelem. Wszystek téż lud krzyczał krzykiem wielkim, chwaląc Pana z tego, iż był założon kościół Pański.
Ezra	Ezd	15	3	12	Mnodzy téż z kapłanów i z Lewitów i przedniejsi z ojców i starcy, którzy widzieli kościół pierwszy, gdy był założony, i ten kościół przed oczyma swemi, płakali głosem wielkim, a mnodzy krzycząc w radości głos podnosili.
Ezra	Ezd	15	3	13	I nie mógł żaden poznać głosu krzyczenia weselących się i głosu płaczu ludu; albowiem lud społecznie krzyczał głosem wielkim, i głos daleko było słyszeć.
Ezra	Ezd	15	4	1	I usłyszeli nieprzyjaciele Judy i Benjamin, iż synowie poimania budowali kościół Panu, Bogu Izraelowemu;
Ezra	Ezd	15	4	2	I przystąpiwszy do Zorobabela i do przedniejszych ojców rzekli im: Niech budujemy z wami; bo tak jako i wy szukamy Boga waszego: otośmy ofiarowali ofiary odedni Asar Haddon, króla Assur, który nas tu zaprowadził.
Ezra	Ezd	15	4	3	I rzekł im Zorobabel i Jozue i insi przedniejsi ojcowie Izraelscy: Nie możecie wy z nami budować domu Bogu naszemu, ale my tylko sami zbudujemy Panu, Bogu naszemu, jako nam rozkazał Cyrus, król Perski.
Ezra	Ezd	15	4	4	Stało się tedy, że lud ziemie przeszkadzał rękom ludu Judzkiego i przekazał im w budowaniu,
Ezra	Ezd	15	4	5	I najęli przeciwko nim rajce, aby rozproszyli radę ich po wszystkie dni Cyrusa, króla Perskiego, i aż do królestwa Daryusza, króla Perskiego.
Ezra	Ezd	15	4	6	A za królestwa Aswera, na początku królestwa jego, napisali skargę na obywatele Judzkie i Jerozolimskie.
Ezra	Ezd	15	4	7	I za dni Artaxerxa pisał Beselam Mithrydat i Tabeel i inni, którzy w radzie ich byli, do Artaxerxa, króla Perskiego, a list skargi napisany był po Syryjsku, i czytano go językiem Syryjskim.
Ezra	Ezd	15	4	8	Reum Beelteem i Samsaj sarz napisali list jeden o Jeruzalem do Artaxerxa króla takowy:
Ezra	Ezd	15	4	9	Reum Beelteem i Samsaj pisarz i inne rady ich: Dynejczycy, Apharsathachowie, Terphalczycy. Apharsejczycy, Erchuejczycy, Babilończycy, Susanechowie, Dyewiowie i Elamitowie,
Ezra	Ezd	15	4	10	I inni z narodów, które przeniósł Asenaphar wielki i sławny, i kazał im mieszkać w mieściech Samaryjskich i w innych zarzecznych krainach w pokoju.
Ezra	Ezd	15	4	11	(Ten jest wypis listu, który posłali do niego): Artaxerxowi królowi słudzy twoi, mężowie, którzy za rzeką, zdrowia życzą:
Ezra	Ezd	15	4	12	Niech będzie wiadomo królowi, iż Żydowie, którzy wyszli od ciebie do nas, przyszli do Jeruzalem, miasta odpornego i złego, które budują wywodząc mury jego i ściany oprawując.
Ezra	Ezd	15	4	13	Teraz tedy niech będzie wiadomo królowi, iż, jeźli ono miasto będzie zbudowane, a mury jego naprawione będą: podatku i cła i dochodów rocznych nie dadzą, i aż do królów ta szkoda przyjdzie.
Ezra	Ezd	15	4	14	A my pamiętając na sól, którąśmy na pałacu królewskim jadali, a iż patrząc na królewskie urazy, za rzecz niesłuszną mamy, przetośmy posłali i oznajmili królowi:
Ezra	Ezd	15	4	15	Abyś poszukał w księgach historyi ojców twoich, a najdziesz napisano w kronikach i dowiesz się, iż ono miasto miasto odporne jest a królom i ziemiom szkodliwe, i wojny powstają w niem od dawnych dni: przeco i miasto same zburzone jest.
Ezra	Ezd	15	4	16	Opowiadamy królowi, iż, jeźli ono miasto będzie zbudowane a mury jego będą naprawione, dzierżawy za rzeką mieć nie będziesz.
Ezra	Ezd	15	4	17	Słowo posłał król do Reum Beelteem i Samsaj pisarza i do innych, którzy w radzie ich byli, obywatelów Samaryi, i innym za rzeką, życząc zdrowia i pokoju:
Ezra	Ezd	15	4	18	Skarga, którąście posłali do nas, jawnie jest czytana przedemną.
Ezra	Ezd	15	4	19	I rozkazałem, i szukano i naleziono, że to miasto zdawna królom się przeciwia, i rozruchy i walki w niem powstawają.
Ezra	Ezd	15	4	20	Bo i królowie mocni byli w Jeruzalem, którzy i panowali nad wszelką krainą, która jest za rzeką: dań téż, cła i dochody bierali.
Ezra	Ezd	15	4	21	Przetóż teraz słachajcie wyroku: Brońcie tamtym mężom, aby tamto miasto nie było budowane, aż jeźliby podobno odemnie rozkazano było.
Ezra	Ezd	15	4	22	Patrzcie, abyście tego niedbale nie czynili, i złe przeciw królom polekku nie rosło.
Ezra	Ezd	15	4	23	A tak kopia wyroku Artaxerxa króla czytana jest przed Reumem Beelteem i Samsaj pisarzem i radą ich: i jechali wskok do Jeruzalem do Żydów i zabronili im ramieniem i mocą.
Ezra	Ezd	15	4	24	Zaniechana jest tedy robota domu Pańskiego w Jeruzalem, i nie budowano aż do roku wtórego królestwa Daryusza, króla Perskiego.
Ezra	Ezd	15	5	1	A Aggeusz prorok i Zacharyasz, syn Addo, prorokowali prorukując do Żydów, którzy byli w Żydowstwie i w Jeruzalem w imię Boga Izraelskiego.
Ezra	Ezd	15	5	2	Tedy powstali Zorobabel, syn Salathiel, i Jozue, syn Josedek, i poczęli budować kościół Boży w Jeruzalem: a z nimi prorocy Boży pomagający im.
Ezra	Ezd	15	5	3	W ten czas przyszedł do nich Thathanaj, który był książęciem za rzeką, i Stharbuzanaj i radzce ich i tak im mówili: Kto wam radził, żebyście ten dom budowali i mury jego naprawowali?
Ezra	Ezd	15	5	4	Na cośmy im odpowiedzieli, co za imiona były ludzi, którzy byli przyczyną onego budowania.
Ezra	Ezd	15	5	5	A oko Boga ich było nad starszymi Żydowskimi, i zahamować ich nie mogli. I zdało sie, aby rzecz do Daryusza była odniesiona, a na ten czas aby dosyć uczynili przeciw onemu oskarżeniu.
Ezra	Ezd	15	5	6	Kopia listu, który posłał Thathanaj, książę krainy za rzeką, i Stharbuzanaj i radzce jego Arphasachczyczy, którzy byli za rzeką, do Daryusza króla.
Ezra	Ezd	15	5	7	Mowa, którą, mu byli posłali, tak była napisana: Daryuszowi królowi pokój wszelaki.
Ezra	Ezd	15	5	8	Niech będzie wiadomo królowi, żeśmy jeździli do żydowskiéj krainy, do domu Boga wielkiego, który z kamienia nieciosanego budują, i drzewo w ściany kładą: a tę robotę pilno wywodzą, i rośnie w ręku ich.
Ezra	Ezd	15	5	9	A tak pytaliśmy starszych onych i takeśmy im rzekli: Kto wam dał moc, abyście ten dom budowali i mury te naprawowali?
Ezra	Ezd	15	5	10	Ale i imion ich pytaliśmy od nich, abyśmyć oznajmili: i wypisaliśmy imiona tych mężów, którzy są między nimi przedniejsi.
Ezra	Ezd	15	5	11	A oni nam odpowiedzieli temi słowy: My jesteśmy słudzy Boga nieba i ziemie, i budujemy kościół, który był zbudowany przed tą wielą lat, i który był król Izraelski wielki zbudował i wywiódł.
Ezra	Ezd	15	5	12	A gdy ojcowie nasi wzruszyli ku gniewu Boga niebieskiego, dał je w ręce Nabuchodonozora, króla Babilońskiego, Chaldejczyka, dom téż ten zburzył i lud jego przeniósł do Babilonu.
Ezra	Ezd	15	5	13	A pierwszego roku Cyrusa, króla Babilońskiego, Cyrus król dał wyrok, aby ten dom Boży zbudowano.
Ezra	Ezd	15	5	14	Bo i naczynia kościoła Bożego złote i śrebrne, które był Nabuchodonozor wybrał z kościoła, który był w Jeruzalem, i zaniósł je był do zboru Babilońskiego, wyniósł król Cyrusze zboru Babilońskiego, i dano je niejakiemu Sassabasarowi, którego téż książęciem postanowił.
Ezra	Ezd	15	5	15	I rzekł mu: Weźmij te naczynia, a idź a połóż je w kościele, który jest w Jeruzalem, a dom Boży niech będzie zbudowany na miejscu swojem.
Ezra	Ezd	15	5	16	Na ten czas tedy on Sassabasar przyszedł i założył fundamenty kościoła Bożego w Jeruzalem, i od onego czasu aż dotąd buduje się a jeszcze nie jest skończony.
Ezra	Ezd	15	5	17	Teraz tedy, jeźli się zda rzecz dobra królowi, niech szukają w Bibliothece królewskiéj, która jest w Babilonie, jeźli król Cyrus rozkazał budować dom Boży w Jeruzalem, a wolą królewską w téj rzeczy niechaj do nas pośle.
Ezra	Ezd	15	6	1	Daryusz tedy król rozkazał, i szukali w Bibliothece ksiąg, które były chowane w Babilonie.
Ezra	Ezd	15	6	2	I naleziono w Ekbatanie, który jest zamek w Medeńskiéj krainie, księgi jedne, i taka pamięć była w nich napisana.
Ezra	Ezd	15	6	3	Roku pierwszego Cyrusa króla, Cyrus król dał wyrok, aby dom Boży był zbudowan, który jest w Jeruzalem, na miejscu, gdzieby ofiary ofiarowano, a żeby założyli grunty, któreby znosiły wysz sześćdziesiąt łokci, a szerz sześćdziesiąt łokci.
Ezra	Ezd	15	6	4	Trzy rzędy z kamieni nieciosanych, i takież rzędy z drzewa nowego: a nakłady z domu królewskiego dane będą.
Ezra	Ezd	15	6	5	Ale i naczynia kościoła Bożego złote i śrebrne, które był Nabuchodonozor wyniósł z kościoła Jerozolimskiego a zaniósł je był do Babilonu, niech wrócone będą i odniesione do kościoła do Jeruzalem na miejsce swoje, które téż położone są w kościele Bożym.
Ezra	Ezd	15	6	6	Teraz tedy Thathanaj, książę krainy, która jest za rzeką Stharbuzanaj, i rajce wasi Apharsacheowie, którzyście za rzeką, odstąpcie od nich daleko.
Ezra	Ezd	15	6	7	A dopuśćcie, żeby był budowan kościół tam ten Boży od książęcia Żydów i od starszych ich, aby dom Boży tam ten zbudowali na swem miejscu.
Ezra	Ezd	15	6	8	Alem i ja rozkazał, coby mieli czynić tam ci starsi Żydowscy, aby był zbudowan dom Boży, to jest, aby z skrzynie królewskiéj, to jest z poborów, które dawają z krainy za rzeką, pilnie nakłady dawano tym mężom, aby się robocie nie przeszkadzało.
Ezra	Ezd	15	6	9	A będzieli potrzeba, i cielce i jagnięta i koźlęta na całopalenie Bogu niebieskiemu, zboże, sól, wino i oliwę według porządku kapłanów, którzy są w Jeruzalem, niech im dawają na [0470]każdy dzień, aby w czem skarga nie była.
Ezra	Ezd	15	6	10	A niechaj ofiarują ofiary Bogu niebieskiemu, i niech proszą za zdrowie królewskie i synów jego.
Ezra	Ezd	15	6	11	Odemnie tedy dekret jest uczyniony, aby każdy człowiek, któryby odmienił to rozkazanie, było wzięto drzewo z domu jego i było wystawione, i był przybit na niem, a dom jego aby był pospolity.
Ezra	Ezd	15	6	12	A Bóg, który chciał, aby tam mieszkało imię swoje, niech rozproszy wszystkie królestwa i lud, któryby ściągnął rękę swoję, aby się sprzeciwił a rozwalił ten tam dom Boży, który jest w Jeruzalem. Ja, Daryusz, postanowiłem wyrok, który chcę, aby się z pilnością wypełnił.
Ezra	Ezd	15	6	13	Thathanaj tedy, książę krainy za rzeką, i Stharbuzanaj i rada jego wedle tego, jako był rozkazał Daryusz król, z pilnością tak wykonali.
Ezra	Ezd	15	6	14	A starsi żydowscy budowali, i powodziło się im według proroctwa Aggeusza proroka i Zacharyasza, syna Addo: i budowali i wystawili za rozkazaniem Boga Izraelowego i za rozkazaniem Cyrusa i Daryusza i Artaxerxa, królów Perskich.
Ezra	Ezd	15	6	15	I dokonali tego domu Bożego aż do trzeciego dnia miesiąca Adar, który jest rok szósty królestwa Daryusza króla.
Ezra	Ezd	15	6	16	I uczynili synowie Izraelowie, kapłani i Lewitowie i inni z synów przeprowadzenia poświącanie domu Bożego z radością.
Ezra	Ezd	15	6	17	I ofiarowali na poświęcenie domu Bożego cielców sto, baranów dwieście, baranków czterysta, kozłów od kóz za grzech wszystkiego Izraela dwanaście, według liczby pokoleń Izraelskich.
Ezra	Ezd	15	6	18	I postanowili kapłany w rzędziech ich i Lewity w przemianach swoich nad służbą Bożą w Jeruzalem, jako napisano w księgach Mojżeszwych.
Ezra	Ezd	15	6	19	I uczynili synowie Izraelscy przeprowadzenia Paschę czternastego dnia księżyca pierwszego.
Ezra	Ezd	15	6	20	Bo się byli oczyścili kapłani i Lewitowie jako jeden: wszyscy czyści na ofiarowanie Paschy wszystkim synom przeprowadzenia i braci swéj kapłanom i sobie.
Ezra	Ezd	15	6	21	I jedli synowie Izraelscy, którzy się byli wrócili z przeprowadzenia, i wszyscy, którzy się byli odłączyli od plugastwa narodów ziemskich ku nim, żeby szukali Pana, Boga Izraelskiego.
Ezra	Ezd	15	6	22	I uczynili święto przaśników przez siedm dni z weselem; bo je był uweselił Pan i obrócił był serce króla Assur ku nim, aby pomagał rękom ich w budowaniu domu Pana, Boga Izraelowego.
Ezra	Ezd	15	7	1	A po tych słowiech za królestwa Artaxerxa, króla Perskiego, Ezdrasz, syn Saraji, syna Azaryasza, syna Helcyasza,
Ezra	Ezd	15	7	2	Syna Sellum, syna Sadok, syna Achitob,
Ezra	Ezd	15	7	3	Syna Amaryasza, syna Azaryasza, syna Marajoth,
Ezra	Ezd	15	7	4	Syna Zarahyasza, syna Ozy, syna Bokcy,
Ezra	Ezd	15	7	5	Syna Abisue, syna Phinees, syna Eleazar, syna Aarona, kapłana od początku:
Ezra	Ezd	15	7	6	Ten Ezdrasz wyszedł z Babilonu, a ten pisarz prędki w zakonie Mojżeszowym, który dał Pan Bóg Izraelowi: i dał mu król według ręki Pana, Boga jego, nad nim wszystkę prośbę jego.
Ezra	Ezd	15	7	7	I wyszło z synów Izrael i z synów kapłańskich i z synów Lewitskich i z śpiewaków i z odźwiernych i z Nathynejczyków do Jeruzalem, roku siódmego Artaxerxa króla.
Ezra	Ezd	15	7	8	I przyszli do Jeruzalem miesiąca piątego, ten jest siódmy rok królewski.
Ezra	Ezd	15	7	9	Bo pierwszego dnia miesiąca pierwszego począł wychodzić z Babilonu, a pierwszego dnia miesiąca piątego przyszedł do Jeruzalem, według ręki Boga jego dobréj nad nim.
Ezra	Ezd	15	7	10	Bo Ezdrasz przygotował serce swe, aby szukał zakonu Pańskiego i czynił i nauczał w Izraelu przykazania i sądu.
Ezra	Ezd	15	7	11	A wypis listu wyroku ten jest, który dał król Artaxerxes Ezdraszowi kapłanowi, pisarzowi uczonemu w mowiech i w przykazaniach Pańskich i w Ceremoniach jego w Izraelu:
Ezra	Ezd	15	7	12	Artaxerxes, król królów, Ezdraszowi kapłanowi, pisarzowi prawa Boga niebieskiego wielce uczonemu, zdrowia.
Ezra	Ezd	15	7	13	Odemnie dekret wyszedł, aby, komukolwiekby się podobało w królestwie mojem z ludu Izraelskiego i z kapłanów jego i z Lewitów iść do Jeruzalem, szedł z tobą.
Ezra	Ezd	15	7	14	Albowiemeś posłan od króla i od siedmi radnych panów jego, abyś nawiedził Żydowską ziemię i Jeruzalem w zakonie Boga twego, który jest w ręku twoich:
Ezra	Ezd	15	7	15	A żebyś niósł śrebro i złoto, które król i rada jego dobrowolnie ofiarowali Bogu Izraelowemu, którego przybytek jest w Jeruzalem,
Ezra	Ezd	15	7	16	I wszystko śrebro i złoto, którebyśkolwiek nalazł w wszystkiéj ziemi Babilońskiej, i lud by chciał ofiarować, i z kapłanów coby dobrowolnie otiarowali domowi Boga swego, który jest w Jeruzalem.
Ezra	Ezd	15	7	17	Przespiecznie weźmij i z tych pieniędzy z pilnością nakup cielców, baranów, baranków i obiat i mokrych ofiar ich a ofiaruj je na ołtarzu kościoła Boga waszego, który jest w Jeruzalem.
Ezra	Ezd	15	7	18	Ale i jeźli co tobie i braci twéj będzie się podobało z ostatka śrebra i złota uczynić według woli Boga waszego, czyńcie.
Ezra	Ezd	15	7	19	Naczynie téż, które tobie dają dla służby domu Boga twego, oddaj przed oblicznością Boga w Jeruzalem.
Ezra	Ezd	15	7	20	Ale i inne rzeczy, którychby było potrzeba w dom Boga twego, ilekolwiek będzie potrzeba, abyś nałożył, będzie dano z skarbu i pieniędzy królewskich
Ezra	Ezd	15	7	21	I odemnie. Ja, król Artaxerxes, postanowiłem i dałem dekret wszystkim stróżom skrzyni pospolitéj, którzy są za rzeką, czegokolwiek od was żądać będzie Ezdrasz kapłan, pisarz zakonu Boga niebieskiego, abyście bez omieszkania dali,
Ezra	Ezd	15	7	22	Aż do sta talentów śrebra i aż do sta korcy pszenice i aż do sta batów wina i do sta batów oliwy, a soli bez miary.
Ezra	Ezd	15	7	23	Wszystko, co należy do obrzędu Boga niebieskiego, niech będzie oddano z pilnością w domu Boga niebieskiego: by się snadź nie rozgniewał na królestwo króla i synów jego.
Ezra	Ezd	15	7	24	Wam téż oznajmujemy o wszystkich kapłaniech i Lewitach i śpiewakach i odźwiernych, Nathynejczykach i sługach domu Boga tego, żebyście nie mieli mocy cła, dani i rocznego obroku wkładać na nie.
Ezra	Ezd	15	7	25	A ty, Ezdraszu, według mądrości Boga twego, która jest w ręce twojéj, postanów sędzię i urzędniki, żeby sądzili wszystkiemu ludowi, który jest za rzeką, to jest, tym, którzy znają zakon Boga twego: ale i nieumiejętne bezpiecznie nauczajcie.
Ezra	Ezd	15	7	26	A wszelki, któryby nie pełnił zakonu Boga twego i zakonu królewskiego pilnie, będzie o nim sąd albo na śmierć, albo na wygnanie, albo na skaranie na majętności jego, albo więc na więzienie.
Ezra	Ezd	15	7	27	Błogosławiony Pan, Bóg ojców naszych, który to dał w serce królewskie, aby wsławił dom Pański, który jest w Jeruzalem,
Ezra	Ezd	15	7	28	A ku mnie skłonił miłosierdzie swe przed królem i radą jego i wszystkimi możnymi książęty królewskimi. A ja umocniony ręką Pana, Boga mego, która była nademną, zgromadziłem z Izraela przedniejsze, którzyby szli zemną.
Ezra	Ezd	15	8	1	Ci tedy są przedniejsi domów i ród onych, którzy wyszli zemną za królowania Artaxerxa króla z Babilonu.
Ezra	Ezd	15	8	2	Z synów Phinees Gerson: z synów Ithamar Daniel: z synów Dawidowych Hattus.
Ezra	Ezd	15	8	3	Z synów Sechemiaszowych, synów Phares, Zacharyasz: a z nim naliczono mężów sto pięćdziesiąt.
Ezra	Ezd	15	8	4	Z synów Phahath Moab, Elioenaj, syn Zarehet, a z nim dwieście mężów.
Ezra	Ezd	15	8	5	Z synów Sechemiaszowych syn Ezechiel, a z nim trzysta mężów.
Ezra	Ezd	15	8	6	Z synów Adan Abed, syn Jonathan, a z nim pięćdziesiąt mężów.
Ezra	Ezd	15	8	7	Z synów Alam Isajasz, syn Athaliaszów, a z nim siedmdziesiąt mężów.
Ezra	Ezd	15	8	8	Z synów Saphatyaszowych Zebedya, syn Michael, a z nim ośmdziesiąt mężów.
Ezra	Ezd	15	8	9	Z synów Joab Obedya, syn Jahiel, a z nim dwieście ośmnaście mężów.
Ezra	Ezd	15	8	10	Z synów Selomith syn Josphiów, a z nim sto sześćdziesiąt mężów.
Ezra	Ezd	15	8	11	Z synów Bebaj Zacharyasz, syn Bebaj, a z nim dwadzieścia ośm mężów.
Ezra	Ezd	15	8	12	Z synów Azgad Johanan, syn Akcetan, a z nim sto i dziesięć mężów.
Ezra	Ezd	15	8	13	Z synów Adonikam, którzy byli ostateczni, a te imiona ich: Elipheleth i Jehiel i Samajasz, a z nimi sześćdziesiąt mężów.
Ezra	Ezd	15	8	14	Z synów Begwi Uthaj i Zachur, a z nimi siedmdziesiąt mężów.
Ezra	Ezd	15	8	15	A zgromadziłem je do rzeki, która wchodzi do Ahawa, i mieszkaliśmy tam trzy dni: i szukałem między ludem i kapłany synów Lewi, i nie nalazłem tam.
Ezra	Ezd	15	8	16	A tak posłałem Eliezer i Aryel i Semejasza i Elnathan i Jaryb i drugiego Elnathan i Nathan i Zacharyasza i Mosollam, przełożone, i Jojaryb i Elnathan, mędrce.
Ezra	Ezd	15	8	17	I posłałem ich do Eddo, który jest pierwszy na miejscu Chasphii, i włożyłem w usta ich słowa, któreby mówili do Eddo i do braci jego Nathynejczyków, na miejscu Chasphii, aby nam przywiedli sługi domu Boga naszego.
Ezra	Ezd	15	8	18	I przywiedli nam przez rękę Boga naszego dobrą nad nami męża nauczonego, z synów Moholi, syna Lewi, syna Izrael, i Sarabiasza i syny jego i braci jego ośmnaście,
Ezra	Ezd	15	8	19	I Hasabiasza a z nim Isajasza, synów Merary, i braci jego i synów jego dwadzieścia.
Ezra	Ezd	15	8	20	I z Nathynejczyków, które był dał Dawid i książęta na posługi Lewitom, Nathynejczyków dwieście dwadzieścia. Wszyscy ci imiony swemi byli mianowani.
Ezra	Ezd	15	8	21	I zapowiedziałem tam post u rzeki Ahawa, abyśmy się dręczyli przed Panem, Bogiem naszym, a prosili od niego drogi prostéj sobie i synom naszym i wszystkiéj majętności naszéj.
Ezra	Ezd	15	8	22	Bom się wstydał prosić u króla pomocy i jezdnych, którzyby nas bronili od nieprzyjaciela na drodze; bośmy mówili królowi: Ręka Boga naszego jest nad wszystkimi, którzy go szukają w dobroci: a panowanie jego i moc jego i zapalczywość nad wszystkimi, którzy go opuszczają.
Ezra	Ezd	15	8	23	I pościliśmy i prosiliśmy Boga naszego o to, i powiodło się nam szczęśliwie.
Ezra	Ezd	15	8	24	I odłączyłem z książąt kapłańskich dwanaście: Sarabiasza i Hasabiasza, a z nimi z braci ich dziesięć.
Ezra	Ezd	15	8	25	I odważyłem im śrebro i złoto i naczynie poświęcone domu Boga naszego, które był ofiarował król i rady jego i książęta jego i wszystek Izrael z tych, którzy się byli naleźli.
Ezra	Ezd	15	8	26	I odważyłem w ich ręku śrebra talentów sześćset pięćdziesiąt, i sto naczynia śrebrnego, złota sto talentów.
Ezra	Ezd	15	8	27	A czasz złotych dwadzieścia, które miały po tysiąc czerwonych złotych, a naczynia miedzi jasnéj bardzo dobréj dwoje, piękne jako złoto.
Ezra	Ezd	15	8	28	I rzekłem im: Wyście święci Pańscy, i naczynie święte i śrebro i złoto, które dobrowolnie jest ofiarowane Panu, Bogu ojców waszych.
Ezra	Ezd	15	8	29	Czujcież a strzeżcie, aż odważycie przed książęty kapłanów i Lewitów i przed książęty domów Izraelskich w Jeruzalem do skarbu domu Pańskiego.
Ezra	Ezd	15	8	30	I wzięli kapłani i Lewitowie wagę śrebra i złota i naczynia, żeby odnieśli do Jeruzalem do domu Boga naszego.
Ezra	Ezd	15	8	31	A tak ruszyliśmy się od rzeki Ahawa dwunastego dnia księżyca pierwszego, abyśmy szli do Jeruzalem: a ręka Boga naszego była nad nami, i wybawił nas z ręki nieprzyjaciela i czyhającego na drodze.
Ezra	Ezd	15	8	32	I przyszliśmy do Jeruzalem i mieszkaliśmy tam trzy dni.
Ezra	Ezd	15	8	33	A czwartego dnia odważono śrebro i złoto i naczynie w domu Boga naszego przez rękę Meremoth, syna Uryasza, kapłana, a z nim Eleazar, syn Phineesów, a z nimi Jozabed, syn Jozuego, i Noadaja, syn Bennoi, Lewitowie:
Ezra	Ezd	15	8	34	Według liczby i wagi wszyskich rzeczy: i spisano wszystkę wagę czasu onego.
Ezra	Ezd	15	8	35	Ale i którzy byli przyszli z poimania, synowie przeprowadzenia, ofiarowali całopalenia Bogu Izraelowemu, cielców dwanaście za wszystek lud Izraelski, baranów dziewięćdziesiąt sześć, baranków siedmdziesiąt siedm, kozłów za grzech dwanaście: wszystko na całopalenie Panu,
Ezra	Ezd	15	8	36	A wyroki królewskie oddali panom, którzy byli od oczu królewskich, i książętom za rzeką: i wywyższyli lud i dom Boży.
Ezra	Ezd	15	9	1	A gdy się to odprawiło, przystąpili do mnie przełożeni, mówiąc: Nie odłączył się lud Izraelski, kapłani i Lewitowie, od narodów ziem i od obrzydłości ich, to jest od Chananejczyka i Hethejczyka i Pherezejczyka i Jebuzejczyka i Ammonitów i Moabitów i Egiptyanów i Amorrejczyków.
Ezra	Ezd	15	9	2	Bo zpójmowali córki ich sobie i synom swym: i pomieszali nasienie święte z ludźmi ziem, ręka téż książąt i urzędu w tem przestępstwie pierwsza była.
Ezra	Ezd	15	9	3	A gdym usłyszał tę rzecz, rozdarłem płaszcz mój i suknią i rwałem włosy na głowie mojéj i brodzie i siedziałem smutny.
Ezra	Ezd	15	9	4	I zeszli się do mnie wszyscy, którzy się bali słowa Boga Izraelowego, dla przestępstwa tych, którzy się byli z niewoli wrócili: a jam siedział smutny aż do ofiary wieczornéj.
Ezra	Ezd	15	9	5	A w ofiarę wieczorną wstałem z utrapienia mego, a rozdarłszy płaszcz i suknią, poklęknąłem na kolana moje i rozciągnąłem ręce swe ku Panu, Bogu memu,
Ezra	Ezd	15	9	6	I rzekłem: Boże mój, wstydci mię a sromam się podnieść oblicze moje do ciebie; bo nieprawości nasze rozmnożyły się nad głowę naszę, i grzechy nasze urosły aż do nieba:
Ezra	Ezd	15	9	7	Ode dni ojców naszych: lecz i my sami zgrzeszyliśmy ciężko aż do dnia tego: a przez nieprawości nasze wydaniśmy sami i królowie nasi i kapłani nasi w ręce królów ziemskich i pod miecz i w niewolą i na zawstydzenie twarzy, jako i dnia tego.
Ezra	Ezd	15	9	8	A teraz jakoby trochę i na mały czas stała się prośba nasza u Pana, Boga naszego, żeby nam zostawiono ostatek, i dany był kołek na miejscu jego świętem, i oświecił oczy nasze Bóg nasz a dał nam trochę żywota w niewolstwie naszem.
Ezra	Ezd	15	9	9	Bośmy niewolnicy, a w niewoli naszéj nie opuścił nas Bóg nasz, ale nakłonił na nas miłosierdzie przed królem Perskim, aby nam dał żywot, i wywyższył dom Boga naszego i zbudował spustoszenia jego i dał nam płot w Judzie i w Jeruzalem.
Ezra	Ezd	15	9	10	A teraz co rzeczemy, Boże nasz, potem? bośmy opuścili przykazania twoje,
Ezra	Ezd	15	9	11	Któreś rozkazał w ręce sług twoich proroków, mówiąc: Ziemia, do któréj wy wchodzicie, abyście ją posiedli, ziemia plugawa jest wedle plugastwa narodów i inszych ziem, i obrzydłości onych, którzy ją napełnili od brzegu aż do brzegu w splugawieniu swem.
Ezra	Ezd	15	9	12	Teraz tedy córek waszych nie dajcie synom ich i córek ich nie bierzcie synom waszym i nie szukajcie pokoju ich i szczęścia ich aż do wieku: abyście byli umocnieni i pożywali dóbr ziemie, żebyście dziedzice mieli syny wasze aż na wieki.
Ezra	Ezd	15	9	13	A po wszystkiem, co przyszło na nas dla iiczynków naszych złych i dla grzechu naszego wielkiego, żeś ty, Boże nasz, wybawił nas z nieprawości naszéj i dałeś nam zbawienie jako jest dziś:
Ezra	Ezd	15	9	14	Abyśmy się nie wracali i nie gwałcili przykazania twego i nie wstępowali w małżeństwa z narody tych obrzydłości. Izaliś się rozgniewał na nas aż do zginienia, żebyś nam nie zostawił ostatków na wybawienie?
Ezra	Ezd	15	9	15	Panie, Boże Izraelów! tyś jest sprawiedliwy: żeśmy zostali, którzybyśmy byli wybawieni, jako dnia tego. Otośmy przed tobą w przewinieniu naszem; bo nie możemy się ostać przed tobą dla tego.
Ezra	Ezd	15	10	1	Tak tedy gdy się modlił Ezdrasz i gdy wzywał płacząc i leżał przed kościołem Bożym, zebrało się do niego z Izraelczyków zgromadzenie bardzo wielkie mężów i niewiast i dzieci, i płakał lud płaczem wielkim.
Ezra	Ezd	15	10	2	I odpowiedział Secheniasz, syn Jehiel, z synów Elam, i rzekł Ezdraszowi: Myśmy wystąpili przeciw Bogu naszemu i spójmowaliśmy żony obce z ludu ziemie: a teraz, jeźli jest za to pokuta w Izraelu,
Ezra	Ezd	15	10	3	Uczyńmy przymierze z Panem, Bogiem naszym, że porzucimy wszystkie żony i te, którzy z tych się urodzili, według woli Pańskiéj i tych, którzy się boją przykazania Pana, Boga naszego: niechaj będzie według zakonu.
Ezra	Ezd	15	10	4	Wstańże: na cię należy stanowić, a my będziem z tobą. Zmocnij się, a czyń.
Ezra	Ezd	15	10	5	Wstał tedy Ezdrasz i poprzysiągł książęta kapłańskie i Lewitskie i wszystkiego Izraela, żeby uczynili wedle tego słowa, i przysięgli.
Ezra	Ezd	15	10	6	I wstał Ezdrasz przed domem Bożym i szedł do komory Johanana, syna Eliasyb i wszedł tam, chleba nie jadł i wody nie pił; bo żałował przestępstwa tych, którzy się byli z niewoli wrócili.
Ezra	Ezd	15	10	7	I puszczono głos w Judzie i w Jeruzalem do wszystkich synów przeprowadzenia, aby się zgromadzili do Jeruzalem.
Ezra	Ezd	15	10	8	A wszelki, któryby nie przyszedł za trzy dni, według uradzenia książąt i starszych, będzie wzięta wszystka majętność jego, i sam będzie wyrzucon z gromady przeprowadzenia.
Ezra	Ezd	15	10	9	Zeszli się tedy wszyscy mężowie Judzcy i Benjaminowi do Jeruzalem za trzy dni, ten jest miesiąc dziewiąty, dwudziestego dnia miesiąca: i siedział wszystek lud na placu domu Bożego, drżąc dla grzechu i dla dżdżów.
Ezra	Ezd	15	10	10	I wstał Ezdrasz kapłan i rzekł do nich: Wyście wystąpili i spójmowaliście żony obce, abyście przydali do grzechu Izrael.
Ezra	Ezd	15	10	11	A teraz dajcie wyznanie Panu, Bogu ojców waszych, a uczyńcie upodobanie jego, a odłączcie się od narodów ziemie i od żon obcych.
Ezra	Ezd	15	10	12	I odpowiedziało wszystko zgromadzenie i rzekło głosem wielkim: Według słowa twego do nas, tak się niechaj stanie.
Ezra	Ezd	15	10	13	Ale jednak iż lud wielki jest, i czas dżdżysty, a nie możemy stać na dworze, a sprawa nie jest jednego dnia albo dwu; (bośmy bardzo zgrzeszyli w téj mowie):
Ezra	Ezd	15	10	14	Niechaj będą postanowieni przełożeni we wszystkiem zgromadzeniu: a wszyscy w mieściech naszych, którzy pojęli żony obce, niech przychodzą na czas postanowiony, a z nimi starsi po mieście i mieście i sędziowie jego, aż się odwróci gniew Boga naszego od nas dla tego grzechu.
Ezra	Ezd	15	10	15	Jonathan tedy, syn Azahel, i Jazya, syn Thekue, byli na to wysadzeni: a Mesollam i Sebethaj Lewit pomagali im.
Ezra	Ezd	15	10	16	I uczynili tak synowie przeniesienia. I poszli Ezdrasz kapłan i mężowie przełożeni familii do domów ojców swoich, i wszyscy po imionach swoich: i zasiedli pierwszego dnia miesiąca dziesiątego, aby się o rzeczy pytali.
Ezra	Ezd	15	10	17	I odprawili się wszyscy mężowie, którzy byli pojęli żony obce, aż do pierwszego dnia miesiąca pierwszego.
Ezra	Ezd	15	10	18	I naleźli się z synów kapłańskich, którzy byli pojęli żony obce, z synów Jozue, syna Josedek, i braciéj jego Maasya i Eliezer i Jaryb i Godolia.
Ezra	Ezd	15	10	19	I dali ręce swe, że mieli odrzucić żony swe, a za występ swój barana z owiec ofiarować.
Ezra	Ezd	15	10	20	A z synów Emmer: Hanani i Zebedya.
Ezra	Ezd	15	10	21	A z synów Harym: Maasya i Elia i Semeja i Jehiel i Ozyasz.
Ezra	Ezd	15	10	22	A z synów Phashur: Elioenaj, Maasya, Ismael, Nathanael, Jozabed i Elasa.
Ezra	Ezd	15	10	23	I z synów Lewitów: Jozabed, i Semei i Celaja, (ten jest Kalito), Phataja, Juda i Eliezer.
Ezra	Ezd	15	10	24	A z śpiewaków: Eliasyb. A z odźwiernych: Sellum i Telem i Ury.
Ezra	Ezd	15	10	25	I z Izraela, z synów Pharos: Remeja i Jezya i Melchia i Miamin i Eliezer i Melchia i Banea.
Ezra	Ezd	15	10	26	A z synów Elani: Mathania, Zacharyasz i Jehiel i Abdy i Jerymoth i Elia.
Ezra	Ezd	15	10	27	A z synów Zethua: Elioenaj, Eliasyb, Mathania i Jerymoth i Zabad i Azyza.
Ezra	Ezd	15	10	28	A z synów Bebaj: Johanan, Hanania, Zabbaj, Athalaj.
Ezra	Ezd	15	10	29	A z synów Bani: Mosollam i Melluch i Adaja, Jasub i Saal i Ramoth.
Ezra	Ezd	15	10	30	A z synów Phahath Moab: Edna i Chalal, Banajas i Maasyas, Mathanias, Beseleel, Bennui i Manasse.
Ezra	Ezd	15	10	31	A z synów Herem: Eliezer, Jozue, Melchias, Semejas, Symeon,
Ezra	Ezd	15	10	32	Benjamin, Maloch, Sanaaryas.
Ezra	Ezd	15	10	33	A z synów Hasom: Mathanaj, Mathatha, Zabad, Elipheieth, Bermaj, Manasse, Semei.
Ezra	Ezd	15	10	34	Z synów Bani: Maaddy, Amram i Uel,
Ezra	Ezd	15	10	35	Baneas i Badajas, Cheliau,
Ezra	Ezd	15	10	36	Wania, Marymuth i Eliasyb,
Ezra	Ezd	15	10	37	Mathanias, Mathanaj i Jasy.
Ezra	Ezd	15	10	38	I Bani i Bennui i Semei,
Ezra	Ezd	15	10	39	I Salmias i Nathan i Adajas,
Ezra	Ezd	15	10	40	I Mechnedebaj, Sesaj, Saraj,
Ezra	Ezd	15	10	41	Ezrel i Selemiau, Semerya,
Ezra	Ezd	15	10	42	Sellum, Amarya, Józeph.
Ezra	Ezd	15	10	43	Z synów Nebo: Jehiel, Mathathias, Zabad, Zabina, Jeddu i Joel i Banaja.
Ezra	Ezd	15	10	44	Ci wszyscy wzięli byli żony obce: a były z nich niewiasty, które były porodziły syny. Przypisy
Nehemiah	Ne	16	1	1	Słowa Nehemiasza, syna Helchiaszowego. I stało się księżyca Chaslew, roku dwudziestego, a jam był na zamku Susys.
Nehemiah	Ne	16	1	2	I przyszedł Hanani, jeden z braci mojéj, on i mężowie z Judy, i pytałem ich o Żydziech, którzy zostali i żywi byli z więzienia, i o Jeruzalem.
Nehemiah	Ne	16	1	3	I powiedzieli mi: Którzy zostali i zostawieni są z więzienia, tam w krainie są w wielkiem utrapieniu i w zelżywości: a mur Jerozolimski rozwalon jest, i bramy jego ogniem są spalone.
Nehemiah	Ne	16	1	4	A gdym usłyszał takie słowa, usiadłem i płakałem i żałowałem przez wiele dni, pościłem i modliłem się przed obliczem Boga niebieskiego.
Nehemiah	Ne	16	1	5	I rzekłem: Proszę, Panie, Boże niebieski, mocny, wielki i straszliwy, który strzeżesz przymierza i miłosierdzia z tymi, którzy cię miłują i strzegą przykazania twego:
Nehemiah	Ne	16	1	6	Niechaj będą uszy twoje słuchające, a oczy twoje otworzone, abyś usłyszał modlitwę służebnika twego, którą się ja dziś modlę przed tobą w nocy i we dnie za synmi Izraelskimi, sługami twymi: i wyznawam grzechy synów Izraelskich, którymi zgrzeszyli tobie: ja i dom ojca mego zgrzeszyliśmy.
Nehemiah	Ne	16	1	7	Marnością jesteśmy zwiedzieni, a nie strzegliśmy przykazania twego i Ceremonii i sądów, któreś przykazał Mojżeszowi, słudze twemu.
Nehemiah	Ne	16	1	8	Wspomnij na słowo, któreś rozkazał Mojżeszowi, słudze twemu, mówiąc: Gdy wystąpicie, ja rozproszę was między narody.
Nehemiah	Ne	16	1	9	A jeźli się nawrócicie do mnie a będziecie strzedz przykazania mego i czynić je, chociabyście byli zagnani na koniec nieba, ztamtąd zgromadzę was i przywiodę na miejsce, którem obrał, aby tam przebywało imię moje.
Nehemiah	Ne	16	1	10	A oni słudzy twoi i lud twój, któreś odkupił mocą twą wielką i ręką twą mocną.
Nehemiah	Ne	16	1	11	Proszę, Panie, niech będzie ucho twe nakłonione na modlitwę sługi twego i modlitwę sług twoich, którzy się chcą bać imienia twego: a zdarz dziś słudze twemu i daj mu miłosierdzie pod mężem tym; bom ja był podczaszym królewskim.
Nehemiah	Ne	16	2	1	I stało się miesiąca Nisan, roku dwudziestego Artaxerxa króla, i wino było przed nim, i wziąłem wino i podałem królowi: a byłem jako mdły przed obliczem jego.
Nehemiah	Ne	16	2	2	I rzekł mi król: Czemu jest smętna twarz twoja, gdyż cię chorym nie widzę? nie darmo to, ale nie wiem, co złego jest w sercu twojem. I zlękłem się bardzo i nazbyt.
Nehemiah	Ne	16	2	3	I rzekłem królowi: Królu, żyw na wieki! Jako nie ma być smętna twarz moja, gdyż miasto, dom grobów ojca mego, opuszczone jest, a bramy jego ogniem są popalone?
Nehemiah	Ne	16	2	4	I rzekł mi król: Czegóż żądasz? I prosiłem Boga niebieskiego.
Nehemiah	Ne	16	2	5	I rzekłem do króla: Jeźli się zda rzecz dobra królowi, a jeźli się podoba sługa twój przed obliczem twojem, abyś mię posłał do Żydowskiéj ziemie, do miasta grobu ojca mego, i będę je budował.
Nehemiah	Ne	16	2	6	I rzekł mi król i królowa, która siedziała podle niego: Aż do którego czasu będzie droga twoja, a kiedy się wrócisz? I podobało się przed obliczem królewskiem, i posłał mię: i naznaczyłem mu czas.
Nehemiah	Ne	16	2	7	I rzekłem królowi: Jeźli się zda rzecz dobra królowi, niech mi da listy do książąt krainy za rzeką, aby mię przeprowadzili, ażbym przyszedł do Żydowskiéj ziemie:
Nehemiah	Ne	16	2	8	I list do Asapha, stróża lasów królewskich, aby mi dał drzewa, żebych mógł przykryć bramy wieże domu i mury miejskie i dom, do którego wnidę. I dał mi król wedle ręki Boga mego dobréj zemną.
Nehemiah	Ne	16	2	9	I przyszedłem do książąt krainy za rzeką i oddałem im listy królewskie. A król posłał był zemną rotmistrze nad żołnierzmi i jezdne.
Nehemiah	Ne	16	2	10	I usłyszeli Sanaballat Horonitczyk i Tobiasz sługa, Ammonitczyk, i zasmucili się frasunkiem wielkim, iż przyszedł człowiek, który szukał szczęścia synów Izraelskich.
Nehemiah	Ne	16	2	11	I przyjechałem do Jeruzalem i byłem tam przez trzy dni.
Nehemiah	Ne	16	2	12	I wstałem w nocy, ja i trocha mężów ze mną, a nie oznajmiłem nikomu, co był podał Bóg do serca mego, abym uczynił w Jeruzalem; i bydlęcia nie było zemną, jedno bydlę, na któremem siedział.
Nehemiah	Ne	16	2	13	I wyszedłem przez bramę doliny w nocy, przed źródło smokowe i do bramy gnojowéj i oględowałem mur Jerozolimski rozwalony i bramy jego ogniem spalone.
Nehemiah	Ne	16	2	14	I przeszedłem do bramy źródła i do rur królewskich: i nie było miejsca bydlęciu, na któremem siedział, żeby przeszło.
Nehemiah	Ne	16	2	15	I szedłem przez potok w nocy i oględowałem mur, a wróciwszy się przyszedłem do bramy doliny i wróciłem się.
Nehemiah	Ne	16	2	16	A urzędnicy nie wiedzieli, gdziem był odjechał, albo cobym ja czynił: ale i Żydom i kapłanom i przedniejszym i urzędnikom i innym, którzy robili, nicem nie oznajmił aż do onego miejsca.
Nehemiah	Ne	16	2	17	I rzekłem im: Wy wiecie uciśnieuie, w którem jesteśmy, iż Jeruzalem jest opuszczone, a bramy jego ogniem są popalone. Pójdźcie, a pobudujmy mury Jerozolimskie a nie bądźmy już więcej hańbą.
Nehemiah	Ne	16	2	18	I oznajmiłem im rękę Boga mego, że była dobra zemną, i słowa królewskie, które mi mówił, i rzekłem: Wstańmy a budujmy. I zmocniły się ręce ich w dobrem.
Nehemiah	Ne	16	2	19	A Sanaballat Horonitczyk i Tobiasz sługa, Ammonitczyk, i Gosem Arabczyk, usłyszeli i szydzili z nas i wzgardzili i rzekli: Cóż to za rzecz, którą czynicie? albo przeciw królowi się buntujecie?
Nehemiah	Ne	16	2	20	I odpowiedziałem im i rzekłem do nich: Bóg niebieski ten nam pomaga, a myśmy słudzy jego, wstańmy a budujmy: a wy nie macie części i prawa i pamiątki w Jeruzalem.
Nehemiah	Ne	16	3	1	I powstał Eliasyb, kapłan wielki, i bracia jego kapłani i zbudowali bramę trzody: ci ją poświęcili aż do wieże stu łokci, aż do wieże Hananeel.
Nehemiah	Ne	16	3	2	A podle niego budowali mężowie Jerycha: a wedle niego budował Zachur, syn Amry.
Nehemiah	Ne	16	3	3	A bramę rybną budowali synowie Asnaa, oni ją przykryli i postawili wrota jéj i zamki i zawory. A wedle tych budował Marymuth, syn Uryasza, syna Akkus.
Nehemiah	Ne	16	3	4	A podle niego budował Mosollam, syn Barachiasza, syna Mesezebel: a podle nich budował Sadok, syn Baana.
Nehemiah	Ne	16	3	5	Podle tych budowali Thekuithczycy: ale zacniejsi między nimi nie położyli szyi swoich pod robotę pana swego.
Nehemiah	Ne	16	3	6	A starą bramę budował Jojada, syn Phasea, i Mosollam, syn Besodya: oni ją przykryli i postawili wrota jéj i zamki i zawory.
Nehemiah	Ne	16	3	7	A podle nich budowali Meltyas Gabaończyk i Jadon Meronathczyk, mężowie z Gabaon i Maspha za książę, które było w krainie za rzeką.
Nehemiah	Ne	16	3	8	Podle niego budował Ezyel, syn Araja, złotnik: a podle niego budował Ananias, syn aptekarzów. I zostawili Jeruzalem aż do muru ulice szerszéj.
Nehemiah	Ne	16	3	9	A podle tego budował Raphaja, syn Hur, przełożony ulice Jerozolimskiéj.
Nehemiah	Ne	16	3	10	A podle niego pobudował Jedaja, syn Haromaph, przeciw domowi swemu: a podle niego budował Hattus, syn Haseboniasza.
Nehemiah	Ne	16	3	11	Połowicę ulice budował Melchias, syn Herem, i Hasub, syn Phahath Moab, i wieżę pieców.
Nehemiah	Ne	16	3	12	A podle niego budował Sellum, syn Alohes, przełożony nad połowicą ulice Jerozolimskiéj, sam i córki jego.
Nehemiah	Ne	16	3	13	A bramę doliny zbudował Hanon i obywatele Zanoe: ci ją zbudowali i stanowili wrota jéj i zamki i zawory i tysiąc łokci muru aż do bramy gnojowéj.
Nehemiah	Ne	16	3	14	A bramę gnojową budował Melchias, syn Rechab, przełożony ulice Bethacharan: on ją zbudował i postanowił wrota jéj i zamki i zawory.
Nehemiah	Ne	16	3	15	A bramę źródła zbudował Sellum, syn Cholhoza, przełożony wsi Maspha: on ją zbudował i przykrył i postawił wrota jéj i zamki i zawory i mury sadzawki Syloe ku ogrodu królewskiemu i aż do wschodu, który zstępuje do miasta Dawidowego.
Nehemiah	Ne	16	3	16	Po nim budował Nehemiasz, syn Asbok, przełożony nad połowicą ulice Bethsur, aż przeciwko grobowi Dawidowemu i aż do stawu, który z wielką pracą zbudowany jest, i aż do domu mocnych.
Nehemiah	Ne	16	3	17	Po nim budowali Lewitowie, Rehum, syn Benni: a po nim budował Hasebias, przełożony nad połowicą ulice Ceili, na swéj ulicy.
Nehemiah	Ne	16	3	18	Po nim budowali bracia ich, Bawaj, syn Henadad, przełożony nad połowicą Ceili.
Nehemiah	Ne	16	3	19	A podle niego budował Azer, syn Jozue, przełożony nad Maspha, miarę wtórą przeciw wstępowaniu ku mocniejszemu rogu.
Nehemiah	Ne	16	3	20	Po nim na górze budował Baruch, syn Zachajów, miarę wtórą od kąta aż do wrót domu Eliasyba, kapłana wielkiego.
Nehemiah	Ne	16	3	21	Po nim budował Merymoth, syn Uryasza, syna Hakkus, miarę wtórą ode drzwi domu Eliasyb, póki się rozciągał dom Eliasyb.
Nehemiah	Ne	16	3	22	A po nim budowali kapłani, mężowie z pól Jordanu.
Nehemiah	Ne	16	3	23	A po nim budował Benjamin i Hasub przeciw domowi swemu: a po nim budował Azaryasz, syn Maasyasza, syna Ananiasza, naprzeciw domowi swemu.
Nehemiah	Ne	16	3	24	Po nim budował Bennuj, syn Henadad, miarę wtóra od domu Azaryaszowego aż do zatoczenia i aż do kąta.
Nehemiah	Ne	16	3	25	Phalel, syn Ozyego, budował przeciw zatoczeniu i wieży, która wychodzi z wyższego domu królewskiego, to jest, w sieni ciemnice: po nim Phadaja, syn Phatos.
Nehemiah	Ne	16	3	26	A Nathynejczycy mieszkali w Ophel aż naprzeciw bramie wodnéj na wschód słońca i wieży, która wychodziła.
Nehemiah	Ne	16	3	27	Po nim budowali Thekuithczycy miarę wtórą naprzeciwko, od wieże wielkiéj i wychodzącéj aż do muru kościelnego.
Nehemiah	Ne	16	3	28	A wzgórę od bramy końskiéj budowali kapłani, każdy przeciw domowi swemu.
Nehemiah	Ne	16	3	29	Po nich budował Sadok, syn Emmer, przeciw domowi swemu: a po nim budował Semeja, syn Secheniaszów, stróż bramy wschodniéj.
Nehemiah	Ne	16	3	30	Po nim budował Hanania, syn Selemiaszów, i Hanun, syn Seleph szósty, miarę wtórą: po nim budował Mosollam, syn Barachiaszów, przeciwko skarbnicy swojéj. Po nim budował Melchiasz, syn złotniczy, aż do domu Nathynejczyków i wiotesz przedających, przeciw bramie sądowéj i aż do sale narożnéj.
Nehemiah	Ne	16	3	31	A między salą narożną w bramie trzody budowali złotnicy i kupcy.
Nehemiah	Ne	16	4	1	I stało się, gdy usłyszał Sanaballat, żeśmy budowali mur, rozgniewał się bardzo, a wzruszywszy się nazbyt, naigrawał Żydy.
Nehemiah	Ne	16	4	2	I mówił przed bracią swą i przed zgromadzeniem Samarytanów: Co Żydowie niedołężni działają? Izali im dopuszczą narodowie? Izali będą ofiarować i za jeden dzień dokonają? Aza będą mogli nabudować kamienia z gromad prochu, które zgorzało?
Nehemiah	Ne	16	4	3	Ale i Tobiasz Ammonitczyk bliski jego, mówił: Niechaj budują! Jeźli przyjdzie liszka, przeskoczy mur ich kamienny.
Nehemiah	Ne	16	4	4	Usłysz, Boże nasz! żeśmy się stali wzgardzonymi, obróć urąganie na głowę ich, a daj je na wzgardę w ziemi niewoli.
Nehemiah	Ne	16	4	5	Nie pokrywaj nieprawości ich, a grzech ich niechaj przed tobą zgładzon nie będzie: że się naśmiewali z budujących.
Nehemiah	Ne	16	4	6	A tak budowaliśmy mur i złączyliśmy wszystek aż do połowice, i pobudziło się serce ludu ku robieniu.
Nehemiah	Ne	16	4	7	I stało się, gdy usłyszał Sanaballat i Tobiasz i Arabczycy i Ammonitczycy i Azotczycy, że była wyrównana blizna muru Jeruzalem, a że się poczynały rozwaliny zawierać, rozgniewali się nazbyt.
Nehemiah	Ne	16	4	8	I zgromadzili się wszyscy pospołu, aby jechali i walczyli na Jeruzalem i zasadzili się na zdradzie.
Nehemiah	Ne	16	4	9	I modliliśmy się do Boga naszego i postawiliśmy straż na murze we dnie i w nocy przeciwko nim.
Nehemiah	Ne	16	4	10	I rzekł Judas: Zwątlała siła noszącego, a ziemie jest bardzo wiele, i my nie będziem mogli budować muru.
Nehemiah	Ne	16	4	11	I rzekli nieprzyjaciele nasi: Niechaj nie wiedzą, i niech im tajno będzie, aż przyjdziemy wpośród ich i pobijemy je i uczyniemy, że przestanie robota.
Nehemiah	Ne	16	4	12	I stało się, gdy Żydowie przychodzili, którzy mieszkali podle nich, i opowiadali nam dziesięćkroć ze wszystkich miejsc, z których byli przyszli do nas:
Nehemiah	Ne	16	4	13	Postawiłem na miejscu za murem wokoło lud w sprawie z mieczmi swymi, z oszczepy i z łuki.
Nehemiah	Ne	16	4	14	I opatrzyłem i wstałem i rzekłem do przedniejszych i urzędników i do ostatka ludu pospolitego: Nie bójcie się od oblicza ich. Pamiętajcie na Pana wielkiego i strasznego, a walczcie o bracią waszę, o syny wasze i córki i o żony i o domy wasze.
Nehemiah	Ne	16	4	15	I stało się, gdy usłyszeli nieprzyjaciele nasi, że nam dano znać, rozproszył Bóg radę ich. I wróciliśmy się wszyscy do murów, każdy do roboty swéj.
Nehemiah	Ne	16	4	16	I stało się od onego dnia, że połowica młodzieńców robiła, a połowica była gotowa ku bitwie, i oszczepy i tarcze i łuki i pancerze, a książęta za nimi we wszystkim domu Judzkim.
Nehemiah	Ne	16	4	17	I budujących na murze i noszących brzemiona i nakładających: jedną ręką robił, a drugą miecz trzymał.
Nehemiah	Ne	16	4	18	Bo każdy z budujących miał miecz przypasany na biodra swoje: i budowali i trąbili w trąbę podle mnie.
Nehemiah	Ne	16	4	19	I rzekłem do przedniejszych i do urzędników i do ostatka pospólstwa: Wielka robota i szeroka, a myśmy się rozstrzelali po murze daleko jeden od drugiego:
Nehemiah	Ne	16	4	20	Na miejscu, na któremkolwiek usłyszycie głos trąby, tam się zbiegajcie do nas: Bóg nasz będzie walczył za nas.
Nehemiah	Ne	16	4	21	A my sami róbmy: a połowica nas niech trzyma oszczepy od wstępu zorze, aż gwiazdy wschodzić będą.
Nehemiah	Ne	16	4	22	Onego téż czasu mówiłem do ludu: Każdy z sługą swym niech mieszka w pośród Jeruzalem, i miejmy przemiany przez noc i przez dzień na robotę.
Nehemiah	Ne	16	4	23	A ja i bracia moi i słudzy moi i stróże, którzy byli za mną, nie zwłóczyliśmy szat naszych: każdy tylko zwłóczył się do omycia.
Nehemiah	Ne	16	5	1	I wszczęło się wielkie wołanie ludzi i żon ich przeciw Żydom, braci swojéj.
Nehemiah	Ne	16	5	2	I byli, co tak mówili: Synów naszych i córek naszych jest bardzo wiele, nabierzmy za zapłatę ich zboża, a jedzmy i żyjmy.
Nehemiah	Ne	16	5	3	I byli, co mówili: Pola nasze i winnice i domy nasze pozastawiajmy, a nabierzmy zboża w głodzie.
Nehemiah	Ne	16	5	4	A drudzy mówili: Pożyczmy pieniędzy na podatki królewskie, a dajmy pola nasze i winnice.
Nehemiah	Ne	16	5	5	A teraz jako ciała braci naszéj tak są ciała nasze: a jako synowie ich, tak i synowie nasi: oto my dawamy w niewolą syny nasze i córki nasze, a z córek naszych są niewolnicami, a nie mamy, zkądby mogły być wykupione, i pola nasze i winnice nasze inni trzymają.
Nehemiah	Ne	16	5	6	I rozgniewałem się bardzo, gdym usłyszał wołanie ich wedle słów tych.
Nehemiah	Ne	16	5	7	I myśliło serce moje zemną i zfukałem przednie i urząd i rzekłem im : A więc każdy z was lichwę wyciągacie od braci swéj? i zebrałem przeciw nim zgromadzenie wielkie.
Nehemiah	Ne	16	5	8	I rzekłem im: My, jako wiecie, wykupiliśmy bracią nasze, Żydy, którzy byli poganom zaprzedani, według przemożenia naszego: więc wy téż przedawać będziecie bracią waszę, i odkupować je będziem? I umilknęli a nie naleźli, coby odpowiedzieli.
Nehemiah	Ne	16	5	9	I rzekłem do nich: Nie dobra to rzecz, którą czynicie. Czemu nie w bojaźni Boga naszego chodzicie, aby nam nie urągali poganie, nieprzyjaciele nasi?
Nehemiah	Ne	16	5	10	I ja i bracia moi i słudzy moi pożyczyliśmy wielom pieniędzy i zboża: nie pominajmyż się w obec wszyscy tego, dług darujmy, który nam winno.
Nehemiah	Ne	16	5	11	Wróćcie im dziś pola ich i winnice ich i oliwnice ich i domy ich: i owszem i setną część pieniędzy, zboża i oliwy, którąście zwykli od nich wyciągać, dajcie za nie.
Nehemiah	Ne	16	5	12	I rzekli: Wrócimy, a nic od nich wyciągać nie będziemy: i tak uczynimy, jako mówisz. I przyzwałem kapłanów i poprzysiągłem je, aby uczynili wedle tego, com był rzekł.
Nehemiah	Ne	16	5	13	Nadto wytrząsnąłem zanadrze moje i rzekłem: Tak niechaj Bóg wytrząśnie wszelkiego męża, któryby dosyć nie uczynił słowu temu, z domu jego i z prace jego, tak niech wytrząśnion i wypróżnion będzie. I rzekło wszystko zgromadzenie: Amen. I chwalili Boga. Uczynił tedy lud, jako było rzeczono.
Nehemiah	Ne	16	5	14	A od onego dnia, którego mi król przykazał, abym był książęciem w ziemi Judzkiéj, od roku dwudziestego aż do roku trzydziestego wtórego Artaxerxa króla, przez dwanaście lat ja i bracia moi nie jedliśmy rocznego obroku, który książętom dawać powinno.
Nehemiah	Ne	16	5	15	A pierwsze książęta, co przedemną były, obciążali lud i brali od nich w chlebie i w winie i w pieniądzach na każdy dzień syklów czterdzieści, i słudzy ich tłumili lud: alem ja tak nie czynił dla bojaźni Bożéj.
Nehemiah	Ne	16	5	16	Ale owszem około murów budowałem i rolim nie kupił, i wszyscy służebnicy moi na robotę zgromadzeni byli.
Nehemiah	Ne	16	5	17	Żydowie téż i urzędników sto i pięćdziesiąt mężów i którzy do nas przychodzili od narodów, które około nas są, u stołu mego byli.
Nehemiah	Ne	16	5	18	A gotowano mi na każdy dzień wołu jednego, baranów sześć wybornych, oprócz ptastwa, a w dziesięć dni wina rozmaite i wiele innych rzeczy dawałem: nadto i rocznego obroku księstwa mego nie domagałem się; bo lud był bardzo zubożony.
Nehemiah	Ne	16	5	19	Pomnijże na mię, Boże mój, ku dobremu, wedle wszystkiego, com uczynił ludowi temu.
Nehemiah	Ne	16	6	1	I stało się, gdy usłyszał Sanaballat i Tobiasz i Gossem Arabczyk i inni nieprzyjaciele nasi, żem ja zbudował mur, a nie zostawało w nim żadnéj rozwaliny, (a do onego czasu wrót niepostawiłem był w bramach):
Nehemiah	Ne	16	6	2	Posłali Sanaballat i Gossem do mnie, mówiąc: Przyjdź a uczyńmy między sobą przymierze we wsiach na polu Ono. A oni myślili, żeby mi co złego uczynili.
Nehemiah	Ne	16	6	3	A tak posłałem do nich posły, mówiąc: Czynię wielką robotę i zjechać nie mogę, aby się snadź nie zaniechała, gdybym jechał i przybył do was.
Nehemiah	Ne	16	6	4	A posyłali do mnie czterykroć wedle tego słowa: odpowiedziałem im wedle mowy pierwszéj.
Nehemiah	Ne	16	6	5	I posłał do mnie Sanaballat wedle słowa pierwszego piąty kroć sługę swego, i miał list w ręce swéj tak napisany:
Nehemiah	Ne	16	6	6	Jest ten posłuch między ludźmi, co téż i Gossem powiedział, że ty i Żydowie myślicie się z mocy wybić, i dlatego murujesz mur i chcesz się podnieść królem nad nimi: dla któréj przyczyny
Nehemiah	Ne	16	6	7	Postanowiłeś i proroki, którzyby o tobie opowiadali w Jeruzalem, mówiąc: Jest król w Żydowskiéj ziemi. Usłyszy król te słowa: a przetóż teraz przyjedź, abyśmy się społecznie naradzili.
Nehemiah	Ne	16	6	8	I posłałem do nich, mówiąc: Nie stało się wedle słów tych, które ty mówisz; z serca bowiem twego ty to wymyślasz.
Nehemiah	Ne	16	6	9	Bo ci wszyscy straszyli nas myśląc, że miały przestać ręce nasze od roboty, i mieliśmy zaniechać. Dla któréj przyczyny bardziéj umacniałem ręce moje.
Nehemiah	Ne	16	6	10	I wszedłem w dom Semeja, syna Dalajasza, syna Methabeel, tajemnie, który mi rzekł: Rozmówmy się między sobą w domu Bożym w pośród kościoła, a zamknijmy drzwi kościelne; bo przyjdą, aby cię zabili: i w nocy przyjdą, aby cię zabili.
Nehemiah	Ne	16	6	11	I rzekłem: Izali kto mnie podobny ucieka? I któż jako ja wnidzie do kościoła, a będzie żyw? Nie wnidę.
Nehemiah	Ne	16	6	12	I rozumiałem, że go Bóg nie posłał, ale jakoby prorokując mówił do mnie, i Tobiasz i Sanaballat najęli go byli.
Nehemiah	Ne	16	6	13	Bo był wziął pieniądze, abych się ulęknąwszy czynił i grzeszył, ażeby mieli co złego, czemby mi urągali.
Nehemiah	Ne	16	6	14	Pomnij na mię, Panie, dla Tobiasza i Sanaballata, według uczynków ich takowych: ale i na Noadyasza proroka i innych proroków, którzy mię straszyli.
Nehemiah	Ne	16	6	15	A mur dokonany był dwudziestego i piątego dnia miesiąca Elul, za pięćdziesiąt i za dwa dni.
Nehemiah	Ne	16	6	16	Stało się tedy, gdy usłyszeli wszyscy nieprzyjaciele nasi, że się polękali wszyscy narodowie, którzy byli około nas, i upadli sami w sobie: poznali, że od Boga stała się ta sprawa.
Nehemiah	Ne	16	6	17	Ale i dni onych wiele listów od przednich Żydów posyłane były do Tobiasza, i od Tobiasza przychodziły do nich.
Nehemiah	Ne	16	6	18	Bo ich wiele w Żydowstwie było mających przysięgę jego, iż był zięciem Secheniasza, syna Area: a Johanan, syn jego, pojął był córkę Mosollam, syna Barachiaszowego.
Nehemiah	Ne	16	6	19	Ale i chwalili go przedemną, i słowa moje odnosili mu: a Tobiasz posyłał listy, aby mię straszył.
Nehemiah	Ne	16	7	1	A gdy mur zbudowany był, i postawiłem wrota i policzyłem wrótne i śpiewaki i Lewity:
Nehemiah	Ne	16	7	2	Rozkazałem Hanani, bratu memu, i Hananiaszowi, książęciu domu z Jeruzalem; (bo on się zdał jako mąż wierny i bojący się Boga więcéj niż drudzy),
Nehemiah	Ne	16	7	3	I rzekłem im: Niechaj bram Jerozolimskich nie otwarzają aż do ciepła słonecznego. A gdy jeszcze stały zamknione bramy i zatarasowane, postanowiłem straż z obywatelów Jerozolimskich, każdego na odmiany swoje, i każdego przeciw domowi jego.
Nehemiah	Ne	16	7	4	A miasto było bardzo szerokie i wielkie, a lud w pośrodku jego mały, i domy nie były pobudowane.
Nehemiah	Ne	16	7	5	A Bóg podał do serca mego, i zebrałem przedniejsze i urzędniki i lud pospolity, abych je policzył. I nalazłem księgi liczby onych, którzy byli pierwéj przyszli, i nalazło się w nich napisano:
Nehemiah	Ne	16	7	6	Ci synowie krainy, którzy wyszli z poimania przeprowadzonych, które był przeniósł Nabuchodonozor, król Babiloński, i wrócili się do Jeruzalem i do Żydowskiéj ziemie, każdy do miasta swego.
Nehemiah	Ne	16	7	7	Którzy przyszli z Zorobabelem, Jozue, Nehemiasz, Azaryasz, Raamiasz, Nahamani, Mardocheusz, Belsam, Mespharath, Begoaj, Nahum, Baana. Liczba mężów ludu Izraelskiego:
Nehemiah	Ne	16	7	8	Synów Pharos dwa tysiące sto siedmdziesiąt dwa.
Nehemiah	Ne	16	7	9	Synów Saphatya trzysta siedmdziesiąt dwa,
Nehemiah	Ne	16	7	10	Synów Area sześćset pięćdziesiąt dwa.
Nehemiah	Ne	16	7	11	Synów Phahath Moab, z synów Jozuego i Joaba, dwa tysiące ośmset ośmnaście.
Nehemiah	Ne	16	7	12	Synów Elam tysiąc dwieście pięćdziesiąt cztery.
Nehemiah	Ne	16	7	13	Synów Zethua ośmset czterdzieści pięć.
Nehemiah	Ne	16	7	14	Synów Zachaj siedmset sześćdziesiąt.
Nehemiah	Ne	16	7	15	Synów Bannui sześćset czterdzieści ośm.
Nehemiah	Ne	16	7	16	Synów Bebaj sześćset dwadzieścia ośm.
Nehemiah	Ne	16	7	17	Synów Azgad dwa tysiące trzysta dwadzieścia dwa.
Nehemiah	Ne	16	7	18	Synów Adonikam sześćset sześćdziesiąt siedm.
Nehemiah	Ne	16	7	19	Synów Begwaj dwa tysiące sześćdziesiąt siedm.
Nehemiah	Ne	16	7	20	Synów Adyn sześćset pięćdziesiąt pięć.
Nehemiah	Ne	16	7	21	Synów Ater, syna Hezechyaszowego, dziewięćdziesiąt ośm.
Nehemiah	Ne	16	7	22	Synów Hasem trzysta dwadzieścia ośm.
Nehemiah	Ne	16	7	23	Synów Besaj trzysta dwadzieścia cztery.
Nehemiah	Ne	16	7	24	Synów Hareph sto dwanaście.
Nehemiah	Ne	16	7	25	Synów Gabaon dziewięćdziesiąt pięć.
Nehemiah	Ne	16	7	26	Synów Bethlehem i Netupha sto ośmdziesiąt ośm.
Nehemiah	Ne	16	7	27	Mężów Anathoth sto dwadzieścia ośm.
Nehemiah	Ne	16	7	28	Mężów Bethazmoth czterdzieści dwa.
Nehemiah	Ne	16	7	29	Mężów Karyathyarym, Cephira i Beroth siedmset czterdzieści trzy.
Nehemiah	Ne	16	7	30	Mężów Eama i Gaba sześćset dwadzieścia jeden.
Nehemiah	Ne	16	7	31	Mężów Machmas sto dwadzieścia dwa.
Nehemiah	Ne	16	7	32	Mężów Bethel i Haj sto dwadzieścia trzy.
Nehemiah	Ne	16	7	33	Mężów Nebo drugiego pięćdziesiąt dwa.
Nehemiah	Ne	16	7	34	Mężów Elam drugiego tysiąc dwieście pięćdziesiąt cztery.
Nehemiah	Ne	16	7	35	Synów Harem trzysta dwadzieścia.
Nehemiah	Ne	16	7	36	Synów Jerycho trzysta czterdzieści pięć.
Nehemiah	Ne	16	7	37	Synów Lod, Hadyd i Ono siedmset dwadzieścia jeden.
Nehemiah	Ne	16	7	38	Synów Senaa trzy tysiące dziewięćset trzydzieści.
Nehemiah	Ne	16	7	39	Kapłanów: Synów Idaja, w domu Jozue, dziewięćset siedmdziesiąt trzy.
Nehemiah	Ne	16	7	40	Synów Emmer tysiąc pięćdziesiąt dwa.
Nehemiah	Ne	16	7	41	Synów Phashur tysiąc dwieście czterdzieści siedm.
Nehemiah	Ne	16	7	42	Synów Arem tysiąc siedmnaście.
Nehemiah	Ne	16	7	43	Lewitów: Synów Jozuego i Cedmihel,
Nehemiah	Ne	16	7	44	Synów Odwiasza siedmdziesiąt cztery.
Nehemiah	Ne	16	7	45	Śpiewaków: Synów Asaph sto czterdzieści ośm.
Nehemiah	Ne	16	7	46	Wrotnych: Synów Sellum, synów Ater, synów Telmon, synów Akkub, synów Hatyta, synów Sobaj sto trzydzieści ośm.
Nehemiah	Ne	16	7	47	Nathynejczycy, synowie Soha, synowie Hasupha, synowie Tebbaoth.
Nehemiah	Ne	16	7	48	Synowie Ceros, synowie Syaa, synowie Phadon, synowie Lebana, synowie Hagaba, synowie Selmaj,
Nehemiah	Ne	16	7	49	Synowie Hanan, synowie Geddel, synowie Gaber,
Nehemiah	Ne	16	7	50	Synowie Raaja, synowie Rasyn, synowie Nekoda,
Nehemiah	Ne	16	7	51	Synowie Gezem, synowie Aza, synowie Phasea,
Nehemiah	Ne	16	7	52	Synowie Besaj, synowie Munim, synowie Nephussym,
Nehemiah	Ne	16	7	53	Synowie Bakbuk, synowie Hakupha, synowie Harhur,
Nehemiah	Ne	16	7	54	Synowie Besloth, synowie Mahida, synowie Harsa,
Nehemiah	Ne	16	7	55	Synowie Berkos, synowie Sysara, synowie Themat,
Nehemiah	Ne	16	7	56	Synowie Nasya, synowie Hatypha,
Nehemiah	Ne	16	7	57	Synowie sług Salomonowych, synowie Sothaj, synowie Sophereth, synowie Pharyda,
Nehemiah	Ne	16	7	58	Synowie Jahala, synowie Darkon, synowie Jeddel,
Nehemiah	Ne	16	7	59	Synowie Saphatya, synowie Hatyl, synowie Phochereth, który poszedł z Sebaim, synów Ammon.
Nehemiah	Ne	16	7	60	Wszystkich Nathynejczyków i synów sług Salomonowych trzysta dziewięćdziesiąt dwa.
Nehemiah	Ne	16	7	61	A ci są, którzy wyszli z Thelmela, z Thelharsa: Cherub, Addon, i Emmer: a nie mogli pokazać domów ojców swoich i nasienia swego, jeźliże z Izraela byli.
Nehemiah	Ne	16	7	62	Synów Dalaja, synów Tobia, synów Nekoda sześćset czterdzieści dwa.
Nehemiah	Ne	16	7	63	A z kapłanów, synowie Habia, synowie Akkos, synowie Bersellaj, który pojął z córek Bersellaj Galaadczyka żonę, i przezwany był ich imieniem.
Nehemiah	Ne	16	7	64	Ci szukali pisma swego w liczbie i nie naleźli: i wyrzuceni są z kapłaństwa.
Nehemiah	Ne	16	7	65	I rzekł im Athersatha, aby nie jedli z świętego świętych, ażby stanął kapłan uczony i ćwiczony.
Nehemiah	Ne	16	7	66	Wszystko mnóstwo jako mąż jeden czterdzieści dwa tysiące trzysta sześćdziesiąt.
Nehemiah	Ne	16	7	67	Oprócz sług i służebnic ich, których było siedm tysięcy trzysta trzydzieści siedm, a między nimi śpiewaków i śpiewaczek dwieście czterdzieści pięć.
Nehemiah	Ne	16	7	68	Koni ich siedmset trzydzieści sześć: mułów ich dwieście czterdzieści pięć:
Nehemiah	Ne	16	7	69	Wielbłądów ich czterysta trzydzieści pięć: osłów sześć tysięcy siedmset dwadzieścia.
Nehemiah	Ne	16	7	70	A niektórzy z książąt domów dali na robotę. Athersatha dał do skarbu złota tysiąc drachm, czasz pięćdziesiąt, szat kapłańskich pięćset trzydzieści.
Nehemiah	Ne	16	7	71	A z książąt domów dali do skarbu na robotę złota drachm dwadzieścia tysięcy, a śrebra grzywien dwa tysiące dwieście.
Nehemiah	Ne	16	7	72	A co dał ostatek ludu, złota drachm dwadzieścia tysięcy, a śrebra grzywien dwa tysiące, a szat kapłańskich sześćdziesiąt siedm.
Nehemiah	Ne	16	7	73	A kapłani i Lewitowie i wrotni i śpiewacy i inne pospólstwo i [0483]Nathynejczycy i wszystek Izrael mieszkali w mieściech swoich.
Nehemiah	Ne	16	8	1	I przyszedł był miesiąc siódmy: a synowie Izraelowi byli w mieściech swoich. I zebrał się wszystek lud jako mąż jeden na plac, który jest przed wodną bramą, i rzekli Ezdraszowi pisarzowi, aby przyniósł księgi zakonu Mojżeszowego, który był przykazał Pan Izraelowi.
Nehemiah	Ne	16	8	2	Przyniósł tedy Ezdrasz kapłan zakon przed zgromadzeniem meżów i niewiast i wszystkich, którzy rozumieć mogli, pierwszego dnia miesiąca siódmego.
Nehemiah	Ne	16	8	3	I czytał w nim jawnie na placu, który był przed wodną bramą, od poranku aż dopołudnia przed oczyma mężów i niewiast i mądrych: a uszy wszystkiego ludu były nastawione ku księgom.
Nehemiah	Ne	16	8	4	I stanął Ezdrasz pisarz na stopniu drzewianym, który był uczynił na mówienie, a podle niego stanęli Mathathiasz i Semeja i Ania i Urya i Helcya i Maasya po prawej stronie jego: a po lewej Phadaja, Misael i Melchia i Hasum i Hasbadana, Zacharya i Mosollam.
Nehemiah	Ne	16	8	5	I otworzył Ezdrasz księgi przed wszystkim ludem; bo stał wyższy nad wszystkim ludem: a gdy je otworzył, powstał wszystek lud.
Nehemiah	Ne	16	8	6	I błogosławił Ezdrasz Panu, Bogu wielkiemu: i odpowiedział wszystek lud: Amen, amen! podnosząc ręce swoje. I nachylili się i kłaniali ię Bogu twarzami na ziemię.
Nehemiah	Ne	16	8	7	A Jozue i Bani i Serebia, Jamin, Akkub, Sephtaj, Odya, Maasya, Celita, Azaryasz, Jozabel, Hanan, Phalaja, Lewitowie czynili pomilcze nie między ludem ku słuchaniu zakonu: a lud stanął na swem miejscu.
Nehemiah	Ne	16	8	8	I czytali w księgach zakonu Bożego wyraźliwie i jaśnie ku wyrozumieniu: i rozumieli, gdy czytano.
Nehemiah	Ne	16	8	9	A Nehemiasz, (ten jest Athersatha), i Ezdrasz, kapłan i pisarz, i Lewitowie wykładający wszystkiemu ludowi: Dzień poświęcony jest Panu, Bogu naszemu, nie smęćcież się ani płaczcie. (Bo płakał wszystek lud, gdy słuchał słów zakonu.)
Nehemiah	Ne	16	8	10	I rzekł im: Idźcież, jedzcie rzeczy tłuste i pijcie słodycz, a posyłajcie części tym, którzy sobie nie nagotowali; bo święty Panu dzień jest, a nie bądźcie smutni; wesele bowiem Pańskie jest moc nasza.
Nehemiah	Ne	16	8	11	A Lewitowie czynili pomilczenie między wszystkim ludem, mówiąc: Milczcie; bo dzień święty jest, a nie żałujcie.
Nehemiah	Ne	16	8	12	Odszedł tedy wszystek lud, aby jadł i pił i posyłał części i czynił wielkie wesele, iż wyrozumieli słowa, których nauczył ich był.
Nehemiah	Ne	16	8	13	A drugiego dnia zebrali się przedniejsi domów wszystkiego ludu, i kapłani i Lewitowie, do Ezdrasza pisarza, aby im wykładał słowa zakonu.
Nehemiah	Ne	16	8	14	I naleźli napisano w zakonie, że Pan rozkazał w ręce Mojżesza, aby synowie Izraelscy mieszkali w kuczkach w dzień uroczysty miesiąca siódmego:
Nehemiah	Ne	16	8	15	A iżby opowiadali i rozgłaszali po wszystkich mieściech ich i w Jeruzalem, mówiąc: Wynidźcie na górę a przynieście gałęzia oliwnego i gałązek mirtu i gałęzia palmowego i gałęzia drzewa gajowego, aby się naczyniło kuczek, jako jest napisano.
Nehemiah	Ne	16	8	16	I wyszedł lud i przynieśli. I poczynili sobie kuczki każdy na domie swoim i w sieniach swoich i w sieniach domu Bożego i na placu wodnéj bramy i na placu bramy Ephraim.
Nehemiah	Ne	16	8	17	Uczyniło tedy wszystko zgromadzenie tych, którzy się byli wrócili z poimania, kuczki i mieszkali w kuczkach; bo nie uczynili byli tak synowie Izraelscy ode dni Jozuego, syna Nun, aż do dnia onego. I było wesele bardzo wielkie.
Nehemiah	Ne	16	8	18	A na księgach zakonu Bożego czytał na każdy dzień od pierwszego dnia aż do dnia ostatecznego: i czynili święto przez siedm dni a dnia ósmego zgromadzenie według obrzędu.
Nehemiah	Ne	16	9	1	A dnia dwudziestego czwartego tego miesiąca zeszli się synowie Izraelscy w poście i w worzech, a ziemia na nich.
Nehemiah	Ne	16	9	2	I odłączyło się nasienie synów Izraelowych od wszelkiego syna obcego: i stanęli i wyznawali grzechy swoje i nieprawości ojców swoich.
Nehemiah	Ne	16	9	3	I podnieśli się, aby stali: i czytali na księgach zakonu Pana, Boga swego, cztery kroć przez dzień, i czterykroć się spowiadali i kłaniali się Panu, Bogu swemu.
Nehemiah	Ne	16	9	4	A powstali na stopniu Lewitów Jozue i Bani i Cedmihel, Sabania, Bonni, Sarebias, Bani i Chanani: i wołali głosem wielkim do Pana, Boga swego,
Nehemiah	Ne	16	9	5	I mówili Lewitowie, Jozue i Cedmihel, Bani, Hasebnia, Serebia, Odaja, Sebnia, Phathahia: Wstańcie, błogosławcie Panu, Bogu waszemu, od wieku aż do wieku: a niech błogosławią imieniowi chwały twojéj wysokiemu we wszelakiem błogosławieństwie i chwale.
Nehemiah	Ne	16	9	6	Ty sam, Panie, jeden, tyś uczynił niebo i niebo niebios i wszystko wojsko ich, ziemię i wszystko, co jest na niéj, morza i wszystko, co w nich jest: i ty żywisz to wszystko, a wojsko niebieskie tobie się kłania.
Nehemiah	Ne	16	9	7	Tyś sam, Panie Boże, któryś wybrał Abrama, a wywiodłeś go z ognia Chaldejskiego a dałeś mu imię Abraham.
Nehemiah	Ne	16	9	8	I nalazłeś serce jego wierne przed tobą, i uczyniłeś z nim przymierze, żebyś mu dał ziemię Chananejczyka, Hethejczyka i Amorrejczyka i Pherezejczyka i Jebuzejczyka i Gergezejczyka, abyś dał nasieniu jego, i ziściłeś słowa twe, żeś jest sprawiedliwy.
Nehemiah	Ne	16	9	9	I widziałeś utrapienie ojców naszych w Egipcie: i wysłuchałeś wołanie ich nad morzem czerwonem.
Nehemiah	Ne	16	9	10	I dałeś znaki i cuda na Pharaonie i na wszystkich sługach jego i na wszystkim ludu ziemie jego; boś poznał, że hardzie przeciwko nim czynili: i uczyniłeś sobie imię, jako i dziś.
Nehemiah	Ne	16	9	11	I rozdzieliłeś morze przed nimi, i przeszli przez pośrodek morza po suszy: a prześladowcę ich wrzuciłeś w głębokość, jako kamień w wody gwałtowne.
Nehemiah	Ne	16	9	12	I byłeś wodzem ich we dnie w słupie obłokowym, a w nocy w słupie ognistym, aby widzieli drogę, po któréj szli.
Nehemiah	Ne	16	9	13	Stąpiłeś téż na górę Synai i mówiłeś z nimi z nieba i dałeś im sądy prawe i zakon prawdy, Ceremonie i przykazania dobre.
Nehemiah	Ne	16	9	14	I Sabbath poświęcony twój pokazałeś im i przykazania i Ceremonie i zakon przykazałeś im w ręce Mojżesza, sługi twego.
Nehemiah	Ne	16	9	15	Chleb téż z nieba dałeś im w głodzie ich, i wywiodłeś im wodę z skały, gdy pragnęli: i rzekłeś im, aby weszli a posiedli ziemię, na którąś podniósł rękę swą, abyś im podał.
Nehemiah	Ne	16	9	16	A oni i ojcowie nasi hardzie czynili i zatwardzili karki swe i nie słuchali rozkazania twego.
Nehemiah	Ne	16	9	17	I nie chcieli słuchać, ani wspomnieli na dziwy twoje, któreś im był uczynił. I zatwardzili karki swoje i dali głowę, aby się wrócili w niewolą swą jakoby przez upór. Ale ty, Boże miłościwy, łaskawy a miłosierny, nieskwapliwy i wielkiego zlitowania, nie opuściłeś ich.
Nehemiah	Ne	16	9	18	I jeszcze choć sobie sprawili cielca ulanego i mówili: Tenci jest Bóg twój, który cię wywiódł z Egiptu, i dopuścili się wielkich bluźnierstw:
Nehemiah	Ne	16	9	19	Ty w wielkich miłosierdziach twych nie opuściłeś ich na puszczy: słup obłoku nie odstąpił od nich we dnie, aby je prowadził w drodze: i słup ognia w nocy, żeby im ukazał drogę, którąby iść mieli.
Nehemiah	Ne	16	9	20	I ducha twego dobrego dałeś, któryby je uczył, i manny twojéj nie odjąłeś od ust ich i wodę dałeś im w pragnieniu.
Nehemiah	Ne	16	9	21	Przez czterdzieści lat żywiłeś je na puszczy, i na niczem im nie schodziło: szaty ich nie zwiotszały, i nogi ich nie natarły się.
Nehemiah	Ne	16	9	22	I dałeś im królestwa i narody i podzieliłeś im losy, i posiedli ziemię Sehon i ziemię króla Hesebon i ziemię Og, króla Bazan.
Nehemiah	Ne	16	9	23	I rozmnożyłeś syny ich, jako gwiazdy niebieskie, i przywiodłeś je do ziemie, o której powiedziałeś był ojcom ich, aby weszli i posiedli.
Nehemiah	Ne	16	9	24	I przyszli synowie i posiedli ziemię, i poniżyłeś przed nimi obywatele ziemie, Chananejczyki, i podałeś je w ręce ich i króle ich i narody ziemie, aby im uczynili, jako się im podobało.
Nehemiah	Ne	16	9	25	Pobrali tedy miasta obronne i ziemię tłustą i posiedli domy pełne wszystkich dóbr: studnie od innych sprawione, winnice i oliwnice i drzew rodzajnych siła: i jedli i byli nasyceni i otyli, i mieli dostatek rozkoszy z dobroci twéj wielkiéj.
Nehemiah	Ne	16	9	26	A ciebie wzruszyli ku gniewu i odstąpili od ciebie i zarzucili w tył swój zakon twój: i proroki twoje pobili, którzy je oświadczali, aby się ku tobie nawrócili, i dopuszczali się bluźnierstwa wielkiego.
Nehemiah	Ne	16	9	27	I podałeś je w rękę nieprzyjaciołom, i utrapili je. A czasu utrapienia swego wołali do ciebie, a ty wysłuchałeś z nieba, a podług wielkich politowali twoich dałeś im wybawiciele, którzyby je wybawili z ręki nieprzyjaciół ich.
Nehemiah	Ne	16	9	28	I gdy odpoczynęli, wrócili się, aby złość czynili przed oczyma twemi: i opuściłeś je w ręce nieprzyjaciół ich, i posiedli je. I nawrócili się i wołali do ciebie, a ty wysłuchałeś z nieba i wybawiłeś je w miłosierdziach twoich przez wiele czasów.
Nehemiah	Ne	16	9	29	I oświadczałeś je, aby się nawrócili do zakonu twego: ale oni bardzie czynili i nie słuchali rozkazania twego i grzeszyli przeciw sądom twoim, które uczyni człowiek i będzie w nich żył: i dali ramię odchodzące i zatwardzili kark swój a nie słuchali.
Nehemiah	Ne	16	9	30	I przedłużyłeś nad nimi wiele lat i oświadczyłeś je w duchu twym przez rękę proroków twoich: i nie słuchali, i podałeś je w rękę narodom ziemskim.
Nehemiah	Ne	16	9	31	Ale w miłosierdziach twoich wielkich nie dałeś ich na wytracenie, aniś ich opuścił; bo Bóg zlitowania i łaskawy ty jesteś.
Nehemiah	Ne	16	9	32	Teraz tedy, Boże nasz wielki, mocny i straszliwy, strzegący przymierza i miłosierdzia, nie odwracaj od oblicza twego wszystkiego utrapienia, które nalazło nas, króle nasze i książęta nasze i kapłany nasze i proroki nasze i ojce nasze i wszystek lud twój, ode dni króla Assur aż do dnia tego.
Nehemiah	Ne	16	9	33	I ty sprawiedliwy jesteś we wszystkiem, co przyszło na nas; boś prawdę uczynił, a myśmy niezbożnie czynili.
Nehemiah	Ne	16	9	34	Królowie nasi, książęta nasze, kapłani nasi i ojcowie nasi nie pełnili zakonu twego, ani słuchali rozkazania twego i świadectw twoich, któreś oświadczał przeciwko nim.
Nehemiah	Ne	16	9	35	I oni w królestwach swoich i w dobroci twojéj wielkiéj, którąś im był dał, i w ziemi bardzo szerokiéj i tłustéj, którąś był dał w oczach ich, nie służyli tobie, ani się odwrócili od zabaw swych złośliwych.
Nehemiah	Ne	16	9	36	Oto my sami dziś niewolnikami jesteśmy, i ziemia, którąś dał ojcom naszym, aby jedli chleb jéj i które są dobra jéj, i my sami jesteśmy w niej niewolnikami.
Nehemiah	Ne	16	9	37	I urodzaje jéj mnożą się królom, któreś postanowił nad nami dla grzechów naszych, i panują nad ciąły naszemi i nad bydlęty naszemi według woli swéj, i jesteśmy w wielkiem uciśnieniu.
Nehemiah	Ne	16	9	38	W tem tedy wszystkiem my sami czyniemy przymierze i piszemy, i pieczętują książęta nasze, Lewitowie nasi i kapłani nasi.
Nehemiah	Ne	16	10	1	A pieczętarze byli Nehemiasz Athersatha, syn Hachelaj, i Sedecyasz,
Nehemiah	Ne	16	10	2	Sarajasz, Azaryasz, Jeremiasz.
Nehemiah	Ne	16	10	3	Phashur, Amaryasz, Melchiasz.
Nehemiah	Ne	16	10	4	Hattus, Sebenia, Melluch.
Nehemiah	Ne	16	10	5	Harem, Merymoth, Obdyasz.
Nehemiah	Ne	16	10	6	Daniel, Genthon, Baruch.
Nehemiah	Ne	16	10	7	Mosollam, Abia, Miamin.
Nehemiah	Ne	16	10	8	Maazya, Belgaj, Semeja: ci kapłani.
Nehemiah	Ne	16	10	9	A Lewitowie: Jozue, syn Azaniaszów, Bennui, z synów Henadad, Cedmiel.
Nehemiah	Ne	16	10	10	I bracia ich, Sebenia, Odaja, Cehta, Phalaja, Hanan, Micha, Rochob, Hasebia.
Nehemiah	Ne	16	10	11	Falaja, Hanan, Micha, Rohob, Hasebia,
Nehemiah	Ne	16	10	12	Zachur, Serebia, Sabania.
Nehemiah	Ne	16	10	13	Odaja, Bani, Baninu.
Nehemiah	Ne	16	10	14	Przedniejsi ludu: Pharos, Phahath Moab, Elam, Zethu, Bani.
Nehemiah	Ne	16	10	15	Bonni, Azgad, Bebaj.
Nehemiah	Ne	16	10	16	Adonia, Begoaj, Adyn.
Nehemiah	Ne	16	10	17	Ater, Hezecya, Azur.
Nehemiah	Ne	16	10	18	Odaja, Hazum, Besaj.
Nehemiah	Ne	16	10	19	Hareph, Anathoth, Nebaj.
Nehemiah	Ne	16	10	20	Megphias, Mosollam, Hazyr.
Nehemiah	Ne	16	10	21	Mesyzabel, Sadok, Jeddua.
Nehemiah	Ne	16	10	22	Pheltya, Hanan, Anaja.
Nehemiah	Ne	16	10	23	Osee, Hanania, Hasub.
Nehemiah	Ne	16	10	24	Alohes, Phalea, Sobek.
Nehemiah	Ne	16	10	25	Rehum, Hasebna, Maasya.
Nehemiah	Ne	16	10	26	Echaja, Hanan, Anan.
Nehemiah	Ne	16	10	27	Melluch, Haran, Bahana.
Nehemiah	Ne	16	10	28	I ostatek z ludu, kapłani, Lewitowie, odźwierni i śpiewacy, Nathynejczykowie i wszyscy, którzyście się odłączyli z narodów ziem do zakonu Bożego, żony ich i synowde ich i córki ich.
Nehemiah	Ne	16	10	29	Wszyscy, którzy mogli rozumieć, ślubując za braty swe, i którzy przedni ich, przychodzili obiecować i przysięgać, żeby chodzili w zakonie Bożym, który był dał w ręce Mojżesza, sługi Bożego, żeby czynili, i strzegli wszystkie przykazania Pana, Boga naszego, i sądy jego i Ceremonie jego.
Nehemiah	Ne	16	10	30	A żebyśmy nie dawali córek naszych ludowi ziemie, i córek ich żebyśmy nie brali synom naszym,
Nehemiah	Ne	16	10	31	Ludzie téż ziemie, którzy wnoszą rzeczy przedajne, i wszystko do potrzeby w dzień sobotni żeby przedawali, nie będziem brać od nich w Sabbath i w dzień poświęcony: i roku siódmego zaniechamy i wyciągania wszelkiéj ręki.
Nehemiah	Ne	16	10	32	I postanowiemy nad sobą ustawy, że będziem dawać trzecią cześć sykla na rok na potrzebę domu Boga naszego:
Nehemiah	Ne	16	10	33	Na chleby pokładne i ną ofiarę wieczną i na całopalenie wieczne w Sabbathy, w pierwsze dni miesiąca, w święta uroczyste i w poświęcone i za grzech, aby się modlono za Izraela, i na wszelką potrzebę domu Boga naszego.
Nehemiah	Ne	16	10	34	Puściliśmy tedy losy między kapłany i Lewity i pospólstwo o noszenie drew, aby je wnoszono w dom Boga naszego według domów ojców naszych, wedle czasów, od czasów roku aż do roku, aby gorzały na ołtarzu Pana, Boga naszego, jako napisano w zakonie Mojżeszowym:
Nehemiah	Ne	16	10	35	I abyśmy przynosili pierworództwa ziemie naszéj i pierwociny wszelkiego owocu wszelkiego dr»ewa od roku do roku w domu Pańskim.
Nehemiah	Ne	16	10	36	I pierworództwa synów naszych i bydeł naszych, jako napisano jest w zakonie, i pierworództwa skotu naszego i owiec naszych, aby były ofiarowane w domu Boga naszego kapłanom, którzy służą w domu Boga naszego:
Nehemiah	Ne	16	10	37	I pierwociny pokarmów naszych i mokrych ofiar naszych i owoce wszelkiego drzewa, zbierania téż win i oliwy przyniesiem kapłanom do skarbnice Boga naszego, i dziesiątą część ziemie naszéj Lewitom. Sami Lewitowie będą brać dziesięciny ze wszystkich miast robót naszych.
Nehemiah	Ne	16	10	38	A kapłan, syn Aaronów, będzie w dziesięcinach Lewitów, a Lewitowie dziesiątą część dziesięciny swojéj będą ofiarować w domu Boga naszego do skarbnice w dom skarbów.
Nehemiah	Ne	16	10	39	Bo do skarbnice będą nosić synowie Izraelscy i synowie Lewi pierwociny zboża, wina i oliwy: i tam będą naczynia poświęcone i kapłani i śpiewacy i odźwierni i słudzy, a nie opuścimy domu Boga naszego.
Nehemiah	Ne	16	11	1	A przedniejsi ludu mieszkali w Jeruzalem, a ostatek pospólstwa puścił los, aby wybrali jednę część z dziesiąci, którzyby mieli mieszkać w Jeruzalem, mieście świętem, a dziewięć części w mieściech.
Nehemiah	Ne	16	11	2	A lud błogosławił wszystkim mężom, którzy się dobrowolnie ofiarowali byli, aby mieszkali w Jeruzalem.
Nehemiah	Ne	16	11	3	Ci są tedy przedniejsi krainy, którzy mieszkali w Jeruzalem i w mieściech Judzkich. A mieszkał każdy w osiadłości swéj, w mieściech swych, Izrael, kapłani, Lewitowie, Nathynejczycy i synowie sług Salomonowych.
Nehemiah	Ne	16	11	4	A w Jeruzalem mieszkali z synów Juda i z synów Benjamin. Z synów Juda: Athajas, syn Azyam, syna Zacharyaszowego, syna Amaryaszowego, syna Saphatyaszowego, syna Malaleel z synów Phares:
Nehemiah	Ne	16	11	5	Maasya, syn Baruch, syn Cholhoza, syn Hazya, syn Adaja, syn Jojaryb, syn Zacharyaszów, syn Sylonitów.
Nehemiah	Ne	16	11	6	Ci wszyscy synowie Phares, którzy mieszkali w Jeruzalem, czterysta sześćdziesiąt ośm mężów mocnych.
Nehemiah	Ne	16	11	7	A ci są synowie Benjamin: Sellum, syn Mosollam, syn Joed, syn Phadaja, syn Kolaja, syn Masya, syn Etheel, syn Isaja:
Nehemiah	Ne	16	11	8	A po nim Gebbai, Sellaj, dziewięćset dwadzieścia ośm.
Nehemiah	Ne	16	11	9	I Joel, syn Zechry, przełożony nad nimi: a Juda, syn Senua, nad miastem wtóry.
Nehemiah	Ne	16	11	10	A z kapłanów Idaja, syn Jojaryb, Jachin,
Nehemiah	Ne	16	11	11	Saraja, syn Helcyaszów, syn Mosollam, syn Sadok, syn Merajoth, syn Achitob, przełożony domu Bożego.
Nehemiah	Ne	16	11	12	A braci ich, którzy odprawowali roboty kościelne, ośmset dwadzieścia dwa. I Adaja, syn Jeroham, syn Phelelia, syn Amsy, syn Zachary aszó w, syn Pheshur, syn Melchiaszów,
Nehemiah	Ne	16	11	13	I bracia jego, przedniejsi ojców, dwieście czterdzieści dwa. I Amassaj, syn Azreel, syn Ahazy, syn Mosollamoth, syn Emmer,
Nehemiah	Ne	16	11	14	I braci ich, ludzi bardzo potężnych, sto dwadzieścia ośm, a przełożony ich Zabdyel, syn możnych.
Nehemiah	Ne	16	11	15	A z Lewitów: Semeja, syn Hasub, syn Azarykam, syn Hasabia, syn Boni,
Nehemiah	Ne	16	11	16	I Sabathaj i Jozabed nad wszystkiemi robotami, które były z dworu w domu Bożym od przedniejszych Lewitów.
Nehemiah	Ne	16	11	17	I Mathania, syn Micha, syn Zebedej, syn Asaph, przedniejszy ku chwaleniu i ku wyznawaniu na modlitwie: a Bekbecya, wtóry z braci jego, i Abda, syn Samua, syn Galal, syn Idythun.
Nehemiah	Ne	16	11	18	Wszystkich Lewitów w mieście świętem dwieście ośmdziesiąt cztery.
Nehemiah	Ne	16	11	19	A odźwierni: Akkub, Telmon, i bracia ich, którzy strzegli drzwi, sto siedmdziesiąt dwa.
Nehemiah	Ne	16	11	20	A drudzy z Izraela, kapłani i Lewitowie, we wszystkich miastach Judzkich każdy w osiadłości swojéj.
Nehemiah	Ne	16	11	21	A Nathynejczycy, którzy mieszkali w Ophel: i Syaha i Gaspha z Nathynejczyków.
Nehemiah	Ne	16	11	22	A przełożony nad Lewitami w Jeruzalem Azzy, syn Bani, syn Hasabiaszów, syn Mathaniaszów, syn Michaszów. Z synów Asaph śpiewacy na posłudze domu Bożego.
Nehemiah	Ne	16	11	23	Bo rozkazanie królewskie o nich było, i porządek między śpiewaki na każdy dzień.
Nehemiah	Ne	16	11	24	I Phathahia, syn Mesezebel, z synów Zara, syna Juda, w ręce królewskiéj wedle wszelkiego słowa ludu.
Nehemiah	Ne	16	11	25	I w domiech po wszystkich krainach ich z synów Juda mieszkali w Karyatharbe i w córkach jéj, i w Dybon i w córkach jego, i w Kabseel i we wsiach jego.
Nehemiah	Ne	16	11	26	I w Jesue i w Molada i w Bethphaleth:
Nehemiah	Ne	16	11	27	I w Hasersual i w Bersabee i w córkach jéj:
Nehemiah	Ne	16	11	28	I w Syceleg i w Mochona i w córkach jéj:
Nehemiah	Ne	16	11	29	I w Remmon i w Saraa i w Jerymuth:
Nehemiah	Ne	16	11	30	Zanoa, Odollam i we wsiach jéj, Lachis i na polach jego i Aseka i w córkach jéj. I mieszkali w Bersabee aż do doliny Ennom.
Nehemiah	Ne	16	11	31	A synowie Benjamin od Geba, Mechmas i Haj i Bethel i córek jego:
Nehemiah	Ne	16	11	32	Anathoth, Nob, Anania,
Nehemiah	Ne	16	11	33	Asor, Rama, Gethaim,
Nehemiah	Ne	16	11	34	Hadyd, Seboim i Neballath, Lod
Nehemiah	Ne	16	11	35	I Ono, w dolinie rzemieśhiików,
Nehemiah	Ne	16	11	36	I z Lewitów części Judy i Benjamin.
Nehemiah	Ne	16	12	1	A kapłani i Lewitowie, którzy przyszli z Zorobabelem, synem Salathiel, i Jozue, ci są: Saraja, Jeremiasz, Ezdrasz,
Nehemiah	Ne	16	12	2	Amarya, Melluch, Hattus,
Nehemiah	Ne	16	12	3	Sebenias, Rehum, Merymoth,
Nehemiah	Ne	16	12	4	Addo, Genthon, Abia,
Nehemiah	Ne	16	12	5	Miainin, Madya, Belga,
Nehemiah	Ne	16	12	6	Semeja i Jojaryb, Jodaja, Sellum, Amok, Helcyasz,
Nehemiah	Ne	16	12	7	Idaja. Ci przedniejsi kapłanów i bracia ich za dni Jozuego.
Nehemiah	Ne	16	12	8	A Lewitowie: Jesua, Bennui, Cedmihel, Sarebia, Juda, Mathanias nad pieśniami, sami i bracia ich:
Nehemiah	Ne	16	12	9	I Bekbecya i Hanni i bracia ich, każdy w swym urzędzie.
Nehemiah	Ne	16	12	10	Jozue lepak zrodził Joacym, a Joacym zrodził Eliasyb, a Eliasyb zrodził Jojada,
Nehemiah	Ne	16	12	11	A Jojada zrodził Jonathan, a Jonathan zrodził Jeddoa.
Nehemiah	Ne	16	12	12	A za dni Joacym byli kapłani i przedniejsi domów: Sarajowego Maraja: Jeremiaszowego Hanania:
Nehemiah	Ne	16	12	13	Ezdraszowego Mosollam: Amaryaszowego Johanan:
Nehemiah	Ne	16	12	14	Milicho Jonathan: Sebeniaszowego Józeph:
Nehemiah	Ne	16	12	15	Haram Edna: Marajoth Helcy:
Nehemiah	Ne	16	12	16	Adajaszowego Zacharyasz: Genthon Mosollam:
Nehemiah	Ne	16	12	17	Abiaszowego Zechry: Miamin i Madyaszowego Phelty:
Nehemiah	Ne	16	12	18	Belgowego Sammua: Semejaszowego Jonathan:
Nehemiah	Ne	16	12	19	Jojaryb Mathanai: Jodajaszowego Azzy:
Nehemiah	Ne	16	12	20	Sellaj Celaj: Amok Heber:
Nehemiah	Ne	16	12	21	Helcyaszowego Hasebia: Idajaszowego Nathanael.
Nehemiah	Ne	16	12	22	Lewitowie za dni Eliasyb i Jojada i Johanan i Jeddoa popisani przełożeni domów, a kapłani w królestwie Daryusza Persy.
Nehemiah	Ne	16	12	23	Synowie Lewi przełożeni domów napisani w księgach słów dni i aż do dni Jonathan, syna Eliasyb.
Nehemiah	Ne	16	12	24	A czelniejsi Lewitów: Hasebia, Serebia i Jozue, syn Cedmiel: i bracia ich według odmian swoich, aby chwalili i wyznawali według rozkazania Dawida, męża Bożego, a żeby strzegli równi porządkiem.
Nehemiah	Ne	16	12	25	Mathania i Bekbecya, Obedya, Mosollam, Telmon, Akkub, stróżowie bram i sieni przed bramami.
Nehemiah	Ne	16	12	26	Ci za dni Joacym, syna Jozue, syna Josedek, i za dni Nehemiasza książęcia i Ezdrasza, kapłana a pisarza.
Nehemiah	Ne	16	12	27	A na poświęcaniu muru Jerozolimskiego zwołano Lewity ze wszystkich miejsc ich, aby je przywiedziono do Jeruzalem, i czynili poświęcanie i wesele w dziękczynieniu i śpiewaniu i cymbałach, arfach i cytrach.
Nehemiah	Ne	16	12	28	I zebrani są synowie śpiewaków z pól około Jeruzalem i ze wsi Netuphaty,
Nehemiah	Ne	16	12	29	I z domu Galgal i z powiatów Geba i Azmaweth; bo sobie wsi nabudowali śpiewacy około Jeruzalem.
Nehemiah	Ne	16	12	30	I oczyścili się kapłani i Lewitowie, a oczyścili lud i bramy i mur.
Nehemiah	Ne	16	12	31	A na mur rozkazałem wniść przedniejszym z Judy, i postawiłem dwa wielkie chóry chwalących. I szli ku prawéj stronie po murze do bramy gnoju.
Nehemiah	Ne	16	12	32	I szedł za nami Osajasz i połowica książąt Juda.
Nehemiah	Ne	16	12	33	I Azaryasz, Ezdrasz i Mosollam, Juda i Benjamin i Semeja i Jeremiasz.
Nehemiah	Ne	16	12	34	A z synów kapłańskich z trąbami, Zacharyasz, syn Jonathan, syn Semejaszów, syn Mathaniaszów, syn Michajaszów, syn Zechur, syn Asaph.
Nehemiah	Ne	16	12	35	I bracia jego Semeja i Azareel, Malalaj, Galalaj, Maaj, Nathanael i Judas i Hanani z instrumenty śpiewania Dawida, męża Bożego: a Ezdrasz pisarz przed nimi na bramie źródła.
Nehemiah	Ne	16	12	36	A przeciwko nim wstąpili po wschodzie miasta Dawidowego na wstępie muru nad dom Dawidów i aż do bramy wodnéj na wschód słońca.
Nehemiah	Ne	16	12	37	A drugi chór dzięki oddawających szedł przeciwko, a ja za nim, i połowica ludu na murze i na wieży piecowéj aż do muru najszerszego:
Nehemiah	Ne	16	12	38	I na bramie Ephraim i na bramie staréj i na bramie rybnéj i wieży Hananeel i wieży Emath i aż do bramy trzody: i stanęli w bramie straży.
Nehemiah	Ne	16	12	39	I stanęły dwa chóry chwalących w domu Bożym, i ja i połowica urzędników ze mną.
Nehemiah	Ne	16	12	40	A kapłani: Eliachim, Maasya, Miamin, Michea, Elioenaj, Zacharya, Hanania z trąbami:
Nehemiah	Ne	16	12	41	I Maasya i Semeja i Eleazar i Azzy i Johanan i Melchia i Elam i Ezer. A głośno śpiewali śpiewacy i Jezraja przełożony.
Nehemiah	Ne	16	12	42	A ofiarowali onego dnia ofiary wielkie i weselili się; bo je był Bóg rozweselił weselem wielkiem. Ale i żony ich i dzieci weseliły się, i było daleko słyszeć wesele Jerozolimskie.
Nehemiah	Ne	16	12	43	Policzyli téż onego dnia męże nad skarbnicami skarbu do ofiar mokrych i do pierwocin i do dziesięcin, aby przez nie wnosili przełożeni miejscy w ozdobie dziękczynienia, kapłany i Lewity; bo się uweselił Juda w kapłaniech i w Lewitach stojących.
Nehemiah	Ne	16	12	44	I strzegli straży Boga swego, i straży oczyszczania i śpiewacy i odźwierni według rozkazania Dawidowego i Salomona, syna jego.
Nehemiah	Ne	16	12	45	Bo za dni Dawida i Asapha od początku byli postanowieni przedniejsi nad śpiewaki, w pieśni chwalących i wyznawających Bogu,
Nehemiah	Ne	16	12	46	A wszystek Izrael za dni Zorobabela i za dni Nehemiasza dawali części śpiewakom i odźwiernym na każdy dzień i poświęcali Lewity, a Lewitowie poświęcali syny Aaronowe.
Nehemiah	Ne	16	13	1	A dnia onego czytano na księgach Mojżeszowych, gdy lud słuchał, i naleziono w nich napisano, że Ammonitczyk i Moabczyk nie mają wchodzić do kościoła Bożego aż na wieki.
Nehemiah	Ne	16	13	2	Przeto iż nie zaszli synom Izraelskim z chlebem i z wodą: i najęli przeciwko nim Balaama, aby je przeklinał: i obrócił Bóg nasz przeklęctwo w błogosławieństwo.
Nehemiah	Ne	16	13	3	I stało się, gdy usłyszeli zakon, odłączyli wszelkiego cudzoziemca od Izraela.
Nehemiah	Ne	16	13	4	A nad tem był Eliasyb kapłan, który był przełożonym w skarbnicy domu Boga naszego i bliski Tobiaszów.
Nehemiah	Ne	16	13	5	Uczynił tedy sobie skarbnicę wielką, i tam byli przed nim odkładający dary i kadzidło i naczynia i dziesięciny zboża, wina i oliwy, części Lewitów i śpiewaków i pierwociny kapłańskie.
Nehemiah	Ne	16	13	6	A przy tem wszystkiem nie byłem w Jeruzalem; bo roku trzydziestego wtórego Artaxerxa, króla Babilońskiego, przyszedłem do króla a na końcu dni prosiłem króla.
Nehemiah	Ne	16	13	7	I przyjechałem do Jeruzalem i wyrozumiałem złość, którą był uczynił Eliasyb Tobiaszowi, że mu zbudował skarb w sieniach domu Bożego.
Nehemiah	Ne	16	13	8	I zdała mi się rzecz bardzo zła: i wyrzuciłem naczynia domu Tobiaszowego precz z skarbnice.
Nehemiah	Ne	16	13	9	I rozkazałem, i oczyścili skarbnicę, i wniosłem zaś tam naczynia domu Bożego, ofiarę i kadzidło.
Nehemiah	Ne	16	13	10	I dowiedziałem się, iż części Lewitów nie były dane, iż każdy uciekł z Lewitów i z śpiewaków i z tych, którzy posługowali.
Nehemiah	Ne	16	13	11	I miałem sprawę przeciwko urzędnikom i rzekłem: Czemuśmy opuścili dom Boży? I zgromadziłem je i kazał stać na miejscach ich.
Nehemiah	Ne	16	13	12	A wszystek Juda przyniósł dziesięciny zboża, wina i oliwy do szpichlerzów.
Nehemiah	Ne	16	13	13	I postanowiliśmy nad szpichlerzmi Selemiasza kapłana i Sadoka pisarza i Phadaja z Lewitów, a przy nich Hanan, syna Zachur, syna Mathaniaszowego; bo ich doznano być wiernymi, i im zwierzone są części braci ich.
Nehemiah	Ne	16	13	14	Pomnij na mię, Boże mój, dla tego, a nie wymazuj litości moich, którem czynił w domu Boga mego i w obrzędach jego.
Nehemiah	Ne	16	13	15	W one dni widziałem w Juda tłoczące prasy w Sabbath i noszące kopy i kładące na osły wino i jagody winne i figi i wszelkie brzemię i wnoszące do Jeruzalem w dzień sobotni. I oświadczyłem się, aby w dzień, którego się przedawać godzi, przedawali.
Nehemiah	Ne	16	13	16	A Tyryjczycy mieszkali w nim przywożący ryby i wszelkie rzeczy przedajne: i przedawali w Sabbathy synom Judzkim w Jeruzalem,
Nehemiah	Ne	16	13	17	I zfukałem przełożone Juda i rzekłem im: Co to za zła rzecz, którą wy czynicie i gwałcicie dzień sobotni?
Nehemiah	Ne	16	13	18	Izali nie to czynili ojcowie nasi, i Bóg nasz przywiódł na nas to wszystko złe, i na to miasto? A wy przyczyniacie gniewu na Izraela, gwałcąc Sabbath.
Nehemiah	Ne	16	13	19	I stało się, gdy odpoczynęły bramy Jerozolimskie w dzień sobotni, rzekłem, i zamknęli wrota: i rozkazałem, żeby ich nie otwarzano aż po Sabbacie: i z sług moich postanowiłem u bram, aby żaden nie wnosił brzemion w dzień sobotni.
Nehemiah	Ne	16	13	20	I zostali kupcy i przedający wszelkie rzeczy przedajne przed Jeruzalem raz i dwa.
Nehemiah	Ne	16	13	21	I oświadczyłem się przed nimi i rzekłem im: Przecz leżycie przeciwko murowi? Jeźli to drugi raz uczynicie, puszczę na was rękę. A tak od onego czasu nie przychodzili w Sabbath.
Nehemiah	Ne	16	13	22	Rzekłem téż Lewitom, aby się oczyścili i przyszli, aby strzegli bram i poświęcili dzień sobotni. A tak i za to pomnij na mię, Boże mój, a odpuść mi według mnóstwa miłosierdzia twego.
Nehemiah	Ne	16	13	23	Ale i onych dni ujrzałem Żydy pójmujące żony Azotki, Ammonitki i Moabitki.
Nehemiah	Ne	16	13	24	A synowie ich na poły po Azotsku mówili, i nie umieli mówić po Żydowsku, i mówili według języka narodu i narodu.
Nehemiah	Ne	16	13	25	I zfukałem je i przeklinałem, i biłem z nich męże i obłysiłem je i poprzysiągłem przez Boga, aby nie dawali córek swych synom ich i nie brali córek ich synom swym i samym sobie, mówiąc:
Nehemiah	Ne	16	13	26	Azaż nie dla takowéj rzeczy zgrzeszył Salomon, król Izraelski? a zaiste między mnogimi narody nie było mu króla podobnego: i był miły Bogu swemu, i uczynił go Bóg królem nade wszystkim Izraelem: i tego tedy niewiasty cudzoziemskie przywiodły ku grzechowi.
Nehemiah	Ne	16	13	27	A więc i my nieposłuszni będziem czynić wszystkę złość wielką tę, abyśmy grzeszyli przeciwko Bogu naszemu i pójmowali żony cudzoziemskie?
Nehemiah	Ne	16	13	28	A z synów Jojada, syna Eliasyb, kapłana wielkiego, był zięciem Sanaballat Horończyk, któregom wygnał od siebie.
Nehemiah	Ne	16	13	29	Pomnij, Panie, Boże mój, przeciw tym, którzy plugawią kapłaństwo i prawo kapłańskie i Lewitskie.
Nehemiah	Ne	16	13	30	A tak oczyściłem je od wszystkich obcych i postanowiłem porządki kapłanów i Lewitów, każdego w służbie swéj.
Nehemiah	Ne	16	13	31	I na dawanie drew czasów ustawionych i na pierwociny. Pomnij na mię, Boże mój, ku dobremu; Amen. Przypisy
Tobit	Tb	17	1	1	Tobiasz z pokolenia i z miasta Neftali (które jest na wyższych miejscach Galilejej nad Naasson, za drogą, która wiedzie ku zachodowi, po lewej mając miasto Sefet),
Tobit	Tb	17	1	2	gdy był poiman za dni Salmanazara, króla Asyryjskiego, jednak w poimaniu będąc, drogi prawdy nie odstąpił,
Tobit	Tb	17	1	3	tak iż wszytkiego, co mógł mieć, na każdy dzień braciej wespół poimanej, którzy byli z jego rodu, udzielał.
Tobit	Tb	17	1	4	A chocia był młodszy ze wszytkich w pokoleniu Neftali, wszakże nic dziecinnego w sprawie nie czynił.
Tobit	Tb	17	1	5	Na ostatek, gdy wszyscy chodzili do cielców złotych, które był sprawił Jeroboam, król Izraelski, ten sam chronił się towarzystwa wszytkich,
Tobit	Tb	17	1	6	ale chodził do Jeruzalem do kościoła Pańskiego i tam się kłaniał Panu Bogu Izraelowemu, wszytkie pierworodztwa swe i dziesięciny swe wiernie ofiarując,
Tobit	Tb	17	1	7	tak iż trzeciego roku nowo nawróconym i przychodniom wszytkę dziesięcinę dawał.
Tobit	Tb	17	1	8	Te rzeczy i inne tym podobne według Zakonu Bożego dziecięciem będąc, zachowywał.
Tobit	Tb	17	1	9	A gdy się zstał mężem, pojął żonę Annę z pokolenia swego i zrodził z niej syna, dając mu imię swe,
Tobit	Tb	17	1	10	którego nauczył z dzieciństwa bać się Pana Boga i wstrzymać się od wszelkiego grzechu.
Tobit	Tb	17	1	11	A tak gdy przez poimanie przyszedł z żoną swą i z synem do miasta Niniwen ze wszytkim pokoleniem swoim
Tobit	Tb	17	1	12	(gdy wszyscy pożywali z pokarmów pogańskich), on strzegł dusze swej i nigdy się ich pokarmami nie splugawił.
Tobit	Tb	17	1	13	A iż pomniał na Pana ze wszytkiego serca swego, dał mu Bóg łaskę przed oczyma Salmanazara króla,
Tobit	Tb	17	1	14	i dał mu wolność iść, gdzie by kolwiek chciał, mając wolność czynić, co by kolwiek chciał.
Tobit	Tb	17	1	15	Chodził tedy do wszytkich, którzy w poimaniu byli i dawał im napominania zbawienne.
Tobit	Tb	17	1	16	A gdy przyszedł do Rages, miasta Medczyków, a z tych rzeczy, któremi był uczczony od króla, miał dziesięć talentów śrebra
Tobit	Tb	17	1	17	gdy w wielkim zgromadzeniu narodu swego widział Gabela potrzebnego, który był z pokolenia jego, dał mu na cyrograf śrebra pomienioną wagę.
Tobit	Tb	17	1	18	A po niemałym czasie, po śmierci króla Salmanazara, gdy królował syn jego Sennacheryb miasto niego i syny Izraelskie miał w nienawiści w oczach swych,
Tobit	Tb	17	1	19	Tobiasz na każdy dzień obchodził wszytek naród swój i cieszył je, i udzielał każdemu, ile mógł z majętności swojej:
Tobit	Tb	17	1	20	łaknące żywił i nagim odzienie dawał, a umarłym i zabitym pogrzeb z pilnością sprawował.
Tobit	Tb	17	1	21	Na koniec, gdy się król Sennacheryb wrócił, uciekszy z Żydowskiej ziemie przed porażką, którą był około niego uczynił Bóg dla bluźnierstwa jego, a rozgniewany zabijał wielu z synów Izraelskich, Tobiasz pogrzebał ciała ich.
Tobit	Tb	17	1	22	Ale gdy oznajmiono królowi, kazał go zabić i zabrał wszystkę majętność jego.
Tobit	Tb	17	1	23	A Tobiasz z synem swoim i z żoną uciekwszy, krył się nagi, bo go wiele ich miłowało.
Tobit	Tb	17	1	24	Lecz po czterdzieści i piąci dni zabili króla synowie jego
Tobit	Tb	17	1	25	i wrócił się Tobiasz do domu swego, i wrócono mu wszytkę majętność jego.
Tobit	Tb	17	2	1	A potym, gdy było święto Pańskie i sprawiono obiad dobry w domu Tobiaszowym,
Tobit	Tb	17	2	2	rzekł synowi swemu: Idź a przywiedź kilku z naszego pokolenia bojących się Boga, aby używali z nami.
Tobit	Tb	17	2	3	A gdy poszedł, wróciwszy się, powiedział mu, źe jeden z synów Izraelskich zabity leżał na ulicy. I natychmiast wyskoczywszy z siedzenia swego, opuściwszy obiad, na czczo, przybieżał do ciała.
Tobit	Tb	17	2	4	A wziąwszy je, zaniósł do domu swego potajemnie, aby po zaszciu słońca ostrożnie je pochował.
Tobit	Tb	17	2	5	A skrywszy ciało, jadł chleb z żałością i ze drżeniem,
Tobit	Tb	17	2	6	wspominając one słowa, które mówił Pan przez Amos proroka: Święta wasze obrócą się w płacz i w żałość (Am 8.10).
Tobit	Tb	17	2	7	A gdy słońce zaszło, poszedł i pogrzebł go.
Tobit	Tb	17	2	8	A wszyscy bliscy jego strofowali go, mówiąc: Już cię dla tej przyczyny kazano zabić i zaledwieś uszedł skazania na śmierć, a znowu grzebiesz umarłe?
Tobit	Tb	17	2	9	Ale Tobiasz, więcej się bojąc Boga niżli króla, porywał ciała zabitych i krył w domu swym, a o północy je grzebł.
Tobit	Tb	17	2	10	I trafiło się, że jednego dnia, będąc spracowany z pogrzebu, przyszedszy do domu swego porzucił się podle ściany i zasnął,
Tobit	Tb	17	2	11	a z gniazda jaskółczego, gdy spał, gorący gnój upadł na oczy jego i zstał się ślepym.
Tobit	Tb	17	2	12	A tę pokusę dlatego Bóg nań przepuścił, żeby potomkom był dan przykład cierpliwości jego jako Hioba świętego.
Tobit	Tb	17	2	13	Bo gdyż z młodości swej zawżdy się Boga bał i strzegł przykazania jego, nie zasmucił się przeciw Bogu, że plaga ślepoty potkała go,
Tobit	Tb	17	2	14	ale nieporuszony trwał w bojażni Bożej, dziękując Bogu przez wszytki e dni żywota swego.
Tobit	Tb	17	2	15	Bo jako świętemu Hiobowi urągali królowie, tak i temu powinni i krewni jego naśmiewali się z żywota jego, mówiąc:
Tobit	Tb	17	2	16	Gdzież jest nadzieja twoja, dla którejeś jałmużny i pogrzeby czynił?
Tobit	Tb	17	2	17	Ale Tobiasz strofował je, mówiąc: Nie mówcie tak,
Tobit	Tb	17	2	18	bo jesteśmy synowie świętych i żywota onego czekamy, który Bóg da tym, którzy wiary swej nigdy nie odmieniają od niego.
Tobit	Tb	17	2	19	A Anna, żona jego, chadzała co dzień na tkacką robotę, a z prace rąk swoich pożywienie, którego nabyć mogła, przynosiła.
Tobit	Tb	17	2	20	Skąd zstało się, że dostawszy koźlęcia kóz, przyniosła do domu.
Tobit	Tb	17	2	21	Którego gdy mąż jej głos wrzeszczącego usłyszał, rzekł: Patrzcie by snadź kradzione nie było, wróćcie je panom swoim, bo się nam nie godzi albo jeść co z kradzieży, albo się dotykać.
Tobit	Tb	17	2	22	Na to żona jego, rozgniewawszy się, odpowiedziała: Jawnieć próżna zstała się nadzieja twoja i jałmużny twoje teraz się okazały.
Tobit	Tb	17	2	23	I temi i inszemi takimi słowy urągała mu.
Tobit	Tb	17	3	1	Westchnął tedy Tobiasz i począł się modlić z płaczem,
Tobit	Tb	17	3	2	mówiąc: Sprawiedliwyś jest Panie i wszystkie ssądy twoje są sprawiedliwe, i wszystkie drogi twoje miłosierdzie i prawda, i sąd.
Tobit	Tb	17	3	3	A teraz, Panie, wspomni na mię, a nie mści się za grzechy moje ani pamiętaj na występki moje abo rodziców moich.
Tobit	Tb	17	3	4	Bodeśmy nie zachowali przykazania twego, przetożeśmy wydani na łup i w niewolnictwo, i na śmierć, i na obmowisko, i na pośmiech wszytkim narodom, między któreś nas rozproszył.
Tobit	Tb	17	3	5	A teraz, Panie, wielkie sądy twoje: iżeśmy nie czynili według przykazania twego i nie chodziliśmy szczerze przed tobą.
Tobit	Tb	17	3	6	A teraz, Panie, uczyń ze mną według wolej twojej a rozkaż w pokoju wziąć ducha mego, bo mi daleko lepiej umrzeć, niżli żyć.
Tobit	Tb	17	3	7	Tegoż tedy dnia przydało się, iż Sara, córka Raguelowa, w Ra-ges, mieście Medskim, i ona usłyszała urąganie od jednej służebnice ojca swego.
Tobit	Tb	17	3	8	Bo była wydana za siedm mężów, a czart imieniem Asmodeus pomordował je, skoro do niej weszli.
Tobit	Tb	17	3	9	Gdy tedy karała dziewkę za jej winą, odpowiedziała jej, mówiąc: Bodajżeśmy więcej nie oglądali syna ani córki z ciebie na ziemi, morderko mężów twoich!
Tobit	Tb	17	3	10	Czyli i mnie chcesz zabić, jakoś już zabiła siedmi mężów? Na te słowa poszła do zwierzchniej komory domu swego a przez trzy dni i trzy nocy nie jadła ani piła,
Tobit	Tb	17	3	11	ale trwając na modlitwie, z płaczem prosiła Boga, aby ją od tego urągania wybawił.
Tobit	Tb	17	3	12	I zstało się dnia trzeciego, gdy kończyła modlitwę, błogosławiąc Pana,
Tobit	Tb	17	3	13	rzekła: Błogosławione jest imię twoje, Boże ojców naszych, który gdy się rozgniewasz, miłosierdzie j uczynisz, a czasu utrapienia grzechy odpuszczasz tym, którzy cię wzywają.
Tobit	Tb	17	3	14	Do ciebie, Panie, oblicze moje obracam, do ciebie podnaszam oczy moje.
Tobit	Tb	17	3	15	Proszę, Panie, abyś mię od związku tego urągania wybawił abo mię więc wyrwał z ziemie.
Tobit	Tb	17	3	16	Ty wiesz, Panie, żem ci nigdy nie żądała męża i czystą zachowałam duszę moję od wszelakiej pożądliwości.
Tobit	Tb	17	3	17	Nigdym się z igrającymi nie mieszała anim społeczności miała z tymi, którzy w lekkości chodzą.
Tobit	Tb	17	3	18	Lecz męża z bojaźnią twoją, a nie z pożądliwością moją, przyzwoliłam pojąć.
Tobit	Tb	17	3	19	I abom ja ich niegodną była, i abo oni podobno mnie byli niegodni, żeś mię podobno innemu mężowi zachował.
Tobit	Tb	17	3	20	Bo nie jest w mocy człowie-I czej rada twoja.
Tobit	Tb	17	3	21	Lecz to za pewną ma każdy, który cię chwali, iż żywot jego, I jeśliby był w doświadczeniu, ko-ronowan będzie. A jeśliby był w utrapieniu, wybawion będzie. A jeśliby był w karaniu, ku miłosierdziu twemu wolno mu: przyść będzie.
Tobit	Tb	17	3	22	Nie kochasz się bowiem w naszym zatraceniu, bo po niepogodzie pogodę czynisz, a po płaczu i żałobie pocieszenie wlewasz.
Tobit	Tb	17	3	23	Niechajże imię twoje, Boże Izraelski, będzie błogosławione i na wieki!
Tobit	Tb	17	3	24	Tegoż czasu obojga modlitwy wysłuchane są przed oczyma chwały Boga Najwyższego.
Tobit	Tb	17	3	25	I posłan jest Anjoł Pański, święty Rafael, aby ich oboje uzdrowił, których modlitwy jednego czasu przed oczyma Pańskimi były przełożone.
Tobit	Tb	17	4	1	Gdy tedy Tobiasz mnimał, że modlitwa jego była i wysłuchana, żeby umrzeć mógł, wezwał do siebie Tobiasza, syna swego,
Tobit	Tb	17	4	2	i rzekł mu: Słuchaj, synu mój, słów ust moich a załóż je jako fundament w sercu twoim.
Tobit	Tb	17	4	3	Gdy Bóg weźmie duszę moję, pogrzeb dało moje a miej w uczciwości matkę twoję po wszytkie dni żywota jej,
Tobit	Tb	17	4	4	bo pamiętać masz, które i jako wielkie niebezpieczeństwa der-piała dla ciebie w swym żywocie.
Tobit	Tb	17	4	5	A gdy i ona wypełni czas żywota swego, pogrzeb ją podle mnie.
Tobit	Tb	17	4	6	A przez wszytkie dni żywota twego miej na pamięci Boga a strzeż się, byś kiedy na grzech nie przyzwolił, a nie przestąpił przykazania Pana Boga naszego.
Tobit	Tb	17	4	7	Czyń jałmużnę z majętności twoich, a nie odwracaj oblicza twego od żadnego ubogiego: bo tak będzie, że ani od ciebie nie odwróci się oblicze Pańskie.
Tobit	Tb	17	4	8	Jako będziesz mógł, tak bądź miłosierny.
Tobit	Tb	17	4	9	Będzieszli miał wiele, hojnie dawaj, jeśli mało będziesz miał, i mało z chudą udzielać usiłuj.
Tobit	Tb	17	4	10	Tak bowiem skarbisz sobie zapłatę dobrą na dzień potrzeby.
Tobit	Tb	17	4	11	Bo jałmużna od wszelkiego grzechu i od śmierci wybawia, a nie dopuści duszy iść do ciemności.
Tobit	Tb	17	4	12	Jałmużna wielką ufnością będzie przed nawyższym Bogiem wszytkim, którzy ją czynią.
Tobit	Tb	17	4	13	Strzeżże się pilnie, synu mój, wszelakiego porubstwa, a oprócz żony swej nigdy o grzechu nie wiedz.
Tobit	Tb	17	4	14	Pysze nigdy w myśli twojej ani w słowie twoim panować nie dopuszczaj, bo od niej początek wzięło wszytko zatracenie.
Tobit	Tb	17	4	15	Ktokolwiek d będzie co robił, natychmiast mu oddaj zapłatę, a zarobek najemnika twego niech u ciebie żadnym sposobem nie zostaje.
Tobit	Tb	17	4	16	Czego byś nienawidzić, abyć kto inny czynił, patrz, abyś ty kiedy drugiemu nie czynił.
Tobit	Tb	17	4	17	Chleba twego z łaknącymi i z ubogimi pożywaj, a szatami twemi nagie przyodziewaj.
Tobit	Tb	17	4	18	Chleb twój i wino twoje staw na pogrzebie sprawiedliwego, a nie jedz go ani pij z grzesznikami.
Tobit	Tb	17	4	19	Rady zawżdy od mądrego szukaj.
Tobit	Tb	17	4	20	Błogosław Boga na każdy czas a proś go, aby drogi twoje prostował, a wszytkie rady twoje niech w nim przebywają.
Tobit	Tb	17	4	21	Oznajmujęć też, synu mój, żem dał dziesięć talentów śrebra, gdyś jeszcze był dziecinką, Gabelowi w Rages, mieście Medskim, i cyrograf jego mam u siebie.
Tobit	Tb	17	4	22	A przeto popytaj się, jako byś mógł do niego przyść i wziąć od niego pomienioną wagę śrebra, a wrócić mu cyrograf jego.
Tobit	Tb	17	4	23	Nie bój się, synu mój: ubogić wprawzie żywot wiedziemy, ale wiele dobrego mieć będziemy, jeśli się będziem bać Boga a odstąpimy od wszelakiego grzechu i będziem dobrze czynić.
Tobit	Tb	17	5	1	Odpowiedział tedy Tobiasz ojcu swemu i rzekł: Wszytko, coś mi rozkazał, ojcze, uczynię.
Tobit	Tb	17	5	2	Ale nie wiem, jako mam dochodzić tych pieniędzy. On mnie nie zna ani ja onego: cóż mu za znak dam? Ale ani drogi, którą tam chodzą, nigdym nie świadom.
Tobit	Tb	17	5	3	Odpowiedział mu tedy ociec jego i rzekł: Mam ci u siebie cyrograf jego, który skoro mu ukażesz, natychmiast odda.
Tobit	Tb	17	5	4	Ale idź teraz a poszukaj sobie jakiego człowieka wiernego, który by szedł z tobą za pewną zapłatą swą, abyś pókim jeszcze żyw, odebrał je.
Tobit	Tb	17	5	5	Wyszedszy tedy Tobiasz, na-lazł młodzieńca świetnego, stojącego przepasanym i jakoby gotowym na chodzenie.
Tobit	Tb	17	5	6	A nie wiedząc, żeby był Anjoł Boży, pozdrowił go i rzekł: Skąd cię mamy,
Tobit	Tb	17	5	7	dobry młodzieńcze? A on odpowiedział: Z synów Izraelskich. I rzekł mu Tobiasz: A wiesz drogę, która wiedzie do krainy Medskiej?
Tobit	Tb	17	5	8	Któremu odpowiedział: Wiem i częstom chadzał po jej wszytkich drogach, i mieszkałem u Gabela, brata naszego, który mieszka w Rages, mieście Medskim, które leży na górze Ekbatanis.
Tobit	Tb	17	5	9	Któremu Tobiasz rzekł: Proszę, poczekaj mię, aż to samo powiem ojcu memu.
Tobit	Tb	17	5	10	Tedy wszedszy Tobiasz, oznajmił to wszytko ojcu swemu. Czemu zdziwiwszy się ociec, prosił, aby wszedł do niego.
Tobit	Tb	17	5	11	A tak wszedszy, pozdrowił go i rzekł: Niech ci zawżdy będzie wesele!
Tobit	Tb	17	5	12	I rzekł Tobiasz: Co za wesele mi będzie, który w ciemności siedzę, a światłości niebieskiej nie widzę?
Tobit	Tb	17	5	13	Któremu rzekł młodzieniec: Bądź serca mężnego, blisko tego, że od Boga uzdrowion będziesz.
Tobit	Tb	17	5	14	Rzekł mu tedy Tobiasz: Możeszli ty dowieść syna mego do Gabela do Rages, miasta Med-skiego? A gdy się wrócisz, oddam ci twą zapłatę.
Tobit	Tb	17	5	15	I rzekł mu Anjoł: Ja go dowiodę i zaś przywiodę do ciebie.
Tobit	Tb	17	5	16	Któremu Tobiasz odpowiedział: Proszę cię, powiedz mi, z któregoś ty domu abo pokolenia
Tobit	Tb	17	5	17	Rzekł mu Rafael Anjoł: Pytasz się o narodzie najemnikowym czyli o samym najemniku, który by szedł z synem twoim?
Tobit	Tb	17	5	18	Ale abym cię nie frasował, ja jestem Azariasz, syn Ananiasza wielkiego.
Tobit	Tb	17	5	19	Odpowiedział Tobiasz: Z wielkiegoś ty rodu. Ale proszę, nie gniewaj się, żem się chciał dowiedzieć rodu twego.
Tobit	Tb	17	5	20	A Anjoł rzekł mu: Ja zdrowego zawiodę i zaś zdrowego tobie przywiodę syna twego.
Tobit	Tb	17	5	21	A Tobiasz odpowiadając, rzekł: Idźcież szczęśliwie, a Bóg niechaj będzie w drodze waszej i Anjoł jego niechaj z wami idzie.
Tobit	Tb	17	5	22	Wszytko tedy nagotowawszy, co mieli nieść w drodze, pożegnał Tobiasz ojca swego i matkę swoję i poszli oba społu.
Tobit	Tb	17	5	23	A gdy wyszli, poczęła matka jego płakać i mówić: Podporę starości naszej odjąłeś i odesłałeś od nas.
Tobit	Tb	17	5	24	Bodaj nigdy nie były te pieniądze, po któreś go posłał!
Tobit	Tb	17	5	25	Bośmy dosyć mieli na ubóstwie naszym, żeśmy to sobie mogli za bogactwa poczytać, żeśmy patrzyli na syna naszego.
Tobit	Tb	17	5	26	I rzekł jej Tobiasz: Nie płacz, zdrów dojdzie syn nasz i zdrów się wróci do nas, i oglądają go oczy twoje.
Tobit	Tb	17	5	27	Bo wierzę, iż Anjoł Boży dobry poprowadzi go i dobrze sprawi wszytko, co się dzieje około niego, tak iż z radością wróci się do nas.
Tobit	Tb	17	5	28	Na te słowa przestała matka płakać i umilkła.
Tobit	Tb	17	6	1	A Tobiasz poszedł i pies za nim bieżał. A pierwszym noclegiem został przy rzece Tygrys.
Tobit	Tb	17	6	2	I wyszedł, aby umył nogi swe, a oto ryba okrutna wyszła, aby go pożarła.
Tobit	Tb	17	6	3	Której zlęknąwszy się Tobiasz, krzyknął wielkim głosem, mówiąc: Panie, rzuca się na mię!
Tobit	Tb	17	6	4	I rzekł mu Anjoł: Uchwyć ją za skrzele a ciągni ją do siebie. Co gdy uczynił, wyciągnął ją na suszą i jęła się miotać przed nogami jego.
Tobit	Tb	17	6	5	Tedy mu rzekł Anjoł: Rozpłataj tę rybę, a serce jej i żółć, i wątrobę schowaj sobie, bo te rzeczy są potrzebne do lekarstw pożytecznie.
Tobit	Tb	17	6	6	Co gdy uczynił, upiekł mięso jej i wzięli z sobą na drogę: ostatek nasolili, co by im dostało, ażby przyszli do Rages, miasta Medskiego.
Tobit	Tb	17	6	7	Spytał tedy Tobiasz Anjoła, i rzekł mu: Proszę cię, bracie Azariaszu, żebyś mi powiedział, co za lekarstwo będą miały te rzeczy, któreś z ryby schować kazał?
Tobit	Tb	17	6	8	A odpowiadając Anjoł, rzekł mu: Serca tego cząstkę jeśli włożysz na węgle, dym jego odpą-dza wszelakie czarty, choć od męża, choć od niewiasty, tak iż więcej do nich nie przystąpią.
Tobit	Tb	17	6	9	A żółć pomaga na pomazanie oczu, w których by byk) bielmo. I i będą uzdrowione.
Tobit	Tb	17	6	10	I rzekł mu Tobiasz: Gdzie chcesz, abyśmy stali?
Tobit	Tb	17	6	11	I odpowiadając Anjoł, rzekł: Jest tu imieniem Raguel, mąż powinowaty z pokolenia twego, a ten ma córkę imieniem Sarę, ale ani mężczyzny, ani dziewki żadnej nie ma inszej oprócz jej:
Tobit	Tb	17	6	12	twoja ma być wszytka majętność jej i masz ją ty pojąć za żonę.
Tobit	Tb	17	6	13	A tak żądaj jej u ojca jej, a da ją tobie za żonę.
Tobit	Tb	17	6	14	Odpowiedział tedy Tobiasz i rzekł: Słyszę, że była wydana za siedmi mężów, a pomarli; alem i to słyszał, że je czart zamordował.
Tobit	Tb	17	6	15	Otóż się boję, by snadż i mnie się to nie zstało. a gdyżem jest jedynak u rodziców moich, bych nie wprawił starości ich z żałością do piekła.
Tobit	Tb	17	6	16	Rzekł mu tedy Anjoł Rafael: Posłuchaj mię, a pokażęć, którzy to są, nad którymi czart przemóc może.
Tobit	Tb	17	6	17	Ci bowiem, którzy w małżeństwo tak wstępują, że Boga od siebie i od serca swego wyrzucają, a swej lubości tak dosyć czynią, jako koń i muł, którzy rozumu nie mają: nad tymi czart ma moc.
Tobit	Tb	17	6	18	Ale gdy ją ty pojmiesz, wszedszy do łożnice, wstrzymajże się od niej przez trzy dni, a niczym się innym jedno modlitwami z nią nie będziesz zabawiał.
Tobit	Tb	17	6	19	A tejże nocy, zapaliwszy wątroby j rybiej, będzie odpędzono czartostwo.
Tobit	Tb	17	6	20	A drugiej nocy w złączenie I świętych patriarchów przypuszczon będziesz.
Tobit	Tb	17	6	21	A trzeciej nocy i błogosławieństwa dostąpisz, aby i się z was synowie zdrowi rodzili.
Tobit	Tb	17	6	22	Lecz po trzeciej nocy weźmiesz pannę z bojaźnią Pańską, więcej chęcią dziatek niżli lubością zjęty, żebyś w nasieniu Abrahamowym błogosławieństwa w syniech dostąpił.
Tobit	Tb	17	7	1	I weszli do Raguela, i przyjął je Raguel z radością.
Tobit	Tb	17	7	2	I przypatrując się Raguel Tobiaszowi, rzekł Annie, żenie swej: Jako podobny jest ten młodzieniec ciotecznemu bratu memu!
Tobit	Tb	17	7	3	A gdy to wymówił, rzekł: Skądeście, młodzieńcy, bracia naszy? A oni rzekli: Jesteśmy z pokolenia Neftali, z niewolej Niniwe.
Tobit	Tb	17	7	4	I rzekł im Raguel: A znacie Tobiasza, brata mego? Którzy rzekli: Znamy.
Tobit	Tb	17	7	5	A gdy wiele dobrego o nim mówił, rzekł Anjoł do Raguela: Tobiasz, o którym pytasz, jest ociec tego.
Tobit	Tb	17	7	6	I rzucił się Raguel, i pocałował go z płaczem. I płacząc nad szyją jego,
Tobit	Tb	17	7	7	rzekł: Miej błogosławieństwo, synu mój, boś jest syn dobrego a cnotliwego męża!
Tobit	Tb	17	7	8	A Anna, żona jego, i Sara, córka ich, płakały.
Tobit	Tb	17	7	9	A gdy się rozmówili, rozkazał Raguel skopu zabić i nagotować ucztę. A gdy ich prosił, aby siedli do obiadu,
Tobit	Tb	17	7	10	rzekł Tobiasz: Ja tu dziś jeść ani pić nie będę, aż pierwej potwierdzisz prośbę moję a obiecasz mi dać za żonę Sarę, córkę twoję.
Tobit	Tb	17	7	11	Które słowo Raguel usłyszawszy, zlękł się, wiedząc, co się przydało onym siedmi mężom, którzy byli weszli do niej, i począł się bać, by się i temu takież nie zstało. A gdy się ociągał a żadnej odpowiedzi nie dawał proszącemu,
Tobit	Tb	17	7	12	rzekł mu Anjoł: Nie bój się dać jej za tego, bo temu bojącemu się Boga ma się dostać za żonę córka twoja i dlatego jej inszy mieć nie mógł.
Tobit	Tb	17	7	13	Rzekł tedy Raguel: Nie wątpię, że Bóg modlitwy i łzy moje przed oczy swe przypuścił,
Tobit	Tb	17	7	14	i wierzę, że dlatego sprawił to, żeście przyszli do mnie, żeby się ta złączyła z rodem swym według Zakonu Mojżeszowego. A teraz nic nie wątp, że ją dam tobie.
Tobit	Tb	17	7	15	I ująwszy prawą rękę córki swej, w prawą rękę Tobiaszowi podał, mówiąc: Bóg Abrahamów i Bóg Izaaków, i Bóg Jakubów niech będzie z wami i ten was niechaj złączy, i niech wypełni błogosławieństwo swoje nad wami.
Tobit	Tb	17	7	16	I wziąwszy kartę, uczynili zapis małżeństwa.
Tobit	Tb	17	7	17	A potym używali, błogosławiąc Boga.
Tobit	Tb	17	7	18	I przyzwał Raguel do siebie Anny, żony swojej, i rozkazał jej, aby nagotowała drugą komorę.
Tobit	Tb	17	7	19	I wwiodła do niej Sarę, córkę swoję, i płakała.
Tobit	Tb	17	7	20	I rzekła jej: Bądź mężnego serca, córko moja: Pan niebieski niech ci da wesele za tęsknicę, którąś cierpiała.
Tobit	Tb	17	8	1	A gdy się nawieczerzali, wprowadzili młodzieńca I do niej.
Tobit	Tb	17	8	2	A pamiętając Tobiasz namowy Anjołowe, wyjął z torby swej kęs wątroby i włożył ją na węgle żywe.
Tobit	Tb	17	8	3	Rafael tedy i Anjoł pojmał czarta i przywiązał go na puszczy Wyższego Egiptu.
Tobit	Tb	17	8	4	Tobiasz tedy napominał pannę i rzekł jej: Saro, wstań, a módlmy się Bogu dziś i jutro: I bo przez te trzy nocy z Bogiem się złączamy, a po trzeciej nocy będziem w małżeństwie naszym.
Tobit	Tb	17	8	5	Bośmy synowie świętych, a nie możem się tak złączać jako narodowie, którzy nie znają Boga.
Tobit	Tb	17	8	6	I wstawszy pospołu, pilnie się oboje wespół modlili, aby im zdrowie było dane.
Tobit	Tb	17	8	7	I rzekł Tobiasz: Panie Boże ojców naszych, niech cię błogosławią niebiosa i ziemie, i morze, i źrzódła, i rzeki, i wszytkie stworzenia twoje, które w nich są!
Tobit	Tb	17	8	8	Tyś stworzył Adama z muła ziemie i dałeś mu pomoc, Hewę.
Tobit	Tb	17	8	9	A teraz, Panie, ty wiesz, żeć nie dla zbytku biorę siostrę moję za żonę, ale tylko dla miłości potomstwa, w którym by było błogosławione imię twoje na wieki wieków.
Tobit	Tb	17	8	10	Sara też mówiła: Smiłuj się nad nami, Panie, smiłuj się nad nami! i niech się oboje starzejemy pospołu zdrowo.
Tobit	Tb	17	8	11	I zstało się około pienia kurów, kazał Raguel zawołać sług swoich i szli z nim pospołu, aby grób wykopali.
Tobit	Tb	17	8	12	Bo mówił: By mu się snadź takież nie przydało jako i onym drugim siedmiom mężom, którzy weszli do niej.
Tobit	Tb	17	8	13	A gdy dół zgotowali, wróciwszy się Raguel do żony swej, rzekł jej
Tobit	Tb	17	8	14	Pośli jednę z dziewek twoich a niech spatrzy, jeśli umarł, abych go pogrzebł pierwej, niż rozednieje.
Tobit	Tb	17	8	15	A ona posłała jednę z dziewek swych, która wszedszy do komory, nalazła je żywe i zdrowe, śpiące z sobą.
Tobit	Tb	17	8	16	I wróciwszy się, powiedziała dobrą nowinę. I błogosławili Pana, to jest Raguel i Anna, żona jego,
Tobit	Tb	17	8	17	i rzekli: Błogosławimy cię, Panie Boże Izraelski, że się nie zstało, jakośmy mniemieli.
Tobit	Tb	17	8	18	Boś uczynił z nami miłosierdzie twoje i wygnałeś od nas nieprzyjaciela, który nas przeszladował.
Tobit	Tb	17	8	19	A smiłowałeś się nade dwiema jedynaki. Dajże im, Panie, aby cię zupełniej błogosławili i ofiarę tobie chwały twej i zdrowia swego ofiarowali: aby poznali wszyscy narodowie, iźeś ty jest Bóg sam na wszytkiej ziemi.
Tobit	Tb	17	8	20	I wnet rozkazał sługom swym Raguel, żeby zasypali dół, którzy byli uczynili pierwej, niż rozedniało.
Tobit	Tb	17	8	21	A żenie swej rzekł, aby nagotowała ucztę i narządziła wszytko, czego na strawę trzeba było podróżnym.
Tobit	Tb	17	8	22	Kazał też zabić dwie jałowice tłuste i czterzy barany i sprawić wesele na wszytkie sąsiady swoje i na wszytkie przyjacioły.
Tobit	Tb	17	8	23	I poprzysiągł Raguel Tobiasza, żeby dwie niedzieli zmieszkał u niego.
Tobit	Tb	17	8	24	A ze wszytkiego, co dzierżał Raguel, połowicę dał Tobiaszowi. I uczynił zapis, żeby połowica, która zostawała po ich śmierci, na Tobiasza spadła.
Tobit	Tb	17	9	1	Wezwał tedy Tobiasz Anjoła do i siebie, którego i rozumiał być człowiekiem, i rzekł mu: Azariaszu, bracie, proszę, abyś posłuchał słów moich.
Tobit	Tb	17	9	2	Bych ci się sam dał za sługę, nie będę dosyć godny opatrzności twojej.
Tobit	Tb	17	9	3	Wszakże proszę cię, żebyś wziął sobie bydlęta abo sługi i szedł do Gabela do Rages, miasta Medskiego, i oddał mu cyrograf jego, a odebrał od niego pieniądze i prosił go, aby przybył na wesele moje.
Tobit	Tb	17	9	4	Bo sam wiesz, że ociec mój dni liczy, a jeśli omieszkam jednym dniem więcej, zafrasuje się dusza jego.
Tobit	Tb	17	9	5	A iście też widzisz, jako mię poprzysiągł Raguel, którego poprzysiężenia wzgardzić nie mogę.
Tobit	Tb	17	9	6	Rafael tedy, wziąwszy czterzech sług Raguelowych i dwa wielbłądy, poszedł do Rages, miasta Medskiego, a nalazszy Gabela oddał mu cyrograf jego i odebrał od niego wszytkie pieniądze.
Tobit	Tb	17	9	7	I oznajmił mu o Tobiaszu, synu Tobiaszowym, wszytko, co się zstało, i przywiódł go z sobą na wesele.
Tobit	Tb	17	9	8	A gdy wszedł do domu Raguelowego, nalazł Tobiasza za stołem siedzącego, i przyskoczywszy, pocałowali jeden drugiego. I płakał Gabelus a błogosławił Pana Boga,
Tobit	Tb	17	9	9	i rzekł: Niech ci błogosławi Bóg Izraelski, boś jest syn barzo dobrego męża i sprawiedliwego, i bogobojnego, i jałmużny czyniącego;
Tobit	Tb	17	9	10	I niech będzie mówione błogosławienie nad żoną twoją i nad rodzicy waszymi:
Tobit	Tb	17	9	11	i abyście oglądali syny wasze i syny synów waszych aż do trzeciego i czwartego pokolenia, i nasienie wasze niech będzie błogosławione od Boga Izraelskiego, który króluje na wieki wieków.
Tobit	Tb	17	9	12	A gdy wszyscy rzekli: Amen! siedli do uczty, ale i wesele małżeńskie z bojażnią Bożą sprawowali
Tobit	Tb	17	10	1	A gdy się długo zabawiał Tobiasz dla wesela, frasował się ociec jego Tobiasz, mówiąc: Co mniemasz, czemu mieszka syn mój, ale czemu go tam zatrzymano?
Tobit	Tb	17	10	2	Co mniemasz, podobno Gabelus umarł a nikt mu nie odda pieniędzy?
Tobit	Tb	17	10	3	I jął się barzo frasować sam i Anna, żona jego, z nim, i poczęli oboje społem płakać, przeto iż się syn ich na dzień naznaczony do nich nie wrócił.
Tobit	Tb	17	10	4	Płakała tedy matka jego nieutulonemi łzami i mówiła: Ach, ach ci mnie, synu mój! Na cośmy cię posłali iść w cudzy kraj, światłość oczu naszych, podporę starości naszej, pociechę żywota naszego, nadzieję potomstwa naszego.
Tobit	Tb	17	10	5	Mając w tobie samym wszytko wespół, nie mieliśmy cię puszczać od siebie.
Tobit	Tb	17	10	6	Której mówił Tobiasz: Milcz a nie frasuj się! Zdrów ci jest syn nasz. Dosyć wierny jest on mąż, z którymeśmy go posłali.
Tobit	Tb	17	10	7	Lecz ona żadnym obyczajem nie mogła być pocieszona, ale na każdy dzień wybiegając, wyglądała i obchodziła wszytkie drogi, przez które nadzieja się pokazowała, że się miał wrócić, aby go, jeśli można rzecz, z daleka przychodzącego ujźrzała.
Tobit	Tb	17	10	8	A Raguel zaś mówił do zięcia swego: Zostań tu, a ja poślę posłańca o zdrowiu twoim do Tobiasza, ojca tego.
Tobit	Tb	17	10	9	Któremu Tobiasz rzekł: Ja wiem, że ociec mój i matka moja dni teraz liczą i duch ich frasuje się w nich.
Tobit	Tb	17	10	10	A gdy wielą słów Raguel prosił Tobiasza, a on go żadnym sposobem słuchać nie chciał, dał mu Sarę i połowicę wszytkiej majętności swojej, w sługach, w służebnicach, w bydle, w wielbłądach, w krowach i pieniędzy wiele, i puścił go od siebie zdrowego i wesołego,
Tobit	Tb	17	10	11	mówiąc: Anjoł Pański święty niechaj będzie na drodze waszej a niech was zdrowe doprowadzi, a żebyście naleźli wszytko dobre około rodziców waszych, a żeby oglądały oczy moje syny wasze pierwej, niżli umrę.
Tobit	Tb	17	10	12	A ująwszy rodzicy córkę swą, pocałowali ją i puścili w drogę,
Tobit	Tb	17	10	13	upominając ją, aby czciła świekry, miłowała męża, rządziła czeladź, dom sprawowała a sama siebie zachowała bez przygany.
Tobit	Tb	17	11	1	A gdy się wracali, przyszli do Charan, który jest w pół drogi ku Niniwie, jedenastego dnia.
Tobit	Tb	17	11	2	I rzekł Anjoł: Tobiaszu, bracie, wiesz, jakoś zostawił ojca swego.
Tobit	Tb	17	11	3	A tak, jeślić się podoba, pódźmy naprzód, a po lekku niech za nami czeladź idzie pospołu z żoną twoją i z dobytkiem.
Tobit	Tb	17	11	4	A gdy się to podobało, żeby szli, rzekł Rafael do Tobiasza: Weźmi z sobą z żółci rybiej, bo będzie potrzebna. Wziął tedy Tobiasz z onej żółci i poszli.
Tobit	Tb	17	11	5	A Anna siadała przy drodze na każdy dzień na wierzchu góry, skąd mogła widzieć z daleka.
Tobit	Tb	17	11	6	A gdy z onegoż miejsca wyglądała przyszcia jego, ujźrzała z daleka i natychmiast poznała przychodzącego syna swego, i bieżawszy, powiedziała mężowi swemu, rzekąc: Oto syn twój idzie.
Tobit	Tb	17	11	7	I rzekł Rafael do Tobiasza: Ale skoro wnidziesz do domu twego, natychmiast pokłoń się Panu Bogu twemu, a podziękowawszy mu, przystąp do ojca swego i pocałuj go.
Tobit	Tb	17	11	8	I wnet pomaż oczy jego tą żółcią rybią, którą z sobą niesiesz, bo wiedz, iż się natychmiast otworzą oczy jego i ujźrzy ociec twój światłość niebieską, i uraduje się, gdy cię ujźrzy.
Tobit	Tb	17	11	9	Tedy przybieżał naprzód pies, który był przy nim w drodze, a jako poseł przyszedszy, radował się marganiem ogona swego.
Tobit	Tb	17	11	10	I powstawszy ślepy odec jego, jął, potykając się, bieżeć, a dawszy rękę słudze wybieżał przeciwko synowi swemu.
Tobit	Tb	17	11	11	I począwszy, pocałował go z żoną swoją, i poczęli oboje płakać od radości.
Tobit	Tb	17	11	12	A pokłoniwszy się Bogu i podziękowawszy, usiedli.
Tobit	Tb	17	11	13	Tedy Tobiasz wziąwszy żółci rybiej, pomazał oczy ojca swego.
Tobit	Tb	17	11	14	I poczekał jakoby około pół godziny, i poczęło bielmo z oczu jego schodzić jako błonka jajeczna.
Tobit	Tb	17	11	15	Którą ująwszy Tobiasz, śdągnął z oczu jego i natychmiast wzrok wziął.
Tobit	Tb	17	11	16	I chwalili Boga, to jest on i żona jego, i wszyscy, którzy go znali.
Tobit	Tb	17	11	17	I mówił Tobiasz: Błogosławię dę Panie, Boże Izraelski! Iżeś ty mnie skarał i tyś mię uzdrowił, a oto ja widzę Tobiasza, syna mego.
Tobit	Tb	17	11	18	Weszła też po siedmiu dni Sara, żona jego, i wszytka czeladź zdrowo, i bydło, i wielbłądowie, i pieniędzy żeninych siła; ale i one pieniądze, które był odebrał od Gabela.
Tobit	Tb	17	11	19	I powiedział rodzicom swym wszytkie dobrodziejstwa Boże, które przeciw niemu uczynił przez człowieka, który go prowadził.
Tobit	Tb	17	11	20	I przyszli Achior i Nabat, cioteczni bracia Tobiaszowi, weseląc się, do Tobiasza, i radując się z nim ze wszytkiego dobra, które przeciw niemu Bóg był pokazał.
Tobit	Tb	17	11	21	I przez siedm dni używając, weselili się wszyscy z radością wielką.
Tobit	Tb	17	12	1	Tedy wezwał do siebie Tobiasz syna swego i rzekł mu: Co możemy dać mężowi temu świętemu, który z tobą przyszedł?
Tobit	Tb	17	12	2	Odpowiadając Tobiasz, rzekł ojcu swemu: Ojcze, co mu za zapłatę damy abo co może być godnego dobrodziejstw jego?
Tobit	Tb	17	12	3	Mnie prowadził i przyprowadził zdrowego, pieniądze od Gabela on odebrał, żonę on mi zjednał i czarta od niej on zahamował, radość rodzicom jej uczynił, mnie samego od pożarcia ryby wybawił, tobie też uczynił, że widzisz światłość niebieską i wszego dobra jesteśmy napełnieni przezeń. Cóż mu za to możemy dać słusznego?
Tobit	Tb	17	12	4	Ale proszę dę, ojcze mój, żebyś go prosił, jeśli snadź będzie raczył połowicę wszytkiego, co przyniesiono, sobie wziąć.
Tobit	Tb	17	12	5	I przyzwawszy go, to jest ociec i z synem, odwiedli go na stronę i poczęli prosić, żeby raczył za dobre przyjąć połowicę wszytkiego, co przynieśli.
Tobit	Tb	17	12	6	Tedy im powiedział potajemnie: Błogosławcie Boga Niebieskiego a przed wszytkimi żywiącymi wyznawajcie mu, bo uczynił nad wami miłosierdzie swoje.
Tobit	Tb	17	12	7	abowiem tajemnicę królewską taić dobrze jest ale sprawy Boskie objawiać i wyznawać poczciwa rzecz jest
Tobit	Tb	17	12	8	Dobra jest modlitwa z postem i z jałmużną, więcej niżli skarby złota chować,
Tobit	Tb	17	12	9	abowiem jałmużna od śmierci wybawia i ona jest, która oczyściła grzechy i czyni, że się najduje miłosierdzie i żywot wieczny.
Tobit	Tb	17	12	10	A d, którzy czynią grzech i nieprawość, są nieprzyjaciele dusze swojej.
Tobit	Tb	17	12	11	Objawiam wam tedy prawdę i nie zataję przed wami tajemnej mowy.
Tobit	Tb	17	12	12	Gdyś się modliwał z płaczem i pogrzebałeś umarłe, i zostawiałeś obiad twój a kryłeś umarłe przez dzień w domu twoim, a w nocyś je pogrzebał: jam ofiarował twoję modlitwę Panu.
Tobit	Tb	17	12	13	A iżeś był przyjemny Bogu, potrzeba było, aby cię pokusa doświadczyła.
Tobit	Tb	17	12	14	A teraz posłał mię Pan, abych cię uzdrowił, i Sarę, żonę syna twego, od czarta wybawił.
Tobit	Tb	17	12	15	Jam jest bowiem Rafael Anjoł, je den z siedmi, którzy stojemy przed Panem.
Tobit	Tb	17	12	16	A gdy to usłyszeli, strwożyli się, i drżąc padli na ziemię na oblicze swoje.
Tobit	Tb	17	12	17	I rzekł im Anioł: Pokój wam, nie bójcie się!
Tobit	Tb	17	12	18	Abowiem gdym był z wami, byłem z wolej Bożej: tegoż błogosławcie i śpiewajcie mu.
Tobit	Tb	17	12	19	Zdałem ci się po prawdzie z wami jeść i pić, ale ja pokarmu niewidzianego i napoju, który od ludzi oglądan być nie może, używam.
Tobit	Tb	17	12	20	A tak czas jest, abych się wrócił do tego, który mię posłał; a wy błogosławcie Boga a opowiadajcie wszytkie dziwy jego.
Tobit	Tb	17	12	21	A gdy to wymówił, zniknął z oczu ich i więcej go widzieć nie mogli.
Tobit	Tb	17	12	22	Tedy upadszy na oblicze, przez trzy godziny błogosławili Boga, a powstawszy, opowiadali wszytkie dziwy jego.
Tobit	Tb	17	13	1	A starszy Tobiasz otworzywszy usta swe, błogosławił Pana i rzekł: Wielkiś jest, Panie, na wieki i na wszytkie wieki królestwo twoje!
Tobit	Tb	17	13	2	Abowiem ty karzesz i zbawiasz, przywodzisz do piekła i zaś wywodzisz, i nie masz, który by uszedł ręki twojej.
Tobit	Tb	17	13	3	Wyznawajcie Panu, synowie Izrael, a w oczach narodów chwalcie go!
Tobit	Tb	17	13	4	Abowiem was dlatego rozproszył między narody, które go nie znają, abyście wy opowiadali dziwy jego i przywiedli je do wiadomości, że nie masz inszego Boga wszechmocnego oprócz niego.
Tobit	Tb	17	13	5	On ci nas pokarał dla nieprawości naszej i on nas zbawi dla miłosierdzia swego.
Tobit	Tb	17	13	6	Patrzcież tedy, co z nami uczynił, a z bojaźnią i ze drżeniem wyznawajcie mu, a Króla Wieków wywyższajcie w uczynkach waszych.
Tobit	Tb	17	13	7	A ja w ziemi niewolstwa mojego wyznawać mu będę, że okazał majestat swój nad grzesznym ludem.
Tobit	Tb	17	13	8	Nawróćcie się tedy grzesznicy a czyńcie sprawiedliwość przed Bogiem, wierząc, że uczyni z wami miłosierdzie swoje.
Tobit	Tb	17	13	9	A ja i dusza moja będziem się w nim weselić.
Tobit	Tb	17	13	10	Błogosławcie Pana wszyscy wybrani jego, obchodźcie dni wesela i wyznawajcie mu.
Tobit	Tb	17	13	11	Jeruzalem, Miasto Boże, skarał cię Pan dla uczynków rąk twoich.
Tobit	Tb	17	13	12	Wyznawaj Panu w dobrach twoich a błogosław Boga wieków, żeby zaś zbudował w tobie przybytek swój a przyzwał zaś do ciebie wszytkie więźnie i żebyś się weseliło na wszytkie wieki wieków.
Tobit	Tb	17	13	13	Będziesz się świecić jasną światłością i wszytkie granice ziemskie będą się tobie kłaniać.
Tobit	Tb	17	13	14	Narodowie z daleka przydą do ciebie, i dary przynosząc, będą się w tobie kłaniać Panu, a ziemię twoję za poświęcenie mieć będą.
Tobit	Tb	17	13	15	Abowiem imienia wielkiego będą w tobie wzywać.
Tobit	Tb	17	13	16	Przeklęci będą, którzy by dę wzgardzili, a potępieni będą wszyscy, którzy by clę bluźnili, i błogosławieni będą, którzy cię zbudują.
Tobit	Tb	17	13	17	A ty się weselić będziesz z synów twoich, bo wszyscy będą błogosławieni i będą do Pana zgromadzeni.
Tobit	Tb	17	13	18	Błogosławieni wszyscy, którzy cię miłują i którzy się weselą z pokoju twego.
Tobit	Tb	17	13	19	Duszo moja, błogosław Pana, abowiem wybawił Jeruzalem, miasto swe, od wszech ucisków jego Pan Bóg nasz.
Tobit	Tb	17	13	20	Błogosławiony będę, jeśli będzie szczątek nasienia mego, aby patrzył na świetność miasta Jeruzalem.
Tobit	Tb	17	13	21	Bramy Jerozolimskie z safiru i smaragdu będą zbudowane i z kamienia drogiego wszytek okrąg murów jego.
Tobit	Tb	17	13	22	Kamieniem białym i czystym wszytkie ulice jego będą położone, a po ulicach jego będą śpiewać: Alleluja!
Tobit	Tb	17	13	23	Błogosławiony Pan, który je wywyższył, a niech będzie królestwo jego na wiek wieków nad nim. Amen.
Tobit	Tb	17	14	1	I skończyły się mowy Tobiaszowe. A Tobiasz po oświeceniu swoim żył czterdzieści i dwie lecie i widział syny wnuków swoich.
Tobit	Tb	17	14	2	Wypełniwszy tedy sto dwie lecie, pogrzebion jest uczciwie w Niniwie.
Tobit	Tb	17	14	3	Pięćdziesiąt bowiem i sześć lat mając, wzrok stracił, a w sześcidziesiąt lat zaś wziął.
Tobit	Tb	17	14	4	A ostatek żywota jego był w weselu i z dobrym pomnożeniem bojaźni Bożej postępował w pokoju.
Tobit	Tb	17	14	5	A w godzinę śmierci swej przyzwał do siebie Tobiasza, syna swego, i siedm młodzieńców synów jego, wnuków swoich, i rzekł im:
Tobit	Tb	17	14	6	Blisko będzie zginienie Niniwe. Bo nie upadło słowo Pańskie, a bracia naszy, którzy są rozproszeni z ziemie Izraelskiej, wrócą się do niej.
Tobit	Tb	17	14	7	I wszytka pusta ziemia jej napełni się, a dom Boży, który w niej spalono, zasię zbudowany będzie. I tam się wrócą wszyscy, którzy się Boga boją.
Tobit	Tb	17	14	8	I opuszczą pogani bałwany swoje, i przydą do Jeruzalem, i będą w nim mieszkać.
Tobit	Tb	17	14	9	I będą się w nim weselić wszyscy królowie ziemie, kłaniając się królowi Izraelskiemu.
Tobit	Tb	17	14	10	Słuchajcie tedy, synowie moi, ojca waszego: służcie Panu w prawdzie a starajcie się, żebyście to czynili, co mu się podoba.
Tobit	Tb	17	14	11	synom waszym przy każcie, aby czynili sprawiedliwości i jałmużny, żeby pamiętali na Boga i błogosławili go na każdy czas w prawdzie i ze wszytkiej siły swojej.
Tobit	Tb	17	14	12	Teraz tedy, synowie, słuchajcie mię, a nie mieszkajcie tu, ale któregokolwiek dnia pogrzebiecie matkę waszę w jednym grobie podle mnie, odtąd uprostujcie kroki wasze, abyście wyszli stąd,
Tobit	Tb	17	14	13	bo widzę, iż nieprawość jego uczyni mu koniec.
Tobit	Tb	17	14	14	I zstało się, po śmierci matki swej Tobiasz wyszedł z Niniwe z żoną swą i z synami, i z synami synów, i wrócił się do świekrów swoich.
Tobit	Tb	17	14	15	I nalazł je zdrowe w starości dobrej i miał pieczą o nich, i on zawarł oczy ich, i on wziął wszytko dziedzictwo domu Raguelowego. I oglądał piąte pokolenie, syny synów swoich.
Tobit	Tb	17	14	16	A wypełniwszy dziewięćdziesiąt dziewięć lat w bojażni Pańskiej, z weselem go pogrzebu.
Tobit	Tb	17	14	17	A wszytek ród jego i wszytko pokolenie jego trwało w świętym żywocie i w świętym obcowaniu, tak iż byli przyjemni tak Bogu jako i ludziom, i wszytkim mieszkającym na ziemi.
Judith	Jdt	18	1	1	Arfaksad tedy, król Medski, podbił był pod moc swoję wiele narodów i on zbudował miasto barzo możne, które nazwał Ekbatanis,
Judith	Jdt	18	1	2	z kamienia kwadratowego i ciosanego. Wywiódł mury jego wszerz na siedmdziesiąt łokci, a na zwyż na trzydzieści, a wieże jego wywiódł wzgórę na sto łokci.
Judith	Jdt	18	1	3	A w kwadracie ich obie stronie na dwadzieścia stóp się rozciągały. I postawił bramy jego według wielkości wież.
Judith	Jdt	18	1	4	I chlubił się jako możny w mocy wojska swego i w chwale poczwórnych swoich.
Judith	Jdt	18	1	5	Roku tedy dwunastego królestwa jego, Nabuchodonozor, król Asyryjski, który królował w Niniwe, mieście wielkim, walczył przeciwko Arfaksad i zwyciężył go
Judith	Jdt	18	1	6	na polu wielkim, które zową Ragau, nad Eufratesem i Tygrem, i Jadasonem na polu Erioch, króla Elików.
Judith	Jdt	18	1	7	Tedy się wyniosło królestwo Nabuchodonozorowe i podniosło się serce jego, i posłał do wszytkich, którzy mieszkali w Cylicijej i w Damaszku, i w Libanie,
Judith	Jdt	18	1	8	i do narodów, którzy są w Karmelu i w Cedar, i do obywatelów Galilejskich na wielkim polu Esdrelon,
Judith	Jdt	18	1	9	i do wszytkich, którzy byli w Samaryjej i za rzeką Jordanem aż do Jeruzalem, i wszytkiej ziemie Jesse, aż przyjdziesz do granic Etiopskich.
Judith	Jdt	18	1	10	Do tych wszytkich posłał posły Nabuchodonozor, król Asyryjski.
Judith	Jdt	18	1	11	Którzy wszyscy jedną myślą odmówili i z niczym je odprawili a bez uczciwości odrzucili.
Judith	Jdt	18	1	12	Tedy rozgniewawszy się król Nabuchodonozor na onę wszytkę ziemię, przysiągł przez stolicę i przez królestwo swe, że się miał bronić od wszytkich krain tych.
Judith	Jdt	18	2	1	Roku trzynastego Nabuchodonozora króla, dwudziestko i wtórego dnia miesiąca pierwszego zstało się słowo w domu Nabuchodonozora, króla Asyryjczyków, żeby się bronił.
Judith	Jdt	18	2	2	I zezwał wszytkie starsze i wszytkie hetmany, i rycerstwo swe, i miał z nimi tajemnicę rady swej.
Judith	Jdt	18	2	3	I powiedział, że na tym jest myśl jego, aby wszytkę ziemię podbił pod moc swoję.
Judith	Jdt	18	2	4	Która powieść, gdy się podobała wszytkim, wezwał król Nabuchodonozor Holofernesa, hetmana rycerstwa swego,
Judith	Jdt	18	2	5	i rzekł mu: Wyciągni przeciw wszelkiemu królestwu zachodu słońca, a osobliwie przeciwko tym, którzy wzgardzili rozkazaniem moim.
Judith	Jdt	18	2	6	Nie przepuści oko twoje żadnemu królestwu, a każde miasto obronne podbijesz mi.
Judith	Jdt	18	2	7	Tedy Holofernes wezwał hetmanów i przełożonych siły Asyryjskiej i policzył męże na wyprawę, jako mu król rozkazał: sto i dwadzieścia tysięcy pieszych walecznych, a jezdnych strzelców dwanaście tysięcy.
Judith	Jdt	18	2	8	wszytkiemu wojsku swemu kazał ciągnąć naprzód w mnóstwie wielbłądów niezliczonych z temi rzeczami, których by wojsku obficie dostawało, wołów też stada i trzody owiec, którym liczby nie było.
Judith	Jdt	18	2	9	Zboża ze wszytkiej Syryjej, kędy ciągnąć miał, nagotować kazał.
Judith	Jdt	18	2	10	A złota i śrebra z domu królewskiego nabrał barzo wiele.
Judith	Jdt	18	2	11	I wyjachał sam i wszytko wojsko z poczwórnymi i z jezdnymi, i z strzelcy, którzy okryli wierzch ziemie jako szarańcza.
Judith	Jdt	18	2	12	A gdy przejachał granice Asyryjskie, przyciągnął ku wielkim góram Ange, które są po lewej stronie Cylicyjej, i doszedł każdego zameczku ich, i odzierżał każdą twierdzą.
Judith	Jdt	18	2	13	I dobył miasta znamienitego Meloty, i złupił wszytkie syny Tarsys i syny Ismael, którzy byli przeciw puszczy i na południe ziemie Cellon.
Judith	Jdt	18	2	14	I przeprawił się przez Eufratesa, i przyciągnął do Mezopotamijej, i zburzył wszytkie miasta wysokie, które tam były, od potoku Mambre aż przyjdziesz do morza;
Judith	Jdt	18	2	15	i opanował granice ich od Cylicyjej aż do granic Jafet, które są na południe.
Judith	Jdt	18	2	16	I zabrał wszytkie syny Madian, i złupił wszytkie bogactwa ich, i wszytkie, którzy się mu sprzeciwili, paszczęką miecza pobił.
Judith	Jdt	18	2	17	A potym zjachał na pola Damaszku we dni żniwa i zapalił wszytko zboże, a wszytkie drzewa i winnice wyciąć kazał.
Judith	Jdt	18	2	18	I przypadł strach jego na wszytkie mieszkające na ziemi.
Judith	Jdt	18	3	1	Posłali tedy posły swe wszytkich miast i powiatów królowie i książęta, to jest z Syryjej, Mezopotamijej i z Syryjej Sobal, i Libijej, i Cylicyjej, którzy przyjachawszy do Holoferna, mówili:
Judith	Jdt	18	3	2	Niech przestanie gniew twój przeciwko nam, bo lepiej jest, żebyśmy żywi służyli Nabuchodonozorowi, królowi wielkiemu, a tobie się poddali, niżlibyśmy pomarwszy z naszym zatraceniem, sami niewolstwa naszego szkodę cierpieli.
Judith	Jdt	18	3	3	Każde miasto nasze i wszytkie dzierżawy, i wszytkie góry, i pagórki, i pola, i stada wołów, i trzody owiec, i kóz, i koni i wielbłądów, i wszytkie majętności nasze, i domy przed oczyma twemi są.
Judith	Jdt	18	3	4	Niechaj wszytko, co nasze jest, pod prawem twoim będzie.
Judith	Jdt	18	3	5	My i synowie naszy jesteśmy słudzy twoi.
Judith	Jdt	18	3	6	Przyjedź nam spokojny Pan a używaj służby naszej, jakoć się podoba.
Judith	Jdt	18	3	7	Zjachał tedy z gór z jezdnymi z mocą wielką i opanował wszelkie miasto i wszelkiego mieszkającego w ziemi.
Judith	Jdt	18	3	8	A ze wszystkich miast wziął sobie męźe mocne ku pomocy i wybrane ku bitwie.
Judith	Jdt	18	3	9	I przypadł tak wielki strach na one krainy, iż wszystkich miast obywatele przedni, starszy i poważni, wespołek z pospólstwem wychodzili przeciw niemu, gdy przyjeżdżał,
Judith	Jdt	18	3	10	przyjmując go z wieńcami i z pochodniami, tańcując i grając na bębniech i na piszczałkach.
Judith	Jdt	18	3	11	Wszakże i to czyniąc, okrucieństwa serca jego uskromić nie mogli.
Judith	Jdt	18	3	12	Bo i miasta ich pokaził, i gaje ich wyrąbał.
Judith	Jdt	18	3	13	Bo mu był przykazał król Nabuchodonozor, żeby wytracił wszytkie bogi ziemskie, przeto aby on sam był zwan bogiem od tych narodów, które by mógł Holofernes mocą swoją podbić.
Judith	Jdt	18	3	14	A przejachawszy przez wszytkę Syrią Sobal i wszytkę Apameą, i wszytkę Mezopotamią, przyciągnął do Idumejczyków do ziemie Gabaa
Judith	Jdt	18	3	15	i pobrał miasta ich, i mieszkał tam przez trzydzieści dni, za które dni kazał się ściągnąć wszytkiemu wojsku sity swej.
Judith	Jdt	18	4	1	Usłyszawszy to tedy synowie Izraelscy, którzy mieszkali w ziemi Judzkiej, ulękli się przed obliczem jego barzo.
Judith	Jdt	18	4	2	Strach i drżenie przejęło smysły ich, by tego nie uczynił miastu Jeruzalem i kościołowi Pańskiemu, co uczynił innym miastom i zborom ich.
Judith	Jdt	18	4	3	I rozesłali po wszytkiej Samaryjej wokół aż do Jerycho, i zasiedli wszytkie wierzchy gór,
Judith	Jdt	18	4	4	i miasteczka swe obtoczyli mury, i zgromadzili zboża na przygotowanie do wojny.
Judith	Jdt	18	4	5	Eliakim też kapłan pisał do wszytkich, którzy byli przeciw Ezdrelon, który leży przeciw polu wielkiemu podle Dotain, i do wszytkich, przez które przejazd mógł być,
Judith	Jdt	18	4	6	aby osadzili wstępy na góry, przez które by mogła być droga do Jeruzalem a żeby tam strzegli, gdzie by ciasna droga mogła być między górami.
Judith	Jdt	18	4	7	I uczynili synowie Izraelscy wedle tego, jako im był postanowił kapłan Pański Eliachim.
Judith	Jdt	18	4	8	I wołał wszytek lud do Pana z wielkim usiłowaniem, i korzyli dusze swe posty i modlitwami, sami i niewiasty ich.
Judith	Jdt	18	4	9	I kapłani oblekli się we Włosienice i niemówiątka położyli na ziemię przed obliczem kościoła Pańskiego, i ołtarz Pański przykryli Włosienicą.
Judith	Jdt	18	4	10	I wołali do Pana Boga Izraelskiego jednomyślnie, aby nie były dane na łup dziatki ich, a żony ich na rozdzielenie i miasta ich na spustoszenie, a świątości ich na splugawienie, i nie zstały się pośmiewiskiem poganom.
Judith	Jdt	18	4	11	Eliachim tedy, kapłan Pański wielki, obchodził wszytkiego Izraela i mówił do nich,
Judith	Jdt	18	4	12	rzekąc: Wiedźcie, iż Pan wysłucha prośby wasze, jeśliże trwając potrwacie w pościech i w modlitwach przed obliczem Pańskim.
Judith	Jdt	18	4	13	Pamiętajcie na Mojżesza, sługę Pańskiego, który Amaleka ufającego w mocy i w możności swej, i w wojsku swym, i w tarczach swoich, i w woziech swoich, i w jezdnych swoich, nie żelazem wojując, ale prośbami świętemi, modląc się, poraził:
Judith	Jdt	18	4	14	tak będą wszyscy nieprzyjaciele Izrael, jeśli będziecie trwać na tym uczynku, któryście zaczęli.
Judith	Jdt	18	4	15	Na to tedy upominanie jego prosząc Pana, trwali przed oblicznością Pańską,
Judith	Jdt	18	4	16	tak iż i ci, którzy ofiarowali Panu całopalenie, przepasawszy się Włosienicami, ofiarowali ofiary Panu, a popiół był na głowach ich.
Judith	Jdt	18	4	17	I ze wszytkiego serca swego wszyscy prosili Boga, aby nawiedził lud swój Izraelski.
Judith	Jdt	18	5	1	I oznajmiono Holofernesowi hetmanowi wojska Asyryjskiego, iż synowie Izraelscy gotowali się na odpór i zamknęli drogi przez góry.
Judith	Jdt	18	5	2	I zapalczywością zbytnią zapalił się w gniewie wielkim, i wezwał wszytkich książąt Moab i hetmanów Ammon,
Judith	Jdt	18	5	3	i rzekł im: Powiedźcie mi, co to jest za lud, który się osadził na górach, abo które i jakie, i jako wielkie są miasta ich? Co też jest za moc ich abo jako ich wiele jest, abo co za król wojska ich?
Judith	Jdt	18	5	4	A czemu nad wszytkie inne, którzy mieszkają na wschód słońca, ci nas wzgardzili i nie wyszli przeciwko nam, aby nas w pokoju przyjęli?
Judith	Jdt	18	5	5	Achior tedy, hetman wszystkich synów Ammon, odpowiadając, rzekł: Jeśli raczysz słuchać, panie mój, powiem prawdę w oczach twoich o tym ludu, który na górach mieszka, a słowo kłamliwe nie wynidzie z ust moich.
Judith	Jdt	18	5	6	Lud ten jest z narodu Chaldejskiego.
Judith	Jdt	18	5	7	Ten przedtym mieszkał w Mezopotamijej, że nie chcieli naszladować Bogów ojców swoich, którzy byli w ziemi Chaldejskiej.
Judith	Jdt	18	5	8	Odstąpiwszy tedy ceremonij ojców swoich, które w mnóstwie bogów były,
Judith	Jdt	18	5	9	jednego Boga Niebieskiego chwalili, który im też przykazał, aby stamtąd wyszli a mieszkali w Charan. A gdy głód ogarnął wszytkę ziemię, szli do Egiptu i tam przez czterzy sta lat tak się rozmnożyli, że nie mogło być wojsko ich policzone.
Judith	Jdt	18	5	10	A gdy je obciążał król Egipski a w budowaniu miast swoich gliną i cegłą zniewolił je, wołali do Pana swego i karał wszytkę ziemię Egipską rozmaił itemi plagami.
Judith	Jdt	18	5	11	A gdy je Egipcjanie wyrzucili od siebie a plaga od nich ustała i zaś je chcieli pojmać, i do swojej niewoli zawrócić,
Judith	Jdt	18	5	12	gdy ci uciekali, Bóg Nieba otworzył morze, tak iż stąd i zowąd wody jako mur stanęły, a ci, suchą nogą po dnie morskim idąc, przechodzili.
Judith	Jdt	18	5	13	Na którym miejscu, gdy ich niezliczone wojsko Egipcjanów goniło, tak wodą okryte jest, że ani jeden nie został, który by, co się zstało, potomkom opowiedział.
Judith	Jdt	18	5	14	A wyszedszy z Morza Czerwonego, posiedli pustynie góry Synaj, w których nigdy człowiek mieszkać nie mógł ani syn człowieczy odpoczywał.
Judith	Jdt	18	5	15	Tam zdroje gorzkie zstały się im słodkie ku piciu a przez czterdzieści lat żywności z nieba dostali.
Judith	Jdt	18	5	16	Gdziekolwiek weszli, bez łuku i strzały, i bez tarcze, i miecza: Bóg ich walczył za nie i zwyciężył.
Judith	Jdt	18	5	17	I nie był żaden, który by oburzył się przeciw ludowi temu, jedno gdy odstąpił od chwały Pana Boga swego.
Judith	Jdt	18	5	18	A ilekroć oprócz samego Boga swego, innego chwalili, wydani są na łup i pod miecz, i na pośmiech.
Judith	Jdt	18	5	19	A ilekroć pokutowali, iż odstąpili od chwaty Pana Boga swego, dał im Bóg Niebieski moc ku sprzeciwieniu.
Judith	Jdt	18	5	20	Na koniec króla Chananejskiego i Jebuzejskiego, i Ferezejskiego, i Hetejskiego, i Hewejskiego, i Amorrejskiego, i wszytkie mocarze w Hezebon porazili, i ziemie i miasta ich sami osiedli.
Judith	Jdt	18	5	21	I póki jeno nie grzeszyli przed obliczem Boga swego, dobrze się z nimi działo, abowiem Bóg ich nienawidzi nieprawości.
Judith	Jdt	18	5	22	Bo i przed temi laty, gdy odstąpili od tej drogi, którą im był Bóg dał, aby nią chodzili, wytraceni są bitwami od wiela narodów i siła ich zabrano w niewolą do ziemie nie swojej.
Judith	Jdt	18	5	23	A niedawno, nawróciwszy się do Pana Boga swego, zgromadzili się z rozproszenia, którym byli rozproszeni, i przyszli na te wszytkie góry, i znowu zaś trzymają Jeruzalem, gdzie jest świątnica ich.
Judith	Jdt	18	5	24	Teraz tedy, mój panie, dowiaduj się: jeśli jest jaka nieprawość ich przed oczyma Boga ich, ciągnimy do nich, bo je poddając podda Bóg ich tobie i będą podbici pod jarzmo mocy twojej;
Judith	Jdt	18	5	25	ale jeśli nie masz obrażenia ludu tego przed Bogiem swoim, nie będziem się im mogli sprzeciwić, abowiem Bóg ich będzie ich bronił i będziem na pośmiewisko wszystkiej ziemi.
Judith	Jdt	18	5	26	I zstało się, gdy przestał mówić Achior te słowa, rozgniewali się wszyscy przedniejszy Holofernesowi i myślili go zabić, mówiąc jeden do drugiego:
Judith	Jdt	18	5	27	Któż to jest, który powiada, żeby się synowie Izraelscy mogli sprzeciwić królowi Nabuchodonozor owi i wojskom jego, ludzie niezbrojni i bez mocy, i bez umiejętności nauki wojennej?
Judith	Jdt	18	5	28	Aby tedy poznał Achior, iż nas zdradza, pojedźmy na góry, a gdy pojmani będą mocarze ich, tedy z nimiż mieczem przebit będzie:
Judith	Jdt	18	5	29	żeby każdy naród wiedział, iż Nabuchodonozor jest bogiem ziemie, a oprócz niego nie masz inszego.
Judith	Jdt	18	6	1	I zstało się, gdy przestali mówić, rozgniewawszy się barzo Holofenes, rzekł do Achiora:
Judith	Jdt	18	6	2	Ponieważeś nam prorokował, mówiąc, Iż naród Izraelski ma obronę od Boga swego: abych ci okazał, iż nie masz boga jedno Nabuchodonozor,
Judith	Jdt	18	6	3	gdy je wszytkie pobijemy jako jednego człowieka, tedy i ty z nimi od miecza Asyryjskiego zginiesz, a wszytek lud Izraelski z tobą będzie do szczętu wytracony.
Judith	Jdt	18	6	4	A doznasz, iż Nabuchodonozor jest panem wszytkiej ziemie i natenczas miecz rycerstwa mego przejdzie przez boki twoje a przebity padniesz między rannymi ludu Izraelskiego, a więcej nie odetchniesz, aż będziesz zgładzon z nimi.
Judith	Jdt	18	6	5	Ale jeśli rozumiesz proroctwo twe być prawdziwe, niechajże nie upada twarz twoja, a bladość, która jest na obliczu twoim, niech odejdzie od ciebie, jeśli mnimasz, że się te słowa moje ziścić nie mogą.
Judith	Jdt	18	6	6	Ale żebyś poznał, że cię to z nimi potka, oto od tej godziny do ich ludu będziesz przyłączony, że gdy oni słuszne karanie miecza mego odniosą, ty pospołu z nimi karanie podejmiesz.
Judith	Jdt	18	6	7	Kazał tedy Holofernes sługom swoim poimać Achiora i zaprowadzić go do Betulijej, i podać go w ręce synom Izraelskim.
Judith	Jdt	18	6	8	I wziąwszy go słudzy Holofernesowi, jachali przez pola, ale gdy się do gór przybliżyli, wyszli przeciwko im procnicy.
Judith	Jdt	18	6	9	A oni ustąpiwszy z boku góry, przywiązali Achiora do drzewa za ręce i za nogi i tak powrozmi związanego zostawili go, i wrócili się do pana swego.
Judith	Jdt	18	6	10	A synowie Izraelscy, wyszedszy z Betulijej, przyszli do niego, którego rozwiązawszy, przywiedli do Betulijej a postawiwszy go w pośrzodku ludu, pytali go, co by było, że go Asyryjczykowie przywiązanego zostawili.
Judith	Jdt	18	6	11	W one dni były tam książęta: Ozjasz, syn Micha, z pokolenia Simeon, i Charmi, który i Gotoniel.
Judith	Jdt	18	6	12	W pośrzodku tedy starszych i przed oczyma wszytkich powiadał Achior wszytko, co sam mówił spytany od Holofernesa. I jako lud Holofernesów chciał go dla tego słowa
Judith	Jdt	18	6	13	zabić jako sam Holofernes, rozgniewawszy się, rozkazał go dlatego Izraelczykom wydać, aby zwyciężywszy syny Izrael, tedy i samego Achiora rozlicznemi mękami kazał zamordować dlatego, iż mówił: Bóg Niebieski jest obrońcą ich.
Judith	Jdt	18	6	14	I gdy Achior to wszytko wypowiedział, wszytek lud upadł na oblicze, kłaniając się Panu a społecznym lamentowaniem i płaczem jednomyślnie modlitwy swe Panu wylewali,
Judith	Jdt	18	6	15	mówiąc: Panie, Boże nieba i ziemie, patrzaj na pychę ich a wejźrzy na uniżenie nasze i pojźrzy na oblicze świętych twoich a okaż, że nie opuszczasz ufających w tobie, a ufające w sobie i chlubiące się w mocy swej poniżasz.
Judith	Jdt	18	6	16	Skończywszy tedy płacz i modlitwie ludu przez cały dzień koniec uczyniwszy, cieszyli Achiora,
Judith	Jdt	18	6	17	mówiąc: Bóg ojców naszych, któregoś ty moc opowiadał, ten tobie da tę nagrodę, że ty raczej oglądasz ich zatracenie.
Judith	Jdt	18	6	18	A gdy Pan Bóg nasz da tę wolność sługam swoim, niechaj będzie i z tobą Bóg w pośrzodku nas, abyś, jakoć się będzie podobało, ze wszytkimi swymi, tak obcował z nami.
Judith	Jdt	18	6	19	Ozjasz tedy, dokończywszy rady, przyjął go do domu swego i sprawił mu wieczerzą wielką.
Judith	Jdt	18	6	20	A wezwawszy wszytkich starszych, społu dokonawszy postu, wzięli posilenie.
Judith	Jdt	18	6	21	A potym zwołany jest wszytek lud i modlili się przez całą noc w kościele, prosząc wspomożenia od Boga Izraelskiego.
Judith	Jdt	18	7	1	A Holofernes drugiego dnia rozkazał wojskom swoim, aby ciągnęły przeciw Betulijej.
Judith	Jdt	18	7	2	A było pieszych żołnierzów sto i dwadzieścia tysięcy, a jezdnych dwa i dwadzieścia tysięcy, oprócz gotowości onych mężów, które była zabrała niewola i byli zawiedzeni z krain i z miast wszytkiej młodziej.
Judith	Jdt	18	7	3	Wszyscy przygotowali się pospołu na wojnę przeciwko synom Izraelskim i ciągnęli po kraju góry aż na wierzch, który patrzy na Dotain, od miejsca, które zowią Belma, aż do Chelmon, który jest przeciw Esdrelon.
Judith	Jdt	18	7	4	A synowie Izraelscy skoro ujźrzeli wielkość ich, porzucili się na ziemię, sypiąc popiół na głowy swoje, jednostajnie się modląc, aby Bóg Izraelski miłosierdzie swoje pokazał nad ludem swoim.
Judith	Jdt	18	7	5	I wyjąwszy oręże swe wojenne, zasiedli po miejscach, które do ciasnej drogi wiodą między górami, i strzegli ich cały dzień i noc.
Judith	Jdt	18	7	6	A Holofernes, gdy objeżdżał około, nalazł, że źrzódło, które wciekało w ich rury, od strony południowej za miastem było, i kazał przecinać rury ich.
Judith	Jdt	18	7	7	Wszakże były niedaleko od muru źrzódła, z których widano, że ukradkiem czerpali wodę, więcej ku ochłodzeniu, niżli ku piciu.
Judith	Jdt	18	7	8	Ale synowie Ammon i Moab przyszli do Holofernesa, mówiąc: Synowie Izraelscy nie w oszczepie ani w strzale ufają, ale ich góry bronią a ogrodziły je pagórki na przykrych miejscach posadzone.
Judith	Jdt	18	7	9	Abyś je tedy mógł zwyciężyć bez stoczenia bitwy, postaw stróźe u źrzódeł, aby nie czerpali z nich wody, i bez miecza pobijesz je abo więc zemdleni podadzą miasto swe, o którym rozumieją, iż na górze leży, że nie może być zwyciężone.
Judith	Jdt	18	7	10	I podobały się te słowa przed Holofernesem i przed żołnierzami jego, i rozsadził wkoło po stu przy każdym źrzódle.
Judith	Jdt	18	7	11	A gdy tę straż przez dwadzieścia dni trzymano, wypróżniły się cysterny i zebrania wód wszytkim, którzy mieszkali w Betulijej, tak iż nie było w mieście, skąd by się mogli nasycić i jednego dnia, bo pod miarką ludziom wody na każdy dzień udzielano. Lud u kresu sił
Judith	Jdt	18	7	12	Zebrawszy się tedy do Ozjasza wszyscy mężowie i niewiasty, młodzieńcy i dzieci, wszyscy społu jednym głosem
Judith	Jdt	18	7	13	rzekli: Niech osądzi Bóg między tobą a między nami, żeś przeciwko nam źle uczynił, nie chcąc mówić spokojnie z Asyryjczyki i przeto nas Bóg zaprzedał w ręce ich.
Judith	Jdt	18	7	14	I dlatego nie masz, kto by ratował, gdyż upadamy przed ich oczyma w pragnieniu i zgubie wielkiej.
Judith	Jdt	18	7	15	I teraz zbierzcie wszytkie, którzy są w mieście, że się wszyscy dobrowolnie poddamy ludowi Holofernesowemu.
Judith	Jdt	18	7	16	Bo lepiej jest, abyśmy więźniami chwalili Pana żywiąc, niżli mamy pomrzeć a być wzgardą wszelkiemu ciału, gdybyśmy patrzyli na żony nasze i dziatki nasze umierające przed oczyma naszemi.
Judith	Jdt	18	7	17	Oświadczamy się dziś niebem i ziemią, i Bogiem ojców naszych, który się mści nad nami według grzechów naszych, abyście już podali miasto w rękę rycerstwa Holofernesowego a niech będzie koniec nasz krótki paszczeką miecza, który się przewłóczy w schnieniu pragnienia.
Judith	Jdt	18	7	18	I gdy to rzekli, zstał się płacz i krzyk wielki w zgromadzeniu od wszytkich i przez wiele godzin jednym głosem wołali do Boga, mówiąc:
Judith	Jdt	18	7	19	Zgrzeszyliśmy z ojcy naszymi, niesprawiedliwieśmy czynili, złościeśmy popełnili.
Judith	Jdt	18	7	20	Ty, żeś jest dobrotliwy, smiłuj się nad nami albo biczem twoim pomści się złości naszych, a nie wydawaj wyznawających cię ludowi, który cię nie zna.
Judith	Jdt	18	7	21	Aby nie mówili między pogany: Gdzież jest Bóg ich? Wezwanie Ozjasza
Judith	Jdt	18	7	22	A gdy spracowani tym wołaniem i zmordowani tym płaczem, ucichnęli,
Judith	Jdt	18	7	23	powstawszy Ozjasz, oblawszy się łzami, rzekł: Dobrego serca bądźde, bracia, a przez te pięć dni poczekajmy od
Judith	Jdt	18	7	24	Pana miłosierdzia. 24 Bo podobno gniew swój utnie i da sławę imieniowi swemu.
Judith	Jdt	18	7	25	A jeśli po piąci dni nie przyjdzie pomoc, uczyniemy te słowa, któreście mówili.
Judith	Jdt	18	8	1	I zstało się, gdy usłyszała te słowa Judyt, wdowa, która była córka Merari, syna Idoks, syna Józef, syna Ozjaszowego, syna Elaj, syna Jamnor, syna Gedeon, syna Rafami, syna Achitob, syna Melchiaszowego, syna Enan, syna Nataniaszowego, syna Salatiel, syna Symeon, syna Ruben.
Judith	Jdt	18	8	2	A mąż jej był Manasses, który umarł we dni żniwa jęczmiennego,
Judith	Jdt	18	8	3	bo stał nad tymi, którzy snopy wiązali na polu, i przyszło upalenie na głowę jego, i umarł w Betulijej, mieście swoim, i tam pogrzebion jest z ojcy swemi.
Judith	Jdt	18	8	4	A była Judyt pozostała jego wdową już trzy lata i sześć miesięcy.
Judith	Jdt	18	8	5	A na górze domu swego uczyniła sobie tajemną komorę, w której, z dziewkami swemi zamknąwszy się, mieszkała.
Judith	Jdt	18	8	6	A mając na biodrach swych włosiennicę, pościła po wszytkie dni żywota swego oprócz szabatów i pierwszych dni miesiąca, i świąt domu Izraełskiego.
Judith	Jdt	18	8	7	A była barzo piękna na wejźrzeniu, której był mąż jej zostawił wiele bogactw i czeladzi wiele, i majętności, stad wołów i trzód owiec pełne.
Judith	Jdt	18	8	8	A była ta między wszytkiemi nasławniejsza, bo się bała Pana barzo, ani był, kto by o niej mówił słowa złe.
Judith	Jdt	18	8	9	Ta tedy usłyszawszy, iż Ozjasz obiecał, że po piątym dniu miał podać miasto, posłała do starło szych Chabri i Charmi.
Judith	Jdt	18	8	10	I przyszli do niej, i rzekła im: Co to za słowo, na które pozwolił Ozjasz, żeby podał miasto Asyryjczykom, jeśli wam za pięć dni nie przyjdzie pomoc.
Judith	Jdt	18	8	11	A cóżeście wy są, którzy kusicie Pana?
Judith	Jdt	18	8	12	Nie jest to mowa, która by ku miłosierdziu skłaniała, ale raczej która gniew pobudza i zapalczywość wznieca.
Judith	Jdt	18	8	13	Zamierzyliście wy czas smiłowaniu Pańskiemu a według wolej waszej dzieńeście mu złożyli.
Judith	Jdt	18	8	14	Ale iż Pan jest cierpliwy i za to pokutujmy a odpuszczenia jego, łzy wylewając, żądajmy.
Judith	Jdt	18	8	15	Boć nie tak Bóg będzie groził jako człowiek ani jako syn człowieczy zapali się ku gniewu.
Judith	Jdt	18	8	16	I przetoż ukorzmy mu dusze nasze, a będąc w duchu uniżonym, służąc mu,
Judith	Jdt	18	8	17	mówmy płacząc Panu, aby według wolej swojej tak uczynił z nami miłosierdzie swoje, iż jako się serce nasze dla pychy ich strwożyło, tak też abyśmy się mogli chłubić z uniżenia naszego.
Judith	Jdt	18	8	18	Gdyżeśmy nie naszladowali grzechów ojców naszych, którzy opuścili Boga swego i chwalili obce bogi,
Judith	Jdt	18	8	19	dla którego grzechu dani są pod miecz i na łup, i na hańbę nieprzyjaciołom swoim, ale my innego Boga nie znamy oprócz niego.
Judith	Jdt	18	8	20	Czekajmy pokornie pociechy jego, a będzie szukał krwie naszej z utrapienia nieprzyjaciół naszych i poniży wszytkie narody, którekolwiek powstają przeciwko nam, i uczyni je beze czci Pan Bóg nasz.
Judith	Jdt	18	8	21	A teraz, bracia, ponieważ wy jesteście starszy między ludem Bożym i na was zawisła dusza ich, wymową waszą serca ich podnieście, aby pamiętali, żeć byli kuszeni ojcowie naszy, aby byli doświadczeni, jeśli prawdziwie chwalili Boga swego.
Judith	Jdt	18	8	22	Pamiętać mają, jako był kuszon ociec nasz Abraham, i przez wiele ucisków doświadczony, zstał się przyjacielem Bożym.
Judith	Jdt	18	8	23	Tak Izaak, tak Jakub, tak Mojżesz i wszyscy, którzy się Bogu podobali, przez wiele kłopotów przeszli wierni.
Judith	Jdt	18	8	24	A oni, którzy pokuszenia z bojaźnią Pańską nie przyjmowali, i swą niecierpliwość, i urąganie szemrania swego wyrzekli przeciw Panu,
Judith	Jdt	18	8	25	wytraceni są od wytraciciela i od wężów poginęli.
Judith	Jdt	18	8	26	A tak i my nie mścimy się za to, co cierpiemy,
Judith	Jdt	18	8	27	ale przyczytając to grzechom naszym, wierzmy, iż te utrapienia są mniejsze kaźni Pańskie, któremi jako sługi karani jesteśmy ku poprawie, a nie ku zatraceniu naszemu.
Judith	Jdt	18	8	28	I rzekli jej Ozjasz i starszy: Wszytko, coś mówiła, prawda jest i nie masz żadnej przygany w mowiech twoich.
Judith	Jdt	18	8	29	Przetoż teraz módl się za nami, boś jest niewiasta święta i bogobojna.
Judith	Jdt	18	8	30	I rzekła im Judyt Jako to, com mówić mogła, znacie, że Boże jest,
Judith	Jdt	18	8	31	tak com uczynić umyśliła, doświadczcie, jeśli od Boga jest, a módlcie się, aby Bóg mocną uczynił radę moję.
Judith	Jdt	18	8	32	Będziecie wy tej nocy stać u bramy, a ja wynidę z abrą moją, a módlcie się, aby, jakoście rzekli, w piąci dniach Pan wejźrzał na lud swój Izraelski.
Judith	Jdt	18	8	33	A wy, nie chcę, żebyście się pytali o sprawie mojej: i aż wam dam znać, niech się nie dzieje nic inszego jedno modlitwa za mię do Pana Boga naszego.
Judith	Jdt	18	8	34	I rzekł do niej Ozjasz, książę Judzkie: Idź w pokoju, a Pan niech będzie z tobą na pomstę nieprzyjaciół naszych! I wróciwszy się, odeszli.
Judith	Jdt	18	9	1	Którzy gdy odeszli, weszła Judyt do modlitewnice swojej a oblókszy się we włosiennicę nasypała popiołu na głowę swoję i upadszy przed Panem, wołała do Pana, mówiąc:
Judith	Jdt	18	9	2	Panie Boże ojca mego Symeona, któryś mu dał miecz obronę od cudzoziemców, którzy byli gwałtownicy w splugawieniu swoim i odkryli łono panieńskie ku zełżywośd.
Judith	Jdt	18	9	3	I dałeś niewiasty ich na łup, a córki ich w niewolą i wszytek plon w dział sługam twoim, którzy się zapalili zapałczywością twoją, wspomóż, proszę cię, Panie Boże mój, mnie wdowę!
Judith	Jdt	18	9	4	Boś ty sprawił pierwsze rzeczy a jedne po drugich umyśliłeś, a coś sam chciał, to się zstało.
Judith	Jdt	18	9	5	Wszytkie bowiem drogi twoje gotowe są, a sądy twoje położyłeś w swojej opatrzności.
Judith	Jdt	18	9	6	Wejźrzyż teraz na obozy Asyryjskie, jakoś na on czas raczył wejźrzeć na obozy Egipskie, kiedy za sługami twymi zbrojni bieżeli, ufając w poczwórnych i w jeździe swojej, i w wielkości rycerstwa.
Judith	Jdt	18	9	7	Aleś wejźrzał na obozy ich, a ciemności spracowały je.
Judith	Jdt	18	9	8	Nogi ich dzierżała przepaść, a wody je okryły.
Judith	Jdt	18	9	9	Tak niech się i ci zstaną, Panie, którzy ufają w mnóstwie swoim i w woziech swoich, i w drzewcach, i w tarczach, i w strzałach swoich, i w oszczepach się chlubią.
Judith	Jdt	18	9	10	A nie wiedzą, żeś ty sam jest Bóg nasz, który kruszysz wojny od początku, a Pan jest imię tobie.
Judith	Jdt	18	9	11	Podnieś ramię twoje jako od początku a roztrąć moc ich mocą i twoją; niech upadnie moc ich w gniewie twoim, którzy się obiecują zgwałcić świątości twe i splugawić przybytek imienia twego, i strącić mieczem swym róg ołtarza twego.:
Judith	Jdt	18	9	12	Uczyń Panie, aby jego własnym mieczem pycha jego była ucięta.
Judith	Jdt	18	9	13	Niech poiman będzie sidłem oczu swoich na mnie a porazisz go ustami łagodności mojej.
Judith	Jdt	18	9	14	Daj mi w sercu stałość, abym go wzgardziła, i moc, abym go wywróciła.
Judith	Jdt	18	9	15	Bo to będzie pamiątka imienia twego, gdy go niewieścia ręka zrazi.
Judith	Jdt	18	9	16	Bo nie w mnóstwie jest moc twoja, Panie, ani w siłach końskich jest wola twoja, ani się pyszni od początku podobali tobie, ale pokornych a cichych zawżdyć się modlitwa podobała.
Judith	Jdt	18	9	17	Boże Niebios, stworzycielu wód i Panie wszego stworzenia, wysłuchajże mię nędznicę proszącą i ufającą w miłosierdziu twoim.
Judith	Jdt	18	9	18	Pomni, Panie, na przymierze twoje a daj słowa w usta moje i w sercu mym radę umocni, aby dom twój w świątości swej został
Judith	Jdt	18	9	19	i wszyscy narodowie poznali, żeś ty jest Bóg, a oprócz ciebie nie masz innego.
Judith	Jdt	18	10	1	I zstało się, gdy przestała wołać do Pana, wstała z miejsca, na którym leżała padszy przed Panem.
Judith	Jdt	18	10	2	I zawołała abry swej, a szczedszy do domu swego, złożyła z siebie Włosienicę i zewłekła się z szat wdowstwa swego,
Judith	Jdt	18	10	3	i omyła ciało swe, i pomazała się olejkiem wybornym a ochędożyła włosy głowy swej, i włożyła koronkę na głowę swą, i oblokła się w szaty wesela swego, obuła też pantofle i wzięła prawniczki i lilie, i nausznice, i pierścionki, i ubrała się we wszytkie swe stroje.
Judith	Jdt	18	10	4	Której też Pan dodał ozdoby, ponieważ ten wszytek strój nie z wszeteczeństwa, ale z cnoty pochodził: przeto też Pan tę w niej piękność rozmnożył, aby się oczom wszytkich zdała nieporównanej piękności.
Judith	Jdt	18	10	5	I tak włożywszy na abrę swą flaszkę wina i bańkę oliwy, i krup, i fig, i chleba, i sera, poszła.
Judith	Jdt	18	10	6	A gdy przyszły do bramy miejskiej, nalazły czekającego Ozjasza i starsze miasta.
Judith	Jdt	18	10	7	Którzy gdy ją ujźrzeli, zdumiawszy się, dziwowali się barzo jej piękności.
Judith	Jdt	18	10	8	Wszakże nic jej nie pytając, wypuścili ją, mówiąc: Bóg ojców naszych niechaj ci da łaskę i wszytkę radę serca twego mocą swą niech potwierdzi, aby się z ciebie chłubiło Jeruzalem a żeby imię twoje było w poczcie świętych i sprawiedliwych.
Judith	Jdt	18	10	9	I rzekli ci, którzy tam byli, wszyscy jednym głosem: Niech się zstanie, niech się zstanie!
Judith	Jdt	18	10	10	A Judyt modląc się Panu, przeszła przez bramy sama i abra jej.
Judith	Jdt	18	10	11	I zstało się, gdy zstępowała z góry o wschodzie słońca, zabieżeli jej szpiegowie Asyryjscy i pojmali ją, mówiąc: Skąd idziesz? abo dokąd idziesz?
Judith	Jdt	18	10	12	Która odpowiedziała: Córka jestem Hebrejczyków, dlategom ja udekła od oblicza ich, bom poznała, ii na to ma przyść, że wam będą podani na łup, przeto że wzgardziwszy wami, nie chdeli się dobrowolnie poddać, aby byli naleźli przed oczyma waszemi miłosierdzie.
Judith	Jdt	18	10	13	Z tej przyczyny myśliłam z sobą, mówiąc: Pójdę przed osobę książęcia Holofernesa, że mu oznajmię ich tajemnice i okażę mu, którym przystępem mógłby je otrzymać, tak żeby i jeden mąż nie upadł z wojska jego.
Judith	Jdt	18	10	14	A gdy usłyszeli oni mężowie słowa jej, przypatrowali się twarzy jej i było w oczu ich zdumienie, bo się piękności jej barzo dziwowali.
Judith	Jdt	18	10	15	I rzekli do niej: Zachowałaś duszę swą, żeś taką radę nalazła, abyś zeszła do pana naszego.
Judith	Jdt	18	10	16	Ato wiedz, że gdy staniesz przed oczyma jego, uczynić dobrze a będziesz barzo wdzięczna w sercu jego. I wiedli ją do namiotu Holofernesowego, opowiadając ją.
Judith	Jdt	18	10	17	A gdy weszła przed oblicze jego, natychmiast pojman jest oczyma swemi Holofernes.
Judith	Jdt	18	10	18	I rzekli do niego słudzy jego: I któż by gardził ludem Hebrejczyków, którzy tak piękne białegłowy mają, abyśmy dla nich przeciwko im słusznie walczyć nie mieli?
Judith	Jdt	18	10	19	Widząc tedy Judyt Holofernesa siedzącego pod namiotkiem, który był z szarłatu i złotem i smaragdem, i kamieńmi drogimi haftowany,
Judith	Jdt	18	10	20	a gdy mu w twarz wejżrzała, pokłoniła się mu upadszy na ziemię. I podnieśli ją słudzy Holofernowi na rozkazanie pana swego.
Judith	Jdt	18	11	1	Holofernes tedy rzekł jej: Bądź dobrego serca a nie lękaj się na sercu twoim, bodem ja nigdy nic złego nie uczynił mężowi, który chciał służyć Nabuchodonozorowi królowi.
Judith	Jdt	18	11	2	A lud twój, by mną był nie wzgardził, nie podniósłbym był oszczepa swego przeciwko niemu.
Judith	Jdt	18	11	3	Ale teraz powiedz mi, dla której przyczyny odeszłaś od nich i upodobałoć się, abyś do nas przyszła?
Judith	Jdt	18	11	4	Rzekła kniemu Judyt: Przyjmi słowa służebnice twojej, bo jeśli będziesz naszladował słów służebnice twojej, uczyni Pan rzecz doskonałą z tobą.
Judith	Jdt	18	11	5	Żywię bowiem Nabuchodonozor, król ziemie, i żywię moc jego, która jest w tobie na skaranie wszytkich dusz błądzących: że nie tylko ludzie jemu przez cię służą, ale i źwierzęta polne są mu posłuszne.
Judith	Jdt	18	11	6	Bo słynie dzielność rozumu twego u wszech narodów i powiedziano wszytkiemu światu, iżeś ty sam dobry i możny we wszytkim królestwie jego i kara twoja rozgłoszona jest po wszystkich krainach.
Judith	Jdt	18	11	7	I to nie tajna, co mówił Achior, i to wiedzą, coś mu uczynić kazał.
Judith	Jdt	18	11	8	Bo wiadoma, że Bóg nasz tak obrażon jest grzechami, że wskazał przez proroki swe do ludu, iż go wydać ma dla grzechów jego.
Judith	Jdt	18	11	9	A iż wiedzą synowie Izraelscy, że obrazili Boga swego, strach twój nad nimi jest.
Judith	Jdt	18	11	10	Nadto i głód przypadł na nie, a przez suchość wody już między umarłymi są poiliczeni.
Judith	Jdt	18	11	11	Na koniec to stanowią, żeby pobili bydło swoje a pili krew jego.
Judith	Jdt	18	11	12	I święcone rzeczy Pana Boga swego, których się Bóg dotykać zakazał, w zbożu, w winie i w oliwie, te umyślili wydać i chcą strawić, których by się ani dotykać rękoma nie mieli. Otóż, że to czynią, pewna rzecz, że będą wydani na stracenie.
Judith	Jdt	18	11	13	Co ja, służebnica twoja, obaczywszy, uciekłam od nich i posłał mię Pan, abych ci te rzeczy oznajmiła.
Judith	Jdt	18	11	14	Abowiem ja, służebnica twoja, służę Bogu też i teraz u ciebie. I będę wychadzała, sługa twoja, a będę się modliła Bogu.
Judith	Jdt	18	11	15	I powie mi, kiedy im ma oddać za grzech ich, a przyszedszy opowiem ci, tak iż ja ciebie przywiodę przez pośrzodek Jeruzalem i będziesz miał wszytek lud Izraelski jako owce, które nie mają pasterza, a nie zaszczeknie ni jeden pies na cię,
Judith	Jdt	18	11	16	bo mi powiedziano z przejźrzenia Boskiego.
Judith	Jdt	18	11	17	A iż się Bóg rozgniewał na nie, to sama posłana jestem, abym ci opowiedziała.
Judith	Jdt	18	11	18	I podobały się te wszytkie słowa przed Holofernesem i przed sługami jego, i dziwowali się mądrości jej, i mówili jeden ku drugiemu:
Judith	Jdt	18	11	19	Nie masz takiej niewiasty na świecie w pojźrzeniu, w piękności i w mądrości słów.
Judith	Jdt	18	11	20	I rzekł do niej Holofernes: Dobrze uczynił Bóg, który cię posłał przed ludem, abyś go ty wydała w ręce nasze.
Judith	Jdt	18	11	21	A iż dobra jest obietnica twoja, jeśli mi to Bóg twój uczyni, będzie i Bogiem moim i ty w domu Nabuchodonozorowym będziesz wielką, i imię twoje będzie słynęło po wszytkiej ziemi.
Judith	Jdt	18	12	1	Kazał tedy jej wniść, gdzie były złożone skarby jego, i kazał jej tam mieszkać, i naznaczył, co jej miano dawać z stołu jego.
Judith	Jdt	18	12	2	Któremu Judyt odpowiedziała i rzekła: Teraz nie będę mogła pożywać tych rzeczy, któreś mi dawać rozkazał, by na mię nie przyszło obrażenie, a z tego, com z sobą przyniosła, będę jadła.
Judith	Jdt	18	12	3	Której rzekł Holofernes: A jeślić nie stanie tego, coś z sobą przyniosła, cóż ci uczynimy?
Judith	Jdt	18	12	4	I rzekła Judyt Żywię dusza twoja, Panie mój, że nie strawi tego wszytkiego służebnica twoja, aż uczyni Bóg przez ręce moje to, com umyśliła. I wwiedli ją słudzy jego do namiotu, do którego kazał.
Judith	Jdt	18	12	5	I prosiła, gdy wchodziła, aby jej dano wolność w nocy i przede dniem wychodzić na modlitwę i modlić się Panu.
Judith	Jdt	18	12	6	I rozkazał komornikom swoim, żeby, jako się jej podoba, wychodziła i wchodziła, aby chwaliła Boga swego przez trzy dni.
Judith	Jdt	18	12	7	I wychodziła w nocy na dolinę Betulijej, i omywała się we źrzódle wody.
Judith	Jdt	18	12	8	A skoro wyszła, modliła się Panu Bogu Izraelskiemu, aby prostował drogę jej ku wyzwoleniu ludu swego.
Judith	Jdt	18	12	9	A wszedszy mieszkała w namiecie czystą, aż pod wieczór brała pokarm swój.
Judith	Jdt	18	12	10	I zstało się czwartego dnia, że Holofernes sprawił wieczerzą sługom swym i rzekł do Wagao, rzezańca swego: Idź a namawiaj tę Żydówkę, żeby dobrowolnie ze mną przyzwoliła mieszkać.
Judith	Jdt	18	12	11	Bo to sromota u Asyrianów, gdyby niewiasta pośmiewała się z męża, czyniąc, aby uszła nie uznana od niego.
Judith	Jdt	18	12	12	Tedy wszedł Wagao do Judyt i rzekł: Niech się nie wstydzi dobra dzieweczka wniść do Pana mego, aby była uczczona przed obliczem jego, aby jadła z nim i piła wino w weselu.
Judith	Jdt	18	12	13	Któremu Judyt odpowiedziała: A cóżem ja jest, abych się miała sprzeciwić panu memu?
Judith	Jdt	18	12	14	Wszytko, co będzie przed oczyma jego dobrego i nalepszego, uczynię. A co się jemu będzie podobało, to mnie będzie nalepszego po wszytkie dni żywota mego.
Judith	Jdt	18	12	15	I wstała, i ubrała się w szaty swe, a wszedszy, stanęła przed obliczem jego.
Judith	Jdt	18	12	16	A serce Holofernesowe zadrżało, bo był zapalon pożądliwością jej.
Judith	Jdt	18	12	17	I rzekł do niej Holofernes: Pij teraz a siądź z weselem, boś łaskę przede mną nalazła.
Judith	Jdt	18	12	18	I rzekła Judyt: Będę piła, panie, bo dziś jest uwielbiona dusza moja nad wszytkie dni moje.
Judith	Jdt	18	12	19	I wzięła, i jadła, i piła przed nim to, co jej była nagotowała dziewka jej.
Judith	Jdt	18	12	20	I zstał się Holofernes barzo wesoły ku niej, i pił barzo wiele wina, jako wiele nigdy nie pił za żywota swego.
Judith	Jdt	18	13	1	A gdy był wieczór, pokwapili się słudzy jego do gospód swoich, i zamknął drzwi Wagao pokoju, i poszedł.
Judith	Jdt	18	13	2	A wszyscy byli zmocowani od wina,
Judith	Jdt	18	13	3	a sama Judyt była w pokoju.
Judith	Jdt	18	13	4	Lecz Holofernes leżał na łożu uśpiony od zbytniego upicia.
Judith	Jdt	18	13	5	I rzekła Judyt dziewce swej, żeby stała przed pokojem i strzegła.
Judith	Jdt	18	13	6	I stanęła Judyt u łoża, modląc się z płaczem a po cichu ruszaniem ust
Judith	Jdt	18	13	7	mówiąc: Posil mnie, Panie Boże Izraelski, a wejźrzy tej godziny na uczynki rąk moich, żebyś, jakoś obiecał, wywyższył miasto twoje Jeruzalem a żebych to sprawiła, com wierząc, że przez cię może być uczyniono, umyśliła.
Judith	Jdt	18	13	8	A gdy to wyrzekła, przystąpiła do słupa, który był w głowach łóżka jego, i kord, który uwiązany na nim wisiał, odwiązała.
Judith	Jdt	18	13	9	A gdy go dobyła, ujęła za włosy głowę jego i rzekła: Posil mię, Panie Boże, tej godziny!
Judith	Jdt	18	13	10	I uderzyła dwakroć w szyję jego, i ucięła mu głowę, i zdjęła z słupów namiotek jego, i zepchnęła ciało jego bez głowy.
Judith	Jdt	18	13	11	A po małej chwili wyszła i podda głowę Holofernesa słudze swej, i kazała, żeby ją łożyła w torbę swą.
Judith	Jdt	18	13	12	I wyszły dwie, według zwyczaju swego, jakoby na modlitwę, i przeszły przez obóz, a krążąc około doliny przyszły do bramy miejskiej.
Judith	Jdt	18	13	13	I rzekła Judyt z daleka straży murów: Otwórzcie bramy, bo z nami jest Bóg, który uczynił moc w Izraelu!
Judith	Jdt	18	13	14	I zstało się, gdy usłyszeli mężowie głos jej, wezwali starszych z miasta.
Judith	Jdt	18	13	15	I zbiegli się do niej wszyscy od namniejszego aż do nawiętszego, bo się spodziewali, że się już wrócić nie miała.
Judith	Jdt	18	13	16	I rozświeciwszy świece, skupili się około niej wszyscy, a ona wstąpiwszy na wyższe miejsce, rozkazała, aby pomilczenie uczynili. A gdy wszyscy umilknęli,
Judith	Jdt	18	13	17	rzekła Judyt: Chwalcie Pana Boga naszego, który nie opuścił ufających w sobie,
Judith	Jdt	18	13	18	a we mnie, służebnicy swej, wypełnił miłosierdzie swoje, które obiecał domowi Izrael, i zabił ręką moją nieprzyjacielą ludu swego tej nocy.
Judith	Jdt	18	13	19	I wyjąwszy z torby głowę Holofernesowę, ukazała im, mówiąc: Oto głowa Holofernesa, hetmana wojska Asyryjskiego, i oto namiotek jego, w którym leżał w pijaństwie swoim, gdzie go ręką niewieścią zabił Pan Bóg nasz.
Judith	Jdt	18	13	20	A żywię sam Pan, że mię strzegł Anioł jego i stąd idącą, i tam mieszkającą, i stamtąd się tu wracającą, i nie dopuścił Pan splugawić mnie, służebnice swojej, ale bez zmazy grzechu przywrócił mię wam radującą się w zwycięstwie jego, w uszciu moim i w wybawieniu waszym.
Judith	Jdt	18	13	21	Wyznawajcie mu wszyscy, że dobry, że na wieki miłosierdzie jego!
Judith	Jdt	18	13	22	A pokłoniwszy się wszyscy Panu, rzekli do niej: Ubłogosławił cię Pan w mocy swojej, iż przez cię wniwecz obrócił nieprzyjadoły nasze.
Judith	Jdt	18	13	23	A Ozjasz, książę ludu Izraelskiego, rzekł do niej: Błogosławionaś ty, córko, od Pana Boga wysokiego nade wszytkie niewiasty na ziemi!
Judith	Jdt	18	13	24	Błogosławiony Pan, który stworzył niebo i ziemię, który cię obrócił na rany głowy hetmana nieprzyjaciół naszych.
Judith	Jdt	18	13	25	Bo tak dziś imię twoje uwielbił, że nie odejdzie chwała twoja z ust ludzi, którzy będą pamiętać na moc Pańską wiecznie; dla których nie przepuściłaś duszy twej dla ucisku i utrapienia narodu twego, aleś zabieżała upadkowi przed oczyma Boga naszego.
Judith	Jdt	18	13	26	I rzekł wszytek lud: Niech się zstanie, niech się zstanie!
Judith	Jdt	18	13	27	A Achior, przyzwany, przyszedł i rzekła mu Judyt: Bóg Izraelski, któremuś ty dał świadectwo, że się mści nad nieprzyjacioły swemi, ten głowę wszech niewierników uciął tej nocy ręką moją.
Judith	Jdt	18	13	28	A żebyś doznał, iż tak jest, oto głowa Holofernesowa, który wzgardą hardości swej wzgardził Boga Izraelskiego i tobie groził śmiercią, mówiąc: Gdy będzie poiman lud Izraelski, każę przebić mieczem boki twoje.
Judith	Jdt	18	13	29	A widząc Achior głowę Holofernesowę, omdlewając od strachu upadł na ziemię na twarz swoję i siliła się dusza jego.
Judith	Jdt	18	13	30	A potym gdy ksobie przyszedszy, ochłodzony był, upadł u nóg jej i pokłonił się jej, i rzekł:
Judith	Jdt	18	13	31	Błogosławionaś ty od Boga twego we wszytkim przybytku Jakub, bo w każdym narodzie, który usłyszy imię twoje, będzie uwielbion Bóg Izraelski dla ciebie.
Judith	Jdt	18	14	1	I rzekła Judyt do wszytkiego ludu: Słuchajcie mię, bracia! Zawieście tę głowę na murze naszym.
Judith	Jdt	18	14	2	I będzie, gdy wznidzie słońce, weźmi każdy z was broń swoję a wybieżcie pędem, nie żebyście mieli zbieżeć na dół, ale jako na nie nacierając.
Judith	Jdt	18	14	3	Tedy szpiegowrie musi być, że pobieżą obudzić hetmana swego ku bitwie.
Judith	Jdt	18	14	4	A gdy rotmistrze ich przybieżą do namiotu Holofernesowego i najdą go bez głowy we krwi swej ukalonego, przypadnie na nie strach.
Judith	Jdt	18	14	5	A gdy obaczycie, żeć uciekają, bieżcie po nich bezpiecznie, bo je Pan zetrze pod nogami waszemi.
Judith	Jdt	18	14	6	Tedy Achior widząc moc, którą uczynił Bóg Izraelski, opuściwszy obyczaje pogańskie, uwierzył Bogu i obrzezał ciało odrzezku swego, i przyłączony jest do ludu Izraelskiego i wszytko potomstwo rodzaju jego aż do dnia dzisiejszego.
Judith	Jdt	18	14	7	A wnet skoro się rozedniło, wywiesili głowę Holofernesa z muru i wziął każdy mąż broń swą, i wypadli z wielkim trzaskiem i wrzaskiem.
Judith	Jdt	18	14	8	Co ujźrzawszy szpiegowie, przybiegli do namiotu Holofernesowego.
Judith	Jdt	18	14	9	A ci, którzy w namiecie byli, przychadzając a przed weszciem pokoju gruchocąc, żeby ocknął, sztucznie niepokój czynili, aby nie od budzących, ale od trzaskających Holofernes ocknął.
Judith	Jdt	18	14	10	Bo żaden nie śmiał pokoju mocy Asyryjskiej, kołacąc abo wchodząc, otwierać.
Judith	Jdt	18	14	11	Ale gdy przyszli hetmani i tysiącnicy, i wszyscy przełożeni wojska króla Asyryjskiego, rzekli komornikom.
Judith	Jdt	18	14	12	Wnidźcie a obudźcie go, bo myszy, wyszedszy z jam swoich, śmieją nas wyzywać ku bitwie.
Judith	Jdt	18	14	13	Tedy Wagao wszedszy do pokoju jego, stanął przed zasłoną i klaskał rękoma swemi: bo mniemał, żeby spał z Judyt
Judith	Jdt	18	14	14	Ale gdy żadnego ruszania leżącego nie słyszał, przystąpił przybliżając się do zasłony, a podniówszy ją i ujźrzawszy trupa bez głowy Holofernesowego, we krwi swej uwalanego na ziemi leżącego, krzyknął głosem wielkim z płaczem i rozdarł odzienie swoje.
Judith	Jdt	18	14	15	A wszedszy do namiotu Judyt, nie nalazł jej i wybiegł z pokoju do ludu,
Judith	Jdt	18	14	16	i rzekł: Jedna Żydowska niewiasta uczyniła zamieszanie w domu króla Nabuchodonozora: bo oto Holofernes leży na ziemi, a głowy jego nie masz na nim.
Judith	Jdt	18	14	17	Co gdy usłyszeli książęta siły Asyryjskiej, rozdarli wszyscy szaty swe i nieznośny strach i drżenie przypadło na nie, i strwożyły się serca ich barzo.
Judith	Jdt	18	14	18	I zstał się krzyk niewymowny wpośrzód obozu ich.
Judith	Jdt	18	15	1	A gdy wszystko wojsko usłyszało, że Holofemes ścięty, odpadł od nich i rozum, i rada, a samym drżeniem i strachem zruszeni, wzięli sobie ucieczkę na pomoc,
Judith	Jdt	18	15	2	tak iż żaden z swym bliźnim nie mówił, ale zwiesiwszy łeb, wszytkiego odbieżawszy, spieszyli się ujść Żydów, o których słyszeli, że na nie zbrojno szli, uciekąjąc drogami po polach i ścieżkami po pagórkach.
Judith	Jdt	18	15	3	Widząc tedy synowie Izraelowi, że uciekają, bieżeli za nimi i zbiegli uderzywszy w trąby, i krzycząc za nimi.
Judith	Jdt	18	15	4	A iż Asyrianie nie w kupie oślep uciekali, a synowie Izraelowi w jednym hufie bieżąc za nimi, mglili wszytkie, których naleźć mogli.
Judith	Jdt	18	15	5	Posłał tedy Ozjasz posły do wszystkich miast i krain Izraelskich.
Judith	Jdt	18	15	6	Każda tedy kraina i każde miasto wybraną młódi zbrojną posłało za nimi i gonili je paszczęką miecza, aż przybiegli do końca granic swoich.
Judith	Jdt	18	15	7	A inni, którzy byli w Betulijej, weszli do obozu Asyryjskiego, i korzyść, którą byli Asyrianie uciekając odbiegli, zabrali i obciążyli się barzo.
Judith	Jdt	18	15	8	A ci, którzy zwycięzcy wrócili się do Betulijej, wszytko, co ich było, przynieśli z sobą, tak iż nie było liczby w bydle i dobytkach, i wszytkich ruchomych rzeczach ich: że od namniejszego aż do nawiętszego, wszyscy się zbogacili z łupów ich.
Judith	Jdt	18	15	9	A Joachim, nawyższy kapłan, z Jeruzalem przyjechał do Betulijej ze wszytkimi starszymi swemi, aby Judyt oglądał.
Judith	Jdt	18	15	10	Która gdy wyszła do niego, błogosławili ją wszyscy jednym głosem, mówiąc: Tyś sława Jeruzalem, tyś wesele Izraelskie, tyś cześć ludu naszego,
Judith	Jdt	18	15	11	żeś sobie poczęła mężnie i zmocnione jest serce twoje. Przeto żeś czystość umiłowała, a po mężu swoim inszegoś nie uznała, przeto i ręka Pańska posiliła cię, i dlatego będziesz błogosławiona na wieki.
Judith	Jdt	18	15	12	I rzekł wszytek lud: Niech się zstanie, niech się zstanie!
Judith	Jdt	18	15	13	A przez trzydzieści dni zaledwie zebrał łupy Asyryjskie lud Izraelski.
Judith	Jdt	18	15	14	A wszytkie rzeczy, które poznali, że były Holofernesowe własne, dali Judyt: we złocie, w śrebrze, w szatach, w kamieniu drogim i we wszytkim sprzęcie, i dano jej wszytko od ludu.
Judith	Jdt	18	15	15	A wszyscy ludzie weselili się z niewiastami i z pannami, i z młodzieńcy na instrumentach i arfach.
Judith	Jdt	18	16	1	Śpiewała tedy Judyt tę pieśń Panu, mówiąc: Zaczynajcie Panu na bębniech, śpiewajcie Panu na cymbalech, śpiewajcie mu psalm nowy, wywyższajcie i wzywajcie imienia jego.
Judith	Jdt	18	16	2	"Zanućcie Panu na cymbałach, śpiewajcie mu psalm nowy, wywyższajcie i wzywajcie imienia jego.
Judith	Jdt	18	16	3	Pan kruszący wojny, Pan jest imię jemu!
Judith	Jdt	18	16	4	Który położył obóz swój wpojśrzód ludu swego, aby nas wyrwał z ręki wszytkich nieprzyjaciół naszych.
Judith	Jdt	18	16	5	Przyciągnął Assur z gór od Połnocy, w wielkości mocy swej: którego mnóstwo zastawiło potoki, a konie ich okryły doliny.
Judith	Jdt	18	16	6	Mówił, że miał wypalić granice moje, a młodzieńce moje wybić mieczem, niemowięta moje dać na łup i panny w niewolą.
Judith	Jdt	18	16	7	A Pan wszechmogący zaszkodził mu i dał go w ręce niewieście, i poraził go.
Judith	Jdt	18	16	8	Bo mocarz ich nie poległ od młodzieńców ani go zabili synowie Tytan, ani wysocy obrzymowie zastawili mu się, ale Judyta, córka Merari, zwątliła go pięknością twarzy swojej.
Judith	Jdt	18	16	9	Zwlekła się bowiem z szat wdowstwa i oblokła się w szaty wesela na rozradowanie synów Izraelskich.
Judith	Jdt	18	16	10	Pomazała oblicze swe olejkiem i ściągnęła kędziorki swe koronką, wzięła szatę nową, aby go zdradziła.
Judith	Jdt	18	16	11	Patynki jej uchwyciły oczy jego, piękność jej pojmała duszę jego, ucięła kordem szyję jego.
Judith	Jdt	18	16	12	Ulękli się Persowie stałości jej i Medowie śmiałości jej.
Judith	Jdt	18	16	13	Tedy zawyły wojska Asyryjskie, gdy się ukazali poniżeni moi, schnący od pragnienia.
Judith	Jdt	18	16	14	Synowie dziewczyn pokłuli je, a jako chłopięta uciekające pobili je, poginęli w bitwie od oblicza Pana Boga mego.
Judith	Jdt	18	16	15	Pieśń śpiewajmy Panu, pieśń nową śpiewajmy Bogu naszemu!
Judith	Jdt	18	16	16	Adonaj, Panie, wielkiś ty i przesławny w mocy twojej i którego żaden zwyciężyć nie może.
Judith	Jdt	18	16	17	Tobie niech służy wszelkie twe stworzenie: boś rzekł, i zstały się: posłałeś ducha twego, i stworzone są, i nie masz, kto by się sprzeciwił głosowi twemu.
Judith	Jdt	18	16	18	Góry z gruntu się poruszą z wodami: skały jako wosk rozpłyną się przed obliczem twoim.
Judith	Jdt	18	16	19	A którzy się ciebie boją, wielcy będą u ciebie na wszytkim.
Judith	Jdt	18	16	20	Biada narodowi na naród mój powstającemu! Bo Pan wszechmogący będzie się mścił nad nimi, w dzień sądu nawiedzi je.
Judith	Jdt	18	16	21	Boda ogień i robaki na ciała ich, aby byli paleni i czuli aż na wieki.
Judith	Jdt	18	16	22	I zstało się potym, wszytek lud po zwycięstwie przyszedł do Jeruzalem pokłonić się Panu, i wnet, skoro się oczyścili, ofiarowali wszyscy całopalenia i śluby, i obietnice swoje.
Judith	Jdt	18	16	23	A Judyt wszytkie naczynia wojenne Holofernesa, które jej dał lud, i namiotek, który sama wzięła z łóżka jego, ofiarowała na dar zapamiętania.
Judith	Jdt	18	16	24	A lud był wesół wedle oblicza świętych i przez trzy miesiące wesele tego zwycięstwa z Judyt obchodzono.
Judith	Jdt	18	16	25	A po owych dniach wrócił się każdy do domu swego, a Judyt stała się wielką w Betulijej i była nasławniejszą wszystkiej ziemi Izraelskiej.
Judith	Jdt	18	16	26	Była też do cnoty czystości przyłączona, tak iż nie uznała męża po wszystkie dni żywota swego, jako umarł mąż jej Manasses.
Judith	Jdt	18	16	27	A wychadzała w święta z wielką chwalą.
Judith	Jdt	18	16	28	I mieszkała w domu męża swego sto i pięć lat, i puściła wolną abrę swoję, i umarła, i pogrzebiona jest z mężem swym w Betulijej.
Judith	Jdt	18	16	29	I płakał jej wszystek lud przez siedem dni.
Judith	Jdt	18	16	30	A przez wszytek czas żywota jej nie był, który by czynił niepokój Izraelowi, i po śmierci jej przez wiele lat.
Judith	Jdt	18	16	31	A dzień święta zwycięstwa tego u Żydów w poczet dni świętych przyjęt jest i święcą ji Żydzi od onego czasu aż do dnia dzisiejszego.
Esther	Est	19	1	1	Za dni Aswerusa, który panował od Indyi aż do Ethyopii nad stem dwiemadziesty i siedmią krain:
Esther	Est	19	1	2	Gdy siedział na stolicy królestwa swego, Susan, miasto królestwa jego, początkiem było.
Esther	Est	19	1	3	Trzeciego tedy roku panowania swego, sprawił wielką ucztę wszystkim książętom i służebnikom swoim, najmożniejszym z Persów i najzacniejszym z Medów, i starostom krain przed sobą.
Esther	Est	19	1	4	Aby okazał bogactwa chwały królestwa swego i wielkość a chlubę możności swéj, przez długi czas, to jest przez sto i ośmdziesiąt dni.
Esther	Est	19	1	5	A gdy się dni uczty dokończyły, wezwał wszystkiego ludu, który się nalazł w Susan, od największego aż do najmniejszego: i kazał przez siedm dni ucztę nagotować w wejściu ogrodu i gaju, który królewską, ozdobą i ręką był szczepiony.
Esther	Est	19	1	6	I wisiały po wszystkich stronach opony białe i zielone i hiacyntowe, zawieszone na sznurach bisiorowych i szarłatnych, które były przez kolca kości słoniowéj przewleczone i na słupiech marmurowych zawieszone. Łóżka téż złote i srebrne rozłożone były na tle smaragdowem i marmurowem kamieniem położonem, które dziwną rozmaitością malowanie zdobiło.
Esther	Est	19	1	7	A którzy byli naproszeni, pili z kubków złotych, i na inszych i inszych naczyniach wnoszono potrawy: wina téż, tak jako wielmożności królewskiéj przystało, dostatkiem a co najlepszego nalewano.
Esther	Est	19	1	8	A nie był, ktoby niechcących do picia przymuszał: ale jako był król postanowił, przystawując do stołów po jednemu z książąt swoich, aby każdy brał, coby chciał.
Esther	Est	19	1	9	Wasthi téż królowa sprawiła ucztę na białegłowy na pałacu, gdzie król Aswerus mieszkać był zwykł.
Esther	Est	19	1	10	A tak dnia siódmego, gdy sobie król podweselił a po zbytniem piciu zagrzał się winem, rozkazał Maumam i Bazatha i Harbona i Bagatha i Abgatha i Zethar i Charchas, siedmi rzezańcom, którzy przed oczyma jego służyli,
Esther	Est	19	1	11	Aby wwiedli królową Wasthi przed króla, włożywszy na głowę jéj koronę, aby okazał wszystkim ludziom i książętom piękność jéj; bo bardzo piękna była.
Esther	Est	19	1	12	Która zbraniała się i na królewskie rozkazanie, które był przez rzezańca wskazał, przyjść nie chciała. Przezco król rozgniewany i wielką popędliwością zapalony,
Esther	Est	19	1	13	Spytał mędrców, którzy według zwyczaju królewskiego zawżdy przy nim byli, i za ich radą wszystko czynił, którzy umieli ustawy i prawa przodków:
Esther	Est	19	1	14	(A byli pierwsi i najbliżsi Charsena i Sethar i Admatha i Tharsys i Mares i Marsana i Mamuchan, siedm książąt Perskich i Medskich, którzy patrzali na oblicze królewskie, i pierwsi po nim zwykli byli siadać.)
Esther	Est	19	1	15	Któremu wyrokowi Wasthi królowa podległa, która rozkazania Aswerusa króla, które przez rzezańce wskazał, uczynić nie chciała?
Esther	Est	19	1	16	I odpowiedział Mamuchan, co król słyszał i książęta: Nie tylko króla obraziła królowa Wasthi, ale i wszystkie narody i książęta, które są po wszystkich ziemiach króla Aswerusa.
Esther	Est	19	1	17	Bo wynidzie mowa królowéj do wszystkich niewiast, że wzgardzą męże swe i rzeką: Król Aswerus kazał, aby królowa Wasthi wzeszła do niego, a ona nie chciała.
Esther	Est	19	1	18	I tym przykładem wszystkie żony książąt Perskich i Medskich lekce sobie będą ważyć mężów rozkazania. Przetóż słuszny jest królewski gniew.
Esther	Est	19	1	19	Jeźlić się podoba, niech wynidzie wyrok od oblicza twego, a niech będzie napisan wedle prawa Persów i Medów, którego się przestępować nie godzi, aby żadną miarą więcéj Wasthi do króla nie wchodziła, ale królestwo jéj insza, która jest lepsza niż ona, otrzymała.
Esther	Est	19	1	20	A to po wszystkiem państwie, (które jest bardzo szerokie), ziem twoich niech będzie obwołano, i wszystkie żony tak wielkich jako i małych niech wyrządzają cześć małżonkom swoim.
Esther	Est	19	1	21	Podobała się rada jego królowi i książętom: i uczynił król według rady Mamuchan.
Esther	Est	19	1	22	I rozesłał listy po wszech ziemiach królestwa swego, aby każdy naród słyszeć i czytać mógł, różnemi języki i pismy, że mężowie są przedniejszymi i starszymi w domiech swoich: i żeby to po wszech narodach obwołano.
Esther	Est	19	2	1	To gdy się tak stało, gdy się uśmierzył gniew króla Aswerusa, wspomniał na Wasthi, i co była uczyniła, albo co ucierpiała.
Esther	Est	19	2	2	I rzekli dworzanie królewscy i służebnicy jego: Niech szukają, królowi dzieweczek, panienek i nadobnych.
Esther	Est	19	2	3	I niech roześlą, którzyby wypatrzyli po wszystkich krainach dzieweczki piękne i panny: i niech je przywiodą do miasta Susan i oddadzą je do domu białychgłów pod rękę Egeja rzezańca, który jest hochmistrzem i stróżem białychgłów królewskich, i niech wezmą ochędóstwa białogłowskie i inne rzeczy do potrzeby.
Esther	Est	19	2	4	A któraby się ze wszystkich oczom królewskim podobała, ta niech króluje miasto Wasthi. Podobała się mowa królowi, i tak, jako byli podali, uczynić rozkazał.
Esther	Est	19	2	5	Był mąż Żydowin w mieście Susan, imieniem Mardocheusz, syn Jair, syna Semei, syna Cys, z pokolenia Jemini.
Esther	Est	19	2	6	Który był przeniesiony z Jeruzalem na on czas, gdy Nabuchodonozor, król Babiloński, przeniósł był Jechoniasza, króla Judzkiego:
Esther	Est	19	2	7	Który wychował córkę brata swego, Edyssę, którą drugiem imieniem zwano Esther: i obudwu rodziców straciła, była piękna bardzo i wdzięcznéj twarzy. A po śmierci ojca i matki jéj przywłaszczył ją sobie Mardocheusz za córkę.
Esther	Est	19	2	8	A gdy się rozgłosiło królewskie rozkazanie, a według rozkazania jego wiele pięknych panien do Susan przywodzono i Egejowi rzezańcowi oddawano: Esther téż między innemi pannami oddano mu, aby była chowana w poczcie białychgłów.
Esther	Est	19	2	9	Która się jemu spodobała i nalazła łaskę w oczach jego. I rozkazał rzezańcowi, aby jéj dano co rychléj ochędóstwo białogłowskie, i dał jéj część jéj i siedm panienek co najpiękniejszych z domu królewskiego, i tak onę jako i służebne panny jéj przybrał i ozdobił.
Esther	Est	19	2	10	Która nie chciała mu oznajmić narodu i ojczyzny swojéj; bo jéj był kazał Mardocheusz, aby o téj rzeczy zgoła milczała.
Esther	Est	19	2	11	Który przechadzał się co dzień przed sienią domu, w którym wybrane panny chowano, starając się o zdrowiu Esther, i chcąc wiedzieć, coby się z nią działo.
Esther	Est	19	2	12	A gdy przyszedł czas każdéj porządkiem panienki, żeby wchodziły do króla, wszystko wykonawszy, co do ochędóstwa białogłowskiego przynależało, miesiąc się dwunasty toczył: wszakże tak, że przez sześć miesięcy mazały się olejkiem z mirry, a przez drugie sześć barwiczek i rzeczy wonnych używały.
Esther	Est	19	2	13	A wchodząc do króla, o cokolwiek prosiły do ochędóstwa należącego, brały: i jako się im podobało ubrawszy się z domu fraucymeru, przechodziły do łożnice królewskiéj.
Esther	Est	19	2	14	A która weszła wieczór, rano zaś wychodziła, i ztamtąd do wtórego domu odprowadzona była, który był pod ręką Susagazy rzezańca, który był nad nałożnicami królewskiemi przełożony: a nie miała wolności wrócić się więcéj do króla, ażby król chciał, a mianowicie jéj przyjść rozkazał.
Esther	Est	19	2	15	A gdy przeminął czas porządkiem, przychodził dzień, którego Esther, córka Abihail, brata Mardocheuszowego, którą był sobie wziął za córkę, miała wniść do króla: która nie szukała strojów białogłowskich, ale cokolwiek chciał Egeusz rzezaniec, stróż panien, to jéj dał na ochędóstwo; bo była bardzo piękna, a niewymowną cudnością oczom wszystkich zdała się wdzięczną i miłą.
Esther	Est	19	2	16	Wwiedziona tedy jest do pokoju króla Aswerusa miesiąca dziesiątego, który zowią Tebeth, siódmego roku królestwa jego.
Esther	Est	19	2	17	I umiłował ją król więcéj, niż wszystkie niewiasty, a miała przed nim łaskę i miłosierdzie nad wszystkie białogłowy, i włożył na głowę jéj koronę królestwa, i uczynił, że królowała na miejscu Wasthi.
Esther	Est	19	2	18	I rozkazał nagotować ucztę bardzo wielką na wszystkie książęta i służebniki swoje, na pojęcie i na wesele Esther. I dał odpoczynienie wszystkim ziemiom i rozdawał dary według wielmożności książęcéj.
Esther	Est	19	2	19	A gdy powtóre szukano i zbierano panny, Mardocheusz siadał u drzwi królewskich:
Esther	Est	19	2	20	A Esther jeszcze była nie oznajmiła ojczyzny i narodu swego, według rozkazania jego; bo, cokolwiek on rozkazał, strzegła Esther: i tak wszystko czyniła, jako na on czas zwykła była, gdy ją malutką wychowywał.
Esther	Est	19	2	21	Tego tedy czasu, gdy Mardocheusz siedział u drzwi królewskich, rozgniewali się Bagathan i Thares, dwaj rzezańcy królewscy, którzy byli odźwiernymi a u pierwszego progu pałacu siadali, i chcieli się targnąć na króla i zabić go.
Esther	Est	19	2	22	Co nie było tajno Mardocheuszowi, i wnet oznajmił królowéj Esther, a ona królowi imieniem Mardocheusza, który do niéj rzecz był doniósł.
Esther	Est	19	2	23	Dowiadowano się i naleziono, i obieszono obu na szubienicy. I podano to do historyi i w kroniki wpisano przed królem.
Esther	Est	19	3	1	Potem król Aswerus wywyższył Amana, syna Amadathy, który był z rodu Agag, i wystawił stolicę jego nade wszystkie książęta, które miał.
Esther	Est	19	3	2	I wszyscy słudzy królewscy, którzy we drzwiach pałacu byli, klękali i kłaniali się Amanowi; bo im tak był pan rozkazał. Sam Mardocheusz nie klękał, ani mu się kłaniał.
Esther	Est	19	3	3	Któremu rzekli słudzy królewscy, którzy przede drzwiami pałacu siadali: Przecz mimo insze nie zachowujesz przykazania królewskiego?
Esther	Est	19	3	4	A gdy to często mawiali, a on słuchać nie chciał, powiedzieli Amanowi, chcąc wiedzieć, będzieli trwał w przedsięwzięciu; bo im był powiedział, że był Żydem.
Esther	Est	19	3	5	Co gdy usłyszał Aman i samą rzeczą doznał, że Mardocheusz nie klękał przed nim ani mu się kłaniał, rozgniewał się bardzo.
Esther	Est	19	3	6	I za nic sobie nie miał na jednego Mardocheusza puścić ręce swe; bo był usłyszał, że był narodu żydowskiego: i raczéj chciał wytracić wszystek naród Żydów, którzy byli w królestwie Aswerusowem.
Esther	Est	19	3	7	Miesiąca pierwszego, (który zowią Nisan), roku dwunastego królestwa Aswerusowego, rzucono los w banię, który po Hebrejsku zowią Phur, przed Amanem, któregoby dnia i którego miesiąca naród żydowski miał być wygubiony. I wyszedł księżyc dwunasty, który zowią Adar.
Esther	Est	19	3	8	I rzekł Aman królowi Aswerusowi: Jest lud po wszystkich krainach królestwa twego rozproszony i sam od siebie różny, nowych praw i Ceremonii używający, nad to i królewskiem rozkazaniem gardzący. A wiesz bardzo dobrze, że nie jest pożyteczno królestwu twojemu, aby się miał rozpuszczać przez swą wolą.
Esther	Est	19	3	9	Jeźlić się podoba, wydaj wyrok, aby zginął: a dziesięć tysięcy talentów odważę podskarbim skarbu twego.
Esther	Est	19	3	10	Zdjął tedy król sygnet, którego używał, z ręki swéj i dał go Amanowi, synowi Amadathy z narodu Agag, nieprzyjacielowi żydowskiemu.
Esther	Est	19	3	11	I rzekł do niego: Śrebro, które mi obiecujesz, niech twoje będzie: z ludem czyń, coć się podoba.
Esther	Est	19	3	12	I przyzwano pisarzów królewskich, pierwszego miesiąca Nisan, trzynastego dnia tegoż miesiąca, i napisano jest, jako był rozkazał Aman do wszystkich książąt królewskich i sędziów krain i rozmaitych narodów, aby każdy naród czytać mógł i słyszeć mógł, według różności języków, imieniem króla Aswerusa: a listy zapieczętowane sygnetem jego,
Esther	Est	19	3	13	Rozesłano przez posły królewskie do wszystkich ziem, aby pobito i wygładzono wszystkie Żydy od dziecięcia aż do starca, dziatki i niewiasty jednego dnia, to jest trzynastego, miesiąca dwunastego, który zowią Adar, a majętność ich aby rozszarpali.
Esther	Est	19	3	14	A summa listów ta była, aby wszystkie krainy wiedziały a nagotowały się na dzień przerzeczony.
Esther	Est	19	3	15	Spieszyli się posłowie, których było posłano, aby rozkazanie królewskie wypełnili. I natychmiast w Susan przybito wyrok, gdy król i Aman biesiadowali: a wszyscy Żydowie, którzy byli w mieście, płakali.
Esther	Est	19	4	1	Co gdy usłyszał Mardocheusz, rozdarł szaty swe i oblókł się w wór, posypawszy głowę popiołem, i na ulicy wpośród miasta krzyczał wielkim głosem, okazując gorzkość serca swego,
Esther	Est	19	4	2	I z tym krzykiem aż do drzwi pałacu idąc; bo się nie godziło obleczonemu w wór wniść na dwór królewski.
Esther	Est	19	4	3	Po wszystkich téż krainach, miasteczkach i miejscach, do których okrutny wyrok królewski był przyszedł, była niezmierna żałość u Żydów, post, krzyk i płacz, i wiele ich miasto pościeli woru i popiołu używało.
Esther	Est	19	4	4	I weszły panny służebne Esther i rzezańcy i oznajmili jéj: co usłyszawszy zlękła się i posłała szatę, aby go, zdjąwszy wór, ubrali: któréj przyjąć nie chciał.
Esther	Est	19	4	5	I zawoławszy Athach rzezańca, którego jéj był król dał za służebnika, rozkazała mu, aby szedł do Mardocheusza a dowiedział się od niego, przeczby to czynił.
Esther	Est	19	4	6	I wyszedłszy Athach, szedł do Mardocheusza stojącego na ulicy miejskiéj przede drzwiami pałacu.
Esther	Est	19	4	7	Który mu powiedział wszystko, co się działo, jako Aman obiecał, że miał wnieść śrebro do skarbów królewskich na Żydów wytracenie.
Esther	Est	19	4	8	I kopiją téż wyroku, który był przybit w Susan, dał mu, aby królowéj ukazał i napominał ją, aby weszła do króla i prosiła go za ludem swoim.
Esther	Est	19	4	9	Wróciwszy się Athach, powiedział Esther wszystko, co był Mardocheusz rzekł.
Esther	Est	19	4	10	Która mu odpowiedziała i kazała, żeby powiedział Mardocheuszowi:
Esther	Est	19	4	11	Wszyscy służebnicy królewscy i wszystkie krainy, które pod mocą jego są, wiedzą, iż jeźliby chocia mężczyzna choć białagłowa, nie będąc wezwani, do sieni wewnętrznéj królewskiéj wszedł, bez żadnéj odwłoki ma być zabit, chybaby król laskę złotą k niemu ściągnął na znak łaski, tóżby tak mógł żyw zostać. Jakóż tedy ja mam wniść do króla, któram już trzydzieści dni nie jest wezwana do niego?
Esther	Est	19	4	12	Co gdy usłyszał Mardocheusz,
Esther	Est	19	4	13	Zasię wskazał do Esther, mówiąc: Nie mniemaj, abyś tylko duszę twoję wyzwoliła mimo wszystkie Żydy, iżeś jest w domu królewskim;
Esther	Est	19	4	14	Bo jeźli teraz milczeć będziesz, innym sposobem będą wybawieni Żydzi: a ty i dom ojca twego zginiecie. A kto wie, jeźliś nie dlatego dostąpiła królestwa, abyś na taki czas zgotowana była?
Esther	Est	19	4	15	Znowu Esther do Mardocheusza te słowa wskazała:
Esther	Est	19	4	16	Idź a zbierz wszystkie Żydy, które w Susan najdziesz, a módlcie się za mną: nie jedzcie ani pijcie przez trzy dni i przez trzy nocy: a ja takież będę się pościć z służebnicami swemi, a tedy wnidę do króla, czyniąc przeciw prawu, nie będąc wezwana i wydając się na śmierć i niebezpieczność.
Esther	Est	19	4	17	Szedł tedy Mardocheusz i uczynił wszystko, co mu była Esther rozkazała.
Esther	Est	19	5	1	A trzeciego dnia oblekła się Esther w ubiór królewski i stanęła w sieni domu królewskiego, która była wewnątrz przeciw pokojowi królewskiemu; a on siedział na stolicy swéj w sali sądowéj w pałacu przeciwko drzwiom domu.
Esther	Est	19	5	2	I gdy ujrzał Esther królową stojącą, spodobała się oczom jego i wyciągnął ku niej laskę złotą, którą trzymał w ręce. A ona przystąpiwszy pocałowała koniec laski jego.
Esther	Est	19	5	3	I rzekł do niéj król: Czego chcesz, Esther królowo? co za prośba twoja? byś téż i o połowicę królestwa prosiła, będzieć dano,
Esther	Est	19	5	4	A ona odpowiedziała: Jeźli się królowa podoba, proszę, żebyś dziś przyszedł do mnie i Aman z tobą, na ucztę, którąm nagotowała.
Esther	Est	19	5	5	I wnet król rzekł: Wzówcie co rychléj Amana, aby dosyć uczynił woli Esther. Przyszli tedy król i Aman na ucztę, którą, im królowa była zgotowała.
Esther	Est	19	5	6	I rzekł król do niéj, napiwszy się dostatkiem wina: Czego żądasz, abyć dano? a o co prosisz? byś téż o pół królestwa mego prosiła, uprosisz.
Esther	Est	19	5	7	Któremu Esther odpowiedziała: Żądanie moje i prośba ta jest:
Esther	Est	19	5	8	Jeżlim nalazła łaskę przed obliczem królewskiem, a jeźli się królowi podoba, żeby mi dał, o co żądam, i prośbę moję wypełnił: niech przyjdzie król i Aman na ucztę, którąm im zgotowała, a jutro otworzę królowi wolą moję.
Esther	Est	19	5	9	A tak wyszedł Aman onego dnia wesoły i ochotny: a gdy ujrzał Mardocheusza siedzącego przede drzwiami pałacu, iż nie tylko nie wstał ku niemu, ale ani się ruszył z miejsca siedzenia swego, rozjadł się okrutnie.
Esther	Est	19	5	10	I nie pokazując gniewu, wróciwszy się do domu swego, wezwał do siebie przyjaciół swych i Zares, żonę swoję.
Esther	Est	19	5	11	I przełożył im wielkość bogactw swoich i gromadę synów, i z jak wielką chwałą wywyższył go król nad wszystkie książęta i sługi swoje.
Esther	Est	19	5	12	A potem rzekł: Królowa téż Esther żadnego innego nie wezwała na ucztę z królem, jedno mnie, u któréj téż jutro z królem obiadować mam.
Esther	Est	19	5	13	A choć to wszystko mam, zda mi się, jakobych nic nie miał, póki będę patrzył na Mardocheusza Żyda, siedzącego przede drzwiami królewskiemi.
Esther	Est	19	5	14	I odpowiedzieli mu Zares, żona jego, i inni przyjaciele: Każ nagotować wysokie drzewo, mające wzwyż pięćdziesiąt łokci, a rano mów królowi, aby na niem Mardocheusz był obieszon, i tak pójdziesz z królem na ucztę wesoły. Spodobała mu się rada i kazał nagotować wysoką szubienicę.
Esther	Est	19	6	1	Onéj nocy król spać nie mógł i kazał sobie przynieść historyi kroniki przeszłych czasów. Które gdy przed nim czytano,
Esther	Est	19	6	2	Przyszło do onego miejsca, gdzie było napisano, jako Mardocheusz oznajmił zdradę Bagathan i Thares rzezańców, którzy króla Aswerusa zabić chcieli.
Esther	Est	19	6	3	Co król usłyszawszy, rzekł: Co za czci i nagrody za tę wierność dostąpił Mardocheusz? Odpowiedzieli mu dworzanie i słudzy jego: Żadnéj zgoła nagrody nie odniósł.
Esther	Est	19	6	4	I wnet król rzekł: Kto jest w sieni? (Bo Aman wszedł był do sieni wewnętrznéj domu królewskiego, aby namienił królowi, i kazał obiesić Mardocheusza na szubienicy, która mu była nagotowana.)
Esther	Est	19	6	5	Odpowiedzieli służebnicy: Aman stoi w sieni. I rzekł król: Niech wnidzie.
Esther	Est	19	6	6	A gdy wszedł, rzekł k niemu: Co ma być uczyniono mężowi, którego król chce uczcić? A Aman, myśląc w sercu swojem i rozumiejąc, że król nikogo innego nie chciał uczcić oprócz niego,
Esther	Est	19	6	7	Odpowiedział: Człowiek, którego król chce uczcić,
Esther	Est	19	6	8	Ma być obleczon w szaty królewskie i wsadzon na konia, który pod siodłem królewskiem chodzi, i wziąć koronę królewską na głowę swą.
Esther	Est	19	6	9	A pierwszy z książąt i panów królewskich niech dzierży konia jego, a po ulicy miejskiéj idąc, niech wola i mówi: Tak uczczon będzie, któregokolwiek będzie chciał król uczcić.
Esther	Est	19	6	10	I rzeki mu kroł: Pośpiesz się a wziąwszy szatę i konia, uczyń, jakoś powiedział, Mardocheuszowi Żydowi, który siedzi przede drzwiami pałacu. Strzeż, abyś nic z tego, coś mówił, nie opuścił.
Esther	Est	19	6	11	A tak wziął Aman szatę królewską i konia i ubranego Mardocheusza na ulicy miejskiéj i wsadzonego na konia, uprzedzał i wołał: Téj czci godzien jest, kogokolwiek będzie chciał król uczcić.
Esther	Est	19	6	12	I wrócił się Mardocheusz do drzwi pałacu, a Aman pokwapił się iść do domu swego, żałując i okrywszy głowę.
Esther	Est	19	6	13	I powiedział Zares, żonie swéj, i przyjaciołom wszystko, co mu się przydało. Któremu odpowiedzieli mędrcy, które miał w radzie, i żona jego: Jeźlić Mardocheusz jest z nasienia Żydowskiego, przed którymeś począł upadać, nie będziesz mu się mógł oprzeć, ale upadniesz przed oczyma jego.
Esther	Est	19	6	14	Gdy jeszcze oni mówili, przyszli rzezańcy królewscy i przymusili, że co rychléj szedł na ucztę, którą była królowa zgotowała.
Esther	Est	19	7	1	A tak wszedł król i Aman, aby pili z królową.
Esther	Est	19	7	2	I rzekł jéj król tóż drugiego dnia, gdy się był winem zagrzał: Cóż jest za prośba twoja, Esther, abyć była dana? i co chcesz, aby się stało? Abyś téż prosiła pół królestwa mego, uprosisz.
Esther	Est	19	7	3	Któremu ona odpowiedziała: Jeźliżem nalazła łaskę w oczach twoich, o królu, i jeźlić się podoba, daruj mię duszą moją, o którą proszę, i ludem moim, za którym się przyczyniam.
Esther	Est	19	7	4	Albowiem wydani jesteśmy, ja i lud mój, abyśmy byli skruszeni, wybici i abyśmy zginęli. A daj, Boże, abyśmy byli zaprzedani za niewolniki i za niewolnice, znośneby złe było, i milczałabym wzdychając, a teraz nieprzyjaciel nasz jest, którego okrucieństwo ściąga się na króla.
Esther	Est	19	7	5	A odpowiadając król Aswerus, rzekł: Któż to jest i jakiéj mocy, żeby to śmiał czynić?
Esther	Est	19	7	6	I rzekła Esther: Sprzeciwnik i nieprzyjaciel nasz niecnotliwy ten jest Aman. Co on usłyszawszy zaraz się zdumiał, królewskiéj twarzy i królowéj nie mogąc znosić.
Esther	Est	19	7	7	A król rozgniewawszy się, wstał i z miejsca uczty i szedł do ogroda drzewy osadzonego: Aman téż wstał, aby prosił Esther królowéj o duszę swoję; bo zrozumiał, że mu nieszczęście od króla zgotowane było.
Esther	Est	19	7	8	Który gdy się wrócił z ogroda gajmi osadzonego i wszedł na miejsce uczty, nalazł Amana, a on upadł na łóżko, na którem leżała Esther, i rzekł: I królową chce zgwałcić przy mnie w domu moim? Jeszcze nie wyszło było słowo z ust królewskich, a wnet zakryli twarz jego.
Esther	Est	19	7	9	I rzekł Harbona, jeden z rzezańców, którzy stali na służbie królewskiéj: Oto drzewo, które był nagotował Mardocheuszowi, który mówił za królem, stoi w domu Amanowym, mające wzwyż pięćdziesiąt łokci. Któremu król rzekł: Obieście go na niem.
Esther	Est	19	7	10	Obieszono tedy Amana na szubienicy, którą był zgotował Mardocheuszowi, i uspokoił się gniew królewski.
Esther	Est	19	8	1	Dnia onego dał król Aswerus Esther królowéj dom Amana, nieprzyjaciela żydowskiego, i Mardocheusz wszedł przed oblicze królewskie; bo mu była przyznała Esther, że jéj był stryjem.
Esther	Est	19	8	2	I wziął król pierścień, który był kazał wziąć od Amana i dał Mardocheuszowi. A Esther postanowiła Mardocheusza nad domem swoim.
Esther	Est	19	8	3	I na tem nieprzestając, upadła do nóg królewskich i płakała i mówiąc do niego prosiła, aby złość Amana Agagitczyka i wymysły jego niecnotliwe, które był wymyślił przeciw Żydom, rozkazał wniwecz obrócić.
Esther	Est	19	8	4	A on według zwyczaju ściągnął ręką sceptrum złote, którem się łaski znak pokazował, a ona wstawszy stanęła przed nim,
Esther	Est	19	8	5	I rzekła: Jeźli się podoba królowi, a jeźlim nalazła łaskę przed oczyma jego, a prośba moja nie zda mu się przeciwna, proszę, aby nowymi listy stare listy Amana, zdrajcę i nieprzyjaciela Żydów, w których rozkazał je wytracić, we wszystkich ziemiach królewskich kassowane były.
Esther	Est	19	8	6	Bo jakóż będę mogła znosić zabijanie i mordowanie narodu mojego?
Esther	Est	19	8	7	I odpowiedział król Aswerus Estherze królowéj i Mardocheuszowi Żydowi: Dom Amanów dałem Esther, a samego kazałem zawiesić na szubienicy, iż śmiał rękę ściągnąć na Żydy.
Esther	Est	19	8	8	A tak napiszcie Żydom, jako się wam podoba, imieniem królewskiem, zapieczętowawszy listy sygnetem moim; bo ten był obyczaj, iż listów, które imieniem królewskiem posyłano a sygnetem jego zapieczętowano, żaden się nie śmiał sprzeciwić.
Esther	Est	19	8	9	I zawoławszy pisarzów i podpisków królewskich, a był czas miesiąca trzeciego, (który zowią Syban), dwudziestego i trzeciego dnia jego napisano listy, jako był chciał Mardocheusz, do Żydów i do książąt i do ekonomów i sędziów, którzy byli przełożeni we stu i dwudziestu i siedmi ziemiach od Indyi aż do Ethyopii: krainie i krainie, narodowi i narodowi, wedle języków i pisem ich, i Żydom, jako czytać mogli i słuchać.
Esther	Est	19	8	10	A te listy, które posyłano imieniem królewskiem, sygnetem jego zapieczętowane są i rozesłane przez prędkie posły, którzyby po wszystkich ziemiach biegając one pierwsze listy nowemi poselstwy uprzedzili.
Esther	Est	19	8	11	Którym król rozkazał, aby szli do Żydów w każdem mieście i kazali się im zgromadzić, aby się zastawili za dusze swe a wszystkie swe nieprzyjacioły z żonami, z dziećmi i ze wszystkimi domy pobili i wygładzili i korzyści ich pobrali.
Esther	Est	19	8	12	I naznaczon jest po wszystkich ziemiach jeden dzień pomsty, to jest, trzynasty miesiąca dwunastego Adar.
Esther	Est	19	8	13	A summa listu ta była, aby we wszystkich ziemiach i narodach, które były pod państwem Aswerusa króla, wiadomo było, iż Żydowie byli gotowi mścić się nad nieprzyjacioły swymi.
Esther	Est	19	8	14	I bieżeli podwodnicy prędcy, poselstwa nosząc, a wyrok królewski rozbito w Susan.
Esther	Est	19	8	15	A Mardocheusz wychodząc z pałacu i od oczu królewskich, świecił się w szatach królewskich, to jest w hiacyntowych i w białych, nosząc na głowie koronę złotą i odziany płaszczem jedwabnym i szarłatowym. I wszystko miasto weseliło się i radowało.
Esther	Est	19	8	16	A Żydom nowa światłość zdała się wschodzić, wesele, cześć i tańce.
Esther	Est	19	8	17	I wszystkich narodów, miast i krain, gdziekolwiek mandaty królewskie przychodziły, dziwne radości, biesiady i uczty i święto: tak iż mnodzy inszego narodu i sekty na wiarę i Ceremonie przystawali; bo był na wszystkie przypadł wielki strach imienia żydowskiego.
Esther	Est	19	9	1	Dwunastego tedy miesiąca, któryśmy wyżéj powiedzieli, że Adar zowią, trzynastego dnia, kiedy wszystkim Żydom zatracenie gotowano, a nieprzyjaciele krwie ich pragnęli, za odmianą szczęścia, Żydowie poczęli brać górę i mścić się nad nieprzyjacioły swymi.
Esther	Est	19	9	2	I zebrali się po wszystkich miastach i miasteczkach i miejscach, aby wyciągnęli rękę na nieprzyjacioły i prześladowniki swoje: i żaden się nie śmiał sprzeciwić, dlatego że strach wielkości ich przeraził był wszystkie narody.
Esther	Est	19	9	3	Bo i sędziowie krain i książęta i ekonomowie i wszyscy dygnitarze, którzy nad każdem miejscem i sprawą przełożeni byli, wywyższali Żydy, bojąc się Mardocheusza.
Esther	Est	19	9	4	O którym dowiedzieli się, że był przedniejszy na pałacu, a iż wiele mógł: sława téż imienia jego co dzień rosła i było jéj pełno w uściech wszystkich ludzi.
Esther	Est	19	9	5	I tak pobili Żydowie nieprzyjacioły swe porażką wielką i pozabijali je, oddawając im, co im byli gotowi uczynić.
Esther	Est	19	9	6	Tak bardzo, że téż w Susan pięćset mężów zabili, oprócz dziesiąci [0498]synów Amana Agagejczyka, nieprzyjaciela żydowskiego, których te są imiona:
Esther	Est	19	9	7	Pharsandatha i Delphon i Esphatha
Esther	Est	19	9	8	I Phoratha i Adalia i Arydatha
Esther	Est	19	9	9	I Phermesta i Arysaj i Arydaj i Jezatha.
Esther	Est	19	9	10	Które pobiwszy, łupów z majętności ich tykać się nie chcieli.
Esther	Est	19	9	11	I natychmiast liczbę onych, których pobito w Susan, do króla przyniesiono.
Esther	Est	19	9	12	Który rzekł królowéj: W mieście Susan zabili Żydowie pięćset mężów i innych dziesiąci synów Amanowych: jako wielki mord mniemasz oni czynią we wszystkich krainach? Czegóż więcéj prosisz, a co chcesz, abych kazał uczynić?
Esther	Est	19	9	13	Któremu ona odpowiedziała: Jeźlić się królowi podoba, niechby dano moc Żydom, aby jako dziś uczynili w Susan, tak i jutro uczynili, a dziesięć synów Amanowych, aby na szubienicach zawieszono.
Esther	Est	19	9	14	I rozkazał król, aby się tak stało. I wnet w Susan rozbito wyrok, i dziesiąci synów Amanowych obieszono.
Esther	Est	19	9	15	A gdy się zebrali Żydzi czternastego dnia miesiąca Adar, zabito w Susan trzysta mężów: ani majętność ich nie była od nich rozszarpana.
Esther	Est	19	9	16	Ale i po wszystkich ziemiach, które były pod mocą królewską, zastawowali się Żydowie za swe dusze, pobiwszy nieprzyjacioły, prześladowce swoje: tak bardzo, że doszło siedmdziesiąt i pięć tysięcy zabitych, a żaden się niczego nie tknął z ich majętności.
Esther	Est	19	9	17	A dzień trzynasty miesiąca Adar był u wszystkich pierwszy zabijania, a czternastego dnia zabijać przestali: który postanowili, aby był uroczysty, aby weń napotem zawżdy biesiady, wesela i uczty sprawowali.
Esther	Est	19	9	18	Ale ci, którzy w mieście Susan zabijali, trzynastego i czternastego dnia tegóż miesiąca zabijaniem się zabawiali, a piętnastego dnia zabijać przestali: i przetóż tenże dzień uroczysty postanowili na uczty i na wesele.
Esther	Est	19	9	19	Ci lepak Żydowie, którzy w miasteczkach niemurowanych i po wsiach mieszkali, czternasty dzień miesiąca Adar na biesiady i na wesela postanowili, tak aby się weń radowali i słali części uczty i potraw jeden drugiemu.
Esther	Est	19	9	20	Spisał tedy Mardocheusz to wszystko, i listami zamknąwszy rozesłał do Żydów, którzy po wszystkich krainach królewskich mieszkali, tak blisko leżących, jako odległych,
Esther	Est	19	9	21	Aby czternasty i piętnasty dzień miesiąca Adar za święta przyjęli, a na każdy rok zawsze uroczystą czcią obchodzili:
Esther	Est	19	9	22	Iż w te dni pomścili się Żydzi nad nieprzyjacioły swymi, a płacz i smętek obróciły się im w radość i w wesele: a żeby te dni obchodzili z biesiadami i z weselem i posyłali jeden drugiemu części potraw i ubogim dary dawali.
Esther	Est	19	9	23	I przyjęli Żydowie w uroczysty obrząd wszystko, co na on czas czynić poczęli, i co Mardocheusz przez listy czynić rozkazał.
Esther	Est	19	9	24	Albowiem Aman, syn Amadathy, z pokelenia Agag, nieprzyjaciel i przeciwnik żydowski, myślił złość przeciwko im, aby je był pobił i zgładził: i miotał Phur, który naszym językiem wykłada się los.
Esther	Est	19	9	25	A potem weszła Esther do króla, prosząc, aby usiłowanie jego listy królewskiemi wniwecz obrócone było: a złość, którą przeciw Żydom myślił, obróciła się na głowę jego. Nawet i samego i syny jego na szubienicy obiesili.
Esther	Est	19	9	26	I od onego czasu te dni nazwano Phurym, to jest losów: przeto iż Phur, to jest los, w banię był wrzucony: i wszystko, co się działo, w liście, to jest w tych księgach, zamyka się.
Esther	Est	19	9	27	I co ucierpieli i co napotem odmieniono, przyjęli na się Żydzi i na nasienie swoje i na wszystkie, którzy na wiarę ich przystać chcieli, aby się żadnemu nie godziło tych dwu dni bez święcenia strawić, o których pismo świadczy, i pewne czasy wyciągają rok po roku ustawicznie.
Esther	Est	19	9	28	Teć są dni, których zapamiętanie żadne nigdy nie zgładzi, i w [0499]każdym wieku wszystkie krainy po wszym świecie obchodzić będą: i niemasz żadnego miasta, w któremby dni Phurym, to jest losów, nie były od Żydów święcone i od ich potomków, którzy są na te Ceremonie obowiązani.
Esther	Est	19	9	29	I napisali Esther królowa, córka Abihail, i Mardocheusz Żydowin jeszcze drugi list, aby ze wszelaką pilnością ten dzień ustanowiony był za święty na potomne czasy.
Esther	Est	19	9	30	I posłali do wszystkich Żydów, którzy mieszkali we stu i dwudziestu i siedmi krainach Aswerusa króla, aby mieli pokój i przyjmowali prawdę:
Esther	Est	19	9	31	Zachowywając dni losów a czasu swego z radością obchodząc, jako Mardocheusz z Esther postanowili, a oni chować obiecali, i sami i z potomstwem swojem, posty i wołania i dni losów
Esther	Est	19	9	32	I wszystko, co się w historyi tych ksiąg, które zowią Esther, zamyka.
Esther	Est	19	10	1	A król Aswerus uczynił hołdowne wszystkę ziemię i wszystkie wyspy morskie.
Esther	Est	19	10	2	Którego moc i panowanie i zacność i wywyższenie, którem wywyższył Mardocheusza, napisane są w księgach Medskich i Perskich:
Esther	Est	19	10	3	I jako Mardocheusz, z narodu żydowskiego, był wtórym po królu Aswerusie, i wielki u Żydów, a wdzięcznym ludowi braci swéj, starając się o dobro ludu swego i mówiąc to, co należało ku pokojowi narodu swego. Przypisy
Esther	Est	19	10	4	I rzekł Mardocheusz : „Od Boga się to stało.
Esther	Est	19	10	5	Wspomniałem na sen, który widziałem, to samo znaczący, a nic się z niego nie odmieniło.
Esther	Est	19	10	6	Małe źródło, które urosło w rzekę i obróciło się w światło i w słońce, i w wody wielkie się rozlało, jest to Estera, którą król wziął za żonę, i chciał, aby była królową.
Esther	Est	19	10	7	A dwa smoki, to ja jestem i Aman.
Esther	Est	19	10	8	Narody, które się zebrały, są to ci, którzy chcieli zgładzić imię żydowskie.
Esther	Est	19	10	9	A naród mój, jest to lud izraelski, który wołał do Pana, i zachował Pan lud swój, i wybawił nas od wszystkiego złego, i uczynił znaki wielkie i dziwy między narodami.
Esther	Est	19	10	10	I rozkazał, aby dwa losy były, jeden ludu Bożego, a drugi wszystkich narodów.
Esther	Est	19	10	11	I przyszły oba losy na dzień, ustanowiony od owego czasu przed Bogiem dla wszystkich narodów.
Esther	Est	19	10	12	I wspomniał Pan na lud swój, i zmiłował się nad swym dziedzictwem.
Esther	Est	19	10	13	I będą obchodzone te dni w miesiącu Adar, czternastego i piętnastego dnia tegoż miesiąca, ze wszystką pilnością i z weselem ludu, w jedną gromadę zebranego, przez wszystkie dalsze pokolenia ludu izraelskiego."
Esther	Est	19	11	1	Roku czwartego, za panowania Ptolemeusza i Kleopatry, Dosyteusz, który się podawał za kapłana z rodu lewiekiego, i Ptolemeusz, syn jego, przynieśli ten list „Purim," o którym mówili, że go przełożył Lisymach, syn Ptolemeusza w Jeruzalem.
Esther	Est	19	11	2	Roku drugiego za panowania Artakserksesa wielkiego, pierwszego dnia miesiąca Nisan, widział sen Mardocheusz, syn Jaira, syna Semeja,
Esther	Est	19	11	3	syna Cisa, z pokolenia Beniamina, człowiek Żyd, który mieszkał w mieście Suzie, mąż wielki i między pierwszymi dworu królewskiego.
Esther	Est	19	11	4	A był z tej liczby więźniów, których przeniósł Nabuchodonozor, król babiloński, z Jeruzalem z jechoniaszem, królem judzkim.
Esther	Est	19	11	5	A sen jego był taki : Pojawiły się głosy i zaburzenia, grzmoty, trzęsienia zielni i zamieszanie wielkie na ziemi ;
Esther	Est	19	11	6	a oto dwa smoki wielkie i gotowe potykać się z sobą.
Esther	Est	19	11	7	Na ich wołanie poruszyły się wszystkie narody, aby walczyć przeciw narodowi sprawiedliwych.
Esther	Est	19	11	8	I był to dzień ciemności i niebezpieczeństwa, utrapienia i ucisku, i okrutny strach na ziemi.
Esther	Est	19	11	9	I zatrwożył się naród sprawiedliwych, bojąc się nieszczęścia swego i gotowy na śmierć.
Esther	Est	19	11	10	I wołali do Boga ; a gdy oni krzyczeli, źródło małe urosło w rzekę wielką i rozlało się w wielką wodę.
Esther	Est	19	11	11	Światło i słońce wzeszło, i poniżeni zostali wywyższeni i pożarli sławnych.
Esther	Est	19	11	12	Gdy to ujrzał Mardocheusz i wstał z łoża, myślał, co Bóg zamierzał uczynić; i wbił sobie to w głowę, chcąc wiedzieć, co by sen znaczył.
Esther	Est	19	12	1	A naonczas mieszkał na dworze królewskim z Bagatą i Tarą, rzezańcami królewskimi, którzy byli odźwiernymi pałacu.
Esther	Est	19	12	2	A gdy wyrozumiał myśli ich i usiłowania ich pilnie wybadał, doszedł, iż się chcieli targnąć na króla Artakserksesa, i dał o tym znać królowi.
Esther	Est	19	12	3	Ten polecił obu zbadać, a gdy się przyznali, kazał zaprowadzić na śmierć.
Esther	Est	19	12	4	A król to, co się stało, w kroniki wpisał; ale i Mardocheusz pamiątkę rzeczy na piśmie zostawił.
Esther	Est	19	12	5	I rozkazał mu król, aby mieszkał w pałacu, dawszy mu dary za doniesienie.
Esther	Est	19	12	6	A Aman, syn Amadaty, Bugejezyk, był najsławniejszym przed królem, i chciał zaszkodzić Mardocheuszowi i narodowi jego z powodu dwu rzezańców królewskich, którzy zostali straceni. Póty przedmowa. Po 3,13 Co potem idzie, na owym miejscu było położone, gdzie napisano w księdze : „I rozchwycili dobra i majętności ich," cośmy w wydaniu znaleźli. A kopia listu ta była :
Esther	Est	19	13	1	„Król wielki Artakserkses od Indyj aż do Etiopii, książętom stu dwudziestu siedmiu krain i przełożonym, którzy są pod jego panowaniem, zdrowia!
Esther	Est	19	13	2	Chociaż nad bardzo wielu narodami panuję i wszystek świat podbiłem pod moc swoją, nie chciałem jednak źle używać wielkości mocy, ale łaskawością i łagodnością rządzić poddanymi, aby bez żadnego strachu żywot spokojnie wiodąc, zażywali pokoju, którego wszyscy ludzie pragną.
Esther	Est	19	13	3	Ale gdym się pytał radnych moich, jakby się to wypełnić mogło, jeden z nich, który mądrością i wiernością innych przechodził, i był po królu wtóry, imieniem Aman,
Esther	Est	19	13	4	oznajmił mi, że jest lud po wszystkim świecie rozproszony, który nowych praw używa, i przeciwko wszystkich narodów zwyczajowi postępując królewskim rozkazaniem gardzi i zgodę wszystkich narodów swoją niezgodą targa.
Esther	Est	19	13	5	Gdyśmy się o tym dowiedzieli, widząc, że jeden naród oporny przeciwko wszystkiemu rodzajowi ludzkiemu przewrotnych praw używa i naszemu rozkazaniu się sprzeciwia, a pokój i zgodę krain nam poddanych targa, rozkazaliśmy,
Esther	Est	19	13	6	aby wszyscy, których Aman (który nad wszystkimi krainami jest przełożonym i wtórym po królu, i którego jak ojca naszego czcimy) wskaże, ż żbnami i z dziećmi od nieprzyjaciół swych byli wygładzeni, i żeby się nad nimi nikt nie zlitował, czternastego dnia dwunastego miesiąca,
Esther	Est	19	13	7	Adara, roku niniejszego, aby złośliwi ludzie jednego dnia zstąpiwszy do otchłani, przywrócili królestwu naszemu pokój, który pogwałcili." Dotąd kopia listu. Po 4,17 Co potem idzie, znalazłem na owym miejscu napisane, gdzie czytamy: „A tak poszedłszy Mardocheusz, uczynił wszystko, co mu Estera rozkazała." Wszakże tego nie masz w żydowskim ani zgoła u żadnego tłumacza. dla pychy odmówił oznak czci Amanowi (12-14) ; prosi o wyratowanie swego ludu (IS-17). Modlitwa ludu (18).
Esther	Est	19	13	8	A Mardocheusz modlił się do Pana pamiętając o wszystkich sprawach jego, i rzekł:
Esther	Est	19	13	9	„Panie, Panie, Królu wszechmogący, bo w mocy twojej wszystko jest położone, i nie masz, kto by się mógł woli twej sprzeciwić, jeśli będziesz chciał zachować Izraela.
Esther	Est	19	13	10	Tyś stworzył niebo i ziemię, i cokolwiek się okręgiem niebieskim zamyka.
Esther	Est	19	13	11	Panem wszystkich jesteś, i nie masz, kto by się sprzeciwił majestatowi twemu.
Esther	Est	19	13	12	Wszystko znasz i wiesz, żem ani z pychy, ani ze wzgardy, ani z jakiego czci pragnienia to uczynił, żem się nie kłaniał Amanowi najpyszniejszemu;
Esther	Est	19	13	13	dla zachowania bowiem ludu izraelskiego gotów bym był i stopy jego całować.
Esther	Est	19	13	14	Alem się bał, abym czci Boga mego nie przeniósł na człowieka i żebym się nikomu nie kłaniał oprócz Boga mego.
Esther	Est	19	13	15	A teraz, Panie, Królu, Boże Abrahamów, zmiłuj się nad ludem twym, bo nas chcą nieprzyjaciele nasi wytracić i dziedzictwo twoje wygubić.
Esther	Est	19	13	16	Nie gardź cząstką twoją, którąś sobie wykupił z Egiptu.
Esther	Est	19	13	17	Wysłuchaj prośbę moją, a bądź miłościw działowi i sznurowi twemu, a obróć żałobę naszą w wesele, abyśmy żywi będąc, chwalili imię twoje, Panie, a nie zamykaj ust o tobie śpiewających."
Esther	Est	19	13	18	Wszystek też Izrael takimże sercem i modlitwą wołał do Pana, przeto iż nad nimi pewna śmierć wisiała. dla Izraela (3-5), grzechy ludu izraelskiego (6-7), zamiary jego wrogów (8-10). Prosi Boga, by wybawił lud (11-12), by miał wzgląd na jej dobre usposobienie i by przez nią zgubił Amana (13-19).
Esther	Est	19	14	1	Królowa też Estera uciekła się do Pana bojąc się niebezpieczeństwa, które nadchodziło.
Esther	Est	19	14	2	A złożywszy odzienie królewskie, wzięła szaty płaczowi i żałobie przystojne, a zamiast rozlicznych olejków popiołem i gnojem głowę posypała, i ciało swe postami poniżyła, i wszystkie miejsca, na których przedtem zwykła była być wesoła, targaniem włosów napełniła.
Esther	Est	19	14	3	I prosiła Pana, Boga izraelskiego, mówiąc : „Panie mój, który sam tylko jesteś Królem naszym, wspomóż mię opuszczoną i która oprócz ciebie żadnego innego pomocnika nie mam.
Esther	Est	19	14	4	Nie bezpieczeństwo moje jest w ręku moich.
Esther	Est	19	14	5	Słyszałam od ojca mego, żeś ty, Panie, wziął Izraela ze wszystkich na rodów, a ojców naszych ze wszystkich wstecz przodków ich, aby posiadać dziedzictwo wieczne; i uczyniłeś im jakoś rzekł.
Esther	Est	19	14	6	Zgrzeszyliśmy przed oczyma twymi, a przeto nas dałeś w ręce nieprzyjaciół naszych,
Esther	Est	19	14	7	bośmy służyli bogom ich. Sprawiedliwy jesteś, Panie!
Esther	Est	19	14	8	Lecz teraz nie dosyć im tego, że nas ciężką niewolą ściskają, ale siłę rąk swoich mocy bałwanów przypisując,
Esther	Est	19	14	9	chcą odmienić obietnice twoje, i wytracić dziedzictwo twoje, i zawrzeć usta chwalących cię, i zgasić sławę kościoła
Esther	Est	19	14	10	i ołtarza twego, aby otworzyć usta pogan, i chwalić moc bałwanów, i wielbić cielesnego króla, na wieki.
Esther	Est	19	14	11	Nie dawaj, Panie, berła twego tym, którzy nie są, by się nie śmiali na upadek nasz; ale obróć radę ich na nich, a tego, który się począł srożyć przeciw nam, zatrać.
Esther	Est	19	14	12	Wspomnij, Panie, a ukaż się nam czasu ucisku naszego, i daj mi śmiałość, Panie, Królu bogów i wszystkiej mocy.
Esther	Est	19	14	13	Daj mowę ozdobną w usta moje przed oczyma lwa, a obróć serce jego ku nienawiści nieprzyjaciela naszego, aby i on zginął, i inni, którzy się z nim zgadzają.
Esther	Est	19	14	14	A nas wybaw ręką twoją i wspomóż mnie, żadnej innej pomocy nie mającą, jeno ciebie, Panie,
Esther	Est	19	14	15	który masz wiadomość wszystkich rzeczy i wiesz, że w nienawiści mam chwałę grzesznych i że się brzydzę łożem nieobrzezańców i każdego obcego.
Esther	Est	19	14	16	Ty znasz potrzebę moją, że się brzydzę znakiem pychy i chwały mojej, która jest na głowie mojej w dni ukazywania się mego, i że jest mi wstrętny jak szmata miesięcznej niewiasty, a nie noszę jej w dzień milczenia mego;
Esther	Est	19	14	17	że nie jadałam u stołu Amana ani mi się podobała uczta królewska, anim piła wina płynnych ofiar,
Esther	Est	19	14	18	i nigdy się nie weseliła służebnica twoja od tego czasu, jak tu jestem zawiedziona, aż do dnia dzisiejszego, jeno w tobie, Panie, Boże Abrahamów !
Esther	Est	19	14	19	Boże mocny nade wszystkich, wysłuchaj głosu tych, którzy żadnej innej nadziei nie mają, a wybaw nas z rąk ludzi bezbożnych i wyrwij mię z bojaźni mojej !" To też znalazłem przydane w wydaniu pospolitym.
Esther	Est	19	15	1	I rozkazał jej (nie ma wątpliwości, że był to Mardocheusz), aby weszła do króla i przyczyniła się za ludem swym i za ojezyzną swoją.
Esther	Est	19	15	2	Pamiętaj, rzecze, na dni uniżenia twego, jak byłaś wychowana na rękach moich, bo Aman, drugi po królu, mówił przeciwko nam na śmierć;
Esther	Est	19	15	3	a ty wzywaj Pana i mów królowi, i wybaw nas od śmierci." Do 5,1-3 Także i to, co potem idzie.
Esther	Est	19	15	4	A dnia trzeciego złożyła z siebie szaty ubioru swego i otoczyła się chwałą swoją.
Esther	Est	19	15	5	A jaśniejąc w odzieniu królewskim i wezwawszy rządcę i zbawiciela wszystkich, Boga, wzięła z sobą dwie służebnice,
Esther	Est	19	15	6	i na jednej się wspierała, jakoby od rozkoszy i od wielkiej ciała delikatności sama sobą władać nie mogła,
Esther	Est	19	15	7	a druga panna szła za panią, niosąc szatę wleczącą się po ziemi.
Esther	Est	19	15	8	A ona sama różaną barwą na twarzy rozlaną i wdzięcznymi a jasnymi oczyma serce swe smutne i zbytnią bojaźnią ściśniore pokrywała.
Esther	Est	19	15	9	Wszedłszy tedy za porządkiem przez wszystkie drzwi stanęła przed królem, gdzie on siedział na stolicy królestwa swego, obleczony w szaty królewskie i świecący się od złota i drogich kamieni, a był srogiego wejrzenia.
Esther	Est	19	15	10	A gdy podniósł oblicze swe i pałającymi oczyma gniew serca swego ukazał, upadła królowa i zbladłszy omdlałą głowę na panience służebnej położyła.
Esther	Est	19	15	11	I odmienił Bóg serce króla w łaskawość, i zaraz, uląkłszy się o nią, skoczył ze stolicy, a trzymając ją swymi rękoma, ażby przyszła do siebie, tymi ją słowy uspokajał :
Esther	Est	19	15	12	„Cóż ci to, Estero ?
Esther	Est	19	15	13	Jam jest brat twój, nie bój się ! Nie umrzesz, bo nie dla ciebie, ale dla wszystkich innych to prawo uczynione.
Esther	Est	19	15	14	Przystąp tedy a dotknij się berła."
Esther	Est	19	15	15	A gdy ona milczała, wziął złote berło i położył na jej szyi, i pocałował ją, i rzekł: „Czemu mi nie mówisz?"
Esther	Est	19	15	16	A ona odpowiedziała : „Ujrzałam cię, panie, jak anioła Bożego i strwożyło się serce moje dla bojaźni chwały twojej.
Esther	Est	19	15	17	Albowiem zadziwiający jesteś, panie, a oblicze twoje jest pełne powabu."
Esther	Est	19	15	18	A gdy mówiła, znowu upadła i ledwie nie umarła.
Esther	Est	19	15	19	A król się frasował, i wszyscy słudzy jego pocieszali ją. Po 8,13 Adres (1). Częsta niewdzięczność tych, którym królowie sprzyjali (2-9). Przewrotność Amana, jego nienawiść i oszczerstwa przeciw Żydom, oraz kara (10-18). Nowe postanowienie, pozwalające Żydom używać praw swoich Kopia listu króla Artakserksesa, htóry na korzyść Żydów do wszystkich krain królestwa swego rozesłał; tego też w księdze żydowskiej nie masz.
Esther	Est	19	16	1	Król wielki Artakserkses od Indyj aż do Etiopii, stu dwudziestu siedmiu ziem książętom i przełożonym, którzy są posłuszni naszemu rozkazaniu, zdrowia życzy.
Esther	Est	19	16	2	Wielu ludzi dobroci panów i czci, którą im przyznali, źle na pychę używało,
Esther	Est	19	16	3	i nie tylko poddanych królewskich zagubić usiłują, ale chwały, którą im dano, nie umiejąc użyć, przeciw tym, którzy ją dali, zdradę knują.
Esther	Est	19	16	4	A mało na tym mają, że nie dziękują za dobrodziejstwa i gwałcą prawo łaski im okazanej, ale też mniemają, że dekretu Boga, który wszystko widzi, ujść mogą.
Esther	Est	19	16	5	I tak daleko w szaleństwie zaszli, że tych, którzy urzędów sobie zwierzonych pilnie przestrzegają i tak się we wszystkim sprawują, aby byli godni pochwały wszystkich, kłamstwami tajemnymi wywrócić usiłują,
Esther	Est	19	16	6	podczas gdy uszy pańskie proste i ze swego przyrodzenia innych szanujące, chytrą zdradą oszukują;
Esther	Est	19	16	7	co i ze starych historyj dowodzi się, i z tego, co się na każdy dzień dzieje, jako złym niektórych ludzi poduszczeniem chęci królewskie bywają skażone.
Esther	Est	19	16	8	Przeto potrzeba obmyślać pokój wszystkich krain.
Esther	Est	19	16	9	A nie macie mniemać, jeśli różne rzeczy rozkazujemy, żeby to z lekkości myśli naszej pochodziło, ale że według sposobu i potrzeby czasu, jak żąda pożytek rzeczypospolite, wyroki wydajemy.
Esther	Est	19	16	10	Żebyście zaś to, co mówimy, jaśniej zrozumieli, Aman, syn Amadaty, sercem i rodem Macedończyk, i od krwi perskiej daleki, i naszą dobrotliwość okrucieństwem swym kalający, jako obcy od nas był przyjęty,
Esther	Est	19	16	11	i tak wielkiej łaskawości doznał względem siebie, że go ojcem naszym zwano i kłaniali się mu wszyscy jako drugiemu po królu.
Esther	Est	19	16	12	Ten się w tak wielką nadętość pychy podniósł, że się o to starał, aby nas i królestwa i ducha pozbawić.
Esther	Est	19	16	13	Albowiem Mardocheusza, za którego wiernością i dobrodziejstwem żyjemy, i towarzyszkę królestwa naszego, Esterę, ze wszystkim narodem ich nowymi jakimiś a niesłychanymi chytrościami żądał na śmierć,
Esther	Est	19	16	14	to zamierzając, aby ich pobiwszy zasadzkę uczynić na opuszczenie nasze i królestwo perskie do Macedończyków przenieść.
Esther	Est	19	16	15	A my znaleźliśmy,· że Żydzi, od najniegodziwszego ze wszystkich ludzi na śmierć skazani, w niczym zgoła winnymi nie są,
Esther	Est	19	16	16	ale przeciwnie praw sprawiedliwych używają i są synami najwyższego i najświętszego; i zawsze żyjącego Boga, za którego dobrodziejstwem i ojcom naszym, i nam królestwo jest dane, i aż po dziś dzień zachowane:
Esther	Est	19	16	17	Przeto owe listy, które on był naszym imieniem rozesłał, wiedzcie, że są zniesione;
Esther	Est	19	16	18	a dla tej zbrodni przed bramami tego miasta, to jest Susan, i ten, który knował, i wszystek ród jego na szubienicach wisi; nie my, ale Bóg oddał mu, co zasłużył.
Esther	Est	19	16	19	A wyrok ten, który teraz ślemy, po wszystkich miastach niech będzie zawieszony, żeby wolno było Żydom używać praw swoich.
Esther	Est	19	16	20	A macie im dopomagać, aby tych, którzy się na mordowanie ich gotowali, mogli zabijać trzynastego dnia miesiąca dwunastego, który zowią Adar.
Esther	Est	19	16	21	Albowiem ten dzień smutku i żałości Bóg wszechmogący odmienił im w radość.
Esther	Est	19	16	22	Stąd i wy między inne dni święte ten dzień policzcie i obchodźcie go z wszelką radością, aby i na potem wiedziano, że wszyscy,
Esther	Est	19	16	23	którzy Persom wiernie służą, godną za wierność swą zapłatę otrzymują ; a którzy królestwu ich są na zdradzie, giną za zbrodnię.
Esther	Est	19	16	24	A wszelka kraina i miasto, które by nie chciało być uczestnikiem tego święta, niech mieczem i ogniem zginie, i niech tak będzie wygładzone, żeby nie tylko ludziom ale i zwierzętom drogi przez nie na wieki nie było, na przykład wzgardy i nieposłuszeństwa. Księgi Job
Job	Hi	20	1	1	Mąż był w ziemi Hus, imieniem Job, a był to mąż szczery i prosty i bojący się Boga, odstępujący od złego.
Job	Hi	20	1	2	I urodziło mu się siedm synów a trzy córki.
Job	Hi	20	1	3	A majętność jego była siedm tysięcy owiec i trzy tysiące wielbłądów, pięćset téż jarzm wołów i pięćset oślic i czeladzi bardzo wiele: i był to mąż wielki między wszystkimi wschodnimi.
Job	Hi	20	1	4	I chadzali synowie jego i sprawowali uczty wedle domów, każdy dnia swego. I posławszy wzywali trzech sióstr swoich, aby z nimi jadały i piły.
Job	Hi	20	1	5	A gdy się wkoło obeszły dni biesiady, posyłał do nich Job i poświęcał je, a wstawszy rano, ofiarował całopalenia za każdego z nich. Bo mówił: By snadź nie zgrzeszyli synowie moi a nie błogosławili Bogu w sercach swoich. Tak czynił Job po wszystkie dni.
Job	Hi	20	1	6	A niektórego dnia, gdy przyszli synowie Boży, aby stali przed Panem, był téż między nimi i szatan.
Job	Hi	20	1	7	Któremu rzekł Pan: Zkąd idziesz? który odpowiadając rzekł: Zkrążyłem ziemię i schodziłem ją.
Job	Hi	20	1	8	I rzekł Pan do niego: A baczyłżeś Joba, sługę mego, że mu niemasz na ziemi podobnego, człowiek szczery i prosty a bojący się Boga i odstępujący od złego?
Job	Hi	20	1	9	Któremu szatan odpowiadając rzekł: Aza się Job darmo Boga boi?
Job	Hi	20	1	10	Azażeś go ty nie ogrodził i dom jego i wszystkę majętność wokoło zewsząd? błogosławiłeś uczynkom rąk jego, i dobytek jego rozrósł się na ziemi.
Job	Hi	20	1	11	Ale ściągnij trochę rękę twoję a dotknij wszystkiego, co ma, jeźlić w oczy błogosławić nie będzie.
Job	Hi	20	1	12	I rzekł Pan do szatana: Oto wszystko, co ma, jest w ręce twojéj: jedno na niego nie ściągaj ręki twéj. I odszedł szatan od oblicza Pańskiego.
Job	Hi	20	1	13	A gdy dnia jednego synowie i córki jego jedli i pili w domu brata swego pierworodnego,
Job	Hi	20	1	14	Przybieżał poseł do Joba, któryby powiedział: Woły orały a oślice paszono podle nich,
Job	Hi	20	1	15	I przypadli Sabejczycy i zabrali wszystko i czeladź mieczem pozabijali, i uszedłem ja sam, abych ci oznajmił.
Job	Hi	20	1	16	A gdy ten jeszcze mówił, przyszedł drugi i rzekł: Ogień Boży spadł z nieba, i uderzywszy na owce i sługi, spalił je, i wybiegałem się ja sam, abym ci oznajmił.
Job	Hi	20	1	17	Ale gdy i ten jeszcze mówił, przyszedł inny i rzekł: Chaldejczycy uczynili trzy hufy i rzucili się na wielbłądy i zabrali je i pachołki pozabijali mieczem: a tylkom ja sam uciekł, abych ci oznajmił.
Job	Hi	20	1	18	Jeszcze ten mówił, ali drugi wszedł i rzekł: Gdy synowie twoi i córki jedli i pili wino w domu brata swego pierworodnego,
Job	Hi	20	1	19	Znagła wiatr gwałtowny przypadł od strony pustynie i zatrząsł czterema węgłami domu, który obaliwszy się przytłukł dzieci twoje, i pomarły, i wybiegałem się ja sam, abych ci oznajmił.
Job	Hi	20	1	20	Tedy Job wstał i rozdarł szaty swoje, i ogoliwszy głowę, upadłszy na ziemię, pokłonił się,
Job	Hi	20	1	21	I rzekł: Nagom wyszedł z żywota matki mojéj i nago się tam wrócę: Pan dał, Pan odjął: jako się Panu upodobało, tak się stało: niech będzie imię Pańskie błogosławione.
Job	Hi	20	1	22	W tem wszystkiem nie zgrzeszył Job usty swemi i nic głupiego nie wyrzekł przeciw Bogu.
Job	Hi	20	2	1	I stało się, gdy niektórego dnia przyszli synowie Boży i stali przed Panem, przyszedł téż szatan między nie i stał przed oczyma jego,
Job	Hi	20	2	2	Że Pan rzekł do szatana: Zkąd idziesz? który odpowiadając rzekł: Zkrążyłem ziemię i schodziłem ją.
Job	Hi	20	2	3	I rzekł Pan do szatana: A przypatrzyłżeś się słudze memu Jobowi, że mu niemasz podobnego na ziemi, mąż szczery i prosty a bojący się Boga i odstępujący od złego a jeszcze zachowujący niewinność? a tyś mię pobudził przeciw jemu, żebym go trapił bez przyczyny.
Job	Hi	20	2	4	Któremu szatan odpowiadając rzekł: Skórę za skórę, i wszystko, co ma człowiek, da za duszę swoję.
Job	Hi	20	2	5	Ale ściągnij rękę twoją a dotknij kości jego i ciała, a tedy ujrzysz, żeć w oczy błogosławić będzie.
Job	Hi	20	2	6	I rzekł Pan do szatana: Oto w ręce twojéj jest, a wszakóż zachowaj duszę jego.
Job	Hi	20	2	7	Wyszedłszy tedy szatan od oblicza Pana, zaraził Joba wrzodem bardzo złym od stopy nogi aż do wierzchu głowy jego:
Job	Hi	20	2	8	Który ropę skorupą oskrobywał, siedząc na gnoju.
Job	Hi	20	2	9	I rzekła mu żona jego: A jeszczeż trwasz w prostocie twojéj? Błogosław Bogu, a umrzyj.
Job	Hi	20	2	10	Który rzekł do niéj: Jako jedna z niewiast szalonych rzekłaś. Jeźliśmy przyjęli dobra z ręki Bożéj, złego czemubyśmy przyjmować nie mieli? W tem wszystkiem Job nie zgrzeszył usty swemi.
Job	Hi	20	2	11	Usłyszawszy tedy trzéj przyjaciele Jobowi wszystko złe, które nań przypadło, przyszli każdy z miejsca swego, Eliphas Themanitczyk i Baldad Suhitczyk i Sophar Naamathczyk; bo się byli zmówili, żeby pospołu przyszedłszy nawiedzili go i cieszyli.
Job	Hi	20	2	12	A podniósłszy zdaleka oczy swe, nie poznali go i zakrzyknąwszy płakali: a rozdarłszy szaty swe, sypali proch na głowy swe ku niebu.
Job	Hi	20	2	13	I siedzieli z nim na ziemi siedm dni i siedm nocy, a żaden do niego słowa nie mówił; bo widzieli, że boleść była gwałtowna.
Job	Hi	20	3	1	Potem Job otworzył usta swe i złorzeczył dniowi swemu,
Job	Hi	20	3	2	I mówił:
Job	Hi	20	3	3	Niech zginie dzień, któregom się urodził, i noc, w którą rzeczono: Począł się człowiek.
Job	Hi	20	3	4	Dzień on niech się obróci w ciemności, niech się o nim nie pyta Bóg z wysoka, i niech nie będzie oświecon światłością.
Job	Hi	20	3	5	Niech go zaćmią ciemności i cień śmierci, niech go osiędzie mrok, a niech będzie ogarnion gorzkością.
Job	Hi	20	3	6	Noc onę ciemny wicher niech osiędzie, niech nie idzie w liczbę dni rocznych i niech nie będzie policzona w miesiącach.
Job	Hi	20	3	7	Noc ona niech będzie opuściała, ani chwały godna!
Job	Hi	20	3	8	Niech jéj złorzeczą, którzy złorzeczą dniowi, którzy są gotowi wzruszyć Lewiathan.
Job	Hi	20	3	9	Niech się zaćmią gwiazdy mrokiem jéj! niechaj czeka światła a nie ogląda, ani wejścia wstawającéj zorze!
Job	Hi	20	3	10	Iż nie zawarła drzwi żywota, który mię nosił, ani odjęła złego od oczu moich.
Job	Hi	20	3	11	Czemum w żywocie nie umarł, wyszedłszy z żywota wnet nie zginął?
Job	Hi	20	3	12	Przecz przyjęty na kolana? Czemu karmiony piersiami?
Job	Hi	20	3	13	Teraz bowiem śpiąc milczałbym i odpoczywałbym snem moim:
Job	Hi	20	3	14	Z królmi i radami ziemie, którzy sobie budują pustynie:
Job	Hi	20	3	15	Albo z książęty, którzy mają złoto i napełniają domy swe śrebrem.
Job	Hi	20	3	16	Albo jako martwy płód skryty nie byłbych? albo którzy po części nie oglądali światłości?
Job	Hi	20	3	17	Tam niezbożnicy przestali od trwogi, i tam odpoczynęli spracowani siłą.
Job	Hi	20	3	18	I niegdy spółem związani bez przykrości nie usłyszeli głosu wycięgacza.
Job	Hi	20	3	19	Mały i wielki tam są, i niewolnik wolen od pana swego.
Job	Hi	20	3	20	Precz nędznemu dana jest światłość, a żywot tym, którzy są w gorzkości dusze?
Job	Hi	20	3	21	Którzy czekają śmierci, a nie przychodzi, jako wykopywający skarb:
Job	Hi	20	3	22	I bardzo się weselą, gdy najdą grób:
Job	Hi	20	3	23	Mężowi, którego droga skryta jest, i ogarnął go Bóg ciemnościami.
Job	Hi	20	3	24	Pierwéj niźli jem, wzdycham, a jako wzbierające wody, tak ryczenie moje.
Job	Hi	20	3	25	Bo strach, któregom się lękał, przyszedł na mię, a czegom się obawiał, przydało się.
Job	Hi	20	3	26	Azam mimo się nie puszczał? zażem nie milczał? zażem nie był spokojny? a przyszło na mię zagniewanie.
Job	Hi	20	4	1	A odpowiadając Eliphas Themanitczyk rzekł:
Job	Hi	20	4	2	Jeźli poczniemy mówić do ciebie, podobnoć nie miło będzie: ale umyśloną mowę kto zatrzymać może?
Job	Hi	20	4	3	Otoś ich wiele uczył i potwierdzałeś ręce spracowane.
Job	Hi	20	4	4	Chwiejące się umacniały twe mowy, a kolana drżące posilałeś.
Job	Hi	20	4	5	A teraz przyszła na cię plaga, i ustałeś: dotknęła cię, i strwożyłeś się.
Job	Hi	20	4	6	Gdzież jest bojaźń twoja, mocność twoja, cierpliwość twoja i doskonałość dróg twoich?
Job	Hi	20	4	7	Wspomnij proszę cię, kto kiedy niewinny zginął? albo kiedy prości zgładzeni są?
Job	Hi	20	4	8	I owszem widziałem te, którzy czynią nieprawość i sieją boleści i żną je,
Job	Hi	20	4	9	Że za dmuchnieniem Bożem zginęli i duchem gniewu jego zniszczeli.
Job	Hi	20	4	10	Ryk lwi i głos lwice i zęby lwich szczeniąt skruszone są.
Job	Hi	20	4	11	Tygrys zginął, iż nie miał łupu, i szczenięta lwie rozproszyły się.
Job	Hi	20	4	12	Ale do mnie rzeczone jest słowo skryte, a jakoby ukradkiem przyjęło ucho moje żyły szeptania jego.
Job	Hi	20	4	13	W okropności widzenia nocnego, gdy sen na ludzie zwykł przypadać,
Job	Hi	20	4	14	Zjął mię strach i drżenie, i wszystkie kości moje przestraszone są.
Job	Hi	20	4	15	A gdy duch szedł przy bytności mojéj, wstały włosy ciała mego.
Job	Hi	20	4	16	Stanął ktoś, któregom twarzy nie znał, wyobrażenie przed oczyma memi: i słyszałem głos jako wiatru cichego.
Job	Hi	20	4	17	Aza człowiek Bogu przyrównany będzie usprawiedliwion, albo mąż będzie czystszy niż stworzyciel jego?
Job	Hi	20	4	18	Oto ci, którzy mu służą, nie są stali, i w Aniołach swoich nalazł nieprawość.
Job	Hi	20	4	19	Jakóż daleko więcéj ci, którzy mieszkają w domiech glinianych, którzy mają grunt ziemny, będą jako od mola zepsowani.
Job	Hi	20	4	20	Od poranku aż do wieczora będą wycięci: a iż żaden nie rozumie, na wieki zginą.
Job	Hi	20	4	21	A którzy zostaną, odjęci będą z nich: pomrą, a nie w mądrości.
Job	Hi	20	5	1	Wołajże tedy, jeźli jest kto, być odpowiedział, a obróć się do którego z świętych.
Job	Hi	20	5	2	Zaiste gniew zabija głupiego, a zawiść umarza malutkiego.
Job	Hi	20	5	3	Jam widział głupiego mocnie wkorzenionego: i wnetem złorzeczył ozdobie jego.
Job	Hi	20	5	4	Daleko będą synowie jego od zbawienia i starci będą w bramie, i nie będzie, ktoby wyrwał.
Job	Hi	20	5	5	Którego żniwo głodny zje, a samego porwie zbrojny, a pragnący będą pić bogactwa jego.
Job	Hi	20	5	6	Nic się na ziemi bez przyczyny nie dzieje, a z ziemie nie wschodzi boleść.
Job	Hi	20	5	7	Człowiek się rodzi na pracą, a ptak na latanie.
Job	Hi	20	5	8	Przetóż ja będę prosił Pana a u Boga przełożę mowę moję:
Job	Hi	20	5	9	Który czyni wielkie rzeczy i nie wybadane i dziwne bez liczby.
Job	Hi	20	5	10	Który dawa deszcz na ziemię i polewa wodami wszystkie rzeczy.
Job	Hi	20	5	11	Który pokorne kładzie wysoko, a smętne wywyższa zdrowiem.
Job	Hi	20	5	12	Który rozprasza myśli złośliwych, aby ręce ich nie mogły dokonać, co były poczęły.
Job	Hi	20	5	13	Który chwyta mądre w ich chytrości a radę przewrotnych rozsypuje.
Job	Hi	20	5	14	We dnie wbieżą w ciemności, a jakoby w nocy tak będą macać w południe.
Job	Hi	20	5	15	Ale zachowa ubogiego od miecza ust ich, od ręki gwałtownika niedostatecznego.
Job	Hi	20	5	16	I będzie nadzieja ubogiemu, a nieprawość stuli gębę swoję.
Job	Hi	20	5	17	Błogosławiony człowiek, którego Bóg karze: karania tedy Pańskiego nie odrzucaj.
Job	Hi	20	5	18	Bo on zrania i leczy: uderza, i ręce jego uzdrowią.
Job	Hi	20	5	19	W sześciu ucisków wybawi cię, a w siódmym nie tknie cię złe.
Job	Hi	20	5	20	Wybawi cię od śmierci czasu głodu a na wojnie z ręki miecza.
Job	Hi	20	5	21	Od bicza języka zakryt będziesz i nie ulękniesz się nieszczęścia, gdy przyjdzie.
Job	Hi	20	5	22	Będziesz się śmiał w spustoszeniu i w głodzie, i nie będziesz się bał zwierząt ziemskich.
Job	Hi	20	5	23	Ale z kamieńmi pól przymierze twoje, a bestye ziemne spokojneć będą.
Job	Hi	20	5	24	I poznasz, że ma pokój przybytek twój, a nawiedzając ozdobę twoję nie zgrzeszysz.
Job	Hi	20	5	25	Doznasz téż, iż rozliczne będzie nasienie twoje, i potomstwo twe jako ziele ziemie.
Job	Hi	20	5	26	Wnidziesz w dostatku do grobu, jako wnoszą kopę pszenice czasu swego.
Job	Hi	20	5	27	Oto jakośmy tego doszli, takci jest: co usłyszawszy umysłem rozbieraj.
Job	Hi	20	6	1	A Job odpowiadając, rzekł:
Job	Hi	20	6	2	Daj, Boże, aby grzechy moje którymich gniew zasłużył, i nędza, którą cierpię, były włożone na wagę:
Job	Hi	20	6	3	Jako piasek morski ta by się cięższa ukazała: ztądże i słowa moje pełne są boleści.
Job	Hi	20	6	4	Albowiem strzały Pańskie we mnie są, których gniew wypił ducha mego, a strachy pańskie walczą przeciwko mnie.
Job	Hi	20	6	5	Izali będzie ryczał leśny osieł, gdy ma trawę? albo wół będzie ryczał, gdy stanie u pełnego żłobu?
Job	Hi	20	6	6	Albo możeli być jedzona rzecz niesmaczna, która nie jest osolona? albo może kto skosztować, co skosztowane śmierć przynosi?
Job	Hi	20	6	7	Czego się przedtem dotknąć nie chciała dusza moja, teraz dla ucisku jest pokarmem moim.
Job	Hi	20	6	8	Ktoby dał, aby się stała prośba moja: a iżby mi Bóg dał, czego oczekawam.
Job	Hi	20	6	9	A który począł, tenby mię ztarł! rozpuścił rękę swoję i wyciąłby mię!
Job	Hi	20	6	10	Ażeby mi to było za pociechę, iż trapiąc mię boleścią nie folgował, anim się sprzeciwiał mowom Świętego.
Job	Hi	20	6	11	Co bowiem za moc moja, żebych wytrwał? albo co za koniec mój, abym cierpliwie się sprawował?
Job	Hi	20	6	12	Ani moc kamienna moc moja, ni ciało moje jest miedziane.
Job	Hi	20	6	13	Oto niemasz mnie pomocy we mnie: i powinowaci téż moi odstąpili odemnie.
Job	Hi	20	6	14	Który odejmuje od przyjaciela swego miłosierdzie, bojaźń Pańską opuszcza.
Job	Hi	20	6	15	Bracia moi minęli mię, jako potok, który prędko bieży po nizinach.
Job	Hi	20	6	16	Którzy się boją śronu, przypadnie śnieg na nie.
Job	Hi	20	6	17	Czasu, którego rozproszeni będą, zaginą: a skoro się zagrzeje, rozpłyną się z miejsca swego.
Job	Hi	20	6	18	Powikłały się ścieżki kroków ich: będą próżno chodzić i zaginą.
Job	Hi	20	6	19	Obaczcie ścieżki Thema, drogi Saba, a poczekajcie trochę.
Job	Hi	20	6	20	Zawstydzili się, iżem miał nadzieję, przyszli téż aż do mnie, a wstydem okryli się.
Job	Hi	20	6	21	Terazeście przyszli: a teraz widząc skaranie moje boicie się.
Job	Hi	20	6	22	Azam mówił: Przynieście mi, i z majętności waszéj podarujcie mi?
Job	Hi	20	6	23	Albo: Wybawcie mię z ręki nieprzyjacielskiéj i z ręki mocarzów wyrwijcie mię?
Job	Hi	20	6	24	Nauczcie mię, a ja będę milczał: a jeźlim podobno czego nie umiał, nauczcie mię.
Job	Hi	20	6	25	Czemuście uwłoczyli mowom prawdy, gdyż niemasz żadnego z was, któryby mię mógł strofować?
Job	Hi	20	6	26	Na łajanie tylko mowę stroicie a na wiatr słowa wypuszczacie.
Job	Hi	20	6	27	Na sierotę się targacie i staracie się wywrócić przyjaciela waszego.
Job	Hi	20	6	28	Waszakóż jednak, coście zaczęli, konajcie: nadstawcie ucha a obaczcie, jeźli kłamam.
Job	Hi	20	6	29	Odpowiedzcie, proszę, bez swaru: a mówiąc to, co jest sprawiedliwo, osądźcie.
Job	Hi	20	6	30	I nie najdziecie w języku moim nieprawości: ani w ustach moich głupstwo będzie brzmiało.
Job	Hi	20	7	1	Bojowanie jest żywot człowieczy na ziemi: a jako dni najemnicze dni jego.
Job	Hi	20	7	2	Jako niewolnik pragnie cienia, i jako najemnik czeka końca prace swojéj:
Job	Hi	20	7	3	Takem i ja miał miesiące próżne i nocy pracowite obliczałem sobie.
Job	Hi	20	7	4	Jeźli zasnę, rzekę: Kiedyż wstanę? I zasię będę czekał wieczora, i będę napełnion boleści aż do mroku.
Job	Hi	20	7	5	Ciało moje obleczone jest zgniłością i plugastwem prochu: skóra moja zeschła i pomarszczyła się.
Job	Hi	20	7	6	Dni moje przeminęły prędzéj, niźli tkacz płótno obrzyna, i wytrawione są bez żadnéj nadzieje.
Job	Hi	20	7	7	Wspomnij, iż żywot mój wiatrem jest: i oko moje nie wróci się, aby widziało dobra.
Job	Hi	20	7	8	Ani mię ogląda wzrok człowieczy: oczy twoje na mię, a nie będzie mię.
Job	Hi	20	7	9	Jako niszczeje obłok i przemija, tak, który zstąpi do piekła, nie wynidzie.
Job	Hi	20	7	10	Ani się wróci więcéj do domu swego, ani go daléj pozna miejsce jego.
Job	Hi	20	7	11	Przetóż i ja nie zfolguję ustom moim, mówić będę w udręczeniu ducha mego: będę się rozmawiał z gorzkością dusze mojéj.
Job	Hi	20	7	12	Izażem ja jest morze, albo wieloryb, żeś mię obtoczył ciemnicą?
Job	Hi	20	7	13	Jeźli rzekę: Pocieszy mię łóżko moje i ulży mi się, gdy będę z sobą mówił na pościeli mojéj:
Job	Hi	20	7	14	Będziesz mię straszył przez sny i przez widzenia strachem strzęsiesz.
Job	Hi	20	7	15	A przetóż dusza moja obrała obieszenie, a śmierć kości moje.
Job	Hi	20	7	16	Zwątpiłem, już więcéj żyć nie będę. Przepuść mi; boć nic nie są dni moje.
Job	Hi	20	7	17	Cóż jest człowiek, iż go wielmożysz? albo co przykładasz ku niemu serce twoje?
Job	Hi	20	7	18	Nawiedzasz go rano i natychmiast doświadczasz go.
Job	Hi	20	7	19	Dokądże mi nie przepuścisz? ani dopuścisz mi, abym przełknął ślinę moję?
Job	Hi	20	7	20	Zgrzeszyłem, cóż ci uczynię, o stróżu ludzi! czemuś mię postawił przeciwnym tobie, i stałem się ciężek sam sobie?
Job	Hi	20	7	21	Przecz nie zgładzisz grzechu mego, i czemu nie odejmujesz nieprawości mojéj? oto teraz w prochu zasnę: a jeźli mię rano poszukasz, nie będzie mnie.
Job	Hi	20	8	1	A odpowiadając Baldad Suhites, rzekł:
Job	Hi	20	8	2	I pokądże takowe rzeczy mówić będziesz, a duch rozliczny mowy ust twoich?
Job	Hi	20	8	3	Aza Bóg podchodzi sąd? albo Wszechmogący wywraca sprawiedliwość?
Job	Hi	20	8	4	Chociaż synowie twoi zgrzeszyli jemu, i opuścił je w ręce nieprawości ich:
Job	Hi	20	8	5	Wszakże ty, jeźli rano wstaniesz do Boga, a będziesz się modlił Wszechmocnemu:
Job	Hi	20	8	6	Jeźli czystym i prostym będziesz chodził, zaraz ocuci ku tobie i spokojne uczyni mieszkanie sprawiedliwości twojéj.
Job	Hi	20	8	7	Tak dalece iż, jeźli początki twoje były małe, i ostatki twoje rozmnożą się wielce.
Job	Hi	20	8	8	Pytaj się bowiem starego wieku i dowiaduj się pilnie pamięci ojców.
Job	Hi	20	8	9	(Wczorajsi bowiem jesteśmy i nie wiemy, że dni nasze na ziemi są jako cień.)
Job	Hi	20	8	10	A oni cię nauczą, będąć mówić, i z serca swego wypuszczą wymowy.
Job	Hi	20	8	11	Aza się może zielenić sitowie bez wilgotności? albo rogozie urość bez wody?
Job	Hi	20	8	12	Gdy jeszcze jest w kwieciu, ani go ręką urwą, przed wszystkiem zielem usycha.
Job	Hi	20	8	13	Tak drogi wszystkich, którzy zapominają Boga: i nadzieja obłudnika zginie.
Job	Hi	20	8	14	Nie upodoba mu się głupstwo jego, a jako pajęcza siatka ufanie jego.
Job	Hi	20	8	15	Będzie się podpierał domu swego, a nie ostoi się: będzie go podpierał, a nie powstanie.
Job	Hi	20	8	16	Zda się wilgotnym, niźli wznidzie słońce, a na wschodzie jego wynidzie latorosłka jego.
Job	Hi	20	8	17	Na gromadzie kamienia zagęści się korzenie jego i między kamieńmi mieszkać będzie.
Job	Hi	20	8	18	Jeźli go pożre z miejsca swego, zaprzy się go i rzecze: Nie znam cię.
Job	Hi	20	8	19	Albowiem to jest wesele drogi jego, aby zaś z ziemie inni się puścili.
Job	Hi	20	8	20	Bóg nie odrzuci prostego, ani poda ręki złośnikom.
Job	Hi	20	8	21	Aż się napełnią śmiechu usta twoje, a wargi twe wykrzykania.
Job	Hi	20	8	22	Którzy cię mają w nienawiści, obleczeni będą wstydem, i przybytek niezbożnych nie będzie.
Job	Hi	20	9	1	Odpowiadając Job, rzekł:
Job	Hi	20	9	2	Prawdziwie wiem, iż tak jest, a iż nie będzie usprawiedliwion człowiek przyrównany Bogu.
Job	Hi	20	9	3	Będzieli się z nim chciał spierać, nie będzie mu mógł odpowiedzieć jednego za tysiąc.
Job	Hi	20	9	4	Mądry jest sercem i mocny siłą: kto się mu sprzeciwił a miał pokój?
Job	Hi	20	9	5	Który przeniósł góry, a nie wiedzieli ci, które wywrócił w zapalczywości swojéj.
Job	Hi	20	9	6	Który wzrusza ziemię z miejsca jéj, i słupy jéj wstrzęsają się.
Job	Hi	20	9	7	Który przykazuje słońcu, i nie wschodzi: i gwiazdy zamyka jako pod pieczęcią.
Job	Hi	20	9	8	Który rozciąga niebiosa sam i chodzi po wałach morskich.
Job	Hi	20	9	9	Który czyni wóz niebieski, kosy i baby i gwiazdy południowe.
Job	Hi	20	9	10	Który działa wielkie rzeczy i nieogarnione i dziwy, którym niemasz liczby.
Job	Hi	20	9	11	Jeźli przyjdzie do mnie, nie ujrzę go: jeźli odejdzie, nie zrozumiem.
Job	Hi	20	9	12	Jeźli spyta nagle, któż mu odpowie? albo kto rzec może: Precz tak czynisz?
Job	Hi	20	9	13	Bóg, którego gniewowi żaden się oprzeć nie może, i pod którym się zginają, którzy noszą okrąg.
Job	Hi	20	9	14	Jakóż tedy wielki jestem, abych mu odpowiadał a mówił słowy memi z nim?
Job	Hi	20	9	15	Który, choćbych miał co sprawiedliwego, nie odpowiem: ale sędziego mego prosić będę.
Job	Hi	20	9	16	A gdy mię wysłucha wzywającego, nie wierzę, żeby słyszał głos mój.
Job	Hi	20	9	17	W wichrze bowiem zetrze mię i rozmnoży rany moje i bez przyczyny.
Job	Hi	20	9	18	Nie dopuszcza odpoczynąć duchowi memu i napełnia mię gorzkościami.
Job	Hi	20	9	19	Jeźli kto pyta o moc, najmocniejszy jest: jeźli o prawość sądu, żaden nie śmie zamną dać świadectwa.
Job	Hi	20	9	20	Będęli się chciał usprawiedliwić, usta moje potępią mię: jeźli się niewinnym pokażę, dowiedzie, żem nieprawym.
Job	Hi	20	9	21	Choćbym téż był prostym, tego samego nie będzie wiedzieć dusza moja, i będę sobie tęsknił z żywotem moim.
Job	Hi	20	9	22	Jedno jest, com mówił: i niewinnego i niezbożnego on zniszcza.
Job	Hi	20	9	23	Jeźli biczuje, raz niech zabije, a z kaźni niewinnych niech się nie śmieje.
Job	Hi	20	9	24	Ziemia dana jest w ręce niezbożnika: oblicze sędziów jéj zakrywa. A jeźli nie on jest, któż tedy jest?
Job	Hi	20	9	25	Dni moje prędsze były niż zawodnik: uciekły a nie widziały dobra.
Job	Hi	20	9	26	Minęły jako łodzie jabłka niosące, jako orzeł lecący do żeru.
Job	Hi	20	9	27	Gdy rzekę: Nie będę tak mówił, odmieniam twarz moję, a boleścią dręczon bywam:
Job	Hi	20	9	28	Obawiałem się wszystkich uczynków moich, wiedząc, że nie przepuszczasz grzeszącemu.
Job	Hi	20	9	29	A jeźli i tak niezbożny jestem, czemużem próżno pracował?
Job	Hi	20	9	30	Jeźli omyty będę jako śnieżną wodą, i lśkniałyby się jako najczystsze ręce moje:
Job	Hi	20	9	31	Przecię w plugastwie omoczysz mię, i będą się mną brzydzić szaty moje.
Job	Hi	20	9	32	Bo nie człowiekowi, który mnie podobny jest, odpowiadać będę: ani, któryby zarówno zemną u sądu mógł być słuchan.
Job	Hi	20	9	33	Niemasz, ktoby obudwu mógł karać i położyć rękę swą na obu.
Job	Hi	20	9	34	Niech odejmie odemnie laskę swoję, a strach jego niech mię nie straszy.
Job	Hi	20	9	35	Będę mówił a nie będę się go bał; bo bojąc się ani odpowiadać mogę.
Job	Hi	20	10	1	Tęskni sobie dusza moja w żywocie moim: puszczę przeciw sobie mowę moję, będę mówił w gorzkości dusze mojéj.
Job	Hi	20	10	2	Rzeknę Bogu: Nie potępiaj mię: pokaż mi, przecz mię tak sądzisz?
Job	Hi	20	10	3	Aza się dobrze tobie widzi, żebyś mię potwarzył i ucisnął mię, robotę rąk twoich, a radę niezbożników wspomagał?
Job	Hi	20	10	4	Aza ty masz oczy cielesne? albo, jako widzi człowiek, i ty widzieć będziesz?
Job	Hi	20	10	5	Izali jako dni człowiecze dni twoje? a lata twoje są jako czasy ludzkie?
Job	Hi	20	10	6	Żebyś się miał pytać o nieprawości mojéj, i dowiadować się o grzechu moim?
Job	Hi	20	10	7	I żebyś wiedział, żem nic niepobożnego nie czynił, gdyż niemasz żadnego, któryby mógł wyrwać z ręki twojéj?
Job	Hi	20	10	8	Ręce twoje uczyniły mię i utworzyły mię wszystkiego wokoło: a tak mię nagle strącasz?
Job	Hi	20	10	9	Wspomnij, proszę, że jako błoto uczyniłeś mię i w proch mię obrócisz.
Job	Hi	20	10	10	Aza nie jako mleko doiłeś mię, a jako ser utworzyłeś mię?
Job	Hi	20	10	11	Skórą i mięsem oblókłeś mię, kościami i żyłami pospinałeś mię.
Job	Hi	20	10	12	Żywot i miłosierdzie dałeś mi, a nawiedzenie twoje strzegło ducha mego.
Job	Hi	20	10	13	Acz to kryjesz w sercu twojem, wszakże wiem, iż wszystko pamiętasz.
Job	Hi	20	10	14	Jeźlim zgrzeszył, a na godzinę przepuściłeś mi: przeczże mi nie dopuścisz czystym być od nieprawości mojéj?
Job	Hi	20	10	15	A jeźliż będę niezbożnym, biada mnie jest! a jeźlim sprawiedliwym, nie podniosę głowy, nasycon utrapienia i nędze.
Job	Hi	20	10	16	I dla pychy jako lwicę ułapisz mnię, a wróciwszy się dziwnie mię męczysz.
Job	Hi	20	10	17	Wznawiasz przeciwko mnie świadki twoje, i rozmnażasz gniew twój przeciw mnie, a męki walczą na mnie.
Job	Hi	20	10	18	Czemuś mię wywiódł z żywota? Który bodajbym był zniszczał, żeby mię oko nie widziało!
Job	Hi	20	10	19	Byłbym, jakobych nie był, z żywota przeniesiony do grobu.
Job	Hi	20	10	20	Izali trocha dni moich nie skończy się wkrótce? puść mię tedy, że trochę opłaczę boleść moję,
Job	Hi	20	10	21	Pierwéj niż pójdę, i nie wrócę się, do ziemie ciemnéj i okrytéj mgłą śmierci:
Job	Hi	20	10	22	Ziemie nędze i ciemności, kędy cień śmierci: i niemasz rządu, ale wieczny strach przebywa.
Job	Hi	20	11	1	A odpowiadając Sophar Naamathczyk, rzekł:
Job	Hi	20	11	2	Czyli, który wiele mówi, nie będzie słuchał? albo mąż wielomowny będzie usprawiedliwiony?
Job	Hi	20	11	3	Tobie samemu będą milczeć ludzie? a gdy się z innych naśmiejesz, żaden cię nie przegada?
Job	Hi	20	11	4	Mówiłeś bowiem: Czysta jest mowa moja, i jestem czysty przed oczyma twemi.
Job	Hi	20	11	5	Ale daj Boże, by z tobą Bóg mówił i otworzył usta swe tobie.
Job	Hi	20	11	6	Abyć okazał tajemnice mądrości, a iż rozmaity jest zakon jego: abyś zrozumiał, że cię daleko na mniejsze rzeczy wyciąga, niźli zasługuje nieprawość twoja.
Job	Hi	20	11	7	Podobno ślady Boże ogarniesz? i prawie doskonale Wszechmocnego znajdziesz?
Job	Hi	20	11	8	Wyższy jest niż niebo, a cóż uczynisz? głębszy niźli piekło, a zkądże poznasz?
Job	Hi	20	11	9	Dłuższa niźli ziemia miara jego a szersza niż morze.
Job	Hi	20	11	10	Jeźli wszystko wywróci, albo w jedno ściśnie, kto się mu sprzeciwi?
Job	Hi	20	11	11	On bowiem zna próżność człowieczą: a widząc nieprawość aza nie baczy?
Job	Hi	20	11	12	Mąż próżny podnosi się w pychę, a jako źrebię osła leśnego mniema, że się urodził wolnym.
Job	Hi	20	11	13	A tyś umocnił serce twe i wyciągnąłeś ku niemu ręce twoje.
Job	Hi	20	11	14	Jeźli nieprawość, która jest w ręce twéj, oddalisz od siebie, a niezostanie niesprawiedliwość w przybytku twoim:
Job	Hi	20	11	15	Tedy będziesz mógł podnieść oblicze twoje bez zmazy i będziesz stały i nie będziesz się bał.
Job	Hi	20	11	16	Zapomnisz téż nędze: jako na wody, które upłynęły, wspominać będziesz.
Job	Hi	20	11	17	A jako jasność południowa wznidzie tobie pod wieczór: a gdy się będziesz mniemał być zniszczonym, wznidziesz jako jutrzenka.
Job	Hi	20	11	18	I będziesz miał ufanie przełożywszy przed sie nadzieję: a wkopany bezpiecznie spać będziesz.
Job	Hi	20	11	19	Odpoczywać będziesz, a nie będzie, ktoby cię straszył: i będą prosić oblicza twego mnodzy.
Job	Hi	20	11	20	A oczy niezbożników ustaną, i ucieczka od nich zginie: a nadzieja ich obrzydliwość dusze.
Job	Hi	20	12	1	A Job odpowiadając, rzekł:
Job	Hi	20	12	2	Toście wy tedy sami ludzi, a z wami umrze mądrość?
Job	Hi	20	12	3	Téżci ja mam serce jako i wy, anim jest podlejszy niźli wy; bo któż tego niewie, co wy wiecie?
Job	Hi	20	12	4	Ten, z którego się naśmiewa przyjaciel jego jako ze mnie, będzie wzywał Boga, i wysłuchawa go; naśmiewają się bowiem z prostoty sprawiedliwego.
Job	Hi	20	12	5	Kaganiec wzgardzony w myślach bogatych nagotowany na czas zamierzony.
Job	Hi	20	12	6	Pełne są przybytki zbójców, a śmiele Boga wzruszają, gdyż on dał wszystko w ręce ich.
Job	Hi	20	12	7	Jednak pytaj się bydła i nauczy cię: i ptastwa niebieskiego, i okażeć.
Job	Hi	20	12	8	Mów do ziemie, a odpowie tobie, i będąć powiadać ryby morskie.
Job	Hi	20	12	9	Któż nie wie, że to wszystko ręka Pańska uczyniła?
Job	Hi	20	12	10	W którego ręce dusza wszelkiéj rzeczy żywéj i duch wszelkiego ciała człowieczego.
Job	Hi	20	12	11	Azaż nie ucho słów rozsądza? a podniebienie smaku jedzącego?
Job	Hi	20	12	12	W starych jest mądrość, a w długim wieku roztropność.
Job	Hi	20	12	13	U niego jest mądrość i moc, on ma radę i zrozumienie.
Job	Hi	20	12	14	Jeźli zepsuje, nikogo niemasz, ktoby zbudował: jeźli człowieka zamknie, niemasz nikogo, coby otworzył.
Job	Hi	20	12	15	Jeźli zatrzyma wody, wszystko wyschnie: a jeźli je wypuści, wywrócą ziemię.
Job	Hi	20	12	16	U niego jest moc i mądrość; on zna i zwodzącego i tego, którego zwodzą.
Job	Hi	20	12	17	Przywodzi poradniki ku głupiemu końcowi, i sędzie ku głupstwu.
Job	Hi	20	12	18	Pas królewski rozwięzuje i biodra ich powrozem przepasuje.
Job	Hi	20	12	19	Prowadzi kapłany beze czci a przedniejsze pany podwraca:
Job	Hi	20	12	20	Odmieniając usta prawdziwych i naukę starych odejmując.
Job	Hi	20	12	21	Wylewa wzgardę na książęta, tym, którzy byli potłumieni, lżéj czyniąc.
Job	Hi	20	12	22	Który głębokie rzeczy odkrywa z ciemności i wywodzi na światłość cień śmierci.
Job	Hi	20	12	23	Który rozmnaża narody i traci je: a wywrócone wcale zaś postanawia.
Job	Hi	20	12	24	Który odmienia serce książąt ludu ziemie i zwodzi je, że próżno chodzą, gdzie niemasz drogi.
Job	Hi	20	12	25	Macać będą jako w ciemności a nie w światłości: i uczyni, że będą błądzić jako pijani.
Job	Hi	20	13	1	Oto wszystko to widziało oko moje, i słyszało ucho moje, i zrozumiałem każdą rzecz.
Job	Hi	20	13	2	Wedle wiadomości waszéj i ja wiem: i nie jestem niźli wy podlejszym.
Job	Hi	20	13	3	A wszakóż do Wszechmocnego mówić będę, chcę się z Bogiem gadać:
Job	Hi	20	13	4	Pierwéj pokazawszy, żeście wy budownicy kłamstwa i naśladownicy nauk przewrotnych.
Job	Hi	20	13	5	I byście byli lepiéj milczeli, żeby was było miano za mądre.
Job	Hi	20	13	6	Słuchajcież tedy strofowania mego a rozsądek ust moich pilnie obaczajcie.
Job	Hi	20	13	7	Azaż Bóg potrzebuje waszego kłamstwa, żebyście za nim mówili zdrady?
Job	Hi	20	13	8	Czyli się na osobę jego oglądacie? a miasto Boga sądzić usiłujecie?
Job	Hi	20	13	9	Albo mu się podobać będzie, któremu nic tajno być nie może? albo będzie oszukan jako człowiek waszemi zdradami?
Job	Hi	20	13	10	On was strofować będzie; bo się w skrytości oglądacie na osobę jego.
Job	Hi	20	13	11	Wnet, skoro się ruszy, zatrwoży was, a strach jego przypadnie na was.
Job	Hi	20	13	12	Pamiątka wasza przypodobiona będzie popiołowi, i obrócą się w błoto szyje wasze.
Job	Hi	20	13	13	Pomilczcie trochę, że będę mówił, co mi kolwiek na myśl pryjdzie.
Job	Hi	20	13	14	Czemuż targam ciało swe zębami moimi, a duszę swą noszę w rękach moich?
Job	Hi	20	13	15	By mię téż zabił, w nim ufać będę: a wszakóż drogi moje przed obliczem jego strofować będę.
Job	Hi	20	13	16	A on będzie zbawicielem moim; bo nie przyjdzie przed oblicze jego żaden obłudnik.
Job	Hi	20	13	17	Słuchajcie mowy mojéj, a gadki przyjmujcie w uszy swoje.
Job	Hi	20	13	18	Jeźli będę sądzon, wiem, że mię najdą sprawiedliwym.
Job	Hi	20	13	19	Kto jest, coby się dał sądzić zemną? niech przyjdzie: przecz milcząc niszczeję?
Job	Hi	20	13	20	Dwu tylko rzeczy nie czyń mi, a tedy się przed obliczem twojem nie skryję:
Job	Hi	20	13	21	Rękę twoję oddal odemnie a strach twój niech mię nie straszy.
Job	Hi	20	13	22	Wzów mię, a ja odpowiem tobie: albo więc mówić będę, a ty mi odpowiadaj.
Job	Hi	20	13	23	Jako wiele mam nieprawości i grzechów? złości moje i występki ukaż mi.
Job	Hi	20	13	24	Przecz kryjesz oblicze twoje, i mniemasz mię być nieprzyjacielem twoim?
Job	Hi	20	13	25	Przeciw listkowi, który wiatr porywa, pokazujesz moc swoję, źdźbło suche gonisz?
Job	Hi	20	13	26	Piszesz bowiem przeciwko mnie gorzkości i chcesz mię zniszczyć grzechami młodości mojéj.
Job	Hi	20	13	27	Włożyłeś w pęto nogi moje i strzegłeś wszystkich ścieżek moich i śladom nóg moich przypatrowałeś się.
Job	Hi	20	13	28	Który jako zgniła rzecz zniszczeć mam, a jako szata, którą mole jedzą.
Job	Hi	20	14	1	Człowiek urodzony z niewiasty, żywiąc przez czas krótki, napełnion bywa wielą nędz.
Job	Hi	20	14	2	Który wychodzi jako kwiat i skruszony bywa, a ucieka jako cień i nigdy nie trwa w tymże stanie.
Job	Hi	20	14	3	I masz za godną rzecz na takowego otwarzać oczy twoje i przywodzić go z sobą do sądu.
Job	Hi	20	14	4	Któż może czystym uczynić, który się począł z nasienia nieczystego? izali nie ty, który sam jesteś?
Job	Hi	20	14	5	Krótkie są dni człowiecze, liczba miesiąców jego u ciebie jest: zamierzyłeś granice jego, które nie będą mogły być przestąpione.
Job	Hi	20	14	6	Odstąp malutko od niego, aby odpoczynął: aż przyjdzie pożądany, jako najemnika dzień jego.
Job	Hi	20	14	7	Drzewo ma nadzieję, jeźli uciete będzie, zaś bywa zielone, a gałązki jego puszczają się.
Job	Hi	20	14	8	Jeźli się starzeje w ziemi korzeń jego, i w prochu obumrze pień jego:
Job	Hi	20	14	9	Na zapach wody puści się i rozpuści gałęzie, jako gdy napierwéj było wsadzone.
Job	Hi	20	14	10	A człowiek, gdy umrze i obnażony i strawiony, proszę, kędy jest?
Job	Hi	20	14	11	Jako, gdyby wody wyszły z morza, a rzeka ustawszy wyschła:
Job	Hi	20	14	12	Tak człowiek, gdy umrze, nie powstanie: aż się zetrze niebo, nie ocuci się, ani powstanie ze snu swego.
Job	Hi	20	14	13	Ktoby mi to dał, abyś mię zakrył w piekle i zataił mię, ażby przeminęła zapalczywość twoja, i naznaczył mi czas, w którymbyś na mię spomniał?
Job	Hi	20	14	14	Co mniemasz: umarły człowiek znowu żyć będzie? po wszystkie dni, których teraz żołduję, czekam, aż przyjdzie odmienienie moje.
Job	Hi	20	14	15	Zawołasz mię, a ja odpowiem tobie: dziełowi rąk twoich podasz prawicę.
Job	Hi	20	14	16	Tyś wprawdzie kroki moje policzył: ale przepuść grzechom moim.
Job	Hi	20	14	17	Zapieczętowałeś jako w worku przestępstwa moje, aleś uleczył nieprawość moję.
Job	Hi	20	14	18	Góra upadłszy rozsypuje się, a skała przenosi się z miejsca swego.
Job	Hi	20	14	19	Wody wydrążają kamienie, a powodzią z nienagła ziemia się psuje: więc téż takież człowieka zatracisz.
Job	Hi	20	14	20	Umocniłeś go maluczko, aby wiecznie przeminął: odmienisz twarz jego i wypuścisz go.
Job	Hi	20	14	21	Bądź zacni będą synowie jego, bądź téż niezacni, nie zrozumie.
Job	Hi	20	14	22	A wszakóż ciało jego póki żyw boleć będzie, a dusza jego nad samym sobą płakać będzie.
Job	Hi	20	15	1	A odpowiadając Eliphaz Themańczyk, rzekł:
Job	Hi	20	15	2	Izali mądry odpowie jakoby na wiatr mówiąc, i napełni gorącością żołądek swój.
Job	Hi	20	15	3	Strofujesz słowy tego, który nie jest równy tobie, i mówisz, co tobie nie pomaga.
Job	Hi	20	15	4	Ile z ciebie jest, wypróżniłeś bojaźń i odjąłeś prośby przed Bogiem.
Job	Hi	20	15	5	Nauczyła bowiem nieprawość twoja usta twoje, i naśladujesz języka bluźniących.
Job	Hi	20	15	6	Potępią cię usta twoje, a nie ja: i wargi twoje odpowiedzą tobie.
Job	Hi	20	15	7	Izaliś się ty pierwszy człowiek narodził? i przed pagórkamiś utworzon?
Job	Hi	20	15	8	Izaliś słyszał radę Bożą, a mądrość jego niższa będzie niźli ty?
Job	Hi	20	15	9	Cóż umiesz, czegobyśmy nie umieli? co rozumiesz, czegobyśmy nie wiedzieli?
Job	Hi	20	15	10	I szędziwi i dawni są między nami, daleko starsi niż ojcowie twoi.
Job	Hi	20	15	11	Aza wielka rzecz jest, aby cię Bóg pocieszył? ale słowa twoje przewrotne tego bronią.
Job	Hi	20	15	12	Czemuż cię podnosi serce twoje? a jakoby wielkie rzeczy myśląc, zdumiałe masz oczy?
Job	Hi	20	15	13	Czemu się nadyma przeciw Bogu duch twój, że wypuszczasz z ust twoich takowe mowy?
Job	Hi	20	15	14	Cóż jest człowiek, żeby miał być niepokalanym, a żeby się ukazał sprawiedliwym, narodzony z niewiasty?
Job	Hi	20	15	15	Oto między świętymi jego żaden nieodmienny, i niebiosa nie są czyste przed oczyma jego.
Job	Hi	20	15	16	Jako daleko więcéj obrzydły i niepożyteczny człowiek, który jako wodę pije nieprawość.
Job	Hi	20	15	17	Okażęć, posłuchaj mię: com widział, toć powiem.
Job	Hi	20	15	18	Mądrzy wyznawają i nie tają ojców swych.
Job	Hi	20	15	19	Którym samym dana jest ziemia, a obcy nie przeszedł przez nię.
Job	Hi	20	15	20	Po wszystkie dni niezbożnik się pyszni, a lat okrucieństwa jego nie jest pewna liczba.
Job	Hi	20	15	21	Szum strachu zawżdy w uszach jego: a choć jest pokój, on się zawsze zdrady obawia.
Job	Hi	20	15	22	Nie wierzy, aby się mógł wrócić z ciemności do światła, oglądając się zewsząd na miecz.
Job	Hi	20	15	23	Gdy się ruszy ku nabyciu chleba, wie, iż nagotowan jest w ręce jego dzień ciemności.
Job	Hi	20	15	24	Straszyć go będzie frasunek, a ucisk obtoczy go wałem jako króla, który się gotuje ku bitwie.
Job	Hi	20	15	25	Wyciągnął bowiem na Boga rękę swoję i zmocnił się na Wszechmocnego.
Job	Hi	20	15	26	Bieżał przeciwko niemu, wyciągnąwszy szyję, i tłustym karkiem uzbroił się.
Job	Hi	20	15	27	Okryła tłustość twarz jego, a z boków jego sadło wisi.
Job	Hi	20	15	28	Mieszkał w miastach opuszczałych i w domiech pustych, które się w mogiły obróciły.
Job	Hi	20	15	29	Nie zbogaci się, ani będzie trwała majętność jego, ani puści w ziemię korzenia swego.
Job	Hi	20	15	30	Nie wynidzie z ciemności: płomień ususzy gałęzie jego, i zniesion będzie duchem ust jego.
Job	Hi	20	15	31	Nie będzie wierzył, próżno błędem zmamiony, żeby którą zapłatą miał być odkupiony.
Job	Hi	20	15	32	Niźli się dni jego wypełnią, zginie, i ręce jego uschną.
Job	Hi	20	15	33	Zarażone będzie jako winnica w pierwszem kwieciu grono jego, i jako oliwa zrzucająca kwiat swój.
Job	Hi	20	15	34	Bo zgromadzenie obłudnika niepłodne, i ogień pożre domy tych, którzy radzi biorą dary.
Job	Hi	20	15	35	Począł boleść i urodził nieprawość, a żywot jego gotuje zdrady.
Job	Hi	20	16	1	A odpowiadając Job, rzekł:
Job	Hi	20	16	2	Słyszałem często rzeczy takowe: cieszyciele przykrzy jesteście wy wszyscy.
Job	Hi	20	16	3	A będąż mieć koniec słowa wiatrowe? alboć co jest przykro, jeźlibyś mówił?
Job	Hi	20	16	4	Mogłem i ja podobne wam rzeczy mówić: ale daj Boże, była dusza wasza miasto dusze mojéj.
Job	Hi	20	16	5	Cieszyłbym i ja was mowami, i kiwałbym głową moją nad wami.
Job	Hi	20	16	6	Posilałbych was usty swemi i ruszałbym wargami swemi, jakoby folgując wam.
Job	Hi	20	16	7	Ale cóż mam czynić? Będęli mówił, nie ukoi się boleść moja: a jeźli będę milczał, nie odejdzie odemnie.
Job	Hi	20	16	8	A teraz ścisnęła mię boleść moja, i wniwecz się obróciły wszystkie członki moje.
Job	Hi	20	16	9	Marszczki moje świadczą przeciwko mnie, a powstawa fałsz mówiący przeciw twarzy mojéj, sprzeciwiając mi się.
Job	Hi	20	16	10	Zebrał zapalczywość swą na mię, a grożąc mi zgrzytał na mię zębami swemi: nieprzyjaciel mój straszliwemi oczyma patrzał na mię.
Job	Hi	20	16	11	Otworzyli na mię usta swoje, a wymawiając bili twarz moję, nasycili się mąk moich.
Job	Hi	20	16	12	Zamknął mię Bóg u nieprawego, i wydał mię w ręce niezbożnych.
Job	Hi	20	16	13	Ja, on kiedyś bogaty, znagła starty jestem: ujął mię za szyję, złamał mię i postawił mię sobie jako za cel.
Job	Hi	20	16	14	Obtoczył mię włoczniami swemi, zranił biodra moje: nie przepuścił i wytoczył na ziemię wnętrzności moje.
Job	Hi	20	16	15	Posiekł mię raną na ranę, rzucił się na mię jako olbrzym.
Job	Hi	20	16	16	Uszyłem wór na skórę moję, i okryłem popiołem ciało moje.
Job	Hi	20	16	17	Oblicze moje spuchnęło od płaczu, a powieki moje zaćmiły się.
Job	Hi	20	16	18	Tom cierpiał bez nieprawości ręki mojéj, gdyżem miał czyste ku Bogu prośby.
Job	Hi	20	16	19	Ziemio! nie okrywaj krwie mojéj, i niech w tobie nie najduję miejsca, gdzieby się miało kryć wołanie moje.
Job	Hi	20	16	20	Albowiem oto w niebie świadek mój: a wiaduk mój na wysokościach.
Job	Hi	20	16	21	Wielomowni przyjaciele moi: do Boga kropi oko moje.
Job	Hi	20	16	22	O Boże, daj, tak był sądzon mąż z Bogiem, jako bywa sądzon syn człowieczy z towarzyszem swoim.
Job	Hi	20	16	23	Bo oto krótkie lata mijają: a idę ścieżką, którą się nie wrócę.
Job	Hi	20	17	1	Duch mój umniejszy się: dni moje się skrócą, a tylko mi grób zostaje.
Job	Hi	20	17	2	Nie zgrzeszyłem, a w gorzkościach mieszka oko moje.
Job	Hi	20	17	3	Wybaw mię, Panie, i postaw mię wedle siebie: a czyjażkolwiek ręka niech walczy przeciwko mnie.
Job	Hi	20	17	4	Serce ich oddaliłeś od karności, przetóż nie będą podwyższeni.
Job	Hi	20	17	5	Łup obiecuje towarzyszom, a oczy synów jego ustaną.
Job	Hi	20	17	6	Położył mię jako na przypowieść ludzką: i jestem na przykład przed nimi.
Job	Hi	20	17	7	Zaćmiło się od rozgniewania oko moje: a członki moje jako wniwecz obrociły się.
Job	Hi	20	17	8	Zdumieją się sprawiedliwi nad tem: a niewinny na obłudnego powstanie.
Job	Hi	20	17	9	I będzie trzymał sprawiedliwy drogę swoję, a czysty rękoma przyczyni mocy.
Job	Hi	20	17	10	Wy tedy wszyscy nawróćcie się, i przyjdzie: i nie najdę między wami żadnego mądrego.
Job	Hi	20	17	11	Dni moje przeminęły, myśli moje rozerwane są, trapiąc serce moje.
Job	Hi	20	17	12	Noc obróciły w dzień: a po ciemnościach zaś spodziewam się światłości.
Job	Hi	20	17	13	Jeźli czekać będę, piekło jest domem moim: i w ciemnościach usłałem łóżko moje.
Job	Hi	20	17	14	Rzekłem zgniłości: Ojcem moim jesteś: matką moją i siostrą moją robakom.
Job	Hi	20	17	15	Gdzież tedy teraz jest oczekawanie moje? a cierpliwość moję kto obaczywa?
Job	Hi	20	17	16	Do najgłębszego piekła zstąpią wszystkie rzeczy moje: cóż mniemasz, że wżdy tam będę miał odpoczynienie?
Job	Hi	20	18	1	A odpowiadając Baldad Suchitczyk, rzekł:
Job	Hi	20	18	2	A dokądże słowa miotać będziecie? Wyrozumijcie pierwéj, tóż mówmy.
Job	Hi	20	18	3	Czemu poczytani jesteśmy jako bydło, i staliśmy się smrodliwymi przed wami?
Job	Hi	20	18	4	Który tracisz duszę swą w zapalczywości twojéj, aza dla ciebie będzie opuszczona ziemia, i przeniosą się skały z miejsca swego?
Job	Hi	20	18	5	Aza światło nizbożnego nie zagaśnie: ani się będzie świecił płomień ognia jego?
Job	Hi	20	18	6	Światłość zaćmi się w przybytku jego i świeca, która nad nim jest, zagaśnie.
Job	Hi	20	18	7	Ściśnione będą kroki siły jego, a obali go rada jego.
Job	Hi	20	18	8	Uwikłał bowiem w sieci nogi swoje, a w okach jéj chodzi.
Job	Hi	20	18	9	Poimana będzie w sidle stopa jego, i rozpali się pragnienie przeciw jemu.
Job	Hi	20	18	10	Skryta jest w ziemi łapica jego, a samołówka jego na ścieżce.
Job	Hi	20	18	11	Zewsząd go straszyć będą strachy, i uwichłają nogi jego.
Job	Hi	20	18	12	Niech się umniejszy od głodu moc jego, zmorzenie niech przypadnie na kości jego.
Job	Hi	20	18	13	Niechaj pożre piękność skóry jego, niech strawi ramiona jego pierworodna śmierć.
Job	Hi	20	18	14	Niech wyrwana będzie z przybytku jego ufność jego: a niech po nim depce jako król zginienie.
Job	Hi	20	18	15	Niech mieszkają w przybytku jego towarzysze onego, który nie jest: niech potrzęsą w przybytku jego siarką.
Job	Hi	20	18	16	Ze spodku korzenie jego niech uschnie, a z wierzchu niech będzie potarte żniwo jego.
Job	Hi	20	18	17	Pamiątka jego niechaj zginie z ziemie: a imię jego niech nie będzie wspominane po ulicach.
Job	Hi	20	18	18	Wypędzi go z światłości do ciemności i z świata go przeniesie.
Job	Hi	20	18	19	Nie będzie nasienia jego ani pokolenia w ludu jego: ani żadnego szczątku w krainach jego.
Job	Hi	20	18	20	Nade dniem jego zdumieją się ostatni, a na pierwsze przypadnie strach.
Job	Hi	20	18	21	Te są tedy przybytki niezbożnego, i to miejsce tego, który nie zna Boga.
Job	Hi	20	19	1	A odpowiadając Job, rzekł:
Job	Hi	20	19	2	Dokądże trapicie duszę moję i przecieracie mię mowami?
Job	Hi	20	19	3	Oto dziesięćkroć zawstydzacie mię i nie wstydzicie się tłumiąc mię.
Job	Hi	20	19	4	Bo aczem nie wiedział, zemną będzie niewiadomość moja.
Job	Hi	20	19	5	Ale wy wspinacie się przeciwko mnie, i strofujecie mię zelżywościami mojemi.
Job	Hi	20	19	6	Wżdy teraz rozumiejcie, żeć mię Bóg nie równym sądem utrapił i biczami swymi opasał mię.
Job	Hi	20	19	7	Oto wołać będę cierpiąc gwałt, a żaden nie usłyszy: krzyczeć będę, a niemasz, ktoby sądził.
Job	Hi	20	19	8	Drogę moję ogrodził, i przejść nie mogę: a na ścieżce mojéj ciemności położył.
Job	Hi	20	19	9	Złupił mię z sławy mojéj, i zjął koronę z głowy mojéj.
Job	Hi	20	19	10	Popsował mię zewsząd, i ginę: a jako wyrwanemu drzewu odjął nadzieję moję.
Job	Hi	20	19	11	Rozgniewała się na mię zapalczywość jego, i tak mię miał jako nieprzyjaciela swego.
Job	Hi	20	19	12	Pospołu przyszli zbójcy jego i uczynili sobie drogę przez mię i oblegli przybytek mój wkoło.
Job	Hi	20	19	13	Bracią moją oddalił odemnie, a znajomi moi jako obcy odeszli odemnie.
Job	Hi	20	19	14	Opuścili mię bliscy moi: a ci, którzy mię znali, zapamiętali mię.
Job	Hi	20	19	15	Komornicy domu mego i służebnice moje mieli mię jako obce, i byłem w oczach ich jako cudzy.
Job	Hi	20	19	16	Wołałem sługi mego, a nie odpowiedział, usty własnemi praszałem go.
Job	Hi	20	19	17	Tchem moim brzydziła się żona moja: i modliłem się synów żywota mego.
Job	Hi	20	19	18	Głupi téż gardzili mną: a gdym od nich odszedł, uwłaczali mi.
Job	Hi	20	19	19	Brzydzili się mną niegdy poradnicy moi, i kogom najbardziéj miłował, brzydził się mną.
Job	Hi	20	19	20	Do skóry mojéj po strawionem ciele przyschła kość moja: a zostały tylko wargi około zębów moich.
Job	Hi	20	19	21	Zmiłujcie się nademną, zmiłujcie się nademną, aby wżdy wy, przyjaciele moi! boć mię ręka Pańska dotknęła.
Job	Hi	20	19	22	Czemu mię prześladujecie jako Bóg? i najadacie się mięsa mego?
Job	Hi	20	19	23	Ktoby mi to dał, aby napisane były mowy moje! ktoby mi to dał, żeby je wyrysowano na księgach:
Job	Hi	20	19	24	Rylcem żelaznym, i na blasze ołowianéj, albo dłótem wyryto na skale!
Job	Hi	20	19	25	Wiem bowiem, iż odkupiciel mój żywie, a w dzień ostateczny powstanę z ziemie.
Job	Hi	20	19	26	I zaś obleczon będę w skórę moję i w ciele mojem oglądam Boga mego.
Job	Hi	20	19	27	Którego ujrzeć mam ja isty, i oczy moje oglądają, a nie inny: schowana jest ta nadzieja moja w zanadrzu mojem.
Job	Hi	20	19	28	Czemuż tedy teraz mówicie: Prześladujmy go, a korzeń słowa najdźmy przeciwko niemu?
Job	Hi	20	19	29	Uciekajcie tedy od oblicza miecza; bo zemściciel nieprawości jest miecz: a wiedzcie, że jest sąd.
Job	Hi	20	20	1	I odpowiadając Sophar Naamathczyk rzekł:
Job	Hi	20	20	2	Dlatego myśli moje rozliczne następują jedna za drugą, a myśl się rozrywa.
Job	Hi	20	20	3	Nauki, którą mię strofujesz, słuchać będę: a duch wyrozumienia mego odpowie mi.
Job	Hi	20	20	4	To wiem od początku, odtąd, jako osadzon jest człowiek na ziemi:
Job	Hi	20	20	5	Że chwała niezbożnych krótka jest, a wesele obłudnika jako mgnienie oka.
Job	Hi	20	20	6	Jeźli wstąpi aż do nieba pycha jego, a głowa jego tykać się będzie obłoków:
Job	Hi	20	20	7	Jako gnój na końcu zginie, a którzy nań patrzyli, rzeką: Gdzież jest?
Job	Hi	20	20	8	Jako sen odlatający znalezion nie będzie: przeminie jako widzenie nocne.
Job	Hi	20	20	9	Oko, które go widziało, nie ujrzy: ani nań więcéj patrzyć będzie miejsce jego.
Job	Hi	20	20	10	Synowie jego będą starci ubóstwem: a ręce jego oddadzą mu boleść jego.
Job	Hi	20	20	11	Kości jego będą napełnione występków młodości jego, i z nim w prochu spać będą.
Job	Hi	20	20	12	Bo gdy słodka będzie złość w uściech jego, skryje ją pod język swój.
Job	Hi	20	20	13	Zfolguje jéj i nie opuści jéj, i będzie ją taił w gardle swojem.
Job	Hi	20	20	14	Chleb jego w żywocie jego obróci się w żółć źmijową wewnątrz.
Job	Hi	20	20	15	Bogactwa, które pożarł, zwróci, a z brzucha jego Bóg je wyciągnie.
Job	Hi	20	20	16	Głowę źmijową ssać bedzie: i zabije go język jaszczórczy.
Job	Hi	20	20	17	(Niech nie ogląda źródeł rzeki, strumieniów miodu i masła.)
Job	Hi	20	20	18	Będzie karan za wszystko, co działał, a przecię nie zniszczeje, wedlug mnóstwa wynalazków swoich tak téż cierpiéć będzie.
Job	Hi	20	20	19	Bo łamiąc obnażył ubogie, dom wydarł, a nie budował go.
Job	Hi	20	20	20	Ani się nasycił brzuch jego: a gdy będzie miał, czego żądał, otrzymać nie będzie mógł.
Job	Hi	20	20	21	Nie zostało z jadła jego, i przeto nic nie zostanie z dóbr jego.
Job	Hi	20	20	22	Gdy się nasyci, ściśnion będzie: będzie się pocił, i wszelaka boleść przypadnie nań.
Job	Hi	20	20	23	Bodaj się natkał brzuch jego, aby nań wypuścił gniew zapalczywości swéj, dżdżył nań wojnę swoję.
Job	Hi	20	20	24	Będzie uciekał przed bronią żelazną, a wpadnie na łuk miedziany.
Job	Hi	20	20	25	Wyciągniony i wychodzący z pochew swoich, a błyskający się w [0513]gorzkości swojéj: pójdą i przyjdą nań straszliwi.
Job	Hi	20	20	26	Wszystkie ciemności skryte są w tajnikach jego: pożre go ogień, którego nie podniecają, będzie trapion zostawiony w przybytku swoim.
Job	Hi	20	20	27	Odkryją niebiosa nieprawości jego, a ziemia powstanie przeciw jemu.
Job	Hi	20	20	28	Odkryty będzie wynik domu jego, ściągniony będzie w dzień zapalczywości Bożéj.
Job	Hi	20	20	29	Tenci jest dział człowieka niezbożnego od Boga: i dziedzictwo słów jego od Pana.
Job	Hi	20	21	1	A odpowiadając Job, rzekł:
Job	Hi	20	21	2	Słuchajcie, proszę, mów moich, a czyńcie pokutę.
Job	Hi	20	21	3	Znoście mię, a ja mówić będę: a po moich słowach, będzieli się zdało, śmiejcie się.
Job	Hi	20	21	4	Izali przeciwko człowiekowi jest gadanie moje, abych się słusznie smucić nie miał?
Job	Hi	20	21	5	Patrzcie na mię i zdumiejcie się, a włóżcie palec na usta wasze.
Job	Hi	20	21	6	I ja, gdy wspomnię, lękam się, a wstrząsa drżenie ciało moje.
Job	Hi	20	21	7	Przeczże tedy niepobożni żywią, podniesieni są i zmocnieni bogactwy?
Job	Hi	20	21	8	Nasienie ich trwa przed nimi, bliskich gromada i wnuków przed ich oczyma.
Job	Hi	20	21	9	Domy ich przespieczne są i spokojne, i niemasz rózgi Bożéj nad nimi.
Job	Hi	20	21	10	Krowa ich poczęła a nie poroniła: jałowica się ocieliła a płodu swego nie stradała.
Job	Hi	20	21	11	Wychodzą dziatki ich jako trzody, a maluczkie ich igrając skaczą.
Job	Hi	20	21	12	Trzymają bęben i arfę i weselą się przy głosie muzyki.
Job	Hi	20	21	13	Prowadzą w dobrach dni swoje, a we mgnieniu oka do piekła zstępują.
Job	Hi	20	21	14	Którzy mówili Bogu: Idź precz od nas: i wiadomości dróg twoich nie chcemy.
Job	Hi	20	21	15	Któż jest Wszechmogący, żebyśmy mu służyli? a co nam pomoże, choćbyśmy się mu modlili?
Job	Hi	20	21	16	Wszakże iż nie są w ręce ich dobra ich, rada niezbożnych niechaj będzie daleko odemnie.
Job	Hi	20	21	17	Ilekroć świeca niezbożników zgaśnie, i przyjdzie na nie powódź? i rozdzieli boleści zapalczywości swojéj.
Job	Hi	20	21	18	Będą jako plewy przed wiatrem: i jako pérz, który wicher rozwiewa.
Job	Hi	20	21	19	Zachowa synom jego boleść ojcowską: a gdy odda, tedy pozna.
Job	Hi	20	21	20	Ujrzą oczy jego zabicie swe, a z zapalczywości Wszechmogącego pić będzie.
Job	Hi	20	21	21	Bo co do niego należy o domie jego po nim, choćby liczba miesiąców jego była na poły ukrócona?
Job	Hi	20	21	22	Aza Boga będzie kto uczył rozumu, który wysokie sądzi?
Job	Hi	20	21	23	Ten umiera duży i zdrowy, bogaty i szczęśliwy.
Job	Hi	20	21	24	Wnętrzności jego są pełne sadła, a kości jego napiły się szpiku.
Job	Hi	20	21	25	A drugi umiera w gorzkości dusze bez żadnéj majętności.
Job	Hi	20	21	26	A przecię pospołu w prochu spać będą, a robacy okryją je.
Job	Hi	20	21	27	Zaiste wiem myśli wasze i wyroki nieprawe przeciwko mnie.
Job	Hi	20	21	28	Bo mówicie: Gdzie jest dom książęcy, a gdzie przybytki niezbożnych ludzi?
Job	Hi	20	21	29	Zapytajcie kogóżkolwiek z podróżnych, a doznacie, że on téż to rozumie.
Job	Hi	20	21	30	Iż na dzień zatracenia chowają złego, a na dzień zapalczywości wiedzion będzie.
Job	Hi	20	21	31	Któż będzie strofował przed nim drogę jego? a co czynił, kto mu odda?
Job	Hi	20	21	32	On do grobów wiedzion będzie, a w gromadzie umarłych czuć będzie.
Job	Hi	20	21	33	Słodki był piaskowi Kocytu: a za sobą wszelkiego człowieka pociągnie, a przed sobą niezliczone.
Job	Hi	20	21	34	Jakóż tedy cieszycie mię próżno, gdyż wasza odpowiedź pokazała się być przeciwna prawdzie.
Job	Hi	20	22	1	A odpowiadając Elipgas Themanitczyk, rzekł:
Job	Hi	20	22	2	Izali człowiek może być przyrównan Bogu, choćby był nauki doskonałéj?
Job	Hi	20	22	3	Co za pożytek Bogu jest, jeźli sprawiedliwym będziesz? albo co mu dajesz, jeźli będzie niepokalana droga twoja?
Job	Hi	20	22	4	Aza bojąc się strofować cię będzie, i przyjdzie z tobą na sąd?
Job	Hi	20	22	5	A nie dla złości twojéj wielkiéj, i nieskończonych nieprawości twoich?
Job	Hi	20	22	6	Wziąłeś bowiem zastawę braci twéj bez przyczyny, a nagie odzierałeś z odzienia.
Job	Hi	20	22	7	Nie podałeś wody spracowanemu, a głodnemu odejmowałeś chleb.
Job	Hi	20	22	8	W nocy ramienia twego dzierżałeś ziemię, a mocniejszym będąc, otrzymowałeś ją.
Job	Hi	20	22	9	Wdowy puściłeś próżne, a ramiona sierót podrzuzgotałeś.
Job	Hi	20	22	10	Przetóż ogarniony jesteś sidłami, i trwoży cię strach nagły.
Job	Hi	20	22	11	I mniemałeś, żeś nie miał oglądać ciemności, ani uciśnion być gwałtem wód wzbierających.
Job	Hi	20	22	12	Aza nie myślisz, iż Bóg wyższy jest niż niebo, i nad wierzch gwiazd wywyższa się?
Job	Hi	20	22	13	I mówisz: A cóż Bóg wie? i jakoby przez mgłę sądzi.
Job	Hi	20	22	14	Obłoki tajnikiem jego, ani się rzeczom naszym przypatruje: a około zawias niebieskich przechodzi się.
Job	Hi	20	22	15	Izaliż ścieżki wieków chcesz strzedz, którą deptali mężowie złościwi?
Job	Hi	20	22	16	Którzy są zniesieni przed swym czasem, a rzeka grunty ich wywróciła.
Job	Hi	20	22	17	Którzy mówili Bogu: Idź precz od nas: a jakoby nie mógł nic uczynić Wszechmogący, ważyli go.
Job	Hi	20	22	18	Gdyż on był napełnił domy ich dobrami: których zdanie daleko niech będzie odemnie.
Job	Hi	20	22	19	Ujrzą sprawiedliwi i weselić się będą, a niewinny będzie im urągał.
Job	Hi	20	22	20	Aza nie podcięte jest podniesienie ich, a ostatki ich ogień pożarł?
Job	Hi	20	22	21	Zezwól mu tedy i miéj pokój, a przez to będziesz miał pożytki najlepsze.
Job	Hi	20	22	22	Przyjmij z ust jego zakon, a połóż mowy jego w sercu twojem.
Job	Hi	20	22	23	Jeźli się nawrócisz do Wszechmocnego, zbudowan będziesz, i oddalisz nieprawość od przybytku twego.
Job	Hi	20	22	24	Da za ziemię krzemień, a za krzemień strumienie złote.
Job	Hi	20	22	25	I będzie Wszechmogący przeciwko nieprzyjaciołom twoim: i śrebra nagromadzą tobie.
Job	Hi	20	22	26	Tedy w Wszechmocnym rozkoszami opływać będziesz i podniesiesz ku Bogu oblicze twoje.
Job	Hi	20	22	27	Będziesz go prosił, i wysłucha cię: i śluby twoje oddasz.
Job	Hi	20	22	28	Postanowisz rzecz, i stanie się tobie: a po drogach twoich będzie świecić światłość.
Job	Hi	20	22	29	Bo kto się poniży, będzie w sławie: a kto spuści oczy, ten zbawion będzie.
Job	Hi	20	22	30	Niewinny zbawion będzie, a zbawion będzie w czystości rąk swoich.
Job	Hi	20	23	1	A odpowiadając Job, rzekł:
Job	Hi	20	23	2	Teraz téż w gorzkości jest mowa moja, i ręka karania mego ociężała nad wzdychanie moje.
Job	Hi	20	23	3	Ktoby mi dał, abych poznał i nalazł go i przyszedł aż do stolice jego!
Job	Hi	20	23	4	Przełożę przed nim sąd, a usta moje napełnię łajaniem.
Job	Hi	20	23	5	Abych się dowiedział słów, któreby mi odpowiedział, i wyrozumiał, co mi będzie mówił.
Job	Hi	20	23	6	Nie chcę, aby się zemną spierał wielką mocą, ani żeby mię przytłoczył ciężkością wielkości swéj.
Job	Hi	20	23	7	Niech przełoży sprawiedliwość przeciwko mnie, a sąd mój niech dójdzie do zwycięstwa.
Job	Hi	20	23	8	Pójdęli na wschód słońca, nie widać go: jeźli na zachód, nie zrozumiem go.
Job	Hi	20	23	9	Jeźli w lewo, cóż uczynię? nie uchwycę go: jeźli się obrócę w prawo, nie ujrzę go.
Job	Hi	20	23	10	A on lepak wie drogę moję, i doświadczył mię jako złota, które przez ogień przechodzi.
Job	Hi	20	23	11	Za śladem jego szła noga moja: strzegłem drogi jego i nie zstępowałem z niéj.
Job	Hi	20	23	12	Od przykazania ust jego nie odstępowałem: a w zanadrzu mojem skryłem słowa ust jego.
Job	Hi	20	23	13	Sam on bowiem jest, a żaden nie może odwrócić myśli jego: a dusza jego, czegokolwiek chciała, to czynił.
Job	Hi	20	23	14	Ody wypełni nademną wolą swoję, i wiele innych rzeczy takowych ma pogotowiu.
Job	Hi	20	23	15	I dlategom zatrwożon jest od oblicza jego, a patrząc nań jestem zjęty bojaźnią.
Job	Hi	20	23	16	Bóg zmiękczył serce moje: a Wszechmogący zatrwożył mną.
Job	Hi	20	23	17	Bom nie zginął dla nadchodzących ciemności, ani zakrył mrok oblicza mego.
Job	Hi	20	24	1	Od Wszechmocnego nie są zakryte czasy: a którzy go znają, nie wiedzą dni jego.
Job	Hi	20	24	2	Jedni granice przenieśli, rozebrali trzody i paśli je.
Job	Hi	20	24	3	Osła sierót zagnali i wzięli w zastawie wołu wdowy.
Job	Hi	20	24	4	Wywrócili drogę ubogich i ucisnęli spółem ciche ziemie.
Job	Hi	20	24	5	Drudzy jako dzicy osłowie na puszczy wychodzą na dzieło swoje: czując na łup, gotują chleb dzieciom.
Job	Hi	20	24	6	Rolą nie swoję pożynają: a winnicę tego, którego gwałtem ucisnęli, obierają.
Job	Hi	20	24	7	Ludzie nagie wypuszczają, wziąwszy szaty, którzy nie mają odzieży na zimnie:
Job	Hi	20	24	8	Których dżdże górne polewają: a nie mając okrycia obłapiają kamienie.
Job	Hi	20	24	9	Gwałt uczynili odzierając sieroty, a ubogie pospólstwo złupili.
Job	Hi	20	24	10	Nagim i bez odzienia chodzącym i łaknącym wzięli kłosy.
Job	Hi	20	24	11	Między kopami ich południowali, którzy wytłoczywszy prasy pragną.
Job	Hi	20	24	12	Męże z miast do płaczu przywiedli, i dusza zranionych krzyczała, a Bóg nie puści bez karania.
Job	Hi	20	24	13	Oni byli przeciwni światłości, nie wiedzieli dróg jéj, ani się wrócili ścieżkami jéj.
Job	Hi	20	24	14	Co najraniéj wstawa mężobójca, zabija nędznego i ubogiego: a w nocy będzie jako złodziéj.
Job	Hi	20	24	15	Oko cudzołożnika strzeże ciemności, mówiąc: Nie ujrzy mię oko: i zakryje oblicze swoje.
Job	Hi	20	24	16	Podkopywa w ciemności domy, jako się byli za dnia zmówili, i nie znali światła.
Job	Hi	20	24	17	Jeźli się prędko pokaże zorza, mają ją za cień śmierci: i tak w ciemności jako w jasności chodzą.
Job	Hi	20	24	18	Lekczejszy jest niż wierzch wody: niech będzie przeklęta część jego na ziemi, i niech nie chodzi po drodze winnic.
Job	Hi	20	24	19	Niech przejdzie do wielkiego gorąca z wód śnieżnych, a grzech jego aż do piekła.
Job	Hi	20	24	20	Niech go zapamięta miłosierdzie: słodkość jego robacy: niech nie będzie w spominaniu: ale niech skruszon będzie jako drzewo nieużyteczne.
Job	Hi	20	24	21	Albowiem spasł niepłodną, która nie rodzi, a wdowie dobrze nie czynił.
Job	Hi	20	24	22	Ściągnął mocne w mocy swojéj: a gdy wstanie, nie będzie wierzył żywotowi swemu.
Job	Hi	20	24	23	Dał mu Bóg miejsce do pokuty, a on go źle używa na pychę: a oczy jego są na drogach jego.
Job	Hi	20	24	24	Podniesieni są na chwilę, a nie ostoją się: i poniżeni będą jako wszystkie rzeczy, i będą zniesieni, a jako wierzchy kłosów starci będą.
Job	Hi	20	24	25	Co jeźliż tak nie jest, któż może na mię dowieść, żebym skłamał, i położyć przed Bogiem słowa moje?
Job	Hi	20	25	1	A odpowiadając Baldad Suchytczyk, rzekł:
Job	Hi	20	25	2	Moc i strach u onego jest, który czyni zgodę na wysokościach swoich.
Job	Hi	20	25	3	Izali jest liczba żołnierzów jego? i nad kim nie wznidzie światło jego?
Job	Hi	20	25	4	Izali usprawiedliwion być może człowiek przyrównany Bogu? albo się czystym okazać urodzony z niewiasty?
Job	Hi	20	25	5	Oto i księżyc nie świeci, i gwiazdy nie są czyste przed oczyma jego.
Job	Hi	20	25	6	Jako daleko więcéj człowiek, zgniłość, i syn człowieczy robak?
Job	Hi	20	26	1	A odpowiadając Job, rzekł:
Job	Hi	20	26	2	Czyimżeś pomocnikiem? aza nie słabego? i podpierasz ramię tego, który nie jest mocny?
Job	Hi	20	26	3	Komuś dał radę? podobno onemu, który nie ma mądrości, a roztropność swą okazałeś wielką.
Job	Hi	20	26	4	Jakoś chciał uczynić? aza nie onego, który ucznynił tchnienie.
Job	Hi	20	26	5	Oto olbrzymowie wzdychają pod wodami i ci, którzy mieszkają z nimi.
Job	Hi	20	26	6	Nagie jest piekło przed nim, i niemasz żadnéj nakrywki u zatracenia.
Job	Hi	20	26	7	Który rozciąga północny kraj na próżnem miejscu, i zawiesza ziemię na niczem.
Job	Hi	20	26	8	Który zawięzuje wody w obłokach swoich, aby zaraz nie wypadły nadół.
Job	Hi	20	26	9	Który trzyma twarz stolice swéj, a rozciąga nad nią mgłę swoję.
Job	Hi	20	26	10	Obtoczył granice wodom, aż się skończą światło i ciemności.
Job	Hi	20	26	11	Słupy niebieskie trzęsą się i lękają się na kinienie jego.
Job	Hi	20	26	12	Mocą jego nagle się morza zebrały, a roztropność jego poraziła hardego.
Job	Hi	20	26	13	Duch jego przystroił niebiosa, a za sprawą ręki jego, wywiedzion jest wąż zawiły.
Job	Hi	20	26	14	Oto, to po części mówiło się z dróg jego: a gdyżeśmy ledwie małą kroplę mowy jego słyszeli, któż będzie mógł patrzyć na grom wielkości jego?
Job	Hi	20	27	1	Przydał téż Job, wziąwszy przypowieść swą i rzekł:
Job	Hi	20	27	2	Żywie Bóg, który odjął sąd mój, i Wszechmocny, który do gorzkości przywiódł duszę moję:
Job	Hi	20	27	3	Że póki staje tchu we mnie, i ducha Bożego w nozdrzach moich:
Job	Hi	20	27	4	Nie będą mówić usta moje nieprawość, ani język mój będzie rozmyślał kłamstwo.
Job	Hi	20	27	5	Nie daj tego Boże, abych was miał za sprawiedliwe: aż ustanę, nie odstąpię od niewinności mojéj.
Job	Hi	20	27	6	Usprawiedliwienia mego, któregom się jął trzymać, nie puszczę się; bo mię niewinuje serce moje we wszystkim żywocie moim.
Job	Hi	20	27	7	Nieprzyjaciel mój niech będzie jako niezbożnik: a sprzeciwnik mój jako złośnik.
Job	Hi	20	27	8	Co bowiem za nadzieja jest obłudnika, jeźli łakomie wydziera, a Bóg nie wybawia duszę jego.
Job	Hi	20	27	9	Izali Bóg usłyszy wołanie jego, gdy nań przyjdzie ucisk?
Job	Hi	20	27	10	Albo się będzie mógł w Wszechmocnym kochać i wzywać Boga na każdy czas?
Job	Hi	20	27	11	Nauczę was przez rękę Bożą, co ma Wszechmocny, i nie zataję.
Job	Hi	20	27	12	Oto wy wszyscy wiecie, a czemuż bez przyczyny mówicie próżne rzeczy?
Job	Hi	20	27	13	Ta jest część człowieka niezbożnego u Boga, i dziedzictwo gwałtowników, które od Wszechmocnego wezmą.
Job	Hi	20	27	14	Jeźli się rozmnożą synowie jego, pod mieczem będą: a wnukowie jego nie najedzą się chleba.
Job	Hi	20	27	15	Którzy zostaną z niego, będą pogrzebieni w zatraceniu, a wdowy jego płakać nie będą.
Job	Hi	20	27	16	Choćby nanosił śrebra jako ziemie, i szat nasprawował jako błota:
Job	Hi	20	27	17	Nasprawujeć wprawdzie, ale sprawiedliwy obłóczyć się w nie będzie: a niewinny śrebro dzielić będzie.
Job	Hi	20	27	18	Zbudował dom swój jako mól, i jako stróż kuczkę uczynił.
Job	Hi	20	27	19	Bogaty gdy zaśnie, nic z sobą nie weźmie; otworzy oczy swe, a nic nie najdzie.
Job	Hi	20	27	20	Ujmie go niedostatek jako woda, w nocy przypadnie nań burza.
Job	Hi	20	27	21	Pochwyci go wiatr parzący i zniesie: i jako wicher porwie go z miejsca swego.
Job	Hi	20	27	22	I spuści nań i nie przepuści: z ręki jego uciekając uciekać będzie.
Job	Hi	20	27	23	Sciśnie nad nim ręce swoje, i będzie kszykał nad nim, patrząc na miejsce jego.
Job	Hi	20	28	1	Ma śrebro początki żył swoich: i złoto ma miejsce, gdzie je spuszczają.
Job	Hi	20	28	2	Żelazo z ziemie biorą: a kamień od gorącości rozpuszczony w miedź się obraca.
Job	Hi	20	28	3	Zamierzył czas ciemnościom i koniec wszech rzeczy on upatruje, kamień téż mroku i cień śmierci.
Job	Hi	20	28	4	Rozdziela strumień od ludu pielgrzymującego, tych, których zapomniała noga niedostatecznego człowieka i bezdrożnych.
Job	Hi	20	28	5	Ziemia, z któréj się rodził chleb na swem miejscu, od ognia podwrócona jest.
Job	Hi	20	28	6	Miejsce Saphiru kamienie jego, a bryły jego złoto.
Job	Hi	20	28	7	Ścieżki ptak nie widział, ani na nie pojrzało oko sępowe.
Job	Hi	20	28	8	Nie deptali jéj synowie kramarscy, ani przeszła po niéj lwica.
Job	Hi	20	28	9	Na krzemień ściągnął rękę swoję, wywrócił z korzenia góry.
Job	Hi	20	28	10	W skałach wykonał strumienie, i wszelką rzecz drogą widziało oko jego.
Job	Hi	20	28	11	Głębokości téż rzek wybadał i rzeczy tajemne na światłość wywiódł.
Job	Hi	20	28	12	A mądrość gdzie bywa naleziona? i które jest miejsce rozumu?
Job	Hi	20	28	13	Nie wie człowiek ceny jéj, ani bywa naleziona w ziemi rozkosznie żyjących.
Job	Hi	20	28	14	Otchłań mówi: Niemasz jéj we mnie: a morze powiada: Niemasz jéj zemną.
Job	Hi	20	28	15	Nie dadzą złota szczerego za nię, ani odważą śrebra za odmianę jéj.
Job	Hi	20	28	16	Nie będzie porównana z nakrapianemi farbami Indyjskiemi, ani z kamieniem Sardonychem najdroższym, albo z Saphirem.
Job	Hi	20	28	17	Nie zrówna z nią złoto ani kryształ, ani będą zamienione za nię naczynia złote.
Job	Hi	20	28	18	Wysokie i wyniosłe rzeczy nie będą spomienione ku przyrównaniu jéj: ale wyciągana bywa mądrość z skrytości.
Job	Hi	20	28	19	Nie zrówna z nią Topazyusz z Ethyopii, ani jéj przyrównają do najczystszéj farby.
Job	Hi	20	28	20	Zkądże tedy mądrość pochodzi? i które jest miejsce rozumu?
Job	Hi	20	28	21	Skryta jest od oczu wszystkich żywiących: ptacy téż niebiescy nie wiedzą o niéj.
Job	Hi	20	28	22	Zatracenie i śmierć rzekły: Uszyma naszemi słyszeliśmy sławę jéj.
Job	Hi	20	28	23	Bóg rozumie drogę jéj i on wie miejsce jéj.
Job	Hi	20	28	24	On bowiem widzi kraje świata i na wszystko, co jest pod niebem, patrzy.
Job	Hi	20	28	25	Który uczynił wiatrom wagę i wody zawiesił pod miarą.
Job	Hi	20	28	26	Gdy stanowił dżdżom prawa i drogę nawałnościom szumiącym:
Job	Hi	20	28	27	Tedy ją widział i opowiedział i nagotował i wyśladował.
Job	Hi	20	28	28	I rzekł człowiekowi: Oto bojaźń Pańska, ta jest mądrość, a warować się złego, rozum.
Job	Hi	20	29	1	Przydał téż Job, biorąc przypowieść swą, i rzekł:
Job	Hi	20	29	2	Ktoby mi to dał, abych był wedle dawnych miesiąców, wedle dni, których mię Bóg strzegł!
Job	Hi	20	29	3	Gdy świeciła świeca jego nad głową moją, a przy świetle jego chodziłem w ciemności:
Job	Hi	20	29	4	Jakom był za dni młodości mojéj, gdy potajemnie Bóg był w przybytku moim:
Job	Hi	20	29	5	Gdy Wszechmocny był ze mną, a około mnie dzieci moje:
Job	Hi	20	29	6	Gdym umywał nogi moje masłem, a skała wylewała mi źródła oliwy:
Job	Hi	20	29	7	Gdym wychodził do bramy miejskiéj, a na ulicy gotowano mi stolicę.
Job	Hi	20	29	8	Widzieli mię młodzieńcy i kryli się, a starcy powstawszy, stali.
Job	Hi	20	29	9	Książęta przestawali mówić i kładły palec na usta swoje.
Job	Hi	20	29	10	Przełożeni głos swój hamowali, a język ich przylegał do ich podniebienia.
Job	Hi	20	29	11	Ucho słuchające błogosławiło mię, a oko widzące świadectwo mi dawało.
Job	Hi	20	29	12	Przeto żem wybawił ubogiego krzyczącego i sierotę, która nie miała pomocnika.
Job	Hi	20	29	13	Błogosławieństwo tego, który miał zginąć, na mię przychodziło, a serce wdowy cieszyłem.
Job	Hi	20	29	14	Obłóczyłem się w sprawiedliwość: i przyodziewałem się jako szatą i koroną sądem moim.
Job	Hi	20	29	15	Byłem okiem ślepemu, a nogą chromemu.
Job	Hi	20	29	16	Byłem ojcem ubogich: a sprawy, któréjem nie wiedział, pilniem się wywiadował.
Job	Hi	20	29	17	Kruszyłem szczeki przewrotnika, a z zębów jego wydzierałem korzyść.
Job	Hi	20	29	18	I mówiłem: W gniazdku mojem umrę, a jako palma rozmnożę dni.
Job	Hi	20	29	19	Korzeń mój otworzon jest podle wody, a rosa będzie trwać w żęciu mojem.
Job	Hi	20	29	20	Sława moja zawżdy się odnawiać będzie, a łuk mój w ręce mojéj będzie się poprawiał.
Job	Hi	20	29	21	Którzy mnie słuchali, czekali wyroku, a pilnie słuchając, milczeli na radę moję.
Job	Hi	20	29	22	Nie śmieli nic przydawać do słów moich: i na nie kropiła wymowa moja.
Job	Hi	20	29	23	Oczekawali mię jako deszczu a usta swe otwarzali jako na deszcz późny.
Job	Hi	20	29	24	Jeźlim kiedy się uśmiechał do nich, nie wierzyli: a światłość twarzy mojéj nie padała na ziemię.
Job	Hi	20	29	25	Jeźlim chciał iść do nich, siadałem pierwszy: a chociem siedział jako król wokoło stojących w wojsku, byłem przecię pocieszycielem smutnych.
Job	Hi	20	30	1	A teraz śmieją się ze mnie młodsi w leciech, których ojców nie rozumiałem godnych kłaść ze psy trzody mojéj:
Job	Hi	20	30	2	Których moc rąk u mnie za nic nie była, i zdali się samego żywota być niegodni:
Job	Hi	20	30	3	Od niedostatku i od głodu niepłodni, którzy gryźli na puszczy, zabrudzeni od nędze i mizeryi.
Job	Hi	20	30	4	I jadali chwast i skóry drzew, i korzenie jałowcowe było ich pokarmem.
Job	Hi	20	30	5	Którzy na dolinach to porywając, gdy co naleźli, do niego z wołaniem bieżeli.
Job	Hi	20	30	6	W pustych łożach potoków mieszkali i w jamach ziemnych, albo na drzastwie.
Job	Hi	20	30	7	Którzy między takowymi się weselili, i pod cierniem być za rozkosz sobie mieli.
Job	Hi	20	30	8	Synowie głupich i podłych i na ziemi zgoła się nie ukazujący.
Job	Hi	20	30	9	Teraz obróciłem się w piosnkę ich i stałem się im przypowieścią.
Job	Hi	20	30	10	Brzydzą się mną a daleko odemnie uciekają i nie wstydzą się plwać na oblicze moje.
Job	Hi	20	30	11	Sajdak bowiem swój otworzył i utrapił mię i włożył wędzidło w usta moje.
Job	Hi	20	30	12	Po prawéj stronie wschodu powstały wnet nędze moje: podwrócili nogi moje i ścisnęli jako wałmi ścieżkami swemi.
Job	Hi	20	30	13	Rozkopali drogi moje, zasadzki na mię czynili i przemogli, a nie był, ktoby dał pomoc.
Job	Hi	20	30	14	Jakoby przebiwszy mur i otworzywszy drzwi, przypadli na mię i stoczyli się na nędze moje.
Job	Hi	20	30	15	Wniwecz jestem obrócony: odjąłeś jako wiatr pożądanie moje, i jako obłok przeminęło zdrowie moje.
Job	Hi	20	30	16	A teraz we mnie samym więdnie dusza moja, i opanowały mię dni utrapienia.
Job	Hi	20	30	17	W nocy wiercą boleści kość moję: a ci, którzy mię jedzą, nie śpią.
Job	Hi	20	30	18	Od mnóstwa ich kazi się odzienie moje, i jako obojczykiem szaty opasali mię.
Job	Hi	20	30	19	Jestem przyrównan błotu i stałem się podobnym perzowi i popiołowi.
Job	Hi	20	30	20	Wołam do ciebie, a nie wysłuchawasz mię: stoję, a nie patrzysz na mię.
Job	Hi	20	30	21	Odmieniłeś mi się w okrutnego a w twardości ręki twojéj sprzeciwiasz mi się.
Job	Hi	20	30	22	Podniósłeś mię i jako na wietrze postawiwszy, uderzyłeś mię duże o ziemię.
Job	Hi	20	30	23	Wiem, że mię podasz śmierci, gdzie jest postanowiony dom wszelkiemu żywiącemu.
Job	Hi	20	30	24	Wszakóż nie ku wyniszczeniu ich ściągasz rękę twoje, a jeźli upadną, sam zbawisz.
Job	Hi	20	30	25	Płakałem kiedyś nad onym, który był utrapiony, i użaliła się dusza moja ubogiemu.
Job	Hi	20	30	26	Czekałem dobra, a przyszło na mię złe: czekałem światłości, i wypadły ciemności.
Job	Hi	20	30	27	Wnętrzności moje wezwrzały bez żadnego odpoczynku, ubieżały mię dni utrapienia.
Job	Hi	20	30	28	Chodziłem żałośny bez zapalczywości, powstawszy w gromadzie wołałem.
Job	Hi	20	30	29	Byłem bratem smoków i towarzyszem strusiów.
Job	Hi	20	30	30	Zczerniała skóra moja na mnie, i kości moje wyschły od upalenia.
Job	Hi	20	30	31	Arfa moja obróciła się w żałobę, i organy moje w głos płaczących.
Job	Hi	20	31	1	Uczyniłem przymierze z oczyma swemi, abych ani pomyślał o pannie.
Job	Hi	20	31	2	Bo coby za część we mnie miał Bóg z wierzchu, a dziedzictwo Wszechmocny z wysokości?
Job	Hi	20	31	3	Azaż nie jest zatracenie złośnikowi, a oddalenie czyniącym niesprawiedliwość?
Job	Hi	20	31	4	Azaż on nie upatruje dróg moich? i nie liczy wszystkich kroków moich?
Job	Hi	20	31	5	Jeźliżem chodził w marności, i kwapiła się na zdradę noga moja:
Job	Hi	20	31	6	Niech mię zważy na wadze sprawiedliwy, i niechaj Bóg pozna prostotę moję.
Job	Hi	20	31	7	Jeźliż krok mój ustąpił z drogi, i jeźli za oczyma memi chodziło serce moje, i jeźli do rąk moich przylgnęła zmaza:
Job	Hi	20	31	8	Niechaj sieję, a inszy niechaj je, a naród mój niech będzie wykorzeniony.
Job	Hi	20	31	9	Jeźli jest zwiedzione serce moje dla niewiasty, i jeźlim był na zdradzie u drzwi przyjaciela mego:
Job	Hi	20	31	10	Niech będzie żona moja nierządnicą innego, i niech się inni nad nią schylają.
Job	Hi	20	31	11	Albowiem to jest wielki grzech i nieprawość największa.
Job	Hi	20	31	12	Jest ogień aż do zguby pożerający i wszystkie rodzaje wykorzeniający.
Job	Hi	20	31	13	Jeźlim zbraniał się dać sądzić z sługą moim albo z służebnicą, gdy się prawowali zemną:
Job	Hi	20	31	14	(Bo cobym czynił, gdy Bóg na sąd powstanie? a gdy spyta, co mu odpowiem?
Job	Hi	20	31	15	Azaż nie w żywocie uczynił mię, który i onego sprawił i utworzył mię w żywocie jeden?)
Job	Hi	20	31	16	Jeźlim odmówił ubogim, czego chcieli, i oczom wdowinym kazałem czekać:
Job	Hi	20	31	17	Jeźlim jadał sztukę moję sam, a nie jadła sierota z niéj:
Job	Hi	20	31	18	(Bo od dzieciństwa, mego rosło ze mną użalenie, i z żywota matki mojéj wyszło ze mną.)
Job	Hi	20	31	19	Jeźlim gardził ginącym przeto, że nie miał suknie, i ubogim bez odzienia:
Job	Hi	20	31	20	Jeźli mi nie błogosławiły boki jego, i od wełny owiec moich zagrzał się:
Job	Hi	20	31	21	Jeźlim podniósł na sierotę rękę moję, chociam widział, żem był wyższym w bramie:
Job	Hi	20	31	22	Niech odpadnie ramię moje od stawu swego, a ręka moja niech się połamie z kościami swemi.
Job	Hi	20	31	23	Zawsze bowiem jako wołów nadętych nademną bałem się Boga i nie mogłem znosić ciężaru jego.
Job	Hi	20	31	24	Jeźlim rozumiał złoto być siłą moją, a szczeremu złotu rzekłem: Ufanie moje:
Job	Hi	20	31	25	Jeźlim się kochał dla wiela bogactw moich, a że bardzo wiele nalazła ręka moja:
Job	Hi	20	31	26	Jeźlim widział słońce, gdy się świeciło, i księżyc jasno idący:
Job	Hi	20	31	27	I radowało się w tajemności serce moje, i całowałem rękę moję usty memi:
Job	Hi	20	31	28	To jest nieprawość największa i zaprzenie przeciw Bogu najwyższemu.
Job	Hi	20	31	29	Jeźlim się radował z upadku tego, który mię nienawidział, i weseliłem się, że go nieszczęście potkało:
Job	Hi	20	31	30	(Bom nie wydawał ku grzeszeniu gardła mego, abym żądał przeklinając duszę jego.
Job	Hi	20	31	31	Jeźli nie mówili mężowie przybytku mego: Ktoby dał z mięsa jego, abyśmy się nasycili?
Job	Hi	20	31	32	Przed domem nie stał przychodzień, drzwi moje podróżnemu otworzone były.)
Job	Hi	20	31	33	Jeźlim zakrywał grzech mój jako człowiek i kryłem w zanadrzu mojem nieprawość moję:
Job	Hi	20	31	34	Jeźlim się ulękł zgraje wielkiéj, i ustraszyła mię wzgarda bliskich: a nie raczejm milczał, anim wychodził ze drzwi:
Job	Hi	20	31	35	Ktoby mi dał słuchacza, aby żądzą moję słyszał Wszechmogący, a księgi napisał ten, który sądzi!
Job	Hi	20	31	36	Abych je nosił na ramieniu swojem a włożył je na się jako wieniec.
Job	Hi	20	31	37	Na każdym kroku moim będę je czytał i jako książęciu będę je ofiarował.
Job	Hi	20	31	38	Jeźli przeciwko mnie ziemia moja woła, a z nią zagony jéj płaczą:
Job	Hi	20	31	39	Jeźlim owoce jéj jadł bez pieniędzy i trapiłem duszę oraczów jéj:
Job	Hi	20	31	40	Miasto pszenice niech mi się rodzi oset, a miasto jęczmienia ciernie. Skończyły się słowa Jobowe. Skończyły się słowa Jobowe.
Job	Hi	20	32	1	I zaniechali ci trzej mężowie odpowiadać Jobowi, że się sobie zdał być sprawiedliwym.
Job	Hi	20	32	2	I obruszył się i rozgniewał się bardzo Eliu, syn Barachel, Buzytczyk, z rodu Ram: a rozgniewał się na Joba, przeto że się sprawiedliwym być powiadał przed Bogiem.
Job	Hi	20	32	3	A na przyjacioły jego rozgniewał się dlatego, że nie naleźli słusznéj odpowiedzi, ale tylko potępiali Joba.
Job	Hi	20	32	4	A tak Eliu oczekawał Joba mówiącego, przeto iż starsi byli, którzy mówili.
Job	Hi	20	32	5	A gdy obaczył, że trzéj odpowiedzieć nie mogli, rozgniewał się bardzo.
Job	Hi	20	32	6	I odpowiadając Eliu, syn Barachel, Buzytczyk, rzekł: Jestem młodszy laty, a wyście starsi, przeto zwiesiwszy głowę wstydziłem się, oznajmić wam zdania mego.
Job	Hi	20	32	7	Bom się spodziewał, że dłuższy wiek mówi, a mnóstwo lat naucza mądrości.
Job	Hi	20	32	8	Ale, jako widzę, duch jest w ludziach, a natchnienie Wwzechmocnego daje rozum.
Job	Hi	20	32	9	Nie są mądrzy długowieczni, ani starsi rozumieją sądu.
Job	Hi	20	32	10	Przetóż będę mówił: Słuchajcie mię, okażę wam ja téż mądrość swoję.
Job	Hi	20	32	11	Czekałem bowiem mów waszych, słuchałem roztropność waszę, pókiście się spierali mówami.
Job	Hi	20	32	12	A pókim rozumiał, żeście co mówili, uwazałem: ale jako widzę, niemasz, ktoby mógł strofować Joba, i ktoby z was odpowiedział na słowa jego.
Job	Hi	20	32	13	Byście snadź nie rzekli: Naleźliśmy mądrość: Bóg go porzucił, nie człowiek.
Job	Hi	20	32	14	Nic mi nie mówił, a ja nie według mów waszych będę mu odpowiadał.
Job	Hi	20	32	15	Zlękli się, ani więcéj nie odpowiadali i odjęli od siebie wymowy.
Job	Hi	20	32	16	Gdyżem tedy czekał, a nie mówili, stanęli, a więcéj nie odpowiadali:
Job	Hi	20	32	17	Odpowiem ja téż część moję i ukażę umiejętność moję.
Job	Hi	20	32	18	Bom jest pełen słów, i ściska mię duch żywota mego.
Job	Hi	20	32	19	Oto brzuch mój jako moszcz bez oddechu, który łagwice nowe rozsadza.
Job	Hi	20	32	20	Będę mówił, a wytchnę malutko: otworzę wargi moje i odpowiem.
Job	Hi	20	32	21	Nie będę miał względu na osobę męża, a Boga z człowiekiem równać nie będę.
Job	Hi	20	32	22	Bo niewiem, jako długo trwać będę, a jeźli mię w rychle weźmie Stworzyciel mój.
Job	Hi	20	33	1	Słuchaj tedy, Jobie, wymów moich, a przyjmij do uszu wszystkie mowy moje.
Job	Hi	20	33	2	Otom otworzył usta moje, niech mówi język mój w podniebieniu mojem.
Job	Hi	20	33	3	Z szczerego serca mego mowy moje, a czyste zdanie wargi moje mówić będą.
Job	Hi	20	33	4	Duch Boży uczynił mię, i natchnienie Wszechmocnego ożywiło mię.
Job	Hi	20	33	5	Możeszli, odpowiedz mi: a stań przeciwko twarzy mojéj.
Job	Hi	20	33	6	Oto i mnie jako i ciebie Bóg uczynił, i z tegoż błota jam téż jest utworzon.
Job	Hi	20	33	7	Wszakże dziw mój niechaj cię nie straszy, a wymowa moja niech ci nie będzie ciężka.
Job	Hi	20	33	8	Mówiłeś tedy w uszy moje, i słyszałem głos słów twoich.
Job	Hi	20	33	9	Jestem ja czysty i bez grzechu, niepokalany, i niemasz we mnie nieprawości.
Job	Hi	20	33	10	Iż wynalazł na mię żałoby, przetóż miał mię za nieprzyjaciela sobie.
Job	Hi	20	33	11	Wsadził w pęta nogi moje, przestrzegał wszystkich ścieżek moich.
Job	Hi	20	33	12	To tedy jest, w czemeś nie jest usprawiedliwiony: odpowiem ci, że większy jest Bóg niźli człowiek.
Job	Hi	20	33	13	Spierasz się przeciwko niemu, żeć nie na wszystkie słowa odpowiedział?
Job	Hi	20	33	14	Raz ci mówi Bóg, a drugi raz tegoż nie powtarza.
Job	Hi	20	33	15	Przez sen w widzeniu nocnem, gdy przypada twardy sen na ludzie, i śpią na łóżku:
Job	Hi	20	33	16	Tedy otwarza uszy mężów a ćwicząc je naucza karności.
Job	Hi	20	33	17	Aby odwiódł człowieka od tego, co czyni, i wybawił go od pychy.
Job	Hi	20	33	18	Wyrywając duszę jego od skażenia, a żywot jego, aby nie przyszedł na miecz.
Job	Hi	20	33	19	Karze téż boleścią na łożu, i wszystkie kości jego wysusza.
Job	Hi	20	33	20	Brzydki mu się staje w żywocie jego chleb: i duszy jego jadło pierwéj pożądane.
Job	Hi	20	33	21	Wyschnie ciało jego, i kości, które okryte były, odkryją się.
Job	Hi	20	33	22	Przybliżyła się ku skażeniu dusza jego, a żywot jego do śmiertelnych.
Job	Hi	20	33	23	Będzieli zań Anioł mówił jeden z tysięcy, aby opowiedział człowieczą sprawiedliwość:
Job	Hi	20	33	24	Zmiłuje się nad nim i rzecze: Wyhaw go, aby nie zstąpił do skażenia: nalazłem, w czem mu mam być miłościw.
Job	Hi	20	33	25	Wyniszczało ciało jego od karania: niech się wróci do dni młodzieństwa swego.
Job	Hi	20	33	26	Będzie się modlił Bogu i ubłagany mu będzie: i ogląda oblicze jego z weselem i odda człowiekowi sprawiedliwość jego.
Job	Hi	20	33	27	Wejrzy na ludzie i rzecze: Zgrzeszyłem i prawdziwiem wykroczył, a jakom był godzien, nie odniosłem.
Job	Hi	20	33	28	Wybawił duszę swoję, aby nie szła na zatracenie, ale żywiąc światłość widziała.
Job	Hi	20	33	29	Oto wszystko to Bóg sprawuje po trzykroć na każdym.
Job	Hi	20	33	30	Aby odwiódł dusze ich od skażenia, a oświecił światłością żywiących.
Job	Hi	20	33	31	Obaczże, Jobie! a słuchaj mię: a milcz, gdy ja mówię.
Job	Hi	20	33	32	A jeźli masz co mówić, odpowiedz mi: mów; bo chcę, abyś się okazał sprawiedliwym.
Job	Hi	20	33	33	Ale jeźli nie masz, słuchajże mię. Milcz, a nauczę cię mądrości.
Job	Hi	20	34	1	Rozprawując tedy Eliu, téż i to mówił:
Job	Hi	20	34	2	Słuchajcie, mądrzy, słów moich, a nauczeni posłuchajcie mię;
Job	Hi	20	34	3	Ucho bowiem słów doświadcza, a gardło smakowaniem jadło rozeznawa.
Job	Hi	20	34	4	Sąd obierzmy sobie a obaczmy między sobą, co jest lepszego.
Job	Hi	20	34	5	Iż Job mówił: Jestem sprawiedliwym, a Bóg wywrócił sąd mój.
Job	Hi	20	34	6	W sądzeniu mojem bowiem kłamstwo jest: gwałtowna strzała moja bez żadnego grzechu.
Job	Hi	20	34	7	Któryż jest mąż jako Job, który pije urąganie jako wodę?
Job	Hi	20	34	8	Który chodzi z czyniącymi nieprawość i nakłada z mężami niezbożnymi?
Job	Hi	20	34	9	Rzekł bowiem: Nie będzie się podobał mąż Bogu, chociaby z nim bieżał.
Job	Hi	20	34	10	Dlatego, mężowie rozumni, słuchajcie mię: Uchowaj, Boże, aby miała być w Bogu niezbożność, a w Wszechmocnym nieprawość.
Job	Hi	20	34	11	Bo dzieło człowiecze odda mu: a według drogi każdego odpłaci im.
Job	Hi	20	34	12	Zaprawdę bowiem Bóg nie potępi bez przyczyny, ani Wszechmocny wywróci sądu.
Job	Hi	20	34	13	Kogóż inszego przełożył nad ziemią? albo kogo postawił nad światem, który stworzył?
Job	Hi	20	34	14	Jeźli obróci k niemu serce swoje, ducha jego i dech k sobie pociągnie:
Job	Hi	20	34	15	Ustanie zaraz wszelkie ciało, i człowiek w popiół się nawróci.
Job	Hi	20	34	16	A tak, jeźli masz rozum, słuchaj, co się mówi, a przyjmuj w uszy głos wymowy mojéj.
Job	Hi	20	34	17	Azaż, który nie miłuje sadu, uzdrowion być może? a jakoż ty onego, który sprawiedliwy jest, tak potępiasz?
Job	Hi	20	34	18	Który mówi królowi: Zbiegu! który zowie książęta niezbożnymi:
Job	Hi	20	34	19	Który niema względu na osoby książąt, ani zna tyrana, gdy się prawuje z ubogim; bo wszyscy są dziełem rąk jego .
Job	Hi	20	34	20	Nagle umrą, a o północy strwożą się ludzie i przejdą: i zniosą gwałtownika bez ręki.
Job	Hi	20	34	21	Oczy bowiem jego nad drogami człowieczemi: i wszystkie kroki ich obacza.
Job	Hi	20	34	22	Niemasz ciemności i niemasz cienia śmierci, aby się tam skryli, którzy broją złości.
Job	Hi	20	34	23	Ani bowiem więcéj jest w mocy człowieczéj, żeby przyszedł do Boga na sąd.
Job	Hi	20	34	24	Zetrze wielu i bez liczby, a insze postawi miasto nich.
Job	Hi	20	34	25	Zna bowiem uczynki ich: i przetóż przywiedzie noc, i będą potarci.
Job	Hi	20	34	26	Jako niezbożniki poraził je na miejscu widzących.
Job	Hi	20	34	27	Którzy jakoby na urząd odstąpili od niego, i wszystkich dróg jego zrozumieć nie chcieli:
Job	Hi	20	34	28	Aby przywiedli do niego wołanie ubogiego, a żeby słyszał głos ubogich.
Job	Hi	20	34	29	Bo gdy on da pokój, któż jest, coby potępił? gdy zakryje oblicze, któż nań patrzyć będzie i na narody i na wszystkie ludzie?
Job	Hi	20	34	30	Który czyni, aby królował człowiek obłudny dla grzechów ludu.
Job	Hi	20	34	31	Iżem ja tedy mówił do Boga, tobie téż nie zabronię.
Job	Hi	20	34	32	Jeźlim zbłądził, ty mię naucz: jeźlim nieprawie mówił, więcéj nie przydam.
Job	Hi	20	34	33	Aza jéj Bóg od ciebie pożąda, żeć się nie podobała? tyś bowiem począł mówić, a nie ja: ale jeźli wiesz, co lepszego, mów.
Job	Hi	20	34	34	Mężowie rozumni niech mówią do mnie, a mądry mąż niechaj mię słucha.
Job	Hi	20	34	35	A Job głupie mówił, i słowa jego nie pokazują nauki.
Job	Hi	20	34	36	Ojcze mój! niech będzie probowan Job aż do końca: nie przestawaj od człowieka nieprawości.
Job	Hi	20	34	37	Bo przydaje do grzechów swoich bluźnierstwo: między nami tym czasem niechaj ściśnion będzie: a tedy niech na sąd wyzowie Boga mowami swemi.
Job	Hi	20	35	1	Eliu tedy to zaś mówił:
Job	Hi	20	35	2	Azać się słuszna widzi myśl twoja, żeś mówił: Jestem sprawiedliwszy niżli Bóg?
Job	Hi	20	35	3	Boś powiedział: Nie podoba się tobie, co jest prawego: albo co tobie pomoże, jeźli ja zgrzeszę?
Job	Hi	20	35	4	A tak ja odpowiem mowom twoim i przyjaciołom twoim z tobą.
Job	Hi	20	35	5	Pojrzyj w niebo a obacz: i przypatrz się powietrzu, że wyższe nad cię.
Job	Hi	20	35	6	Jeźli zgrzeszysz, cóż mu zaszkodzisz? a jeźli się rozmnożą nieprawości twoje, cóż uczynisz przeciwko niemu?
Job	Hi	20	35	7	A jeźli sprawiedliwie czynić będziesz, cóż mu darujesz? albo co z ręki twojéj weźmie?
Job	Hi	20	35	8	Człowiekowi, który tobie podobny jest, zaszkodzi bezbożność twoja, a syna człowieczego wspomoże sprawiedliwość twoja.
Job	Hi	20	35	9	Dla mnóstwa potwarców wołać będą, i będą narzekać dla mocy ramienia okrutników.
Job	Hi	20	35	10	I nie rzekł: Gdzież jest Bóg, który mię uczynił, który dał pieśni w nocy?
Job	Hi	20	35	11	Który nas uczy więcéj nad bydlęta ziemskie, i nad ptastwo niebieskie ćwiczy nas.
Job	Hi	20	35	12	Tam wołać będą, a nie wysłucha dla pychy złych.
Job	Hi	20	35	13	Nie próżno tedy Bóg wysłucha i Wszechmocny w każdego sprawę wejry.
Job	Hi	20	35	14	I kiedy rzeczesz: Nie baczy: sądź się przed nim, a poczekaj go.
Job	Hi	20	35	15	Teraz bowiem nie używa zapalczywości swojéj, ani się bardzo mści złości.
Job	Hi	20	35	16	A tak Job próżno otwarza usta swe i bez umiejętności rozmnaża słowa.
Job	Hi	20	36	1	Przydawając téż Eliu to mówił:
Job	Hi	20	36	2	Poczekaj nie mało, i okażęć; bo jeszcze mam co o Bogu mówić.
Job	Hi	20	36	3	Powtórzę umiejętność moję od początku: a dowiodę, iż Stworzyciel mój jest sprawiedliwy.
Job	Hi	20	36	4	Bo zaiste bez kłamstwa mowy moje, i doskonała umiejętność pokaże się tobie.
Job	Hi	20	36	5	Bóg możnych nie odrzuca, ponieważ i sam jest możny.
Job	Hi	20	36	6	Ale nie zbawia niezbożnych, a sąd ubogim dawa.
Job	Hi	20	36	7	Nie odwróci od sprawiedliwego oczu swych: i króle na stolicy sadza na wieki, a oni bywają wywyższeni.
Job	Hi	20	36	8	A jeźli będą w okowach i związani powrozami ubóstwa:
Job	Hi	20	36	9	Pokaże im uczynki ich i złości ich, że byli gwałtownicy.
Job	Hi	20	36	10	Odsłoni téż ucho ich, aby karał: i będzie mówił, aby się nawrócili od nieprawości.
Job	Hi	20	36	11	Jeźli usłuchają i strzedz będą, wypełnią dni swoje w dobrach i lata swoje w sławie.
Job	Hi	20	36	12	Ale jeźli nie usłuchają, przejdą przez miecz i będą zniszczeni w głupstwie.
Job	Hi	20	36	13	Obłudni i chytrzy wzruszają gniew Boży, ani wołać będą, gdy ich powiążą.
Job	Hi	20	36	14	Umrze w zaburzeniu dusza ich i żywot ich między niewieściuchami.
Job	Hi	20	36	15	Wyrwie ubogiego z ucisku jego i odkryje w kłopocie ucho jego.
Job	Hi	20	36	16	A tak wybawi cię z dziury ciasnéj bardzo szeroko, i która nie ma pod sobą fundamentu: odpoczynienie stołu twego będzie pełne tłustości.
Job	Hi	20	36	17	Sprawa twoja jako niezbożnego osądzona jest: sprawę i sąd odniesiesz.
Job	Hi	20	36	18	Niechajże cię tedy gniew nie zwycięża, abyś kogo ucisnął: ani mnóstwo darów niech cię nie nachyla.
Job	Hi	20	36	19	Złóż wielkość swą bez kłopotu, a wszystkie duże w mocy.
Job	Hi	20	36	20	Nie przewłaczaj nocy, aby wstąpili ludzie miasto nich.
Job	Hi	20	36	21	Strzeż, abyś nie ustąpił ku nieprawości; boś téj począł naśladować po nędzy.
Job	Hi	20	36	22	Oto Bóg wysoki w mocy swojéj, a żaden mu nie jest podobny między zakonodawcami.
Job	Hi	20	36	23	Kto się będzie mógł wybadać drogi jego? albo kto mu rzec może: Uczyniłeś nieprawość?
Job	Hi	20	36	24	Pomnij, że nie znasz sprawy jego, o któréj śpiewali mężowie.
Job	Hi	20	36	25	Wszyscy ludzie go widzą, każdy patrzy z daleka.
Job	Hi	20	36	26	Oto Bóg wielki, przewyższający umiejętność naszę: liczba lat jego nieoszacowana.
Job	Hi	20	36	27	Który odejmuje krople dżdżowe, a wylewa gwałtowne dżdże nakształt wichrów:
Job	Hi	20	36	28	Które z obłoków płyną, które okrywają wszystkie rzeczy z wierzchu.
Job	Hi	20	36	29	Jeźli będzie chciał rozciągnąć obłoki jako namiot swój,
Job	Hi	20	36	30	A błyskać światłem swojem z wierzchu, i brzegi morskie okryje.
Job	Hi	20	36	31	Bo przez te sądzi narody, i daje pokarm wiele ludziom.
Job	Hi	20	36	32	W rękach kryje światłość i każe jéj, aby zasię przyszła.
Job	Hi	20	36	33	Powiada o niéj przyjacielowi swemu, że osiadłość jego jest, ażeby mógł przyjść do niéj.
Job	Hi	20	37	1	Na to zlękło się serce moje i zruszyło się z miejsca swego.
Job	Hi	20	37	2	Słuchajcie słuchania w strachu głosu jego i dźwięku z ust jego wychodzącego.
Job	Hi	20	37	3	Pod wszystkie niebiosa on przegląda, a światłość jego nad granicami ziemie.
Job	Hi	20	37	4	Za nim dźwięk ryczeć będzie, zagrzmi głosem wielkości swéj: a nie będzie dościgniony, gdy usłyszan będzie głos jego.
Job	Hi	20	37	5	Zagrzmi Bóg głosem swym dziwnie, który czyni rzeczy wielkie a niewybadane.
Job	Hi	20	37	6	Który każe śniegowi, aby spadał na ziemię, i dżdżom zimy i gwałtownemu dżdżowi mocy jego.
Job	Hi	20	37	7	Który na ręce wszystkich ludzi znaczy, aby każdy znał sprawy swoje.
Job	Hi	20	37	8	Wnidzie zwierz do jamy i w legowisku swojem mieszkać będzie.
Job	Hi	20	37	9	Od gwiazd południowych wynidzie burza, a od wozu niebieskiego zimno.
Job	Hi	20	37	10	Gdy Bóg wieje, zsiada się lód, i zasię szeroko się rozlewają wody.
Job	Hi	20	37	11	Zboże pragnie obłoków, a obłoki rozpuszczają światło swoje.
Job	Hi	20	37	12	Które obchodzą wkoło, gdziekolwiek je wola sprawującego wiedzie, ku wszystkiemu, co im każe na okręgu ziemie:
Job	Hi	20	37	13	Chocia w jednem pokoleniu, chocia w ziemi swojéj, choć na któremkolwiek miejscu miłosierdzia swego naleść je rozkaże.
Job	Hi	20	37	14	Słuchaj tego, Jobie! stój a przypatruj się dziwnym sprawom Bożym.
Job	Hi	20	37	15	Izali wiesz, kiedy Bóg dżdżom przykazał, aby okazały światłość obłoków jego?
Job	Hi	20	37	16	Izali znasz ścieżki obłoków wielkie i doskonałe umiejętności?
Job	Hi	20	37	17	Aza odzienie twoje nie jest ciepłe, gdy przewiewa ziemię wiatr z południa?
Job	Hi	20	37	18	Podobnoś ty z nim budował niebiosa, które są bardzo mocne, jakoby z miedzi ulane.
Job	Hi	20	37	19	Ukaż nam, co mu rzec mamy; bośmy ogarnieni ciemnością.
Job	Hi	20	37	20	Któż mu powie, co mówię? choćby téż mówił człowiek, będzie pożarty.
Job	Hi	20	37	21	Ale teraz nie widzą światłości: z prędka powietrze zsiędzie się w obłoki, a wiatr przechodząc zpędzi je.
Job	Hi	20	37	22	Z północy złoto przychodzi, a od Boga bojaźliwe chwalenie.
Job	Hi	20	37	23	Godnie go naleść nie możemy: wielki mocą i sądem i sprawiedliwością, a wysłowion być nie może.
Job	Hi	20	37	24	Dlategóż będą się go bać mężowie, a nie będą śmieć patrzyć wszyscy, którzy się sobie zdadzą mądrymi.
Job	Hi	20	38	1	A odpowiadając Pan Jobowi z wichru, rzekł:
Job	Hi	20	38	2	Któż to jest, który wikle wyroki słowy nieroztropnemi.
Job	Hi	20	38	3	Przepasz jako mąż biodra twoje: będę cię pytał, a odpowiadaj mi.
Job	Hi	20	38	4	Gdzieś był, gdym zakładał fundamenty ziemi? powiedz mi, jeźli masz rozum.
Job	Hi	20	38	5	Kto założył miary jéj, jeźli wiesz? albo kto nad nią sznur rozciągnął?
Job	Hi	20	38	6	Na czem podstawki jej są ugruntowane? albo kto założył kamień jéj narożny?
Job	Hi	20	38	7	Gdy mię chwaliły wespół gwiazdy zaranne, i śpiewali wszyscy synowie Boży:
Job	Hi	20	38	8	Kto zamknął drzwiami morze, gdy się wyrywało, jakoby z żywota wychodząc?
Job	Hi	20	38	9	Gdym kładł obłok szatę jego i mrokiem jako pieluchami dziecinnemi obwijał?
Job	Hi	20	38	10	Obtoczyłem je granicami memi i przyprawiłem zaworę i drzwi,
Job	Hi	20	38	11	I rzekłem: Aż poty przyjdziesz, a daléj nie postąpisz i tu rozbijesz nadęte wały twoje.
Job	Hi	20	38	12	Azaś ty po narodzeniu twojem rozkazał świtaniu, i ukazałeś zorzy miejsce jéj?
Job	Hi	20	38	13	I trzymałeś strząsając kończyny ziemie, i wytrząsnąłeś z niéj niepobożne?
Job	Hi	20	38	14	Będzie przywrócona jako błoto pieczęć, i będzie stała jako odzienie:
Job	Hi	20	38	15	Odjęta będzie od niezbożników światłość ich, i ramię wysokie złamane będzie.
Job	Hi	20	38	16	Azaś wszedł do głębokości morskich i przechodziłeś się po dnie przepaści?
Job	Hi	20	38	17	Azać otworzone są bramy śmierci, i widziałeś drzwi ciemne?
Job	Hi	20	38	18	Azaś oglądał szerokość ziemie? powiedz mi, jeźli wiesz wszystko?
Job	Hi	20	38	19	Na któréj drodze światłość mieszka? a ciemności które jest miejsce?
Job	Hi	20	38	20	Abyś przywiódł każde ku końcowi swemu a wyrozumiał ścieżki domu jego.
Job	Hi	20	38	21	Widziałeśli na on czas, żeś się miał urodzić? a znałeśli liczbę dni twoich?
Job	Hi	20	38	22	Izaliś wszedł do skarbu śniegu, albo skarby gradu oglądał?
Job	Hi	20	38	23	Którem nagotował na czas nieprzyjaciela, na dzień bitwy i walki.
Job	Hi	20	38	24	Którą drogą rozchodzi się światło, dzieli się gorącość na ziemi?
Job	Hi	20	38	25	Kto dał bieg bardzo gwałtownemu dżdżowi, i drogę grzmiącemu gromowi?
Job	Hi	20	38	26	Aby szedł deszcz na ziemię, bez człowieka, na puszczy, gdzie żaden człowiek nie mieszka:
Job	Hi	20	38	27	Aby napełnił bezdrożną i pustą i wywiódł trawę zieloną.
Job	Hi	20	38	28	Kto jest ojcem dżdża? albo kto zrodził krople rosy?
Job	Hi	20	38	29	Z czyjego żywota wyszedł lód? a mróż z nieba kto spłodził?
Job	Hi	20	38	30	Wody twardnieją jako kamień, i ścina się wierzch przepaści.
Job	Hi	20	38	31	Izali będziesz mógł złączyć jasne gwiazdy Baby? albo okrąg Wozu niebieskiego będziesz mógł rozerwać?
Job	Hi	20	38	32	Izali wywodzisz Jutrzenkę czasu swego, a zwierzęcéj gwiaździe nad synami ziemskimi wstawać każesz?
Job	Hi	20	38	33	Izali wiesz porządek nieba? i postawisz sposób jego na ziemi?
Job	Hi	20	38	34	Izali podniesiesz głos twój do obłoka, a gwałt wód okryje cię?
Job	Hi	20	38	35	Izali wypuścisz łyskawice i pójdą, a wróciwszy się rzeką tobie: Owośmy?
Job	Hi	20	38	36	Kto włożył we wnętrzności człowiecze mądrość? albo kto dał kurowi rozumność?
Job	Hi	20	38	37	Kto wysłowi sposób niebios? a harmonii niebieskiéj kto każe usnąć?
Job	Hi	20	38	38	Gdy się sypał proch na ziemię, a bryły się zlepiały?
Job	Hi	20	38	39	Izali ułapisz lwicy pokarm, i duszę szczeniąt jéj napełnisz?
Job	Hi	20	38	40	Gdy leżą w łóżkach, a w jaskiniach zasadzają się?
Job	Hi	20	38	41	Kto gotuje krukowi jadło jego, gdy dzieci jego wołają do Boga, tułając się, że nie mają pokarmu?
Job	Hi	20	39	1	Izali wiesz czas porodzenia dzikich kóz na skałach, alboś widział, gdy łanie rodzą?
Job	Hi	20	39	2	Rozliczyłeś miesiące poczęcia ich, i wiedziałeś czas rodzenia ich?
Job	Hi	20	39	3	Skurczają się na płód i rodzą i ryk wypuszczają.
Job	Hi	20	39	4	Oddzielają się dzieci ich i idą na paszą: wychodzą i nie wracają się do nich.
Job	Hi	20	39	5	Kto wypuścił osła dzikiego wolno? a pęta jego kto rozwiązał?
Job	Hi	20	39	6	Któremum dał dom na puszczy i mieszkanie jego w słonéj ziemi.
Job	Hi	20	39	7	Gardzi zgrają miejską: nie słucha głosu wycięgacza.
Job	Hi	20	39	8	Patrzy po górach pastwy swojéj i wszelkie zieleniejące wyszukiwa.
Job	Hi	20	39	9	Izali rynoceros będzie chciał tobie służyć, albo zmieszka u żłobu twego?
Job	Hi	20	39	10	Izali uwiążesz rynocerota na oranie lecem twoim? albo będzie łamał skiby dolin za tobą?
Job	Hi	20	39	11	Aza będziesz miał ufanie w wielkiéj mocy jego, i zostawisz mu roboty twoje?
Job	Hi	20	39	12	Izali mu wierzyć będziesz, żeć wróci nasienie twoje, i gumno twoje zgromadzi?
Job	Hi	20	39	13	Pióro strusiowe podobne jest piórom herodyona i jastrząbowym.
Job	Hi	20	39	14	Gdy zostawia jajca swoje na ziemi, ty je podobno w piasku zagrzejesz?
Job	Hi	20	39	15	Zapomnina, że je noga podeptać może, albo zwierz polny zetrzeć.
Job	Hi	20	39	16	Zatwardza się przeciw dzieciom swoim, jakoby nie jego były: próżno pracował, gdyż żadna bojaźń nie przymuszała.
Job	Hi	20	39	17	Bo mu Bóg odjął mądrość i nie dał wyrozumienia.
Job	Hi	20	39	18	Gdy czas przyjdzie, skrzydła ku górze podnosi: śmieje się z konia i z jeźdźca jego.
Job	Hi	20	39	19	Izali dasz koniowi moc, a obtoczysz szyję jego rżaniem?
Job	Hi	20	39	20	Izali go spędzisz jako szarańczą? sława nozdrzy jego strach.
Job	Hi	20	39	21	Kopie ziemię kopytem, wyskakuje śmiele: bieży przeciw zbrojnym.
Job	Hi	20	39	22	Gardzi strachem, ani ustępuje mieczowi.
Job	Hi	20	39	23	Nad nim chrzęścić będzie sajdak, błyskać się będzie drzewce i tarcza.
Job	Hi	20	39	24	Pałając i rżając żre ziemię, ani uważa, że brzmi głos trąby.
Job	Hi	20	39	25	Gdy usłyszy trąbę, mówi: wah: zdaleka czuje wojnę, napominanie hetmanów i krzyk wojska.
Job	Hi	20	39	26	Izali twą mądrością obrasta pierzem jastrząb, rozszerzając skrzydła swe na południe?
Job	Hi	20	39	27	Aza na rozkazanie twe wzbije się orzeł, i na wysokich miejscach położy gniazdo swoje?
Job	Hi	20	39	28	Na opokach mieszka, i na przykrych krzemieniach przebywa i na nieprzystępnych skałach.
Job	Hi	20	39	29	Ztamtąd upatruje pokarm, a zdaleka oczy jego widzą.
Job	Hi	20	39	30	Dzieci jego lizać będą krew: a gdziekolwiek będzie ścierw, wnet przybywa.
Job	Hi	20	39	31	I przydał Pan i rzekł do Joba:
Job	Hi	20	39	32	Izali, kto się spiera z Bogiem, tak się łatwie uspokoja? wżdyć, kto strofuje Boga, ma mu odpowiadać.
Job	Hi	20	39	33	A Job odpowiadając Panu rzekł:
Job	Hi	20	39	34	Którym lekce mówił, cóż mogę odpowiedzieć? rękę moje włożę na usta moje.
Job	Hi	20	39	35	Jednęm rzecz mówił, któréj bodajem był nie mówił: i drugą, do któréj więcéj nie przydam.
Job	Hi	20	40	1	A odpowiadając Pan Jobowi z wichru, rzekł:
Job	Hi	20	40	2	Przepasz jako mąż biodra swe: będę cię pytał, a powiedz mi.
Job	Hi	20	40	3	Izali wniwecz obrócisz sąd mój, i potępisz mię, abyś się ty usprawiedliwił?
Job	Hi	20	40	4	A jeźli masz ramię jako Bóg, a jeźli grzmisz głosem podobnym:
Job	Hi	20	40	5	Oblecz się w ozdobę i wynieś się wzgórę: i bądź chwalebnym, i oblecz się w piękne szaty.
Job	Hi	20	40	6	Rozprósz harde w zapalczywości twojéj, a wejrzawszy na wszelkiego hardego, poniż.
Job	Hi	20	40	7	Wejrzyj na wszystkie pyszne, a zelżyj je: i zetrzyj niezbożnika na miejscu ich.
Job	Hi	20	40	8	Zakryj je w prochu pospołu, a oblicza ich ponurz w dół.
Job	Hi	20	40	9	I ja przyznam, że cię może zbawić prawica twoja.
Job	Hi	20	40	10	Oto Behemot, któregom uczynił z tobą, będzie jadł siano jako wół.
Job	Hi	20	40	11	Moc jego w biodrach jego, a siła jego w pępku brzucha jego.
Job	Hi	20	40	12	Rusza ogonem swym jako cedrem, żyły jąder jego są powikłane.
Job	Hi	20	40	13	Kości jego jako piszczele miedziane, chrzęstki jego jako blachy żelazne.
Job	Hi	20	40	14	On jest początkiem dróg Bożych, który go uczynił, przyłoży miecz swój.
Job	Hi	20	40	15	Temu góry trawę rodzą: wszystkie bestye polne grać tam będą.
Job	Hi	20	40	16	Pod cieniem sypia, w tajniku trzciny i na miejscach wilgotnych.
Job	Hi	20	40	17	Zakrywają cienie cień jego, ogarną go wierzby potoku.
Job	Hi	20	40	18	Oto wypije rzekę, a nie zadziwi się: a ma nadzieję, że się Jordan wleje w gębę jego.
Job	Hi	20	40	19	Oczyma swemi jako wędą bierze go, a na palach przekole nozdrze swoje.
Job	Hi	20	40	20	Aza będziesz mógł wyciągnąć Lewiatana wędą, a powrozem uwiążesz język jego?
Job	Hi	20	40	21	Izali zawleczesz obrączkę przez nozdrza jego? albo tarniem przekolesz czeluść jego?
Job	Hi	20	40	22	Izali rozmnoży do ciebie prośby, albo będzie z tobą mówił łagodnie?
Job	Hi	20	40	23	Izali uczyni przymierze z tobą, i weźmiesz go za sługę wiecznego?
Job	Hi	20	40	24	Aza naigrawać go będziesz jako ptaszka, albo go uwiążesz dziewkom twoim?
Job	Hi	20	40	25	Zrąbają go przyjaciele, rozdzielą go kupcy?
Job	Hi	20	40	26	Izali napełnisz niewody skórą jego, albo wierszą rybną głowę jego?
Job	Hi	20	40	27	Włóż nań rękę twoję: wspomnij na bitwę, a więcéj nie przydawaj mówić.
Job	Hi	20	40	28	Oto nadzieja jego omyli go, a przed oczyma wszystkich stracon będzie.
Job	Hi	20	41	1	Nie jako okrutny obudzę go; bo któż się może sprzeciwić twarzy mojéj?
Job	Hi	20	41	2	Kto mi dał pierwéj, żebych mu oddał? wszystko, co jest pod niebem, moje jest.
Job	Hi	20	41	3	Nie przepuszczę mu, i słowom możnym i ku proszeniu nastrojonym.
Job	Hi	20	41	4	Któż odkryje wierzch odzienia jego? a w pośrodek gęby jego kto wnidzie?
Job	Hi	20	41	5	Wrota paszczeki jego kto otworzy? wkoło zębów jego strach.
Job	Hi	20	41	6	Ciało jego jako tarcze lane, spojone łuskami przyciskającemi się.
Job	Hi	20	41	7	Jedna z drugą się spaja, a ani wiatr wchodzi przez nie.
Job	Hi	20	41	8	Jedna do drugiéj przylgnie, a trzymając się siebie żadnym sposobem nie będą rozdzielone.
Job	Hi	20	41	9	Kichanie jego blask ogniowy, a oczy jego jako powieki zarania.
Job	Hi	20	41	10	Z ust jego lampy wychodzą, jako pochodnie ognia zapalone.
Job	Hi	20	41	11	Z nozdrzy jego wychodzi dym jako z garnca podpalonego i wrzącego.
Job	Hi	20	41	12	Dech jego węgle zapala, a płomień z ust jego wychodzi.
Job	Hi	20	41	13	W szyi jego będzie mieszkała moc, a niedostatek przed obliczem jego chodzi.
Job	Hi	20	41	14	Członki ciała jego spajają się społu: wypuści nań pioruny, a na inne się miejsce nie uniosą.
Job	Hi	20	41	15	Serce jego zatwardnieje jako kamień, i zbije się jako kowalska nakowalnia.
Job	Hi	20	41	16	Gdy się podniesie, zlękną się Aniołowie, a przestraszeni czyścić się będą.
Job	Hi	20	41	17	Gdy się go imie miecz, ostać się nie będzie mógł ani oszczep, ani pancerz.
Job	Hi	20	41	18	Poczytać bowiem będą żelazo za plewy, a miedź za spróchniałe drewno.
Job	Hi	20	41	19	Nie zapłoszy go strzelec, we źdźbło mu się obróciły kamienie proce.
Job	Hi	20	41	20	Młot jako źdźbło poczytać będzie, i śmiać się będzie z miecącego drzewcem.
Job	Hi	20	41	21	Pod nim będą promienie słoneczne, i naściele sobie złota jako błota.
Job	Hi	20	41	22	Uczyni, że będzie wrzała głębokość morza jako garniec, i uczyni jako gdy maści kipią.
Job	Hi	20	41	23	Za nim świecić będzie ścieżka, będzie mu się zdała głębokość, jakoby osiwiała.
Job	Hi	20	41	24	Niemasz na ziemi mocy, któraby się mu przyrównać mogła, który uczynion jest, aby się nikogo nie bał.
Job	Hi	20	41	25	Wszystko wysokie widzi: on jest królem nad wszemi synmi pychy.
Job	Hi	20	42	1	A Job odpowiadając Panu, rzekł:
Job	Hi	20	42	2	Wiem, iż wszystko możesz, a nie jest ci żadna myśl tajna.
Job	Hi	20	42	3	Któż jest taki, co tai radę bez umiejętności? przetom niemądrze mówił i to, co nad miarę przechodziło wiadomość moję.
Job	Hi	20	42	4	Słuchaj, i ja będę mówił: spytam cię, a odpowiedz mi.
Job	Hi	20	42	5	Słuchem ucha słyszałem cię: a teraz oko moje widzi cię.
Job	Hi	20	42	6	Przetóż sam siebie winuję i czynię pokutę w perzu i w popiele.
Job	Hi	20	42	7	A gdy Pan odmówił te słowa do Joba, rzekł do Eliphaza Themanitczyka: Rozgniewała się zapalczywość moja na cię i na dwa przyjacioły twoje, iżeście nie mówili przedemną prawie, jako Job, sługa mój.
Job	Hi	20	42	8	A tak weźmijcie sobie siedm byków i siedm baranów, a idźcie do sługi mego Joba, a ofiarujcie całopalenie za siebie: a Job, sługa mój, będzie się za was modlił: oblicze jego przyjmę, aby wam głupstwo nie było poczytane; boście nie mówili prawie ku mnie, jako Job, sługa mój.
Job	Hi	20	42	9	Poszli tedy Eliphaz Themanitczyk i Baldad Suhitczyk i Sophar Naamathczyk i uczynili, jako był Pan do nich mówił, i przyjął Pan oblicze Jobowe.
Job	Hi	20	42	10	Nawrócił się téż Pan na pokutę Jobowę, gdy się on modlił z przyjacioły swoje. I przyczynił Pan wszego, cokolwiek miał Job, w dwójnasób.
Job	Hi	20	42	11	A bracia jego wszyscy przyszli do niego i wszystkie siostry jego i wszyscy, którzy go przedtem znali, i jedli z nim chleb w domu jego i kiwali nad nim głową i cieszyli go ze wszego złego, które nań był Pan przepuścił: i dali mu każdy owcę jednę, i nausznicę złotą jednę.
Job	Hi	20	42	12	A Pan błogosławił poślednim czasom Jobowym więcéj niźli początkowi jego. I miał czternaście tysięcy owiec i sześć tysięcy wielbłądów i tysiąc jarzm wołów i tysiąc oślic.
Job	Hi	20	42	13	Miał téż siedm synów i trzy córki.
Job	Hi	20	42	14	I dał imię jednéj Dzień, a drugiéj imię Kassya, a trzeciéj imię Róg barwiczki.
Job	Hi	20	42	15	I nie nalazły się niewiasty tak piękne, jako córki Jobowe, we wszystkiéj ziemi: i dał im ojciec ich dziedzictwo między bracią ich.
Job	Hi	20	42	16	A Job żył potem sto i czterdzieści lat i widział syny swe i syny synów swoich aż do czwartego pokolenia, i umarł będąc stary i pełen dni. Przypisy
Psalms	Ps	21	1	1	Błogosławiony mąż, który nie chodził w radzie niezbożnych, i na drodze grzesznych nie stał, i na stolicy zaraźliwości nie siedział.
Psalms	Ps	21	1	2	Ale w zakonie Pańskim wola jego, a w zakonie jego będzie rozmyślał we dnie i w nocy.
Psalms	Ps	21	1	3	I będzie jako drzewo, które wsadzone jest nad ściekaniem wód, które swój owoc da czasu swego: a liście jego nie opadnie: i wszystko, cokolwiek czynić będzie, poszczęści się.
Psalms	Ps	21	1	4	Nie tak niezbożni, nie tak; ale jako proch, który rozmiata wiatr z wierzchu ziemie.
Psalms	Ps	21	1	5	Przetóż nie powstaną niezbożnicy na sądzie: ani grzesznicy w zebraniu sprawiedliwych.
Psalms	Ps	21	1	6	Albowiem zna Pan drogę sprawiedliwych: a droga niezbożnych zginie.
Psalms	Ps	21	2	1	Czemu się wzburzyli poganie, a ludzie rozmyślali próżne rzeczy?
Psalms	Ps	21	2	2	Stanęli wespół królowie ziemscy, a książęta zeszli się w gromadę przeciw Panu, i przeciw Chrystusowi jego.
Psalms	Ps	21	2	3	Potargajmy związki ich: i zrzućmy z siebie jarzmo ich.
Psalms	Ps	21	2	4	Który mieszka w niebiesiech, naśmieje się z nich: a Pan szydzić z nich będzie.
Psalms	Ps	21	2	5	Tedy będzie mówił do nich w gniewie swoim i w zapalczywości swéj potrwoży je.
Psalms	Ps	21	2	6	A jam jest postanowion królem od niego nad Syonem, górą świętą jego, opowiadając przykazanie jego.
Psalms	Ps	21	2	7	Pan rzekł do mnie: Tyś jest synem moim, Jam ciebie dziś zrodził.
Psalms	Ps	21	2	8	Żądaj odemnie, i dam ci pogany dziedzictwo twoje, a osiadłość twą kraje ziemie.
Psalms	Ps	21	2	9	Będziesz je rządził laską żelazną: a jako naczynie garncarskie pokruszysz je.
Psalms	Ps	21	2	10	A teraz królowie rozumiejcie: ćwiczcie się, którzy sądzicie ziemię.
Psalms	Ps	21	2	11	Służcie Panu w bojaźni: a radujcie się mu ze drżeniem.
Psalms	Ps	21	2	12	Chwyćcie się nauki, by się kiedy nie rozgniewał Pan: i nie poginęliście z drogi sprawiedliwéj.
Psalms	Ps	21	2	13	gdyby się w krótce zapalił gniew jego. Błogosławieni wszyscy, którzy w nim ufają.
Psalms	Ps	21	3	1	Psalm Dawidowy, gdy uciekał przed Absalomem, synem swoim.
Psalms	Ps	21	3	2	Panie, przecz się rozmnożyli, co mię trapią? wiele ich powstają przeciwko mnie.
Psalms	Ps	21	3	3	Wiele ich mówią duszy mojéj: Nie ma ten zbawienia w Bogu swoim.
Psalms	Ps	21	3	4	Ano ty, Panie, jesteś obrońca mój, chwała moja, i podwyższający głowę moję.
Psalms	Ps	21	3	5	Głosem moim wołałem do Pana, i wysłuchał mię z góry świętéj swojéj.
Psalms	Ps	21	3	6	Jam spał i twardom zasnął, i wstałem; bo Pan obronił mię.
Psalms	Ps	21	3	7	Nie będę się bał tysięcy ludu około mnie leżącego.
Psalms	Ps	21	3	8	Powstań, Panie! wybaw mię, Boże mój; boś ty pobił wszystkie sprzeciwiające mi się bez przyczyny: pokruszyłeś zęby grzeszników.
Psalms	Ps	21	3	9	Pańskie jest wybawienie: a nad ludem twoim błogosławieństwo twoje.
Psalms	Ps	21	4	1	Na koniec w pieśniach, Psalm Dawidowi.
Psalms	Ps	21	4	2	Kiedym wzywał, wysłuchał mię Bóg sprawiedliwości mojéj: w uciśnieniu rozprzestrzeniłeś mi. Zmiłuj się nademną, a wysłuchaj modlitwę moję.
Psalms	Ps	21	4	3	Synowie człowieczy, pókiż ciężkiego serca? przecz miłujecie marność, i szukacie kłamstwa?
Psalms	Ps	21	4	4	Wiedzcież, iż dziwnym uczynił Pan świętego swego: wysłucha mię Pan, gdy zawołam do niego.
Psalms	Ps	21	4	5	Gniewajcie się, a nie grzeszcie: co mówicie w sercach waszych, na łóżkach waszych żałujcie.
Psalms	Ps	21	4	6	Ofiarujcie ofiarę sprawiedliwości, a ufajcie w Panu.
Psalms	Ps	21	4	7	Wiele ich mówią: Któż nam okazał dobra? Naznamionowana jest nad nami światłość oblicza twego, Panie.
Psalms	Ps	21	4	8	Dałeś wesele w sercu mojem: od urodzaju zboża, wina i oliwy swéj rozmnożeni są.
Psalms	Ps	21	4	9	W pokoju pospołu będę spał i odpoczywał.
Psalms	Ps	21	4	10	bo ty, Panie, osobliwie w nadziei postanowiłeś mię.
Psalms	Ps	21	5	1	Na koniec za tę, która dziedzictwa dostępuje, Psalm Dawidowi.
Psalms	Ps	21	5	2	Słowa moje przyjmij w uszy, Panie: wyrozumiéj wołanie moje.
Psalms	Ps	21	5	3	Pilnie słuchaj głosu modlitwy mojéj, królu mój i Boże mój! bo do ciebie modlić się będę.
Psalms	Ps	21	5	4	Panie, rano wysłuchasz głos mój: rano będę stał przed tobą i ujrzę.
Psalms	Ps	21	5	5	Albowiem nie Bóg, chcący nieprawości, ty jesteś: ani mieszkać będzie przy tobie złośnik.
Psalms	Ps	21	5	6	Ani się ostoją niesprawiedliwi przed oczyma twemi: nienawidzisz wszystkich, którzy broją nieprawość.
Psalms	Ps	21	5	7	Zatracisz wszystkie, którzy mówią kłamstwo: mężem krwawym i zdradliwym brzydzi się Pan.
Psalms	Ps	21	5	8	A ja w mnóstwie miłosierdzia twego wnijdę do domu twego: pokłonię się ku kościołowi twemu świętemu w bojaźni twojéj.
Psalms	Ps	21	5	9	Panie, prowadź mię w sprawiedliwości twojéj: dla nieprzyjaciół moich prostuj przed obliczem twojem drogę moję.
Psalms	Ps	21	5	10	Albowiem niemasz w uściech ich prawdy: serce ich jest marne: grób otwarty gardło ich, języki swymi zdradliwie poczynali.
Psalms	Ps	21	5	11	Osądź je, Boże! Niechaj upadną od myśli swoich: wedle mnóstwa niezbożności ich wypędź je; bo cię rozdraźnili, Panie.
Psalms	Ps	21	5	12	I niech się rozweselą wszyscy, którzy nadzieję mają w tobie: na wieki radować się będą, i będziesz mieszkał w nich: i będą się chlubić w tobie wszyscy, którzy miłują imię twoje.
Psalms	Ps	21	5	13	Albowiem ty będziesz błogosławił sprawiedliwemu: Panie, jako tarczą dobréj woli twéj obtoczyłeś nas.
Psalms	Ps	21	6	1	Na koniec w pieśniach, Psalm Dawidowi na oktawę.
Psalms	Ps	21	6	2	Panie, nie w zapalczywości twéj strofuj mię, ani w gniewie twoim karz mię.
Psalms	Ps	21	6	3	Zmiłuj się nademną, Panie; bomci chory: uzdrów mię, Panie; boć strwożone są kości moje.
Psalms	Ps	21	6	4	I dusza moja strwożona jest bardzo: ale ty, Panie, pókiż?
Psalms	Ps	21	6	5	Nawróć się, Panie, a wyrwij duszę moje: zbaw mię dla miłosierdzia twego.
Psalms	Ps	21	6	6	Albowiem w śmierci niemasz, ktoby na cię pamiętał: a w piekle, ktoć wyznawać będzie?
Psalms	Ps	21	6	7	Pracowałem w płaczu moim: będę omywał na każdą noc łóżko moje: łzami mojemi będę polewał pościel swoję.
Psalms	Ps	21	6	8	Strwożyło się od zapalczywości oko moje: zstarzałem się między wszystkimi nieprzyjacioły mymi.
Psalms	Ps	21	6	9	Odstąpcie odemnie wszyscy, którzy nieprawość czynicie; albowiem wysłuchał Pan głos płaczu mojego.
Psalms	Ps	21	6	10	Wysłuchał Pan prośbę moję: Pan modlitwę moję przyjął.
Psalms	Ps	21	6	11	Niech się zawstydzą i wielce zatrwożą wszyscy nieprzyjaciele moi: niech się nawrócą i zawstydzą bardzo prędko.
Psalms	Ps	21	7	1	Psalm Dawidów, który śpiewał Panu za słowa Chusy, syna Jemini.
Psalms	Ps	21	7	2	Panie, Boże mój! w tobiem nadzieję położył: wybaw mię od wszystkich prześladowców moich, i wyzwól mię:
Psalms	Ps	21	7	3	By kiedy nie porwał jako lew dusze mojéj: gdy niemasz, ktoby odkupił, ani ktoby wybawił.
Psalms	Ps	21	7	4	Panie, Boże mój! jeźlim to uczynił, jeźli jest nieprawość w rękach moich:
Psalms	Ps	21	7	5	Jeźlim oddał oddawającym mi złe, niech upadnę słusznie przed nieprzyjacioły moimi próżny.
Psalms	Ps	21	7	6	Niechaj prześladuje nieprzyjaciel duszę moję: i niech poima, i podepcze na ziemi żywot mój: a sławę moję niechaj w proch obróci.
Psalms	Ps	21	7	7	Powstań, Panie, w gniewie twoim: i wynieś się na granicach nieprzyjaciół moich: i powstań, Panie, Boże mój, w przykazaniu, któreś rozkazał.
Psalms	Ps	21	7	8	A zgromadzenie narodów obstąpi cię: i dlatego wróć się na wysokość.
Psalms	Ps	21	7	9	Pan sądzi narody. Sądź mię, Panie, według sprawiedliwości mojéj, i według niewinności mojéj na mnie.
Psalms	Ps	21	7	10	Zginie złość grzeszników, a prosto poprowadzisz sprawiedliwego, badający się serc i nerek, Boże.
Psalms	Ps	21	7	11	Sprawiedliwa pomoc moja od Pana, który zbawia prawych sercem.
Psalms	Ps	21	7	12	Bóg, sędzia sprawiedliwy, mocny i cierpliwy, zaż się gniewa na każdy dzień?
Psalms	Ps	21	7	13	Jeźli się nie nawrócicie, miecza swego dobędzie: łuk swój naciągnął i nagotował go.
Psalms	Ps	21	7	14	I nałożył na nim naczynie śmierci, strzały swe pałającemi sprawił.
Psalms	Ps	21	7	15	Oto rodził niesprawiedliwość: począł boleść, i urodził nieprawość.
Psalms	Ps	21	7	16	Dół otworzył i wykopał go: i wpadł w dół, który uczynił.
Psalms	Ps	21	7	17	Obróci się boleść jego na głowę jego: a na wierzch głowy jego nieprawość jego spadnie.
Psalms	Ps	21	7	18	Będę wyznawał Panu według sprawiedliwości jego: i będę śpiewał imieniowi Pana najwyższego.
Psalms	Ps	21	8	1	Na koniec za prasy, Psalm Dawidowi.
Psalms	Ps	21	8	2	Panie, Panie nasz! jakóż dziwne jest imię twoje po wszystkiéj ziemi; albowiem wyniosła się wielmożność twoja nad niebiosa.
Psalms	Ps	21	8	3	Z ust niemówiątek i ssących uczyniłeś doskonałą chwałę dla nieprzyjaciół twoich, abyś zepsował nieprzyjaciela i mściciela.
Psalms	Ps	21	8	4	Albowiem oglądam niebiosa twoje, dzieła palców twoich: księżyc i gwiazdy, któreś ty fundował.
Psalms	Ps	21	8	5	Cóż jest człowiek, iże nań pamiętasz? albo syn człowieczy, iże go nawiedzasz?
Psalms	Ps	21	8	6	Uczyniłeś go mało co mniejszym od Aniołów, chwałą i czcią ukoronowałeś go.
Psalms	Ps	21	8	7	I postanowiłeś go nad dziełami rąk twoich: podałeś wszystko pod nogi jego.
Psalms	Ps	21	8	8	Owce i woły wszystkie, nad to i zwierzęta polne.
Psalms	Ps	21	8	9	Ptastwo niebieskie, i ryby morskie, które się przechodzą po ścieżkach morskich.
Psalms	Ps	21	8	10	Panie, Panie nasz! jakoż dziwne jest imię twoje po wszystkiéj ziemi.
Psalms	Ps	21	9	1	Na koniec za tajemnice synowskie, Psalm Dawidowi.
Psalms	Ps	21	9	2	Będę wyznawał, Panie, ze wszystkiego serca mego: będę opowiadał wszystkie dziwy twoje.
Psalms	Ps	21	9	3	Rozweselę się i rozraduję się w tobie: będę śpiewał imieniowi twemu, Najwyższy.
Psalms	Ps	21	9	4	Gdy nieprzyjaciel mój obróci się nawstecz: osłabieją i poginą przed oblicznością twoją.
Psalms	Ps	21	9	5	Boś uczynił sąd mój i sprawę moję: zasiadłeś na stolicy, który sądzisz sprawiedliwość.
Psalms	Ps	21	9	6	Zgromiłeś narody, i zginął niezbożny: wygładziłeś imię ich na wieki, i na wieki wieków.
Psalms	Ps	21	9	7	Nieprzyjacielskie miecze ustały nakoniec: i zburzyłeś ich miasta: zginęła z trzaskiem pamiątka ich.
Psalms	Ps	21	9	8	A Pan trwa na wieki: nagotował na sąd stolicę swą.
Psalms	Ps	21	9	9	I on będzie sądził okrąg ziemie w prawości, osądzi narody w sprawiedliwości.
Psalms	Ps	21	9	10	I stał się Pan ucieczką ubogiemu: pomocnikiem w potrzebach, w ucisku.
Psalms	Ps	21	9	11	I niech ufają w tobie, którzy znają imię twoje; albowiem nie opuściłeś szukających cię, Panie.
Psalms	Ps	21	9	12	Śpiewajcie Panu, który mieszka na Syonie: opowiadajcie między narody sprawy jego.
Psalms	Ps	21	9	13	Albowiem mszczący się krwie ich wspominał: nie zapomniał ubogich wołania.
Psalms	Ps	21	9	14	Zmiłuj się nademną, Panie! wejrzyj na uniżenie moje od nieprzyjaciół moich, który mię podwyższasz od bram śmierci.
Psalms	Ps	21	9	15	Abych opowiadał wszystkie chwały twoje w bramach córki Syońskiéj: będę się weselił w zbawieniu twojem.
Psalms	Ps	21	9	16	Powięźli poganie w zatraceniu, które przyprawili: w sidle tem, które byli skrycie zastawili, uwięzła noga ich.
Psalms	Ps	21	9	17	Poznany będzie Pan, sądy czyniący: w uczynkach rąk swoich poimany jest grzesznik.
Psalms	Ps	21	9	18	Niech się grzesznicy obrócą do piekła: wszyscy narodowie, którzy zapominają Boga.
Psalms	Ps	21	9	19	Bo nie do końca będzie zapomnion ubogi: cierpliwość ubogich nie zginie do końca.
Psalms	Ps	21	9	20	Powstań, Panie, niech się nie zmacnia człowiek: niech będą sądzeni narodowie przed oblicznością twoją.
Psalms	Ps	21	9	21	Postaw, Panie, zakonodawcę nad nimi, aby wiedzieli narodowie, iż ludźmi są. Psalm X. wedle Żydów.
Psalms	Ps	21	9	22	Czemuś, Panie, odstąpił daleko: przeglądasz w potrzebach, w ucisku?
Psalms	Ps	21	9	23	Gdy się pyszni niezbożnik, zapala się ubogi: bywają usidleni w radach, które wymyślają.
Psalms	Ps	21	9	24	Albowiem pochwalon bywa grzesznik w żądzach duszy swéj: a niesprawiedliwy bywa błogosławion.
Psalms	Ps	21	9	25	Rozgniewał Pana grzesznik, według wielkości gniewu swego nie będzie szukał: niemasz Boga przed oblicznością jego.
Psalms	Ps	21	9	26	Splugawione są drogi jego na każdy czas: bywają odjęte sądy twoje od obliczności jego: nad wszystkimi nieprzyjacioły swymi będzie panował.
Psalms	Ps	21	9	27	Mówił bowiem w sercu swojem: Nie będę poruszon od wieku do wieku, bez złego.
Psalms	Ps	21	9	28	Którego usta pełne są złorzeczeństwa i gorzkości i zdrady: pod językiem jego praca i boleść.
Psalms	Ps	21	9	29	Siedzi na zdradzie z bogatymi w skrytościach, aby zabił niewinnego: oczy jego upatrują ubogiego.
Psalms	Ps	21	9	30	Tai się na zdradzie w skrytem miejscu, jako lew w jamie swojéj: zastawia sidła, aby uchwycił ubogiego, aby połapił ubogiego, gdy go przyciągnie.
Psalms	Ps	21	9	31	W sidle swojem poniży go: schyli się i padnie, gdy opanuje ubogie.
Psalms	Ps	21	9	32	Rzekł bowiem w sercu swojem: Zapomniał Bóg, odwrócił oblicze swe, aby nie widział do końca.
Psalms	Ps	21	9	33	Powstań, Panie Boże! niech się podniesie ręka twoja: nie zapominaj ubogich.
Psalms	Ps	21	9	34	Dla czego niezbożnik rozdraźnił Boga? bo mówił w sercu swem: Nie będzieć się pytał.
Psalms	Ps	21	9	35	Widzisz, (bo ty na boleść i na utrapienie patrzysz) abyś je podał w ręce twoje. Tobie zostawiony jest ubogi: sierocie ty będziesz pomocnikiem.
Psalms	Ps	21	9	36	Skrusz ramię grzesznika i złośnika: będą szukać grzechu jego a nie najdą.
Psalms	Ps	21	9	37	Pan będzie królował wiecznie, i na wieki wieków: wyginiecie poganie z ziemie jego.
Psalms	Ps	21	9	38	Żądzę ubogich wysłuchał Pan: przygotowanie serca ich usłyszało ucho twoje.
Psalms	Ps	21	9	39	Abyś uczynił sąd sierocie i chudzinie, aby się więcéj nie ważył wielmożyć człowiek na ziemi.
Psalms	Ps	21	10	1	Na koniec, Psalm Dawidowi.
Psalms	Ps	21	10	2	W Panu ja ufam: jakóż mówicie duszy mojéj: Uciekaj na górę jako wróbel?
Psalms	Ps	21	10	3	Bo oto grzesznicy naciągnęli łuk: nagotowali strzały swe w sajdaku, aby postrzelali w ciemności prawych sercem.
Psalms	Ps	21	10	4	Albowiem, coś był sprawił, skazili: sprawiedliwy lepak co uczynił?
Psalms	Ps	21	10	5	Pan w kościele swym świętym; Pan, w niebie stolica jego: oczy jego na ubogiego patrzą: powieki jego pytają synów ludzkich.
Psalms	Ps	21	10	6	Pan pyta sprawiedliwego i niezbożnego: lecz kto miłuje nieprawość, ma w nienawiści duszę swoję.
Psalms	Ps	21	10	7	Wyleje jako deszcz na grzeszniki sidła: ogień i siarka i wiatr nawałności, część kubka ich.
Psalms	Ps	21	10	8	Albowiem sprawiedliwy Pan, i sprawiedliwość miłuje: prawość widziało oblicze jego.
Psalms	Ps	21	11	1	Na koniec na oktawę, Psalm Dawidowi.
Psalms	Ps	21	11	2	Zbaw mię, Panie; bo ustał święty; bo umniejszyły się prawdy od synów ludzkich.
Psalms	Ps	21	11	3	Marne rzeczy mówili każdy do bliźniego swego: wargi zdradliwe, w sercu i sercu mówili.
Psalms	Ps	21	11	4	Niech zatraci Pan wszelkie usta zdradliwe, i język hardzie mówiący.
Psalms	Ps	21	11	5	Którzy mówili: Język nasz uwielmożemy, usta nasze za nami są, któż jest panem naszym?
Psalms	Ps	21	11	6	Dla nędze niedostatecznych i dla wzdychania ubogich teraz powstanę, mówi Pan: postawię w zbawieniu: śmiele będę poczynał w nim.
Psalms	Ps	21	11	7	Słowa Pańskie, słowa czyste: śrebro w ogniu doświadczone, próbowane z ziemie, siedmkroć przeczyszczone.
Psalms	Ps	21	11	8	Ty, Panie, zachowasz nas: i będziesz nas strzegł od rodzaju tego na wieki.
Psalms	Ps	21	11	9	Wokoło niezbożnicy chodzą: według wysokości twéj uczyniłeś możne syny człowiecze.
Psalms	Ps	21	12	1	Na koniec, Psalm Dawidowi.
Psalms	Ps	21	12	2	Dokądże, Panie, zapominasz mię do końca? dokąd odwracasz oblicze swe odemnie?
Psalms	Ps	21	12	3	Dokąd będę rozbierał rady w duszy mojéj, frasunek w sercu mojem przez dzień? Pókiż będzie się podnosił nieprzyjaciel mój nademną?
Psalms	Ps	21	12	4	Wejrzyj, a wysłuchaj mię, Panie, Boże mój! oświeć oczy moje, bym kiedy nie zasnął w śmierci:
Psalms	Ps	21	12	5	By kiedy nie rzekł nieprzyjaciel mój: Przemogłem go: którzy mię trapią, będą radzi, jeźli się zachwieję.
Psalms	Ps	21	12	6	Ale ja ufam w miłosierdziu twojem: rozraduje się serce moje w zbawieniu twojem: będę śpiewał Panu, który mi dobra dał: i będę grał imieniowi Pana najwyższego.
Psalms	Ps	21	13	1	Na koniec, Psalm Dawidowi. Rzekł głupi w sercu swojem: Niemasz Boga. Popsowali się, i obrzydliwymi się stali w zabawach swoich: niemasz, ktoby czynił dobrze, niemasz aż do jednego.
Psalms	Ps	21	13	2	Pan z nieba pojrzał na syny człowiecze, aby oglądał, jeźli jest rozumiejący albo szukający Boga.
Psalms	Ps	21	13	3	Wszyscy odstąpili, pospołu stali się niepożytecznymi: niemasz, ktoby dobrze czynił, niemasz aż do jednego. (Grób otwarty jest gardło ich: językami swemi zdradliwie poczynali, jad żmijowy pod ich wargami. Których usta pełne są złorzeczenia i gorzkości: prędkie nogi ich na wylanie krwie. Skruszenie i nieszczęście na drogach ich, a drogi pokoju nie poznali: niemasz bojaźni Bożéj przed ich oczyma.)
Psalms	Ps	21	13	4	Izali nie poznają wszyscy, którzy czynią nieprawość, którzy pożerają lud mój, jako pokarm chleba?
Psalms	Ps	21	13	5	Pana nie wzywali: tam drżeli od bojaźni, gdzie nie było strachu.
Psalms	Ps	21	13	6	Albowiem Pan jest w narodzie sprawiedliwym: radę ubogiego zesromociliście, iż Pan jest nadzieja jego.
Psalms	Ps	21	13	7	Któż da z Syonu zbawienie Izraelskie? gdy oddali Pan niewolą ludu swego, rozweseli się Jakób i rozraduje się Izrael.
Psalms	Ps	21	14	1	Psalm Dawidowi. Panie, któż będzie mieszkał w przybytku twoim? albo kto odpocznie na górze twojéj świętéj?
Psalms	Ps	21	14	2	Który chodzi bez zmazy i czyni sprawiedliwość.
Psalms	Ps	21	14	3	Który mówi prawdę w sercu swojem, który nie czyni zdrady językiem swoim: ani uczynił bliźniemu swemu złego, i zelżywości nie przyjął przeciw bliźnim swoim.
Psalms	Ps	21	14	4	Wniwecz obrócony jest w oczach jego złośliwy: a bojących się Pana wysławia: który przysięga bliźniemu swemu, a nie zdradza:
Psalms	Ps	21	14	5	Który pieniędzy swych nie dał na lichwę, i darów na niewinne nie przyjmuje. Kto to czyni, nie będzie poruszon na wieki.
Psalms	Ps	21	15	1	Tytułu napis samemu Dawidowi.
Psalms	Ps	21	15	2	Zachowaj mię, Panie; bom nadzieję miał w tobie. Rzekłem Panu: Tyś jest Bogiem moim; albowiem dóbr moich nie potrzebujesz.
Psalms	Ps	21	15	3	Świętym, którzy są na ziemi jego, dziwne uczynił wszystkie chęci moje ku nim.
Psalms	Ps	21	15	4	Rozmnożyły się niemocy ich, potem się kwapili: nie będę zgromadzał schadzek ich ze krwi: i nie będę wspominał imion ich usty memi.
Psalms	Ps	21	15	5	Pan cząstka dziedzictwa mego i kielicha mego: tyś jest, który mi przywrócisz dziedzictwo moje.
Psalms	Ps	21	15	6	Sznury przypadły mi na osobliwych; albowiem dziedzictwo moje jest mi znamienite.
Psalms	Ps	21	15	7	Będę błogosławił Pana, który mi dał rozum: ktemu aż do nocy ćwiczyły mię nerki moje.
Psalms	Ps	21	15	8	Miałem Pana zawsze przed oczyma swemi; bo mi jest po prawicy, abych nie był poruszony.
Psalms	Ps	21	15	9	Przetóż się uweseliło serce moje, i rozradował się język mój: nadto i ciało moje w nadziei odpoczywać będzie.
Psalms	Ps	21	15	10	Albowiem nie zostawisz dusze mojéj w piekle: ani dasz świętemu twemu oglądać skażenia.
Psalms	Ps	21	15	11	Oznajmiłeś mi drogi żywota, napełnisz mię weselem z obliczem twojem, rozkoszy na prawicy twéj aż do końca.
Psalms	Ps	21	16	1	Modlitwa Dawidowi. Wysłuchaj, Panie, sprawiedliwość moję; słuchaj pilnie prośby mojéj: przyjmij w uszy modlitwę moję, niezdradliwemi ustami.
Psalms	Ps	21	16	2	Od obliczności twojéj sąd mój niech wynidzie: oczy twe niech dojrzą sprawiedliwości.
Psalms	Ps	21	16	3	Spróbowałeś serca mego, i nawiedziłeś w nocy: doświadczyłeś mię ogniem, a nie nalazła się we mnie nieprawość.
Psalms	Ps	21	16	4	Aby nie mówiły usta moje uczynków ludzkich: dla słów ust twoich jam przestrzegał dróg twardych.
Psalms	Ps	21	16	5	Umocnij kroki moje na ścieżkach twoich, aby się nie chwiały stopy moje.
Psalms	Ps	21	16	6	Jam wołał, iżeś mię wysłuchał, Boże: nakłoń mi ucha twego, a wysłuchaj słowa moje.
Psalms	Ps	21	16	7	Pokaż dziwne miłosierdzie twoje, który zbawiasz nadzieję mające w tobie od przeciwiających się prawicy twojéj.
Psalms	Ps	21	16	8	Strzeż mię jako źrenicę oka: pod cieniem skrzydeł twoich obroń mię:
Psalms	Ps	21	16	9	Od oblicza niezbożnych, którzy mię utrapili: nieprzyjaciele moi duszę moję ogarnęli.
Psalms	Ps	21	16	10	Tłustość swoję zawarli: usta ich mówiły hardość.
Psalms	Ps	21	16	11	Porzuciwszy mię, teraz mię obtoczyli: oczy swe nasadzili spuścić ku ziemi.
Psalms	Ps	21	16	12	Przyjęli mię jako lew gotowy do łupu: i jako szczenię lwie, mieszkające w jamie.
Psalms	Ps	21	16	13	Powstań, Panie! uprzedź go i przekin go: wyrwij duszę moje od niezbożnego, miecz twój od nieprzyjaciół ręki twojéj.
Psalms	Ps	21	16	14	Panie, odłącz je od trochy ludzi z ziemie za żywota ich: z skrytych rzeczy twoich napełnion jest brzuch ich: nasyceni są synmi: i ostatki swoje zostawili małym dzieciom swoim.
Psalms	Ps	21	16	15	A ja w sprawiedliwości pokażę się przed obliczem twojem: nasycon będę, gdy się okaże chwała twoja.
Psalms	Ps	21	17	1	Na koniec, słudze Pańskiemu Dawidowi, który mówił Panu słowa pieśni téj, w dzień, gdy go wyrwał Pan z ręki wszystkich nieprzyjaciół jego, i z ręki Saulowéj, i rzekł:
Psalms	Ps	21	17	2	Będę cię miłował, Panie, mocy moja.
Psalms	Ps	21	17	3	Pan twierdza moja i ucieczka moja i wybawiciel mój: Bóg mój wspomożyciel mój, i w nim będę nadzieję miał: zastępca mój, i róg zbawienia mego, i obrońca mój.
Psalms	Ps	21	17	4	Chwaląc będę wzywał Pana: i będę wybawion od nieprzyjaciół moich.
Psalms	Ps	21	17	5	Ogarnęły mię boleści śmierci: i strumienie nieprawości zatrwożyły mię.
Psalms	Ps	21	17	6	Boleści piekielne obtoczyły mię: uprzedziły mię sidła śmierci.
Psalms	Ps	21	17	7	W utrapieniu mojem wzywałem Pana, i wołałem do Boga mojego: i wysłuchał głos mój z kościoła swego świętego: i wołanie moje przed oblicznością jego weszło w uszy jego.
Psalms	Ps	21	17	8	Wzruszyła się i zadrżała ziemia: fundamenty gór zatrwożyły się, i poruszyły się, iż się rozgniewał na nie.
Psalms	Ps	21	17	9	Szedł ku górze dym w gniewie jego: i ogień się zapalił od oblicza jego: węgle się rozpaliły od niego.
Psalms	Ps	21	17	10	Nakłonił niebios, i zstąpił: i mgła pod nogami jego.
Psalms	Ps	21	17	11	I wstąpił na Cherubiny, i latał: latał na skrzydłach wiatrowych.
Psalms	Ps	21	17	12	I położył ciemność tajnikiem swoim, około niego namiot jego: ciemna woda w obłokach powietrznych.
Psalms	Ps	21	17	13	Przed blaskiem w oczach jego rozeszły się obłoki, grad i węgle ogniste.
Psalms	Ps	21	17	14	I zagrzmiał Pan z nieba, a Najwyższy swój głos wypuścił: grad i węgle ogniste.
Psalms	Ps	21	17	15	I wypuścił strzały swe, i rozproszył je: rozmnożył błyskawice i strwożył je.
Psalms	Ps	21	17	16	I okazały się źródła wód, i odkryły się fundamenty okręgu ziemie, od fukania twego, Panie, od tchnienia ducha gniewu twego.
Psalms	Ps	21	17	17	Spuścił z wysokości, a wziął mię: i wyjął mię z wód wielkich.
Psalms	Ps	21	17	18	Wyrwał mię od nieprzyjaciół moich bardzo mocnych: i od tych, którzy mię w nienawiści mieli; albowiem zmocnili się nademną.
Psalms	Ps	21	17	19	Uprzedzili mię w dzień utrapienia mego: i Pan stał się obrońcą moim.
Psalms	Ps	21	17	20	I wywiódł mię na przestrzeństwo: zbawił mię, iż mię chciał.
Psalms	Ps	21	17	21	I odda mi Pan według sprawiedliwości mojéj, i według czystości rąk moich odda mi.
Psalms	Ps	21	17	22	Albowiemem strzegł dróg Pańskich, anim czynił niezbożnie przeciw Bogu memu.
Psalms	Ps	21	17	23	Bo wszystkie sądy jego przed oblicznością moją: a sprawiedliwości jego nie odrzuciłem od siebie.
Psalms	Ps	21	17	24	I będę niepokalanym z nim i będę się strzegł od nieprawości mojéj.
Psalms	Ps	21	17	25	I odda mi Pan według sprawiedliwości mojéj: i według czystości rąk moich przed oblicznością oczu jego.
Psalms	Ps	21	17	26	Z świętym święty będziesz: a z mężem niewinnym niewinny będziesz.
Psalms	Ps	21	17	27	I z wybranym wybrany będziesz: a z przewrotnym przewrotny się staniesz.
Psalms	Ps	21	17	28	Bo ty lud uniżony zbawisz: a oczy pysznych poniżysz.
Psalms	Ps	21	17	29	Bo ty rozświecasz pochodnią moję, Panie: Boże mój, oświeć ciemności moje.
Psalms	Ps	21	17	30	Albowiem przez cię będę wyrwan z pokusy: a w Bogu moim przestąpię mur.
Psalms	Ps	21	17	31	Bóg mój, niezmazana droga jego: słowa Pańskie ogniem wypławione: obrońcą jest wszystkich mających nadzieję w nim.
Psalms	Ps	21	17	32	Bo któż Bogiem oprócz Pana? albo który Bóg oprócz Boga naszego?
Psalms	Ps	21	17	33	Bóg, który mię opasał mocą: i położył niepokalaną drogę moję.
Psalms	Ps	21	17	34	Który pokrzepił nogi moje jako jelenie, i na wysokich miejscach stanowiąc mię.
Psalms	Ps	21	17	35	Który uczy ręce moje do boju: i uczyniłeś, jako łuk miedziany, ramiona moje.
Psalms	Ps	21	17	36	I dałeś mi obronę zbawienia twego, a prawica twoja broniła mię: a kaźń twoja poprawiła mię do końca: i nauka twoja, ta mię nauczy.
Psalms	Ps	21	17	37	Rozszerzyłeś kroki moje podemną: i nie osłabiały nogi moje.
Psalms	Ps	21	17	38	Będę gonił nieprzyjacioły moje, i poimam je: i nie wrócę się, aż ich nie stanie.
Psalms	Ps	21	17	39	Połamię je, i nie będą mogli stać: upadną pod nogami memi.
Psalms	Ps	21	17	40	I opasałeś mię mocą na wojnę: I przekinąłeś powstające przeciwko mnie, pod mię.
Psalms	Ps	21	17	41	I nieprzyjaciół moich podałeś mi tył: i nienawidzące mię potraciłeś.
Psalms	Ps	21	17	42	Wołali, a nie był, ktoby je wybawił: do Pana, ani ich wysłuchał.
Psalms	Ps	21	17	43	I skruszę je, jako proch przed wiatrem: jako błoto na ulicy wygładzę je.
Psalms	Ps	21	17	44	Wyrwiesz mię z przeciwności ludu: postanowisz mię głową narodów.
Psalms	Ps	21	17	45	Lud, któregom nie znał, służył mi: na usłyszenie ucha był mi posłuszny.
Psalms	Ps	21	17	46	Synowie obcy skłamali mi: synowie obcy zastarzali się i uchramowali z dróg swoich.
Psalms	Ps	21	17	47	Żywie Pan, i błogosławiony Bóg mój, i niech będzie podwyższon Bóg zbawienia mego.
Psalms	Ps	21	17	48	Boże, który mi dajesz pomsty, i poddajesz pod mię narody:
Psalms	Ps	21	17	49	Wybawicielu mój, od nieprzyjaciół moich gniewliwych, i od powstających na mię wywyższysz mię: od męża niesprawiedliwego wyrwiesz mię.
Psalms	Ps	21	17	50	Przetóż będęć wyznawał między narody, Panie! a imieniowi twemu pieśń zaśpiewam.
Psalms	Ps	21	17	51	Czyniący wielkie wybawienie króla swego, i czyniący miłosierdzie pomazańcowi swemu Dawidowi, i nasieniu jego aż na wieki.
Psalms	Ps	21	18	1	Na koniec, Psalm Dawidowi.
Psalms	Ps	21	18	2	Niebiosa rozpowiadają chwałę Bożą, a dzieła rąk jego oznajmuje utwierdzenie.
Psalms	Ps	21	18	3	Dzień dniowi opowiada słowo: a noc nocy okazuje znajomość.
Psalms	Ps	21	18	4	Niemasz języków, ani mów, któreby nie słyszały głosów ich.
Psalms	Ps	21	18	5	Na wszystkę ziemię wyszedł głos ich: i na kończyny okręgu ziemie słowa ich: w słońcu postawił przybytek swój.
Psalms	Ps	21	18	6	A ono jako oblubieniec wychodzący z łożnice swojéj: rozweseliło się jako olbrzym na bieżenie w drogę.
Psalms	Ps	21	18	7	Od kraju nieba wyjście jego: a nawrót jego aż na kraj jego: a nie masz, ktoby się mógł zakryć od gorącości jego.
Psalms	Ps	21	18	8	Zakon Pański niepokalany, nawracający dusze: świadectwo Pańskie wierne, dające mądrość malutkim.
Psalms	Ps	21	18	9	Sprawiedliwości Pańskie prawe, uweselające serce: przykazanie Pańskie jasne, oświecające oczy.
Psalms	Ps	21	18	10	Bojaźń Pańska święta, trwająca na wieki wieków: sądy Pańskie prawdziwe, usprawiedliwione same w sobie:
Psalms	Ps	21	18	11	Pożądliwsze nad złoto i nad mnogie kamienie drogie: i słodsze nad miód i plastr miodowy.
Psalms	Ps	21	18	12	Albowiem sługa twój strzeże ich, w przestrzeganiu ich odpłata wielka.
Psalms	Ps	21	18	13	Występki któż rozumie? od skrytych moich oczyść mię.
Psalms	Ps	21	18	14	I od cudzych sfolguj słudze twemu: jeźli nademną panować nie będą, tedy niepokalanym będę: i będę oczyszczon od grzechu największego.
Psalms	Ps	21	18	15	I będą się podobać wymowy ust moich: i rozmyślanie serca mego przed oblicznością twoją zawsze, Panie, wspomożycielu mój, odkupicielu mój!
Psalms	Ps	21	19	1	Na koniec, Psalm Dawidowi.
Psalms	Ps	21	19	2	Niechaj cię wysłucha Pan w dzień utrapienia: niechaj cię obroni imię Boga Jakóbowego.
Psalms	Ps	21	19	3	Niech ci ześle pomoc z świątnice: a z Syonu niechaj cię broni.
Psalms	Ps	21	19	4	Niechaj pomni na wszelką ofiarę twoję: a całopalenie twoje niech tłuste będzie.
Psalms	Ps	21	19	5	Niechaj ci da według serca twego: i wszelką radę twoję niech potwierdzi.
Psalms	Ps	21	19	6	Rozweselimy się w zbawieniu twojem: a w imię Boga naszego wielmożnymi się staniemy. Niechaj wypełni Pan wszystkie prośby twoje.
Psalms	Ps	21	19	7	Terazem poznał, iż Pan zbawił pomazańca swego: wysłucha go z nieba świętego swego: zbawienie w siłach prawice jego.
Psalms	Ps	21	19	8	Jedni w woziech, a drudzy w koniech: ale my imienia Pana, Boga naszego, wzywać będziemy.
Psalms	Ps	21	19	9	Oni powiązani są i polegli: a myśmy powstali i podniesieniśmy.
Psalms	Ps	21	19	10	Panie, zbaw króla: i wysłuchaj nas w dzień, w który cię wzywać będziemy.
Psalms	Ps	21	20	1	Na koniec, Psalm Dawidowi.
Psalms	Ps	21	20	2	Panie, w mocy twojéj rozweseli się król: a w zbawieniu twojem rozraduje się wielce.
Psalms	Ps	21	20	3	Żądanie serca jego dałeś mu: a w woli ust jego nie omyliłeś go.
Psalms	Ps	21	20	4	Boś go uprzedził błogosławieństwy słodkości: włożyłeś na głowę jego koronę z kamienia drogiego.
Psalms	Ps	21	20	5	Żywota prosił u ciebie: i dałeś mu przedłużenie dni na wieki, i na wieki wieków.
Psalms	Ps	21	20	6	Wielka jest chwała jego w zbawieniu twojem: sławę i wielką ozdobę nań włożysz.
Psalms	Ps	21	20	7	Albowiem dasz go na błogosławieństwo na wieki wieków: rozweselisz go w radości obliczem twojem.
Psalms	Ps	21	20	8	Bo król nadzieję ma w Panu: a w miłosierdziu Najwyższego nie będzie poruszony.
Psalms	Ps	21	20	9	Niech znajdą rękę twoję wszyscy nieprzyjaciele twoi: prawica twa niech najdzie wszystkie, którzy cię w nienawiści mają.
Psalms	Ps	21	20	10	Położysz je jako piec ognisty czasu twarzy twojéj: Pan w gniewie swoim zatrwoży je, i pożre je ogień.
Psalms	Ps	21	20	11	Owoc ich z ziemie wygubisz: a nasienie ich z synów ludzkich.
Psalms	Ps	21	20	12	Albowiem obrócili na cię złości: myślili rady, których utwierdzić nie mogli.
Psalms	Ps	21	20	13	Albowiem obrócisz je w tył: w ostatkach twoich przygotujesz twarzy ich.
Psalms	Ps	21	20	14	Podnieś się, Panie, w mocy twojéj: będziem śpiewać i wysławiać możności twoje.
Psalms	Ps	21	21	1	Na koniec, za przyjęcie poranne, Psalm Dawidowi.
Psalms	Ps	21	21	2	Boże, Boże mój, wejrzyj na mię: czemuś mię opuścił? daleko od zbawienia mego słowa grzechów moich.
Psalms	Ps	21	21	3	Boże mój, będę wołał we dnie, a nie wysłuchasz: i w nocy, a nie ku głupstwu mnie.
Psalms	Ps	21	21	4	A ty mieszkasz w świątnicy, chwało Izraelska!
Psalms	Ps	21	21	5	W tobie nadzieję mieli ojcowie nasi, nadzieję mieli, i wybawiłeś je.
Psalms	Ps	21	21	6	Do ciebie wołali, i zbawieni są: w tobie nadzieję mieli, a nie są zawstydzeni.
Psalms	Ps	21	21	7	A jam jest robak a nie człowiek: pośmiewisko ludzkie i wzgarda pospólstwa.
Psalms	Ps	21	21	8	Wszyscy, którzy mię widzieli, naśmiewali się ze mnie: mówili usty i kiwali głową:
Psalms	Ps	21	21	9	Nadzieję miał w Panu, niechaj go wyrwie: niechaj zbawi, ponieważ chce go.
Psalms	Ps	21	21	10	Albowiem tyś jest, któryś mię wyciągnął z żywota, nadziejo moja od piersi matki mojéj.
Psalms	Ps	21	21	11	Na cię porzucony jestem z żywota matki mojéj, tyś jest Bogiem moim.
Psalms	Ps	21	21	12	Nie odstępuj odemnie; albowiem utrapienie bliskie jest; bo niemasz, ktoby ratował.
Psalms	Ps	21	21	13	Obtoczyli mię cielcy mnodzy, bycy tłuści oblegli mię.
Psalms	Ps	21	21	14	Otworzyli na mię gębę swą, jako lew porywający i ryczący.
Psalms	Ps	21	21	15	Wylanym jest jako woda: i rozsypały się wszystkie kości moje: stało się serce moje jako wosk topniejący w pośród żywota mego.
Psalms	Ps	21	21	16	Wyschła jako skorupa siła moja, a język mój przysechł do podniebienia mego: i obróciłeś mię w proch śmierci.
Psalms	Ps	21	21	17	Albowiem obstąpili mię psi mnodzy: zbór złośników obiegł mię: przebodli ręce moje i nogi moje.
Psalms	Ps	21	21	18	Policzyli wszystkie kości moje: a oni przypatrowali się i patrzyli na mię.
Psalms	Ps	21	21	19	Rozdzielili sobie szaty moje: a o suknią moję los miotali.
Psalms	Ps	21	21	20	Ale ty, Panie, nie oddalaj odemnie wspomożenia twego: wejrzyj na obronę moję.
Psalms	Ps	21	21	21	Wyrwij od miecza, Boże, duszę moję: a z ręki psiéj jedynaczkę moję.
Psalms	Ps	21	21	22	Wybaw mię z paszczeki lwiéj: a od rogów jednorożcowych uniżenie moje.
Psalms	Ps	21	21	23	Będę opowiadał imię twe braciéj mojéj: w pośród kościoła będę cię chwalił.
Psalms	Ps	21	21	24	Co się Pana boicie, chwalcie go: wszystko nasienie Jakóbowe wysławiajcie go: niech się go boi wszystko nasienie Izraelskie.
Psalms	Ps	21	21	25	Albowiem nie wzgardził, ani odrzucił prośby ubogiego: ani odwrócił oblicza swego odemnie: a gdym wołał do niego, wysłuchał mię.
Psalms	Ps	21	21	26	U ciebie chwała moja w kościele wielkim: śluby moje oddam przed oczyma bojących się jego.
Psalms	Ps	21	21	27	Będą jedli ubodzy, i najedzą się: i będą chwalić Pana, którzy go szukają: będą żyć serca ich na wieki wieków.
Psalms	Ps	21	21	28	Wspomną i nawrócą się do Pana wszystkie kraje ziemie: i będą się kłaniać przed oblicznością jego wszystkie familie pogańskie.
Psalms	Ps	21	21	29	Albowiem Pańskie jest królestwo: i on będzie panował nad pogany.
Psalms	Ps	21	21	30	Jedli i kłaniali się wszyscy tłuści ziemscy: przed oblicznością jego będą padać wszyscy, którzy zstępują w ziemię.
Psalms	Ps	21	21	31	A dusza moja jemu będzie żyła: i nasienie moje będzie mu służyć.
Psalms	Ps	21	21	32	Będzie opowiadan Panu rodzaj przyszły: i będą opowiadać niebiosa sprawiedliwość jego ludowi, który się narodzi, który uczynił Pan.
Psalms	Ps	21	22	1	Psalm Dawidowi. Pan mię rządzi, a ninaczem mi schodzić nie będzie.
Psalms	Ps	21	22	2	Na miejscu paszy tam mię posadził: nad wodą posilenia wychował mię.
Psalms	Ps	21	22	3	Duszę moję nawrócił: prowadził mię ścieżkami sprawiedliwości dla imienia swego.
Psalms	Ps	21	22	4	Bo choćbym téż chodził w pośród cienia śmierci, nie będę się bał złego; bowiemeś ty jest zemną: laska twoja, i kij twój, te mię cieszyły.
Psalms	Ps	21	22	5	Nagotowałeś przed oczyma memi stół na przeciwko tym, którzy mię trapią: utłuściłeś olejkiem głowę moję: a kielich mój upojający jak kosztowny jest.
Psalms	Ps	21	22	6	I miłosierdzie twoje pójdzie za mną po wszystkie dni żywota mojego: i abym mieszkał w domu Pańskim na przedłużenie dni. Pslam XXIII
Psalms	Ps	21	23	1	W dzień pierwszy po Sobocie, Psalm Dawidowi. Pańska jest ziemia, i napełnienie jéj: okrąg ziemie, i wszyscy, którzy mieszkają na nim.
Psalms	Ps	21	23	2	Bo go on nad morzami ugruntował: i nad rzekami nagotował go.
Psalms	Ps	21	23	3	Któż wstąpi na górę Pańską, albo kto będzie stał na świętem miejscu jego?
Psalms	Ps	21	23	4	Niewinnych rąk a czystego serca: który nie wziął na marność dusze swojéj, ani przysięgał na zdradzie bliźniemu swemu.
Psalms	Ps	21	23	5	Ten weźmie błogosławieństwo od Pana, i miłosierdzie od Boga, zbawiciela swego.
Psalms	Ps	21	23	6	Ten jest naród szukających go, szukających oblicza Boga Jakóbowego.
Psalms	Ps	21	23	7	Podnieście książęta bramy wasze, i podnoście się bramy wieczne! i wnidzie król chwały.
Psalms	Ps	21	23	8	Któryż to jest król chwały? Pan mocny i możny, Pan możny na walce.
Psalms	Ps	21	23	9	Podnieścież książęta bramy wasze, i podnoście się bramy wieczne: i wnidzie król chwały.
Psalms	Ps	21	23	10	Któryż to jest król chwały? Pan zastępów, tenci jest król chwały.
Psalms	Ps	21	24	1	Na koniec, Psalm Dawidowi. Do ciebie. Panie, podniosłem duszę moję.
Psalms	Ps	21	24	2	Boże mój, w tobie ufam, niech się nie zawstydzę: i niech się nie śmieją ze mnie nieprzyjaciele moi.
Psalms	Ps	21	24	3	Albowiem wszyscy, którzy cię czekają, nie będą zawstydzeni: niech będą zawstydzeni wszyscy nieprawość czyniący bez przyczyny.
Psalms	Ps	21	24	4	Drogi twoje okaż mi, Panie: a ścieżek twoich naucz mię.
Psalms	Ps	21	24	5	Prowadź mię w prawdzie twojéj a naucz mie; boś ty jest Bóg, zbawiciel mój: i ciebiem oczekawał przez wszystek dzień.
Psalms	Ps	21	24	6	Wspomnij na miłosierdzie twoje, Panie! i na zmiłowania twoje, które są od wieku.
Psalms	Ps	21	24	7	Grzechów młodości mojéj, i niewiadomości moich nie racz pamiętać: według miłosierdzia twego pomnij na mię ty, dla dobroci twéj, Panie!
Psalms	Ps	21	24	8	Słodki i prawy Pan: przetóż da zakon występnym na drodze.
Psalms	Ps	21	24	9	Poprowadzi ciche w rozsądku: nauczy skromne dróg swoich.
Psalms	Ps	21	24	10	Wszystkie drogi Pańskie miłosierdzie i prawda, szukającym Testamentu jego i świadectw jego.
Psalms	Ps	21	24	11	Dla imienia twego, Panie, będziesz miłościw grzechowi mojemu; bo go siła.
Psalms	Ps	21	24	12	Któryż jest człowiek, co się boi Pana? zakon ustawił mu na drodze, którą obrał.
Psalms	Ps	21	24	13	Dusza jego w dobrach przemieszkawać będzie: a nasienie jego odziedziczy ziemię.
Psalms	Ps	21	24	14	Podpora jest Pan bojącym się go: i Testament jego, aby im był oznajmiony.
Psalms	Ps	21	24	15	Oczy moje zawsze ku Panu; albowiem on wyrwie z sidła nogi moje.
Psalms	Ps	21	24	16	Wejrzyjż na mię, a zmiłuj się nademną; bom ja jest jedyny i ubogi.
Psalms	Ps	21	24	17	Udręczenia serca mego rozmnożyły się: wyrwij mię z potrzeb moich.
Psalms	Ps	21	24	18	Wejrzyj na uniżenie moje i na pracą moję: a odpuść wszystkie grzechy moje.
Psalms	Ps	21	24	19	Patrz na nieprzyjacioły moje; boć się rozmnożyli, a nienawiścią niesprawiedliwą nienawidzieli mię.
Psalms	Ps	21	24	20	Strzeż dusze mojéj, a wyrwij mię: niech się nie zawstydzę; bom miał nadzieję w tobie.
Psalms	Ps	21	24	21	Niewinni i prawi przystali do mnie, iżem czekał na cię.
Psalms	Ps	21	24	22	Wybaw, Boże, Izraela ze wszystkich ucisków jego.
Psalms	Ps	21	25	1	Na koniec, Psalm Dawidowi. Osądź mnie, Panie, ponieważem ja chodził w niewinności mojéj: a w Panu nadzieję mając, nie osłabieję.
Psalms	Ps	21	25	2	Próbuj mię, Panie, i doświadcz mię: wypal nerki moje i serce moje.
Psalms	Ps	21	25	3	Albowiem miłosierdzie twoje przed oczyma memi jest: i ukochałem się w prawdzie twojéj.
Psalms	Ps	21	25	4	Nie siedziałem ze zborem marności: a z czyniącymi bezprawia wchodzić nie będę.
Psalms	Ps	21	25	5	Miałem w nienawiści zbór złośliwych, a z niepobożnymi nie zasiędę.
Psalms	Ps	21	25	6	Umyję między niewinnymi ręce moje: i obejdę ołtarz twój, Panie.
Psalms	Ps	21	25	7	Abych słyszał głos chwały, a opowiadał wszystkie dziwy twoje.
Psalms	Ps	21	25	8	Panie, umiłowałem ochędóstwo domu twego, i miejsce mieszkania chwały twojéj.
Psalms	Ps	21	25	9	Nie zatracaj z niezbożnymi, Boże, duszy mojéj: a z mężmi krwawymi żywota mojego.
Psalms	Ps	21	25	10	U których w ręku są nieprawości, prawica ich pełna jest podarków.
Psalms	Ps	21	25	11	A jam chodził w niewinności mojéj: odkup mię, a zmiłuj się nademną.
Psalms	Ps	21	25	12	Noga moja stała na drodze prostéj, w kościelech będę cię chwalił, Panie.
Psalms	Ps	21	26	1	Psalm Dawidowi, pierwéj niźli był pomazany. Pan oświecenie moje, i zbawienie moje, kogóż się będę bał? Pan obrońca żywota mego, kogóż się będę lękał?
Psalms	Ps	21	26	2	Gdy się przybliżają na mię szkódnicy, aby żarli ciało moje: którzy mię trapią, nieprzyjaciele moi, sami zemdleli i upadli.
Psalms	Ps	21	26	3	Choćby stanęły przeciwko mnie wojska, nie będzie się bało serce moje: choćby powstała przeciwko mnie bitwa, w tem ja nadzieję pokładać będę.
Psalms	Ps	21	26	4	O jednę prosiłem Pana, téj szukać będę: abych mieszkał w domu Pańskim po wszystkie dni żywota mego: abych patrzył na rozkosz Pańską i nawiedzał kościół jego.
Psalms	Ps	21	26	5	Albowiem skrył mię w przybytku swoim: we dni złe obronił mię w skrytości przybytku swego: na skale wywyższył mię.
Psalms	Ps	21	26	6	A teraz wywyższył głowę moję nad nieprzyjacioły mymi: obszedłem i ofiarowałem w przybytku jego ofiarę krzykliwą: będę śpiewał i Psalmy grał Panu.
Psalms	Ps	21	26	7	Wysłuchaj, Panie, głos mój, którym wołam do ciebie: zmiłuj się nademną, a wysłuchaj mię.
Psalms	Ps	21	26	8	Tobie rzekło serce moje, szukało cię oblicze moje: oblicza twego, Panie, szukać będę.
Psalms	Ps	21	26	9	Nie odwracaj oblicza twego odemnie: nie odstępuj w gniewie od sługi twego: bądź pomocnikiem moim, nie opuszczaj mię, ani mię wzgardzaj, Boże, zbawicielu mój.
Psalms	Ps	21	26	10	Albowiem ojciec mój i matka moja opuścili mię: ale Pan przyjął mię.
Psalms	Ps	21	26	11	Zakon mi ustaw, Panie, w drodze twojéj: i prowadź mię prostą ścieżką dla nieprzyjaciół moich.
Psalms	Ps	21	26	12	Nie podawaj mię na dusze trapiących mię; albowiem powstali przeciwko mnie świadkowie fałszywi, i skłamała nieprawość sobie.
Psalms	Ps	21	26	13	Wierzę, iż oglądam dobra Pańskie w ziemi żywiących.
Psalms	Ps	21	26	14	Oczekawaj Pana, mężnie czyń: i niech się zmocni serce twoje, a czekaj na Pana.
Psalms	Ps	21	27	1	Psalm samemu Dawidowi. Do ciebie, Panie, będę wołał, Boże mój, nie milcz przedemną: abyś kiedy nie milczał przedemną, i stałbym się podobny zstępującym do dołu.
Psalms	Ps	21	27	2	Wysłuchaj, Panie, głos prośby mojéj, gdy się modlę tobie: gdy podnoszę ręce swe ku kościołowi twemu świętemu.
Psalms	Ps	21	27	3	Nie pociągaj mię pospołu z grzeszniki: i z czyniącymi nieprawość nie zatracaj mię: którzy mówią pokój z bliźnim swoim, a złość w sercach ich.
Psalms	Ps	21	27	4	Daj im według uczynków ich, i według złości wymysłów ich: według spraw ręku ich oddaj im: oddaj im zapłatę ich.
Psalms	Ps	21	27	5	Albowiem nie zrozumieli spraw Pańskich, i uczynków rąk jego: zepsujesz je, a nie zbudujesz ich.
Psalms	Ps	21	27	6	Błogosławiony Pan; bo wysłuchał głos prośby mojéj.
Psalms	Ps	21	27	7	Pan pomocnik mój, i obrońca mój: w nim nadzieję pokładało serce moje, i ratowany jestem: i zakwitnęło znowu ciało moje: a z woli mojéj wyznawać mu będę.
Psalms	Ps	21	27	8	Pan mocą ludu swego: i obrońcą zbawienia pomazańca swego.
Psalms	Ps	21	27	9	Zbaw lud twój, Panie, a błogosław dziedzictwu twojemu: i rządź je i wywyższaj je aż na wieki.
Psalms	Ps	21	28	1	Psalm Dawidowi, przy dokończeniu przybytku. Przynoście Panu synowie Boży, przynoście Panu syny baranie, przynoście Panu chwałę i część.
Psalms	Ps	21	28	2	Przynoście Panu chwałę imieniowi jego: kłaniajcie się Panu w sieni świętéj jego.
Psalms	Ps	21	28	3	Głos Pański nad wodami. Bóg majestatu zagrzmiał: Pan nad wodami wielkiemi.
Psalms	Ps	21	28	4	Głos Pański w mocy: głos Pański w wielmożności.
Psalms	Ps	21	28	5	Głos Pański łamiący cedry: i połamie Pan cedry Libańskie.
Psalms	Ps	21	28	6	I podrobi je jako cielę Libańskie: a umiłowany, jako syn jednorożców.
Psalms	Ps	21	28	7	Głos Pański rozmiatający płomień ognisty.
Psalms	Ps	21	28	8	Głos Pański zatrząsający puszczą: i poruszy Pan pustynią Kades.
Psalms	Ps	21	28	9	Głos Pański przygotujący łanie, i odkryje gęstwy: a w kościele jego wszyscy chwałę dadzą.
Psalms	Ps	21	28	10	Pan czyni, że potop trwa: a będzie siedział Pan, król na wieki.
Psalms	Ps	21	28	11	Pan mocy ludowi swemu doda: Pan błogosławić będzie ludowi swemu w pokoju.
Psalms	Ps	21	29	1	1. Psalm pieśni. Na poświęcaniu domu Dawidowego.
Psalms	Ps	21	29	2	Wywyższać cię będę. Panie, żeś mię przyjął: a nie dał pociechy nieprzyjaciołom moim nademną.
Psalms	Ps	21	29	3	Panie, Boże mój, wołałem do ciebie, i uzdrowiłeś mię.
Psalms	Ps	21	29	4	Panie, wywiodłeś z piekła duszę moję: wybawiłeś mię od zstępujących do dołu.
Psalms	Ps	21	29	5	Śpiewajcie Panu święci jego, a wyznawajcie pamiątce świątobliwości jego.
Psalms	Ps	21	29	6	Bo gniew w zapalczywości jego, a żywot na woli jego: do wieczora i będzie trwał płacz, a do poranku wesele.
Psalms	Ps	21	29	7	A jam rzekł w dostatku moim: Nie będę poruszony na wieki.
Psalms	Ps	21	29	8	Panie, według woli twojéj dałeś moc ozdobie mojéj; odwróciłeś oblicze swe odemnie i stałem się zatrwożonym.
Psalms	Ps	21	29	9	Do ciebie. Panie, wołać będę, i do Boga mego modlić się będę.
Psalms	Ps	21	29	10	Cóż za pożytek we krwi mojéj, gdy zstępuję do skażenia? Izali proch wyznawać ci będzie? albo opowiadać będzie prawdę twoję?
Psalms	Ps	21	29	11	Usłyszał Pan i zmiłował się nademną: Pan się stał pomocnikiem moim.
Psalms	Ps	21	29	12	Odmieniłeś mi płacz mój w wesele: zdarłeś wór mój, a oblókłeś mię weselem:
Psalms	Ps	21	29	13	Aby tobie śpiewali, chwało moja, a nie żałowałbym: Panie, Boże mój, na wieki wyznawać ci będę.
Psalms	Ps	21	30	1	Na koniec, Psalm Dawidowi na zachwycenie.
Psalms	Ps	21	30	2	W tobiem, Panie, nadzieję miał, niech nie będę zawstydzon na wieki: w sprawiedliwości twojéj wybaw mię.
Psalms	Ps	21	30	3	Nakłoń ku mnie ucha twego: pośpiesz się, abyś mię wyrwał: bądź mi Bogiem obrońcą, i domem ucieczki, abyś mię zbawił.
Psalms	Ps	21	30	4	Albowiem moc moja, i ucieczka moja jesteś ty: a dla imienia twego poprowadzisz mię i wychowasz mię.
Psalms	Ps	21	30	5	Wywiedziesz mię z sidła tego, które mi zakryli; boś ty jest obrońca mój.
Psalms	Ps	21	30	6	W ręce twe polecam ducha mego: odkupiłeś mię, Panie, Boże prawdy.
Psalms	Ps	21	30	7	Miałeś w nienawiści przestrzegające marności nadaremno: a jam w Panu nadzieję miał.
Psalms	Ps	21	30	8	Będę się weselił i radował w miłosierdziu twojem; albowiemeś wejrzał na uniżenie moje, wybawiłeś z potrzeb duszę moję.
Psalms	Ps	21	30	9	Aniś mię zamknął w rękach nieprzyjacielskich: postawiłeś na miejscu przestronnem nogi moje.
Psalms	Ps	21	30	10	Zmiłuj się nademną, Panie; bom jest utrapiony: zatrwożyło się w gniewie oko moje, dusza moja, i wnętrze moje.
Psalms	Ps	21	30	11	Albowiem ustał w boleści żywot mój i lata moje w wzdychaniu: zemdlała w ubóstwie siła moja, i kości moje strwożone są.
Psalms	Ps	21	30	12	Nad wszystkie nieprzyjacioły moje stałem się pośmiewiskiem i sąsiadom moim bardzo, i strachem znajomym moim: którzy mię widzieli, precz odemnie uciekli.
Psalms	Ps	21	30	13	Jestem zapomniony z serca jako umarły: stałem się jako naczynie stracone.
Psalms	Ps	21	30	14	Bom słyszał łajanie mnogich, mieszkających w okolicy: wtem, gdy się schodzili społem przeciwko mnie, odjąć duszę moje namawiali się.
Psalms	Ps	21	30	15	A jam w tobie nadzieję miał, Panie! rzekłem: Tyś jest Bogiem moim.
Psalms	Ps	21	30	16	W ręku twoich losy moje: wyrwij mię z ręki nieprzyjaciół moich, i od prześladujących mię.
Psalms	Ps	21	30	17	Oświeć twarz twoję nad sługą twoim: zbaw mię w miłosierdziu twojem.
Psalms	Ps	21	30	18	Panie, niech nie będę zawstydzon; albowiem wzywałem cię: niech się zawstydzą niezbożnicy, i niech będą prowadzeni do piekła.
Psalms	Ps	21	30	19	Niech zaniemieją usta zdradliwe, które mówią nieprawość przeciw sprawiedliwemu w pysze i w powieraniu.
Psalms	Ps	21	30	20	Jakóż wielkie mnóstwo słodkości twéj, Panie, którąś zakrył bojącym się ciebie: sprawiłeś tym, którzy nadzieję mają w tobie, przed oblicznością synów ludzkich.
Psalms	Ps	21	30	21	Zakryjesz je w zakryciu oblicza twego od zamięszania ludzkiego: zasłonisz je w namiecie twoim od przeciwieństwa języków.
Psalms	Ps	21	30	22	Błogosławiony Pan, że dziwnie okazał miłosierdzie swe nademną w mieście obronnem.
Psalms	Ps	21	30	23	A jam mówił w zdumieniu umysłu mego: Jestem odrzucon od obliczności oczu twoich: przetoś wysłuchał głos modlitwy mojéj, gdym wołał do ciebie.
Psalms	Ps	21	30	24	Miłujcie Pana wszyscy święci jego; albowiem Pan będzie szukał prawdy, i odda obficie czyniącym pychę.
Psalms	Ps	21	30	25	Mężnie czyńcie, a niech się posili serce wasze, wszyscy, którzy nadzieję macie w Panu.
Psalms	Ps	21	31	1	Samemu Dawidowi wyrozumienia. Błogosławieni, których odpuszczone są nieprawości: i których zakryte są grzechy.
Psalms	Ps	21	31	2	Błogosławiony mąż, któremu Pan nie poczytał grzechu, ani jest w duchu jego zdrada.
Psalms	Ps	21	31	3	Iżem milczał, zastarzały się kości moje, gdym wołał cały dzień.
Psalms	Ps	21	31	4	Bo we dnie i w nocy ociężała nademną ręka twoja: nawróciłem się w nędzy mojéj, gdy tkwi ciernie.
Psalms	Ps	21	31	5	Grzech mój oznajmiłem tobie: a niesprawiedliwości mojéj nie kryłem. Rzekłem: Wyznam przeciwko sobie niesprawiedliwość moję Panu: a tyś odpuścił niezbożność grzechu mego.
Psalms	Ps	21	31	6	Dlatego będzie się modlił do ciebie wszelki święty czasu pogodnego: wszakże w potopie wód mnogich, do niego się nie przybliżą.
Psalms	Ps	21	31	7	Tyś jest ucieczka moja od utrapienia, które mię ogarnęło: radości moja, wyrwij mię od tych, którzy mię oblegli.
Psalms	Ps	21	31	8	Dam tobie rozum, i nauczę cię na drodze téj, którą pójdziesz: umocnię nad tobą oczy moje.
Psalms	Ps	21	31	9	Nie bądźcież jako koń i muł, którzy nie mają rozumu. Uzdą i wędzidłem ściśnij czeluści tych, którzy się nie przybliżają do ciebie.
Psalms	Ps	21	31	10	Siła biczów na grzesznika: a mającego nadzieję w Panu miłosierdzie ogarnie.
Psalms	Ps	21	31	11	Weselcie się w Panu i radujcie się sprawiedliwi, a chlubcie się wszyscy prawego serca.
Psalms	Ps	21	32	1	Psalm Dawidowi. Weselcie się sprawiedliwi w Panu: prawym przystoi chwała.
Psalms	Ps	21	32	2	Wyznawajcie Panu na cytrze, grajcie mu na instrumencie o dziesiąci stronach.
Psalms	Ps	21	32	3	Śpiewajcie mu pieśń nową, dobrze mu grajcie w krzyczeniu.
Psalms	Ps	21	32	4	Albowiem prawe jest słowo Pańskie: i wszystkie sprawy jego w wierności.
Psalms	Ps	21	32	5	Miłuje miłosierdzie i sąd: miłosierdzia Pańskiego pełna jest ziemia.
Psalms	Ps	21	32	6	Słowem Pańskiem niebiosa utwierdzone są: a Duchem ust jego wszystka moc ich:
Psalms	Ps	21	32	7	Zgromadzając jako w skórzanym worze wody morskie, kładąc w skarby przepaści.
Psalms	Ps	21	32	8	Niech się boi Pana wszystka ziemia: a przed nim niech się wzruszą wszyscy mieszkający na świecie.
Psalms	Ps	21	32	9	Albowiem on rzekł, i uczynione są: on rozkazał, a stworzone są.
Psalms	Ps	21	32	10	Pan rozprasza rady narodów: a wniwecz obraca myśli ludzkie, i odmiata rady książęce.
Psalms	Ps	21	32	11	A rada Pańska trwa na wieki: myśli serca jego od narodu do narodu.
Psalms	Ps	21	32	12	Błogosławiony naród, którego jest Pan Bóg jego: lud, który obrał za dziedzictwo sobie.
Psalms	Ps	21	32	13	Pojrzał Pan z nieba, ujrzał wszystkie syny ludzkie.
Psalms	Ps	21	32	14	Z nagotowanego mieszkania swego pojrzał na wszystkie, którzy mieszkają na ziemi.
Psalms	Ps	21	32	15	Który uformował każde z osobna serca ich: który rozumie wszystkie ich sprawy.
Psalms	Ps	21	32	16	Nie bywa wybawion król przez wielką moc, a olbrzym nie będzie wybawion wielkością siły swojéj.
Psalms	Ps	21	32	17	Omylny koń ku wybawieniu: a w obfitości mocy swojéj nie będzie wybawion.
Psalms	Ps	21	32	18	Oto oczy Pańskie nad bojącymi się go: i nad tymi, którzy nadzieję mają w miłosierdziu jego:
Psalms	Ps	21	32	19	Aby wyrwał od śmierci dusze ich, i żywił je w głodzie.
Psalms	Ps	21	32	20	Dusza nasza znosi Pana; bo jest pomocnikiem i obrońcą naszym.
Psalms	Ps	21	32	21	Albowiem w nim się rozweseli serce nasze: a w imieniu świętem jego mieliśmy nadzieję.
Psalms	Ps	21	32	22	Niechaj będzie miłosierdzie twoje, Panie, nad nami, jakośmy nadzieję mieli w tobie.
Psalms	Ps	21	33	1	Dawidowi, kiedy odmienił twarz swoję przed Abimelechem, i opuścił go, i odszedł.
Psalms	Ps	21	33	2	Będę błogosławił Pana na każdy czas: zawżdy chwała jego w uściech moich.
Psalms	Ps	21	33	3	W Panu się chlubić będzie dusza moja: niechaj słyszą ciszy, a niech się weselą.
Psalms	Ps	21	33	4	Wielbcie Pana zemną: a wywyższajmy imię jego spółecznie.
Psalms	Ps	21	33	5	Szukałem Pana i wysłuchał mię, i ze wszech utrapień moich wyrwał mię.
Psalms	Ps	21	33	6	Przystąpcie do niego a oświecajcie się: a oblicza wasze nie będą zawstydzone.
Psalms	Ps	21	33	7	Ten ubogi wołał, a Pan go wysłuchał, i ze wszystkich ucisków jego wybawił go.
Psalms	Ps	21	33	8	Wpuści Aniół Pański wokoło bojących się go, i wyrwie je.
Psalms	Ps	21	33	9	Skosztujcie, a obaczcie, iż słodki jest Pan: błogosławiony mąż, który w nim ma nadzieję.
Psalms	Ps	21	33	10	Bójcie się Pana wszyscy święci jego; bo niemasz niedostatku bojącym się go.
Psalms	Ps	21	33	11	Bogacze niedostatek cierpieli i łaknęli: lecz szukającym Pana na żadnem dobrem nie będzie schodziło.
Psalms	Ps	21	33	12	Pójdźcie sam synowie, słuchajcie mię: bojaźni Pańskiéj nauczę was.
Psalms	Ps	21	33	13	Który jest człowiek, który chce żywota, pragnie dni dobrych widzieć?
Psalms	Ps	21	33	14	Strzeż języka twego od złego, a usta twoje niech nie mówią zdrady.
Psalms	Ps	21	33	15	Odwróć się od złego, a czyń dobrze: szukaj pokoju, a ścigaj go.
Psalms	Ps	21	33	16	Oczy Pańskie nad sprawiedliwymi: a uszy jego na prośby ich:
Psalms	Ps	21	33	17	A twarz Pańska nad czyniącymi źle, aby wygładził z ziemie pamiątkę ich.
Psalms	Ps	21	33	18	Wołali sprawiedliwi, a Pan je wysłuchał: i ze wszech ucisków ich wyswobodził je.
Psalms	Ps	21	33	19	Bliski jest Pan tym, którzy są utrapionego serca: i zbawi pokorne w duchu.
Psalms	Ps	21	33	20	Mnogie uciski sprawiedliwych: a z tych wszystkich Pan je wybawi.
Psalms	Ps	21	33	21	Strzeże Pan wszystkich kości ich: jedna z nich się nie skruszy.
Psalms	Ps	21	33	22	Śmierć grzeszników najgorsza: a którzy nienawidzą sprawiedliwego, zgrzeszą.
Psalms	Ps	21	33	23	Pan odkupi dusze sług swoich: a nie zgrzeszą wszyscy, którzy w nim nadzieję mają.
Psalms	Ps	21	34	1	Samemu Dawidowi. Osądź, Panie, szkodzące mnie, zwalcz walczące przeciwko mnie.
Psalms	Ps	21	34	2	Porwij broń i tarczą, a powstań mi na pomoc.
Psalms	Ps	21	34	3	Dobądź miecza i zawrzyj przeciwko tym, co mię prześladują. Rzecz duszy mojéj: Jam jest zbawieniem twojem.
Psalms	Ps	21	34	4	Niech będą zawstydzeni i zesromoceni szukający dusze mojéj: niech się cofną nazad, i niech będą zelżeni, myślący mi złe.
Psalms	Ps	21	34	5	Niechaj będą jako proch przed wiatrem: a Aniół Pański niechaj je uciśnie.
Psalms	Ps	21	34	6	Niech będzie droga ich ciemnością i ślizawką: a Aniół Pański niechaj ich goni.
Psalms	Ps	21	34	7	Albowiem bez przyczyny kryli na mię zatracenie sidła swego: niesłusznie urągali duszy mojéj.
Psalms	Ps	21	34	8	Niechajże nań przyjdzie sidło, o którem nie wie: a ułowienie, które zakrył, niechaj go poima, i niechaj w onóż sidło wpadnie.
Psalms	Ps	21	34	9	A dusza moja rozraduje się w Panu: i ukocha się w zbawieniu jego.
Psalms	Ps	21	34	10	Wszystkie kości moje rzekną: Panie, któż podobien tobie? wyrywając chudzinę z ręki mocniejszych nadeń: niedostatecznego i ubogiego od drapieżców jego.
Psalms	Ps	21	34	11	Powstawszy świadkowie fałszywi, pytali mię, czegom nie wiedział.
Psalms	Ps	21	34	12	Oddawali mi złe za dobre, niepłodność duszy mojéj.
Psalms	Ps	21	34	13	A ja, gdy mi się przykrzyli, obłóczyłem się w włosiennicę: korzyłem postem duszę moję: a modlitwa moja do nadra mego się nawróci.
Psalms	Ps	21	34	14	Jako bliźniemu i jako bratu naszemu, takem dogadzał: jako żałujący i smęcący się, takem się korzył.
Psalms	Ps	21	34	15	I weselili się przeciwko mnie, i schadzali się: zgromadziły się na mię bicze, a nie wiedziałem.
Psalms	Ps	21	34	16	Rozerwali się, a nie żałowali: kusili mię, szydzili ze mnie szyderstwem, zgrzytali na mię zębami swymi.
Psalms	Ps	21	34	17	Panie, kiedyż wejrzysz? przywróć duszę moję od złości ich, ode lwów jedynaczkę moję.
Psalms	Ps	21	34	18	Będęć wyznawał w kościele wielkim: między ludem ogromnym będę cię wysławiał.
Psalms	Ps	21	34	19	Niech się nie weselą ze mnie, którzy mi się niesprawiedliwie sprzeciwiają: którzy mię darmo w nienawiści mają, a mrugają oczyma.
Psalms	Ps	21	34	20	Bo zemną wprawdzie spokojnie mówili: a w gniewie ziemskim mówiąc, zdrady myślili.
Psalms	Ps	21	34	21	I rozdarli na mię gęby swoje, mówiąc: Ehej, Ehej, oglądałyć oczy nasze.
Psalms	Ps	21	34	22	Widziałeś, Panie, nie milcz: Panie, nie odchódź odemnie.
Psalms	Ps	21	34	23	Powstań, a pilnuj sądu mego: Boże mój, i Panie mój, sprawy mojéj.
Psalms	Ps	21	34	24	Sądź mię według sprawiedliwości twojéj, Panie, Boże mój: a niech się nie weselą nademną.
Psalms	Ps	21	34	25	Niechaj nie mówią w sercach swoich: Ehej, Ehej, duszy naszéj! i niech nie mówią: Pożarliśmy go.
Psalms	Ps	21	34	26	Niech będą zawstydzeni i pohańbieni spółem ci, którzy się weselą ze złego mojego: niechaj będą obleczeni w hańbę i w sromotę ci, którzy wielkie rzeczy mówią przeciwko mnie.
Psalms	Ps	21	34	27	Niech się radują i weselą, którzy chcą sprawiedliwości mojéj, i niech mówią zawżdy: Niechaj będzie uwielbiony Pan, którzy pragną pokoju słudze jego.
Psalms	Ps	21	34	28	A język mój będzie rozmyślał sprawiedliwość twoję, cały dzień chwałę twoję.
Psalms	Ps	21	35	1	Na koniec, słudze Pańskiemu, samemu Dawidowi.
Psalms	Ps	21	35	2	Rzekł niesprawiedliwy, aby grzeszył, sam w sobie: niemasz bojaźni Bożéj przed oczyma jego.
Psalms	Ps	21	35	3	Albowiem zdradliwie czynił przed oblicznością jego, aby się nalazła nieprawość jego do nienawidzenia.
Psalms	Ps	21	35	4	Słowa ust jego nieprawość i zdrada: nie chciał rozumieć, aby dobrze czynił.
Psalms	Ps	21	35	5	Nieprawość rozmyślał na łożu swojem: stał przy wszelkiéj drodze niedobréj, a złości nie miał w nienawiści.
Psalms	Ps	21	35	6	Panie, w niebie miłosierdzie twoje: a prawda twoja aż do obłoków.
Psalms	Ps	21	35	7	Sprawiedliwość twoja jako góry Boże: sądy twoje przepaść wielka: ludzie i bydlęta zbawisz, Panie.
Psalms	Ps	21	35	8	Jakoś rozmnożył miłosierdzie twoje, Boże! a synowie człowieczy w zasłonie skrzydeł twoich nadzieję mieć będą.
Psalms	Ps	21	35	9	Będą upojeni hojnością domu twego: i strumieniem rozkoszy twojéj napoisz je.
Psalms	Ps	21	35	10	Albowiem u ciebie jest zdrój żywota: a w światłości twojéj oglądamy światłość.
Psalms	Ps	21	35	11	Rozciągnij miłosierdzie twoje nad tymi, którzy cię znają: i sprawiedliwość twoję nad tymi, którzy są prawego serca.
Psalms	Ps	21	35	12	Niech mię nie nadchodzi noga pychy: a ręka grzesznego niech mię nie porusza.
Psalms	Ps	21	35	13	Tam upadli, którzy czynią nieprawość: wygnani są, ani się mogli ostać.
Psalms	Ps	21	36	1	Psalm samemu Dawidowi. Nie obruszaj się dla złośliwych: ani zajrzyj czyniącym nieprawość.
Psalms	Ps	21	36	2	Albowiem jako trawa prędko uwiędną: a jako liście ziela wnet opadną.
Psalms	Ps	21	36	3	Miéj nadzieję w Panu, a czyń dobrze: i mieszkaj na ziemi, a będziesz się karmił jéj bogactwy.
Psalms	Ps	21	36	4	Kochaj się w Panu, i da tobie prośby serca twego.
Psalms	Ps	21	36	5	Objaw Panu drogę twoję, a miéj nadzieję w nim: a on uczyni.
Psalms	Ps	21	36	6	I wywiedzie jako światłość sprawiedliwość twoję: a sąd twój jako południe.
Psalms	Ps	21	36	7	Bądź poddany Panu, a módl się mu: nie obruszaj się dla tego, któremu się szczęści na drodze jego: dla człowieka czyniącego niesprawiedliwości.
Psalms	Ps	21	36	8	Przestań gniewu a opuść zapalczywość: nie obruszaj się, abyś miał źle czynić.
Psalms	Ps	21	36	9	Albowiem którzy źle czynią, będą wykorzenieni: lecz znoszący Pana, ci odziedziczą ziemię.
Psalms	Ps	21	36	10	I jeszcze mało, ażci nie będzie złośnika: i będziesz szukał miejsca jego, a nie najdziesz.
Psalms	Ps	21	36	11	Ale ciszy odziedziczą ziemię, i kochać się będą w wielkości pokoju.
Psalms	Ps	21	36	12	Będzie podstrzegał złośnik sprawiedliwego: i będzie nań zgrzytał zęboma swemi.
Psalms	Ps	21	36	13	Ale Pan będzie się śmiał z niego; albowiem upatruje, że przyjdzie dzień jego.
Psalms	Ps	21	36	14	Miecza dobyli grzesznicy, naciągnęli łuk swój, aby porazili ubogiego i niedostatecznego, aby pozamordowali ludzie prawego serca.
Psalms	Ps	21	36	15	Miecz ich niech wnidzie w serca ich: a łuk ich niech się złamie.
Psalms	Ps	21	36	16	Lepsza jest trocha sprawiedliwego, niźli wielkie bogactwo grzesznych.
Psalms	Ps	21	36	17	Albowiem ramiona grzeszników połamią się, a sprawiedliwe Pan potwierdza.
Psalms	Ps	21	36	18	Zna Pan dni niepokalanych: a dziedzictwo ich na wieki będzie.
Psalms	Ps	21	36	19	Nie będą zawstydzeni we zły czas, i we dni głodu będą nasyceni.
Psalms	Ps	21	36	20	Albowiem grzesznicy zaginą: a nieprzyjaciele Pańscy, skoro będą uczczeni i wyniesieni, ustawając, jako dym ustaną.
Psalms	Ps	21	36	21	Będzie pożyczał grzesznik, a nie zapłaci: ale sprawiedliwy zmiłuje się i da.
Psalms	Ps	21	36	22	Albowiem błogosławiący go odziedziczą ziemię: ale złorzeczący mu zaginą.
Psalms	Ps	21	36	23	Przed Panem postępki człowiecze będą prostowane: i drogi jego zechce.
Psalms	Ps	21	36	24	Gdy się powali, nie stłucze się; bo Pan podkłada rękę swoję.
Psalms	Ps	21	36	25	Byłem młodym i zstarzałem się: a nie widziałem sprawiedliwego opuszczonego, ani nasienia jego szukającego chleba.
Psalms	Ps	21	36	26	Cały dzień czyni miłosierdzie i pożycza: a nasienie jego w błogosławieństwie będzie.
Psalms	Ps	21	36	27	Odstąp od złego, a czyń dobrze: a mieszkaj na wieki wieków.
Psalms	Ps	21	36	28	Albowiem Pan miłuje sąd, a nie opuści świętych swoich, na wieki będą zachowani: niesprawiedliwi będą pokarani: i nasienie niezbożnych zaginie.
Psalms	Ps	21	36	29	Sprawiedliwi lepak odziedziczą ziemię: i będą mieszkali na wieki wieków na niéj.
Psalms	Ps	21	36	30	Usta sprawiedliwego będą rozmyślać mądrość: a język jego będzie mówił sąd.
Psalms	Ps	21	36	31	Zakon Boga jego w sercu jego: a nie będą przerzucone kroki jego.
Psalms	Ps	21	36	32	Wypatruje grzesznik sprawiedliwego, i szuka go umorzyć:
Psalms	Ps	21	36	33	A Pan nie ostawi go w rękach jego, i nie potępi go, gdy będzie osądzon od niego.
Psalms	Ps	21	36	34	Czekaj Pana, i strzeż drogi jego: a wywyższy cię, że odziedziczysz ziemię: ujrzysz, gdy niezbożni poginą.
Psalms	Ps	21	36	35	Widziałem niezbożnika wyniosłego, i podniesionego jako cedry Libańskie.
Psalms	Ps	21	36	36	I minąłem, alić go już niemasz: i szukałem go, a nie nalazło się miejsce jego.
Psalms	Ps	21	36	37	Przestrzegaj niewinności, a oglądaj sprawiedliwości; albowiem są ostatki człowiekowi spokojnemu.
Psalms	Ps	21	36	38	Lecz niesprawiedliwi pospołu poginą, ostatki niezbożników zginą.
Psalms	Ps	21	36	39	A zbawienie sprawiedliwych od Pana: i obrońcą ich czasu utrapienia.
Psalms	Ps	21	36	40	I wspomoże ich Pan i wybawi je: i wyrwie je od złośników, i zbawi je, iż w nim nadzieję mieli.
Psalms	Ps	21	37	1	Psalm Dawidowi, na rozpamiętanie, o Sobocie.
Psalms	Ps	21	37	2	Panie, nie w zapalczywości twojéj strofuj mię, ani w gniewie twoim karz mię.
Psalms	Ps	21	37	3	Albowiem strzały twoje utknęły we mnie: i zmocniłeś nademną rękę twoję.
Psalms	Ps	21	37	4	Niemasz zdrowia w ciele mojem od oblicza gniewu twego: niemasz pokoju kościom moim od oblicza grzechów moich.
Psalms	Ps	21	37	5	Albowiem nieprawości moje przewyższyły głowę moję: a jako brzemię ciężkie obciężały na mnie.
Psalms	Ps	21	37	6	Pogniły i popsowały się blizny moje, od oblicza głupstwa mojego.
Psalms	Ps	21	37	7	Znędzniałem i skurczyłem się aż do końca: cały dzień chodziłem zasmucony.
Psalms	Ps	21	37	8	Albowiem biodra moje napełnione są naigrawania: a niemasz zdrowia w ciele mojem.
Psalms	Ps	21	37	9	Jestem strapiony i bardzo uniżony: ryczałem od wzdychania serca mego.
Psalms	Ps	21	37	10	Panie, przed tobą wszelka żądość moja: i wzdychanie moje przed tobą nie jest skryte.
Psalms	Ps	21	37	11	Serce moje strwożone jest, opuściła mię siła moja: a jasności oczu moich, i téj niemasz przy mnie.
Psalms	Ps	21	37	12	Przyjaciele moi i bliscy moi naprzeciwko mnie przybliżali się i stanęli: a którzy przy mnie byli, z daleka stanęli.
Psalms	Ps	21	37	13	A gwałt czynili, którzy szukali dusze mojéj: a którzy mi szukali złego, mówili marności, a zdrady cały dzień wymyślali.
Psalms	Ps	21	37	14	A ja jako głuchy nie słyszałem, a jako niemy, nie otwierający ust swoich.
Psalms	Ps	21	37	15	I stałem się jako człowiek niesłyszący, i nie mający odporów w uściech swoich.
Psalms	Ps	21	37	16	Albowiem w tobiem, Panie, nadzieję miał: ty mię wysłuchasz, Panie, Boże mój.
Psalms	Ps	21	37	17	Bom mówił: By się kiedy nie weselili nademną nieprzyjaciele moi: i gdy szwankują nogi moje, przeciwko mnie wielkie rzeczy mówili.
Psalms	Ps	21	37	18	Bom ja na bicze gotów jest: i ból mój przed oblicznością moją jest zawżdy.
Psalms	Ps	21	37	19	Albowiem nieprawość moję oznajmię, i będę myślił za grzech mój.
Psalms	Ps	21	37	20	Lecz nieprzyjaciele moi żywią i zmocnili się nademną: i rozmnożyli się, którzy mię nienawidzą niesprawiedliwie.
Psalms	Ps	21	37	21	Którzy oddawają złe za dobre, uwłaczali mi, iżem naśladował dobroci.
Psalms	Ps	21	37	22	Nie opuszczaj mię, Panie, Boże mój, nie odstępuj odemnie.
Psalms	Ps	21	37	23	Bądź gotów na ratunek mój, Panie, Boże zbawienia mego.
Psalms	Ps	21	38	1	Na koniec, samemu Idythun, pieśń Dawidowa.
Psalms	Ps	21	38	2	Rzekłem: Będę strzegł dróg moich, abym nie zgrzeszył językiem moim: założyłem straż ustom moim, gdy stał grzesznik przeciwko mnie.
Psalms	Ps	21	38	3	Zaniemiałem i uniżyłem się, i zamilczałem dobrych: i ból mój odnowił się.
Psalms	Ps	21	38	4	Zagrzało się serce moje we mnie: a w rozmyślaniu mojem rozpalił się ogień.
Psalms	Ps	21	38	5	Rzekłem językiem moim: Oznajmij mi, Panie, koniec mój: i liczbę dni moich, która jest, abym wiedział, czego mi niedostaje.
Psalms	Ps	21	38	6	Otoś pomierne uczynił dni moje, a bytność moja, jako nic przed tobą: [0547]zaprawdę, wszystka marność, wszelki człowiek żywiący.
Psalms	Ps	21	38	7	Zaiste, w obrazie przechodzi człowiek, ale próżno trwoży sobą: skarbi, a nie wie, komu to zbierze.
Psalms	Ps	21	38	8	A teraz, któreż jest oczekiwanie moje? izali nie Pan? i bytność moja u ciebie jest.
Psalms	Ps	21	38	9	Od wszystkich nieprawości moich wyrwij mię; na pośmiech głupiemu dałeś mię.
Psalms	Ps	21	38	10	Zaniemiałem i nie otworzyłem ust moich; boś ty uczynił.
Psalms	Ps	21	38	11	Odejmij odemnie plagi twoje: od mocy ręki twojéj jam ustał w strofowaniu.
Psalms	Ps	21	38	12	Dla nieprawości karałeś człowieka: i uczyniłeś, że wyschła jako pająk dusza jego; zaiste, próżno się trwoży wszelki człowiek.
Psalms	Ps	21	38	13	Wysłuchaj modlitwę moję, Panie, i prośbę moję, przyjmij w uszy łzy moje: nie milcz; bom ja jest przychodzień u ciebie i podróżny, jako wszyscy ojcowie moi.
Psalms	Ps	21	38	14	Zfolguj mi, abym się ochłodził, pierwéj niźli odejdę, a więcéj nie będę.
Psalms	Ps	21	39	1	Na koniec, Psalm samemu Dawidowi.
Psalms	Ps	21	39	2	Czekając, czekałem Pana, i skłonił się ku mnie: i wysłuchał prośby moje.
Psalms	Ps	21	39	3	I wywiódł mię z dołu nędzy, i z błota iłu: i postawił na skale nogi moje, i naprostował kroki moje.
Psalms	Ps	21	39	4	I wypuścił nową pieśń w usta moje, Hymn Bogu naszemu: ujrzą mnodzy, i będą się bać, i będą mieć nadzieję w Panu.
Psalms	Ps	21	39	5	Błogosławiony mąż, którego nadzieja jest imię Pańskie: a nie oglądał się na marności i na szaleństwa omylne.
Psalms	Ps	21	39	6	Wieleś uczynił ty, Panie, Boże mój, cudów twoich: a w myślach twoich nie jest, ktoby był podobien tobie: opowiadałem i mówiłem, rozmnożyli się nad liczbę.
Psalms	Ps	21	39	7	Ofiary i obiaty nie chciałeś, a uszy uczyniłeś mi doskonałe: całopalenia i za grzech nie żądałeś.
Psalms	Ps	21	39	8	Tedym rzekł: Oto idę, w summie ksiąg napisano o mnie:
Psalms	Ps	21	39	9	Abych czynił wolą twoję, Boże mój, pragnąłem, i zakon twój w pośród serca mego.
Psalms	Ps	21	39	10	Opowiadałem sprawiedliwość twoję w kościele wielkim: oto warg moich nie będę hamował: Panie, tyś wiedział.
Psalms	Ps	21	39	11	Sprawiedliwości twojéj nie skryłem w sercu mojem; prawdę twoję i zbawienie twe opowiadałem: nie taiłem miłosierdzia twego, i prawdy twojéj przed zgromadzeniem wielkiem.
Psalms	Ps	21	39	12	A ty, Panie, nie oddalaj zmiłowania twego odemnie; miłosierdzie twoje i prawda twoja, zawżdy mię broniły.
Psalms	Ps	21	39	13	Albowiem obtoczyły mię złe, którym niemasz liczby: poimały mię nieprawości moje, i nie mogłem przejrzeć: rozmnożyły się nad włosy głowy mojéj, i serce moje opuściło mię.
Psalms	Ps	21	39	14	Niech ci się podoba, Panie, abyś mię wyrwał: Panie, ku ratunku memu wejrzyj.
Psalms	Ps	21	39	15	Niechaj będą zawstydzeni i zesromoceni spółem, którzy szukają dusze mojéj, aby ją odjęli: niech się obrócą nawstecz: a niech się zawstydzą, którzy mi życzą złego.
Psalms	Ps	21	39	16	Niechaj odniosą natychmiast zelżywość swą, którzy mi mówią: Ehej, Ehej!
Psalms	Ps	21	39	17	Niech się rozradują i uweselą w tobie wszyscy, którzy cię szukają, i niech mówią zawżdy: Niechaj będzie uwielbiony Pan, którzy miłują zbawienie twoje.
Psalms	Ps	21	39	18	Ja lepak jestem żebrak ubogi: Pan stara się o mię. Pomocnikiem moim, i obrońcą moim jesteś ty, Boże mój! nie omieszkiwajże.
Psalms	Ps	21	40	1	Na koniec, Psalm samemu Dawidowi.
Psalms	Ps	21	40	2	Błogosławiony, który ma baczenie na potrzebnego i na ubogiego: w dzień zły wybawi go Pan.
Psalms	Ps	21	40	3	Pan niechaj go zachowa i ożywi go: i niech go uczyni błogosławionym na ziemi: i niechaj go nie wydaje duszy nieprzyjaciół jego.
Psalms	Ps	21	40	4	Pan go niech wspomoże na łożu niemocy jego: wszystkę pościel jego sprzewracałeś w chorobie jego.
Psalms	Ps	21	40	5	Jam rzekł: Panie, zmiłuj się nademną, uzdrów duszę moję; bom grzeszył tobie.
Psalms	Ps	21	40	6	Nieprzyjaciele mówili mi źle: kiedyż umrze, a zginie imię jego?
Psalms	Ps	21	40	7	A jeźli wchodził, aby ujrzał: marności mówił; serce jego zgromadziło nieprawości sobie: wychodził precz, i mówił pospołu.
Psalms	Ps	21	40	8	Przeciwko mnie szeptali wszyscy nieprzyjaciele moi, przeciwko mnie myślili mi źle.
Psalms	Ps	21	40	9	Słowo niesprawiedliwe postanowili przeciwko mnie: zali, który śpi, więcéj nie powstanie?
Psalms	Ps	21	40	10	Albowiem człowiek pokoju mego, któremum ufał, który jadał chleb mój, wielkie uczynił nademną podejście.
Psalms	Ps	21	40	11	Ale ty. Panie, zmiłuj się nademną: i wzbudź mię, a oddam im.
Psalms	Ps	21	40	12	W temem poznał, iżeś mię chciał, że się nie będzie weselił nieprzyjaciel mój nademną.
Psalms	Ps	21	40	13	A mnieś dla niewinności przyjął, utwierdziłeś mię przed oblicznością twoją na wieki.
Psalms	Ps	21	40	14	Błogosławiony Pan, Bóg Izraelski, od wieku, i aż do wieku. Niech się stanie, niech się stanie.
Psalms	Ps	21	41	1	Na koniec, wyrozumienie synom Kore.
Psalms	Ps	21	41	2	Jako pragnie jeleń do źródeł wodnych, tak pragnie dusza moja do ciebie, Boże.
Psalms	Ps	21	41	3	Pragnęła dusza moja do Boga, mocnego, żywego: Kiedyż przyjdę, a okażę się przed obliczem Bożem?
Psalms	Ps	21	41	4	Były mi łzy moje za chleb we dnie i w nocy: gdy mi mówią co dzień: Kędyż jest Bóg twój?
Psalms	Ps	21	41	5	Na tom wspominał i wylałem na się duszę moją: że przyjdę na miejsce przybytku dziwnego, aż do domu Bożego, z głosem wesela i wyznawania głosu godującego.
Psalms	Ps	21	41	6	Czemużeś smutna, duszo moja? i czemu mię trwożysz? Miéj nadzieję w Bogu; bo mu jeszcze wyznawać będę: zbawienie twarzy mojéj,
Psalms	Ps	21	41	7	I Bóg mój. We mnie samym zatrwożyła się dusza moja: przeto będę na cię pamiętał z ziemie Jordanu i Hermonim, od góry maluczkiéj.
Psalms	Ps	21	41	8	Przepaść przepaści przyzywa, na głos upustów twoich: wszystkie wysokie wały twoje, i nawałności twoje na mię się stoczyły.
Psalms	Ps	21	41	9	We dnie Pan rozkazał miłosierdzie swoje: a w nocy pieśń jego: przy mnie modlitwa Bogu żywota mego.
Psalms	Ps	21	41	10	Rzekę Bogu: Jesteś mój obrońca: przeczżeś mię zapomniał? i czemu smutno chodzę, gdy mię trapi nieprzyjaciel?
Psalms	Ps	21	41	11	Gdy się łamią kości moje, urągali mi, którzy mię dręczą, nieprzyjaciele moi, gdy mi mówią na każdy dzień: Kędyż jest Bóg twój?
Psalms	Ps	21	41	12	Czemuś jest smutna, duszo moja? i czemu mię trwożysz? Miej nadzieję w Bogu; bo mu jeszcze wyznawać będę: zbawienie twarzy mojéj, i Bóg mój.
Psalms	Ps	21	42	1	Psalm Dawidowi. Osądź mię, Boże, a rozeznaj sprawę moję od narodu nieświętego: od człowieka niesprawiedliwego i zdradliwego wyrwij mię.
Psalms	Ps	21	42	2	Bo ty jesteś Bóg, moc moja: czemuś mię odrzucił? czemu smutny chodzę, gdy mię trapi nieprzyjaciel?
Psalms	Ps	21	42	3	Wyślij światłość twoję i prawdę twoję: te mię prowadziły i wyprowadziły na górę świętą twoję i do przybytków twoich.
Psalms	Ps	21	42	4	I wnidę do ołtarza Bożego: do Boga, który uwesela młodość moję: będęć wyznawał na cytrze: Boże, Boże mój!
Psalms	Ps	21	42	5	Czemuś smutna, duszo moja? a czemu mię trwożysz? Miéj nadzieję [0549]w Bogu: albowiem mu jeszcze wyznawać będę: zbawienie oblicza mego i Bóg mój.
Psalms	Ps	21	43	1	Na koniec, synom Kore, ku wyrozumieniu.
Psalms	Ps	21	43	2	Boże, uszyma naszemi słyszeliśmy, ojcowie nasi nam opowiadali sprawę, którąś uczynił we dni ich, i we dni starodawne.
Psalms	Ps	21	43	3	Ręka twoja pogany wytraciła, i wszczepiłeś one: udręczyłeś narody i wygnałeś je.
Psalms	Ps	21	43	4	Ani bowiem mieczem swym posiedli ziemię: i ramię ich nie wybawiło ich; ale prawica twoja, i ramię twoje, i oświecenie oblicza twego, żeś je upodobał sobie.
Psalms	Ps	21	43	5	Ty sam jesteś król mój i Bóg mój, który rozkazujesz wybawienie Jakóbowe.
Psalms	Ps	21	43	6	Przez cię nieprzyjacioły nasze rogiem rozrzucimy: a w imię twoje wzgardzimy powstające przeciwko nam.
Psalms	Ps	21	43	7	Albowiem nie w łuku moim nadzieję mieć będę: a miecz mój nie wybawi mię.
Psalms	Ps	21	43	8	Wybawiłeś bowiem nas od trapiących nas, a mające nas w nienawiści zawstydziłeś.
Psalms	Ps	21	43	9	W Bogu chlubić się będziem przez cały dzień: a w imię twe wyznawać będziem na wieki.
Psalms	Ps	21	43	10	A teraz odegnałeś i zawstydziłeś nas: a nie będziesz wychodził, Boże, w siłach naszych.
Psalms	Ps	21	43	11	Odwróciłeś nas wstecz od nieprzyjaciół naszych: a którzy nas w nienawiści mają, rozszarpywali sobie.
Psalms	Ps	21	43	12	Podałeś nas jako owce na jedzę: i między pogany rozproszyłeś nas.
Psalms	Ps	21	43	13	Przedałeś lud twój nizaco: a nie było mnóstwo w zamianie ich.
Psalms	Ps	21	43	14	Dałeś nas na wzgardę sąsiadom naszym: na szyderstwo i na pośmiech tym, którzy są w okolicy naszéj.
Psalms	Ps	21	43	15	Uczyniłeś nas przysłowiem między pogany, kiwaniem głowy między ludźmi.
Psalms	Ps	21	43	16	Cały dzień wstyd mój przedemną jest, a zawstydzenie oblicza mego okryło mię.
Psalms	Ps	21	43	17	Od głosu lżącego i obmawiającego, od oblicza nieprzyjaciela i prześladującego.
Psalms	Ps	21	43	18	To wszystko przyszło na nas: a nie zapomnieliśmy cię, i nie czyniliśmy niesprawiedliwie w Testamencie twoim.
Psalms	Ps	21	43	19	I nie cofnęło się nazad serce nasze: a nie odwróciłeś ścieżek naszych od drogi twojéj.
Psalms	Ps	21	43	20	Boś nas poniżył na miejscu utrapienia: i okrył nas cień śmierci.
Psalms	Ps	21	43	21	Jeźliśmy zapomnieli imienia Boga naszego, i jeźliśmy podnosili ręce nasze do Boga cudzego:
Psalms	Ps	21	43	22	Izali się Bóg o tem nie będzie pytał? gdyż on wie skrytości serca. Bo nas dla ciebie mordują na każdy dzień, poczytani jesteśmy jako owce na rzeź.
Psalms	Ps	21	43	23	Powstań, czemu śpisz, Panie? powstań, a nie odrzucaj do końca.
Psalms	Ps	21	43	24	Czemu oblicze twoje odwracasz? zapominasz ubóstwa naszego i utrapienia naszego?
Psalms	Ps	21	43	25	Albowiem poniżona jest w prochu dusza nasza, przylgnął do ziemie brzuch nasz.
Psalms	Ps	21	43	26	Powstań, Panie, ratuj nas, a odkup nas dla imienia twego.
Psalms	Ps	21	44	1	Na koniec, dla tych, którzy będą odmienieni, synom Kore, ku wyrozumieniu, pieśń dla miłego.
Psalms	Ps	21	44	2	Wydało serce moje słowo dobre, opowiadam ja czyny moje królowi: język mój pióro pisarza, prędko piszącego.
Psalms	Ps	21	44	3	Piękniejszy urodą nad syny człowiecze! rozlała się wdzięczność po wargach twoich, dlatego cię błogosławił Bóg na wieki.
Psalms	Ps	21	44	4	Przypasz miecz twój na biodrę twoję, najmocniejszy! z ślicznością twoją i z pięknością twoją naciągnij.
Psalms	Ps	21	44	5	Fortunnie postępuj i króluj dla prawdy i cichości i sprawiedliwości: i poprowadzi cię dziwnie prawica twoja.
Psalms	Ps	21	44	6	Strzały twoje ostre, (narody pod cię upadną), w serca nieprzyjaciół królewskich.
Psalms	Ps	21	44	7	Stolica twoja, Boże, na wieki wieków: laska prawości, laska królestwa twego.
Psalms	Ps	21	44	8	Umiłowałeś sprawiedliwość, a nienawidziałeś nieprawości; przeto cię pomazał, Boże, Bóg twój olejkiem wesela nad uczęstniki twoje.
Psalms	Ps	21	44	9	Mirrha i Stakta i Kassya z szat twoich: z domów słoniowych, z których ci rozkosz uczyniły.
Psalms	Ps	21	44	10	Córki królewskie w poczciwości twojéj: stanęła królowa po prawicy twojéj w ubiorze złotym, obtoczona rozmaitością.
Psalms	Ps	21	44	11	Słuchaj, córko, a patrz, i nakłoń ucha twego: a zapomnij narodu twego i domu ojca twego.
Psalms	Ps	21	44	12	I będzie pożądał król śliczności twojéj; albowiem on jest Pan, Bóg twój, i będą się mu kłaniać.
Psalms	Ps	21	44	13	I córki Tyru z upominkami obliczu twemu będą się modlić, wszyscy bogaci z ludzi.
Psalms	Ps	21	44	14	Wszystka chwała téj córki królewskiéj wewnątrz, w bramach złotych, ubrana rozmaitościami.
Psalms	Ps	21	44	15	Przywiodą królowi panny za nią: przyniosą do ciebie bliskie jéj.
Psalms	Ps	21	44	16	Przyniosą je z weselem i z radością: przywiodą je do kościoła królewskiego.
Psalms	Ps	21	44	17	Miasto ojców twoich narodziłoć się synów: postanowisz je książęty nade wszystką ziemią.
Psalms	Ps	21	44	18	Będą wspominać imię twoje na wszystkie rodzaje i rodzaje: dlatego narodowie będąć wyznawać wiecznie, i na wieki wieków.
Psalms	Ps	21	45	1	Na koniec, synom Kore, za tajemnice, Psalm.
Psalms	Ps	21	45	2	Bóg nasz ucieczką i mocą: pomocnikiem w uciskach, które nalazły nas bardzo.
Psalms	Ps	21	45	3	Przetóż się bać nie będziem, gdy się poruszy ziemia, i przeniosą się góry w serce morza.
Psalms	Ps	21	45	4	Szumiały, i zamąciły się wody ich, zatrzęsły się góry przed siłą jego.
Psalms	Ps	21	45	5	Bystrość rzeki rozwesela miasto Boże: poświęcił przybytek swój Najwyższy.
Psalms	Ps	21	45	6	Bóg w pośrodku jego, nie będzie poruszon: ratuje go Bóg rano na świtaniu.
Psalms	Ps	21	45	7	Potrwożyli się narodowie, i nachyliły się królestwa: dał głos swój, poruszyła się ziemia.
Psalms	Ps	21	45	8	Pan zastępów z nami: Bóg Jakóbów obrońcą naszym.
Psalms	Ps	21	45	9	Pójdźcie a oglądajcie sprawy Pańskie: jakie uczynił cuda na ziemi.
Psalms	Ps	21	45	10	Odjąwszy wojny aż do krajów ziemie: skruszy łuk, i zdruzgoce oręże, i tarcze ogniem popali.
Psalms	Ps	21	45	11	Uspokójcie się a obaczcie, żeciem ja jest Bóg: będę podwyższon między narody, i będę podwyższon na ziemi.
Psalms	Ps	21	45	12	Pan zastępów z nami, Bóg Jakóbów obrońcą naszym.
Psalms	Ps	21	46	1	Na koniec, przez syny Kore, Psalm.
Psalms	Ps	21	46	2	Wszyscy narodowie klaskajcie rękoma: wykrzykajcie Bogu głosem wesela.
Psalms	Ps	21	46	3	Albowiem Pan wysoki, straszny: król wielki nade wszystką ziemią.
Psalms	Ps	21	46	4	Podbił ludzie pod nas, i narody pod nogi nasze.
Psalms	Ps	21	46	5	Obrał nam dziedzictwo swoje: piękność Jakóbowę, którą umiłował.
Psalms	Ps	21	46	6	Wstąpił Bóg z wesołem śpiewaniem: a Pan z głosem trąby.
Psalms	Ps	21	46	7	Śpiewajcież Bogu naszemu, śpiewajcie! śpiewajcie królowi naszemu, śpiewajcie!
Psalms	Ps	21	46	8	Albowiem królem wszystkiéj ziemie Bóg: śpiewajcież mądrze.
Psalms	Ps	21	46	9	Będzie królował Bóg nad narody: Bóg siedzi na stolicy swéj świętéj.
Psalms	Ps	21	46	10	Książęta narodów zgromadziły się z Bogiem Abrahamowym; albowiem bogowie mocni ziemie są bardzo wywyższeni.
Psalms	Ps	21	47	1	Psalm pienia, synów Kore, wtórego dnia Sabbathu.
Psalms	Ps	21	47	2	Wielki Pan, i chwalebny bardzo w mieście Boga naszego, na górze świętéj jego.
Psalms	Ps	21	47	3	Funduje się z radością wszystkiéj ziemie góra Syon: strony północne, miasto króla wielkiego.
Psalms	Ps	21	47	4	Bóg w domiech jego będzie poznany, kiedy je obroni.
Psalms	Ps	21	47	5	Albowiem oto królowie ziemscy zgromadzili się, zeszli się wespół.
Psalms	Ps	21	47	6	Ci ujrzawszy, tak dziwili się: zatrwożyli się, wzruszyli się.
Psalms	Ps	21	47	7	Drżenie je popadło: tam boleści jako rodzącéj.
Psalms	Ps	21	47	8	Wiatrem gwałtownym pokruszysz okręty Tarsys.
Psalms	Ps	21	47	9	Jakośmy słyszeli, takeśmy widzieli w mieście Pana zastępów, w mieście Boga naszego: Bóg je ugruntował na wieki.
Psalms	Ps	21	47	10	Przyjęliśmy, Boże, miłosierdzie twoje, wpośród kościoła twego.
Psalms	Ps	21	47	11	Jako imię twoje. Boże, tak i chwała twoja na końce ziemie: sprawiedliwości pełna jest prawica twoja.
Psalms	Ps	21	47	12	Niech się weseli góra Syon: a niech się rozradują córki Judzkie, dla sądów twoich, Panie!
Psalms	Ps	21	47	13	Obstąpcie Syon, a obejmijcie je: opowiadajcie na wieżach jego.
Psalms	Ps	21	47	14	Włóżcie serca wasze w moc jego: a rozłóżcie domy jego, abyście opowiadali w drugiem pokoleniu:
Psalms	Ps	21	47	15	Żeć ten jest Bóg, Bóg nasz na wieki, i na wieki wieków: on nas będzie rządził na wieki.
Psalms	Ps	21	48	1	Na koniec, synom Kore, Psalm.
Psalms	Ps	21	48	2	Słuchajcie tego wszyscy narodowie: bierzcie w uszy, którzy mieszkacie na świecie.
Psalms	Ps	21	48	3	Wszyscy synowie ziemie, i synowie człowieczy, pospołu w jedno, bogaty i ubogi.
Psalms	Ps	21	48	4	Usta moje będą mówiły mądrość: a rozmyślanie serca mego roztropność.
Psalms	Ps	21	48	5	Nakłonię do przypowieści ucha mego: otworzę na arfie gadkę moję.
Psalms	Ps	21	48	6	Czemu się mam bać we zły dzień? nieprawość pięty mojéj ogarnie mię.
Psalms	Ps	21	48	7	Którzy ufają w mocy swojéj, i chlubią się w mnóstwie bogactw swoich.
Psalms	Ps	21	48	8	Brat nie odkupuje, odkupi człowiek: nie da Bogu ubłagania swego:
Psalms	Ps	21	48	9	I zapłaty odkupienia dusze swojéj: i będzie pracował na wieki.
Psalms	Ps	21	48	10	I będzie żył jeszcze do końca: nie ogląda zginienia.
Psalms	Ps	21	48	11	Gdy ujrzy mądre umierające: pospołu niemądry i głupi zginą: i zostawią obcym majętności swoje.
Psalms	Ps	21	48	12	A groby ich domami ich na wieki: przybytkami ich od narodu do narodu: nazywali imiona swe w ziemiach swoich.
Psalms	Ps	21	48	13	A człowiek, gdy we czci był, nie rozumiał: przyrównany jest bydlętom bezrozumnym, i stał sie im podobny.
Psalms	Ps	21	48	14	Ta droga ich pogorszenie im: a potem w uściech swych będą mieć upodobanie.
Psalms	Ps	21	48	15	Jako owce, w piekle są położeni: śmierć je trawić będzie: i będą panować śprawiedliwi nad nimi rano: a ratunek ich starzeje się w piekle, po sławie ich.
Psalms	Ps	21	48	16	Wszakóż Bóg odkupi duszę moję z ręki piekielnéj, gdy mię przyjmie.
Psalms	Ps	21	48	17	Nie bój się, gdy się zbogaci człowiek, i gdy się rozmnoży sława domu jego.
Psalms	Ps	21	48	18	Albowiem gdy zginie, nie weźmie wszystkiego: ani zstąpi z nim sława jego.
Psalms	Ps	21	48	19	Bo dusza jego będzie za żywota jego błogosławiona: będzieć wyznawał, gdy mu dobrze uczynisz.
Psalms	Ps	21	48	20	Wnidzie aż do rodzaju ojców swoich, i aż na wieki nie ujrzy światłości.
Psalms	Ps	21	48	21	Człowiek, gdy we czci był, nie rozumiał: przyrównan jest bydlętom nierozumnym, i stał się im podobny.
Psalms	Ps	21	49	1	Psalm Asaphowi. Bóg nad bogi, Pan mówił: i przyzwał ziemię od słońca wschodu aż do zachodu.
Psalms	Ps	21	49	2	Z Syonu piękność ozdoby jego.
Psalms	Ps	21	49	3	Bóg jawnie przyjdzie, Bóg nasz, a nie będzie milczał: ogień przed oblicznością jego rozpali się, a około niego wicher wielki.
Psalms	Ps	21	49	4	Przyzowie nieba z wierzchu, i ziemie, aby rozsądził lud swój.
Psalms	Ps	21	49	5	Zgromadźcie mu święte jego, którzy rozrządzają Testament jego w ofiarach.
Psalms	Ps	21	49	6	I będą opowiadały niebiosa sprawiedliwość jego, iż Bóg jest sędzią.
Psalms	Ps	21	49	7	Słuchaj, ludu mój, a mówić będę: Izraelu, a oświadczęć: Bóg, Bóg twój, ja jestem.
Psalms	Ps	21	49	8	Nie będę cię karał z ofiar twoich: a całopalenia twoje są przed oczyma memi zawżdy.
Psalms	Ps	21	49	9	Nie będę brał z domu twego cielców, ani z trzód twoich kozłów.
Psalms	Ps	21	49	10	Albowiem moje są wszystkie zwierzęta leśne, bydła po górach i woły.
Psalms	Ps	21	49	11	Znam wszystkie ptastwa niebieskie: i piękność pola zemną jest.
Psalms	Ps	21	49	12	Jeźli będę łaknął, nie będęć mówił; bo mój jest okrąg ziemie, i napełnienie jego.
Psalms	Ps	21	49	13	Izali będę jadł mięso wołowe? albo krew kozłową będę pił?
Psalms	Ps	21	49	14	Ofiaruj Bogu ofiarę chwały: a oddaj Najwyższemu śluby twoje.
Psalms	Ps	21	49	15	A wzywaj mię w dzień utrapienia: wyrwę cię, a czcić mię będziesz.
Psalms	Ps	21	49	16	Ale grzesznikowi rzekł Bóg: Czemu ty opowiadasz sprawiedliwości moje, i bierzesz Testament mój w usta twoje?
Psalms	Ps	21	49	17	Ano ty masz w nienawiści karność: i zarzuciłeś mowę moję nazad.
Psalms	Ps	21	49	18	Jeźliś widział złodzieja, biegałeś z nim, a z cudzołożniki miałeś swój skład.
Psalms	Ps	21	49	19	Usta twoje były pełne złości, a język twój plótł zdrady.
Psalms	Ps	21	49	20	Siedząc, mawiałeś przeciw bratu twemu: i dawałeś wzgorszenie przeciw synowi matki twojéj.
Psalms	Ps	21	49	21	Toś czynił, a milczałem: mniemałeś niesprawiedliwie, że będę tobie podobny: będę cię strofował, i stawię przed oczy twoje.
Psalms	Ps	21	49	22	Rozumiejcież to, którzy zapominacie Boga: by kiedy nie porwał, a nie będzie, ktoby wydarł.
Psalms	Ps	21	49	23	Ofiara chwały uczci mię: i tam droga, którą mu okażę zbawienie Boże.
Psalms	Ps	21	50	1	1. Na koniec, Psalm Dawidowi:
Psalms	Ps	21	50	2	Gdy przyszedł do niego prorok Nathan, kiedy był wszedł do Bethsabei.
Psalms	Ps	21	50	3	Zmiłuj się nademną, Boże, według wielkiego miłosierdzia twego: a według mnóstwa litości twoich zgładź nieprawość moję.
Psalms	Ps	21	50	4	Jeszcze więcéj omyj mię od nieprawości mojéj: i od grzechu mojego oczyść mię.
Psalms	Ps	21	50	5	Albowiem ja znam nieprawość moję, i grzech mój jest zawżdy przeciwko mnie.
Psalms	Ps	21	50	6	Tobiem samemu zgrzeszył i uczyniłem złość przed tobą, abyś się usprawiedliwił w mowach twoich, a zwyciężył, gdy cię posądzają.
Psalms	Ps	21	50	7	Oto bowiem w nieprawościach jestem poczęty: a w grzechach poczęła mię matka moja.
Psalms	Ps	21	50	8	Oto bowiem umiłowałeś prawdę: niewiadome i skryte rzeczy mądrości twojéj objawiłeś mi.
Psalms	Ps	21	50	9	Pokropisz mię Hyzopem, a będę oczyszczony: omyjesz mię, a będę nad śnieg wybielony.
Psalms	Ps	21	50	10	Słuchowi memu dasz radość i wesele: i rozradują się kości poniżone.
Psalms	Ps	21	50	11	Odwróć oblicze twoje od grzechów moich: a zgładź wszystkie nieprawości moje.
Psalms	Ps	21	50	12	Serce czyste stwórz we mnie, Boże! i ducha prawego odnów we wnętrznościach moich.
Psalms	Ps	21	50	13	Nie odrzucaj mię od oblicza twego: i Ducha świętego twego nie bierz odemnie.
Psalms	Ps	21	50	14	Przywróć mi radość zbawienia twojego, i duchem przedniejszym potwierdź mię.
Psalms	Ps	21	50	15	Będę nauczał nieprawe dróg twoich: a niezbożni do ciebie się nawrócą.
Psalms	Ps	21	50	16	Wybaw mię ze krwi, Boże, Boże zbawienia mego! a język mój z radością będzie wysławiał sprawiedliwość twoję.
Psalms	Ps	21	50	17	Panie, otworzysz wargi moje: a usta moje opowiadać będą chwałę twoję.
Psalms	Ps	21	50	18	Albowiem gdybyś był chciał ofiary, wżdybych był dał: w całopalonych nie będziesz się kochał.
Psalms	Ps	21	50	19	Ofiara Bogu, duch strapiony: serca skruszonego i uniżonego, Boże, nie wzgardzisz.
Psalms	Ps	21	50	20	Uczyń dobrze, Panie, Syonowi w dobréj woli twojéj, aby się zbudowały mury Jeruzalem.
Psalms	Ps	21	50	21	Tedy przyjmiesz ofiarę sprawiedliwości, obiaty i całopalenia: tedy nakładą na ołtarz twój cielców.
Psalms	Ps	21	51	1	Na koniec, wyrozumienie Dawidowi.
Psalms	Ps	21	51	2	Kiedy przyszedł Doeg Idumejczyk i oznajmił Saulowi: Przyszedł Dawid w dom Achimelecha.
Psalms	Ps	21	51	3	Co się przechwalasz ze złości, któryś jest silny w nieprawości?
Psalms	Ps	21	51	4	Cały dzień niesprawiedliwość myślił język twój: jako brzytwa ostra czyniłeś zdradę.
Psalms	Ps	21	51	5	Umiłowałeś złość nad dobroć, nieprawość więcéj, niż mówić sprawiedliwość.
Psalms	Ps	21	51	6	Umiłowałeś wszystkie słowa zatracenia, języku zdradliwy.
Psalms	Ps	21	51	7	Przetóż cię Bóg zniszczy do końca: wyrwie cię, i wypędzi cię z przybytku twego, i korzeń twój z ziemie żywiących.
Psalms	Ps	21	51	8	Ujrzą sprawiedliwi i będą się bać: i nad nim będą się śmiać, i rzeką:
Psalms	Ps	21	51	9	Otóżci człowiek, który nie kładł Boga pomocnikiem swoim: ale ufał w mnóstwie bogactw swoich, i przemógł w marności swojéj.
Psalms	Ps	21	51	10	A ja, jako oliwa rodzajna w domu Bożym, miałem nadzieję w miłosierdziu Bożem, na wieki i na wiek wieku.
Psalms	Ps	21	51	11	Będęć wyznawał na wieki, żeś uczynił: i będę oczekiwał imienia twego; bo dobre jest przed oblicznością świętych twoich.
Psalms	Ps	21	52	1	Na koniec, na Maelet, wyrozumienia Dawidowi.
Psalms	Ps	21	52	2	Rzekł głupi w sercu swojem: Niemasz Boga. Popsowali się, i obrzydłymi się stali w nieprawościach: niemasz, ktoby dobrze czynił.
Psalms	Ps	21	52	3	Bóg z nieba pojrzał na syny człowiecze, aby oglądał, jeźli jest znający, albo szukający Boga.
Psalms	Ps	21	52	4	Wszyscy odstąpili, pospołu stali się niepożytecznymi: niemasz, ktoby dobrze czynił, niemasz aż do jednego.
Psalms	Ps	21	52	5	Izali nie poznają wszyscy, którzy czynią nieprawość, którzy pożerają lud mój jako pokarm? Boga nie wzywali.
Psalms	Ps	21	52	6	Tam drżeli od bojaźni, gdzie nie było strachu; albowiem Bóg rozsypał kości tych, którzy się ludziom podobają: pohańbieni są; bo je Bóg wzgardził.
Psalms	Ps	21	52	7	Któż da z Syonu zbawienie Izrael? Gdy Bóg nawróci poimanie, rozraduje się Jakób, i rozweseli się Izrael.
Psalms	Ps	21	53	1	Na koniec, w wierszach, wyrozumienia Dawidowi.
Psalms	Ps	21	53	2	Kiedy przyszli Zyphejanie, i rzekli do Saula: Aza się u nas Dawid nie zataił?
Psalms	Ps	21	53	3	Boże, w imię twoje zbaw mię, a w mocy twojéj sądź mię.
Psalms	Ps	21	53	4	Boże, wysłuchaj modlitwę moję: przyjmij w uszy słowa ust moich.
Psalms	Ps	21	53	5	Albowiem obcy powstali przeciwko mnie: a mocarze szukali dusze mojéj, a nie kładli Boga przed oczyma swemi.
Psalms	Ps	21	53	6	Bo oto Bóg mię podpomaga: a Pan jest obrońcą dusze mojéj.
Psalms	Ps	21	53	7	Odwróć złe na nieprzyjaciele moje, a zatrać je według prawdy twojéj.
Psalms	Ps	21	53	8	Dobrowolnie będę ofiarował tobie, i będę wyznawał imieniowi twemu; albowiem dobre jest.
Psalms	Ps	21	53	9	Bo ze wszelkiego utrapienia wyrwałeś mię, a oko moje wzgardziło nieprzyjacioły moje.
Psalms	Ps	21	54	1	Na koniec, w wierszach, wyrozumienia Dawidowi.
Psalms	Ps	21	54	2	Wysłuchaj, Boże, modlitwę, a nie wzgardzaj prośby mojéj.
Psalms	Ps	21	54	3	Wejrzyj na mię, a wysłuchaj mię: zasmuciłem się w ćwiczeniu mojem, i zatrwożyłem się:
Psalms	Ps	21	54	4	Dla głosu nieprzyjaciela, i dla uciśnienia grzesznika; albowiem zwalali na mię nieprawości: a w gniewie przykrzyli mi się.
Psalms	Ps	21	54	5	Serce moje zatrwożyło się we mnie, a strach śmierci przypadł na mię.
Psalms	Ps	21	54	6	Bojaźń i drżenie przyszły na mię i okryły mię ciemności.
Psalms	Ps	21	54	7	I rzekłem: Kto mi da skrzydła jako gołębice, a będę latał, i odpoczywał?
Psalms	Ps	21	54	8	Oto oddaliłem się uciekając, i mieszkałem na pustyni.
Psalms	Ps	21	54	9	Czekałem onego, który mię wybawił od lękliwości ducha i od nawałności.
Psalms	Ps	21	54	10	Zrzuć, Panie, rozdziel ich języki; bom widział nieprawość i spór w mieście.
Psalms	Ps	21	54	11	We dnie i w nocy obtoczy je po murach jego nieprawość: a obciążenie wpośród jego, i niesprawiedliwość.
Psalms	Ps	21	54	12	I nie ustała na ulicach jego lichwa, i zdrada.
Psalms	Ps	21	54	13	Albowiem, by mi był złorzeczył nieprzyjaciel mój, wżdybych był wytrwał: i by był ten, który mię nienawidział, przeciwko mnie wielkie rzeczy mówił: snadźbych się był skrył przed nim.
Psalms	Ps	21	54	14	Ale ty, człowiecze jednomyślny, wodzu mój i znajomy mój:
Psalms	Ps	21	54	15	Któryś pospołu zemną jadał pokarmy, w domu Bożym chodziliśmy w zgodzie.
Psalms	Ps	21	54	16	Niechaj śmierć przyjdzie na nie: a niechaj żywo zstąpią do piekła; bo złości w mieszkaniach ich, w pośrodku ich.
Psalms	Ps	21	54	17	Ja lepak do Boga wołałem, a Pan wybawi mię.
Psalms	Ps	21	54	18	W wieczór i rano, i w południe będę opowiadał i wysławiał, i wysłucha głos mój.
Psalms	Ps	21	54	19	Odkupi w pokoju duszę moję od tych, którzy mi się sprzeciwiają; albowiem między wielą byli zemną.
Psalms	Ps	21	54	20	Wysłucha Bóg, i uniży je, który jest przed wieki; bo niemasz im odmiany, i nie bali się Boga.
Psalms	Ps	21	54	21	Wyciągnął rękę swoje w oddawaniu: pokalali Testament jego.
Psalms	Ps	21	54	22	Oddzielili się od gniewu twarzy jego: i sprzeciwiło się serce ich: gładsze są mowy jego nad oliwę: a one są strzały.
Psalms	Ps	21	54	23	Wrzuć na Pana staranie twoje, a on cię wychowa: nie dopuści na wieki zachwiania sprawiedliwego.
Psalms	Ps	21	54	24	Ale ty, Boże, zawiedziesz je w studnią zatracenia: mężowie krwawi i zdradliwi nie dojdą do połowice dni swoich: lecz ja nadzieję będę miał w tobie, Panie.
Psalms	Ps	21	55	1	Na koniec, za lud, który się stał od świętych oddalony, Dawidowi na napis tytułu, kiedy go Filistynowie poimali w Get.
Psalms	Ps	21	55	2	Zmiłuj się nademną, Boże; boć mię podeptał człowiek: przez cały dzień najeżdżając, utrapił mię.
Psalms	Ps	21	55	3	Podeptali mię nieprzyjaciele moi cały dzień; albowiem wiele walczących przeciwko mnie.
Psalms	Ps	21	55	4	Od wysokości dnia ulęknę się: ja lepak w tobie nadzieję mieć będę.
Psalms	Ps	21	55	5	W Bogu wysławiać będę mowy moje, w Bogum nadzieję miał: nie będę się bał, co mi uczyni ciało.
Psalms	Ps	21	55	6	Cały dzień słowy memi brzydzili się: przeciwko mnie wszystkie myśli ich na złe.
Psalms	Ps	21	55	7	Będą mieszkać, i kryć się: sami stóp moich będą szlakować, jako czekali na duszę moję.
Psalms	Ps	21	55	8	Za nic je zbawisz? w gniewie narody pokruszysz, Boże.
Psalms	Ps	21	55	9	Żywot mój objawiłem tobie: położyłeś łzy moje przed oblicznością twoją, jakoś w obietnicy twojéj.
Psalms	Ps	21	55	10	Tedy podadzą tył nieprzyjaciele moi: w którykolwiek dzień będę cię wzywał: otom poznał, że Bogiem moim jesteś.
Psalms	Ps	21	55	11	W Bogu będę chwalił słowo, w Panu będę chwalił mowę. Miałem nadzieję w Bogu, nie będę się lękał: co mi uczyni człowiek?
Psalms	Ps	21	55	12	We mnie są, Boże, śluby twoje, które oddam chwały tobie.
Psalms	Ps	21	55	13	Albowiemeś wyrwał duszę moję od śmierci, a nogi moje od upadku, abych się podobał przed Bogiem w światłości żywiących.
Psalms	Ps	21	56	1	Na koniec: nie zatracaj, Dawidowi na napis tytułu, gdy uciekał przed Saulem do jaskini.
Psalms	Ps	21	56	2	Zmiłuj się nademną. Boże, zmiłuj się nademną; albowiem w tobie ufa dusza moja: i w cieniu skrzydeł twoich nadzieję mieć będę, aż nieprawość przeminie.
Psalms	Ps	21	56	3	Będę wołał do Boga najwyższego, Boga, który mi dobrze uczynił.
Psalms	Ps	21	56	4	Posłał z nieba, i wybawił mię, dał na pohańbienie, którzy mię deptali. Zesłał Bóg miłosierdzie swoje, i prawdę swoję.
Psalms	Ps	21	56	5	I wyrwał duszę moję z pośrodku szczeniąt lwich, spałem strwożony: synowie ludzcy, zęby ich oręże i strzały, a ich język miecz ostry.
Psalms	Ps	21	56	6	Wywyższże się, Boże, nad niebiosa: a po wszystkiéj ziemi chwała twoja.
Psalms	Ps	21	56	7	Zastawili sidło na nogi moje, i nachylili duszę moję: wykopali dół przed obliczem mojem, a wpadli weń.
Psalms	Ps	21	56	8	Gotowe serce moje, Boże, gotowe serce moje: będę śpiewał i grał.
Psalms	Ps	21	56	9	Powstań, chwało moja! powstań, harfo i cytro! wstanę na świtaniu.
Psalms	Ps	21	56	10	Będęć wyznawał między ludem, Panie: a będę tobie grał między narody.
Psalms	Ps	21	56	11	Albowiem wywyższone jest aż do niebios miłosierdzie twoje, i aż pod obłoki prawda twoja.
Psalms	Ps	21	56	12	Podwyższ się nad niebiosa, Boże, a po wszystkiéj ziemi chwała twoja.
Psalms	Ps	21	57	1	Na koniec: nie zatracaj, Dawidowi na napis tytułu.
Psalms	Ps	21	57	2	Jeźliż wżdy po prawdzie sprawiedliwość mówicie, sądźcież sprawiedliwie, synowie człowieczy.
Psalms	Ps	21	57	3	Albowiem w sercu działacie nieprawości: na ziemi ręce wasze plotą niesprawiedliwości.
Psalms	Ps	21	57	4	Odłączyli się grzesznicy skoro z żywota, pobłądzili skoro z żywota, mówili kłamstwo.
Psalms	Ps	21	57	5	Jad mają na podobieństwo węża, jako żmije głuchéj i zatulającéj uszy swoje.
Psalms	Ps	21	57	6	Która nie usłyszy głosu zaklinających, i czarownika zaklinającego mądrze.
Psalms	Ps	21	57	7	Bóg pokruszy zęby ich w uściech ich: zęby trzonowe lwów połamie Pan.
Psalms	Ps	21	57	8	Wniwecz się obrócą, jako woda zbiegająca: naciągnął łuk swój, aż zemdleją.
Psalms	Ps	21	57	9	Jako wosk, który płynie, zniesieni będą: przypadł z wierzchu ogień, i nie ujrzeli słońca.
Psalms	Ps	21	57	10	Pierwéj, niźli ciernie wasze poczuło tarny, jako żywe, tak je w gniewie pożre.
Psalms	Ps	21	57	11	Będzie się weselił sprawiedliwy, kiedy ujrzy pomstę: ręce swe umyje we krwi grzesznika.
Psalms	Ps	21	57	12	I rzecze człowiek: Jeźli wżdy jest pożytek sprawiedliwemu? przecięć jest Bóg, który sądzi na ziemi.
Psalms	Ps	21	58	1	Na koniec: nie zatracaj, Dawidowi na napis, kiedy posłał Saul i strzegł domu jego, żeby go zabił.
Psalms	Ps	21	58	2	Wyrwij mię od nieprzyjaciół moich, Boże mój: i od powstawających przeciwko mnie wybaw mię.
Psalms	Ps	21	58	3	Wyrwij mię od tych, którzy broją nieprawość: i od mężów krwawych wybaw mię.
Psalms	Ps	21	58	4	Boć oto ułowili duszę moję: rzucili się na mię możni: ani nieprawość moja, ani grzech mój, Panie.
Psalms	Ps	21	58	5	Bez nieprawości biegałem i prostom postępował: powstań, abyś mi zabieżał, i obacz.
Psalms	Ps	21	58	6	A ty, Panie, Boże zastępów, Boże Izraelski, udaj się na nawiedzenie wszech narodów: nie miéj litości nad wszystkimi, którzy broją nieprawość.
Psalms	Ps	21	58	7	Nawrócą się ku wieczorowi: i będą mrzeć głód, jako psi, i będą chodzić około miasta.
Psalms	Ps	21	58	8	Oto będą mówić usty swemi, a miecz w uściech ich; bo któż słyszał?
Psalms	Ps	21	58	9	A ty, Panie, naśmiejesz się z nich, wniwecz obrócisz wszystkie narody.
Psalms	Ps	21	58	10	Moc moję u ciebie strzedz będę; albowiem, Boże, jesteś obrońca mój.
Psalms	Ps	21	58	11	Bóg mój, miłosierdzie jego uprzedzi mię: Bóg pokaże mi nad nieprzyjacioły mymi.
Psalms	Ps	21	58	12	Nie zabijaj ich, by kiedy nie zapomnieli ludzie moi: rozprósz je mocą twoją, i zrzuć je, obrońco mój, Panie!
Psalms	Ps	21	58	13	Grzech ust ich, mowę warg ich: a niech będą poimani w hardości swojéj: i dla złorzeczenia i kłamstwa będą opowiedzeni.
Psalms	Ps	21	58	14	Na stracenie, w gniewie zatracenia: i nie będzie ich. I doznają, iż Bóg będzie panował Jakóbowi, i krajom ziemie.
Psalms	Ps	21	58	15	Nawrócą się ku wieczorowi, i będą mrzeć głód, jako psi, i będą chodzić około miasta.
Psalms	Ps	21	58	16	Ciż rozbieżą się ku jedzeniu: a jeźli się nie najedzą, będą szemrać.
Psalms	Ps	21	58	17	Ale ja będę śpiewał moc twoję, i będę z radością wychwalał rano miłosierdzie twoje; boś się stał obrońcą moim, i ucieczką moją w dzień utrapienia mego.
Psalms	Ps	21	58	18	Pomocniku mój, tobie będę śpiewał, iżeś ty, Boże, obrońca mój, Bóg mój, miłosierdzie moje.
Psalms	Ps	21	59	1	Na koniec, za tymi, którzy będą odmienieni, na napis tytułu, samemu Dawidowi na naukę:
Psalms	Ps	21	59	2	Kiedy spalił Mezopotamią Syryjską, i Sobal: i wrócił się Joab i poraził Idumeą w dolinie Żup solnych, dwanaście tysięcy.
Psalms	Ps	21	59	3	Boże, odrzuciłeś nas i skaziłeś nas: rozgniewałeś się i zmiłowałeś się nad nami.
Psalms	Ps	21	59	4	Wzruszyłeś ziemię, i zatrwożyłeś ją: ulecz skruszenia jéj; bo się zachwiała.
Psalms	Ps	21	59	5	Okazałeś ludowi twemu ciężkości: napoiłeś nas winem żałości.
Psalms	Ps	21	59	6	Dałeś znak bojącym się ciebie, aby uciekali od oblicza łuku: aby byli wybawieni mili twoi.
Psalms	Ps	21	59	7	Wybaw prawicą twoją, a wysłuchaj mię.
Psalms	Ps	21	59	8	Bóg mówił w świątnicy swojéj: Rozweselę się, i będę dzielił Sychimę i dolinę namiotów pomierzę.
Psalms	Ps	21	59	9	Mójci jest Galaad, i mój Manasses: i Ephraim moc głowy mojéj: Juda, król mój.
Psalms	Ps	21	59	10	Moab garniec nadziei mojéj: nad Idumeą rozciągnę bót mój: mnie cudzoziemcy są poddani.
Psalms	Ps	21	59	11	Któż mię doprowadzi do miasta obronnego? kto mię doprowadzi aż do Idumei?
Psalms	Ps	21	59	12	Izali nie ty, Boże, któryś nas odrzucił, i nie wynidziesz, Boże, z wojski naszemi?
Psalms	Ps	21	59	13	Daj nam ratunek z utrapienia; boć omylny ratunek człowieczy.
Psalms	Ps	21	59	14	W Bogu uczynimy siłę: a on wniwecz obróci trapiące nas.
Psalms	Ps	21	60	1	Na koniec, w pieśniach Dawidowi.
Psalms	Ps	21	60	2	Wysłuchaj, Boże, prośbę moję, słuchaj modlitwy mojéj.
Psalms	Ps	21	60	3	Od kończyn ziemie wołałem do ciebie, gdy się frasowało serce moje: na skale wywyższyłeś mię, prowadziłeś mię.
Psalms	Ps	21	60	4	Boś się stał nadzieją moją: wieżą mocną od nieprzyjaciela.
Psalms	Ps	21	60	5	Będę mieszkał w przybytku twoim na wieki: zaszczycon będę pod zasłoną skrzydeł twoich.
Psalms	Ps	21	60	6	Bo ty, Boże mój, wysłuchałeś modlitwę moję: dałeś dziedzictwo bojącym się imienia twego.
Psalms	Ps	21	60	7	Dni na dni królewskie przyczynisz: lata jego aż do dnia narodu i narodu.
Psalms	Ps	21	60	8	Mieszka na wieki przed oblicznością Bożą: miłosierdzia i prawdy jego kto będzie szukał?
Psalms	Ps	21	60	9	Tak będę Psalm śpiewał imieniowi twemu na wieki wieków, abym oddał śluby moje ode dnia do dnia.
Psalms	Ps	21	61	1	Na koniec, prze Idythuna, Psalm Dawidowi.
Psalms	Ps	21	61	2	Izali Bogu nie będzie poddana dusza moja? bo od niego zbawienie moje.
Psalms	Ps	21	61	3	Bo i on Bóg mój, i zbawiciel mój: nie zachwieję się więcéj.
Psalms	Ps	21	61	4	Dokądże nacieracie na człowieka? zabijacie wy wszyscy, jakoby ściana była pochylona, i płot wywrócony?
Psalms	Ps	21	61	5	Zaprawdę poczciwość moję myślili oddalić: biegałem z pragnieniem: usty swemi błogosławili, a sercem swem złorzeczyli.
Psalms	Ps	21	61	6	Wszakże, duszo moja, Bogu bądź poddana; boć od niego cierpliwość moja.
Psalms	Ps	21	61	7	Bo on Bóg mój i zbawiciel mój: pomocnik mój, nie wyprowadzę się.
Psalms	Ps	21	61	8	W Bogu zbawienie moje i chwała moja: Bóg pomocy mojéj, i nadzieja moja jest w Bogu.
Psalms	Ps	21	61	9	Miejcie nadzieję w nim wszelkie zgromadzenie ludzi: wylewajcie przed nim serca wasze: Bóg pomocnik nasz na wieki.
Psalms	Ps	21	61	10	Zaprawdę omylni są synowie człowieczy: kłamliwi synowie ludzcy w wagach, aby oszukiwali sami z marności spólnie.
Psalms	Ps	21	61	11	Nie miejcie nadzieje w nieprawości, i drapiestwa nie pożądajcie: jeźli wam przybędzie majętności, nie przykładajcież serca.
Psalms	Ps	21	61	12	Raz rzekł Bóg: temem dwie rzeczy słyszał, iż moc jest Boża.
Psalms	Ps	21	61	13	A tobie, Panie, miłosierdzie; bo ty oddasz każdemu według uczynków jego.
Psalms	Ps	21	62	1	Psalm Dawidowi, gdy był na puszczy Idumejskiéj.
Psalms	Ps	21	62	2	Boże, Boże mój! do ciebie czuję na świtaniu: pragnęła cię dusza moja, jako rozmaicie tobie i ciało moje, w ziemi pustéj i niedrożnéj i bezwodnéj.
Psalms	Ps	21	62	3	Jako w świątnicy stawiłem się przed tobą, abych widział moc twoję i chwałę twoję.
Psalms	Ps	21	62	4	Iż lepsze jest miłosierdzie twoje, niźli żywoty: wargi moje będą ciebie chwalić.
Psalms	Ps	21	62	5	Tak cię błogosławić będę za żywota mego: a w imię twoje będę podnosił ręce moje.
Psalms	Ps	21	62	6	Jako sadłem i tłustością niech będzie napełniona dusza moja: a wargami wesołości będą wychwalać usta moje.
Psalms	Ps	21	62	7	Jeźlim na cię pamiętał na łożu mojem, rano będę rozmyślał o tobie.
Psalms	Ps	21	62	8	Boś był pomocnikiem moim: i w zasłonie skrzydeł twoich rozraduję się.
Psalms	Ps	21	62	9	Przylgnęła dusza moja do ciebie: broniła mię prawica twoja.
Psalms	Ps	21	62	10	A oni próżno szukali dusze mojéj: wnidą w niskości ziemie.
Psalms	Ps	21	62	11	Będą podani w ręce miecza, częściami liszek będą.
Psalms	Ps	21	62	12	Ale król będzie się weselił w Bogu: i chlubić się będą wszyscy, którzy nań przysięgają; bo zatkane są usta mówiących nieprawości.
Psalms	Ps	21	63	1	Na koniec, Psalm Dawidowi.
Psalms	Ps	21	63	2	Wysłuchaj, Boże, prośbę moję, gdy się modlę: od strachu nieprzyjaciela wybaw duszę moję.
Psalms	Ps	21	63	3	Obroniłeś mię od zboru złośników: od mnóstwa działających nieprawość.
Psalms	Ps	21	63	4	Bo zaostrzyli jako miecz języki swoje: naciągnęli łuk, rzecz gorzką,
Psalms	Ps	21	63	5	Aby w skrytościach strzelali na niepokalanego: z prędka nań strzelać będą, a nie będą się bać,
Psalms	Ps	21	63	6	Utwierdzili sobie mowę złośliwą: namawiali się, żeby zakryli sidła: mówili: Któż je obaczy?
Psalms	Ps	21	63	7	Szukali nieprawości: ustali, szukając szukaniem. Przystąpi człowiek do serca głębokiego.
Psalms	Ps	21	63	8	A Bóg wywyższon będzie: strzałki maluczkich stały się rany ich:
Psalms	Ps	21	63	9	I pomdlały przeciwko nim ich języki: strwożyli się wszyscy, którzy je widzieli.
Psalms	Ps	21	63	10	I bał się wszelki człowiek: i opowiadali sprawy Boże, i uczynki jego rozumieli.
Psalms	Ps	21	63	11	Będzie się weselił sprawiedliwy w Panu, i będzie w nim nadzieję miał: i będą pochwaleni wszyscy serca prawego.
Psalms	Ps	21	64	1	Na koniec, Psalm Dawidowi. Pieśń Jeremiasza i Ezechiela, ludu przeprowadzenia, kiedy poczęli iść w drogę.
Psalms	Ps	21	64	2	Tobie przystoi pieśń, Boże, w Syonie: i tobie oddadzą ślub w Jeruzalem.
Psalms	Ps	21	64	3	Wysłuchaj modlitwę moję: do ciebie wszelkie ciało przyjdzie.
Psalms	Ps	21	64	4	Słowa niezbożników wzięły górę nad nami: a nieprawościom naszym ty będziesz miłościw.
Psalms	Ps	21	64	5	Błogosławiony, któregoś obrał i przyjął: będzie mieszkał w sieniach twoich: będziem napełnieni dobrami domu twego: święty jest kościół twój.
Psalms	Ps	21	64	6	Dziwny w sprawiedliwości, wysłuchaj nas, Boże, zbawicielu nasz, nadziejo wszystkich krajów ziemie, i na morzu daleko.
Psalms	Ps	21	64	7	Który gotujesz góry mocą swoją, przepasany możnością.
Psalms	Ps	21	64	8	Który zaburzasz głębokość morską, szum nawałności jego: zatrwożą się narodowie.
Psalms	Ps	21	64	9	I będą się bać, którzy mieszkają na krainach dla znaków twoich: kraje rana i wieczora ucieszysz.
Psalms	Ps	21	64	10	Nawiedziłeś ziemię i napoiłeś ją: rozmaicie ubogaciłeś ją: rzeka Boża pełna jest wody: zgotowałeś żywność ich; bo tak jest zgotowanie jéj.
Psalms	Ps	21	64	11	Brózdy jéj napój, rozmnóż jéj urodzaje: z kropel jéj rozweseli się rodząca.
Psalms	Ps	21	64	12	Błogosławić będziesz okręgowi roku z dobrotliwości twojéj: a pola twoje będą pełne obfitości.
Psalms	Ps	21	64	13	Stłuścieją ozdoby pustynie, a radością pagórki przepaszą się.
Psalms	Ps	21	64	14	Przyodziani są barani owiec: a doliny będą obfitować zbożem: będą wykrzykać i pieśń śpiewać.
Psalms	Ps	21	65	1	Na koniec, pieśń Psalmu zmartwychwstania.
Psalms	Ps	21	65	2	Wykrzykajcie Bogu, wszystka ziemio! Psalm śpiewajcie imieniowi jego! dajcie cześć chwale jego!
Psalms	Ps	21	65	3	Mówcie Bogu: Jako straszne są sprawy twoje, Panie: dla wielkości mocy twojéj, będą kłamać przed tobą nieprzyjaciele twoi.
Psalms	Ps	21	65	4	Wszystka ziemia niechaj ci się kłania, i niechaj ci śpiewa: niech Psalm śpiewa imieniowi twemu.
Psalms	Ps	21	65	5	Chodźcie, a oglądajcie dzieła Boże: straszny w radach nad syny człowieczymi.
Psalms	Ps	21	65	6	Który obrócił morze w suchą ziemię: przez rzekę przejdą nogą: tam się będziem weselili w nim.
Psalms	Ps	21	65	7	Który panuje w mocy swéj na wieki: oczy jego na narody patrzą: którzy drażnią, niech się sami w sobie nie wynoszą.
Psalms	Ps	21	65	8	Błogosławcie narodowie Boga naszego: a dajcie słyszeć głos chwały jego.
Psalms	Ps	21	65	9	Który położył do żywota duszę moję: i nie dał na zachwianie nóg moich.
Psalms	Ps	21	65	10	Albowiemeś doświadczył nas, Boże: wypławiłeś nas ogniem, jako pławią śrebro.
Psalms	Ps	21	65	11	Przywiodłeś nas w sidło, nakładłeś ucisków na grzbiety nasze.
Psalms	Ps	21	65	12	Wsadziłeś ludzie na głowy nasze: przeszliśmy przez ogień i przez wodę: i wywiodłeś nas na ochłodę.
Psalms	Ps	21	65	13	Wnidę do domu twego z całopaleniem: oddam ci śluby moje.
Psalms	Ps	21	65	14	Które wyraziły wargi moje, i wymówiły usta moje w ucisku moim.
Psalms	Ps	21	65	15	Całopalenia tłuste ofiaruję tobie, z kładzeniem baranów: ofiarując woły z kozłami.
Psalms	Ps	21	65	16	Chódźcie, słuchajcie wszyscy, którzy się Boga boicie: a będę powiadał, jako wielkie rzeczy uczynił duszy mojéj.
Psalms	Ps	21	65	17	Do niegom usty memi wołał, i wywyższałem językiem moim.
Psalms	Ps	21	65	18	Jeźlim patrzał na nieprawość w sercu mojem, nie wysłucha Pan.
Psalms	Ps	21	65	19	Przetoć wysłuchał Bóg, i był pilen głosu modlitwy mojéj.
Psalms	Ps	21	65	20	Błogosławiony Bóg, który nie odrzucił modlitwy mojéj, i miłosierdzia swego odemnie.
Psalms	Ps	21	66	1	Na koniec, w Hymnach, Psalm Dawidowi.
Psalms	Ps	21	66	2	Niech się nad nami Bóg zmiłuje, i błogosławi nam; niech rozświeci oblicze swe nad nami, a zlituje się nad nami.
Psalms	Ps	21	66	3	Żebyśmy poznali na ziemi drogę twoję: między wszemi narody zbawienie twoje.
Psalms	Ps	21	66	4	Niech ci wyznawają ludzie, Boże: niech ci wyznawają wszyscy ludzie.
Psalms	Ps	21	66	5	Niech się radują i weselą narodowie, iż sądzisz ludzie sprawiedliwie: narody na ziemi sprawujesz.
Psalms	Ps	21	66	6	Niech ci wyznawają ludzie, Boże: niech ci wyznawają wszyscy ludzie.
Psalms	Ps	21	66	7	Ziemia dała swój owoc: niech nas błogosławi Bóg, Bóg nasz,
Psalms	Ps	21	66	8	Niech nas błogosławi Bóg, a niech się go boją wszystkie kraje ziemie.
Psalms	Ps	21	67	1	Na koniec, Psalm pieśni, samemu Dawidowi.
Psalms	Ps	21	67	2	Niech powstanie Bóg, a niech się rozproszą nieprzyjaciele jego: a niech uciekają, którzy go nienawidzą, od oblicza jego.
Psalms	Ps	21	67	3	Jako ustaje dym, niechaj ustaną: jako się wosk rozpływa od ognia, tak niechaj zginą grzesznicy od oblicza Bożego.
Psalms	Ps	21	67	4	A sprawiedliwi niechaj używają, i weselą się przed oczyma Bożemi: i niechaj rozkoszują w radości.
Psalms	Ps	21	67	5	Śpiewajcie Bogu, Psalm śpiewajcie imieniowi jego: czyńcie drogę temu, który wstąpił na zachód: Pan imię jego: radujcie się przed obliczem jego: zatrwożą się od oblicza jego:
Psalms	Ps	21	67	6	Ojca sierót, i sędziego wdów: Boga na miejscu swem świętem.
Psalms	Ps	21	67	7	Bóg, który czyni, że mieszkają jednych obyczajów w domu; który wywodzi więźnie w mocy: także i te, co obrażają, którzy mieszkają w grobiech.
Psalms	Ps	21	67	8	Boże, gdyś wychodził przed ludem twym, gdyś chodził po puszczy:
Psalms	Ps	21	67	9	Ziemia się trzęsła, niebiosa téż kropiły od oblicza Boga Synai, od oblicza Boga Izrael.
Psalms	Ps	21	67	10	Deszcz dobrowolny oddzielisz, Boże, dziedzictwu twojemu: i zemdlało, a tyś je posilił.
Psalms	Ps	21	67	11	Zwierzęta twoje będą mieszkały w niem: nagotowałeś z słodkości twéj ubogiemu, Boże.
Psalms	Ps	21	67	12	Pan da słowo przepowiadającym Ewangelią, mocą wielką.
Psalms	Ps	21	67	13	Król zastępów umiłowanego, umiłowanego, i piękności domu rozdzielać korzyści.
Psalms	Ps	21	67	14	Choćbyście spali w pośrodku losów, pióra gołębice pośrebrzone: a tył grzbietu jego żółci się jako złoto.
Psalms	Ps	21	67	15	Gdy Niebieski rozsądza króle w nim, będą wybieleni jako śnieg na Selmon.
Psalms	Ps	21	67	16	Góra Boża, góra tłusta: góra obfita, góra tłusta.
Psalms	Ps	21	67	17	Co się przypatrujecie górom zsiadłym? Góra, na któréj się Bogu podoba mieszkać; albowiem Pan będzie mieszkał na wieki.
Psalms	Ps	21	67	18	Wóz Boży dziesiącią tysięcy rozmaity, tysiące weselących się: Pan między nimi na Synai, w świątnicy.
Psalms	Ps	21	67	19	Wstąpiłeś na wysokość, poimałeś poimane: nabrałeś darów w ludziach: téż i niewierzące, aby Pan Bóg mieszkał.
Psalms	Ps	21	67	20	Błogosławiony Pan na każdy dzień; szczęśliwą uczyni drogę nam Bóg zbawienia naszego.
Psalms	Ps	21	67	21	Bóg nasz Bogiem zbawiającym: i Pańskie, Pańskie wyjście z śmierci.
Psalms	Ps	21	67	22	Wszakże Bóg potłucze głowy nieprzyjaciół swoich: wierzch włosu, którzy chodzą w występkach swoich.
Psalms	Ps	21	67	23	Rzekł Pan: Nawrócę z Bazan: nawrócę w głębokość morską.
Psalms	Ps	21	67	24	Aby się omoczyła noga twoja we krwi: i język psów twoich z nieprzyjaciół w téjże.
Psalms	Ps	21	67	25	Widzieli postępowania twoje, Boże, postępowania Boga mego, króla mojego, który jest w świątnicy.
Psalms	Ps	21	67	26	Uprzedzili książęta złączeni z śpiewającymi, w pośrodku młodziuchnych bębenniczek.
Psalms	Ps	21	67	27	W kościele błogosławcie Bogu, Panu z źródeł Izraelskich.
Psalms	Ps	21	67	28	Tam Benjamin młodziuchny, w zachwyceniu myśli: książęta Juda, wodzowie ich: książęta Zabulon i książęta Nephthali.
Psalms	Ps	21	67	29	Przykaż, Boże, mocy twojéj: umocnij to, Boże, coś w nas sprawił.
Psalms	Ps	21	67	30	Od kościoła twego w Jeruzalem tobie królowie ofiarują dary.
Psalms	Ps	21	67	31	Pogrom zwierzę trzcinne: zgromadzenie byków między krowami narodów: aby wypchnęli te, którzy są doświadczeni jako śrebro: rozprósz narody, które wojen chcą.
Psalms	Ps	21	67	32	Przyjdą posłowie z Egiptu: Murzyńska ziemia uprzedzi z rękami swemi do Boga.
Psalms	Ps	21	67	33	Królestwa ziemskie, śpiewajcie Bogu, grajcie Panu.
Psalms	Ps	21	67	34	Grajcie Bogu, który wstąpił na niebo nad nieby, na wschód słońca: oto da głosowi swemu głos mocy.
Psalms	Ps	21	67	35	Dajcie chwałę Bogu nad Izraelem: wielmożność jego, a moc jego w obłokach.
Psalms	Ps	21	67	36	Dziwny Bóg w świętych swoich, Bóg Izraelski: ten da moc i siłę ludowi swemu, błogosławiony Bóg.
Psalms	Ps	21	68	1	Na koniec, za te, którzy będą odmienieni, Dawidowi.
Psalms	Ps	21	68	2	Wybaw mię, Boże; boć weszły wody aż do duszy mojéj.
Psalms	Ps	21	68	3	Ulgnąłem w błocie głębokości, i dna niemasz: przyszedłem na głębokość morską: a nawałność mię ponurzyła.
Psalms	Ps	21	68	4	Spracowałem się wołając, ochrapiało gardło moje: ustały oczy moje, gdy mam nadzieję w Bogu moim.
Psalms	Ps	21	68	5	Rozmnożyli się nad włosy głowy mojéj, którzy mię mają w nienawiści bez przyczyny: zmocnili się, którzy mię niesprawiedliwie prześladowali, nieprzyjaciele moi: czegom nie wydarł, tedym płacił.
Psalms	Ps	21	68	6	Boże, ty znasz głupstwo moje: a występki moje nie są tobie tajne.
Psalms	Ps	21	68	7	Niech nie będą zawstydzeni dla mnie ci, którzy cię oczekiwają, Panie, Panie zastępów: niech nie będą pohańbieni dla mnie, którzy cię szukają, Boże Izraelski.
Psalms	Ps	21	68	8	Bom dla ciebie znaszał urąganie: zelżywość okrywała oblicze moje.
Psalms	Ps	21	68	9	Stałem się obcym braciéj mojéj, i cudzoziemcem synom matki mojéj.
Psalms	Ps	21	68	10	Bo mię zawisna miłość domu twego gryzła: a urągania urągających tobie spadły na mię.
Psalms	Ps	21	68	11	I okryłem w poście duszę moję, i stało mi się urąganiem.
Psalms	Ps	21	68	12	I oblokłem miasto szaty włosień: i stałem się im przypowieścią.
Psalms	Ps	21	68	13	Mówili przeciwko mnie, którzy siedzieli w bramie: i śpiewali przeciw mnie, którzy pili wino.
Psalms	Ps	21	68	14	Ale ja modlitwę moję do ciebie, Panie: czas upodobania, Boże, w wielkości miłosierdzia twego: wysłuchaj mię w prawdzie zbawienia twego.
Psalms	Ps	21	68	15	Wyrwij mię z błota, abych nie ulgnął: wybaw mię od tych, którzy mię nienawidzą, i z głębokości wód.
Psalms	Ps	21	68	16	Niech mię nie zatapia nawałność wody: ani mię niech nie pożera głębokość: ani niech nie zawiera nademną studnia wierzchu swego.
Psalms	Ps	21	68	17	Wysłuchaj mię, Panie; bo łaskawe jest miłosierdzie twoje: według mnóstwa litości twoich wejrzyj na mię.
Psalms	Ps	21	68	18	A nie odwracaj oblicza twego od sługi swego; bom jest w utrapieniu: prędko wysłuchaj mię.
Psalms	Ps	21	68	19	Przybliż się ku duszy mojéj, a wybaw ją: dla nieprzyjaciół moich wyrwij mię.
Psalms	Ps	21	68	20	Ty znasz pohańbienie moje i zelżywość moję i wstyd mój: przed oczyma twemi są wszyscy, którzy mię trapią.
Psalms	Ps	21	68	21	Urągania i nędze czekało serce moje: i czekałem, ktoby się społem smęcił; a nie było: i ktoby pocieszył; a nie znalazłem.
Psalms	Ps	21	68	22	I dali żółć na pokarm mój: a w pragnieniu mojem napawali mię octem.
Psalms	Ps	21	68	23	Niechaj będzie stół ich przed nimi sidłem, i zapłaty, i na upadek.
Psalms	Ps	21	68	24	Niech się zaćmią oczy ich, aby nie widzieli: a grzbietu ich zawżdy nachylaj.
Psalms	Ps	21	68	25	Wyléj na nie gniew twój: i zapalczywość gniewu twego niech je ogarnie.
Psalms	Ps	21	68	26	Mieszkanie ich niech się stanie puste: a w przybytkach ich niechaj nie będzie, ktoby mieszkał.
Psalms	Ps	21	68	27	Bo, któregoś ty zranił, prześladowali: a na boleści ran moich naddawali.
Psalms	Ps	21	68	28	Przydajże nieprawość ku nieprawości ich: a niech nie wchodzą do sprawiedliwości twojéj.
Psalms	Ps	21	68	29	Niechaj będą wymazani z ksiąg żywiących: a niech z sprawiedliwymi nie będą wspisani.
Psalms	Ps	21	68	30	Jamci jest ubogi i zbolały: zbawienie twoje, Boże, wspomogło mię.
Psalms	Ps	21	68	31	Będę chwalił imię Boże pieśnią, i wielbić go będę chwałą.
Psalms	Ps	21	68	32	A przyjemniéj będzie Panu, niźli młode cielę, któremu rogi i kopyta podrastają.
Psalms	Ps	21	68	33	Niech widzą ubodzy, a niech się weselą: szukajcie Boga, a będzie żyła dusza moja.
Psalms	Ps	21	68	34	Albowiem Pan wysłuchał ubogich: a więźniami swymi nie wzgardził.
Psalms	Ps	21	68	35	Niechaj go chwalą niebiosa, i ziemia: morze i wszystek płaz na nich.
Psalms	Ps	21	68	36	Albowiem Bóg zbawi Syon: i będą zbudowane miasta Juda: i będą tam mieszkać, i dostaną jéj dziedzictwem.
Psalms	Ps	21	68	37	I nasienie sług jego otrzymają: a którzy miłują imię jego, będą w niéj mieszkać.
Psalms	Ps	21	69	1	Na koniec, Psalm Dawidowi, na pamiątkę, że go Bóg wybawił.
Psalms	Ps	21	69	2	Boże, wejrzyj ku wspomożeniu memu: Panie, pośpiesz się ku ratunku memu.
Psalms	Ps	21	69	3	Niechaj będą zawstydzeni i pohańbieni, którzy szukają dusze mojéj.
Psalms	Ps	21	69	4	Niech się obrócą nawstecz, a niech się zawstydzą, którzy mi chcą złego: niech się natychmiast obrócą wstydać się, którzy mi mówią: Ehéj! Ehéj!
Psalms	Ps	21	69	5	Niech się weselą i radują w tobie wszyscy, którzy cię szukają, a niech zawżdy mówią: Niechaj uwielbion będzie Pan; którzy miłują zbawienie twoje.
Psalms	Ps	21	69	6	A jam jest ubogi i żebrak, Boże, wspomóż mię: pomocnikiem moim, i wybawicielem jesteś ty moim: Panie, nie omieszkajże!
Psalms	Ps	21	70	1	Psalm Dawidowi. Synów Jonadabowych, i pierwszych więźniów.
Psalms	Ps	21	70	2	W tobiem, Panie, nadzieję miał, niech nie będę pohańbion na wieki: w sprawiedliwości twojéj wybaw mię, i wyrwij mię: nakłoń ku mnie ucha twego, a zbaw mię.
Psalms	Ps	21	70	3	Bądź mi Bogiem obrońcą, miejscem obronnem, abyś mię zbawił; albowiem twierdza moja, i ucieczka moja, jesteś ty.
Psalms	Ps	21	70	4	Boże mój, wyrwij mię z ręki grzesznika, i z ręki przeciw zakonowi czyniącego i niesprawiedliwego.
Psalms	Ps	21	70	5	Albowiem ty jesteś cierpliwość moja, Panie: Panie, nadziejo moja, od młodości mojéj.
Psalms	Ps	21	70	6	Przez ciebiem jest umocniony skoro z żywota: z żywota matki mojéj tyś obrońcą moim: o tobie śpiewanie moje zawżdy.
Psalms	Ps	21	70	7	Jako dziwowisko stałem się mnogim: a ty pomocnik mocny.
Psalms	Ps	21	70	8	Niechaj będą napełnione usta moje chwałą, abych śpiewał sławę twoję, cały dzień wielmożność twoję.
Psalms	Ps	21	70	9	Nie odrzucaj mię czasu starości: gdy ustanie siła moja, nie opuszczaj mię.
Psalms	Ps	21	70	10	Albowiem mówili nieprzyjaciele moi przeciwko mnie: a którzy strzegli na duszę moję, radę uczynili społem:
Psalms	Ps	21	70	11	Mówiąc: Bóg go opuścił: gońcie, a poimajcie go; boć niemasz, ktoby wyrwał.
Psalms	Ps	21	70	12	Boże, nie oddalaj się odemnie: Boże mój, pojrzyj ku pomocy mojéj.
Psalms	Ps	21	70	13	Niech będą zawstydzeni i niech ustaną uwłaczający duszy mojéj: niech będą okryci zelżywością i wstydem, którzy mi szukają złego.
Psalms	Ps	21	70	14	A ja zawżdy nadzieję mieć będę: i przyczynię nad wszystkę chwałę twoję.
Psalms	Ps	21	70	15	Usta moje opowiadać będą sprawiedliwość twoję, cały dzień zbawienie twoje; iżem w piśmie ja nie biegły.
Psalms	Ps	21	70	16	Wnidę w możności Pańskie: Panie, będę wspominał sprawiedliwość ciebie samego.
Psalms	Ps	21	70	17	Boże, uczyłeś mię z młodości mojéj: i aż dotąd będę opowiadał cuda twoje.
Psalms	Ps	21	70	18	I aż do starości i szędziwości, Boże, nie opuszczaj mię: aż opowiem ramię twe wszelkiemu narodowi, który ma przyjść.
Psalms	Ps	21	70	19	Moc twoję, i sprawiedliwość twoję, Boże, aż do wysokości; wielkie rzeczy, któreś uczynił. Boże! któż podobien tobie?
Psalms	Ps	21	70	20	Jako wielkie ukazałeś mi uciski mnogie i złe: a nawróciwszy się, ożywiłeś mię, i z przepaści ziemskich zasię wywiodłeś mię.
Psalms	Ps	21	70	21	Rozmnożyłeś wielmożność twoję: a nawróciwszy się, pocieszyłeś mię.
Psalms	Ps	21	70	22	Bo i ja wysławiać będę tobie na naczyniu pieśni prawdę twoję: Boże, będęć grał na cytrze, Święty Izraelski.
Psalms	Ps	21	70	23	Rozradują się wargi moje, kiedyć będę śpiewał: i dusza moja, którąś wykupił.
Psalms	Ps	21	70	24	Ale i język mój cały dzień będzie rozmyślał sprawiedliwość twoję: kiedy zawstydzeni i zelżeni będą, którzy mi szukali złego.
Psalms	Ps	21	71	1	Psalm na Salomona.
Psalms	Ps	21	71	2	Boże, daj sąd twój królowi: a sprawiedliwość twoję synowi królewskiemu; aby sądził lud twój w sprawiedliwości, a ubogie twe w rozsądku.
Psalms	Ps	21	71	3	Niechaj przyjmą góry pokój ludowi, a pagórki sprawiedliwość.
Psalms	Ps	21	71	4	Będzie sądził ubogie z ludu, i wybawi syny ubogich: a uniży potwarcę.
Psalms	Ps	21	71	5	I będzie trwał z słońcem, i przed księżycem, na pokolenie i pokolenie.
Psalms	Ps	21	71	6	Znidzie jako deszcz na runo: a jako krople na ziemię kapiące.
Psalms	Ps	21	71	7	Wznidzie za dni jego sprawiedliwość, i obfitość pokoju, aż zginie miesiąc.
Psalms	Ps	21	71	8	I będzie panował od morza aż do morza: i od rzeki aż do krajów okręgu ziemie.
Psalms	Ps	21	71	9	Przed nim będą padać Murzynowie: a nieprzyjaciele jego ziemię lizać będą.
Psalms	Ps	21	71	10	Królowie Tarsys i wyspy przyniosą dary: królowie Arabscy i Saba przywiozą upominki.
Psalms	Ps	21	71	11	I będą mu się kłaniać wszyscy królowie ziemscy: wszyscy narodowie będą mu służyć.
Psalms	Ps	21	71	12	Albowiem wybawi ubogiego: tak możnego i nędznego, który nie miał pomocnika.
Psalms	Ps	21	71	13	Przepuści ubogiemu i niedostatecznemu; a dusze ubogich zbawi.
Psalms	Ps	21	71	14	Z lichwy i nieprawości wykupi dusze ich: a imię ich uczciwe przed nim.
Psalms	Ps	21	71	15	A będzie żył, i dadzą mu z złota Arabskiego, i będą się zawsze kłaniać dla niego: cały dzień będą go błogosławić.
Psalms	Ps	21	71	16	I będzie utwierdzenie na ziemi na wierzchu gór: podniesie się nad Liban urodzaj jego: i rozkwitną się z miasta, jako zioła polne.
Psalms	Ps	21	71	17	Niechaj będzie imię jego na wieki błogosławione: przed słońcem trwa imię jego: i będą w nim błogosławione wszystkie pokolenia ziemskie: wszyscy narodowie wielbić go będą.
Psalms	Ps	21	71	18	Błogosławiony Pan, Bóg Izraelski, który sam czyni dziwy.
Psalms	Ps	21	71	19	I błogosławione imię majestatu jego na wieki: i będzie napełniona majestatem jego wszystka ziemia. Stań się, stań się.
Psalms	Ps	21	71	20	Skończyły się Pieśni Dawida, syna Jessego.
Psalms	Ps	21	72	1	Psalm Asaphowi. Jako dobry Bóg Izraelczyków tym, którzy są prostego serca.
Psalms	Ps	21	72	2	Ale moje nogi mało się nie potknęły: mało nie szwankowały kroki moje.
Psalms	Ps	21	72	3	Iżem był ruszon zawiścią przeciw złośnikom, widząc pokój grzesznych.
Psalms	Ps	21	72	4	Albowiem niemasz względu na śmierć ich: ani przedłużenia w utrapieniu ich.
Psalms	Ps	21	72	5	W pracy ludzkiéj nie są: i z ludźmi nie będą karani.
Psalms	Ps	21	72	6	I przetóż je pycha zjęła: okryli się nieprawością i niezbożnością swoją.
Psalms	Ps	21	72	7	Wystąpiła jakoby z tłustości nieprawość ich: puścili się za żądzami serca.
Psalms	Ps	21	72	8	Myślili i mówili złość: nieprawość ku górze mówili.
Psalms	Ps	21	72	9	Podnieśli w niebo usta swoje: a ich język przechodził po ziemi.
Psalms	Ps	21	72	10	I przetóż lud mój obróci się tu: i dni pełne najdą się między nimi.
Psalms	Ps	21	72	11	I mówili: Jakoż wie Bóg? a jestli wiadomość na wysokości?
Psalms	Ps	21	72	12	Oto ci grzesznicy, a obfitujący na świecie, otrzymali bogactwa.
Psalms	Ps	21	72	13	I rzekłem: Tomci tedy próżno usprawiedliwiał serce swe, i omywałem między niewinnymi ręce moje.
Psalms	Ps	21	72	14	I byłem biczowan cały dzień, a karanie moje rano.
Psalms	Ps	21	72	15	Jeźlim mówił: Tak mówić będę, otom rodzaj synów twoich potępił.
Psalms	Ps	21	72	16	Myślałem, abych to zrozumiał: praca to przedemną.
Psalms	Ps	21	72	17	Aż wnidę do świątynie Bożéj: i zrozumiem ich dokończenie.
Psalms	Ps	21	72	18	Bo zaprawdę dla zdrad nagotowałeś im: zrzuciłeś je, gdy się podnosili.
Psalms	Ps	21	72	19	Jakóż spustoszeli: natychmiast ustali, zginęli dla nieprawości swojéj.
Psalms	Ps	21	72	20	Jako sen ustawających, Panie, w mieście twem obraz ich wniwecz obrócisz.
Psalms	Ps	21	72	21	Bo się zapaliło serce moje, i odmieniły się nerki moje:
Psalms	Ps	21	72	22	I jam wniwecz obrócony, a nie wiedziałem: jako bydlę stałem się u ciebie.
Psalms	Ps	21	72	23	A ja zawsze z tobą: ująłeś mię za prawą rękę moję.
Psalms	Ps	21	72	24	A według woli twojéj prowadziłeś mię, i przyjąłeś mię z chwałą.
Psalms	Ps	21	72	25	Bo cóż ja mam w niebie? albo czegom chciał na ziemi oprócz ciebie?
Psalms	Ps	21	72	26	Ustało ciało moje i serce moje: Boże, serca mojego, i części moja, Boże; na wieki.
Psalms	Ps	21	72	27	Bo oto, którzy się oddalają od ciebie, zginą: zatraciłeś wszystkie, którzy cudzołożą, od ciebie.
Psalms	Ps	21	72	28	Ale mnie dobrze jest trwać przy Bogu: pokładać w Panu Bogu nadzieję moję, abych opowiadał wszystkie chwały twoje w bramach córki Syońskiéj.
Psalms	Ps	21	73	1	Wyrozumienia Asaphowi. Przeczżeś, Boże, odegnał nas do końca? rozgniewała się zapalczywość twoja na owce pastwiska twego?
Psalms	Ps	21	73	2	Wspomnij na zgromadzenie twoje, któreś posiadł od początku: odkupiłeś pręt dziedzictwa twego, górę Syon, na któréjeś mieszkał.
Psalms	Ps	21	73	3	Podnieś ręce twoje na pychy ich, na koniec: jako wiele nabroił nieprzyjaciel w świątnicy.
Psalms	Ps	21	73	4	I chlubili się, którzy cię nienawidzą: w pośrodku święta uroczystego twego położyli znaki swoje za znaki.
Psalms	Ps	21	73	5	A nie poznali, jako na wyjściu na wierzch, jako w lesie drzew siekierami:
Psalms	Ps	21	73	6	Wyrębowali drzwi jego pospołu: toporem i oskardem obalili je.
Psalms	Ps	21	73	7	Zapalili ogniem świątnicę twą: na ziemi splugawili prybytek imienia twego.
Psalms	Ps	21	73	8	Mówili w sercu swojem, rodzaj ich pospołu: Uczyńmy, że ustaną wszystkie święta, Boże, z ziemie.
Psalms	Ps	21	73	9	Znaków naszych nie widzieliśmy: już niemasz proroka: i już nas więcéj nie pozna.
Psalms	Ps	21	73	10	Dokądże, Boże, nieprzyjaciel urągać będzie? draźni przeciwnik imię twe do końca?
Psalms	Ps	21	73	11	Czemuż odwracasz rękę twoję, i prawicę twoję z pośrodku zanadrza twego do końca?
Psalms	Ps	21	73	12	Ale Bóg król nasz: przed wieki sprawił zbawienie w pośrodku ziemie.
Psalms	Ps	21	73	13	Tyś utwierdził mocą twoją morze: pokruszyłeś głowy smoków w wodach.
Psalms	Ps	21	73	14	Tyś potarł głowy smokowe: dałeś go na pokarm ludziom Murzyńskim.
Psalms	Ps	21	73	15	Tyś przerwał źródła i potoki: tyś wysuszył rzeki Ethan.
Psalms	Ps	21	73	16	Twójci jest dzień, i twoja jest noc: tyś udziałał zorzę i słońce.
Psalms	Ps	21	73	17	Tyś uczynił wszystkie granice ziemie: lato i wiosnę, tyś je sprawił.
Psalms	Ps	21	73	18	Pamiętaj na to: nieprzyjaciel urągał Panu, a lud bezrozumny draźnił imię twoje.
Psalms	Ps	21	73	19	Nie podawaj bestyom dusz wyznawających tobie, i dusz ubogich twoich nie zapominaj do końca.
Psalms	Ps	21	73	20	Wejrzyj na Testament twój; albowiem napełnieni są najpodlejsi na ziemi domów nieprawości.
Psalms	Ps	21	73	21	Niech się nie wraca nędznik zawstydzony: ubogi a niedostateczny będą chwalić imię twoje.
Psalms	Ps	21	73	22	Powstań, Boże, rozsądź sprawę twoję: pomnij na pohańbienia twoje: te, które się dzieją od głupiego cały dzień.
Psalms	Ps	21	73	23	Nie zapominaj głosów nieprzyjaciół twoich: pycha tych, którzy cię nienawidzą, ku górze idzie zawsze.
Psalms	Ps	21	74	1	Na koniec: nie zatracaj, Psalm pieśni Asaphowi.
Psalms	Ps	21	74	2	Wyznawać ci będziemy, Boże, wyznawać będziemy i wzywać imienia twego: opowiadać będziemy dziwne sprawy twoje.
Psalms	Ps	21	74	3	Gdy wezmę czas, ja sprawiedliwości sądzić będę.
Psalms	Ps	21	74	4	Roztopiła się ziemia i wszyscy, którzy mieszkają na niéj: jam umocnił filary jéj.
Psalms	Ps	21	74	5	Mówiłem nieprawym: Nie czyńcie nieprawości; a występnym: Nie podnoście rogu.
Psalms	Ps	21	74	6	Nie podnoście ku górze rogu waszego: nie mówcie przeciw Bogu nieprawości.
Psalms	Ps	21	74	7	Bo ani od wschodu, ani od zachodu, ani od pustych gór;
Psalms	Ps	21	74	8	Albowiem Bóg jest sędzia: tego poniża, a owego podwyższa.
Psalms	Ps	21	74	9	Bo w ręce Pańskiéj jest kielich wina szczerego, pełen zmięszania: i nachylił z tego w on, wszakże drożdże jego nie wylały się; będą pić wszyscy grzesznicy ziemie.
Psalms	Ps	21	74	10	A ja będę opowiadał na wieki: będę śpiewał Bogu Jakóbowemu.
Psalms	Ps	21	74	11	I wszystkie rogi grzeszników połamię, a rogi sprawiedliwego będą wywyższone.
Psalms	Ps	21	75	1	Na koniec, w Hymnach, Psalm Asaphowi, pieśń na Assyryjczyki.
Psalms	Ps	21	75	2	Znajomy Bóg w Judzie: w Izraelu wielkie imię jego.
Psalms	Ps	21	75	3	I stało się w pokoju miejsce jego, i mieszkanie jego na Syonie.
Psalms	Ps	21	75	4	Tam połamał mocności łuków, tarczą, miecz, i wojnę.
Psalms	Ps	21	75	5	Ty, oświecający dziwnie z gór wiekuistych.
Psalms	Ps	21	75	6	Strwożyli się wszyscy głupiego serca: zasnęli snem swoim, a nic nie naleźli bogacze w rękach swoich.
Psalms	Ps	21	75	7	Od fukania twego, Boże Jakób, drzemali ci, co wsiadli na konie.
Psalms	Ps	21	75	8	Tyś jest straszliwy, a któż się sprzeciwi tobie? odtąd gniew twój.
Psalms	Ps	21	75	9	Z nieba dałeś słyszeć sąd: ziemia zadrżała i zamilkła:
Psalms	Ps	21	75	10	Gdy powstawał Bóg na sąd, aby wybawił wszystkie ciche ziemie.
Psalms	Ps	21	75	11	Bo myśl człowiecza będzie wyznawała tobie, a ostatki myśli będąć święto święcić.
Psalms	Ps	21	75	12	Śluby czyńcie a oddawajcie Panu, Bogu waszemu: wszyscy, którzy około niego, przynaszajcie dary Straszliwemu:
Psalms	Ps	21	75	13	A temu, który odejmuje ducha książętom, strasznemu u królów ziemskich.
Psalms	Ps	21	76	1	Na koniec, prze Idythuna, Psalm Asaphowi.
Psalms	Ps	21	76	2	Głosem moim wołałem do Pana: głosem moim do Boga, i wysłuchał mię.
Psalms	Ps	21	76	3	W dzień utrapienia mego szukałem Boga: rękami memi w nocy ku niemu, a nie jestem omylon: nie chciała się dać pocieszyć dusza moja.
Psalms	Ps	21	76	4	Wspomniałem na Boga, i kochałem się: i rozmyślałem, i ustał duch mój.
Psalms	Ps	21	76	5	Uprzedzały straże nocne oczy moje: trwożyłem się, a nie mówiłem.
Psalms	Ps	21	76	6	Rozmyślałem dni starodawne, i roki wieczne miałem na pamięci.
Psalms	Ps	21	76	7	I rozważałem w nocy w sercu mojem; i ćwiczyłem się, i umiatałem ducha mojego.
Psalms	Ps	21	76	8	Izali na wieki Bóg odrzuci? czy nie przyda, aby jeszcze był łaskaw?
Psalms	Ps	21	76	9	Czyli do końca odetnie miłosierdzie swoje od rodzaju aż do rodzaju? Czyli Bóg zapamięta zmiłować się?
Psalms	Ps	21	76	10	Albo w gniewie swym zatrzyma litości swoje?
Psalms	Ps	21	76	11	I rzekłem: Terazem począł; ta jest odmiana prawice Najwyższego.
Psalms	Ps	21	76	12	Wspominałem na sprawy Pańskie; bo będę pamiętał na dziwy twoje od początku.
Psalms	Ps	21	76	13	I będę rozmyślał o wszystkich sprawach twoich: i będę się ćwiczył w wynalazkach twoich.
Psalms	Ps	21	76	14	Boże, w świątości droga twoja; któryż Bóg wielki, jako Bóg nasz?
Psalms	Ps	21	76	15	Tyś jest Bóg, który dziwy czynisz: oznajmiłeś między narody moc twoję.
Psalms	Ps	21	76	16	Odkupiłeś ramieniem twojem lud twój: syny Jakób i Józeph.
Psalms	Ps	21	76	17	Ujrzały cię wody, Boże, ujrzały cię wody, i ulękły się: i wzruszyły się przepaści.
Psalms	Ps	21	76	18	Wielkość szumu wód: obłoki głos wypuściły: ale i strzały twoje przechodzą: głos gromu twego na około.
Psalms	Ps	21	76	19	Błyskawice twoje okrąg ziemie oświecały; wzruszyła się i zatrzęsła się ziemia.
Psalms	Ps	21	76	20	Na morzu droga twoja, i ścieżki twoje na wodach wielkich: a śladów twoich znać nie będzie.
Psalms	Ps	21	76	21	Prowadziłeś lud twój jako owce przez rękę Mojżesza i Aarona.
Psalms	Ps	21	77	1	Wyrozumienia Asaphowi. Słuchajcie, ludu mój, zakonu mego: nakłońcie ucha swego ku słowom ust moich.
Psalms	Ps	21	77	2	Otworzę w podobieństwach usta moje: będę powiadał gadki od początku.
Psalms	Ps	21	77	3	Jako wielkieśmy rzeczy słyszeli i poznali: i ojcowie nasi powiadali nam.
Psalms	Ps	21	77	4	Nie zataiły się przed syny ich w drugim narodzie, powiadając chwały Pańskie, i mocy jego i cuda jego, które czynił.
Psalms	Ps	21	77	5	I wzbudził świadectwo w Jakóbie, a zakon położył w Izraelu: jako wielkie rzeczy rozkazał ojcom naszym, aby je oznajmili synom swoim:
Psalms	Ps	21	77	6	Aby wiedział rodzaj drugi: synowie, którzy się narodzą i powstaną, i będą je powiadać synom swoim.
Psalms	Ps	21	77	7	Żeby pokładali w Bogu nadzieję swoję, a nie zapominali spraw Bożych: i pytali się o mandaciech jego:
Psalms	Ps	21	77	8	Aby nie byli jako ojcowie ich, naród zły i draźniący: naród, który nie prostował serca swego, i nie był wiernym Bogu duch jego.
Psalms	Ps	21	77	9	Synowie Ephrem, naciągający i spuszczający łuk, podali tył w dzień wojny.
Psalms	Ps	21	77	10	Nie strzegli Testamentu Bożego: i nie chcieli chodzić w zakonie jego.
Psalms	Ps	21	77	11	I zapamiętali dobrodziejstw jego, i cudów jego, które im ukazał.
Psalms	Ps	21	77	12	Przed ojcy ich czynił dziwy w ziemi Egipskiéj, na polu Tanejskiem.
Psalms	Ps	21	77	13	Rozerwał morze i przeprowadził je: i zastawił wody, jako w skórzanym worze.
Psalms	Ps	21	77	14	I prowadził je w obłoku we dnie: a przez całą noc w rozświeceniu ognia.
Psalms	Ps	21	77	15	Rozszczepił skałę na puszczy, i napoił je, jako w wielkiéj głębokości.
Psalms	Ps	21	77	16	I wywiódł wodę z opoki: i prowadził wody jako z rzeki.
Psalms	Ps	21	77	17	A przydali jeszcze grzeszyć przeciw jemu: wzruszyli ku gniewu Najwyższego na miejscu bezwodnem.
Psalms	Ps	21	77	18	I kusili Boga w sercach swoich, prosząc pokarmu duszom swoim.
Psalms	Ps	21	77	19	I mówili źle o Bogu i rzekli: Izali Bóg może stół zgotować na puszczy?
Psalms	Ps	21	77	20	Bo uderzył w skałę, i wypłynęły wody, i strumienie wezbrały. Izali i chleb będzie mógł dać, albo nagotować stół ludowi swemu?
Psalms	Ps	21	77	21	Przetóż usłyszał Pan i odłożył: i ogień zapalił się przeciw Jakóbowi, i gniew powstał przeciw Izraelowi.
Psalms	Ps	21	77	22	Bo nie wierzyli w Boga, ani mieli nadzieje w zbawieniu jego.
Psalms	Ps	21	77	23	I rozkazał obłokom zwierzchu, i otworzył forty niebieskie.
Psalms	Ps	21	77	24	I dżdżył im mannę ku jedzeniu: i dał im chleb niebieski.
Psalms	Ps	21	77	25	Chleba Anielskiego pożywał człowiek: posłał im pokarmów dostatkiem.
Psalms	Ps	21	77	26	Przeniósł wiatr południowy z nieba: i przeniósł mocą swą wiatr z zachodu.
Psalms	Ps	21	77	27	I spuścił na nie mięso, jako proch: a jako piasek morski ptastwo skrzydlaste.
Psalms	Ps	21	77	28	I upadło w pośród ich obozu, około ich namiotów.
Psalms	Ps	21	77	29	I jedli, i najedli się bardzo: i uczynił dosyć ich chciwości.
Psalms	Ps	21	77	30	Nie byli omyleni w żądzy swojéj: jeszcze pokarmy ich były w gębiech ich:
Psalms	Ps	21	77	31	A gniew Boży zstąpił na nie, i pobił tłuszcze ich: a wybór Izraelczyków spętał.
Psalms	Ps	21	77	32	W tem wszystkiem jeszcze grzeszyli, i nie wierzyli cudom jego.
Psalms	Ps	21	77	33	I ustały w marności dni ich, i lata ich z prędkością.
Psalms	Ps	21	77	34	Gdy je zabijał, szukali go: i wracali się, i raniuczko chodzili do niego.
Psalms	Ps	21	77	35	I wspomnieli, że Bóg jest ich pomocnikiem, a Bóg wysoki jest ich odkupicielem.
Psalms	Ps	21	77	36	I miłowali go usty swemi, a językiem swym kłamali mu:
Psalms	Ps	21	77	37	A serce ich nie było proste ku niemu: ani byli wiernymi w Testamencie jego.
Psalms	Ps	21	77	38	A on jest miłosierny: i miłościw będzie grzechom ich, i nie zatraci ich: i wiele uczynił, aby odwracał gniew swój: i nie zapalił wszystkiego gniewu swego.
Psalms	Ps	21	77	39	I pamiętał, że byli ciałem: wiatr idący a nie wracający się.
Psalms	Ps	21	77	40	Jako często draźnili go na puszczy, do gniewu pobudzali go na miejscach bezwodnych!
Psalms	Ps	21	77	41	I wrócili się, i kusili Boga: i drażnili Świętego Izraelskiego.
Psalms	Ps	21	77	42	Nie pamiętali na rękę jego w dzień, w który je odkupił z ręki trapiącego.
Psalms	Ps	21	77	43	Jako pokazował w Egipcie znaki swoje, i cuda swe na polu Tanejskiem.
Psalms	Ps	21	77	44	I przemienił w krew rzeki ich, i deszcze ich, aby nie pili.
Psalms	Ps	21	77	45	Puścił na nie rozmaitą muchę, i kąsała je, i żabę, i wygubiła je.
Psalms	Ps	21	77	46	I dał ich owoce chrząszczom, i robotę ich szarańczy.
Psalms	Ps	21	77	47	I poraził gradem winnice ich, a morwy ich mrozem.
Psalms	Ps	21	77	48	I podał gradowi bydło ich, a majętności ogniowi.
Psalms	Ps	21	77	49	Puścił na nie gniew zapalczywości swojéj: popędliwość i rozgniewanie i utrapienie: przypuszczenia przez Anioły złe.
Psalms	Ps	21	77	50	Uczynił drogę ścieżce gniewu swego: nie wypuścił dusz ich od śmierci: i bydło ich w śmierci zawarł.
Psalms	Ps	21	77	51	I pobił wszystkie pierworodne w ziemi Egipskiéj: pierwiatski wszystkich prac ich w przybytkach Cham.
Psalms	Ps	21	77	52	I odjął lud swój jako owce: prowadził je jako stado na puszczy.
Psalms	Ps	21	77	53	I prowadził je w nadziei, i nie bali się: a nieprzyjacioły ich okryło morze.
Psalms	Ps	21	77	54	I przywiódł je na górę poświęcenia swego, górę, któréj dostała prawica jego.
Psalms	Ps	21	77	55	I wyrzucił przed nimi pogany: i losem rozdzielił im ziemię sznurem pomiaru: i dał mieszkania w przybytkach ich pokoleniom Izraelskim.
Psalms	Ps	21	77	56	I kusili i obrazili Boga wysokiego, i nie strzegli świadectw jego.
Psalms	Ps	21	77	57	I odwrócili się, a nie zachowali umowy, jako i ojcowie ich: wywrócili się, jako łuk opaczny.
Psalms	Ps	21	77	58	Ku gniewu go wzruszyli na swych pagórkach: a rycinami swemi pobudzili go ku zapalczywości.
Psalms	Ps	21	77	59	Usłyszał Bóg i wzgardził i wniwecz obrócił bardzo lud Izraelski.
Psalms	Ps	21	77	60	I odrzucił przybytek Sylo: przybytek swój, kędy mieszkał między ludźmi.
Psalms	Ps	21	77	61	I podał moc ich w niewolą: i piękność ich w ręce nieprzyjacielskie.
Psalms	Ps	21	77	62	I dał pod miecz lud swój, i wzgardził dziedzictwo swoje.
Psalms	Ps	21	77	63	Młodzieńce ich ogień pożarł: a panien ich nie płakano.
Psalms	Ps	21	77	64	Kapłani ich od miecza polegli: a wdowy ich nie chodziły w żałobie.
Psalms	Ps	21	77	65	I ocucił się Pan jako ze snu: jako mocarz, upiwszy się winem.
Psalms	Ps	21	77	66	I zaraził nieprzyjacioły swe na pośladkach: dał im hańbę wieczną.
Psalms	Ps	21	77	67	I odrzucił namiot Józephów: i nie obrał pokolenia Ephraim.
Psalms	Ps	21	77	68	Ale obrał pokolenie Judy, górę Syon, którą umiłował.
Psalms	Ps	21	77	69	I zbudował, jako jednorożców, świątnicę swoję na ziemi, którą ugruntował na wieki.
Psalms	Ps	21	77	70	I obrał Dawida, sługę swego, i wziął go od trzód owiec, od kotnych owiec wziął go;
Psalms	Ps	21	77	71	Aby pasł Jakóba, sługę jego, i Izraela, dziedzictwo jego.
Psalms	Ps	21	77	72	I pasł je w niewinności serca swego: a w roztropności rąk swoich prowadził je.
Psalms	Ps	21	78	1	Psalm Asaphowi. Boże, przyszli poganie na dziedzictwo twoje, splugawili kościół twój święty: obrócili Jeruzalem w budkę na chowanie jabłek.
Psalms	Ps	21	78	2	Porzucili trupy sług twoich na strawę ptakom powietrznym: ciała świętych twoich zwierzętom ziemskim.
Psalms	Ps	21	78	3	Rozlali krew ich jako wodę około Jeruzalem: a nie był, ktoby pogrzebł.
Psalms	Ps	21	78	4	Staliśmy się pohańbieniem u sąsiadów naszych: śmiechowiskiem i igrzyskiem u tych, którzy są w okolicy naszéj.
Psalms	Ps	21	78	5	Dokądże, Panie, gniewać się będziesz do końca? rozpali się jako ogień zapalczywość twoja?
Psalms	Ps	21	78	6	Wyléj gniew twój na pogany, którzy cię nie znają: i na królestwa, które imienia twego nie wzywały.
Psalms	Ps	21	78	7	Albowiem pożarli Jakóba, i miejsce jego spustoszyli.
Psalms	Ps	21	78	8	Nie wspominaj starych nieprawości naszych: niech nas rychło uprzedzą litości twoje; bośmy się stali bardzo ubogimi.
Psalms	Ps	21	78	9	Wspomożesz nas, Boże, zbawicielu nasz: a dla sławy imienia twego, Panie, wybaw nas: a bądź miłościw grzechom naszym dla imienia twego.
Psalms	Ps	21	78	10	Aby snadź nie mówili między pogany: Kędyż jest Bóg ich? a niech znaczna będzie nad pogany, przed oczyma naszemi, pomsta krwie sług twoich, która jest wylana.
Psalms	Ps	21	78	11	Niech przyjdzie przed obliczność twoję wzdychanie spętanych: według wielmożności ramienia twego zachowaj syny pomordowanych.
Psalms	Ps	21	78	12	A oddaj sąsiadom naszym siedmiorako do ich łona urąganie ich, którem urągali tobie, Panie.
Psalms	Ps	21	78	13	A my, twój lud i owce pastwiska twego, będziemyć wyznawać na wieki: od rodzaju do rodzaju będziem opowiadać chwałę twoję.
Psalms	Ps	21	79	1	Na koniec, dla tych, którzy będą odmienieni, świadectw Asaphowi, Psalm.
Psalms	Ps	21	79	2	Który rządzisz Izrael, posłuchaj: który prowadzisz jako owcę, Józeph: który siedzisz na Cherubinach:
Psalms	Ps	21	79	3	Okaż się przed Ephraimem, Benjaminem i Manassem: wzbudź możność twoję, a przyjdź, abyś nas wybawił.
Psalms	Ps	21	79	4	Boże, nawróć nas: a ukaż oblicze twoje, i będziemy zbawieni.
Psalms	Ps	21	79	5	Panie, Boże zastępów, dokądże się będziesz gniewał na modlitwę sługi twego?
Psalms	Ps	21	79	6	Będziesz nas karmił chlebem płaczu, a będziesz napawał nas łzami miarą?
Psalms	Ps	21	79	7	Wystawiłeś nas na przeciwieństwo sąsiadom naszym: a nieprzyjaciele nasi naśmiewali się z nas.
Psalms	Ps	21	79	8	Boże zastępów, nawróćże nas: i okaż oblicze twoje, a będziem zbawieni.
Psalms	Ps	21	79	9	Przeniosłeś winnicę z Egiptu: wygnałeś pogany i nasadziłeś ją.
Psalms	Ps	21	79	10	Byłeś przewodnikiem w drodze przed nią: wsadziłeś korzenie jéj, i napełniła ziemię.
Psalms	Ps	21	79	11	Okrył cień jéj góry, a drzewka jéj cedry Boże.
Psalms	Ps	21	79	12	Rozpuściła latorostki swe aż do morza, a gałązki swe aż do rzeki.
Psalms	Ps	21	79	13	Przeczżeś rozwalił płot jéj? i obierają ją wszyscy, którzy mimo idą drogą?
Psalms	Ps	21	79	14	Rozkopał ją dziki wieprz z lasa, a jedyniec spasł ją.
Psalms	Ps	21	79	15	Boże zastępów, nawróćże się: wejrzyj z nieba, a obacz, i nawiedź tę winnicę.
Psalms	Ps	21	79	16	I napraw tę, którą szczepiła prawica twoja: i na syna człowieczego, któregoś sobie zmocnił.
Psalms	Ps	21	79	17	Spalona ogniem i rozkopana: od łajania oblicza twego poginą.
Psalms	Ps	21	79	18	Niech będzie ręka twoja nad mężem prawice twojéj: i nad synem człowieczym, któregoś sobie zmocnił.
Psalms	Ps	21	79	19	A nie odstępujem od ciebie: ożywisz nas, a będziemy wzywać imienia twego.
Psalms	Ps	21	79	20	Panie, Boże zastępów, nawróć nas: i okaż nam oblicze twoje, a będziem zbawieni.
Psalms	Ps	21	80	1	Na koniec, za prasy, Psalm samemu Asaphowi.
Psalms	Ps	21	80	2	Radujcie się Bogu, pomocnikowi naszemu: wykrzykajcie Bogu Jakóbowemu.
Psalms	Ps	21	80	3	Weźmijcie Psalm, a podajcie bęben, wdzięczną arfę z cytrą.
Psalms	Ps	21	80	4	Trąbcie na nowiu w trąbę, w dzień zacny uroczystego święta waszego.
Psalms	Ps	21	80	5	Albowiem jest rozkazanie w Izraelu, i wyrok Bogu Jakóbowemu.
Psalms	Ps	21	80	6	Postanowił to na świadectwo w Józeph, gdy wychodził z ziemie Egipskiéj: słyszał język, którego nie umiał.
Psalms	Ps	21	80	7	Wybawił od brzemion ramiona jego: ręce jego służyły koszem.
Psalms	Ps	21	80	8	Wzywałeś mię w ucisku, a wybawiłem cię: wysłuchałem cię w tajniku burzy; doświadczałem cię nad wodami swaru.
Psalms	Ps	21	80	9	Słuchaj, ludu mój, a oświadczę się na cię: Izraelu, jeźli mię usłuchasz.
Psalms	Ps	21	80	10	Nie będzie w tobie Boga nowego: i nie będziesz chwalił Boga cudzego.
Psalms	Ps	21	80	11	Bomci ja jest Pan, Bóg twój, którym cię wywiódł z ziemie Egipskiéj: rozszerz usta twoje, a napełnię je.
Psalms	Ps	21	80	12	A nie słuchał lud mój głosu mego: a Izrael nie dbał na mię.
Psalms	Ps	21	80	13	I puściłem je za żądzami serc ich: pójdą w wynalazkach swoich.
Psalms	Ps	21	80	14	By był lud mój słuchał mię, by był Izrael chodził drogami mojemi:
Psalms	Ps	21	80	15	Snadźbym był łacno poniżył nieprzyjacioły ich: a na trapiące je, obróciłbym rękę swoję.
Psalms	Ps	21	80	16	Nieprzyjaciele Pańscy skłamali mu: i będzie czas ich na wieki.
Psalms	Ps	21	80	17	I nakarmił je tłustością zboża: i nasycił je miodem z opoki.
Psalms	Ps	21	81	1	Psalm Asaphowi. Bóg stanął w zgromadzeniu bogów: a w pośrodku bogi sądzi.
Psalms	Ps	21	81	2	Dokądże niesprawiedliwość sądzicie, a osoby grzeszników przyjmujecie?
Psalms	Ps	21	81	3	Czyńcie sprawiedliwość ubogiemu i sierocie: strapionego i ubogiego usprawiedliwiajcie.
Psalms	Ps	21	81	4	Wyrwijcie ubogiego: a nędznego z ręki niezbożnego wyzwólcie.
Psalms	Ps	21	81	5	Nie umieli, ani rozumieli: chodzą w ciemnościach. Zachwieją się wszystkie grunty ziemie.
Psalms	Ps	21	81	6	Jam rzekł: Jesteście bogowie i synowie Najwyższego wszyscy.
Psalms	Ps	21	81	7	A wy pomrzecie jako ludzie: a jako jeden z książąt upadniecie.
Psalms	Ps	21	81	8	Powstań, Boże, sądź ziemię; bo ty odziedziczysz wszystkie narody.
Psalms	Ps	21	82	1	Pienie Psalmu Asaphowi.
Psalms	Ps	21	82	2	Boże, któż będzie podobien tobie? nie zamilczaj, ani się błagaj, Boże.
Psalms	Ps	21	82	3	Bo oto nieprzyjaciele twoi okrzyk uczynili: a którzy cię nienawidzą, wynieśli głowę.
Psalms	Ps	21	82	4	Przeciw ludowi twemu radę złośliwą wymyślili: i spiknęli się przeciw świętym twoim.
Psalms	Ps	21	82	5	Mówili: Pójdźcie, a wytraćmy je z narodu, a niech nie wspominają więcéj imienia Izraelskiego.
Psalms	Ps	21	82	6	Bo się spiknęli jednym umysłem: społu przeciw tobie przymierze postanowili:
Psalms	Ps	21	82	7	Namioty Idumejczyków i Izmaelitowie: Moabitowie i Agarenowie:
Psalms	Ps	21	82	8	Gebalczycy, i Ammonitowie, i Amalekitowie: cudzoziemcy z obywatelami Tyru.
Psalms	Ps	21	82	9	Ale i Assur przyszedł z nimi: przyszli na pomoc synom Lotowym.
Psalms	Ps	21	82	10	Uczyń im jako Madyan i Sysarze: jako Jabin u potoku Cysson.
Psalms	Ps	21	82	11	Poginęli w Endor: stali się jako gnój na ziemi.
Psalms	Ps	21	82	12	Daj hetmany ich, jako Oreb i Zeb i Zebee i Salmana, wszystkie książęta ich:
Psalms	Ps	21	82	13	Którzy mówili: Posiądźmy dziedzictwem świątnicę Bożą.
Psalms	Ps	21	82	14	Boże mój, połóż je jako koło: i jako ździebło przed wiatrem.
Psalms	Ps	21	82	15	Jako ogień, który pali las: i jako płomień, który pali góry.
Psalms	Ps	21	82	16	Tak je gonić będziesz nawałnością twoją: i zatrwożysz je w gniewie twoim.
Psalms	Ps	21	82	17	Napełnij twarzy ich sromotą: i szukać będą imienia twego, Panie.
Psalms	Ps	21	82	18	Niechaj się zawstydzą, i strwożą na wieki wieków: i niech będą pohańbieni, i niech zginą.
Psalms	Ps	21	82	19	A niech poznają, że imię tobie Pan: tyś sam Najwyższym na wszystkiéj ziemi.
Psalms	Ps	21	83	1	Na koniec, za prasy, synom Korego, Psalm.
Psalms	Ps	21	83	2	Jako miłe przybytki twoje, Panie zastępów: żąda, i ustaje dusza moja do pałaców Pańskich.
Psalms	Ps	21	83	3	Serce moje i ciało moje rozweseliły się w Bogu żywym.
Psalms	Ps	21	83	4	Bo i wróbel nalazł sobie domek: i synogarlica gniazdo sobie, gdzieby położyła ptaszęta swoje: ołtarze twoje, Panie zastępów, królu mój, i Boże mój.
Psalms	Ps	21	83	5	Błogosławieni, którzy mieszkają w domu twoim, Panie: na wieki wieków będą cię chwalić.
Psalms	Ps	21	83	6	Błogosławiony mąż, którego ratunek jest od ciebie: rozłożył wstępowania w sercu swojem:
Psalms	Ps	21	83	7	W padole płaczu, na miejscu, które zgotował; albowiem da błogosławieństwo zakonodawca.
Psalms	Ps	21	83	8	Pójdą z mocy do mocy, oglądają Boga nad bogi w Syonie.
Psalms	Ps	21	83	9	Panie, Boże zastępów, wysłuchaj modlitwę moję: usłysz, Boże Jakóbów!
Psalms	Ps	21	83	10	Obrońco nasz, Boże, wejrzyj: a wejrzyj na oblicze Chrystusa twojego.
Psalms	Ps	21	83	11	Albowiem lepszy jest jeden dzień w pałacach twoich, niż tysiące: obrałem być najpodlejszym w domu Boga mojego, niźli mieszkać w przybytkach niezbożnych.
Psalms	Ps	21	83	12	Albowiem miłosierdzie i prawdę miłuje Bóg: Pan da łaskę i chwałę: nie odejmie dóbr tym, którzy w niewinności chodzą.
Psalms	Ps	21	83	13	Panie zastępów! błogosławiony człowiek, który w tobie ma nadzieję.
Psalms	Ps	21	84	1	Na koniec, synom Kore, Psalm.
Psalms	Ps	21	84	2	Ubłogosławiłeś , Panie, ziemię twoję: przywróciłeś poimanie Jakób.
Psalms	Ps	21	84	3	Odpuściłeś nieprawość ludu twego: pokryłeś wszystkie grzechy ich.
Psalms	Ps	21	84	4	Uśmierzyłeś twój wszystek gniew: odwróciłeś się od gniewu popędliwości twojéj.
Psalms	Ps	21	84	5	Nawróć nas, Boże, zbawicielu nasz: a oddal gniew swój od nas.
Psalms	Ps	21	84	6	Izali na wieki będziesz się na nas gniewał? albo rozciągniesz gniew twój od rodzaju do rodzaju?
Psalms	Ps	21	84	7	Boże, ty nawróciwszy się, ożywisz nas: a lud twój rozweseli się w tobie.
Psalms	Ps	21	84	8	Okaż nam, Panie, miłosierdzie twoje: a daj nam zbawienie twoje.
Psalms	Ps	21	84	9	Będę słuchał, co we mnie będzie mówił Pan Bóg; bo będzie mówił pokój nad ludem swoim i nad świętymi swymi i nad tymi, którzy się do serca nawracają.
Psalms	Ps	21	84	10	Zaisteć blisko zbawienie jego tym, którzy się go boją, aby mieszkała chwała w ziemi naszéj.
Psalms	Ps	21	84	11	Miłosierdzie i prawda potkały się z sobą: sprawiedliwość i pokój pocałowały się.
Psalms	Ps	21	84	12	Prawda wyrosła z ziemie: a sprawiedliwość z nieba pojrzała.
Psalms	Ps	21	84	13	Albowiem Pan pokaże dobrotliwość: a ziemia nasza wyda swój owoc.
Psalms	Ps	21	84	14	Sprawiedliwość przed nim chodzić będzie: i położy na drodze kroki swoje.
Psalms	Ps	21	85	1	Modlitwa samemu Dawidowi. Nakłoń, Panie, ucha twego, a wysłuchaj mię; bomci ja jest nędzny i ubogi.
Psalms	Ps	21	85	2	Strzeż dusze mojéj; bom święty jest: zbaw sługę twego, Boże mój, nadzieję mającego w tobie.
Psalms	Ps	21	85	3	Zmiłuj się nademną, Panie; bom do ciebie wołał cały dzień.
Psalms	Ps	21	85	4	Rozwesel duszę sługi twego; bom ku tobie, Panie, podniósł duszę moję.
Psalms	Ps	21	85	5	Albowiemeś ty, Panie, słodki i cichy, i wielce miłosierny ku wszystkim, którzy cię wzywają.
Psalms	Ps	21	85	6	Wysłuchaj, Panie, modlitwę moję, a przypilnuj głosu prośby mojéj.
Psalms	Ps	21	85	7	W dzień ucisku mego wołałem do ciebie; boś wysłuchał mię.
Psalms	Ps	21	85	8	Niemasz tobie podobnego między bogi, Panie, i niemasz według uczynków twoich.
Psalms	Ps	21	85	9	Wszyscy narodowie, któreśkolwiek stworzył, przyjdą, a pokłonią się przed tobą, Panie, i będą sławić imię twoje.
Psalms	Ps	21	85	10	Albowiemeś ty wielki i czyniący cuda: ty jesteś Bóg sam.
Psalms	Ps	21	85	11	Prowadź mię, Panie, drogą twoją: a niechaj chodzę w prawdzie twojéj, niech się weseli serce moje, aby się bało imienia twego.
Psalms	Ps	21	85	12	Wyznawać ci będę, Panie, Boże mój, ze wszystkiego serca mego: a będę wysławiał imię twe na wieki.
Psalms	Ps	21	85	13	Bo miłosierdzie twoje wielkie jest nademną: i wyrwałeś duszę moję z niższego piekła.
Psalms	Ps	21	85	14	Boże, nieprawi powstali na mię: a zgromadzenie mocarzów szukało dusze mojéj: i nie kładli ciebie przed oczyma swemi
Psalms	Ps	21	85	15	A ty, Panie, Bóg litościwy i miłościwy, cierpliwy i wielce miłosierny i prawdziwy:
Psalms	Ps	21	85	16	Wejrzyj na mię, a zmiłuj się nademną: daj panowanie twoje słudze twemu, a zbaw syna służebnice twojéj.
Psalms	Ps	21	85	17	Uczyń zemną znak ku dobremu, aby ujrzeli ci, którzy mię nienawidzą, a byli zawstydzeni, iżeś ty. Panie, ratował mię, i pocieszyłeś mię.
Psalms	Ps	21	86	1	Synom Kore, Psalm pienia. Fundamenty jego na górach świętych.
Psalms	Ps	21	86	2	Miłuje Pan bramy Syon nade wszystkie przybytki Jakób.
Psalms	Ps	21	86	3	Sławne rzeczy powiedziano o tobie, miasto Boże.
Psalms	Ps	21	86	4	Wspomnię na Rahab, i na Babilon, którzy mię znają: oto cudzoziemcy i Tyr i lud Murzyński, ci tam byli.
Psalms	Ps	21	86	5	Izali Syonowi mówić nie będą: Człowiek i człowiek narodził się w nim: a sam je Najwyższy ugruntował.
Psalms	Ps	21	86	6	Pan wypowie w pismach narodów i książąt tych, którzy w nim byli.
Psalms	Ps	21	86	7	Jako weselących się wszystkich mieszkanie jest w tobie.
Psalms	Ps	21	87	1	Pienie Psalmu, synom Kore, na koniec, na Maelecie, ku odpowiadaniu, wyrozumienia Emana Esrahity.
Psalms	Ps	21	87	2	Panie, Boże zbawienia mego, we dniem wołał i w nocy przed tobą.
Psalms	Ps	21	87	3	Niechaj modlitwa moja przyjdzie przed obliczność twoję: nakłoń ucha twego ku prośbie mojéj.
Psalms	Ps	21	87	4	Albowiem dusza moja napełniona jest złem: a żywot mój przybliżył się do piekła.
Psalms	Ps	21	87	5	Poczytano mię z stępującymi do dołu; stałem się jako człowiek bez pomocy.
Psalms	Ps	21	87	6	Między umarłymi wolny: jako zranieni, którzy śpią w grobiech, na które więcéj nie pamiętasz: i oni z ręki twéj wyrzuceni są.
Psalms	Ps	21	87	7	Wsadzili mię w dół głębszy, do ciemności i do cienia śmierci.
Psalms	Ps	21	87	8	Zmocnił się gniew twój nademną, i przywiodłeś na mię wszystkie nawałności twoje.
Psalms	Ps	21	87	9	Oddaliłeś odemnie znajome moje: uczynili mię obrzydzeniem sobie: jestem podan, i nie wychodziłem.
Psalms	Ps	21	87	10	Oczy moje zemdlały dla nędze: wołałem ku tobie, Panie, cały dzień; wyciągałem do ciebie ręce moje.
Psalms	Ps	21	87	11	Izali umarłym cuda czynić będziesz? albo lekarze wskrzeszą, i wyznawać ci będą?
Psalms	Ps	21	87	12	Izali kto w grobie będzie opowiadał miłosierdzie twoje, i prawdę twoję w zginieniu?
Psalms	Ps	21	87	13	Izali poznane będą w ciemnościach cuda twoje, a sprawiedliwość twoja w ziemi zapamiętania?
Psalms	Ps	21	87	14	A jam, Panie, wołał ku tobie: a modlitwa moja uprzedzi cię rano.
Psalms	Ps	21	87	15	Przeczże, Panie, odrzucasz modlitwę moję, odwracasz oblicze twe odemnie?
Psalms	Ps	21	87	16	Jamci jest ubogi, i w pracach od młodości mojéj; a będąc wywyższony, jestem poniżony i zatrwożony.
Psalms	Ps	21	87	17	Na mię się przeniosły gniewy twoje: a strachy twoje zatrwożyły mię.
Psalms	Ps	21	87	18	Ogarnęły mię cały dzień jako woda, obtoczyły mię społem.
Psalms	Ps	21	87	19	Oddaliłeś odemnie przyjaciela i bliskiego, i znajome moje dla nędze.
Psalms	Ps	21	88	1	Wyrozumienia Ethana Esrahitskiego.
Psalms	Ps	21	88	2	Miłosierdzia Pańskie na wieki wyśpiewywać będę: od narodu do narodu prawdę twoje usty memi opowiadać będę.
Psalms	Ps	21	88	3	Albowiemeś mówił: Miłosierdzie wieczne zbudowane będzie na niebiesiech; prawda twoja będzie w nich zgotowana.
Psalms	Ps	21	88	4	Postanowiłem Testament mój wybranym moim; przysiągłem Dawidowi, słudze memu:
Psalms	Ps	21	88	5	Że aż na wieki zgotuję nasienie twoje i zbuduję od rodzaju do rodzaju stolicę twoję.
Psalms	Ps	21	88	6	Będą wyznawać niebiosa cuda twoje, Panie, i prawdę twoję w zgromadzeniu świętych.
Psalms	Ps	21	88	7	Albowiem któż na obłokach Panu zrównany będzie? podobny będzie Bogu między syny bożymi?
Psalms	Ps	21	88	8	Bóg, który jest wielbion w radzie świętych: wielki i straszliwy nade wszystkie, którzy są około niego.
Psalms	Ps	21	88	9	Panie, Boże zaztępów, któż podobien tobie? możnyś jest, Panie, a prawda twoja około ciebie.
Psalms	Ps	21	88	10	Ty panujesz nad mocą morską: a wzruszenie nawałności jego ty uśmierzasz.
Psalms	Ps	21	88	11	Tyś poniżył pysznego, jako zranionego; mocą ramienia twego rozproszyłeś nieprzyjacioły twoje.
Psalms	Ps	21	88	12	Twojeć są niebiosa, i twoja téż jest ziemia: tyś ugruntował okrąg ziemie i napełnienie jéj.
Psalms	Ps	21	88	13	Tyś stworzył północną stronę i morze: Tabor i Hermon w imieniu twem radować się będą.
Psalms	Ps	21	88	14	Twoje ramię z mocą: niech się zmocni ręka twoja, i niech się wyniesie prawica twoja.
Psalms	Ps	21	88	15	Sprawiedliwość i sąd przygotowanie stolice twojéj: miłosierdzie i prawda uprzedzą oblicze twoje.
Psalms	Ps	21	88	16	Błogosławiony lud, który umie wesołe śpiewanie: Panie, chodzić będą w jasności oblicza twego.
Psalms	Ps	21	88	17	A w imieniu twojem będą się weselić cały dzień: i w sprawiedliwości twojéj będą podwyższeni.
Psalms	Ps	21	88	18	Albowiem ty jesteś chwała mocy ich: a w upodobaniu twojem wywyższy się róg nasz.
Psalms	Ps	21	88	19	Bo Pańska jest nasza obrona, i Świętego Izrael, króla naszego.
Psalms	Ps	21	88	20	W on czas mówiłeś w widzeniu do świętych swoich i rzekłeś: Położyłem wspomożenie w mocnym, i wywyższyłem wybranego z ludu mojego.
Psalms	Ps	21	88	21	Nalazłem Dawida, sługę mego: pomazałem go olejkiem świętym moim.
Psalms	Ps	21	88	22	Bo mu ręka moja będzie pomagała, i posili go ramię moje.
Psalms	Ps	21	88	23	Nic nie żyszcze na nim nieprzyjaciel: i syn nieprawości nie przyda szkodzić mu.
Psalms	Ps	21	88	24	I wysiekę przed nim nieprzyjacioły jego: i uczynię, że tył podadzą ci, którzy go mają w nienawiści.
Psalms	Ps	21	88	25	A prawda moja, i miłosierdzie moje z nim: a w imię moje róg jego będzie podwyższony.
Psalms	Ps	21	88	26	I postawię na morzu rękę jego, i na rzekach prawicę jego.
Psalms	Ps	21	88	27	On mię będzie wzywał: Ojcem moim jesteś ty, Bogiem moim, i obrońcą zbawienia mego.
Psalms	Ps	21	88	28	A ja go pierworodnym uczynię; wyższym nad króle ziemskie.
Psalms	Ps	21	88	29	Zachowam mu na wieki miłosierdzie moje, i Testament mój wierny jemu.
Psalms	Ps	21	88	30	I położę na wieki wieków nasienie jego, a stolicę jego jako dni niebieskie.
Psalms	Ps	21	88	31	A jeźli synowie jego opuszczą zakon mój, a w sądziech moich chodzić nie będą:
Psalms	Ps	21	88	32	Jeźli zgwałcą sprawiedliwości moje, a nie będą strzedz przykazania mego:
Psalms	Ps	21	88	33	Nawiedzę przestępstwa ich rózgą, a grzechy ich biczmi.
Psalms	Ps	21	88	34	A miłosierdzia mego nie oddalę od niego: i nie zaszkodzę w prawdzie mojéj.
Psalms	Ps	21	88	35	Ani zgwałcę Testamentu mojego: a co wychodzi z ust moich, nie odmienię.
Psalms	Ps	21	88	36	Razem przysiągł w świętym moim, jeźli skłamam Dawidowi:
Psalms	Ps	21	88	37	Nasienie jego będzie trwać na wieki: a stolica jego, jako słońce przed oczyma memi;
Psalms	Ps	21	88	38	I jako pełny księżyc na wieki, i świadek wierny na niebie.
Psalms	Ps	21	88	39	A przecię odrzuciłeś i wzgardziłeś, odwlokłeś Chrystusa twojego.
Psalms	Ps	21	88	40	Wywróciłeś Testament sługi twego: zgwałciłeś na ziemi poświęcenie jego.
Psalms	Ps	21	88	41	Popsowałeś wszystkie płoty jego; uczyniłeś obronę jego strachem.
Psalms	Ps	21	88	42	Szarpali go wszyscy idący drogą; stał się pośmiewiskiem u sąsiadów swoich.
Psalms	Ps	21	88	43	Wywyższyłeś prawicę tłumiącego: uweseliłeś wszystkie nieprzyjacioły jego.
Psalms	Ps	21	88	44	Odjąłeś pomoc mieczowi jego, a nie ratowałeś go na wojnie.
Psalms	Ps	21	88	45	Zepsowałeś ochędożenie jego: a stolicę jego uderzyłeś o ziemię.
Psalms	Ps	21	88	46	Ukróciłeś dni czasu jego: oblałeś go wstydem.
Psalms	Ps	21	88	47	Dokądże, Panie, odwracasz się do końca? zapali się gniew twój jako ogień?
Psalms	Ps	21	88	48	Wspomnij, co za bytność moja; bo azaś próżno stworzył wszystkie syny człowiecze?
Psalms	Ps	21	88	49	Któryż jest człowiek, który żyć będzie, a nie ogląda śmierci? wyrwie duszę swą z ręki piekielnéj?
Psalms	Ps	21	88	50	Gdzież są, Panie, stare miłosierdzia twoje; jakoś przysiągł Dawidowi w prawdzie twojéj?
Psalms	Ps	21	88	51	Wspomnij, Panie, na zelżywość sług twoich, (którąm zadzierżał w zanadrzu mojem), od wiela narodów:
Psalms	Ps	21	88	52	Którą urągali nieprzyjaciele twoi, Panie, którą urągali odmienienie pomazańca twego.
Psalms	Ps	21	88	53	Błogosławiony Pan na wieki: Stań się, stań się.
Psalms	Ps	21	89	1	Modlitwa Mojżesza, człowieka Bożego. Panie, stałeś się ucieczką nam, od rodzaju do rodzaju.
Psalms	Ps	21	89	2	Pierwéj niźli stanęły góry, albo ziemia i świat był stworzony, od wieku i aż do wieku, ty jesteś Bóg.
Psalms	Ps	21	89	3	Nie obracaj w poniżenie człowieka, i rzekłeś: Nawracajcie się synowie człowieczy.
Psalms	Ps	21	89	4	Albowiem tysiąc lat przed oczyma twemi, jako dzień wczorajszy, który przeminął, i straż nocna.
Psalms	Ps	21	89	5	Co za nic nie stoi, ich lata będą: rano jako trawa niech przeminie;
Psalms	Ps	21	89	6	Rano niech kwitnie i przeminie: w wieczór niech upadnie, stwardnieje i uschnie.
Psalms	Ps	21	89	7	Bośmy ustali w gniewie twoim, i jesteśmy strwożeni w zapalczywości twojéj.
Psalms	Ps	21	89	8	Położyłeś nieprawości nasze przed oczyma swemi: wiek nasz przed jasnością oblicza twego.
Psalms	Ps	21	89	9	Albowiem wszystkie dni nasze ustały: i ustaliśmy w gniewie twoim: lata nasze jako pajęczyna będą poczytane.
Psalms	Ps	21	89	10	Dni żywota naszego w nich siedmdziesiąt lat: a jeźli w możnościach, ośmdziesiąt lat, a nadto co więcéj, praca i boleść; albowiem łaskawość nadeszła, i będziem karani.
Psalms	Ps	21	89	11	Któż wie możność gniewu twego? i przed bojaźnią twoją gniew twój policzyć?
Psalms	Ps	21	89	12	Prawicę twoją tak uczyń znajomą: a wyćwiczonego serca w mądrości.
Psalms	Ps	21	89	13	Nawróćże się, Panie! dokądże? a daj się ubłagać sługom twoim.
Psalms	Ps	21	89	14	Napełnieniśmy rano miłosierdzia twego, i rozradowaliśmy się, i kochaliśmy się po wszystkie dni nasze.
Psalms	Ps	21	89	15	Weseliliśmy się za dni, w któreś nas uniżył: za lata, któreśmy widzieli złe.
Psalms	Ps	21	89	16	Wejrzyjże na sługi swoje, i na dzieła swoje, a prowadź syny ich.
Psalms	Ps	21	89	17	A niech będzie jasność Pana, Boga naszego, nad nami: a sprawy rąk naszych prostuj nad nami, i dzieło rąk naszych prostuj.
Psalms	Ps	21	90	1	Chwała pienia Dawidowi. Kto mieszka w spomożeniu Najwyższego, w obronie Boga niebieskiego będzie przebywał:
Psalms	Ps	21	90	2	Rzecze Panu: Obrońca mój, i ucieczka moja jesteś ty, Bóg mój; w nim będę miał nadzieję.
Psalms	Ps	21	90	3	Albowiem on mię wyrwał z sidła łowiących, i od przykrego słowa.
Psalms	Ps	21	90	4	Plecami swemi okryje cię: a pod skrzydłami jego nadzieję mieć będziesz: tarczą ogarnie cię prawda jego.
Psalms	Ps	21	90	5	Nie ulękniesz się od strachu nocnego: od strzały lecącéj we dnie.
Psalms	Ps	21	90	6	Od sprawy chodzącéj w ciemności; od najazdu i od czarta południowego.
Psalms	Ps	21	90	7	Padnie po boku twoim tysiąc, a dziesięć tysięcy po prawéj stronie twojéj: a ku tobie się nie przybliży.
Psalms	Ps	21	90	8	Zaiste oczyma twemi oglądasz: a ujrzysz odpłatę grzeszników.
Psalms	Ps	21	90	9	Albowiem ty, Panie, jesteś nadzieja moja: postawiłeś Najwyższego ucieczką twoją.
Psalms	Ps	21	90	10	Nie przystąpi do ciebie złe: i nie przybliży się bicz do przybytku twego.
Psalms	Ps	21	90	11	Albowiem Aniołom swoim rozkazał o tobie, aby cię strzegli na wszystkich drogach twoich.
Psalms	Ps	21	90	12	Na ręku będą cię nosić, byś snadź nie obraził o kamień nogi twojéj.
Psalms	Ps	21	90	13	Po źmii i po bazyliszku chodzić będziesz: i podepczesz lwa i smoka.
Psalms	Ps	21	90	14	Iż we mnie nadzieję miał, wybawię go: obronię go, że poznał imię moje.
Psalms	Ps	21	90	15	Będzie wołał ku mnie, a ja go wysłucham: z nim jestem w ucisku: wyrwę go i uwielbię go.
Psalms	Ps	21	90	16	Długością dni napełnię go: a okażę mu zbawienie moje.
Psalms	Ps	21	91	1	Psalm pienia, na dzień Sobotni.
Psalms	Ps	21	91	2	Dobrze jest wyznawać Panu: i śpiewać imieniowi twemu, Najwyższy.
Psalms	Ps	21	91	3	Aby było opowiadane rano miłosierdzie twoje: i prawda twoja przez noc.
Psalms	Ps	21	91	4	Na instrumencie o dziesiąci stronach: na arfie, z śpiewaniem na cytrze.
Psalms	Ps	21	91	5	Boś mię ucieszył, Panie, w stworzeniu twojem: i będę się radował w uczynkach rąk twoich.
Psalms	Ps	21	91	6	O jako wielmożne są, Panie, sprawy twoje! nazbyt głębokie stały się myśli twoje.
Psalms	Ps	21	91	7	Mąż bezrozumny nie pozna: a głupi nie zrozumie tego.
Psalms	Ps	21	91	8	Gdy grzesznicy wyrosną jako trawa: i okażą się wszyscy, którzy nieprawość czynią, aby zginęli na wieki wieków.
Psalms	Ps	21	91	9	A ty, Najwyższy, na wieki Panie.
Psalms	Ps	21	91	10	Albowiem oto nieprzyjaciele twoi, Panie; bo oto nieprzyjaciele twoi zginą: i będą rozproszeni wszyscy, którzy czynią nieprawość.
Psalms	Ps	21	91	11	I będzie wywyższon róg mój jako jednorożców: a starość moja obfitem miłosierdziem.
Psalms	Ps	21	91	12	I wzgardziło oko moje nieprzyjacioły moje: a o powstających na mię złośnikach usłyszy ucho moje.
Psalms	Ps	21	91	13	Sprawiedliwy jako palma rozkwitnie: jako drzewo Cedrowe na Libanie rozmnoży się.
Psalms	Ps	21	91	14	Wsadzeni w domu Pańskim, rozkwitną się w ziemiach domu Boga naszego.
Psalms	Ps	21	91	15	Jeszcze się rozmnożą w kwitnącéj starości: i dobrze zdrowi będą,
Psalms	Ps	21	91	16	Aby opowiadali, iż prawy Pan, Bóg nasz, a nieprawości w nim niemasz.
Psalms	Ps	21	92	1	Chwała pienia samemu Dawidowi, przed Sobotą, kiedy ziemia jest fundowana. Pan królował, oblókł się w ozdobę: oblókł się Pan mocą i przepasał się; albowiem umocnił okrąg świata, który się nie poruszy.
Psalms	Ps	21	92	2	Zgotowana stolica twoja od onego czasu: ty jesteś od wieku.
Psalms	Ps	21	92	3	Podniosły rzeki, Panie, podniosły rzeki głos swój: podniosły rzeki nawałności swoje.
Psalms	Ps	21	92	4	Od szumu wód wielkich dziwne nawałności morskie: dziwny na wysokościach Pan.
Psalms	Ps	21	92	5	Świadectwa twoje okazały się być bardzo wiary godne: domowi twemu, Panie, przystoi świętobliwość na długość dni.
Psalms	Ps	21	93	1	Psalm samemu Dawidowi, na czwarty dzień Szabatu. Bóg pomsty, Pan: Bóg pomsty wolno poczynał.
Psalms	Ps	21	93	2	Wywyższ się, który sądzisz ziemię: oddaj zapłatę pysznym.
Psalms	Ps	21	93	3	Dokądże grzesznicy, Panie? dokąd grzesznicy będą się chlubić?
Psalms	Ps	21	93	4	Będą świegotać, i mówić nieprawości: będą mówić wszyscy, którzy broją niesprawiedliwość?
Psalms	Ps	21	93	5	Lud twój, Panie, poniżyli, i dziedzictwo twoje utrapili.
Psalms	Ps	21	93	6	Wdowę i przychodnia zabili: i sieroty pomordowali.
Psalms	Ps	21	93	7	I mówili: Nie ujrzy Pan, ani zrozumie Bóg Jakób.
Psalms	Ps	21	93	8	Zrozumiejcież, głupi między ludźmi: a bezrozumni miejcie kiedy rozum.
Psalms	Ps	21	93	9	Który wszczepił ucho, nie usłyszy? albo który uformował oko, nie ujrzy?
Psalms	Ps	21	93	10	Który strofuje narody, zaż nie będzie karał? który uczy człowieka mądrości.
Psalms	Ps	21	93	11	Pan zna myśli człowiecze, że są marne.
Psalms	Ps	21	93	12	Błogosławiony człowiek, którego ty, Panie, wyćwiczysz: a nauczysz go zakonu swego.
Psalms	Ps	21	93	13	Abyś mu ulżył ode złych dni, aż wykopają dół grzesznikowi.
Psalms	Ps	21	93	14	Boć nie odruci Pan ludu swego: a dziedzictwa swego nie opuści.
Psalms	Ps	21	93	15	Aż się sprawiedliwość w sąd obróci: a którzy przy niéj, wszyscy, którzy są serca prawego.
Psalms	Ps	21	93	16	Któż mi powstanie przeciw złośnikom? albo kto przy mnie stanie przeciw czyniącym nieprawość?
Psalms	Ps	21	93	17	Jedno, że mię Pan wspomógł: mało by była dusza moja nie mieszkała w piekle.
Psalms	Ps	21	93	18	Jeźlim mówił: Zachwiała się noga moja: miłosierdzie twoje, Panie, wspomagało mię.
Psalms	Ps	21	93	19	Według mnóstwa boleści moich w sercu mojem, twoje pociechy uweseliły duszę moję.
Psalms	Ps	21	93	20	Izali dzierży się ciebie stolica nieprawości, który tworzysz pracą w przykazaniu?
Psalms	Ps	21	93	21	Zasadzą się na duszę sprawiedliwego: a krew niewinną potępią.
Psalms	Ps	21	93	22	I stał mi się Pan ucieczką: a Bóg mój obroną nadzieje mojéj.
Psalms	Ps	21	93	23	I odda im nieprawość ich: a we złości wytraci je: wytraci je Pan, Bóg nasz.
Psalms	Ps	21	94	1	Chwała pienia, samemu Dawidowi. Pójdźcie, radujmy się Panu: śpiewajmy Bogu, zbawicielowi naszemu.
Psalms	Ps	21	94	2	Uprzedźmy oblicze jego z wyznawaniem: a Psalmami śpiewajmy mu.
Psalms	Ps	21	94	3	Albowiem Bóg wielki Pan: i król wielki nade wszymi bogi.
Psalms	Ps	21	94	4	Bo w ręce jego są wszystkie kraje ziemie: i gór wysokości jego są.
Psalms	Ps	21	94	5	Bo jego jest morze, a on je uczynił: a suchą utworzyły ręce jego.
Psalms	Ps	21	94	6	Pójdźcie, pokłońmy się, i upadajmy, i płaczmy przed Panem, który nas stworzył.
Psalms	Ps	21	94	7	Albowiem on jest Panem, Bogiem naszym: a my ludem pastwiska jego, i owcami ręki jego.
Psalms	Ps	21	94	8	Dziś, jeźli głos jego usłyszycie, nie zatwardzajcież serc waszych.
Psalms	Ps	21	94	9	Jako w draźnieniu wedle dnia kuszenia na puszczy, kędy mię kusili ojcowie wasi; doświadczali mię, i ujrzeli uczynki moje.
Psalms	Ps	21	94	10	Czterdzieści lat gniewałem się na ten naród, i rzekłem: Zawsze ci błądzą sercem: a ci nie poznali dróg moich.
Psalms	Ps	21	94	11	Jakom przysiągł w gniewie moim, jeźli wnidą do pokoju mego.
Psalms	Ps	21	95	1	Pienie samemu Dawidowi: kiedy budowano dom po nawróceniu z niewoli. Śpiewajcie Panu pieśń nową: śpiewajcie Panu, wszystka ziemio!
Psalms	Ps	21	95	2	Śpiewajcie Panu, a błogosławcie imieniowi jego: opowiadajcie ode dnia do dnia zbawienia jego.
Psalms	Ps	21	95	3	Opowiadajcie między narody chwałę jego; między wszystkimi ludźmi dziwy jego.
Psalms	Ps	21	95	4	Iż wielki Pan i bardzo chwalebny, straszliwy jest nade wszystkie bogi.
Psalms	Ps	21	95	5	Albowiem wszyscy bogowie pogańscy czarci; ale Pan niebiosa uczynił.
Psalms	Ps	21	95	6	Wyznawanie i piękność przed oblicznością jego: świętość i wielmożność w świętobliwości jego.
Psalms	Ps	21	95	7	Przynoście Panu pokolenia pogańskie, przynoście Panu cześć i chwałę.
Psalms	Ps	21	95	8	Przynoście Panu chwałę imieniowi jego: bierzcie ofiary, a wchodźcie do sieni jego.
Psalms	Ps	21	95	9	Kłaniajcie się Panu w sieni świętéj jego: niech się wzruszy od obliczności jego wszystka ziemia.
Psalms	Ps	21	95	10	Powiadajcie między narody, iż Pan królował; albowiem naprawił okrąg ziemie, który się nie poruszy: będzie ludzie sądził w sprawiedliwości.
Psalms	Ps	21	95	11	Niech się weselą niebiosa, a niech się raduje ziemia: niech się wzruszy morze i pełność jego.
Psalms	Ps	21	95	12	Rozradują się pola i wszystko, co jest na nich: tedy skakać będą wszystkie drzewa leśne,
Psalms	Ps	21	95	13	Przed Panem, że przyszedł; bo przyszedł sądzić ziemię. Będzie sądził świat w sprawiedliwości, a narody według prawdy swojéj.
Psalms	Ps	21	96	1	Temu Dawidowi, kiedy ziemia jego była przywrócona. Pan króluje, niech się raduje ziemia: niech się weselą wyspy mnogie.
Psalms	Ps	21	96	2	Obłok i mgła około niego; sprawiedliwość i sąd naprawienie stolice jego.
Psalms	Ps	21	96	3	Ogień przed nim uprzedzi, i zapali wokoło nieprzyjacioły jego.
Psalms	Ps	21	96	4	Oświeciły błyskawice jego okrąg ziemie: ujrzała i zadrżała ziemia.
Psalms	Ps	21	96	5	Góry się jako wosk rozpłynęły przed obliczem Pańskiem; przed obliczem Pana wszystka ziemia.
Psalms	Ps	21	96	6	Oznajmiły niebiosa sprawiedliwość jego, i oglądali wszyscy ludzie chwałę jego.
Psalms	Ps	21	96	7	Niech będą zawstydzeni wszyscy, którzy służą rycinom: i którzy się chlubią w bałwanach swoich: kłaniajcie się mu wszyscy Aniołowie jego.
Psalms	Ps	21	96	8	Usłyszał, i uweselił się Syon. I rozradowały się córki Judzkie, dla sądów twoich, Panie.
Psalms	Ps	21	96	9	Albowiem tyś Pan najwyższy nade wszystką ziemią; bardzoś wywyższony nade wszystkie bogi.
Psalms	Ps	21	96	10	Którzy miłujecie Pana, miejcież złość w nienawiści; strzeże Pan dusz świętych swoich: wyrwie je z ręki grzesznika.
Psalms	Ps	21	96	11	Światłość weszła sprawiedliwemu, a wesele ludziom prawego serca.
Psalms	Ps	21	96	12	Weselcie się sprawiedliwi w Panu, a wysławiajcie pamiątkę świętobliwości jego.
Psalms	Ps	21	97	1	Psalm samemu Dawidowi. Śpiewajcie Panu pieśń nową; bo uczynił dziwy: zbawiła sobie prawica jego, i ramię święte jego.
Psalms	Ps	21	97	2	Objawił Pan zbawienie swoje; przed oczyma poganów oznajmił sprawiedliwość swoję.
Psalms	Ps	21	97	3	Wspomniał na miłosierdzie swoje, i na prawdę swą domowi Izrael: oglądały wszystkie kraje ziemie zbawienie Boga naszego.
Psalms	Ps	21	97	4	Wykrzykajcie Panu, wszystka ziemio! śpiewajcie a weselcie się, i grajcie.
Psalms	Ps	21	97	5	Grajcie Panu na cytrze, na cytrze i z głosem Psalmu.
Psalms	Ps	21	97	6	Na puzanach i na kornetach głośnych: wykrzykajcie przed oblicznością króla Pana.
Psalms	Ps	21	97	7	Niech się wzruszy morze, i pełność jego: okrąg ziemie, i mieszkający na nim.
Psalms	Ps	21	97	8	Rzeki będą klaskać rękoma: góry społem będą się weselić przed oblicznością Pańską;
Psalms	Ps	21	97	9	Bo przyszedł sądzić ziemię. Będzie sądził świat w sprawiedliwości, a narody w prawości.
Psalms	Ps	21	98	1	Psalm samemu Dawidowi. Pan królował, niech się gniewają narodowie: który siedzi na Cherubinach, niech się trzęsie ziemia.
Psalms	Ps	21	98	2	Pan wielki na Syonie, i wywyższony nad wszystkie narody.
Psalms	Ps	21	98	3	Niech wyznawają imieniowi twemu wielkiemu; albowiem straszne i święte jest.
Psalms	Ps	21	98	4	A cześć królewska sąd miłuje: tyś nagotował prostowania: tyś uczynił sąd i sprawiedliwość w Jakób.
Psalms	Ps	21	98	5	Wywyższajcie Pana, Boga naszego: a kłaniajcie się podnóżkowi nóg jego; bo święty jest.
Psalms	Ps	21	98	6	Mojżesz i Aaron między kapłany jego: a Samuel między tymi, którzy wzywają imienia jego: wzywali Pana, a on ich wysłuchywał.
Psalms	Ps	21	98	7	W słupie obłokowym mawiał do nich. Strzegli świadectw jego, i przykazania, które im podał.
Psalms	Ps	21	98	8	Panie, Boże nasz, tyś je wysłuchywał: Boże, tyś im był miłościw, i mszczący się wszystkich wynalazków ich.
Psalms	Ps	21	98	9	Wywyższajcie Pana, Boga naszego, i kłaniajcie się górze świętéj jego; albowiem święty Pan, Bóg nasz.
Psalms	Ps	21	99	1	Psalm na wyznawanie. Wykrzykajcie Bogu, wszystka ziemio!
Psalms	Ps	21	99	2	Służcie Panu z weselem: wchódźcie przed obliczności jego z radością.
Psalms	Ps	21	99	3	Wiedzcie, iż Pan sam jest Bóg: on nas uczynił, a nie my sami siebie: ludu jego, i owce pastwiska jego.
Psalms	Ps	21	99	4	Wchódźcie w bramy jego w wyznawaniu, do sieni jego z pieśniami: wyznawajcie mu, chwalcie imię jego.
Psalms	Ps	21	99	5	Boć słodki jest Pan: na wieki miłosierdzie jego, i aż od rodzaju do rodzaju prawda jego.
Psalms	Ps	21	100	1	Psalm samemu Dawidowi. Miłosierdzie i sąd będę śpiewał: tobie, Panie, będę śpiewał.
Psalms	Ps	21	100	2	A będę rozumiał na drodze niepokalanéj, kiedy przyjdziesz do mnie: chodziłem w niewinności serca mego, w pośrodku domu mego.
Psalms	Ps	21	100	3	Nie kładłem przed oczy swe niesprawiedliwéj rzeczy: czyniące przewrotności miałem w nienawiści: nie przystało ku mnie.
Psalms	Ps	21	100	4	Serce złośliwe odstępującego odemnie złośnika nie znałem.
Psalms	Ps	21	100	5	Który uwłacza potajemnie bliźniemu swemu, tegom prześladował: z człowiekiem pysznego oka, a nienasyconego serca, z tymem nie jadał.
Psalms	Ps	21	100	6	Oczy moje na wierne na ziemi, aby siadali ze mną: chodzący drogą niepokalaną, ten mi służył.
Psalms	Ps	21	100	7	Nie będzie mieszkał w pośród domu mego, który czyni pychę: który mówi nieprawości, nie miał szczęścia w oczach moich.
Psalms	Ps	21	100	8	Rano traciłem wszystkie grzeszniki w ziemi, abym wykorzenił z miasta Pańskiego wszystkie czyniące nieprawość.
Psalms	Ps	21	101	1	Modlitwa ubogiego, kiedy jest w ucisku, a wylewa przed Panem prośbę swoję.
Psalms	Ps	21	101	2	Panie, wysłuchaj modlitwę moję: a wołanie moje niech do ciebie przyjdzie.
Psalms	Ps	21	101	3	Nie odwracaj oblicza twego odemnie: któregokolwiek dnia jestem uciśniony, nakłoń ku mnie ucha twego: któregokolwiek dnia wzywać cię będę, prędko wysłuchaj mię.
Psalms	Ps	21	101	4	Albowiem ustały jako dym dni moje: a kości moje jako skwarczki wyschły.
Psalms	Ps	21	101	5	Zwiądłem jako siano, i wyschło serce moje, iżem zapomniał pożywać chleba mego.
Psalms	Ps	21	101	6	Dla głosu wzdychania mojego przyschły kości moje do ciała mego.
Psalms	Ps	21	101	7	Stałem się podobnym pelikanowi na puszczy: i stałem się jako kruk nocny w pustkach.
Psalms	Ps	21	101	8	Nie spałem, i stałem się jako wróbel sam jeden na dachu.
Psalms	Ps	21	101	9	Przez cały dzień urągali mi nieprzyjaciele moi: a ci, którzy mię chwalili, przeciwko mnie przysięgali.
Psalms	Ps	21	101	10	Bom popiół jako chleb jadał; a picie moje mieszałem z płaczem:
Psalms	Ps	21	101	11	Dla gniewu i popędliwości twojéj; albowiem podniósłszy, roztrąciłeś mię.
Psalms	Ps	21	101	12	Dni moje zeszły jako cień; a jam usechł jako siano.
Psalms	Ps	21	101	13	Ale ty, Panie, trwasz na wieki, a pamiątka twoja od rodzaju do rodzaju.
Psalms	Ps	21	101	14	Ty powstawszy, zmiłujesz się nad Syonem; boć czas zmiłowania nad nim, bo przyszedł czas.
Psalms	Ps	21	101	15	Albowiem upodobało się sługom twoim kamienie jego: a użalą się ziemie jego.
Psalms	Ps	21	101	16	I będą się narody bały imienia twego, Panie, i wszyscy królowie ziemscy chwały twojéj.
Psalms	Ps	21	101	17	Albowiem Pan pobudował Syon, i okaże się w chwale swojéj.
Psalms	Ps	21	101	18	Wejrzał na modlitwę poniżonych, i nie wzgardził ich prośbą.
Psalms	Ps	21	101	19	Niech to napiszą rodzajowi potomnemu: a lud, który będzie stworzony, będzie Pana chwalił.
Psalms	Ps	21	101	20	Albowiem wejrzał z wysokiéj świątnice swojéj: Pan z nieba na ziemię pojrzał;
Psalms	Ps	21	101	21	Aby wysłuchał wzdychania więźniów; aby rozwiązał syny pomordowanych;
Psalms	Ps	21	101	22	Aby wystawiono imię Pańskie na Syonie, i chwałę jego w Jeruzalem.
Psalms	Ps	21	101	23	Gdy się narodowie zbiorą w jedno: i królowie, aby służyli Panu.
Psalms	Ps	21	101	24	Odpowiedział mu w drodze mocy swojéj: Krótkość dni moich objaw mi.
Psalms	Ps	21	101	25	Nie bierz mię w połowicy dni moich: lata twoje od wieku do wieku.
Psalms	Ps	21	101	26	Tyś, Panie, na początku ziemię ugruntował, a dzieła rąk twoich są niebiosa.
Psalms	Ps	21	101	27	One poginą; ale ty zostajesz: i wszystkie jako szata zwiotszeją.
Psalms	Ps	21	101	28	I jako odzienie odmienisz je, i odmienią się; ale ty tenżeś jest, i lata twoje nie ustaną.
Psalms	Ps	21	101	29	Synowie sług twoich mieszkać będą; a nasienie ich na wieki będzie szczęśliwie prowadzone.
Psalms	Ps	21	102	1	Samemu Dawidowi. Błogosław, duszo moja! Panu: i wszystko, co we mnie jest, imieniowi świętemu jego.
Psalms	Ps	21	102	2	Błogosław, duszo moja! Panu, a nie zapamiętywaj wszystkich dobrodziejstw jego.
Psalms	Ps	21	102	3	Który miłościwie odpuszcza wszystkie nieprawości twoje: który uzdrawia wszystkie choroby twoje.
Psalms	Ps	21	102	4	Który odkupuje żywot twój od zatracenia: który cię koronuje miłosierdziem i litościami.
Psalms	Ps	21	102	5	Który napełnia dobrami żądzą twoję; odnowi się, jako orłowa młodość twoja.
Psalms	Ps	21	102	6	Czyniący miłosierdzie Pan, i sąd wszystkim krzywdę cierpiącym.
Psalms	Ps	21	102	7	Oznajmił drogi swe Mojżeszowi, i wolą swoję synom Izraelskim.
Psalms	Ps	21	102	8	Litościwy i miłościwy Pan, długo czekający, a wielce miłosierny.
Psalms	Ps	21	102	9	Nie na wieki się gniewać będzie, ani wiecznie grozić będzie.
Psalms	Ps	21	102	10	Nie według grzechów naszych uczynił nam: ani według nieprawości naszych oddał nam.
Psalms	Ps	21	102	11	Albowiem według wysokości nieba od ziemie utwierdził miłosierdzie swoje nad tymi, którzy się go boją.
Psalms	Ps	21	102	12	Jako daleko jest wschód od zachodu, daleko oddalił od nas nieprawości nasze.
Psalms	Ps	21	102	13	Jako lituje ojciec synów swoich, zlitował się Pan nad tymi, którzy się go boją.
Psalms	Ps	21	102	14	Boć on zna utworzenie nasze: wspomniał, iżechmy proch.
Psalms	Ps	21	102	15	Człowiek, jako trawa dni jego: jako kwiat polny, tak okwitnie.
Psalms	Ps	21	102	16	Albowiem powienie wiatr nań, i nie ostoi się, i więcéj nie pozna miejsca swego.
Psalms	Ps	21	102	17	Ale miłosierdzie Pańskie od wieku i aż do wieku nad tymi, którzy się go boją, i sprawiedliwość jego na syny synów
Psalms	Ps	21	102	18	Tych, którzy chowają Testament jego i pamiętają na przykazania jego, aby je pełnili.
Psalms	Ps	21	102	19	Pan na niebie przygotował stolicę swoję, a królestwo jego nad wszymi panować będzie.
Psalms	Ps	21	102	20	Błogosławcie Panu, wszyscy Aniołowie jego możni w sile, którzy [0579]czynicie słowo jego na usłyszenie głosu mów jego.
Psalms	Ps	21	102	21	Błogosławcie Panu wszystkie wojska jego, słudzy jego, którzy czynicie wolą jego.
Psalms	Ps	21	102	22	Błogosławcie Panu wszystkie uczynki jego, na wszelkiem miejscu panowania jego. Błogosław, duszo moja! Panu.
Psalms	Ps	21	103	1	Samemu Dawidowi. Błogosław, duszo moja! Panu. Panie, Boże mój! bardzoś się wielmożnym okazał.
Psalms	Ps	21	103	2	Oblokłeś się w wyznanie i ozdobę; odziany światłością jako szatą.
Psalms	Ps	21	103	3	Który rozciągasz niebo jako skórę: który okrywasz wodami wierzch jego: który kładziesz obłoki wstępem twoim, który chodzisz na skrzydłach wiatrowych.
Psalms	Ps	21	103	4	Który czynisz Anioły twoje duchy, i sługi twoje ogień palący.
Psalms	Ps	21	103	5	Któryś ugruntował ziemię na jéj stałości: nie nachyli się na wieki wieków.
Psalms	Ps	21	103	6	Głębokości jako szata odzienie jéj; nad górami staną wody.
Psalms	Ps	21	103	7	Na fukanie twoje ucieka, ulękną się głosu gromu twego.
Psalms	Ps	21	103	8	Podnoszą się góry, i zniżają pola na miejsce, któreś im założył.
Psalms	Ps	21	103	9	Zamierzyłeś kres, którego nie przestąpią, ani się wrócą okryć ziemię.
Psalms	Ps	21	103	10	Który wypuszczasz źródła po dolinach: pośrodkiem między górami popłyną wody.
Psalms	Ps	21	103	11	Będą pić wszystkie zwierzęta polne: osłowie dzicy czekać będą w pragnieniu swojem.
Psalms	Ps	21	103	12	Nad nimi mieszkać będą ptaszkowie powietrzni; z pośrodka skał wydadzą głosy.
Psalms	Ps	21	103	13	Który pokrapiasz góry z wysokości swoich, z owocu spraw twoich nasyci się ziemia.
Psalms	Ps	21	103	14	Który czynisz, że siano rośnie bydłu: a zioła na posługę człowieczą, abyś wywiódł chleb z ziemie:
Psalms	Ps	21	103	15	Aby wino uweseliło serce człowiecze; aby uweselił oblicze oliwą, a chleb serce człowiecze potwierdził.
Psalms	Ps	21	103	16	Nasycają się drzewa polne i cedry Libanu, których nasadził.
Psalms	Ps	21	103	17	Tam się wróble gnieździć będą: Herodyona gniazdo jest wodzem ich.
Psalms	Ps	21	103	18	Góry wysokie jeleniom; opoki ucieczka jeżom.
Psalms	Ps	21	103	19	Uczynił księżyc dla czasów: słońce poznało zachód swój.
Psalms	Ps	21	103	20	Przywiodłeś ciemność, i stała się noc: w nię przechodzić będą wszystkie zwierzęta leśne.
Psalms	Ps	21	103	21	Szczenięta lwie ryczące, aby porwały i szukały od Boga pokarmu sobie.
Psalms	Ps	21	103	22	Wzeszło słońce, i zgromadzili się, i w jamach swoich położą się.
Psalms	Ps	21	103	23	Wynidzie człowiek na robotę swoję, i na sprawy swoje aż do wieczora.
Psalms	Ps	21	103	24	Jako wielmożne są, Panie, uczynki twoje: wszystkoś w mądrości uczynił: napełniona jest ziemia osiadłością twoją.
Psalms	Ps	21	103	25	To morze wielkie, i szerokie odnogami: tam płazy, których niemasz liczby: zwierzęta małe z wielkiemi.
Psalms	Ps	21	103	26	Tam okręty pływać będą: smok ten, któregoś stworzył ku naigraniu jemu.
Psalms	Ps	21	103	27	Wszystkie na cię czekają, abyś im dał pokarm czasu swego.
Psalms	Ps	21	103	28	Gdy im ty dasz, będą zbierać: gdy otworzysz rękę twoję, wszystkie się dobrem napełnią.
Psalms	Ps	21	103	29	Ale gdy ty odwrócisz oblicze, zatrwożą się: odejmiesz ducha ich, i ustaną, i w proch się swój obrócą.
Psalms	Ps	21	103	30	Wypuścisz ducha twego, a będą stworzone, i odnowisz oblicze ziemie.
Psalms	Ps	21	103	31	Niechajże chwała Pańska będzie na wieki: będzie się Pan weselił w uczynkach swoich.
Psalms	Ps	21	103	32	Który patrzy na ziemię, i czyni, że drży: który tyka gór, i kurzą się.
Psalms	Ps	21	103	33	Będę śpiewał Panu za żywota mego: będę grał Bogu memu, póki mię stawa.
Psalms	Ps	21	103	34	Niech mu będzie wdzięczna wymowa moja, a ja się rozkocham w Panu.
Psalms	Ps	21	103	35	Niechaj ustaną grzesznicy z ziemie, a złośnicy tak, że ich nie będzie. Błogosław, duszo moja! Panu.
Psalms	Ps	21	104	1	Alleluja. Wyznawajcie Panu, i wzywajcie imienia jego, opowiadajcie między pogany sprawy jego.
Psalms	Ps	21	104	2	Śpiewajcie mu, i grajcie mu: oznajmiajcie wszystkie dziwy jego.
Psalms	Ps	21	104	3	Chlubcie się w imieniu świętem jego: niech się weseli serce szukających Pana.
Psalms	Ps	21	104	4	Szukajcie Pana, a bądźcie umocnieni: szukajcie oblicza jego zawsze.
Psalms	Ps	21	104	5	Pamiętajcie na dziwy jego, które uczynił: na cuda jego, i sądy ust jego.
Psalms	Ps	21	104	6	Nasienie Abrahamowe, słudzy jego! synowie Jakóbowi, wybrani jego!
Psalms	Ps	21	104	7	Onci Pan, Bóg nasz: po wszystkiéj ziemi sądy jego.
Psalms	Ps	21	104	8	Pamiętał wiecznie na Testament swój: na słowo, które przykazał na tysiąc narodów.
Psalms	Ps	21	104	9	Które postanowił z Abrahamem: i na przysięgę swą z Izaakiem.
Psalms	Ps	21	104	10	I postanowił ją Jakóbowi za przykazanie: a Izraelowi za Testament wieczny,
Psalms	Ps	21	104	11	Mówiąc: Tobie dam ziemię Chanaan, sznur dziedzictwa waszego.
Psalms	Ps	21	104	12	Gdy byli w małéj liczbie, bardzo trocha, i obywatele ich:
Psalms	Ps	21	104	13	I przechodzili od narodu do narodu, i z królestwa do innego ludu:
Psalms	Ps	21	104	14	Nie dopuścił im krzywdy czynić człowiekowi: i pokarał dla nich króle.
Psalms	Ps	21	104	15	Nie tykajcie pomazańców moich: a na proroki moje nie bądźcie złośliwymi.
Psalms	Ps	21	104	16	I zawołał głodu na ziemię, i skruszył wszystko posilenie chleba.
Psalms	Ps	21	104	17	Posłał przed nimi męża: za niewolnika przedan jest Józeph.
Psalms	Ps	21	104	18	Poniżyli w pętach nogi jego, żelazo przeszło duszę jego:
Psalms	Ps	21	104	19	Aż przyszło słowo jego: mówienie Pańskie zapaliło go.
Psalms	Ps	21	104	20	Posłał król, i rozwiązał go: Pan ludu, i wypuścił go.
Psalms	Ps	21	104	21	Postanowił go panem domu swego: i książęciem wszystkiéj dzierżawy swojéj:
Psalms	Ps	21	104	22	Aby ćwiczył książętą jego jako siebie samego: a starce jego mądrości nauczył.
Psalms	Ps	21	104	23	I wszedł Izrael do Egiptu: i Jakób był obywatelem w ziemi Cham.
Psalms	Ps	21	104	24	I rozmnożył lud swój bardzo: i zmocnił go nad nieprzyjacioły jego.
Psalms	Ps	21	104	25	Odmienił serce ich, aby nienawidzieli ludu jego, i czynili zdrady nad sługami jego.
Psalms	Ps	21	104	26	Posłał Mojżesza, sługę swego: Aarona, którego obrał.
Psalms	Ps	21	104	27	Położył w nich słowa znaków swoich, i cudów w ziemi Cham.
Psalms	Ps	21	104	28	Puścił ciemności i zaćmił: i nie uprzykrzył słów swoich.
Psalms	Ps	21	104	29	Obrócił wody ich w krew: a ryby ich pomorzył.
Psalms	Ps	21	104	30	Zrodziła ziemia ich żaby w pokojach królów ich.
Psalms	Ps	21	104	31	Rozkazał, i przyszła rozmaita mucha: i mszyce we wszystkich granicach ich.
Psalms	Ps	21	104	32	Uczynił dżdże ich gradem: i ogień palący na ich ziemi.
Psalms	Ps	21	104	33	I potłukł winnice ich i figi ich: i pokruszył drzewa w ich granicach.
Psalms	Ps	21	104	34	Rzekł, i przyszła szarańcza, i chrząszcz, któremu nie było liczby.
Psalms	Ps	21	104	35	I pojadł wszystkę trawę w ich ziemi: i pojadł wszystek owoc ziemie ich.
Psalms	Ps	21	104	36	I pobił wszystkie pierworodne w ziemi ich: pierwiastki wszelkiéj prace ich.
Psalms	Ps	21	104	37	I wyprowadził je ze śrebrem i złotem: a nie był między ich pokoleniem chory.
Psalms	Ps	21	104	38	Radował się Egipt z wyjścia ich; bo był przyszedł na nie strach ich.
Psalms	Ps	21	104	39	Rozciągnął obłok na okrycie ich: a ogień, aby im świecił w nocy.
Psalms	Ps	21	104	40	Żądali i przyleciała przepiórka: i chlebem niebieskim nasycił je.
Psalms	Ps	21	104	41	Rozszczepił opokę, i wypłynęły wody: płynęły rzeki na suszy.
Psalms	Ps	21	104	42	Albowiem pomniał na słowo święte swoje, które miał do Abrahama, sługi swego.
Psalms	Ps	21	104	43	I wywiódł lud swój z weselem, a wybrane swe z radością.
Psalms	Ps	21	104	44	I dał im krainy poganów: a roboty narodów posiedli:
Psalms	Ps	21	104	45	Aby przestrzegali usprawiedliwienia jego, i o zakonie jego się badali.
Psalms	Ps	21	105	1	Alleluja. Wyznawajcie Panu; boć dobry, na wieki miłosierdzie jego.
Psalms	Ps	21	105	2	Któż wysławi możności Pańskie? da w posłuch wszystkie chwały jego?
Psalms	Ps	21	105	3	Błogosławieni, którzy strzegą sądu: a czynią sprawiedliwość na każdy czas.
Psalms	Ps	21	105	4	Wspomnij na nas, Panie, w upodobaniu ludu twego: nawiedź nas przez zbawienie twoje:
Psalms	Ps	21	105	5	Abyśmy oglądali dobra wybranych twoich, i rozweselili się weselem ludu twego: abyś był pochwalon z dziedzictwem twojem.
Psalms	Ps	21	105	6	Zgrzeszyliśmyć z ojcy naszymi: niesprawiedliwieśmy czynili, nieprawość popełnili.
Psalms	Ps	21	105	7	Ojcowie nasi w Egipcie nie zrozumieli dziwów twoich: nie pamiętali na wielkość miłosierdzia twego: i draźnili, gdy wstępowali w morze, w morze Czerwone.
Psalms	Ps	21	105	8	I wybawił je dla imienia swego, aby okazał możność swoję.
Psalms	Ps	21	105	9	I sfukał morze Czerwone i wyschnęło: i przewiódł je przez głębokości jako przez puszczą.
Psalms	Ps	21	105	10	I wybawił je z ręki tych, którzy ich nienawidzieli, i wykupił je z ręki nieprzyjacielskiéj.
Psalms	Ps	21	105	11	I okryła woda te, którzy ich ciążyli: jeden z nich nie został.
Psalms	Ps	21	105	12	I uwierzyli słowom jego: i wysławiali chwałę jego.
Psalms	Ps	21	105	13	Prędko odprawili: zapomnieli uczynków jego, a nie czekali rady jego.
Psalms	Ps	21	105	14	I byli zjęci chciwością na puszczy: i kusili Boga na miejscu bezwodnem.
Psalms	Ps	21	105	15	I dał im prośbę ich: i przepuścił nasycenie na dusze ich.
Psalms	Ps	21	105	16	I rozdraźnili Mojżesza w obozie: Aarona, świętego Pańskiego.
Psalms	Ps	21	105	17	Otworzyła się ziemia, i pożarła Dathana: i okryła zbór Abironów.
Psalms	Ps	21	105	18	I zapalił się ogień w ich zborze: płomień popalił grzeszniki.
Psalms	Ps	21	105	19	I uczynili cielca przy Horeb: i kłaniali się rycinie.
Psalms	Ps	21	105	20	I przemienili chwałę swą w podobieństwo cielca, jedzącego trawę.
Psalms	Ps	21	105	21	Zapomnieli Boga, który je zbawił: który czynił wielkie rzeczy w Egipcie:
Psalms	Ps	21	105	22	Dziwy w ziemi Cham, straszne rzeczy na Czerwonem morzu.
Psalms	Ps	21	105	23	I rzekł, że je miał wytracić: by był Mojżesz, wybrany jego, nie zastawił się w przełomieniu przed oczyma jego; aby był odwrócił gniew jego, żeby ich nie wytracał.
Psalms	Ps	21	105	24	I za nic sobie nie mieli ziemie pożądliwéj: nie wierzyli słowu jego.
Psalms	Ps	21	105	25	I szemrali w namiotach swoich, nie słuchali głosu Pańskiego.
Psalms	Ps	21	105	26	I podniósł rękę swoję na nie, aby je położył na puszczy:
Psalms	Ps	21	105	27	A żeby porzucił nasienie ich między narody: i rozproszył je po ziemiach.
Psalms	Ps	21	105	28	I poświęcili się Beel-Phegorowi: i jedli ofiary umarłych.
Psalms	Ps	21	105	29	I wzruszyli go ku gniewu wynalazkami swemi: i stał się w nich większy upadek.
Psalms	Ps	21	105	30	I stanął Phinees i ubłagał, i przestała porażka.
Psalms	Ps	21	105	31	I poczytano mu ku sprawiedliwości, od narodu do narodu aż na wieki.
Psalms	Ps	21	105	32	I wzruszyli go ku gniewu u wód sprzeciwieństwa: i utrapiony był Mojżesz dla nich:
Psalms	Ps	21	105	33	Że rozdrażnili ducha jego: i wyraził usty swemi.
Psalms	Ps	21	105	34	Nie wygładzili poganów, o które im był Pan rzekł.
Psalms	Ps	21	105	35	I pomieszali się z pogany, i nauczyli się uczynków ich:
Psalms	Ps	21	105	36	I służyli rycinom ich, i stało się im na upad.
Psalms	Ps	21	105	37	I ofiarowali syny swoje i córki swoje czartom.
Psalms	Ps	21	105	38	I wylewali krew niewinną: krew synów swoich, i córek swoich, które ofiarowali rycinom Chananejskim: i splugawiona była ziemia krwiami:
Psalms	Ps	21	105	39	I zeszpecona ich uczynkami: i cudzołożyli w wynalazkach swoich.
Psalms	Ps	21	105	40	I rozgniewał się Pan zapalczywością przeciw ludowi swemu: i obrzydził sobie dziedzictwo swoje.
Psalms	Ps	21	105	41	I podał je w ręce poganom: i panowali nad nimi, którzy je mieli w nienawiści.
Psalms	Ps	21	105	42	I ciążyli je nieprzyjaciele ich: i byli uniżeni pod rękami ich.
Psalms	Ps	21	105	43	Często je wybawiał; ale oni do gniewu go przywodzili radami swemi: i poniżeni byli dla nieprawości swoich.
Psalms	Ps	21	105	44	I widział, kiedy byli uciśnieni: i wysłuchał ich modlitwę.
Psalms	Ps	21	105	45	I wspomniał na Testament swój: i żal mu było według wielkości miłosierdzia swego.
Psalms	Ps	21	105	46	I dał je na miłosierdzie przed oczyma wszystkich, którzy je byli poimali.
Psalms	Ps	21	105	47	Wybawże nas, Panie, Boże nasz, a zgromadź nas z narodów, abyśmy wyznawali imieniowi twemu świętemu: a chlubili się w chwale twojéj.
Psalms	Ps	21	105	48	Błogosławiony Pan, Bóg Izraelski, od wieku aż na wieki: a niechaj rzecze wszystek lud: Stań się, stań się.
Psalms	Ps	21	106	1	Alleluja. Wyznawajcie Panu; bo dobry jest, bo na wieki miłosierdzie jego.
Psalms	Ps	21	106	2	Niech powiedzą, którzy są od Pana odkupieni, które wykupił z ręki nieprzyjacielskiéj:
Psalms	Ps	21	106	3	I z krajów zgromadził je: ze wschodu słońca, i z zachodu, z północy, i od morza.
Psalms	Ps	21	106	4	Błądzili po puszczy na miejscu bezwodnem: i nie najdowali drogi do miasta, w któremby mieszkali.
Psalms	Ps	21	106	5	Łaknącymi i pragnącymi: dusza ich w nich ustawała.
Psalms	Ps	21	106	6	I wołali do Pana, gdy uciśnieni byli: i wyrwał je z ich potrzeb.
Psalms	Ps	21	106	7	I nawiódł je na prostą drogę, aby szli do miasta, w któremby mieszkali.
Psalms	Ps	21	106	8	Niechajże wyznawają Panu miłosierdzia jego, i cuda jego synom ludzkim;
Psalms	Ps	21	106	9	Bo nasycił duszę głodną, a duszę łaknącą dobrami napełnił.
Psalms	Ps	21	106	10	Siedzące w ciemnościach i w cieniu śmierci, więźnie w niedostatku i w żelazie;
Psalms	Ps	21	106	11	Bo się sprzeciwiali słowom Bożym, i radę Najwyższego rozdraźnili.
Psalms	Ps	21	106	12	I uniżone było w pracy serce ich: upadli, a nie był, ktoby ich ratował.
Psalms	Ps	21	106	13	I wołali do Pana, gdy utrapieni byli: i wybawił je z ich potrzeb.
Psalms	Ps	21	106	14	I wywiódł je z ciemności, i z cienia śmierci, i okowy ich połamał.
Psalms	Ps	21	106	15	Niechajże wyznawają Panu miłosierdzia jego, i cuda jego synom ludzkim.
Psalms	Ps	21	106	16	Przeto, że skruszył drzwi miedziane, i połamał zapory żelazne.
Psalms	Ps	21	106	17	Wybawił je z drogi ich nieprawości; bo dla niesprawiedliwości swoich byli poniżeni.
Psalms	Ps	21	106	18	Wszelakim pokarmem brzydziła się dusza ich: i przybliżyli się aż do bram śmierci.
Psalms	Ps	21	106	19	I wołali do Pana, gdy uciśnieni byli: i wybawił je z ich potrzeb.
Psalms	Ps	21	106	20	Zesłał słowo swoje i uzdrowił je: i wyrwał je od ich zginienia.
Psalms	Ps	21	106	21	Niechże wyznawają Panu miłosierdzia jego, i cuda jego synom ludzkim.
Psalms	Ps	21	106	22	A niech ofiarują ofiarę chwały, i niech opowiadają uczynki jego z weselem.
Psalms	Ps	21	106	23	Którzy zstępują na morze w okręciech, i mają sprawy po wodach wielkich:
Psalms	Ps	21	106	24	Ci widzieli dzieła Pańskie i dziwy jego na głębinie.
Psalms	Ps	21	106	25	Rzekł, i powstał wiatr burzliwy: i podniosły się nawałności jego.
Psalms	Ps	21	106	26	Wstępują aż do nieba, i zstępują aż do przepaści: dusza ich schła we złéj przygodzie.
Psalms	Ps	21	106	27	Strwożyli się, i zataczali się jako pijani: i wszystka ich mądrość pożarta jest.
Psalms	Ps	21	106	28	I wołali do Pana, gdy byli uciśnieni: i wywiódł je z ich potrzeb.
Psalms	Ps	21	106	29	I obrócił burze jego w ciszą, i uspokoiły się nawałności jego.
Psalms	Ps	21	106	30	I uradowali się, że ucichły: i przyprowadził je do portu woli ich.
Psalms	Ps	21	106	31	Niech wyznawają Panu miłosierdzia jego, i cuda jego synom ludzkim.
Psalms	Ps	21	106	32	I niech go wywyższają w zgromadzeniu ludzi: a na stolicy starców niech go chwalą.
Psalms	Ps	21	106	33	Obrócił rzeki w puszczą, a potoki wód w suszą.
Psalms	Ps	21	106	34	Ziemię rodzajną w słone pola dla złości tych, którzy w niéj mieszkają.
Psalms	Ps	21	106	35	Obrócił pustynią w jeziora wodne: a ziemię bezwodną w strumienie wodne.
Psalms	Ps	21	106	36	I osadził tam łaknące: i założyli miasto ku mieszkaniu.
Psalms	Ps	21	106	37	I posiali pola, i nasadzili winnice: i uczyniły pożytek urodzaju.
Psalms	Ps	21	106	38	I błogosławił im, i bardzo się rozmnożyli: i bydła ich nie umniejszył.
Psalms	Ps	21	106	39	I mało ich zostało: i udręczeni są od utrapienia złego i od boleści.
Psalms	Ps	21	106	40	Wylana jest wzgarda na przełożone: i dopuścił, że błądzili na bezdrożnem miejscu, a nie na drodze.
Psalms	Ps	21	106	41	I wspomógł ubogiego z niedostatku: i uczynił jako owce familie.
Psalms	Ps	21	106	42	Ujrzą sprawiedliwi i weselić się będą: a wszelka nieprawość zatka usta swoje.
Psalms	Ps	21	106	43	Któż mądry, a strzedz będzie tego? a wyrozumie miłosierdzie Pańskie?
Psalms	Ps	21	107	1	Pienie Psalmu samemu Dawidowi.
Psalms	Ps	21	107	2	Gotowe serce moje, Boże, gotowe serce moje: będę śpiewał i grał w chwale mojéj.
Psalms	Ps	21	107	3	Powstań, chwało moja, powstań, arfo i cytro! wstanę na świtaniu.
Psalms	Ps	21	107	4	Będęć wyznawał między ludem, Panie: a będę tobie śpiewał między narody.
Psalms	Ps	21	107	5	Albowiem wielkie jest nad niebiosa miłosierdzie twoje: i aż pod obłoki prawda twoja.
Psalms	Ps	21	107	6	Wywyższże się nad niebiosa, Boże! a po wszystkiéj ziemi chwała twoja.
Psalms	Ps	21	107	7	Aby byli wybawieni umiłowani twoi: wybaw prawicą twoją, a wysłuchaj mię.
Psalms	Ps	21	107	8	Bóg mówił w świątnicy swojéj: Rozweselę się, i będę dzielił Sychimę, i dolinę Namiotów pomierzę.
Psalms	Ps	21	107	9	Mój jest Galaad, i mój Manasses, i Ephraim obrona głowy mojéj, Juda król mój.
Psalms	Ps	21	107	10	Moab garniec nadzieje mojéj, na Idumeą rozciągnę bót mój: mnie cudzoziemcy stali się przyjacioły.
Psalms	Ps	21	107	11	Któż mię doprowadzi do miasta obronnego? kto mię doprowadzi aż do Idumei?
Psalms	Ps	21	107	12	Izali nie ty, Boże, któryś nas odrzucił? i nie wynidziesz, Boże, z wojski naszemi?
Psalms	Ps	21	107	13	Daj nam ratunek w utrapieniu; boć omylne wybawienie człowiecze.
Psalms	Ps	21	107	14	W Bogu uczynimy moc: a on wniwecz obróci nieprzyjacioły nasze.
Psalms	Ps	21	108	1	Na koniec. Psalm Dawidowi. Boże chwały mojéj, nie zamilczaj!
Psalms	Ps	21	108	2	Boć usta grzesznika i zdrajce przeciwko mnie się otworzyły: mówili przeciwko mnie językiem zdradliwym.
Psalms	Ps	21	108	3	I ogarnęli mię mowami nienawistnemi: i walczyli na mię bez przyczyny.
Psalms	Ps	21	108	4	Miasto tego, co mię miłować mieli, uwłaczali mi: a jam się modlił.
Psalms	Ps	21	108	5	I oddawali mi złem za dobre: a nienawiścią za miłość moję.
Psalms	Ps	21	108	6	Postawże nad nim grzesznika: a djabeł niech stoi po prawicy jego.
Psalms	Ps	21	108	7	Gdy go sądzą, niech wynidzie potępiony: a modlitwa jego niech się w grzech obróci.
Psalms	Ps	21	108	8	Dni jego niechaj będą krótkie: a biskupstwo jego niechaj weźmie inny.
Psalms	Ps	21	108	9	Synowie jego niech będą sierotami: a żona jego wdową.
Psalms	Ps	21	108	10	Niech się tułający przenoszą synowie jego, a niech żebrzą i niech będą wyrzuceni z mieszkania swego.
Psalms	Ps	21	108	11	Niech szperuje lichwiarz wszystkę majętność jego: a niech rozchwycą obcy prace jego.
Psalms	Ps	21	108	12	Niechaj nie ma pomocnika: a niech nie będzie, ktoby się zlitował nad sierotami jego.
Psalms	Ps	21	108	13	Dzieci jego niech będą zniszczone: w jednym rodzie niech zginie imię jego.
Psalms	Ps	21	108	14	Niech przyjdzie na pamięć przed oczyma Pańskiemi nieprawość ojców jego: a grzech matki jego niechaj nie będzie zgładzony.
Psalms	Ps	21	108	15	Niechaj będą przed Panem zawżdy: a niech wyginie z ziemie pamiątka ich:
Psalms	Ps	21	108	16	Przeto, że nie pamiętał czynić miłosierdzia: i prześladował człowieka niedostatecznego i żebraka: a skruszonego na sercu, aby go zamordował.
Psalms	Ps	21	108	17	I umiłował przeklęctwo, i przyjdzie nań: i nie chciał błogosławieństwa, a będzie oddalone od niego.
Psalms	Ps	21	108	18	I oblókł się w przeklęctwo jako w szatę: i weszło jako woda we wnętrzności jego, a jako oliwa w kości jego.
Psalms	Ps	21	108	19	Niechże mu będzie jako odzienie, którem się okrywa: i jako pas, którym się zawżdy opasuje.
Psalms	Ps	21	108	20	To dzieło tych, którzy mi u Pana uwłaczają: i którzy źle mówią przeciw duszy mojéj.
Psalms	Ps	21	108	21	A ty, Panie, Panie! uczyń zemną dla imienia twego; albowiem słodkie jest miłosierdzie twoje.
Psalms	Ps	21	108	22	Wyzwól mię; bom ja jest ubogi i nędzny: i serce me we mnie jest utrapione.
Psalms	Ps	21	108	23	Przeminąłem jako cień, kiedy schodzi: i jestem strząśniony jako szarańcza.
Psalms	Ps	21	108	24	Kolana moje zemdlały od postu, a ciało moje odmieniło się od oleju.
Psalms	Ps	21	108	25	A ja stałem się u nich naśmiewiskiem: patrzali na mię i kiwali głowami swemi.
Psalms	Ps	21	108	26	Wspomóżże mię, Panie, Boże mój: zbaw mię według miłosierdzia swego.
Psalms	Ps	21	108	27	A niech poznają, że to ręka twoja: a żeś ty, Panie, uczynił ją.
Psalms	Ps	21	108	28	Oni będą złorzeczyć, a ty racz błogosławić: którzy powstają przeciwko mnie, niech będą zawstydzeni: a sługa twój będzie się weselił.
Psalms	Ps	21	108	29	Niechaj będą ci, którzy mi uwłóczą, sromotą obleczeni: a niech się przyodzieją, jako dwoistym płaszczem, zelżywością swoją.
Psalms	Ps	21	108	30	Będę bardzo wyznawał Panu usty memi: a wpośród wiela chwalić go będę:
Psalms	Ps	21	108	31	Iż on stanął po prawéj stronie ubogiego, aby wybawił od prześladowców duszę moję.
Psalms	Ps	21	109	1	Psalm Dawidowi. Rzekł Pan Panu memu: Siedź po prawicy mojéj, aż położę nieprzyjacioły twoje podnóżkiem nóg twoich.
Psalms	Ps	21	109	2	Laskę mocy twojéj wypuści Pan z Syonu: panuj w pośród nieprzyjaciół twoich.
Psalms	Ps	21	109	3	Przy tobie przodkowanie w dzień możności twojéj w jasnościach świątości: z żywota przed jutrzenką zrodziłem cię.
Psalms	Ps	21	109	4	Przysiągł Pan, a nie będzie mu żal: Ty jesteś kapłanem na wieki, według porządku Melchisedechowego.
Psalms	Ps	21	109	5	Pan po prawicy twojéj, poraził w dzień gniewu swego króle.
Psalms	Ps	21	109	6	Będzie sądził narody, napełni upaści: potłucze głowy wielu na ziemi.
Psalms	Ps	21	109	7	Z strumienia na drodze pić będzie: dlatego wywyższy głowę.
Psalms	Ps	21	110	1	Alleluja. Będęć wyznawał, Panie, wszystkiem sercem mojem, w radzie sprawiedliwych i w zgromadzeniu.
Psalms	Ps	21	110	2	Wielkie sprawy Pańskie, doświadczone we wszystkiem upodobaniu jego.
Psalms	Ps	21	110	3	Wyznanie i wielmożność dzieło jego: a sprawiedliwość jego trwa na wieki wieków.
Psalms	Ps	21	110	4	Uczynił pamiątkę dziwów swoich miłosierny a litościwy Pan.
Psalms	Ps	21	110	5	Dał pokarm tym, którzy się go boją: pamiętać będzie wiecznie na Testament swój.
Psalms	Ps	21	110	6	Moc uczynków swoich oznajmi ludowi swemu, aby im dał dziedzictwo poganów.
Psalms	Ps	21	110	7	Uczynki rąk jego prawda i sąd: pewne są wszystkie przykazania jego:
Psalms	Ps	21	110	8	Utwierdzone na wieki wieczne, uczynione w prawdzie i w prawości.
Psalms	Ps	21	110	9	Posłał odkupienie ludowi swemu: postanowił na wieki Testament swój: święte i straszne imię jego.
Psalms	Ps	21	110	10	Początek mądrości bojaźń Pańska: wyrozumienie dobre wszystkim, którzy je czynią: chwała jego trwa na wieki wieków.
Psalms	Ps	21	111	1	Alleluja, nawrócenie Aggeusza i Zacharyasza. Błogosławiony mąż, który się boi Pana: w przykazaniu jego będzie się kochał wielce.
Psalms	Ps	21	111	2	Możne na ziemi będzie nasienie jego: naród prawych będzie błogosławiony.
Psalms	Ps	21	111	3	Sława i bogactwa w domu jego: a sprawiedliwość jego trwa na wieki wieków.
Psalms	Ps	21	111	4	Weszła w ciemnościach światłość prawym: miłościwy, miłosierny i sprawiedliwy.
Psalms	Ps	21	111	5	Rozkoszny człowiek, który się zlituje i pożycza: będzie miarkował mowy swe z rozsądkiem.
Psalms	Ps	21	111	6	Bo na wieki nie będzie poruszon: w wiecznéj pamiątce będzie sprawiedliwy.
Psalms	Ps	21	111	7	Nie będzie się bał posłuchu złego: gotowe serce jego nadzieję mieć w Panu.
Psalms	Ps	21	111	8	Umocnione jest serce jego: nie poruszy się, aż wzgardzi nieprzyjacioły swymi.
Psalms	Ps	21	111	9	Rozproszył, dał ubogim, sprawiedliwość jego trwa na wieki wieków: róg jego wywyższy się w chwale.
Psalms	Ps	21	111	10	Grzesznik ujrzy i będzie się gniewał: będzie zgrzytał zęboma swemi, a będzie schnął: żądza niezbożnych zaginie.
Psalms	Ps	21	112	1	Alleluja. Chwalcie dzieci Pana: chwalcie imię Pańskie.
Psalms	Ps	21	112	2	Niechaj będzie imię Pańskie błogosławione odtąd i aż na wieki.
Psalms	Ps	21	112	3	Od wschodu słońca aż do zachodu, chwalebne imię Pańskie.
Psalms	Ps	21	112	4	Wysoki nad wszystkie narody Pan: a nad niebiosa chwała jego.
Psalms	Ps	21	112	5	Któż jako Pan, Bóg nasz, który mieszka na wysokości?
Psalms	Ps	21	112	6	A na niskie rzeczy patrzy na niebie i na ziemi.
Psalms	Ps	21	112	7	Podnoszący z ziemie nędznego: a z gnoju wywyższając ubogiego:
Psalms	Ps	21	112	8	Aby go posadził z książęty, z książęty ludu swego.
Psalms	Ps	21	112	9	Który czyni, iż niepłodna mieszka w domu, matka synów wesoła.
Psalms	Ps	21	113	1	Alleluja. Gdy wychodził lud Izraelski z Egiptu, dom Jakóbów z ludu pogańsiego:
Psalms	Ps	21	113	2	Stał się lud Judzki poświęcenie jego, Izrael moc jego.
Psalms	Ps	21	113	3	Morze ujrzało i uciekło: Jordan wrócił się nazad.
Psalms	Ps	21	113	4	Góry stały jako barani: a pagórki jako jagnięta.
Psalms	Ps	21	113	5	Cóż ci się stało, morze, żeś uciekło? I tobie, Jordanie, żeś się nazad wrócił?
Psalms	Ps	21	113	6	Góry, wyskoczyłyście jako barani? a pagórki jako jagnięta?
Psalms	Ps	21	113	7	Od oblicza Pańskiego zadrżała ziemia, od oblicza Boga Jakóbowego.
Psalms	Ps	21	113	8	Który obrócił opokę w wodne jeziora, a skałę w źródła wodne.
Psalms	Ps	21	113	9	Nie nam, Panie, nie nam; ale imieniowi twemu daj chwałę, dla miłosierdzia twego i dla prawdy twojéj:
Psalms	Ps	21	113	10	Aby snadź nie rzekli poganie: Gdzież jest Bóg ich?
Psalms	Ps	21	113	11	Ano Bóg nasz na niebie: wszystko, cokolwiek chciał, uczynił.
Psalms	Ps	21	113	12	Bałwany pogańskie śrebro i złoto, robota rąk człowieczych.
Psalms	Ps	21	113	13	Usta mają, a nie mówią: oczy mają, a nie ujrzą.
Psalms	Ps	21	113	14	Uszy mają, a nie usłyszą: nozdrze mają, a nie powoniają.
Psalms	Ps	21	113	15	Ręce mają, a nie będą macać: nogi mają, a nie będą chodzić: ani wołać będą gardłem swojem.
Psalms	Ps	21	113	16	Niech im podobni będą, którzy je czynią, i wszyscy, którzy w nich ufają.
Psalms	Ps	21	113	17	Dom Izraelski nadzieję miał w Panu: pomocnikiem ich i obrońcą ich jest.
Psalms	Ps	21	113	18	Dom Aaronów nadzieję miał w Panu: pomocnikiem ich i obrońcą ich jest.
Psalms	Ps	21	113	19	Którzy się boją Pana, nadzieję mieli w Panu: pomocnikiem ich i obrońcą ich jest.
Psalms	Ps	21	113	20	Pan pamiętał na nas, i błogosławił nam: błogosławił domowi Izraelskiemu: błogosławił domowi Aaronowemu.
Psalms	Ps	21	113	21	Błogosławił wszystkim, którzy się boją Pana, małym z większymi.
Psalms	Ps	21	113	22	Niech przyczyni Pan na was: na was i na syny wasze.
Psalms	Ps	21	113	23	Błogosławieni wy od Pana, który stworzył niebo i ziemię.
Psalms	Ps	21	113	24	Niebo nad niebiosy Panu: a ziemię dał synom człowieczym.
Psalms	Ps	21	113	25	Nie umarli będą cię chwalić, Panie: ani wszyscy, którzy zstępują do piekła.
Psalms	Ps	21	113	26	Ale my, którzyśmy żywi, błogosławiemy Panu, od tego czasu aż na wieki.
Psalms	Ps	21	114	1	Alleluja. Rozmiłowałem się, iż wysłucha Pan głos modlitwy mojéj.
Psalms	Ps	21	114	2	Albowiem skłonił ucho swego ku mnie: a we dni moje będę wzywał.
Psalms	Ps	21	114	3	Ogarnęły mię boleści śmiertelne: a niebezpieczeństwa piekielne potkały mię: nalazłem ucisk i boleść.
Psalms	Ps	21	114	4	I wzywałem imienia Pańskiego: O Panie! wybaw duszę moję.
Psalms	Ps	21	114	5	Miłościwy Pan, i sprawiedliwy: a Bóg nasz jest litościwy.
Psalms	Ps	21	114	6	Pan strzeże maluczkich: uniżyłem się, a wybawił mię.
Psalms	Ps	21	114	7	Nawróć się, duszo moja: do odpocznienia twego; albowiem ci Pan dobrze uczynił.
Psalms	Ps	21	114	8	Bo wyrwał duszę moję od śmierci, oczy moje od płaczu, nogi moje od upadku.
Psalms	Ps	21	114	9	Będę się podobał Panu w krainie żywiących.
Psalms	Ps	21	115	1	Alleluja. Uwierzyłem, przetóżem mówił: a ja poniżon jestem bardzo.
Psalms	Ps	21	115	2	Jam rzekł w zachwyceniu mojem: Każdy człowiek kłamca.
Psalms	Ps	21	115	3	Cóż oddam Panu za wszystko, co mi dobrze czynił?
Psalms	Ps	21	115	4	Kielich zbawienia wezmę, a imienia Pańskiego wzywać będę.
Psalms	Ps	21	115	5	Śluby moje Panu oddam przede wszystkim ludem jego.
Psalms	Ps	21	115	6	Droga przed oblicznością Pańską śmierć świętych jego.
Psalms	Ps	21	115	7	O Panie! bom ja sługa twój: jam sługa twój, i syn służebnice twojéj: potargałeś pęta moje.
Psalms	Ps	21	115	8	Tobie ofiaruję ofiarę chwały, a imienia Pańskiego wzywać będę.
Psalms	Ps	21	115	9	Śluby moje Panu oddam przed oczyma wszystkiego ludu jego:
Psalms	Ps	21	115	10	W sieniach domu Pańskiego, w pośrodku ciebie, o Jeruzalem!
Psalms	Ps	21	116	1	Alleluja. Chwalcie Pana wszyscy poganie: chwalcie go wszyscy narodowie.
Psalms	Ps	21	116	2	Bo się umocniło nad nami miłosierdzie jego: a prawda Pańska trwa na wieki!
Psalms	Ps	21	117	1	Alleluja. Wyznawiajcie Pana; bo dobry, bo na wieki miłosierdzie jego.
Psalms	Ps	21	117	2	Niechaj teraz mówi Izrael, że dobry; bo na wieki miłosierdzie jego.
Psalms	Ps	21	117	3	Niechaj teraz mówi dom Aaronów: że na wieki miłosierdzie jego.
Psalms	Ps	21	117	4	Niechaj teraz mówią, którzy się boją Pana: że na wieki miłosierdzie jego.
Psalms	Ps	21	117	5	Z ucisku wzywałem Pana: i wysłuchał mię na przestrzeństwie Pan.
Psalms	Ps	21	117	6	Pan pomocnikiem moim: nie będę się bał, coby mi uczynił człowiek.
Psalms	Ps	21	117	7	Pan pomocnikiem moim: a ja wzgardzę nieprzyjacioły moje.
Psalms	Ps	21	117	8	Lepiéj jest ufać w Panu, niźli ufać w człowieku.
Psalms	Ps	21	117	9	Lepiéj jest mieć nadzieję w Panu, niźli mieć nadzieję w książętach.
Psalms	Ps	21	117	10	Wszyscy narodowie obtoczyli mię: a w imię Pańskie pomściłem się nad nimi.
Psalms	Ps	21	117	11	Obstąpiwszy ogarnęli mię: a w imię Pańskie pomściłem się nad nimi.
Psalms	Ps	21	117	12	Obstąpili mię jako pszczoły, i rozpalili się jak ogień w cierniu: a w imię Pańskie pomściłem się nad nimi.
Psalms	Ps	21	117	13	Potrącony wywróciłem się, abym upadł: a Pan wspomógł mię.
Psalms	Ps	21	117	14	Moc moja i chwała moja Pan: i stał mi się zbawieniem.
Psalms	Ps	21	117	15	Głos wesela i zbawienia w przybytkach sprawiedliwych.
Psalms	Ps	21	117	16	Prawica Pańska uczyniła moc: prawica Pańska wywyższyła mię: prawica Pańska dokazała mocy.
Psalms	Ps	21	117	17	Nie umrę, ale będę żył: i będę opowiadał sprawy Pańskie.
Psalms	Ps	21	117	18	Karząc karał mię Pan: a nie zdał mię na śmierć.
Psalms	Ps	21	117	19	Otwórzcie mi bramy sprawiedliwości: wszedłszy w nie będę Panu wyznawał.
Psalms	Ps	21	117	20	Ta brama Pańska: sprawiedliwi przez nię będą chodzić.
Psalms	Ps	21	117	21	Będęć wysławiał, żeś mię wysłuchał, i stałeś mi się zbawieniem.
Psalms	Ps	21	117	22	Kamień, który odrzucili budujący, ten się stał głową węgła.
Psalms	Ps	21	117	23	Od Pana się to stało: a jest dziwno w oczach naszych.
Psalms	Ps	21	117	24	Ten jest dzień, który uczynił Pan: radujmy się i weselmy się weń.
Psalms	Ps	21	117	25	O Panie! zbaw mię: o Panie! zdarz dobrze.
Psalms	Ps	21	117	26	Błogosławiony, który przychodzi w imię Pańskie. Błogosławiliśmy wam z domu Pańskiego.
Psalms	Ps	21	117	27	Bóg Pan, i oświecił nas. Postanówcie dzień uroczysty w gęstwie, aż do rogu ołtarza.
Psalms	Ps	21	117	28	Bóg mój jesteś ty, i wyznawać ci będę: Bóg mój jesteś ty, i wywyższać cię będę. Będęć wyznawał, iżeś mię wysłuchał, i stałeś mi się zbawieniem.
Psalms	Ps	21	117	29	Wyznawajcie Panu; bo dobry, bo na wieki miłosierdzie jego.
Psalms	Ps	21	118	1	Alleluja. א Aleph Błogosławieni niepokalani w drodze: którzy chodzą w zakonie Pańskim.
Psalms	Ps	21	118	2	Błogosławieni, którzy się pilno pytają o świadectwach jego: szukają go ze wszystkiego serca.
Psalms	Ps	21	118	3	Nie chodzili bowiem w drogach jego, którzy nieprawość czynią.
Psalms	Ps	21	118	4	Tyś rozkazał, aby przykazania twego strzeżono bardzo.
Psalms	Ps	21	118	5	Daj, Boże, aby się prostowały drogi moje, ku strzeżeniu usprawiedliwienia twoich.
Psalms	Ps	21	118	6	Tedy się nie zawstydzę, gdy wejrzę we wszystkie rozkazania twoje.
Psalms	Ps	21	118	7	Wyznawać ci będę w prostości serca: przetóżem się nauczył sądów sprawiedliwości twojéj.
Psalms	Ps	21	118	8	Sprawiedliwości twoich będę strzedz, nie opuszczaj mię do końca! ב Beth
Psalms	Ps	21	118	9	Czemże poprawia młody człowiek drogi swojéj? gdy zachowa mowy twoje.
Psalms	Ps	21	118	10	Ze wszystkiego serca mego szukałem ciebie: nie odpędzaj mię od mandatów twoich.
Psalms	Ps	21	118	11	W sercu mojem skryłem słowa twoje, abych nie grzeszył tobie.
Psalms	Ps	21	118	12	Błogosławionyś jest, Panie: naucz mię sprawiedliwości twoich.
Psalms	Ps	21	118	13	Wargami mojemi opowiadałem wszystkie sądy ust twoich.
Psalms	Ps	21	118	14	Kochałem się w drodze świadectw twoich, jako we wszystkich bogactwach.
Psalms	Ps	21	118	15	Będę się ćwiczył w rozkazaniach twoich: i przypatrzę się drogom twoim.
Psalms	Ps	21	118	16	Będę rozmyślał w sprawiedliwościach twoich: nie zapomnę mów twoich. ג Gimel
Psalms	Ps	21	118	17	Uczyń dobrze słudze twemu, ożyw mię: a będę strzegł mów twoich.
Psalms	Ps	21	118	18	Odsłoń oczy moje: a przypatrzę się dziwom zakonu twego.
Psalms	Ps	21	118	19	Jestem ja gościem na ziemi: nie kryj przedemną mandatów twoich.
Psalms	Ps	21	118	20	Pożądała dusza moja, żądać sprawiedliwości twoich na każdy czas.
Psalms	Ps	21	118	21	Zgromiłeś pyszne: przeklęci, którzy odstępują od mandatów twoich.
Psalms	Ps	21	118	22	Oddal odemnie pohańbienie i wzgardę; bom się badał o świadectwach twoich.
Psalms	Ps	21	118	23	Bo i książęta siadały i przeciwko mnie mówiły: ale sługa twój ćwiczył się w sprawiedliwościach twoich.
Psalms	Ps	21	118	24	Bo i świadectwa twoje są rozmyślanie moje: i sprawiedliwości twoje radą moją. ד Daleth
Psalms	Ps	21	118	25	Przylgnęła do ziemie dusza moja; ożyw mię według słowa twego.
Psalms	Ps	21	118	26	Drogi moje rozpowiedziałem, i wysłuchałeś mię: naucz mię sprawiedliwości twoich.
Psalms	Ps	21	118	27	Naucz mię drogi sprawiedliwości twoich: a będę się ćwiczył w cudach twoich.
Psalms	Ps	21	118	28	Drzymała dusza moja od tęsknice: posil mię w słowiech twoich.
Psalms	Ps	21	118	29	Drogę nieprawości oddal odemnie: a w zakonie twoim zmiłuj się nademną.
Psalms	Ps	21	118	30	Obrałem drogę prawdy: nie zapomniałem sądów twoich.
Psalms	Ps	21	118	31	Przystałem do sądów twoich, Panie! nie zawstydzaj mię.
Psalms	Ps	21	118	32	Bieżałem drogą mandatów twoich, gdyś rozszerzył serce moje. ה He
Psalms	Ps	21	118	33	Postaw mi zakon, Panie! drogę sprawiedliwości twoich: a będę jéj szukał zawsze.
Psalms	Ps	21	118	34	Daj mi zrozumienie, a będę się badał zakonu twego: i będę go strzegł ze wszystkiego serca mego.
Psalms	Ps	21	118	35	Prowadź mię ścieżką mandatów twoich; bom jéj pragnął.
Psalms	Ps	21	118	36	Nakłoń serce moje ku świadectwom twoim, a nie ku łakomstwu.
Psalms	Ps	21	118	37	Odwróć oczy moje, aby nie patrzały na próżność: ożyw mię na drodze twojéj.
Psalms	Ps	21	118	38	Potwierdź słudze twemu wyrok twój w bojaźni twojéj.
Psalms	Ps	21	118	39	Odetnij pohańbienie moje, któregom się obawiał; albowiem sądy twoje ucieszne.
Psalms	Ps	21	118	40	Otom pożądał mandatów twoich: ożyw mię w sprawiedliwości twojéj. ו Vau
Psalms	Ps	21	118	41	A niech na mię przyjdzie, Panie, miłosierdzie twoje: zbawienie twoje według wyroku twego.
Psalms	Ps	21	118	42	I odpowiem tym, którzy mi urągają, słowo: iżem nadzieję miał w słowiech twoich.
Psalms	Ps	21	118	43	A nie odejmuj nigdy z ust moich słowa prawdy; gdyżem bardzo nadzieją miał w sądziech twoich.
Psalms	Ps	21	118	44	I będę strzegł zakonu twego zawżdy, na wieki i na wielki wieków.
Psalms	Ps	21	118	45	I chodziłem na przestrzeństwie: iżem pilnie szukał przykazania twego.
Psalms	Ps	21	118	46	I mówiłem o świadectwach twoich przed oczyma królów, a nie wstydziłem się.
Psalms	Ps	21	118	47	I rozmyślałem w przykazaniach twoich, którem umiłował.
Psalms	Ps	21	118	48	I podniosłem ręce swe ku mandatom twoim, którem umiłował: i ćwiczyłem się w sprawiedliwościach twoich. ז Zajin
Psalms	Ps	21	118	49	Pomnij na słowo twoje słudze twemu, w któremeś mi nadzieję uczynił.
Psalms	Ps	21	118	50	To mię cieszyło w utrapieniu mojem; bo wyrok twój ożywił mię.
Psalms	Ps	21	118	51	Pyszni bardzo niesprawiedliwie czynili: a nie odstąpiłem od zakonu twego.
Psalms	Ps	21	118	52	Pamiętałem, Panie, na sądy twoje od wieku: i ucieszyłem się.
Psalms	Ps	21	118	53	Mdłość mię zdejmowała dla grzeszników opuszczających zakon twój.
Psalms	Ps	21	118	54	Pieśniami były mi ustawy twoje, na miejscu pielgrzymowania mego.
Psalms	Ps	21	118	55	Pamiętałem w nocy na imię twoje, Panie: i strzegłem zakonu twego.
Psalms	Ps	21	118	56	To mi się stało, iżem pilnie szukał sprawiedliwości twoich. ח Cheth
Psalms	Ps	21	118	57	Cząstka moja: obiecałem strzedz zakonu twego.
Psalms	Ps	21	118	58	Prosiłem oblicza twego ze wszystkiego serca mego: zmiłuj się nademną według mowy twojéj.
Psalms	Ps	21	118	59	Rozmyślałem drogi moje: a obracałem nogi moje ku świadectwom twoim.
Psalms	Ps	21	118	60	Jestem gotów, a nie strwożyłem się, abych strzegł mandatów twoich.
Psalms	Ps	21	118	61	Powrozy grzeszników uplotły mię: a nie przepomniałem zakonu twego.
Psalms	Ps	21	118	62	Wstawałem o północy, abych ci wyznawał dla sądów sprawiedliwości twojéj.
Psalms	Ps	21	118	63	Uczęstnikiem ja jestem wszystkich, którzy się boją ciebie i strzegą przykazania twego.
Psalms	Ps	21	118	64	Miłosierdzia twego, Panie, pełna jest ziemia: naucz mię sprawiedliwości twoich. ט Teth
Psalms	Ps	21	118	65	Uczyniłeś łaskę z sługą twoim, Panie, według słowa twojego.
Psalms	Ps	21	118	66	Naucz mię dobroci i karności i umiejętności; bo uwierzył mandatom twoim.
Psalms	Ps	21	118	67	Pierwéj niźlim był uniżon, jam wykroczył: dlatego strzegłem wyroku twego.
Psalms	Ps	21	118	68	Dobryżeś ty: a według dobroci twéj naucz mię sprawiedliwości twojéj.
Psalms	Ps	21	118	69	Rozmnożyła się nademną nieprawość pysznych; a ja ze wszystkiego serca będę badał mandatów twoich.
Psalms	Ps	21	118	70	Zsiadło się jak mleko serce ich: a jam rozmyślał w zakonie twoim.
Psalms	Ps	21	118	71	Dobrze na mię, iżeś mię uniżył, abych się nauczył sprawiedliwości twoich.
Psalms	Ps	21	118	72	Lepszy mi jest zakon ust twoich, niźli tysiące złota i śrebra. י Jod
Psalms	Ps	21	118	73	Ręce twoje uczyniły mię, i ulepiły mię: daj mi rozum, a nauczę się mandatów twoich.
Psalms	Ps	21	118	74	Którzy się ciebie boją, ujrzą mię i rozweselą się, iżem bardzo nadzieję miał w słowiech twoich.
Psalms	Ps	21	118	75	Poznałem, Panie, że sprawiedliwość sądy twoje: a w prawdzie twojéj uniżyłeś mię.
Psalms	Ps	21	118	76	Niechaj będzie miłosierdzie twoje aby mię cieszyło: według wyroku twego słudze twemu.
Psalms	Ps	21	118	77	Niechaj na mię przyjdą litości twoje: a będę żył; bo zakon twój jest rozmyślanie moje.
Psalms	Ps	21	118	78	Niechaj będą zawstydzeni hardzi; bo niesłusznie niesprawiedliwość nademną czynili: a ja będę się ćwiczył w mandatach twoich.
Psalms	Ps	21	118	79	Niech się obrócą do mnie, którzy się boją ciebie: i którzy znają świadectwa twoje.
Psalms	Ps	21	118	80	Niech będzie serce moje niepokalane w sprawiedliwościach twoich, abym się nie zawstydził. כ Kaph
Psalms	Ps	21	118	81	Ustała dusza moja pragnąc zbawienia twego: i miałem nadzieję bardzo w słowie twojem.
Psalms	Ps	21	118	82	Ustały oczy moje czekając obietnice twojéj, mówiąc: Kiedyż mię pocieszysz?
Psalms	Ps	21	118	83	Bom stał się jako łagiew skórzana na mrozie: nie zapomniałem sprawiedliwości twoich.
Psalms	Ps	21	118	84	Wieleż jest dni sługi twego? kiedyż uczynisz z prześladowników moich sprawiedliwość?
Psalms	Ps	21	118	85	Powiadali mi złośnicy baśni: ale nie jako twój zakon.
Psalms	Ps	21	118	86	Wszystkie przykazania twoje prawda: prześladowali mię niesprawiedliwie: ratuj mię.
Psalms	Ps	21	118	87	Bez mała mię nie dokończyli na ziemi: a ja nie opuszczałem mandatów twoich.
Psalms	Ps	21	118	88	Według miłosierdzia twego ożyw mię: a będę strzegł świadectw ust twoich. ל Lamed
Psalms	Ps	21	118	89	Na wieki, Panie, słowo twoje trwa na niebie.
Psalms	Ps	21	118	90	Do rodzaju i rodzaju prawda twoja: ugruntowałeś ziemię, i trwa.
Psalms	Ps	21	118	91	Zrządzeniem twojem dzień trwa; albowiem tobie wszystko służy.
Psalms	Ps	21	118	92	Jedno że zakon twój jest rozmyślaniem mojem: tedybych był zginął w uniżeniu swojem.
Psalms	Ps	21	118	93	Na wieki me przepomnę sprawiedliwości twoich; boś mię przez nie ożywił.
Psalms	Ps	21	118	94	Twójcim ja, zbawże mię; bociem szukał sprawiedliwości twoich.
Psalms	Ps	21	118	95	Na mię czekali złośnicy, aby mię zatracili: zrozumiałem świadectwa twoje.
Psalms	Ps	21	118	96	Wszelkiéj doskonałości widziałem koniec: bardzo szerokie przykazanie twoje. מ Mem
Psalms	Ps	21	118	97	Jakom się rozmiłował zakonu twego, Panie: cały dzień jest rozmyślaniem mojem.
Psalms	Ps	21	118	98	Nad nieprzyjacioły moich mądrymeś mię uczynił przykazaniem twojem; bo wiecznie jest zemną.
Psalms	Ps	21	118	99	Nad wszystkie uczyciele moje zrozumiałem; bo świadectwa twoje są rozmyślanie moje.
Psalms	Ps	21	118	100	Nad starce zrozumiałem: iżem się dowiadywał mandatów twoich.
Psalms	Ps	21	118	101	Od wszelakiéj złéj drogi hamowałem nogi moje, abych strzegł słów twoich.
Psalms	Ps	21	118	102	Nie odstępowałem od sądów twoich; boś ty mnie zakon ustawił.
Psalms	Ps	21	118	103	Jako wdzięczne podniebieniu memu słowa twoje: nad miód ustom moim.
Psalms	Ps	21	118	104	Z przykazania twego zrozumiałem: przetóżem miał w nienawiści wszelką drogę nieprawości. נ Nun
Psalms	Ps	21	118	105	Pochodnią nogom moich słowo twoje, i światłość ścieżkom moich.
Psalms	Ps	21	118	106	Przysiągłem i postanowiłem strzedz sądów sprawiedliwości twojéj.
Psalms	Ps	21	118	107	Jestem zewsząd uniżony, Panie: ożyw mię według słowa twego.
Psalms	Ps	21	118	108	Dobrowolne ust moich przyjmij wdzięcznie, Panie: a naucz mię sądów twoich.
Psalms	Ps	21	118	109	Dusza moja zawżdy w rękach moich: i nie zapomniałem zakonu twego.
Psalms	Ps	21	118	110	Zastawiali grzesznicy sidło na mię: i nie zabłądziłem od mandatów twoich.
Psalms	Ps	21	118	111	Dostałem dziedzictwem świadectw twoich na wieki; bo są radością serca mego.
Psalms	Ps	21	118	112	Nakłoniłem serca swego, abych czynił sprawiedliwości twoje na wieki dla odpłaty. ס Samech
Psalms	Ps	21	118	113	Złośniki miałem w nienawiści: i rozmiłowałem się w zakonu twego.
Psalms	Ps	21	118	114	Pomocnik i obrońca mój jesteś ty: a jam bardzo nadzieję miał w słowie twojem.
Psalms	Ps	21	118	115	Odstąpcie odemnie złośnicy: a będę się wywiadywał mandatów Boga mego.
Psalms	Ps	21	118	116	Broń mię według wyroku twego, i niechaj żywię: a nie zawstydzaj mię w oczekiwaniu mojem.
Psalms	Ps	21	118	117	Wspomóż mię, a zbawion będę: i będę rozmyślał w sprawiedliwościach twoich zawżdy.
Psalms	Ps	21	118	118	Wzgardziłeś wszystkie odstępujące od sądów twoich; bo nieprawa myśl ich.
Psalms	Ps	21	118	119	Poczytałem za przestępce wszystkie grzeszniki ziemie: przetóżem umiłował świadectwa twoje.
Psalms	Ps	21	118	120	Przebij bojaźnią twoją ciało moję; bom się bał sądów twoich. ע Ajin
Psalms	Ps	21	118	121	Czyniłem sąd i sprawiedliwość: nie daj mię potwarcom moim.
Psalms	Ps	21	118	122	Przyjmij sługę twego ku dobremu: niech mię nie potwarzają hardzi.
Psalms	Ps	21	118	123	Oczy moje ustały, pragnąc zbawienia twego, i wyroków sprawiedliwości twojéj.
Psalms	Ps	21	118	124	Uczyń z sługą twym według miłosierdzia twego: a naucz mię sprawiedliwości twoich.
Psalms	Ps	21	118	125	Sługaciem ja twój: daj mi rozumienie, abych umiał świadectwa twoje.
Psalms	Ps	21	118	126	Czas czynić, Panie: rozmiotali zakon twój.
Psalms	Ps	21	118	127	Przetóżem umiłował mandaty twoje nad złoto, i nad topazyon.
Psalms	Ps	21	118	128	Dlategóż według wszystkich mandatów twoich sprawowałem się: wszelką drogę nieprawą miałem w nienawiści. פ Pe
Psalms	Ps	21	118	129	Dziwne świadectwa twoje: przetóż się ich wywiadywała dusza moja.
Psalms	Ps	21	118	130	Wykład słów twoich oświeca: i daje wyrozumienie malutkim.
Psalms	Ps	21	118	131	Otworzyłem usta moje i wziąłem w się ducha: iżem pragnął przykazania twego.
Psalms	Ps	21	118	132	Wejrzyjż na mię, a zmiłuj się nademną, według sądu miłujących imię twoje.
Psalms	Ps	21	118	133	Kroki moje prostuj według słowa twego, a niech nademną żadna niesprawiedliwość nie panuje.
Psalms	Ps	21	118	134	Wykup mię od potwarzy ludzi: i będę strzegł mandatów twoich.
Psalms	Ps	21	118	135	Oblicze twe rozświeć nad sługą twoim: a naucz mię sprawiedliwości twoich.
Psalms	Ps	21	118	136	Strumienie łez wypuściły oczy moje, iż nie strzegły zakonu twego. צ Cade
Psalms	Ps	21	118	137	Sprawiedliwyś jest, Panie: i sąd twój prawy.
Psalms	Ps	21	118	138	Przykazałeś sprawiedliwość świadectwa twoje, i prawdę twoję bardzo.
Psalms	Ps	21	118	139	Wysuszyła mię zapalczywość moja, iż zapomnieli słów twoich nieprzyjaciele moi.
Psalms	Ps	21	118	140	Ogniste bardzo słowo twoje: a sługa twój rozmiłował się go.
Psalms	Ps	21	118	141	Młodzieniaszkiem jestem ja, i wzgardzony: nie zapomniałem sprawiedliwości twoich.
Psalms	Ps	21	118	142	Sprawiedliwość twoja sprawiedliwość na wieki: a zakon twój prawda.
Psalms	Ps	21	118	143	Ucisk i utrapienie ogarnęły mię: mandaty twoje są rozmyślaniem mojem.
Psalms	Ps	21	118	144	Sprawiedliwość świadectwa twoje na wieki: daj mi rozum, a żyć będę. ק Koph
Psalms	Ps	21	118	145	Wołałem ze wszystkiego serca mego: wysłuchaj mię, Panie: będę się dowiadywał o sprawiedliwościach twoich.
Psalms	Ps	21	118	146	Wołałem k tobie: zbaw mię, abych strzegł mandatów twoich.
Psalms	Ps	21	118	147	Uprzedziłem bardzo rano i wołałem: iżem bardzo nadzieję miał w słowiech twoich.
Psalms	Ps	21	118	148	Uprzedzały oczy moje do ciebie na świtaniu, abych rozmyślał słowa twoje.
Psalms	Ps	21	118	149	Usłysz głos mój, Panie, według miłosierdzia twego: a według sądu twego ożywiaj mię.
Psalms	Ps	21	118	150	Przybliżyli się prześladownicy moi ku nieprawości: a oddalili się od zakonu twego.
Psalms	Ps	21	118	151	Bliskoś ty jest, Panie: a wszystkie drogi twoje prawda.
Psalms	Ps	21	118	152	Z początku poznałem świadectwa twoje, że na wieki ugruntowałeś je. ר Resz
Psalms	Ps	21	118	153	Obacz uniżenie moje, a wyrwij mię; bociem nie zapomniał zakonu twego.
Psalms	Ps	21	118	154	Osądź sąd mój, a odkup mię: dla słowa twego ożyw mię.
Psalms	Ps	21	118	155	Daleko od grzeszników zbawienie; bo sprawiedliwości twoich nie szukali.
Psalms	Ps	21	118	156	Litości twoje mnogie, Panie: ożyw mię według sądu twego.
Psalms	Ps	21	118	157	Wiele tych, którzy mię prześladują i trapią mię: nie uchyliłem się od świadectw twoich.
Psalms	Ps	21	118	158	Widziałem przestępce a schnąłem, że nie strzegli wyroków twoich.
Psalms	Ps	21	118	159	Obacz, żem umiłował mandaty twoje, Panie: ożyw mię według miłosierdzia twego.
Psalms	Ps	21	118	160	Początek słów twoich prawda: na wieki wszystkie sądy sprawiedliwości twojéj. ש Szyn
Psalms	Ps	21	118	161	Książęta prześladowali mię niewinnie: a słów twoich bało się serce moje.
Psalms	Ps	21	118	162	Będę się ja weselił w wyrokach twoich, jako który nalazł korzyści wiele.
Psalms	Ps	21	118	163	Nienawidziałem nieprawości, i brzydziłem się: a zakon twój umiłowałem.
Psalms	Ps	21	118	164	Siedmkroć przez dzień chwałęm tobie dawał, dla sądów sprawiedliwości twojéj.
Psalms	Ps	21	118	165	Pokój wielki tym, którzy zakon twój miłują, a nie mają obrażenia.
Psalms	Ps	21	118	166	Oczekiwałem zbawienia twego, Panie: a mandatym twoje umiłował.
Psalms	Ps	21	118	167	Strzegła dusza moja świadectw twoich, i miłowała je bardzo.
Psalms	Ps	21	118	168	Chowałem mandaty twoje, i świadectwa twoje: bo wszystkie drogi moje przed oczyma twemi. ת Thau
Psalms	Ps	21	118	169	Niechaj się przybliży, Panie, przed cię prośba moja: według słowa twego daj mi zrozumienie.
Psalms	Ps	21	118	170	Niechaj modlitwa moja wnidzie przed obliczność twoję: wyrwij mię według mowy twojéj.
Psalms	Ps	21	118	171	Będą wydawać wargi moje chwałę, gdy mię nauczysz sprawiedliwości twoich.
Psalms	Ps	21	118	172	Będzie opowiadał język mój wyroki twoje; bo wszystkie mandaty twoje prawość.
Psalms	Ps	21	118	173	Niech będzie ręka twoja, aby mię zbawiła; bom obrał mandaty twoje.
Psalms	Ps	21	118	174	Pragnąłem zbawienia twego, Panie: a zakon twój jest rozmyślanie moje.
Psalms	Ps	21	118	175	Będzie żyć dusza moja, i będzie cię chwalić: a sądy twe pomagać mi będą.
Psalms	Ps	21	118	176	Zbłądziłem jako owca, która zginęła: szukaj sługi twego; bom nie zapomniał przykazania twego.
Psalms	Ps	21	119	1	Pieśń stopniów. Wołałem do Pana, gdym był utrapiony, i wysłuchał mię.
Psalms	Ps	21	119	2	Panie, wyzwól duszę moją od ust nieprawych, i od języka zdradliwego.
Psalms	Ps	21	119	3	Coć może być dano, albo coć może być przyłożono do języka zdradliwego?
Psalms	Ps	21	119	4	Strzały mocarzowe ostre z węglem pustoszącym.
Psalms	Ps	21	119	5	Ach mnie, że się mieszkanie moje przedłużyło: mieszkałem z obywatelmi Cedar.
Psalms	Ps	21	119	6	Długo przebywała dusza moja z tymi, którzy nienawidzą pokoju.
Psalms	Ps	21	119	7	Byłem spokojny, gdym mówił z nimi: prześladowali mię bez przyczyny.
Psalms	Ps	21	120	1	Pieśń stopniów. Podniosłem oczy moje na góry, skąd przyjdzie mi pomoc.
Psalms	Ps	21	120	2	Pomoc moja od Pana, który stworzył niebo i ziemię.
Psalms	Ps	21	120	3	Niech nie da zachwiać się nodze twojéj: i niech nie zdrzymie, który cię strzeże.
Psalms	Ps	21	120	4	Oto się nie zdrzymie ani zaśnie, który strzeże Izraela.
Psalms	Ps	21	120	5	Pan cię strzeże: Pan obrona twoja po prawéj ręce twojéj.
Psalms	Ps	21	120	6	Nie upali cię słońce we dnie, ani miesiąc w nocy.
Psalms	Ps	21	120	7	Pan strzeże cię ode wszego złego: Pan niech strzeże dusze twojéj.
Psalms	Ps	21	120	8	Lepiej jest zaufać Panu, niźli ufać człowiekowi.
Psalms	Ps	21	121	1	Pan niech strzeże wejścia twego i wyjścia twego, odtąd i aż na wieki. Pieśń stopniów. Weseliłem się z tego, co mi powiedziano: Pójdziemy do domu Pańskiego.
Psalms	Ps	21	121	2	Stawały nogi nasze w sieniach twoich, Jeruzalem.
Psalms	Ps	21	121	3	Jeruzalem, które się buduje jako miasto: którego uczęstnictwo spółeczne!
Psalms	Ps	21	121	4	Bo tam wstępowały pokolenia, pokolenia Pańskie: świadectwo Izrael, ku wyznawaniu imieniu Pańskiemu.
Psalms	Ps	21	121	5	Bo tam postawione są stolice na sąd: stolice w domu Dawidowym.
Psalms	Ps	21	121	6	Proście o to, co jest ku pokojowi dla Jeruzalem, a dostatek niech będzie dla tych, którzy cię miłują!
Psalms	Ps	21	121	7	Niechaj będzie pokój w mocy twojéj: a dostatek w basztach twoich.
Psalms	Ps	21	121	8	Dla braci mojéj i bliźnich moich mówiłem pokoju pokój o tobie.
Psalms	Ps	21	121	9	Dla domu Pana, Boga naszego, szukałem dobra tobie.
Psalms	Ps	21	122	1	Pieśń stopniów. Ku tobie podnosiłem oczy moje, który mieszkasz w niebiesiech.
Psalms	Ps	21	122	2	Oto jako oczy sług w rękach panów swoich: jako oczy służebnice w rękach pani swojéj: tak oczy nasze do Pana, Boga naszego, aż się zmiłuje nad nami.
Psalms	Ps	21	122	3	Zmiłuj się nad nami, Panie, zmiłuj się nad nami; bośmyć bardzo napełnieni wzgardy.
Psalms	Ps	21	122	4	Bo jest bardzo napełniona dusza nasza pośmiewiskiem bogatych, i wzgardą pysznych.
Psalms	Ps	21	123	1	Pieśń stopniów. Jedno, że Pan był z nami, niech teraz powie Izrael:
Psalms	Ps	21	123	2	Jedno, że Pan był z nami, gdy na nas ludzie powstali:
Psalms	Ps	21	123	3	Snadźby nas byli żywo pożarli, gdy się gniewała zapalczywość ich przeciwko nam:
Psalms	Ps	21	123	4	Snadźby nas była woda zatopiła, strumień przeszła dusza nasza.
Psalms	Ps	21	123	5	Snadźby była przeszła dusza nasza wodę nie przebytą.
Psalms	Ps	21	123	6	Błogosławiony Pan, który nas nie dał w zachwycenie zębom ich.
Psalms	Ps	21	123	7	Dusza nasza, jako wróbel, wyrwana jest z sidła łowiących: sidło się potargało, a myśmy wybawieni.
Psalms	Ps	21	123	8	Wspomożenie nasze w imieniu Pańskiem, który stworzył niebo i ziemię.
Psalms	Ps	21	124	1	Pieśń stopniów. Którzy ufają w Panu, jako góra Syon: nie poruszy się na wieki, który mieszka w Jeruzalem.
Psalms	Ps	21	124	2	Góry około niego: a Pan około ludu swego, odtąd i aż na wieki.
Psalms	Ps	21	124	3	Bo nie zostawi Pan laski grzeszników nad dziedzictwem sprawiedliwych, aby sprawiedliwi nie ściągnęli ręki swéj ku niesprawiedliwości.
Psalms	Ps	21	124	4	Czyń dobrze, Panie, dobrym: i tym, którzy są prawego serca.
Psalms	Ps	21	124	5	Ale te, którzy ustępują za obowiązkami, powiedzie Pan z działającymi nieprawość: pokój nad Izraelem.
Psalms	Ps	21	125	1	Pieśń stopniów. Gdy Pan nawrócił niewolą Syon, staliśmy się jako pocieszeni.
Psalms	Ps	21	125	2	Tedy się napełniły weselem usta nasze, a język nasz radością: tedy mówić będą między narody: Wielmożne rzeczy uczynił Pan z nimi.
Psalms	Ps	21	125	3	Wielmożne rzeczy Pan uczynił z nami: staliśmy się weseli.
Psalms	Ps	21	125	4	Nawróćże, Panie, poimanie nasze, jako strumień na południe.
Psalms	Ps	21	125	5	Którzy sieją ze łzami, będą żąć z radością.
Psalms	Ps	21	125	6	Idąc szli i płakali, rozsiewając nasienie swoje: ale wracając się przyjdą z weselem, niosąc snopy swoje.
Psalms	Ps	21	126	1	Pieśń stopniów Salomona. Jeźli Pan nie zbuduje domu, próżno pracowali, którzy go budują: jeźli Pan nie będzie strzegł miasta, próżno czuje, który go strzeże.
Psalms	Ps	21	126	2	Próżno macie przede dniem wstawać: wstańcie, skoro, usiądziecie, którzy pożywacie chleba boleści: gdy da miłym swym spanie.
Psalms	Ps	21	126	3	Oto dziedzictwo Pańskie synowie: zapłata owoc żywota.
Psalms	Ps	21	126	4	Jako strzały w ręku mocarza, tak synowie utrapionych.
Psalms	Ps	21	126	5	Błogosławiony człowiek, który napełnił żądzę swoję z nich: nie zawstydzi się, kiedy będzie mówił z nieprzyjaciółmi swymi w bramie.
Psalms	Ps	21	127	1	Pieśń stopniów. Błogosławieni wszyscy, którzy się boją Pana: którzy chodzą drogami jego!
Psalms	Ps	21	127	2	Prace rąk twoich że pożywać będziesz: szczęśliwyś jest i dobrze się mieć będziesz.
Psalms	Ps	21	127	3	Żona twoja jako winna macica, płodna w kąciech domu twego: synowie twoi jako latorostki oliwne około stołu twego.
Psalms	Ps	21	127	4	Oto tak ubłogosławion będzie człowiek, który się boi Pana.
Psalms	Ps	21	127	5	Niechżeć błogosławi Pan z Syonu: i oglądaj dobra Jeruzalem po wszystkie dni żywota twego:
Psalms	Ps	21	127	6	I oglądaj syny synów twoich: pokój nad Izraelem.
Psalms	Ps	21	128	1	Pieśń stopniów. Często walczyli na mię od młodości mojéj: niech teraz powie Izrael.
Psalms	Ps	21	128	2	Często walczyli na mię od młodości mojéj, wszakże mię nie przemogli.
Psalms	Ps	21	128	3	Na grzbiecie moim kowali grzesznicy: przedłużali nieprawość swoję.
Psalms	Ps	21	128	4	Pan sprawiedliwy uciął szyję grzeszników.
Psalms	Ps	21	128	5	Niech będą zawstydzeni i nazad obróceni wszyscy, którzy Syon mają w nienawiści.
Psalms	Ps	21	128	6	Niech będą jako trawa na dachu, która pierwéj uschła, niżeli ją wyrwą.
Psalms	Ps	21	128	7	Którą nie napełnił ręki swojej, który żnie: ani łona swego ten, który snopy zbiera.
Psalms	Ps	21	128	8	I nie rzekli, którzy mimo szli: Błogosławieństwo Pańskie nad wami: błogosławilichmy wam w imię Pańskie.
Psalms	Ps	21	129	1	Pieśń stopniów. Z głębokości wołałem k tobie, Panie!
Psalms	Ps	21	129	2	Panie, wysłuchaj głos mój: niech będą uszy twoje nakłonione na głos modlitwy mojéj.
Psalms	Ps	21	129	3	Jeźli będziesz obaczał nieprawości, Panie: Panie, któż wydzierży?
Psalms	Ps	21	129	4	Albowiem u ciebie jest ubłaganie, i dla zakonu twego.
Psalms	Ps	21	129	5	Czekałem cię, Panie: czekała dusza moja na słowo jego.
Psalms	Ps	21	129	6	Nadzieję miała dusza moja w Panu, od straży porannéj aż do nocy.
Psalms	Ps	21	129	7	Niechaj nadzieję ma Izrael w Panu; bo u Pana miłosierdzie, i obfite u niego odkupienie.
Psalms	Ps	21	129	8	A on odkupi Izraela ze wszystkich nieprawości jego.
Psalms	Ps	21	130	1	Pieśń stopniów Dawidowa. Panie! nie wyniosło się serce moje: ani się wywyższyły oczy moje: anim chodził w rzeczach wielkich, ani w dziwnych nad mię.
Psalms	Ps	21	130	2	Jeźlim nie pokornie rozumiał, alem wywyższał duszę moję: jako dzieciątko ostawione u matki swojéj, tak odpłata na duszy mojéj.
Psalms	Ps	21	130	3	Niechajże Izrael nadzieję ma w Panu odtąd aż na wieki.
Psalms	Ps	21	131	1	Pieśń stopniów. Pomnij, Panie, na Dawida i na wszystkę cichość jego.
Psalms	Ps	21	131	2	Jako przysiągł Panu, ślubował ślub Bogu Jakóbowemu:
Psalms	Ps	21	131	3	Jeźli wnidę do przybytku domu mego, jeźli wstąpię na łoże posłania mego:
Psalms	Ps	21	131	4	Jeźli przypuszczę sen na oczy moje, i drzymanie na powieki moje:
Psalms	Ps	21	131	5	I odpoczynek na skronie mojéj, aż najdę miejsce Panu, przybytek Bogu Jakób.
Psalms	Ps	21	131	6	Otośmy o nim słyszeli w Ephracie: naleźliśmy go na polach leśnych.
Psalms	Ps	21	131	7	Wnidziemy do przybytku jego: kłaniać się będziemy na miejscu, gdzie stały nogi jego.
Psalms	Ps	21	131	8	Powstań, Panie, do odpoczynienia twego, ty, i skrzynia poświęcenia twego.
Psalms	Ps	21	131	9	Kapłani twoi niech się obloką w sprawiedliwość: a święci twoi niechaj się weselą.
Psalms	Ps	21	131	10	Dla Dawida, sługi twego, nie odwracaj oblicza Chrystusa twojego.
Psalms	Ps	21	131	11	Przysiągł Pan Dawidowi prawdę, a nie odmieni jéj: Z owocu żywota twego posadzę na stolicy twojéj.
Psalms	Ps	21	131	12	Jeźli synowie twoi strzedz będą Testamentu mego i świadectw moich tych, których ich nauczę: i synowie ich aż na wieki będą siedzieć na stolicy twojéj.
Psalms	Ps	21	131	13	Albowiem Pan obrał Syon: obrał je na mieszkanie sobie:
Psalms	Ps	21	131	14	To odpoczynienie moje na wieki wieków: tu mieszkać będę; bom je obrał.
Psalms	Ps	21	131	15	Wdowę jego błogosławiąc ubłogosławię: ubogie jego nasycę chlebem.
Psalms	Ps	21	131	16	Kapłany jego przyoblokę zbawieniem: a święci jego weselem weselić się będą.
Psalms	Ps	21	131	17	Tam wyniosę róg Dawidowi: zgotowałem pochodnią Chrystusowi memu.
Psalms	Ps	21	131	18	Nieprzyjacioły jego przyoblokę wstydem: a nad nim się rozkwitnie poświęcenie moje.
Psalms	Ps	21	132	1	Pieśń stopniów Dawida. Oto jako dobra, a jako wdzięczna rzecz, mieszkać braciéj spółem.
Psalms	Ps	21	132	2	Jako olejek na głowie, który spływa na brodę, brodę Aaronową: który spływa na kraje odzienia jego.
Psalms	Ps	21	132	3	Jako rosa Hermon, która zstępuje na górę Syon. Albowiem tam przykazał Pan błogosławieństwo i żywot aż na wieki.
Psalms	Ps	21	133	1	Pieśń stopniów. Otóż teraz błogosławcie Pana wszyscy słudzy Pańscy, którzy stoicie w domu Pańskim, w sieniach domu Boga naszego.
Psalms	Ps	21	133	2	W nocy podnoście ręce wasze ku świątnicy, a błogosławcie Pana.
Psalms	Ps	21	133	3	Niechaj cię błogosławi Pan z Syonu, który stworzył niebo i ziemię.
Psalms	Ps	21	134	1	Alleluja. Chwalcie imię Pańskie, chwalcie słudzy Pana.
Psalms	Ps	21	134	2	Którzy stoicie w domu Pańskim, w sieniach domu Boga naszego.
Psalms	Ps	21	134	3	Chwalcie Pana; bo dobry Pan: śpiewajcie imieniowi jego, bo wdzięczne.
Psalms	Ps	21	134	4	Albowiem Jakóba obrał sobie Pan: Izraela za osiadłość swoję.
Psalms	Ps	21	134	5	Bomci ja doznał, iż wielki jest Pan, a Bóg nasz nade wszemi bogi.
Psalms	Ps	21	134	6	Wszystko, co jedno chciał Pan, uczynił na niebie, na ziemi, na morzu, i we wszystkich przepaściach.
Psalms	Ps	21	134	7	Który wywodzi obłoki z kończyn ziemie: łyskawice na deszcz uczynił: który wywodzi wiatry z skarbów swoich.
Psalms	Ps	21	134	8	Który pobił pierworodne Egipskie od człowieka aż do bydlęcia.
Psalms	Ps	21	134	9	I posłał znaki i cuda w pośród ciebie, Egipcie: na Pharaona i na wszystkie sługi jego.
Psalms	Ps	21	134	10	Który poraził wiele narodów, i pozabijał króle mocne:
Psalms	Ps	21	134	11	Sehona, króla Amorrejczyków, i Oga, króla Bazan, i wszystkie królestwa Chanaan.
Psalms	Ps	21	134	12	I dał ziemię ich w dziedzictwo, w dziedzictwo ludowi swemu Izrael.
Psalms	Ps	21	134	13	Panie, imię twoje na wieki: Panie, pamiątka twoja do narodu i narodu.
Psalms	Ps	21	134	14	Bo Pan będzie sądził lud swój: a da się uprosić sługom swoim.
Psalms	Ps	21	134	15	Bałwany pogańskie śrebro i złoto, robota rąk ludzkich.
Psalms	Ps	21	134	16	Usta mają, a nie będą mówić: oczy mają, a nie ujrzą.
Psalms	Ps	21	134	17	Uszy mają, a nie usłyszą; bo niemasz tchnienia w uściech ich.
Psalms	Ps	21	134	18	Niech im podobni będą, którzy je czynią: i wszyscy, którzy w nich ufają.
Psalms	Ps	21	134	19	Dornie Izraelski! błogosławcie Panu: Domie Aaron! błogosławcie Panu.
Psalms	Ps	21	134	20	Domie Lewi! błogosławcie Panu: którzy się boicie Pana, błogosławcie Panu.
Psalms	Ps	21	134	21	Błogosławiony Pan z Syonu, który mieszka w Jeruzalem.
Psalms	Ps	21	135	1	Alleluja. Wyznawajcie Panu, bo dobry; bo na wieki miłosierdzie jego.
Psalms	Ps	21	135	2	Wyznawajcie Bogu nad bogi; bo na wieki miłosierdzie jego.
Psalms	Ps	21	135	3	Wyznawajcie Panu nad pany; bo na wieki miłosierdzie jego.
Psalms	Ps	21	135	4	Który sam czyni wielkie dziwy; bo na wieki miłosierdzie jego.
Psalms	Ps	21	135	5	Który uczynił niebiosa z rozumem; bo na wieki miłosierdzie jego.
Psalms	Ps	21	135	6	Który utwierdził ziemię nad wodami; bo na wieki miłosierdzie jego.
Psalms	Ps	21	135	7	Który uczynił światła wielkie: bo na wieki miłosierdzie jego.
Psalms	Ps	21	135	8	Słońce, aby panowało we dnie; bo na wieki miłosierdzie jego:
Psalms	Ps	21	135	9	Miesiąc i gwiazdy, aby panowały nocy: bo na wieki miłosierdzie jego.
Psalms	Ps	21	135	10	Który pobił Egipt z ich pierworodnymi; bo na wieki miłosierdzie jego.
Psalms	Ps	21	135	11	Który wywiódł Izraela z pośrodku ich; bo na wieki miłosierdzie jego:
Psalms	Ps	21	135	12	Ręką mocną i ramieniem wysokiem; bo na wieki miłosierdzie jego.
Psalms	Ps	21	135	13	Który rozdzielił morze Czerwone na Rozdziały; bo na wieki miłosierdzie jego.
Psalms	Ps	21	135	14	I przeprowadził lud Izraelski przez pośrodek jego; bo na wieki miłosierdzie jego.
Psalms	Ps	21	135	15	I zrzucił Pharaona i wojsko jego w morze Czerwone; bo na wieki miłosierdzie jego.
Psalms	Ps	21	135	16	Który przeprowadził lud swój przez puszczą; bo na wieki miłosierdzie jego.
Psalms	Ps	21	135	17	Który poraził króle wielkie; bo na wieki miłosierdzie jego:
Psalms	Ps	21	135	18	I pobił króle możne; bo na wieki miłosierdzie jego:
Psalms	Ps	21	135	19	Sehona, króla Amorrejczyków; bo na wieki miłosierdzie jego.
Psalms	Ps	21	135	20	I Oga, króla Bazan; bo na wieki miłosierdzie jego.
Psalms	Ps	21	135	21	I dał ziemię ich w dziedzictwo; bo na wieki miłosierdzie jego.
Psalms	Ps	21	135	22	W dziedzictwo Izraelowi, słudze swemu; bo na wieki miłosierdzie jego.
Psalms	Ps	21	135	23	Albowiem w uniżeniu naszem pamiętał na nas; bo na wieki miłosierdzie jego.
Psalms	Ps	21	135	24	I odkupił nas od nieprzyjaciół naszych; bo na wieki miłosierdzie jego.
Psalms	Ps	21	135	25	Który daje pokarm wszelkiemu ciału; bo na wieki miłosierdzie jego.
Psalms	Ps	21	135	26	Wyznawajcie Bogu nieba; bo na wieki miłosierdzie jego: wyznawajcie Panu nad pany; bo na wieki jest miłosierdzie jego.
Psalms	Ps	21	136	1	Psalm Dawidowi, Jeremiasza. Nad rzekami Babilońskiéj ziemie, tameśmy siedzieli i płakali, gdyśmy wspominali na Syon.
Psalms	Ps	21	136	2	Na wierzbach w pośród jéj powieszaliśmy muzyckie naczynia nasze.
Psalms	Ps	21	136	3	Bo nas tam pytali, którzy nas w niewolą zagnali, o słowach pieśni: a którzy nas zawiedli: Śpiewajcie nam pieśń z pieśni Syońskich.
Psalms	Ps	21	136	4	Jakoż mamy śpiewać pieśń Pańską w cudzéj ziemi?
Psalms	Ps	21	136	5	Jeźli cię zapomnę, Jeruzalem, niech zapomniona będzie prawica moja.
Psalms	Ps	21	136	6	Niechaj przyschnie język mój do podniebienia mego, jeźlibym na cię nie pomniał: jeźlibym nie pokładał Jeruzalem na początku wesela mego.
Psalms	Ps	21	136	7	Pomnij, Panie! na syny Edom, w dzień Jeruzalem, którzy mówią: Spustoszcie, spustoszcie aż do gruntu w nim.
Psalms	Ps	21	136	8	Córko Babilońska, nędznico! błogosławiony, który tobie odda nagrodę twoję, którąś nam zadziałała.
Psalms	Ps	21	136	9	Błogosławiony, który pochwyci i roztrąci dzieci twe o opokę.
Psalms	Ps	21	137	1	Samemu Dawidowi. Będęć, Panie, wyznawał ze wszystkiego serca mego, żeś wysłuchał słów ust moich: przed oblicznością Aniołów będęć śpiewał.
Psalms	Ps	21	137	2	Będę się kłaniał ku kościołowi twemu świętemu, i będę wyznawał imieniowi twojemu, dla miłosierdzia twego i dla prawdy twojéj; boś uwielbił nade wszystko święte imię twoje.
Psalms	Ps	21	137	3	W którykolwiek dzień wzywać cię będę, wysłuchaj mię: rozmnożysz moc w duszy mojéj.
Psalms	Ps	21	137	4	Niech ci wyznawają, Panie, wszyscy królowie ziemscy; bo słyszeli wszystkie słowa ust twoich.
Psalms	Ps	21	137	5	I niech śpiewają na drogach Pańskich, iż wielka jest chwała Pańska.
Psalms	Ps	21	137	6	Albowiem wysoki Pan, a na niskie patrzy: a wysokie zdaleka poznawa.
Psalms	Ps	21	137	7	Jeźlibym chodził w pośrodku utrapienia, ożywisz mię: a na gniew nieprzyjaciół moich wyciągnąłeś rękę twoję: i zbawiła mię prawica twoja.
Psalms	Ps	21	137	8	Pan odda za mię: Panie, miłosierdzie twoje na wieki: dzieła rąk twoich nie wzgardzaj.
Psalms	Ps	21	138	1	Na koniec, Psalm Dawidowi. Panie, doświadczyłeś mię, i doznałeś mię.
Psalms	Ps	21	138	2	Tyś doznał siedzenia mego i wstawania mego: wyrozumiałeś myśli moje z daleka.
Psalms	Ps	21	138	3	Wyśladowałeś ścieżkę moję i sznur mój: i przewidziałeś wszystkie drogi moje.
Psalms	Ps	21	138	4	Bo niemasz mowy w języku moim: oto, Panie, tyś poznał wszystkie rzeczy.
Psalms	Ps	21	138	5	Najpośledniejsze i dawne: tyś mię utworzył i położyłeś na mnie rękę swoję.
Psalms	Ps	21	138	6	Dziwną się stała znamioność twoja z strony mnie: zmocniła się, i nie będę mógł do niéj.
Psalms	Ps	21	138	7	Dokąd pójdę od ducha twego? a kędy uciekę od oblicza twego?
Psalms	Ps	21	138	8	Jeźli wstąpię do nieba, tameś ty jest: jeźli zstąpię do piekła, tameś jest.
Psalms	Ps	21	138	9	Jeźli wezmę skrzydła moje rano, a będę mieszkał na końcu morza:
Psalms	Ps	21	138	10	I tam mię doprowadzi ręka twoja, i trzymać mię będzie prawica twoja.
Psalms	Ps	21	138	11	I rzekłem: Owa podobno ciemności zakryją mię: i noc oświecenie moje, w rozkoszach moich;
Psalms	Ps	21	138	12	Albowiem ciemność nie zaciemnia tobie: a noc jako dzień będzie oświecona: jako ciemność jéj, tak i światłość jego.
Psalms	Ps	21	138	13	Albowiem tyś posiadł nerki moje: przyjąłeś mię z żywota matki mojéj.
Psalms	Ps	21	138	14	Wyznawać ci będę, iżeś się straszliwie uwielbił: dziwne sprawy twoje, a dusza moja zna bardzo.
Psalms	Ps	21	138	15	Nie zataiła się żadna kość moja przed tobą, którąś uczynił w skrytości: i istność moja w niskościach ziemie.
Psalms	Ps	21	138	16	Niedoskonałość moję widziały oczy twoje: i w księgach twoich wszystkie będą napisane, dni będą kształtowane, a żaden z nich.
Psalms	Ps	21	138	17	A u mnie w wielkiéj uczciwości są, Boże, przyjaciele twoi: bardzo się zmocniło ich panowanie.
Psalms	Ps	21	138	18	Będę je liczył, i rozmnożą się nad piasek: powstałem, a jeszczem jest z tobą.
Psalms	Ps	21	138	19	Jeźli, Boże, pobijesz grzeszniki: mężowie krwawi odstąpcie odemnie.
Psalms	Ps	21	138	20	Bo mówicie w myśli: wezmą próżno miasta twoje.
Psalms	Ps	21	138	21	Izalim nie miał w nienawiści tych, którzy cię nienawidzą, Panie? i nieschnąłem nad nieprzyjacioły twymi?
Psalms	Ps	21	138	22	Doskonałą nienawiścią nienawidziałem ich, i stali mi się nieprzyjacioły.
Psalms	Ps	21	138	23	Doświadcz mię, Boże, a znaj serce moje: próbuj mię, a poznaj ścieżki moje.
Psalms	Ps	21	138	24	A obacz, jeźli droga nieprawości we mnie jest: i prowadź mię drogą wiekuistą.
Psalms	Ps	21	139	1	Na koniec, Psalm Dawidowi.
Psalms	Ps	21	139	2	Wyrwij mię, Panie, od człowieka złego: od męża złośliwego wyrwij mię.
Psalms	Ps	21	139	3	Którzy myślili nieprawości w sercu: cały dzień stawiali bitwy.
Psalms	Ps	21	139	4	Zaostrzyli języki swe jako wężowie, jad źmijowy pod ich wargami.
Psalms	Ps	21	139	5	Zachowaj mię, Panie, od ręki grzesznika: a od ludzi niesprawiedliwych wyrwij mię, którzy myślili wywrócić kroki moje.
Psalms	Ps	21	139	6	Zakryli pyszni sidła na mię i powrozy rozciągnęli na sidło: zastawili mi przy ścieżce obrazę.
Psalms	Ps	21	139	7	Rzekłem Panu: Tyś jest Bóg mój, wysłuchaj, Panie, głos prośby mojéj.
Psalms	Ps	21	139	8	Panie, Panie mocy zbawienia mego: zasłoniłeś głowę moję w dzień wojny.
Psalms	Ps	21	139	9	Nie podaj mię, Panie, nad wolą moję grzesznikowi: myślili przeciwko mnie: nie opuszczaj mię, by się snadź nie podnieśli.
Psalms	Ps	21	139	10	Głowa oblężenia ich i praca warg ich okryje je.
Psalms	Ps	21	139	11	Będą na nie padać węgle, wrzucisz je w ogień: w nędzach nie wytrwają.
Psalms	Ps	21	139	12	Człowiek języczny nie będzie poszczęścion na ziemi, człowieka niesprawiedliwego złości ułowią na zatracenie.
Psalms	Ps	21	139	13	Poznałem, że Pan uczyni sprawiedliwość ubogiemu, i pomstę nędznemu.
Psalms	Ps	21	139	14	Ale sprawiedliwi będą wyznawać imieniowi twemu: a prawi będą mieszkać z obliczem twojem.
Psalms	Ps	21	140	1	Psalm Dawidowi. Panie, wołałem do ciebie, wysłuchaj mię: posłuchaj głosu mego, gdy wołać będę k tobie.
Psalms	Ps	21	140	2	Niech idzie modlitwa moja, jako kadzenie przed obliczność twoję: a podnoszenie rąk moich, ofiara wieczorna.
Psalms	Ps	21	140	3	Postaw, Panie, straż ustom moim: a drzwi osadzone wargom moim.
Psalms	Ps	21	140	4	Nie nachylaj serca mego ku słowom złośliwym, ku wymawianiu wymówek w grzechach: z ludźmi brojącymi nieprawość: a nie będę spółkował z wybornymi ich.
Psalms	Ps	21	140	5	Będzie mię karał sprawiedliwy miłosiernie, i będzie mię strofował: lecz olejek złośnika niechaj nie tłuści głowy mojéj; bo jeszcze i modlitwa moja w upodobaniu ich.
Psalms	Ps	21	140	6	Zginęli przy kamieniu sędziowie ich: usłyszą słowa moje, iż przemogły.
Psalms	Ps	21	140	7	Jako skiba roli wyrwana jest na ziemię, rozsypane są kości nasze podle piekła.
Psalms	Ps	21	140	8	Bo ku tobie, Panie, Panie! oczy moje: w tobiem nadzieję miał, nie odejmuj duszy mojéj!
Psalms	Ps	21	140	9	Strzeż mię od sidła, które na mię zastawili: i od obrazy tych, którzy broją złości.
Psalms	Ps	21	140	10	Wpadną w siatkę jego złośnicy: osobnom ja, aż przeminę.
Psalms	Ps	21	141	1	Wyrozumienia Dawidowi, gdy był w jaskini, modlitwa.
Psalms	Ps	21	141	2	Głosem moim wołałem do Pana: głosem moim modliłem się Panu.
Psalms	Ps	21	141	3	Wylewam przed oblicznością jego prośbę moję: a utrapienie moje przed nim opowiadam.
Psalms	Ps	21	141	4	Gdy we mnie duch mój ustawał, a tyś znał ścieżki moje: na téj drodze, którąm chodził, zakryli sidło na mię.
Psalms	Ps	21	141	5	Oglądałem się na prawą stronę: a baczyłem, i nie był, ktoby mię poznał: zginęła mi ucieczka: a nie jest, ktoby się pytał o duszy mojéj.
Psalms	Ps	21	141	6	Wołałem k tobie, Panie, rzekłem: Tyś jest nadzieja moja, cząstka moja w ziemi żywiących.
Psalms	Ps	21	141	7	Wysłuchaj prośbę moję; bomci uniżony bardzo, wybaw mię od prześladowców moich; boć się zmocnili nademną.
Psalms	Ps	21	141	8	Wywiedź z ciemnice duszę moję, ku wyznawaniu imieniowi twemu: na mnie czekają sprawiedliwi, aż mi nagrodzisz.
Psalms	Ps	21	142	1	Psalm Dawidowi, gdy go prześladował Absalom, syn jego. Panie, wysłuchaj modlitwę moję: przyjmij w uszy prośbę moję: w prawdzie twéj wysłuchaj mię w sprawiedliwości twojéj.
Psalms	Ps	21	142	2	A nie wchódź do sądu z sługą twoim; albowiem nie usprawiedliwi się przed tobą żaden żywiący.
Psalms	Ps	21	142	3	Albowiem prześladował nieprzyjaciel duszę moję: poniżył na ziemi żywot mój: posadził mię w ciemnych miejscach, jako zdawna pomarłe.
Psalms	Ps	21	142	4	I zfrasował się o mię duch mój: serce moje we mnie się strwożyło.
Psalms	Ps	21	142	5	Pamiętałem na dni stare, rozmyślałem o wszystkich sprawach twoich: i uczynki rąk twoich rozbierałem.
Psalms	Ps	21	142	6	Wyciągnąłem ku tobie ręce swoje: dusza moja jako ziemia bez wody tobie.
Psalms	Ps	21	142	7	Wysłuchajże mię prędko, Panie! duch mój ustał: nie odwracaj oblicza twego odemnie: i będę podobnym zstępującym do dołu.
Psalms	Ps	21	142	8	Daj mi usłyszeć rano miłosierdzie twoje; bom w tobie nadzieję miał: ukaż mi drogę, którąbych miał chodzić; bom ku tobie podnosił duszę moję.
Psalms	Ps	21	142	9	Wyrwij mię od nieprzyjaciół moich, Panie, do ciebiem się uciekł.
Psalms	Ps	21	142	10	Naucz mię czynić wolą twoję; albowiem tyś jest Bogiem moim: duch twój dobry poprowadzi mię do ziemie prawéj.
Psalms	Ps	21	142	11	Dla imienia twego, Panie, ożywisz mię w sprawiedliwości twojéj: wywiedziesz z utrapienia duszę moję.
Psalms	Ps	21	142	12	A z miłosierdzia twego wytracisz nieprzyjacioły moje: i zagubisz wszystkie, którzy dręczą duszę moję; bociem ja sługa twój.
Psalms	Ps	21	143	1	Psalm Dawidowi, przeciw Goliatowi. Błogosławiony Pan, Bóg mój, który uczy ręce moje na bitwę, a palce moje na wojnę.
Psalms	Ps	21	143	2	Miłosierdzie moje i ucieczka moja, wspomożyciel mój i wybawiciel mój: obrońca mój, i w nimem nadzieję miał, który poddawa lud mój pod mię.
Psalms	Ps	21	143	3	Panie, cóż jest człowiek, żeś mu się oznajmił? albo syn człowieczy, że go sobie ważysz?
Psalms	Ps	21	143	4	Człowiek podobny stał się marności: dni jego jako cień przemijają.
Psalms	Ps	21	143	5	Panie, nakłoń niebios twoich, a zstąp: dotknij gór, a zakurzą się.
Psalms	Ps	21	143	6	Zabłyśnij błyskawicą, a rozproszysz je: wypuść strzały twoje, a zatrwożysz je.
Psalms	Ps	21	143	7	Spuść rękę twoję z wysokości: wyrwij mię, a wybaw mię z wód wielkich, i z ręki synów obcych.
Psalms	Ps	21	143	8	Których usta mówiły nikczemność: a prawica ich prawica nieprawości.
Psalms	Ps	21	143	9	Boże, pieśń nową zaśpiewam tobie: na arfie o dziesiąci stronach grać tobie będę.
Psalms	Ps	21	143	10	Który dajesz zbawienie królom: któryś odkupił Dawida, sługę twego od miecza złego.
Psalms	Ps	21	143	11	Wyrwij mię, a wybaw mię z ręki synów obcych, których usta mówiły nikczemność: a prawica ich prawica nieprawości.
Psalms	Ps	21	143	12	Których synowie jako nowe szczepki w młodości swojéj: córki ich przystrojone, i zewsząd ozdobione nakształt kościoła.
Psalms	Ps	21	143	13	Spiżarnie ich pełne, jedno po drugiem wydające: owce ich płodne, wielkiemi trzodami wychodzące.
Psalms	Ps	21	143	14	I woły ich tłuste: niemasz obalenia w płociech, ani przejścia, ani wołania po ich ulicach.
Psalms	Ps	21	143	15	Błogosławionym nazwali lud, który to ma: błogosławiony lud, którego Pan Bóg jego.
Psalms	Ps	21	144	1	Chwała samemu Dawidowi. Wywyższać cię będę, Boże, królu mój: i będę błogosławił imię twoje na wieki i na wieki wieków.
Psalms	Ps	21	144	2	Na każdy dzień będę cię błogosławił: i będę chwalił imię twe na wieki i na wieki wieków.
Psalms	Ps	21	144	3	Wielki Pan i bardzo chwalebny: a wielkości jego niemasz końca.
Psalms	Ps	21	144	4	Naród i naród będzie chwalił uczynki twoje: i moc twoję będą oznajmować.
Psalms	Ps	21	144	5	Wielmożność świętobliwości twéj opowiadać będą: a dziwne sprawy twe wysławiać będą.
Psalms	Ps	21	144	6	I moc strasznych spraw twoich ogłaszać będą: a wielkość twoję będą opowiadać.
Psalms	Ps	21	144	7	Pamiątkę obfitéj słodkości twojéj wydawać będą: a z sprawiedliwości twojéj będą się weselić.
Psalms	Ps	21	144	8	Litościwy i miłościwy Pan: cierpliwy, a wielce miłosierny.
Psalms	Ps	21	144	9	Słodki Pan wszystkim: a litości jego nad wszystkie uczynki jego.
Psalms	Ps	21	144	10	Niech ci, Panie, wyznawają wszystkie sprawy twoje; a święci twoi niech cię błogosławią.
Psalms	Ps	21	144	11	Sławę królestwa twego będą opowiadać: a o możności twojéj mówić będą:
Psalms	Ps	21	144	12	Aby oznajmili synom człowieczym możność twoję, i chwałę wielmożności królestwa twego.
Psalms	Ps	21	144	13	Królestwo twe królestwo wszystkich wieków: a panowanie twoje we wszelkim rodzaju i rodzaju. Wierny Pan we wszystkich słowiech swoich: a święty we wszech sprawach swoich.
Psalms	Ps	21	144	14	Podnosi Pan wszystkich, którzy upadają: a podnosi wszystkie powalone.
Psalms	Ps	21	144	15	Oczy wszystkich nadzieję mają w tobie, Panie: a ty dajesz pokarm ich czasu słusznego.
Psalms	Ps	21	144	16	Otwierasz ty rękę swoję: a napełniasz wszelkie zwierzę błogosławieństwem.
Psalms	Ps	21	144	17	Sprawiedliwy Pan we wszystkich drogach swoich: a święty we wszech sprawach swoich.
Psalms	Ps	21	144	18	Blisko jest Pan wszystkim, którzy go wzywają: wszystkim, którzy go wzywają w prawdzie.
Psalms	Ps	21	144	19	Uczyni wolą tych, którzy się go boją: i prośbę ich wysłucha i zbawi je.
Psalms	Ps	21	144	20	Strzeże Pan wszystkich, którzy go miłują: a wszystkie grzeszniki wytraci.
Psalms	Ps	21	144	21	Chwałę Pańską wysławiać będą usta moje: a wszelkie ciało niechaj błogosławi imię święte jego, na wieki i na wieki wieków.
Psalms	Ps	21	145	1	Alleluja, Aggeusza i Zacharyasza.
Psalms	Ps	21	145	2	Chwal, duszo moja! Pana: Będę chwalił Pana za żywota mego: będę śpiewał Bogu memu, póki mię stawa.
Psalms	Ps	21	145	3	Nie ufajcie w książętach: w syniech człowieczych, w których nie masz zbawienia.
Psalms	Ps	21	145	4	Wynidzie duch jego, a obróci się w ziemię swoję: w ten dzień zginą wszystkie myśli ich.
Psalms	Ps	21	145	5	Błogosławiony, którego Bóg Jakóba pomocnikiem: nadzieja jego w Panu, Bogu jego:
Psalms	Ps	21	145	6	Który stworzył niebo i ziemię: morze i wszystko, co w nich jest: który strzeże prawdy na wieki.
Psalms	Ps	21	145	7	Czyni sprawiedliwość ukrzywdzonym: daje pokarm łaknącym: Pan rozwięzuje spętane.
Psalms	Ps	21	145	8	Pan oświeca ślepych, Pan wzwodzi upadłe, Pan miłuje sprawiedliwe.
Psalms	Ps	21	145	9	Pan strzeże przychodniów, sierotę i wdowę wspomoże: a drogi grzeszników zagubi.
Psalms	Ps	21	145	10	Będzie Pan królował na wieki: Bóg twój, Syonie, na pokolenie i pokolenie.
Psalms	Ps	21	146	1	Alleluja. Chwalcie Pana; bo dobry jest Psalm: Bogu naszemu niech będzie wdzięczna i ozdobna chwała.
Psalms	Ps	21	146	2	Pan budujący Jeruzalem, rozproszenia Izraela zgromadzi.
Psalms	Ps	21	146	3	Który uzdrawia skruszone na sercu, i zawięzuje ich rany.
Psalms	Ps	21	146	4	Który liczy mnóstwo gwiazd, i im wszystkim imiona daje.
Psalms	Ps	21	146	5	Wielki Pan nasz, i wielka moc jego: a mądrości jego niemasz liczby.
Psalms	Ps	21	146	6	Podnosi Pan ciche: a grzeszniki poniża aż na ziemię.
Psalms	Ps	21	146	7	Zaczynajcież Panu z wyznawaniem: grajcie Bogu naszemu na cytrze.
Psalms	Ps	21	146	8	Który okrywa niebo obłokami, i ziemi deszcz gotuje: który czyni, że rośnie trawa po górach, i zioła dla posługi ludzkiéj.
Psalms	Ps	21	146	9	Który daje bydłu żywność jego, i kruczętom wzywającym go.
Psalms	Ps	21	146	10	Nie kocha się w sile końskiéj: ani w goleniach męskich ma upodobanie.
Psalms	Ps	21	146	11	Kocha się Pan w tych, którzy się go boją: i w tych, którzy nadzieję mają w miłosierdziu jego.
Psalms	Ps	21	147	1	Alleluja. Chwal, Jeruzalem, Pana: chwal, Syonie, Boga twego.
Psalms	Ps	21	147	2	Albowiem umocnił zawory bram twoich: błogosławił synom twym w tobie.
Psalms	Ps	21	147	3	Który uczynił granice twoje pokój: i nasyca cię najwyborniejszem zbożem.
Psalms	Ps	21	147	4	Który puszcza słowo swe na ziemię: bardzo prędko bieży mowa jego.
Psalms	Ps	21	147	5	Który dawa śnieg jako wełnę: a mgłę rozsypuje jako popiół.
Psalms	Ps	21	147	6	Spuszcza lód swój jako bryły: kto się ostoi przed zimnem jego?
Psalms	Ps	21	147	7	Pośle słowo swoje a roztopi je: wionie wiatr jego, a pocieką wody.
Psalms	Ps	21	147	8	Który oznajmuje słowo swe Jakóbowi: sprawiedliwości i sądy swoje Izraelowi.
Psalms	Ps	21	147	9	Nie uczynił tak żadnemu narodowi: i nie objawił im sądów swoich. Alleluja.
Psalms	Ps	21	148	1	Alleluja. Chwalcie Pana na niebiesiech: chwalcie go na wysokości.
Psalms	Ps	21	148	2	Chwalcie go wszyscy Aniołowie jego: chwalcie go, wszystkie wojska jego.
Psalms	Ps	21	148	3	Chwalcie go słońce i miesiącu: chwalcie go wszystkie gwiazdy i światłości.
Psalms	Ps	21	148	4	Chwalcie go niebiosa nad niebiosy: i wody, które są na niebie.
Psalms	Ps	21	148	5	Niech imię Pańskie chwalą; albowiem on rzekł, i uczynione są: on rozkazał, i stworzone są.
Psalms	Ps	21	148	6	Postanowił je na wieki i na wieki wieków: ustawę dał i nie przeminie.
Psalms	Ps	21	148	7	Chwalcie Pana z ziemi: smokowie i wszystkie przepaści:
Psalms	Ps	21	148	8	Ogniu, gradzie, śniegu, lodzie, i wietrze gwałtowny, które czynią słowo jego:
Psalms	Ps	21	148	9	Góry i wszystkie pagórki; drzewa owoc dające, i wszystkie cedry:
Psalms	Ps	21	148	10	Zwierzęta, i wszystko bydło: rzeczy płazające, i ptastwo skrzydlaste.
Psalms	Ps	21	148	11	Królowie ziemscy, i wszyscy narodowie: książęta, i wszyscy sędziowie ziemscy.
Psalms	Ps	21	148	12	Młodzieńcy i panienki: starzy i młodzi, niech imię Pańskie chwalą;
Psalms	Ps	21	148	13	Bo wywyższyło się imię jego samego: wyznanie jego na niebie i na ziemi.
Psalms	Ps	21	148	14	I wywyższył róg ludu swego: Chwała wszystkim świętym jego: synom Izraelskim, ludowi przybliżającemu się do niego. Alleluja.
Psalms	Ps	21	149	1	Alleluja. Śpiewajcie Panu pieśń nową: chwała jego w zgromadzeniu świętych.
Psalms	Ps	21	149	2	Niech się weseli Izrael w tym, który go stworzył: a synowie Syońscy niech się radują w królu swoim.
Psalms	Ps	21	149	3	Niechaj imię jego chwalą w śpiewaniu spółecznem: na bębnie i na arfie niechaj mu grają.
Psalms	Ps	21	149	4	Bo się kocha Pan w ludu swoim: i podwyższy ciche ku zbawieniu.
Psalms	Ps	21	149	5	Rozweselą się święci w chwale: rozradują się w łóżnicach swoich.
Psalms	Ps	21	149	6	Wysławiania Boga w gardlech ich: a miecze z obu stron ostre w rękach ich:
Psalms	Ps	21	149	7	Aby czynili pomstę nad pogany, skaranie między narody.
Psalms	Ps	21	149	8	Aby powiązali króle ich pętami: a szlachtę ich okowami żelaznemi.
Psalms	Ps	21	149	9	Aby uczynili o nich prawo napisane: Tać jest chwała wszystkim świętym jego. Alleluja.
Psalms	Ps	21	150	1	Alleluja. Chwalcie Pana w świętych jego: chwalcie go na utwierdzeniu mocy jego.
Psalms	Ps	21	150	2	Chwalcie go w możnościach jego: chwalcie go według mnóstwa wielkości jego.
Psalms	Ps	21	150	3	Chwalcie go głosem trąby: chwalcie go na arfie i na cytrze.
Psalms	Ps	21	150	4	Chwalcie go na bębnie i na piszczałce: chwalcie go na stronach i na organiech.
Psalms	Ps	21	150	5	Chwalcie go na cymbalech głośnych: chwalcie go na cymbalech krzykliwych.
Psalms	Ps	21	150	6	Wszelki duch niechaj Pana chwali. Alleluja.
Proverbs	Prz	22	1	1	Przypowieści Salomona, syna Dawidowego, króla Izraelskiego.
Proverbs	Prz	22	1	2	Dla nawyknienia mądrości i ćwiczenia: dla wyrozumienia słów roztropnych:
Proverbs	Prz	22	1	3	I dla przyjęcia ćwiczenia nauki, sprawiedliwości i sądu i prawości:
Proverbs	Prz	22	1	4	Dla podania maluczkim biegłości, młodemu umiejętności i rozumu.
Proverbs	Prz	22	1	5	Słuchając mądry, mędrszym będzie: a rozumny rządy otrzyma.
Proverbs	Prz	22	1	6	Wyrozumie przypowieść i wykład, słowa mądrych i gadki ich.
Proverbs	Prz	22	1	7	Bojaźń Pańska początek mądrości: mądrością i nauką głupi gardzą.
Proverbs	Prz	22	1	8	Słuchaj, synu mój! ćwiczenia ojca twego, a nie opuszczaj zakonu matki twojéj:
Proverbs	Prz	22	1	9	Aby była przydana łaska głowie twojéj, a łańcuch szyi twojéj.
Proverbs	Prz	22	1	10	Synu mój! jeźliby cię nęcili grzesznicy, nie przyzwalaj im.
Proverbs	Prz	22	1	11	Jeźliby rzekli: Pójdź z nami, zasadźmy się na krew, zakryjmy sidła na niewinnego bez przyczyny:
Proverbs	Prz	22	1	12	Pożremy go jako piekło żywego, a całego jako zstępującego w dół:
Proverbs	Prz	22	1	13	Wszelką majętność drogą najdziemy, napełniemy domy nasze korzyścią:
Proverbs	Prz	22	1	14	Puść los z nami, mieszek jeden niech będzie wszystkich nas.
Proverbs	Prz	22	1	15	Synu mój! nie chódź z nimi, powściągnij nogę twoję od ścieżek ich.
Proverbs	Prz	22	1	16	Albowiem nogi ich bieżą ku złemu, i kwapią się, aby krew przelali.
Proverbs	Prz	22	1	17	Ano próżno zarzucają sieć przed oczyma skrzydlastych.
Proverbs	Prz	22	1	18	Oni téż przeciw krwi swojéj zasadzają się, i czynią zdrady przeciw duszom swoim.
Proverbs	Prz	22	1	19	Tak ścieżki wszelkiego łakomego dusze majętnych odejmują.
Proverbs	Prz	22	1	20	Mądrość przed domy opowiada, na ulicach swój głos wypuszcza.
Proverbs	Prz	22	1	21	W główniejszych gromadach woła, we drzwiach bram miejskich wydaje słowa swe, mówiąc:
Proverbs	Prz	22	1	22	Dokądże maluczcy będziecie miłować dzieciństwo, a głupi rzeczy im szkodliwych żądać będą, a nieroztropni nienawidzieć umiejętności?
Proverbs	Prz	22	1	23	Nawróćcie się na karanie moje: oto wyniosę wam ducha mego, i ukażę wam słowa moje.
Proverbs	Prz	22	1	24	Iżem wołała, a nie chcieliście: wyciągałam rękę moję, a nie był, ktoby pojrzał.
Proverbs	Prz	22	1	25	Wzgardziliście wszelką radą moją, a łajań moich zaniedbaliście.
Proverbs	Prz	22	1	26	Ja się téż śmiać będę w waszem zatraceniu, i urągać będę, gdy to na was przyjdzie, czegoście się bali.
Proverbs	Prz	22	1	27	Gdy przypadnie nagle nieszczęście, i zginienie jako burza przypadnie, kiedy przyjdzie na was utrapienie i ucisk:
Proverbs	Prz	22	1	28	Tedy mię wzywać będą, a nie wysłucham: rano wstaną, a nie najdą mię.
Proverbs	Prz	22	1	29	Dlatego że mieli w nienawiści karność, a bojaźni Pańskiéj nie przyjęli:
Proverbs	Prz	22	1	30	Ani przestawali na radzie mojéj, i uwłoczyli wszelkiemu karaniu memu.
Proverbs	Prz	22	1	31	A tak będą jeść owoce drogi swojéj, i nasycą się radami swemi.
Proverbs	Prz	22	1	32	Odwrócenie maluczkich zamorduje je: a szczęście głupców zatraci je.
Proverbs	Prz	22	1	33	Ale kto mię usłucha bez bojaźni, będzie odpoczywał, i zażyje obfitości, odjąwszy bojaźń złego.
Proverbs	Prz	22	2	1	Synu mój! jeźli przyjmiesz mowy moje, a przykazania moje skryjesz przy sobie,
Proverbs	Prz	22	2	2	Aby słuchało mądrości ucho twoje: nakłoń serca swego ku poznaniu roztropności.
Proverbs	Prz	22	2	3	Bo jeźli wzowiesz mądrości, i nakłonisz serce twe roztropności:
Proverbs	Prz	22	2	4	Jeźli jéj szukać będziesz jako pieniędzy, a jako skarbów dokopasz się jéj:
Proverbs	Prz	22	2	5	Tedy wyrozumiesz bojaźń Pańską, i umiejętność Bożą najdziesz.
Proverbs	Prz	22	2	6	Bo Pan dawa mądrość: a z ust jego roztropność i umiejętność.
Proverbs	Prz	22	2	7	Strzedz będzie prawych zbawienia, i obroni chodzących w prostości,
Proverbs	Prz	22	2	8	Zachowując ścieżki sprawiedliwości, i dróg świętych przestrzegając.
Proverbs	Prz	22	2	9	Tedy wyrozumiesz sprawiedliwość, i sąd i prawość i wszelką ścieżkę dobrą.
Proverbs	Prz	22	2	10	Jeźli wnidzie mądrość do serca twego, a umiejętność spodoba się duszy twojéj:
Proverbs	Prz	22	2	11	Rada strzedz cię będzie, a roztropność zachowa cię,
Proverbs	Prz	22	2	12	Abyś był wyrwan z drogi złéj i od człowieka, który mówi przewrotność:
Proverbs	Prz	22	2	13	Którzy opuszczają drogę prostą, a chodzą drogami ciemnemi:
Proverbs	Prz	22	2	14	Którzy się weselą źle uczyniwszy, a radują się w rzeczach najgorszych:
Proverbs	Prz	22	2	15	Których drogi przewrotne są, i postępki ich bezecne.
Proverbs	Prz	22	2	16	Abyś był wyrwany od cudzéj niewiasty i od obcéj, która gładzi mowy swoje,
Proverbs	Prz	22	2	17	I opuszcza wodza młodości swojéj, i zapomniała przymierza Boga swego.
Proverbs	Prz	22	2	18	Albowiem dom jéj nachylił się do śmierci, i ścieżki jéj do piekła.
Proverbs	Prz	22	2	19	Wszyscy, którzy wchodzą do niéj, nie wrócą się i nie chwycą się ścieżki żywota.
Proverbs	Prz	22	2	20	Abyś chodził drogą dobrą, i strzegł sprawiedliwych ścieżek.
Proverbs	Prz	22	2	21	Bo którzy są prawi, będą mieszkać na ziemi, a prości trwać będą na niéj.
Proverbs	Prz	22	2	22	Ale niezbożni będą z ziemie wytraceni: a którzy czynią niesprawiedliwie, będą z niéj zniesieni.
Proverbs	Prz	22	3	1	Synu mój! nie zapominaj zakonu mego, a przykazań moich niech strzeże serce twoje.
Proverbs	Prz	22	3	2	Przedłużenia bowiem dni i lat żywota i pokoju przydadzą tobie.
Proverbs	Prz	22	3	3	Miłosierdzie i prawda niech cię nie opuszczają: obwin je około szyje twojéj, i napisz na tablicach serca twego.
Proverbs	Prz	22	3	4	A najdziesz łaskę i rozum dobry u Boga i u ludzi.
Proverbs	Prz	22	3	5	Miéj ufność w Panu ze wszystkiego serca swego, a nie polegaj na roztropności twojéj.
Proverbs	Prz	22	3	6	Na wszystkich drogach twoich myśl o nim, a on wyprostuje ścieżki twoje.
Proverbs	Prz	22	3	7	Nie bądź sam u siebie mądrym: bój się Boga, a odstąp od złego;
Proverbs	Prz	22	3	8	Zdrowie bowiem będzie żywotowi twemu, a odwilżenie kościom twoim.
Proverbs	Prz	22	3	9	Czcij Pana z majętności twojéj, a z pierwiastek wszelkiego zboża twego dawaj mu:
Proverbs	Prz	22	3	10	A napełnią się gumna twoje obfitością, i prasy twe winem opływać będą.
Proverbs	Prz	22	3	11	Karania Pańskiego, synu mój, nie odrzucaj: ani ustawaj, gdy od niego karan bywasz.
Proverbs	Prz	22	3	12	Bo kogo Pan miłuje, karze: a jako ojciec w synie kocha się.
Proverbs	Prz	22	3	13	Błogosławiony człowiek, który nalazł mądrość, i który obfituje w roztropności.
Proverbs	Prz	22	3	14	Lepsze jest nabycie jéj, niźli kupiectwo śrebra: i złota pierwszego i najczystszego owoc jéj.
Proverbs	Prz	22	3	15	Droższa jest nad wszystkie bogactwa: a wszystkie rzeczy, które bywają pożądane, nie mogą jéj być przyrównane.
Proverbs	Prz	22	3	16	Przedłużenie dni na prawicy jéj, a na lewicy jéj bogactwa i sława.
Proverbs	Prz	22	3	17	Drogi jéj drogi piękne, i wszystkie ścieżki jej spokojne.
Proverbs	Prz	22	3	18	Drzewem żywot jest tym, którzyby się jéj chwycili: i błogosławiony, który ją otrzyma.
Proverbs	Prz	22	3	19	Pan mądrością ugruntował ziemię, roztropnością niebiosa utwierdził.
Proverbs	Prz	22	3	20	Mądrością jego wyniknęły głębokości, i obłoki zsiadają się w rosę.
Proverbs	Prz	22	3	21	Synu mój! niech te rzeczy nie schodzą z oczu twoich: strzeż zakonu i rady:
Proverbs	Prz	22	3	22	I będzie żywotem duszy twojéj, i łaską szyi twojéj.
Proverbs	Prz	22	3	23	Tedy pójdziesz śmiele drogą twoją, i noga twoja nie potknie się.
Proverbs	Prz	22	3	24	Jeźli zaśniesz, nie zlękniesz się: będziesz odpoczywał, i będzie wdzięczny sen twój.
Proverbs	Prz	22	3	25	Nie ulękniesz się strachu nagłego, ani przypadających na cię mocy niezbożników.
Proverbs	Prz	22	3	26	Pan bowiem będzie przy boku twoim, i będzie strzegł nogi twojéj, aby cię nie poimano.
Proverbs	Prz	22	3	27	Nie broń dobrze czynić temu, który może: jeźli możesz, i sam dobrze czyń.
Proverbs	Prz	22	3	28	Nie mów przyjacielowi twemu: Idź, a wróć się, jutroć dam: gdy możesz zaraz dać.
Proverbs	Prz	22	3	29	Nie myśl przyjacielowi twemu złego, gdy on w tobie dufność ma.
Proverbs	Prz	22	3	30	Nie wadź się z człowiekiem bez przyczyny, gdy on tobie nic złego nie uczynił.
Proverbs	Prz	22	3	31	Nie zajrzyj człowiekowi niesprawiedliwemu, ani naśladuj dróg jego;
Proverbs	Prz	22	3	32	Bo obrzydłością Panu jest każdy naśmiewca, a z prostymi rozmowa jego.
Proverbs	Prz	22	3	33	Ubóstwo od Pana w domu niezbożnego: lecz mieszkania sprawiedliwych będą błogosławione.
Proverbs	Prz	22	3	34	On się naśmieje z naśmiewców, a cichym da łaskę.
Proverbs	Prz	22	3	35	Sławę mądrzy osiągną: głupich wywyższenie zelżywość.
Proverbs	Prz	22	4	1	Słuchajcie, synowie! nauki ojcowskiéj, a pilnujcie, abyście umieli roztropność.
Proverbs	Prz	22	4	2	Dar dobry dam wam, nie opuszczajcie zakonu mego.
Proverbs	Prz	22	4	3	Bo i ja byłem synem u ojca mego, młodziuchnym i jedynaczkiem przed matką moją:
Proverbs	Prz	22	4	4	I nauczał mię i mówił: Niech przyjmie słowa moje serce twoje: strzeż przykazań moich, a będziesz żył.
Proverbs	Prz	22	4	5	Osiągnij mądrość, osiągnij roztropność: nie zapominaj, ani się odchylaj od słów ust moich.
Proverbs	Prz	22	4	6	Nie opuszczaj jéj, a będzie cię strzegła: miłuj ją, a zachowa cię.
Proverbs	Prz	22	4	7	Początek mądrości: osiągnij mądrość, a we wszelkiéj osiadłości twojéj nabywaj roztropności.
Proverbs	Prz	22	4	8	Uchwyć się jéj, i wywyższy cię: będziesz wsławion od niéj, gdy ją obłapisz.
Proverbs	Prz	22	4	9	Da na głowę twoję pomnożenie łaski, i koroną ozdobną nakryje cię.
Proverbs	Prz	22	4	10	Słuchaj, synu mój! a przyjmij słowa moje, abyć się rozmnożyły lata żywota.
Proverbs	Prz	22	4	11	Drogę mądrości ukażę tobie, poprowadzę cię ścieżkami prawości.
Proverbs	Prz	22	4	12	Któremi gdy pójdziesz, nie będą ściśnione kroki twoje: a bieżąc nie będziesz miał obrazy.
Proverbs	Prz	22	4	13	Trzymaj się nauki, nie puszczay się jéj, strzeż jéj; bo ona jest żywotem twoim.
Proverbs	Prz	22	4	14	Nie kochaj się w ścieżkach niezbożników, ani sobie upodobaj drogi złośników.
Proverbs	Prz	22	4	15	Uciekaj od niéj, ani chódź po niéj: odchyl się a opuść ją.
Proverbs	Prz	22	4	16	Nie śpią bowiem, aż co złego zbroją: i nie mogą spać, aż kogo podejdą.
Proverbs	Prz	22	4	17	Jedzą chleb niezbożności, i wino nieprawości piją.
Proverbs	Prz	22	4	18	A ścieżka sprawiedliwych, jako jasna światłość, wschodzi i rośnie aż do doskonałego dnia.
Proverbs	Prz	22	4	19	Droga niezbożnych ciemna: nie wiedzą, gdzie upadną.
Proverbs	Prz	22	4	20	Synu mój! słuchaj powieści moich, a na wymowy moje nakłoń ucha twego.
Proverbs	Prz	22	4	21	Niech nie odchodzą od oczu twoich, chowaj je wpośród serca twego.
Proverbs	Prz	22	4	22	Żywotem bowiem są tym, którzy je najdują: a zdrowiem wszelkiemu ciału.
Proverbs	Prz	22	4	23	Wszelaką strażą strzeż serca twego; bo z niego żywot pochodzi.
Proverbs	Prz	22	4	24	Oddal od siebie usta przewrotne, a wargi uwłaczające niechaj będą daleko od ciebie.
Proverbs	Prz	22	4	25	Oczy twoje niechaj prosto patrzą, a powieki twe niech uprzedzają kroki twoje.
Proverbs	Prz	22	4	26	Prostuj ścieżki nogom twoim, a wszystkie drogi twoje będą zmocnione.
Proverbs	Prz	22	4	27	Nie ustępuj na prawo ani na lewo: odwróć nogę twoję od złego; bo drogi, które są po prawéj stronie, zna Pan: a przewrotne są, które są po lewéj stronie. A on proste uczyni biegi twoje, a drogi twoje w pokoju poprowadzi.
Proverbs	Prz	22	5	1	Synu mój! bądź pełen mądrości mojéj, a ku roztropności mojéj nakłoń ucha twego.
Proverbs	Prz	22	5	2	Abyś srzegł myśli, a wargi twe naukę zachowały. Nie słuchaj chytrości niewieściéj.
Proverbs	Prz	22	5	3	Plastr bowiem miodu ciekący wargi nierządnice, a gardło jéj gładsze niż oliwa:
Proverbs	Prz	22	5	4	Lecz ostatnie rzeczy jéj gorzkie jako piołun, i ostre jako miecz o dwu ostrzu.
Proverbs	Prz	22	5	5	Nogi jéj stępują do śmierci, a kroki jéj przechodzą do piekła.
Proverbs	Prz	22	5	6	Po ścieżce żywota nie chodzą, błędne są kroki jéj i nie wyśladowane.
Proverbs	Prz	22	5	7	Teraz tedy, synu mój! słuchaj mię, a nie odstępuj od słów ust moich.
Proverbs	Prz	22	5	8	Oddal od niéj drogę twoję, a nie przybliżaj się ku drzwiom domu jéj.
Proverbs	Prz	22	5	9	Abyś nie dał obcym czci twojéj, a lat twoich okrutnemu:
Proverbs	Prz	22	5	10	By się snadź nie nasycili obcy siły twojéj, a prace twe nie były w cudzym domu:
Proverbs	Prz	22	5	11	I abyś nie wzdychał na ostatku, kiedy zniszczysz mięsa twoje i ciało twoje, i rzeczesz:
Proverbs	Prz	22	5	12	Czemużem się ja brzydził nauką, a serce moje nie przestało na karaniu?
Proverbs	Prz	22	5	13	Anim słuchał głosu uczących mię, a nauczycielom nie nachyliłem ucha mego?
Proverbs	Prz	22	5	14	Bez mała byłem w każdéj złości w pośrodku zgromadzenia i zboru.
Proverbs	Prz	22	5	15	Pij wodę z cysterny twojéj, i wody płynące studnice twojéj.
Proverbs	Prz	22	5	16	Niech ściekają źródła twoje z domu, a na ulicach wody twe rozdzielaj.
Proverbs	Prz	22	5	17	Miéj je sam, a obcy niech nie będą uczęstnikami twymi.
Proverbs	Prz	22	5	18	Niech będzie zdrój twój błogosławiony, a wesel się z żoną młodości twojéj.
Proverbs	Prz	22	5	19	Łani najmilsza, i jelonek najwdzięczniejszy: piersi jéj niech cię upajają na każdy czas, a w miłości jéj kochaj się ustawicznie.
Proverbs	Prz	22	5	20	Czemu się dasz, synu mój! zwodzić obcéj, i odpoczywasz na łonie cudzéj?
Proverbs	Prz	22	5	21	Pan patrza na drogi człecze, i wszystkie kroki jego upatruje.
Proverbs	Prz	22	5	22	Nieprawości jego poimają niezbożnika, a powrozami grzechów swych związan bywa.
Proverbs	Prz	22	5	23	On umrze, przeto że nie miał ćwiczenia, a w wielkości głupstwa swego oszukan będzie.
Proverbs	Prz	22	6	1	Synu mój! jeźlibyś ręczył za przyjaciela twego, uwiązałeś u obcego rękę twoję:
Proverbs	Prz	22	6	2	Usidliłeś się słowy ust twoich, i poimanyś własnemi mowami.
Proverbs	Prz	22	6	3	Uczyńże tedy, co mówię, synu mój! a wyzwól się sam; boś wpadł w rękę bliźniego twego. Biegaj, śpiesz się, wzbudź przyjaciela twego.
Proverbs	Prz	22	6	4	Nie dawaj snu oczom twoim, i niech nie drzymią powieki twoje.
Proverbs	Prz	22	6	5	Wyrwij się jako sarna z ręki, i jako ptak z ręki ptasznika.
Proverbs	Prz	22	6	6	Idź do mrówki, o leniwcze! a przypatruj się drogom jéj, a ucz się mądrości:
Proverbs	Prz	22	6	7	Która, nie mając wodza, ani nauczyciela, ani przełożonego,
Proverbs	Prz	22	6	8	Gotuje w lecie pokarm sobie i zgromadza we żniwa, coby jadła.
Proverbs	Prz	22	6	9	A dokądże, leniwcze! spać będziesz? kiedy powstaniesz ze snu swego?
Proverbs	Prz	22	6	10	Mało pośpisz, mało podrzymiesz, mało złożysz ręce ku spaniu:
Proverbs	Prz	22	6	11	I przyjdzie na cię jako podróżny niedostatek, a ubóstwo jako mąż zbrojny. Lecz jeźli będziesz nieleniwym, przyjdzie jako źródło żniwo twoje, a niedostatek daleko uciecze od ciebie.
Proverbs	Prz	22	6	12	Człowiek odstępca, mąż nieużyteczny chodzi z przewrótnemi usty.
Proverbs	Prz	22	6	13	Mruga oczyma, pociera nogą, palcem mówi.
Proverbs	Prz	22	6	14	Złem sercem myśli złość, a na każdy czas swary rozsiewa.
Proverbs	Prz	22	6	15	Temu nagle przyjdzie zatracenie jego, i zarazem start będzie: ani będzie więcéj mieć lekarstwa.
Proverbs	Prz	22	6	16	Sześć rzeczy są, których nienawidzi Pan, a siódmą brzydzi się dusza jego:
Proverbs	Prz	22	6	17	Oczu wyniosłych, języka kłamliwego, ręku przelewających krew niewinną.
Proverbs	Prz	22	6	18	Serca wymyślającego myśli złośliwe, nóg prędkich na bieżenie ku złemu.
Proverbs	Prz	22	6	19	Świadka fałszywego, który mówi kłamstwo, i tego, który sieje rozterki między bracią.
Proverbs	Prz	22	6	20	Zachowaj, synu mój! przykazania ojca twego, a nie opuszczaj zakonu matki twojéj.
Proverbs	Prz	22	6	21	Uwiąż je zawsze u serca twego, i obwin koło szyje twojéj.
Proverbs	Prz	22	6	22	Gdy będziesz chodził, niechaj idą z tobą: gdy będziesz spał, niech cię strzegą: a gdy się ocucisz, rozmawiaj z niemi.
Proverbs	Prz	22	6	23	Bo przykazanie pochodnia jest, a zakon światłość: i droga do żywota, karność ćwiczenia.
Proverbs	Prz	22	6	24	Aby cię strzegły od złéj niewiasty, od łagodnego języka obcéj.
Proverbs	Prz	22	6	25	Niechaj nie pożąda piękności jéj serce twoje, ani się daj poimać mruganiu jéj.
Proverbs	Prz	22	6	26	Cena bowiem nierządnice ledwie za jeden chleb stoi: a niewiasta drogą duszę mężową pójmuje.
Proverbs	Prz	22	6	27	Izali człowiek może skryć ogień w zanadrzu swojem, aby nie gorzały szaty jego?
Proverbs	Prz	22	6	28	Albo chodzić po rozpalonym węglu, aby się nie oparzyły nogi jego?
Proverbs	Prz	22	6	29	Tak ten, który wnidzie do żony bliźniego swego, nie będzie czysty, kiedy się jéj dotknie.
Proverbs	Prz	22	6	30	Nie wielkać jest wina, kiedy kto ukradnie; bo kradnie, aby duszę łaknącą nasycił:
Proverbs	Prz	22	6	31	Gdy go téż zastaną, nagrodzi siedmiorako, i wyda wszystkę majętność domu swego.
Proverbs	Prz	22	6	32	Ale kto cudzołożnik jest, prze niedostatek serca straci duszę swoję.
Proverbs	Prz	22	6	33	Zelżywość i sromotę zgromadza sobie, a hańba jego nie będzie zgładzona.
Proverbs	Prz	22	6	34	Bo zawistna miłość i zapalczywość mężowa nie przepuści w dzień pomsty.
Proverbs	Prz	22	6	35	I nie da się użyć niczyjéj prośbie, i nie przyjmie za odkupienie najwięcéj darów.
Proverbs	Prz	22	7	1	Synu mój! strzeż mów moich, a przykazania moje zachowaj u siebie.
Proverbs	Prz	22	7	2	Strzeż przykazań moich, a będziesz żyw, i zakonu mego, jako źrenice oka twego.
Proverbs	Prz	22	7	3	Przywiąż go na palcach twoich, napisz go na tablicach serca twego.
Proverbs	Prz	22	7	4	Rzecz mądrości: Siostrą moją jesteś: a roztropność nazywaj przyjaciółką swoją:
Proverbs	Prz	22	7	5	Aby cię strzegła od obcéj niewiasty i od cudzéj, która słowa swoje łagodnemi czyni.
Proverbs	Prz	22	7	6	Bom oknem domu swego przez kratę wyglądał:
Proverbs	Prz	22	7	7	I ujrzałem maluczkie, obaczyłem głupiego młodzieńca.
Proverbs	Prz	22	7	8	Który szedł przez ulicę przy kącie, a wedle drogi domu jéj poszedł:
Proverbs	Prz	22	7	9	Zmierzkiem, pod wieczór, w ciemności nocnéj i w mroku.
Proverbs	Prz	22	7	10	A oto wyszła przeciw jemu niewiasta w ubiorze wszetecznym, gotowa na łowienie dusz:
Proverbs	Prz	22	7	11	Świegotliwa i błędna, niespokojna, i nie mogąc ostać się w domu swym, na nogach swoich:
Proverbs	Prz	22	7	12	To przed domem, to na ulicach, to przy kąciech, zasadzkę czyniąc:
Proverbs	Prz	22	7	13	I ująwszy młodzieńca pocałowała, a niewstydliwą twarzą pochlebuje, mówiąc:
Proverbs	Prz	22	7	14	Ślubiłam ofiary za zdrowie, dzisiajm oddała śluby moje.
Proverbs	Prz	22	7	15	Przetóżem wyszła przeciw tobie, pragnąc cię widzieć, i nalazłam.
Proverbs	Prz	22	7	16	Usznurowałam powrózkami łóżko moje, usłałam je kobiercami wzorzystymi z Egiptu.
Proverbs	Prz	22	7	17	Potrzęsłam pościel moję mirrą i aloesem i cynamonem.
Proverbs	Prz	22	7	18	Pójdźże, upijmy się piersiami, i nakochajmy się w pożądanem obłapianiu aż do białego dnia.
Proverbs	Prz	22	7	19	Bo niemasz męża w domu jego, jechał w daleką drogę.
Proverbs	Prz	22	7	20	Wziął z sobą worek pieniędzy: w pełni księżyca ma się wrócić do domu swego.
Proverbs	Prz	22	7	21	Usidliła go rozmaitą mową, i łagodnością ust przyciągnęła go.
Proverbs	Prz	22	7	22	Wnet poszedł za nią, jako wół, gdy go na rzeź wiodą, i jako baran poskakujący, a nie wiedząc, że do powroza głupiego ciągną:
Proverbs	Prz	22	7	23	Aż przebije strzała wątrobę jego: jako gdyby ptak śpieszył się do sidła, a nie wie, że idzie o niebezpieczeństwo dusze jego.
Proverbs	Prz	22	7	24	Teraz tedy, synu mój! słuchaj mię, a bądź pilen słów ust moich.
Proverbs	Prz	22	7	25	Niechaj się nie unosi za drogami jéj serce twoje, i nie daj się zdradzać ścieżkom jéj.
Proverbs	Prz	22	7	26	Wielu bowiem zraniwszy powaliła, i najmocniejsi od niéj są pozabijani.
Proverbs	Prz	22	7	27	Droga do piekła dom jéj, przechodząca aż do gmachów śmierci.
Proverbs	Prz	22	8	1	Izali mądrość nie woła, a roztropność nie podawa głosu swego?
Proverbs	Prz	22	8	2	Na wierzchach i wysokich górach, przy drodze, w pośrodku dróg stojąc,
Proverbs	Prz	22	8	3	Przy bramach miejskich i w samych drzwiach mówi, rzekąc:
Proverbs	Prz	22	8	4	O ludzie, do was wołam, a głos mój ku synom człowieczym.
Proverbs	Prz	22	8	5	Zrozumiejcież, maluccy, chytrość, a głupcy obaczajcie się.
Proverbs	Prz	22	8	6	Słuchajcie; bo o wielkich rzeczach mówić będę: i otworzą się usta moje, aby opowiadały prawości.
Proverbs	Prz	22	8	7	Prawdę rozmyślać będzie gardło moje, a wargi moje będą się brzydzić niezbożnością.
Proverbs	Prz	22	8	8	Sprawiedliwe są wszystkie powieści moje, niemasz w nich nic krzywego ani przewrotnego.
Proverbs	Prz	22	8	9	Proste są rozumnym, i prawe najdującym umiejętność.
Proverbs	Prz	22	8	10	Przyjmijcie ćwiczenie moje, a nie pieniądze: umiejętność raczéj niż złoto obierajcie.
Proverbs	Prz	22	8	11	Lepsza jest bowiem mądrość nad wszelakie najdroższe rzeczy, i wszystko, co może być pożądane, nie może jéj być przyrównane.
Proverbs	Prz	22	8	12	Ja, mądrość mieszkam w radzie, a przy myślach ćwiczonych bywam.
Proverbs	Prz	22	8	13	Bojaźń Pańska nienawidzi złości: pychą i hardością, i drogą złą, i usty dwujęzycznemi brzydzę się.
Proverbs	Prz	22	8	14	Moja jest rada i prawość, moja jest roztropność, moje jest męstwo.
Proverbs	Prz	22	8	15	Przez mię królowie królują, i prawodawcy stanowią sprawiedliwość.
Proverbs	Prz	22	8	16	Przez mię książęta panują, i mocarze skazują sprawiedliwie.
Proverbs	Prz	22	8	17	Ja miłuję tych, którzy mię miłują: a którzy rano czują do mnie, najdą mię.
Proverbs	Prz	22	8	18	Przy mnie są bogactwa i sława, pyszne majętności i sprawiedliwość.
Proverbs	Prz	22	8	19	Lepszy bowiem jest owoc mój niż złoto i kamienie drogie: a urodzaje moje niż śrebro wyborne.
Proverbs	Prz	22	8	20	Na drogach sprawiedliwości chodzę, w pośrodku ścieżek sądowych:
Proverbs	Prz	22	8	21	Abych ubogaciła te, którzy mię miłują, i skarby ich abym napełniła.
Proverbs	Prz	22	8	22	Pan mię posiągł na początku dróg swoich, pierwéj niźli co czynił z początku.
Proverbs	Prz	22	8	23	Od wiekum jest zrządzona i z starodawna, pierwéj niźli się ziemia stała.
Proverbs	Prz	22	8	24	Jeszcze nie było przepaści, a jam już poczęta była: ani jeszcze źródła wód były wyniknęły:
Proverbs	Prz	22	8	25	Ani jeszcze góry ciężką wielkością były stanęły przed pagórkami, jam się rodziła.
Proverbs	Prz	22	8	26	Jeszcze był ziemie nie uczynił, ani rzek, ani zawias okręgu ziemie.
Proverbs	Prz	22	8	27	Gdy gotował niebiosa, tamem ja była: gdy pewnym porządkiem i kołem otaczał przepaści.
Proverbs	Prz	22	8	28	Gdy niebiosa utwierdzał wzgórę, i ważył źródła wód.
Proverbs	Prz	22	8	29	Gdy zakładał morzu granice jego, a ustawę dawał wodom, aby nie przestępowały granic swoich: kiedy zawieszał fundamenty ziemie.
Proverbs	Prz	22	8	30	Z nimem była wszystko składając, i kochałam się na każdy dzień: Igrając przed nim na każdy czas,
Proverbs	Prz	22	8	31	Igrając na okręgu ziemie: a kochanie moje, być z synmi człowieczymi.
Proverbs	Prz	22	8	32	Teraz tedy, synowie! słuchajcie mię: błogosławieni, którzy strzegą dróg moich.
Proverbs	Prz	22	8	33	Słuchajcie ćwiczenia a bądźcie mądrymi, a nie odrzucajcie go.
Proverbs	Prz	22	8	34	Błogosławiony człowiek, który mię słucha: i który czuje u drzwi moich na każdy dzień, i pilnuje u podwojów drzwi moich.
Proverbs	Prz	22	8	35	Kto mię najdzie, najdzie żywot i wyczerpnie zbawienie od Pana.
Proverbs	Prz	22	8	36	Ale kto przeciw mnie zgrzeszy, obrazi duszę swoję. Wszyscy, którzy mię nienawidzą, kochają się w śmierci.
Proverbs	Prz	22	9	1	Mądrość zbudowała sobie dom, wyciosała siedm filarów.
Proverbs	Prz	22	9	2	Ofiarowała ofiary swoje, roztworzyła wino i stół swój wystawiła.
Proverbs	Prz	22	9	3	Posłała dziewki swe, (aby przyzwały), na zamek i na mury miejskie:
Proverbs	Prz	22	9	4	Jeźli kto jest maluczkim, niechaj przyjdzie do mnie.
Proverbs	Prz	22	9	5	I głupcom mówiła: Pójdźcie, pożywajcie chleba mego i pijcie wino, którem wam roztworzyła.
Proverbs	Prz	22	9	6	Opuśćcie dzieciństwo a żyjcie, i chodźcie drogami roztropności.
Proverbs	Prz	22	9	7	Kto uczy naśmiewcę, sam sobie krzywdę czyni: a kto strofuje niezbożnika, zmazę sobie rodzi.
Proverbs	Prz	22	9	8	Nie karz naśmiewcę, aby cię nie miał w nienawiści: karz mądrego, a będzie cię miłował.
Proverbs	Prz	22	9	9	Daj mądremu powód, a przyczyni mu się mądrości: nauczaj sprawiedliwego, a pokwapi się wziąć.
Proverbs	Prz	22	9	10	Początek mądrości bojaźń Pańska: a umiejętność świętych roztropność.
Proverbs	Prz	22	9	11	Bo przez mię rozmnożą się dni twoje, i przyczynią się tobie lata żywota.
Proverbs	Prz	22	9	12	Jeźli będziesz mądrym, sam sobie będziesz: a będzieszli naśmiewcą, sam złe poniesiesz.
Proverbs	Prz	22	9	13	Niewiasta głupia i wrzaskliwa i pełna łudarstwa, a nic zgoła nie umiejąca.
Proverbs	Prz	22	9	14	Siedzi we drzwiach domu swego na stołku, na wyższem miejscu w mieście,
Proverbs	Prz	22	9	15	Aby wołała mijających drogą, a idących drogą swoją:
Proverbs	Prz	22	9	16	Kto jest maluczki, niechaj zstąpi do mnie: a głupcowi rzekła:
Proverbs	Prz	22	9	17	Wody kradzione słodsze są, a chleb kryjomy smaczniejszy.
Proverbs	Prz	22	9	18	A nie wiedział, że tam są olbrzymowie, i w głębokościach piekielnych goście jéj. Paraboły, albo Przypowieści Salomonowe
Proverbs	Prz	22	10	1	Mądry syn rozwesela ojca: a syn głupi smutkiem jest matce swojéj.
Proverbs	Prz	22	10	2	Nic nie pomogą skarby niezbożności, lecz sprawiedliwość wybawi od śmierci.
Proverbs	Prz	22	10	3	Nie udręczy Pan głodem dusze sprawiedliwego: a zasadki niezbożnych wywróci.
Proverbs	Prz	22	10	4	Ubóstwo sprawiła ręka leniwa: ale ręka mocnych bogactwa gotuje. Kto się wspiera na kłamstwach, ten pasie wiatry: a tenże téż ściga latające ptaki.
Proverbs	Prz	22	10	5	Kto zbiera we żniwa, syn mądry jest: ale kto śpi lecie, syn pohańbienia.
Proverbs	Prz	22	10	6	Błogosławieństwo Pańskie nad głową sprawiedliwego: a nieprawość usta bezbożnych pokrywa.
Proverbs	Prz	22	10	7	Pamiątka sprawiedliwego z chwałą: ale imię niezbożnych zginie.
Proverbs	Prz	22	10	8	Mądry sercem przyjmuje przykazania: głupi bywa bit wargami.
Proverbs	Prz	22	10	9	Kto chodzi w prostości, bezpiecznie chodzi: lecz kto wywraca drogi swe, wyjawion będzie.
Proverbs	Prz	22	10	10	Kto mruga okiem, przyniesie żal: a głupi wargami będzie bit.
Proverbs	Prz	22	10	11	Źródło żywota usta sprawiedliwego: a usta niezbożnych nieprawość pokrywają.
Proverbs	Prz	22	10	12	Nienawiść wzbudza swary: a wszystkie występki miłość pokrywa.
Proverbs	Prz	22	10	13	w uściech mądrego najduje się mądrość: a kij na grzbiecie tego, któremu nie staje serca.
Proverbs	Prz	22	10	14	Mądrzy tają umiejętność: lecz usta głupiego są bliskie pohańbienia.
Proverbs	Prz	22	10	15	Majętność bogatego miasto mocy jego: bojaźń ubogich niedostatek ich.
Proverbs	Prz	22	10	16	Robota sprawiedliwego ku żywotowi: ale urodzaj niezbożnego ku grzechowi.
Proverbs	Prz	22	10	17	Droga do żywota, strzegącemu ćwiczenia: lecz kto opuszcza karność, błądzi.
Proverbs	Prz	22	10	18	Wargi kłamliwe tają w sobie nienawiść: kto mówi potwarz, głupi jest.
Proverbs	Prz	22	10	19	W wielomówności nie będzie bez grzechu: lecz kto miarkuje wargi swe, bardzo roztropny jest.
Proverbs	Prz	22	10	20	Śrebro wyborne język sprawiedliwego: ale serce niezbożnych za nic nie stoi.
Proverbs	Prz	22	10	21	Wargi sprawiedliwego nauczają wielu: lecz którzy nieumiejętni są, w niedostatku serca pomrą.
Proverbs	Prz	22	10	22	Błogosławieństwo Pańskie czyni bogatymi, ani się przyłączy do nich utrapienie.
Proverbs	Prz	22	10	23	Głupi jakoby śmiechem czyni niecnotę, ale mądrością jest mężowi baczność.
Proverbs	Prz	22	10	24	Czego się boi niezbożnik, przyjdzie nań: żądanie ich sprawiedliwym będzie dano.
Proverbs	Prz	22	10	25	Jako chmura przechodząca przeminie niezbożnik: lecz sprawiedliwy jako fundament wieczny.
Proverbs	Prz	22	10	26	Jako ocet zębom, a dym oczom, tak leniwy tym, którzy go posłali.
Proverbs	Prz	22	10	27	Bojaźń Pańska dni przyczyni: a lata niezbożnych będą ukrócone.
Proverbs	Prz	22	10	28	Oczekawanie sprawiedliwych wesele: lecz nadzieja niezbożnych zginie.
Proverbs	Prz	22	10	29	Moc prostego droga Pańska: a strach tym, którzy źle czynią.
Proverbs	Prz	22	10	30	Sprawiedliwy na wieki poruszon nie będzie: a niezbożnicy mieszkać nie będą na ziemi.
Proverbs	Prz	22	10	31	Usta sprawiedliwego zrodzą mądrość: język przewrotnych zginie.
Proverbs	Prz	22	10	32	Wargi sprawiedliwego upatrują wdzięczności: a usta bezbożnych przewrotności.
Proverbs	Prz	22	11	1	Waga zdradliwa brzydliwość jest u Pana: a gwicht sprawiedliwy wola jego.
Proverbs	Prz	22	11	2	Gdzie będzie pycha, tam będzie i hańba: a gdzie jest pokora, tam i mądrość.
Proverbs	Prz	22	11	3	Prostota sprawiedliwych poprowadzi je: a podejście fałszerzów spustoszy je.
Proverbs	Prz	22	11	4	Nie pomogą bogactwa w dzień pomsty: ale sprawiedliwość wybawi od śmierci.
Proverbs	Prz	22	11	5	Sprawiedliwość prostego naprostuje drogę jego: a niezbożnik upadnie w swojéj niezbożności.
Proverbs	Prz	22	11	6	Sprawiedliwość prawych wyzwoli je: a niesprawiedliwi w zasadkach swoich poimani będą.
Proverbs	Prz	22	11	7	Gdy umrze człowiek niezbożny, ustanie wszystka nadzieja: i oczekawanie frasowliwych zginie.
Proverbs	Prz	22	11	8	Sprawiedliwy z ucisku wyrwan jest: a miasto niego niezbożnik będzie dany.
Proverbs	Prz	22	11	9	Obłudnik usty zdradza przyjaciela swego: ale sprawiedliwi umiejętnością będą wybawieni.
Proverbs	Prz	22	11	10	W szczęściu sprawiedliwych będzie się radowało miasto: a w zatraceniu niezbożnych będzie pochwała.
Proverbs	Prz	22	11	11	Błogosławieństwem sprawiedliwych wywyższy się miasto: a usty niezbożnych wywróci się.
Proverbs	Prz	22	11	12	Kto gardzi przyjacielem swoim, potrzebujący serca jest: a człowiek rozumny milczy.
Proverbs	Prz	22	11	13	Kto zdradliwie chodzi, objawia tajemnice: ale kto wiernego serca, tai tego, czego mu się przyjaciel zwierzył.
Proverbs	Prz	22	11	14	Gdzie niemasz rządzce, lud upadnie: a zdrowie, gdzie wiele rady.
Proverbs	Prz	22	11	15	Złem utrapion będzie, który ręczy za obcego: lecz, kto się strzeże sideł, bezpieczen będzie.
Proverbs	Prz	22	11	16	Niewiasta wdzięczna dostąpi sławy: a mocarze będą mieć bogactwa.
Proverbs	Prz	22	11	17	Dobrze czyni duszy swéj człowiek miłosierny: a który okrutnym jest, odrzuca i krewne.
Proverbs	Prz	22	11	18	Bezbożnik czyni dzieło nietrwałe, a siejącemu sprawiedliwość zapłata wierna.
Proverbs	Prz	22	11	19	Łaskawość gotuje żywot: a naśladowanie złych śmierć.
Proverbs	Prz	22	11	20	Brzydliwe Panu serce przewrotne: a upodobanie jego w tych, którzy w prostości chodzą.
Proverbs	Prz	22	11	21	Ręka w ręce, nie ujdzie zły karania: ale nasienie sprawiedliwych zachowane będzie.
Proverbs	Prz	22	11	22	Kolce złote w pysku u świnie niewiasta piękna a głupia.
Proverbs	Prz	22	11	23	Żądza sprawiedliwych wszelka dobra jest: oczekawanie niezbożników zapalczywość.
Proverbs	Prz	22	11	24	Jedni udzielają własnych, a bogatszymi się stawają, a drudzy wydzierają nieswoje, a zawsze są w niedostatku.
Proverbs	Prz	22	11	25	Dusza, która błogosławi, utyje: a kto upaja, i sam też upojon będzie.
Proverbs	Prz	22	11	26	Kto kryje zboże, przeklnie go pospólstwo: lecz błogosławieństwo nad głową przedawających.
Proverbs	Prz	22	11	27	Dobrze wstaje rano, który szuka dobra: ale kto szuka złości, zatłumi go.
Proverbs	Prz	22	11	28	Kto ufa w bogactwach swoich, upadnie: a sprawiedliwi jako zielony list zakwitną.
Proverbs	Prz	22	11	29	Kto miesza dom swój, odziedziczy wiatry: a kto głupi jest, będzie służył mądremu.
Proverbs	Prz	22	11	30	Owoc sprawiedliwego drzewo żywota: a kto przyjmuje dusze, mądry jest.
Proverbs	Prz	22	11	31	Jeźliż sprawiedliwy na ziemi odnosi: jako daleko więcéj niezbożny i grzeszny?
Proverbs	Prz	22	12	1	Kto miłuje karność, miłuje umiejętność: ale kto nienawidzi strofowania, głupi jest.
Proverbs	Prz	22	12	2	Kto dobry jest, wyczerpnie łaskę u Pana: ale kto ufa w myślach swoich, niezbożnie czyni.
Proverbs	Prz	22	12	3	Nie zmocni się człowiek z niezbożności: a korzeń sprawiedliwych nie będzie poruszony.
Proverbs	Prz	22	12	4	Niewiasta pilna jest koroną mężowi swemu: a zgniłość w kościach jego, która czyni rzeczy godne sromoty.
Proverbs	Prz	22	12	5	Myśli sprawiedliwych sądy: a rady niezbożnych zdradliwe.
Proverbs	Prz	22	12	6	Słowa niezbożników czyhają na krew: usta sprawiedliwych wybawiają je.
Proverbs	Prz	22	12	7	Obróć niezbożne, a nie będzie ich: a dom sprawiedliwych stać będzie.
Proverbs	Prz	22	12	8	Z nauki swojéj mąż będzie poznany: ale kto jest nikczemny a głupi, wzgardzie podlęże.
Proverbs	Prz	22	12	9	Lepszy jest ubogi, mając swą potrzebę, niźli chlubliwy, który potrzebuje chleba.
Proverbs	Prz	22	12	10	Zna sprawiedliwy dusze bydła swego: a wnętrzności niezbożnych okrutne.
Proverbs	Prz	22	12	11	Kto sprawuje ziemię swoję, będzie nasycon chlebem: ale kto się próżnowaniem bawi, najgłupszy jest. Kto wesoły jest w zasiadaniu na winie, w zamkach swoich zostawi sromotę.
Proverbs	Prz	22	12	12	Żądza niezbożnika zmocnienie niecnotliwych: lecz korzeń sprawiedliwych rość będzie.
Proverbs	Prz	22	12	13	Dla ust przewrotnych przybliża się upad złośliwemu: lecz sprawiedliwy ujdzie ucisku.
Proverbs	Prz	22	12	14	Z owocu ust swoich każdy będzie napełnion dobrami: a według uczynków rąk jego będzie mu oddano.
Proverbs	Prz	22	12	15	Droga głupiego prosta w oczach jego: lecz kto mądry jest, słucha porady.
Proverbs	Prz	22	12	16	Głupi natychmiast gniew swój pokazuje: lecz, kto krzywdę pokrywa, chytry jest.
Proverbs	Prz	22	12	17	Który, co wie. mówi, świadek jest sprawiedliwy: ale, który kłama, jest świadek zdradliwy.
Proverbs	Prz	22	12	18	Jest, który obiecuje, a jako mieczem sumienia kłóty bywa: a język mądrych jest zdrowie.
Proverbs	Prz	22	12	19	Warga prawdy trwała będzie na wieki, a kto jest świadek nagły, ten stroi język kłamstwa.
Proverbs	Prz	22	12	20	Zdrada w sercu myślących złości: ale, którzy radzą o pokoju, idzie za nimi wesele.
Proverbs	Prz	22	12	21	Nie zafrasuje sprawiedliwego, cokolwiek nań przypadnie: lecz niezbożnicy będą pełni złego.
Proverbs	Prz	22	12	22	Brzydkością są Panu wargi kłamliwe: a którzy się wiernie obchodzą, podobają mu się.
Proverbs	Prz	22	12	23	Człowiek chytry tai umiejętność: a serce głupich wywoływa głupstwo.
Proverbs	Prz	22	12	24	Ręka mocnych panować będzie: a, która leniwa jest, pod hołdem będzie.
Proverbs	Prz	22	12	25	Smutek w sercu męża poniży go: a powieścią dobrą uweselon bywa.
Proverbs	Prz	22	12	26	Kto nie waży szkody dla przyjaciela, jest sprawiedliwy: lecz droga niezbożnych zdradzi je.
Proverbs	Prz	22	12	27	Nie najdzie zysku zdradliwy: a majętność człowieka będzie cena złota.
Proverbs	Prz	22	12	28	Na ścieżce sprawiedliwości żywot: a droga zdrożna wiedzie do śmierci.
Proverbs	Prz	22	13	1	Syn mądry, nauka ojcowska: a który jest naśmiewca, nie słucha, kiedy go strofują.
Proverbs	Prz	22	13	2	Z owocu ust swoich człowiek będzie nasycon dobrami: ale dusza przestępców złośliwa.
Proverbs	Prz	22	13	3	Kto strzeże ust swoich, strzeże dusze swojej: lecz, kto nie rozmyślny jest ku mówieniu, poczuje szkody.
Proverbs	Prz	22	13	4	Chce i nie chce leniwiec: a dusza robiących utyje.
Proverbs	Prz	22	13	5	Słowem kłamliwem będzie się brzydził sprawiedliwy: lecz niezbożnik zawstydza i zawstydzon będzie.
Proverbs	Prz	22	13	6	Sprawiedliwość strzeże drogi niewinnego: lecz niezbożność podchodzi grzesznika.
Proverbs	Prz	22	13	7	Jest jakoby bogaty, choć nic nie ma: a jest jakoby ubogi, choć ma wiele bogactw.
Proverbs	Prz	22	13	8	Okup dusze męża bogactwa jego: lecz ubogi nie odnosi łajania.
Proverbs	Prz	22	13	9	Światłość sprawiedliwych uwesela: ale świeca niezbożnych zagaśnie.
Proverbs	Prz	22	13	10	Między pysznymi zawsze są swary: a którzy wszystko czynią z poradą, rządzą się mądrością.
Proverbs	Prz	22	13	11	Majętność prędko nabyta umniejszy się: a która polekku bywa ręką zgromadzona, rozmnoży się.
Proverbs	Prz	22	13	12	Nadzieja, która się odwłóczy, trapi duszę: drzewo żywota pożądanie wypełnione.
Proverbs	Prz	22	13	13	Kto uwłacza rzeczy jakiéj, sam się na przyszły czas obowięzuje: a kto się boi przykazania, w pokoju będzie mieszkał. Dusze zdradliwe błądzą w grzechach: ale sprawiedliwi są miłosierni i litują się.
Proverbs	Prz	22	13	14	Zakon mądrego zdrój żywota, aby odwodził od upadku śmierci.
Proverbs	Prz	22	13	15	Nauka dobra da łaskę: drodze gardzących przepaść.
Proverbs	Prz	22	13	16	Chytry czyni wszystko zdradą: ale kto głupi jest, pokazuje głupstwo.
Proverbs	Prz	22	13	17	Poseł niezbożnego wpadnie we złe: ale poseł wierny zdrowie.
Proverbs	Prz	22	13	18	Nędza i sromota temu, który opuszcza ćwiczenie: a kto słucha karzącego, wsławion będzie.
Proverbs	Prz	22	13	19	Żądza, jeźli się spełni, rozkoszuje duszę: brzydzą się głupi tymi, którzy się strzegą złego.
Proverbs	Prz	22	13	20	Kto chodzi z mądrym, mądrym będzie: przyjaciel głupich stanie się podobny.
Proverbs	Prz	22	13	21	Grzeszniki goni nieszczęście: a sprawiedliwym nagrodzi się dobrem.
Proverbs	Prz	22	13	22	Dobry zostawuje dziedzicami syny i wnuki: i chowają na sprawiedliwego majętność grzesznego.
Proverbs	Prz	22	13	23	Obfita żywność na nowinach ojców: ale innym bywają zbierane bez rozsądku.
Proverbs	Prz	22	13	24	Kto folguje rózdze, nienawidzi syna swego: lecz kto go miłuje, ustawnie ćwiczy.
Proverbs	Prz	22	13	25	Sprawiedliwy je i nasyca duszę swoje: lecz brzuch niezbożnych nie nasycony.
Proverbs	Prz	22	14	1	Mądra niewiasta buduje dom swój: a głupia i zbudowany rękoma zepsuje.
Proverbs	Prz	22	14	2	Chodzący prostą drogą i bojący się Boga, wzgardzon bywa od tego, który bezecną drogą chodzi.
Proverbs	Prz	22	14	3	W uściech głupiego kij pychy: lecz wargi mądrych strzegą ich.
Proverbs	Prz	22	14	4	Kędy niemasz wołów, żłób próżny jest: a gdzie wiele zboża, tam jest jawna moc wołu.
Proverbs	Prz	22	14	5	Świadek prawdziwy nie kłama: lecz nieprawdę powiada świadek zdradliwy.
Proverbs	Prz	22	14	6	Szuka naśmiewca mądrości, a nie najduje: nauka roztropnych łacna.
Proverbs	Prz	22	14	7	Idź przeciw mężowi głupiemu, a nie zna warg mądrości.
Proverbs	Prz	22	14	8	Mądrość chytrego jest rozumieć drogę swoję: a nieopatrzność głupich obłędna.
Proverbs	Prz	22	14	9	Głupi będzie się śmiał z grzechu: a między sprawiedliwymi będzie mieszkała łaska.
Proverbs	Prz	22	14	10	Serce, które zna gorzkość dusze swojéj, do wesela jego nie przymięsza się obcy.
Proverbs	Prz	22	14	11	Dom niezbożnych zgładzon będzie: lecz przybytki sprawiedliwych zakwitną.
Proverbs	Prz	22	14	12	Jest droga, która się zda człowiekowi sprawiedliwa: ale koniec jéj prowadzi do śmierci.
Proverbs	Prz	22	14	13	Śmiech będzie zmięszan z żałością: a koniec wesela smutek posiada.
Proverbs	Prz	22	14	14	Drogami swemi nasycon będzie głupi: a nad nim będzie mąż dobry.
Proverbs	Prz	22	14	15	Prostak wierzy każdemu słowu: chytry rozważa kroki swoje. Syn zdradliwy nie będzie miał nic dobrego: ale słudze mądremu poszczęścią się sprawy, i wyprostuje się droga jego.
Proverbs	Prz	22	14	16	Mądry boi się i odstępuje od złego: głupi przeskakuje a dufa.
Proverbs	Prz	22	14	17	Niecierpliwy czynić będzie głupstwo: a mąż chytry przemierzły jest.
Proverbs	Prz	22	14	18	Maluczcy posiędą głupstwo: a opatrzni będą czekać umiejętności.
Proverbs	Prz	22	14	19	Będą leżeć źli przed dobrymi: a niezbożnicy u drzwi sprawiedliwych.
Proverbs	Prz	22	14	20	Ubogi i bliźniemu swemu omierzły będzie: ale bogatych jest przyjaciół wiele.
Proverbs	Prz	22	14	21	Kto gardzi bliźnim swoim, grzeszy: ale kto ma litość nad ubogim, błogosławiony będzie. Kto wierzy w Pana, miłosierdzie miłuje.
Proverbs	Prz	22	14	22	Błądzą, którzy źle czynią: miłosierdzie i prawda gotują dobra.
Proverbs	Prz	22	14	23	Ze wszelkiéj roboty będzie dostatek: ale, gdzie słów wiele, tam często niedostatek.
Proverbs	Prz	22	14	24	Korona mądrych bogactwa ich: szaleństwo głupich nieroztropność.
Proverbs	Prz	22	14	25	Wybawia duszę świadek prawdziwy: a zdradliwy kłamstwa mówi.
Proverbs	Prz	22	14	26	W bojaźni Pańskiéj ufanie mocy: i synowie jego nadzieję mieć będą.
Proverbs	Prz	22	14	27	Bojaźń Pańska zdrój żywota, aby uszli upadku śmierci.
Proverbs	Prz	22	14	28	W wielkości ludu godność królewska: a w trosze ludzi zelżywość książęcia.
Proverbs	Prz	22	14	29	Kto jest cierpliwy, wielką się mądrością rządzi: a kto niecierpliwy jest, wywyższa swe głupstwo.
Proverbs	Prz	22	14	30	Żywot ciała zdrowie serca: spróchnienie kości zazdrość.
Proverbs	Prz	22	14	31	Kto czyni krzywdę ubogiemu, urąga Stworzycielowi jego: a czci go, kto ma zmiłowanie nad ubogim.
Proverbs	Prz	22	14	32	Dla złości swéj niezbożnik wygnany będzie: ale sprawiedliwy nadzieję ma przy śmierci swojéj.
Proverbs	Prz	22	14	33	W sercu roztropnego odpoczywa mądrość: i wszelkie nieuczone wyćwiczy.
Proverbs	Prz	22	14	34	Sprawiedliwość wywyższa naród: ale grzech czyni ludzie mizernymi.
Proverbs	Prz	22	14	35	Sługa roztropny wdzięczny jest królowi: niepożyteczny gniew jego odniesie.
Proverbs	Prz	22	15	1	Odpowiedź łagodna uśmierza gniew: ale mowa przykra pobudza.
Proverbs	Prz	22	15	2	Język mądrych zdobi umiejętność: usta głupich wywierają głupstwo.
Proverbs	Prz	22	15	3	Na każdem miejscu oczy Pańskie wypatrują dobre i złe.
Proverbs	Prz	22	15	4	Język łagodny drzewo żywota: a który niemierny jest, zetrze ducha.
Proverbs	Prz	22	15	5	Głupi śmieje się z strofowania ojca swego: lecz, kto strzeże karności, chytrszy będzie. W obfitej sprawiedliwości moc jest największa: a myśli niezbożnych będą wykorzenione.
Proverbs	Prz	22	15	6	Dom sprawiedliwego moc wielka: a w dochodziech niezbożnego zamieszanie.
Proverbs	Prz	22	15	7	Wargi mądrych siać będą umiejętność: serce głupich inaksze będzie.
Proverbs	Prz	22	15	8	Ofiary niezbożnych obrzydłe Panu: modlitwy sprawiedliwych przyjemne.
Proverbs	Prz	22	15	9	Obrzydłość jest Panu droga niezbożnego: który idzie za sprawiedliwością, jest umiłowany od niego.
Proverbs	Prz	22	15	10	Nauka zła opuszczającemu drogę żywota: kto nienawidzi karności, umrze.
Proverbs	Prz	22	15	11	Piekło i zatracenie przed Panem: jako daleko więcéj serca synów człowieczych.
Proverbs	Prz	22	15	12	Zaraźliwy nie miłuje tego, kto go karze, i do mądrych nie idzie.
Proverbs	Prz	22	15	13	Serce wesołe rozwesela oblicze: w frasunku serca duch upada.
Proverbs	Prz	22	15	14	Serce mądrego szuka nauki: a usta głupich karmią się nieumiejętnością.
Proverbs	Prz	22	15	15	Wszystkie dni ubogiego złe: myśl bezpieczna jako ustawiczne gody.
Proverbs	Prz	22	15	16	Lepsza jest trocha z bojaźnią Pańską, niż wielkie skarby a nienasycające.
Proverbs	Prz	22	15	17	Lepiej jest być proszonym na jarzynę z miłością, niż na cielę tłuste z nienawiścią.
Proverbs	Prz	22	15	18	Mąż gniewliwy pobudza swary: który cierpliwy jest, uśmierza wzbudzone.
Proverbs	Prz	22	15	19	Droga leniwych jako płot cierniowy: droga sprawiedliwych bez obrazy.
Proverbs	Prz	22	15	20	Syn mądry uwesela ojca: a głupi człowiek gardzi matką swoją.
Proverbs	Prz	22	15	21	Głupstwo wesele głupiemu: a mąż mądry prostuje kroki swoje.
Proverbs	Prz	22	15	22	Rozpraszają się myśli, kędy niemasz rady: ale, gdzie jest wiele radzących, utwierdzają się.
Proverbs	Prz	22	15	23	Weseli się człowiek w zdaniu ust swoich: a mowa czasu swego rzeczoną jest bardzo dobra.
Proverbs	Prz	22	15	24	Ścieżka żywota nad umiejętnym, aby się uchronił piekła najgłębszego.
Proverbs	Prz	22	15	25	Dom pysznych Pan wywróci: a granice wdów potwierdza.
Proverbs	Prz	22	15	26	Obrzydłość Panu myśli złe: a czysta mowa najpiękniejsza potwierdzona będzie od niego.
Proverbs	Prz	22	15	27	Miesza dom swój, który łakomstwa naśladuje: a kto nienawidzi darów, będzie żył. Przez miłosierdzie i wiarę bywają oczyszczane grzechy: a przez bojaźń Pańską wszelki odstępuje od złego.
Proverbs	Prz	22	15	28	Serce sprawiedliwego rozmyśla posłuszeństwo: usta niezbożnych opływają złością.
Proverbs	Prz	22	15	29	Daleko jest Pan od niezbożnych: a modlitwy sprawiedliwych wysłucha.
Proverbs	Prz	22	15	30	Światłość oczu uwesela duszę: a dobra sława czyni tłuste kości.
Proverbs	Prz	22	15	31	Ucho, które słucha karności żywota, w pośrodku mądrych mieszkać będzie.
Proverbs	Prz	22	15	32	Kto odrzuca karność, wzgardza duszę swoję: ale kto przyjmuje karanie, panem jest serca.
Proverbs	Prz	22	15	33	Bojaźń Pańska ćwiczenie mądrości, a sławę uprzedza pokora.
Proverbs	Prz	22	16	1	Człowiecza jest duszę przygotować: a Pańska rządzić językiem.
Proverbs	Prz	22	16	2	Wszystkie drogi człowiecze są jawne przed oczyma jego: Pan jest, który uważa duchy.
Proverbs	Prz	22	16	3	Objaw Panu uczynki twoje, a będą wyprostowane myśli twoje.
Proverbs	Prz	22	16	4	Pan wszystko udziałał sam dla siebie: téż i niezbożnika na zły dzień.
Proverbs	Prz	22	16	5	Obrzydły jest Panu każdy pyszny: by téż ręka do ręki była, nie uchodzi karania. Początek drogi dobréj, czynić sprawiedliwość, i wdzięczniejsza Bogu, niźli ofiary ofiarować.
Proverbs	Prz	22	16	6	Miłosierdziem i prawdą nieprawość bywa odkupiona: a w bojaźni Pańskiéj strzegą się złego.
Proverbs	Prz	22	16	7	Gdy się podobają Panu drogi człowiecze, tedy i nieprzyjacioły jego przywiedzie do pokoju.
Proverbs	Prz	22	16	8	Lepsza jest trocha z sprawiedliwością: niźli wielkie dochody z nieprawością.
Proverbs	Prz	22	16	9	Serce człowiecze rozrządza drogi swoje: ale Pańska jest prostować kroki jego.
Proverbs	Prz	22	16	10	Proroctwo w wargach królewskich: w sądzie nie błądzą usta jego.
Proverbs	Prz	22	16	11	Waga i szala jest sąd Pański: a uczynki jego wszystkie gwichty w worku.
Proverbs	Prz	22	16	12	Obrzydliwi królowie, którzy źle czynią; bo sprawiedliwością umacnia się stolica.
Proverbs	Prz	22	16	13	Upodobanie królewskie wargi sprawiedliwe: kto mówi dobrze, będzie umiłowan.
Proverbs	Prz	22	16	14	Gniew królewski posłowie śmierci: a mąż mądry ubłaga go.
Proverbs	Prz	22	16	15	W wesołości twarzy królewskiéj żywot, a łaska jego jako deszcz późny.
Proverbs	Prz	22	16	16	Nabywaj mądrości; bo lepsza jest nad złoto, i nabywaj roztropności; bo droższa jest nad srebro.
Proverbs	Prz	22	16	17	Ścieżka sprawiedliwych odchyla się od złego: stróż dusze swéj strzeże drogi swojéj.
Proverbs	Prz	22	16	18	Przed zginieniem uprzedza pycha, a przed upadkiem duch się wynosi.
Proverbs	Prz	22	16	19	Lepiej jest korzyć się z cichymi, niźli dzielić korzyści z pysznymi.
Proverbs	Prz	22	16	20	Ćwiczony w słowie najdzie dobra: a który ma nadzieję w Panu, błogosławiony jest.
Proverbs	Prz	22	16	21	Który jest mądrego serca, będzie nazwany rozumnym: a kto wdzięcznej wymowy, więcej odniesie.
Proverbs	Prz	22	16	22	Zdrój żywota nauka tego, kto ją ma: a nauka głupich szaleństwo.
Proverbs	Prz	22	16	23	Serce mądrego wyćwiczy usta jego, a wargom jego przyda wdzięczności.
Proverbs	Prz	22	16	24	Plastr miodu słowa ozdobne, słodkość duszy zdrowie kościom.
Proverbs	Prz	22	16	25	Jest droga, która się zda człowiekowi prawa: a koniec jej prowadzi do śmierci.
Proverbs	Prz	22	16	26	Dusza robiącego robi sobie; bo go przymuszają usta jego.
Proverbs	Prz	22	16	27	Mąż niezbożny wykopuje złość, a na wargach jego ogień się rozpala.
Proverbs	Prz	22	16	28	Człowiek przewrotny wszczyna zwady, a świegotliwy rozłącza książęta.
Proverbs	Prz	22	16	29	Mąż złościwy nuci bliźniego swego i prowadzi go drogą nie dobrą.
Proverbs	Prz	22	16	30	Kto zapatrzywszy się, myśli przewrotności, gryząc wargi swoje, dokazuje złości.
Proverbs	Prz	22	16	31	Wieniec godności szędziwość, która się najduje w drogach sprawiedliwości.
Proverbs	Prz	22	16	32	Lepszy jest cierpliwy, niźli mąż mocny: a który panuje sercu swemu, niż ten, co miast dobywa.
Proverbs	Prz	22	16	33	Losy do łona rzucają: ale od Pana bywają nastrojone.
Proverbs	Prz	22	17	1	Lepszy jest kęs chleba suchego z weselem, niźli dom pełen ofiar z swarem.
Proverbs	Prz	22	17	2	Sługa roztropny będzie panował nad synmi głupimi: a między bracią będzie dzielił dziedzictwo.
Proverbs	Prz	22	17	3	Jako w ogniu próbują śrebro, a złoto w piecu, tak Pan próbuje serca.
Proverbs	Prz	22	17	4	Złośnik posłuszen jest językowi złośliwemu: a zdradliwy słucha warg kłamliwych.
Proverbs	Prz	22	17	5	Kto gardzi ubogim, lży Stworzyciela jego: a kto się raduje z upadku drugiego, nie ujdzie karania.
Proverbs	Prz	22	17	6	Wieńcem starych są synowie synów: a chwała synów ojcowie ich.
Proverbs	Prz	22	17	7	Nie przystoją głupiemu słowa poważne, ani książęciu usta kłamliwe.
Proverbs	Prz	22	17	8	Kamień drogi najwdzięczniejszy, oczekiwanie czekającego: gdzie się kolwiek obraca, mądrze rozumie.
Proverbs	Prz	22	17	9	Kto tai grzech, szuka przyjaźni: kto inakszemi słowy powtarza, rozłącza złączone.
Proverbs	Prz	22	17	10	Więcej waży upominanie u roztropnego, niźli sto plag u głupiego.
Proverbs	Prz	22	17	11	Zły człowiek zawsze swaru szuka: ale Anioł okrutny będzie wysłan przeciw jemu.
Proverbs	Prz	22	17	12	Lepiéj jest potkać sie z niedźwiedzicą, kiedy jéj dzieci wezmą: niźli z głupim ufającym w głupstwie swojem.
Proverbs	Prz	22	17	13	Kto oddaje złe za dobre, nie wynidzie złe z domu jego.
Proverbs	Prz	22	17	14	Kto spuszcza wodę, początkiem jest swarów: i niźli odniesie lekkość, odstępuje sądu.
Proverbs	Prz	22	17	15	Kto usprawiedliwia niezbożnego, i kto potępia sprawiedliwego, obadwaj są obrzydłymi Panu.
Proverbs	Prz	22	17	16	Cóż pomoże głupiemu, że ma bogactwa: ponieważ mądrości kupić nie może? Kto dom swój wysoko podnosi, szuka obalenia: a kto się chroni nauki, we złe wpadnie.
Proverbs	Prz	22	17	17	Na każdy czas miłuje, kto jest przyjacielem: a brat doznan bywa w utrapieniu.
Proverbs	Prz	22	17	18	Głupi człowiek klaskać będzie rękoma, gdy zaręczy za przyjaciela swego.
Proverbs	Prz	22	17	19	Kto myśli o rozterkach, miłuje swary: a kto podnosi drzwi, upadku szuka.
Proverbs	Prz	22	17	20	Kto jest przewrotnego serca, nie najdzie dobra: a kto wywraca język, we złe wpadnie.
Proverbs	Prz	22	17	21	Głupi się urodził na sromotę swoję, ale ani ojciec głupiego będzie miał pociechy.
Proverbs	Prz	22	17	22	Serce wesołe czyni wiek kwitnący: duch smutny wysusza kości.
Proverbs	Prz	22	17	23	Dar z zanadrza niezbożnik bierze, aby wywrócił ścieżki sądowe.
Proverbs	Prz	22	17	24	Na twarzy roztropnego świeci się mądrość: oczy głupich na kończynach ziemie.
Proverbs	Prz	22	17	25	Syn głupi gniewem ojcowi, a żałością matce, która go porodziła.
Proverbs	Prz	22	17	26	Nie dobrze jest, uszkodzić sprawiedliwego: anić bić przełożonego, który dobrze sądzi.
Proverbs	Prz	22	17	27	Kto miarkuje mowy swe, jest uczony i mądry: a drogiego ducha mąż ćwiczony.
Proverbs	Prz	22	17	28	I głupi jeźli milczy, będzie mian za mądrego: a jeźli stuli usta swe, za roztropnego.
Proverbs	Prz	22	18	1	Przyczyn szuka, kto się chce z przyjacielem rozstać: na każdy czas urągania godzien będzie.
Proverbs	Prz	22	18	2	Nie przyjmuje głupi słów roztropności: chybabyś to powiadał, co ma w sercu swojem.
Proverbs	Prz	22	18	3	Niezbożnik gdy przyjdzie w głębokość grzechów, za nic sobie nie ma: ale za nim idzie hańba i sromota.
Proverbs	Prz	22	18	4	Woda głęboka słowa z ust męża: potok wylewający zdrój mądrości.
Proverbs	Prz	22	18	5	Mieć wzgląd na osobę niezbożnego, nie jest rzecz dobra, abyś ustąpił od prawdy sądu.
Proverbs	Prz	22	18	6	Wargi głupiego wdawają się w swary: a usta jego wzbudzają rozterki.
Proverbs	Prz	22	18	7	Usta głupiego za zginieniem jego: a wargi jego upadkiem duszy jego.
Proverbs	Prz	22	18	8	Słowa dwujęzycznego jakoby proste: a one przerażają aż do samych wnętrzności żywota. Leniwego poraża bojaźń: a dusze niewieściuchów będą łaknąć.
Proverbs	Prz	22	18	9	Kto niedbały i leniwy jest w robocie swojéj, bratem jest rozpraszającego roboty swoje.
Proverbs	Prz	22	18	10	Wieża najmocniejsza imię Pańskie: do niego bieży sprawiedliwy, a będzie wywyższon.
Proverbs	Prz	22	18	11	Majętność bogatego miasto mocy jego, i jako mur mocny obtaczający go.
Proverbs	Prz	22	18	12	Przed upadkiem podnosi się serce człowiecze, i przed sławą bywa uniżone.
Proverbs	Prz	22	18	13	Kto pierwéj odpowiada, niźli wysłucha, pokazuje się być głupim i pohańbienia godnym.
Proverbs	Prz	22	18	14	Duch męża podpiera mdłość jego: ale ducha do gniewu łacnego kto będzie mógł znosić?
Proverbs	Prz	22	18	15	Serce roztropnego otrzyma umiejętność: a ucho mądrych szuka wiadomości.
Proverbs	Prz	22	18	16	Dar człowieczy rozprzestrzenia drogę jego i czyni mu miejsce przed książęty.
Proverbs	Prz	22	18	17	Sprawiedliwy najpierwéj sam na się żałuje: przyjdzie przyjaciel jego, i doświadczać go będzie.
Proverbs	Prz	22	18	18	Los uśmierza zwady, i między możnymi téż rozsądek czyni.
Proverbs	Prz	22	18	19	Brat, który bywa wspomagan od brata, jako miasto mocne, a sądy jako zawory miast.
Proverbs	Prz	22	18	20	Z owocu ust męża napełni się brzuch jego: a urodzaje warg jego nasycą go.
Proverbs	Prz	22	18	21	Śmierć i żywot w ręce języka: którzy go miłują, będą jeść owoce jego.
Proverbs	Prz	22	18	22	Kto nalazł żonę dobrą, nalazł rzecz dobrą i wyczerpnie pociechę od Pana. Kto wygania żonę dobrą, wygania rzecz dobrą: ale, kto trzyma cudzołożnicę, głupi jest i niezbożny.
Proverbs	Prz	22	18	23	Człowiek ubogi z prośbami mówi: ale bogaty surowie odpowiada.
Proverbs	Prz	22	18	24	Mąż przyjacielski do towarzystwa, większym przyjacielem będzie niźli brat.
Proverbs	Prz	22	19	1	Lepszy jest ubogi, który chodzi w prostocie swéj, niźli bogaty warg przewrotnych i głupi.
Proverbs	Prz	22	19	2	Gdzie niemasz umiejętności dusze, niemasz dobra: a kto prędkich jest nóg, potknie się.
Proverbs	Prz	22	19	3	Głupstwo człowiecze wywraca drogę jego, a na Boga wre sercem swem.
Proverbs	Prz	22	19	4	Bogactwa przyczyniają wiele przyjaciół: lecz od ubogiego i ci, które miał, odstępują.
Proverbs	Prz	22	19	5	Świadek fałeszny nie ujdzie karania: a kto mówi kłamstwa, nie uciecze.
Proverbs	Prz	22	19	6	Wiele tych, którzy czczą osobę możnego, i są przyjaciółmi dary dającego.
Proverbs	Prz	22	19	7	Bracia człowieka ubogiego nienawidzą go: a ktemu i przyjaciele daleko odstąpili od niego. Kto się tylko na słowiech sadzi, nic nie będzie miał.
Proverbs	Prz	22	19	8	Lecz, kto ma rozum, miłuje duszę swoję, a strzegący roztropności najdzie dobra.
Proverbs	Prz	22	19	9	Świadek fałeszny nie ujdzie karania: a kto mówi kłamstwa, zginie.
Proverbs	Prz	22	19	10	Nie przystoi głupiemu rozkosz: ani słudze panować nad książęty.
Proverbs	Prz	22	19	11	Nauka męża po cierpliwości bywa doznana: a cześć jego jest mijać nieprawość.
Proverbs	Prz	22	19	12	Jako ryk lwi, tak i gniew królewski: a jako rosa na trawie, tak téż wesoła twarz jego.
Proverbs	Prz	22	19	13	Żałość ojcowa syn głupi: a dach ustawicznie kapający, swarliwa niewiasta.
Proverbs	Prz	22	19	14	Dom i majętności dane bywają od rodziców: ale żona roztropna właśnie od samego Pana.
Proverbs	Prz	22	19	15	Lenistwo przynosi ospałość: a dusza niedbała będzie łaknęła.
Proverbs	Prz	22	19	16	Kto strzeże przykazania, strzeże dusze swojéj: lecz, kto zaniedbywa drogi swéj, umorzon będzie.
Proverbs	Prz	22	19	17	Na lichwę daje Panu, kto ma litość nad ubogim, i nagrodę jego odda mu.
Proverbs	Prz	22	19	18	Ćwicz syna twego, nie rozpaczaj: a ku zabiciu jego nie przykładaj dusze twojéj.
Proverbs	Prz	22	19	19	Kto niecierpliwy jest, szkodę popadnie: a gdy wydrze, drugie przyda.
Proverbs	Prz	22	19	20	Słuchaj porady a przyjmuj ćwiczenie, abyś był mądrym na ostatku twoim.
Proverbs	Prz	22	19	21	Wiele myśli w sercu męża: a wola Pańska trwać będzie.
Proverbs	Prz	22	19	22	Człowiek potrzebny jest miłosierny: a lepszy jest ubogi niż mąż kłamliwy.
Proverbs	Prz	22	19	23	Bojaźń Pańska do żywota: w obfitości mieszkać będzie bez nawiedzenia złego.
Proverbs	Prz	22	19	24	Kryje leniwy rękę swą pod pachy, ani ją do ust swoich przykłada.
Proverbs	Prz	22	19	25	Gdy zaraźliwego ubijesz, głupi mędrszym będzie: a jeźli skarzesz mądrego, zrozumie karność.
Proverbs	Prz	22	19	26	Kto frasuje ojca a wypędza matkę, bezecny jest i nieszczęśliwy.
Proverbs	Prz	22	19	27	Nie przestawaj, synu, słuchać nauki, a umiéj słowa umiejętności.
Proverbs	Prz	22	19	28	Świadek nieprawy śmieje się z sądu: a usta niezbożnych żrą nieprawość.
Proverbs	Prz	22	19	29	Nagotowano pośmiewcom sądy, i młoty bijące ciałom głupich.
Proverbs	Prz	22	20	1	Rozpustna rzecz wino, i wadliwe pijaństwo: ktokolwiek się w nich kocha, nie będzie mądrym.
Proverbs	Prz	22	20	2	Jako ryk lwi, tak i strach królewski: kto go drażni, grzeszy przeciw duszy swojéj.
Proverbs	Prz	22	20	3	Poczciwość jest człowiekowi, który się odłącza od zwady: a wszyscy głupi wdawają się w swary.
Proverbs	Prz	22	20	4	Dla zimna leniwiec orać nie chciał: przetóż będzie żebrał lecie, a nie dadzą mu.
Proverbs	Prz	22	20	5	Jako woda głęboka, tak rada w sercu męża: ale człowiek mądry wyczerpnie ją.
Proverbs	Prz	22	20	6	Wiele ludzi miłosiernymi zowią: ale męża wiernego kto najdzie?
Proverbs	Prz	22	20	7	Sprawiedliwy, który chodzi w prostocie swojéj, błogosławione po sobie syny zostawi.
Proverbs	Prz	22	20	8	Król, który siedzi na stolicy sądowéj, rozprasza wszystko złe pojrzeniem swojem.
Proverbs	Prz	22	20	9	Któż może mówić: Czyste jest serce moje, jestem próżen grzechu?
Proverbs	Prz	22	20	10	Waga i waga, miara i miara: oboje obrzydłe jest u Boga.
Proverbs	Prz	22	20	11	Po zabawach jego poznać dziecię, jeźli czyste i prawe są uczynki jego.
Proverbs	Prz	22	20	12	Ucho słuchające a oko widzące, Pan oboje uczynił.
Proverbs	Prz	22	20	13	Nie kochaj sie w spaniu, aby cię ubóstwo nie ścisnęło: otwórz oczy swoje, a najedz się chleba.
Proverbs	Prz	22	20	14	Złe jest, złe jest, mówi każdy kupujący: a odszedłszy tedy się będzie chwalił.
Proverbs	Prz	22	20	15	Jest złoto i obfitość pereł i naczynie drogie usta umiejętności.
Proverbs	Prz	22	20	16	Weźmij suknią tego, który ręczył za obcego: fant od niego.
Proverbs	Prz	22	20	17	Słodki jest człowiekowi chleb kłamstwa, a potem napełnią się piaskiem usta jego.
Proverbs	Prz	22	20	18	Myśli poradami się utwierdzają: a rządem mają być sprawowane wojny.
Proverbs	Prz	22	20	19	Z tym, który objawia tajemnice, a chodzi zdradliwie, a rozwodzi wargi swe, nie miéj towarzystwa.
Proverbs	Prz	22	20	20	Kto złorzeczy ojcu swemu i matce, pochodnia jego zgaśnie w pośród ciemności.
Proverbs	Prz	22	20	21	Dziedzictwo, do którego się z przodku kwapią, na końcu błogosławieństwa mieć nie będzie.
Proverbs	Prz	22	20	22	Nie mów: Oddam złość. Czekaj na Pana a wybawi cię.
Proverbs	Prz	22	20	23	Brzydliwość jest u Pana waga i waga: szala zdradliwa nie jest dobra.
Proverbs	Prz	22	20	24	Od Pana bywają prostowane kroki męża: a któryż z ludzi może zrozumieć drogę swoję?
Proverbs	Prz	22	20	25	Upadek jest człowiekowi, pożreć święte: a ślubiwszy odmienić.
Proverbs	Prz	22	20	26	Król mądry rozpędza niezbożniki i obraca na nie koło.
Proverbs	Prz	22	20	27	Duch człowieczy jest pochodnia Pańska, która wypatruje wszystkie skrytości wnętrzne.
Proverbs	Prz	22	20	28	Miłosierdzie i prawda strzegą króla: a łaskawością umacnia się stolica jego.
Proverbs	Prz	22	20	29	Wesele młodych, moc ich: i ozdoba starych szędziwość.
Proverbs	Prz	22	20	30	Siność rany otrze złości, i razy we wnętrznościach brzucha.
Proverbs	Prz	22	21	1	Jako Rozdziały wód, tak serce królewskie w ręce Pańskiéj: kędy jedno chce, nachyli go.
Proverbs	Prz	22	21	2	Wszelka droga człowiecza zda mu się być prawa: ale Pan uważa serca.
Proverbs	Prz	22	21	3	Czynić miłosierdzie i sprawiedliwość, więcéj się Panu podoba, niźli ofiary.
Proverbs	Prz	22	21	4	Wynoszenie oczu jest rozszerzenie serca, świeca niezbożnych grzech.
Proverbs	Prz	22	21	5	Myśli dużego zawsze w dostatku: lecz każdy leniwy zawsze jest w niedostatku.
Proverbs	Prz	22	21	6	Który zbiera skarby językiem kłamliwym, nikczemny i szalony jest i wpadnie w sidła śmierci.
Proverbs	Prz	22	21	7	Drapiestwo niezbożnych zrzuca je, iż nie chcieli czynić sądu.
Proverbs	Prz	22	21	8	Przewrotna droga człowiecza daleką jest: ale kto czysty jest, szczera sprawa jego.
Proverbs	Prz	22	21	9	Lepiéj jest siedzieć w kącie domu, niźli z żoną swarliwą, a w domu społecznym.
Proverbs	Prz	22	21	10	Dusza niezbożnego żąda złego: nie zlituje się nad bliźnim swoim.
Proverbs	Prz	22	21	11	Skarawszy zaraźliwego mędrszy będzie prostak: a jeźli naśladuje mądrego, przyjmie naukę.
Proverbs	Prz	22	21	12	Myśli sprawiedliwy o domu niezbożnego, aby odciągnął niezbożne od złego.
Proverbs	Prz	22	21	13	Kto zatula uszy swe na wołanie ubogiego, będzie i sam wołał, a nie wysłuchają go.
Proverbs	Prz	22	21	14	Dar potajemnie dany gasi gniewy: a upominek w zanadrzu rozgniewanie wielkie.
Proverbs	Prz	22	21	15	Radość sprawiedliwemu jest, czynić sąd: a strach działającym nieprawość.
Proverbs	Prz	22	21	16	Człowiek, który zbłądzi z drogi nauki, we zborze olbrzymów mieszkać będzie.
Proverbs	Prz	22	21	17	Kto się kocha w używaniu, w niedostatku będzie: kto miłuje wino i tłuste kąski, nie zbogaci się.
Proverbs	Prz	22	21	18	Niezbożny będzie dan za sprawiedliwego, a nieprawy za prawe.
Proverbs	Prz	22	21	19	Lepiéj jest mieszkać w ziemi pustéj, niźli z żoną swarliwą a gniewliwą.
Proverbs	Prz	22	21	20	Skarb pożądany i wonny olejek w mieszkaniu sprawiedliwego: a głupi człowiek rozleje go.
Proverbs	Prz	22	21	21	Kto naśladuje sprawiedliwości i miłosierdzia, najdzie żywot sprawiedliwość i chwałę.
Proverbs	Prz	22	21	22	Miasto mocnych ubiegł mądry, i zepsował moc ufania ich.
Proverbs	Prz	22	21	23	Kto strzeże ust swoich i języka swego, strzeże od ucisków dusze swojéj.
Proverbs	Prz	22	21	24	Hardego i pysznego zowią nieuczonym, który w gniewie pysznie się sprawuje.
Proverbs	Prz	22	21	25	Pożądliwości zabijają leniwego; albowiem nie chciały nic robić ręce jego.
Proverbs	Prz	22	21	26	Przez cały dzień pragnie i pożąda: a kto sprawiedliwy jest, daje bez przestanku.
Proverbs	Prz	22	21	27	Ofiary niezbożnych brzydliwe, iż się ofiarują z grzechu.
Proverbs	Prz	22	21	28	Świadek kłamliwy zginie: mąż posłuszny będzie mówił zwycięstwo.
Proverbs	Prz	22	21	29	Człowiek niezbożny niewstydliwie zatwardza twarz swoje: ale kto prawy jest, poprawia drogi swojej.
Proverbs	Prz	22	21	30	Niemasz mądrości, niemasz roztropności, niemasz rady przeciw Panu.
Proverbs	Prz	22	21	31	Konia gotują na dzień bitwy: ale Pan daje wybawienie.
Proverbs	Prz	22	22	1	Lepsze jest imię dobre, niż wielkie bogactwa: łaska nad srebro i złoto.
Proverbs	Prz	22	22	2	Bogaty i ubogi potkali się: obudwu Pan jest Stworzycielem.
Proverbs	Prz	22	22	3	Zmyślny obaczył złe i skrył się: prostak minął i popadł szkodę.
Proverbs	Prz	22	22	4	Koniec skromności bojaźń Pańska, bogactwo i chwała i żywot.
Proverbs	Prz	22	22	5	Oręże i miecze na drodze przewrotnego: a stróż dusze swéj daleko odstępuje od nich.
Proverbs	Prz	22	22	6	Przypowieść jest: Młodzieniec wedle drogi swéj, choćby się zstarzał, nie odstąpi od niéj.
Proverbs	Prz	22	22	7	Bogaty ubogim rozkazuje: a kto u kogo pożycza, sługą jest tego, który mu pożyczył.
Proverbs	Prz	22	22	8	Kto sieje nieprawość, będzie żął nieszczęście: i laską gniewu swego zniszczeje.
Proverbs	Prz	22	22	9	Kto skłonny jest ku miłosierdziu, błogosławion będzie; bo chleba swego dał ubogiemu. Zwycięstwa i czci dostanie, kto dary daje: a duszę odejmuje tych, co je biorą.
Proverbs	Prz	22	22	10	Wypędź naśmiewcę, a wynidzie z nim swar: i ustaną prawa i potwarzy.
Proverbs	Prz	22	22	11	Kto miłuje czystość serdeczną, dla wdzięczności ust swoich będzie miał przyjacielem króla.
Proverbs	Prz	22	22	12	Oczy Pańskie strzegą umiejętności: a słowa nieprawego bywają wywrócone.
Proverbs	Prz	22	22	13	Mówi leniwiec: Lew jest na dworze, w pośród ulic zabit będę.
Proverbs	Prz	22	22	14	Usta cudzéj są dołem głębokim: na kogo się Pan gniewa, wpadnie weń.
Proverbs	Prz	22	22	15	Głupstwo przywiązane jest do serca dziecięcego: ale rózga karania wypędzi je.
Proverbs	Prz	22	22	16	Kto potwarza ubogiego, aby przysporzył majętności sobie, da sam bogatszemu, i będzie nędzę klepał.
Proverbs	Prz	22	22	17	Nakłoń ucha twego a słuchaj słów mądrych: a serce swoje przyłóż do nauki mojéj.
Proverbs	Prz	22	22	18	Którać piękna będzie, gdy ją zachowasz w sercu swojem, i rozpłynie się po wargach twoich:
Proverbs	Prz	22	22	19	Aby było w Panu ufanie twoje: i przetóżem ci ją dziś pokazał.
Proverbs	Prz	22	22	20	Otom ci ją trojako opisał w myślach i w nauce:
Proverbs	Prz	22	22	21	Abym ci okazał stałość i powieści prawdziwe: abyś z nich odpowiadał tym, którzy cię posłali.
Proverbs	Prz	22	22	22	Nie czyń bezprawia ubogiemu, iż ubogi jest: ani niszcz nędznika w bramie.
Proverbs	Prz	22	22	23	Albowiem Pan będzie sądził sprawy jego: i przebije tych, którzy przebili duszę jego.
Proverbs	Prz	22	22	24	Nie bądź przyjacielem człowiekowi gniewliwemu: ani chodź z mężem zapalczywym.
Proverbs	Prz	22	22	25	Byś snadź nie przywykł ścieżkom jego, a wziął zgorszenie dusze twojéj.
Proverbs	Prz	22	22	26	Nie bywaj między tymi, którzy rękę dają, i którzy się czynią rękojmiami za długi.
Proverbs	Prz	22	22	27	Bo jeźli niemasz zkąd wrócić, czemuć nie ma wziąć przykrycie z łóżka twego?
Proverbs	Prz	22	22	28	Nie przestępuj granic starych, które założyli ojcowie twoi.
Proverbs	Prz	22	22	29	Widziałeś męża biegłego w sprawach swoich? przed królmi stać będzie, a nie będzie przed podłymi.
Proverbs	Prz	22	23	1	Gdy siędziesz, abyś jadł z książęciem, pilnie obacz, co położono przed tobą:
Proverbs	Prz	22	23	2	I połóż nóż w gardle twojem, jeźliż jednak masz w mocy duszę twoję.
Proverbs	Prz	22	23	3	Nie pożądaj pokarmów tego, w którym chleb kłamstwa.
Proverbs	Prz	22	23	4	Nie pracuj, abyś się zbogacił; ale załóż miarę opatrzności twojéj.
Proverbs	Prz	22	23	5	Nie podnoś oczu twoich na bogactwa, których mieć nie możesz; bo uczynią sobie skrzydła jakoby orłowe, i ulecą do nieba.
Proverbs	Prz	22	23	6	Nie jadaj z cłowiekiem zazdrościwym, i nie pragnij pokarmów jego.
Proverbs	Prz	22	23	7	Bo nakształt wieszczka i praktykarza domniemywa się, czego nie wie. Jedz a pij, rzecze tobie: a myśl jego nie jest z tobą.
Proverbs	Prz	22	23	8	Pokarmy, któreś jadł, zrzucisz: i utracisz wdzięczne słowa twoje.
Proverbs	Prz	22	23	9	Nie mów w uszach głupich; bo wzgardzą naukę wymowy twojéj.
Proverbs	Prz	22	23	10	Nie tykaj granic małych dziatek: a nie wchodź na rolą sierót.
Proverbs	Prz	22	23	11	Bo powinny ich mocny jest: a on będzie sądził przeciw tobie sprawy ich.
Proverbs	Prz	22	23	12	Niech wnidzie do ćwiczenia serce twoje: a uszy twoje do słów umiejętności.
Proverbs	Prz	22	23	13	Nie odejmuj od dziecięcia karności; bo jeźli go ubijesz rózgą, nie umrze.
Proverbs	Prz	22	23	14	Ty go ubijesz rózgą, a duszę jego z piekła wybawisz.
Proverbs	Prz	22	23	15	Synu mój! będzieli mądre serce twoje, będzieć się z tobą radowało serce moje.
Proverbs	Prz	22	23	16	I będą się weselić nerki moje, gdy będą dobrze mówić usta twoje.
Proverbs	Prz	22	23	17	Niech nie zajrzy grzesznym serce twoje: ale w bojaźni Pańskiéj trwaj przez cały dzień.
Proverbs	Prz	22	23	18	Bo będziesz miał nadzieję na końcu, a oczekawanie twe nie będzie odjęte.
Proverbs	Prz	22	23	19	Słuchaj, synu mój! a bądź mądry: a prostuj na drodze duszę twoję.
Proverbs	Prz	22	23	20	Nie bywaj na biesiadach pijaniców: ani na kolacyach tych, którzy mięso na jedzenie znaszają;
Proverbs	Prz	22	23	21	Bo którzy się pijaństwem bawią, i którzy się składają, zniszczeją: a w łatach chodzić będzie ospałość.
Proverbs	Prz	22	23	22	Słuchaj ojca twego, który cię zrodził: a nie gardź, gdy się zstarzeje matka twoja.
Proverbs	Prz	22	23	23	Kupuj prawdę, a nie przedawaj mądrości i nauki i umiejętności.
Proverbs	Prz	22	23	24	Raduje się bardzo ojciec sprawiedliwego; który zrodził mądrego, weselić się będzie z niego.
Proverbs	Prz	22	23	25	Niech się weseli ojciec twój i matka twoja, a niech się raduje, która cię urodziła.
Proverbs	Prz	22	23	26	Daj mi, synu mój! serce twoje: a oczy twoje niech strzegą dróg moich.
Proverbs	Prz	22	23	27	Bo dół głęboki jest nierządnica, a studnia ciasna cudza.
Proverbs	Prz	22	23	28	Czyha na drodze jako zbójca, a które ujrzy nieopatrznie, zabije.
Proverbs	Prz	22	23	29	Komu biada? czyjemu ojcu biada? komu swary? komu doły? komu bez przyczyny rany? komu płynienie oczu?
Proverbs	Prz	22	23	30	Izali nie tym, którzy zasiadają na winie, a bawią się kubków wytrząsaniem?
Proverbs	Prz	22	23	31	Nie patrz na wino, gdy się rumieni, gdy się rozjaśni w szklenicy barwa jego: łagodnie wchodzi:
Proverbs	Prz	22	23	32	Ale na końcu ukąsi jako wąż, a jako żmija jad rozpuści.
Proverbs	Prz	22	23	33	Oczy twe będą patrzyć na cudze: a serce twe będzie mówić przewrotności.
Proverbs	Prz	22	23	34	I będziesz jako śpiący naśród morza: i jako uśpiony stérnik, gdy stér straci.
Proverbs	Prz	22	23	35	I rzeczesz: Bili mię, ale mię nie bolało: ciągnęli mię, a nie czułem. Kiedyż ocucę, i zasię wino najdę?
Proverbs	Prz	22	24	1	Nie naśladuj ludzi złych, ani żądaj być z nimi.
Proverbs	Prz	22	24	2	Albowiem serce ich myśli o drapiestwie, a usta ich mówią zdrady.
Proverbs	Prz	22	24	3	Mądrością będzie budowany dom, a roztropnością umocnion będzie.
Proverbs	Prz	22	24	4	Umiejętnością napełniają się spiżarnie wszelakiéj majętności kosztownéj i pięknéj.
Proverbs	Prz	22	24	5	Człowiek mądry mocny jest: a mąż uczony silny i potężny.
Proverbs	Prz	22	24	6	Bo sprawą zaczyna się wojna: a będzie zdrowie, kędy wiele rady jest.
Proverbs	Prz	22	24	7	Wysoka głupiemu mądrość, nie otworzy w bramie ust swoich.
Proverbs	Prz	22	24	8	Kto myśli źle czynić, głupim nazwan będzie.
Proverbs	Prz	22	24	9	Myśl głupiego jest grzech: a brzydliwością ludzką obmówca.
Proverbs	Prz	22	24	10	Jeźli zwątpisz spracowany w dzień ucisku, umniejszy się siła twoja.
Proverbs	Prz	22	24	11	Wybawiaj te, które na śmierć wiodą: a które ciągną na stracenie, wyzwalać nie przestawaj.
Proverbs	Prz	22	24	12	Jeźli rzeczesz: Nie mam na to siły: który patrzy na serce, on rozumie, a stróża dusze twéj nic nie omyli: i odda człowiekowi według uczynków jego.
Proverbs	Prz	22	24	13	Jedz miód, synu mój! bo dobry jest, i plastr najsłodszy gardłu twojemu.
Proverbs	Prz	22	24	14	Takżeć umiejętność mądrości duszy twojéj; którą gdy najdziesz, będziesz miał nadzieję na ostatku, a nadzieja twoja nie zginie.
Proverbs	Prz	22	24	15	Nie czyń zdrady, i nie szukaj niezbożności w domu sprawiedliwego i nie psuj pokoju jego.
Proverbs	Prz	22	24	16	Bo siedmkroć upadnie sprawiedliwy, i powstanie: lecz niezbożni we złe upadną.
Proverbs	Prz	22	24	17	Gdy upadnie nieprzyjaciel twój, nie wesel się: a z upadku jego niech się nie raduje serce twoje:
Proverbs	Prz	22	24	18	Aby nie ujrzał Pan, a miałby ci za złe, i odwróciłby gniew swój od niego.
Proverbs	Prz	22	24	19	Nie sprzeczaj się ze złymi, ani zajrzyj niezbożnym.
Proverbs	Prz	22	24	20	Bo źli nie mają nadzieje napotem, a świeca niezboźnych zagaśnie.
Proverbs	Prz	22	24	21	Bój się Pana, synu mój! i króla: a z obmówcami nie mieszaj się.
Proverbs	Prz	22	24	22	Bo natychmiast powstanie zatracenie ich, a upadek obudwu kto wie? I to téż dla mądrych:
Proverbs	Prz	22	24	23	Mieć wzgląd na osobę u sądu nie jest rzecz dobra.
Proverbs	Prz	22	24	24	Którzy mówią niezbożnemu: Jesteś sprawiedliwy, będą je ludzie przeklinać: i brzydzić się nimi będą pokolenia.
Proverbs	Prz	22	24	25	Którzy go karzą, będą chwaleni: przyjdzie na nie błogosławieństwo.
Proverbs	Prz	22	24	26	Wargi pocałuje, który odpowiada słowa dobre.
Proverbs	Prz	22	24	27	Gotuj na dworze dzieło twoje i sprawuj pilnie rolą twoję, abyś potem dom twój budował.
Proverbs	Prz	22	24	28	Nie bądź świadkiem niepotrzebnie przeciw bliźniemu twemu: i nie zdradzaj nikogo wargami twemi.
Proverbs	Prz	22	24	29	Nie mów: Jako mi uczynił, tak mu uczynię: oddam każdemu według uczynku jego.
Proverbs	Prz	22	24	30	Szedłem praez pole człowieka leniwego, i przez winnicę męża głupiego :
Proverbs	Prz	22	24	31	Ano wszędy zarosło pokrzywami, i ciernie pokryło grunt jego, i rozwalił się płot kamienny.
Proverbs	Prz	22	24	32	Co ujrzawszy schowałem do serca swego, a z przykładu nauczyłem się rozumu.
Proverbs	Prz	22	24	33	Mało, rzekę, pośpisz, mało podrzymiesz, trochę ręce złożysz ku odpoczywaniu:
Proverbs	Prz	22	24	34	Aż ci przyjdzie jako poseł ubóstwo, a żebractwo jako mąż zbrojny.
Proverbs	Prz	22	25	1	I te przypowieści Salomonowe, które wypisali mężowie Ezechiasza, króla Judzkiego.
Proverbs	Prz	22	25	2	Cześć Boża jest, taić słowo: a cześć królewska, wywiadować się powieści.
Proverbs	Prz	22	25	3	Niebo wysoko, a ziemia nisko, a serce królewskie jest niewybadane.
Proverbs	Prz	22	25	4	Odejm zużelicę od śrebra, a wynidzie naczynie czyste.
Proverbs	Prz	22	25	5	Odejm niezbożność od obliczności królewskiéj, a umocni się sprawiedliwością stolica jego.
Proverbs	Prz	22	25	6	Nie popisuj się zacnością przed królem, a na miejscu wielmożnych nie stawaj.
Proverbs	Prz	22	25	7	Bo lepiéj, iż ci rzeką: Wstąp wyżéj, a niżbyś miał być uniżon przed książęciem.
Proverbs	Prz	22	25	8	Co widziały oczy twoje, tego wnet nie powiadaj w swarze, byś zaś potem poprawić tego nie mógł, gdybyś zelżył przyjaciela swego.
Proverbs	Prz	22	25	9	Sprawuj rzecz twą z przyjacielem twoim, i tajemnice obcemu nie odkrywaj:
Proverbs	Prz	22	25	10	By się snadź nie natrząsał z ciebie, usłyszawszy, i nie przestał ci na oczy wyrzucać. Łaska a przyjacielstwo wolnym czynią: które sobie chowaj, byś nie był na pośmiech.
Proverbs	Prz	22	25	11	Jabłka złote w śrebrnych łóżkach, kto mówi słowo swego czasu.
Proverbs	Prz	22	25	12	Nausznica złota i perła świecąca, który strofuje mądrego, i ucho posłuszne.
Proverbs	Prz	22	25	13	Jako zimno śnieżne w żniwa, tak posłaniec wierny temu, który go posłał: duszy jego uspokojenie sprawuje.
Proverbs	Prz	22	25	14	Obłok i wiatr i deszcz za nimi nie idzie, mąż wychwalający się a obietnic nie pełniący.
Proverbs	Prz	22	25	15	Cierpliwością będzie książę ubłagane, a język miękki złamie zatwardzenie.
Proverbs	Prz	22	25	16	Miódeś znalazł, jedz, ileć potrzeba, byś snadź, objadłszy się go, nie zrzucił.
Proverbs	Prz	22	25	17	Powściągnij nogę twoję z domu bliźniego twego, by kiedy będąc syt nie miał cię w nienawiści.
Proverbs	Prz	22	25	18	Oszczepem i mieczem i strzałą ostrą człowiek, który mówi przeciw bliźniemu swemu fałszywe świadectwo.
Proverbs	Prz	22	25	19	Ząb spróchniały i noga spracowana, który ma nadzieję w niewiernym w dzień ucisku:
Proverbs	Prz	22	25	20	I utracą płaszcz w dzień zimna. Ocet w saletrze, który śpiewa pieśni sercu złemu. Jako mól odzieniu, a robak drzewu, tak smutek męża szkodzi sercu.
Proverbs	Prz	22	25	21	Jeźli łaknie nieprzyjaciel twój, nakarm go: jeźli pragnie, daj mu się wody napić.
Proverbs	Prz	22	25	22	Bo węgle ogniste zgromadzisz na głowę jego, a Pan ci to nagrodzi.
Proverbs	Prz	22	25	23	Wiatr północny rozpędza deszcz: a oblicze smutne język uwłaczający.
Proverbs	Prz	22	25	24	Lepiej siedzieć w kącie domu, niźli z żoną swarliwą w domu społecznym.
Proverbs	Prz	22	25	25	Zimna woda duszy pragnącéj, a poselstwo dobre z ziemie dalekiéj.
Proverbs	Prz	22	25	26	Źródło nogą zamącone i zdrój zepsowany, sprawiedliwy przed niezbożnikiem upadający.
Proverbs	Prz	22	25	27	Jako temu, który je wiele miodu, nie jest zdrowo, tak, kto się wiele bada o majestacie, będzie zatłumion od chwały.
Proverbs	Prz	22	25	28	Jako miasto otworzyste a bez murów; tak człowiek, który w mowie nie może zawściągnąć ducha swego.
Proverbs	Prz	22	26	1	Jako śnieg lecie, a deszcz we żniwa, tak nie przystoi głupiemu chwała.
Proverbs	Prz	22	26	2	Jako ptak gdzieindzie przelatający, i wróbel, kędy chce, bieży, tak przeklęctwo bez przyczyny wymówione na kogo przyjdzie.
Proverbs	Prz	22	26	3	Bicz na konia, a ogłów na osła, a kij na grzbiet głupiego.
Proverbs	Prz	22	26	4	Nie odpowiadaj głupiemu według głupstwa jego, abyś nie był jemu podobny.
Proverbs	Prz	22	26	5	Odpowiedz głupiemu według głupstwa jego, aby się sobie nie zdał być mądrym.
Proverbs	Prz	22	26	6	Chromy na nogi i nieprawość pijący, kto posyła słowa przez posła głupiego.
Proverbs	Prz	22	26	7	Jako chromy próżno ma cudne golenie, tak nieprzystojna jest przypowieść w uściech głupiego.
Proverbs	Prz	22	26	8	Jako kto rzuca kamień na gromadę Merkuryuszowę , tak, kto wyrządza poczciwość głupiemu.
Proverbs	Prz	22	26	9	Jako gdyby ciernie urosło w ręce pijanego, tak przypowieść w uściech głupiego.
Proverbs	Prz	22	26	10	Sąd czyni koniec sprawom: a kto głupiemu rozkaże milczenie, gniew uśmierza.
Proverbs	Prz	22	26	11	Jako pies, który się wraca do zwrócenia swego, tak głupi, który powtarza głupstwo swoje.
Proverbs	Prz	22	26	12	Widziałeś człowieka, który się sobie zda być mądrym, większą nadeń nadzieję będzie miał głupi.
Proverbs	Prz	22	26	13	Mówi leniwiec: Lew jest na drodze i lwica na drogach.
Proverbs	Prz	22	26	14	Jako drzwi obracają się na zawiasach swoich, tak leniwiec na łóżku swojem.
Proverbs	Prz	22	26	15	Kryje leniwiec rękę pod pachy swoje, a z pracą je podnosi do gęby swojéj.
Proverbs	Prz	22	26	16	Leniwiec zda się sobie mędrszy, niźli siedm mężów mądrze mówiących.
Proverbs	Prz	22	26	17	Jako gdy kto psa ułapi za uszy, tak kto niecierpliwy mimo idzie a wdaje się w swary drugiego.
Proverbs	Prz	22	26	18	Jako jest winny ten, który wypuszcza strzały i włócznie na zabicie:
Proverbs	Prz	22	26	19	Tak człowiek, który zdradliwie szkodzi przyjacielowi swemu: a gdy go doznają, mówi: Żem żartem uczynił.
Proverbs	Prz	22	26	20	Gdy nie stanie drew, zgaśnie ogień: gdzie niemasz podszczuwacza, ustaną zwady.
Proverbs	Prz	22	26	21	Jako węgle martwe do rozpalonych, i jako drwa do ognia, tak człowiek gniewliwy swary pobudza.
Proverbs	Prz	22	26	22	Słowa podszczuwacza jakoby proste: a one przerażają aż do wnętrzności żywota.
Proverbs	Prz	22	26	23	Jako gdybyś naczynie gliniane śrebrem nieczystem chciał ozdobić, tak wargi nadęte ze złem sercem złożone.
Proverbs	Prz	22	26	24	Po mowie swéj bywa poznan nieprzyjaciel, kiedy w sercu rozmyśla zdrady.
Proverbs	Prz	22	26	25	Gdy spuści głos swój, nie wierz mu; bo siedm złości są w sercu jego.
Proverbs	Prz	22	26	26	Kto pokrywa nienawiść zdradliwie, tego złość będzie odkryta przed radą.
Proverbs	Prz	22	26	27	Kto kopie dół, wpadnie weń: a kto toczy kamień, obróci się nań.
Proverbs	Prz	22	26	28	Język kłamliwy nie miłuje prawdy: a usta śliskie czynią zatracenie.
Proverbs	Prz	22	27	1	Nie chlub się dniem jutrzejszym: nie wiedząc, co przyszły dzień przyniesie.
Proverbs	Prz	22	27	2	Niech cię chwali cudzy, a nie usta twoje: obcy, a nie wargi twoje.
Proverbs	Prz	22	27	3	Ciężkić jest kamień i ważny piasek, ale gniew głupiego nad oboje cięższy.
Proverbs	Prz	22	27	4	Gniew nie ma miłosierdzia, ani nagła zapalczywość: a popędliwość wzruszonego ducha kto będzie mógł strzymać?
Proverbs	Prz	22	27	5	Lepsze jest jawne karanie, niż miłość tajemna.
Proverbs	Prz	22	27	6	Lepsze są rany od miłującego, niż zdradliwe całowania od nienawidzącego.
Proverbs	Prz	22	27	7	Dusza nasycona podepcze plastr miodu: a dusza głodna i gorzkie przyjmie za słodkie.
Proverbs	Prz	22	27	8	Jako ptak przenosząc się z gniazda swego: tak człowiek, który opuszcza miejsce swoje.
Proverbs	Prz	22	27	9	Olejkami i rozmaitą wonią uwesela się serce: a dobremi radami od przyjaciela dusza się cieszy.
Proverbs	Prz	22	27	10	Przyjaciela twego i przyjaciela ojca twego nie opuszczaj, a w dom brata twego nie wchodź w dzień kłopotu twego. Lepszy jest sąsiad bliski, niźli brat daleki.
Proverbs	Prz	22	27	11	Ucz się mądrości, synu mój! a uweselaj serce moje: abyś mógł urągającemu odpowiedzieć mowę.
Proverbs	Prz	22	27	12	Zmyślny ujrzawszy złe skrył się: maluczcy mijając podjęli szkodę.
Proverbs	Prz	22	27	13	Weźmij suknią tego, który ręczył za obcego: a za inne weźmij fant od niego.
Proverbs	Prz	22	27	14	Kto błogosławi bliźniemu swemu wielkim głosem, rano wstawszy będzie podobny złorzeczącemu.
Proverbs	Prz	22	27	15	Dach, przez który kapie w dzień zimny, a niewiasta swarliwa są podobni sobie.
Proverbs	Prz	22	27	16	Kto ją trzyma, jakoby kto wiatr trzymał, i oliwy prawice swéj wołać będzie.
Proverbs	Prz	22	27	17	Żelazo ostrzy się żelazem: a człowiek zaostrza oblicze przyjaciela swego.
Proverbs	Prz	22	27	18	Kto strzeże drzewa figowego, będzie jadł owoc jego: a kto strzeże pana swego, uczczon będzie.
Proverbs	Prz	22	27	19	Jako w wodzie pokazują się twarze patrzających, tak serca człowiecze jawne są mądrym.
Proverbs	Prz	22	27	20	Piekło i zatracenie nie bywają nigdy napełnione: tak i oczy człowiecze nie nasycone.
Proverbs	Prz	22	27	21	Jako próbują śrebro w ogniu, a złoto w piecu: tak człowiek bywa próbowany usty chwalącego. Serce złośnikowe wynajduje złości: a serce dobre szuka umiejętności.
Proverbs	Prz	22	27	22	Choćbyś stłukł głupiego w stępie jako krupy, bijąc z wierzchu stąporem, nie będzie odjęte od niego głupstwo jego.
Proverbs	Prz	22	27	23	Pilnie poznawaj twarz bydła twojego: a miéj staranie o trzodach twoich.
Proverbs	Prz	22	27	24	Bo nie zawsze będziesz miał moc: ale korona będzie dana od narodu do narodu.
Proverbs	Prz	22	27	25	Otworzyły się łąki, i ukazały się trawy zielone, i zebrano siana z gór.
Proverbs	Prz	22	27	26	Owce na szaty twoje, a kozłowie na zapłatę pola.
Proverbs	Prz	22	27	27	Miéj dosyć na koziem mleku ku żywności twojéj, i na potrzeby domu twojego, i na pożywienie służebnicom twoim.
Proverbs	Prz	22	28	1	Ucieka niezbożny, choć go nikt nie goni: ale sprawiedliwy jako lew śmiały bez bojaźni będzie.
Proverbs	Prz	22	28	2	Dla grzechów ziemie wiele książąt jéj: a dla mądrości człowieka, i wiadomości tego, co się mówi, przedłuży się żywot książęciu.
Proverbs	Prz	22	28	3	Człowiek ubogi potwarzający ubogie, jest podobien dżdżowi gwałtownemu, który głód przynosi.
Proverbs	Prz	22	28	4	Którzy odstępują zakonu, chwalą niezbożnego: którzy go strzegą, zapalają się przeciw niemu.
Proverbs	Prz	22	28	5	Źli ludzie nie myślą o sądzie: a którzy szukają Pana, obaczywają wszystko.
Proverbs	Prz	22	28	6	Lepszy jest ubogi chodzący w prostości swéj, aniźli bogaty w drogach przewrotnych.
Proverbs	Prz	22	28	7	Kto strzeże zakonu, syn mądry jest: ale który karmi obżerce, zawstydza ojca swego.
Proverbs	Prz	22	28	8	Kto zbiera bogactwa z lichwy i z płatu, zbiera je szczodremu na ubogie.
Proverbs	Prz	22	28	9	Kto odwraca uszy swe, aby nie słuchał zakonu, modlitwa jego obrzydła będzie.
Proverbs	Prz	22	28	10	Kto zawodzi sprawiedliwe na złą drogę, w upadku swym zginie: a prości posiędą dobra jego.
Proverbs	Prz	22	28	11	Człowiek bogaty zda się sobie mądry: ale ubogi roztropny doświadczy go.
Proverbs	Prz	22	28	12	Gdy się radują sprawiedliwi, wielka jest sława: gdy królują niezbożni, są upadki ludzi.
Proverbs	Prz	22	28	13	Kto pokrywa złości swe, poszczęścion nie będzie: lecz kto się spowiada a opuści je, miłosierdzie otrzyma.
Proverbs	Prz	22	28	14	Błogosławiony człowiek, który się zawsze boi: a który jest twardego serca, we złe upadnie.
Proverbs	Prz	22	28	15	Lew ryczący i niedźwiedź łaknący, Pan niezbożny nad ubogim ludem.
Proverbs	Prz	22	28	16	Książę nie mające roztropności, wielu uciśnie przez potwarz: a kto [0624]nienawidzi łakomstwa, dni jego będą przedłużone.
Proverbs	Prz	22	28	17	Człowieka, który potwarza krew dusze, by też do grobu uciekł, nikt nie dzierży.
Proverbs	Prz	22	28	18	Kto chodzi w prostości, zbawion będzie: kto przewrótnemi drogami idzie, raz upadnie.
Proverbs	Prz	22	28	19	Kto sprawuje roą swą, naje się chleba: lecz kto się próżnowaniem bawi, będzie syt ubóstwa.
Proverbs	Prz	22	28	20	Mąż wierny wielce chwalon będzie: lecz kto się prędko chce zbogacić, nie będzie bez winy.
Proverbs	Prz	22	28	21	Kto ma wzgląd u sądu na osobę, nie dobrze czyni : ten i dla kęsa chleba odstępuje prawdy.
Proverbs	Prz	22	28	22	Człowiek, który się prędko chce zbogacić, a innym zajrzy, nie wie, iż nań przyjdzie niedostatek.
Proverbs	Prz	22	28	23	Kto strofuje człowieka, większą potem łaskę najdzie u niego, niźli ten, który łagodnym językiem zwodzi.
Proverbs	Prz	22	28	24	Kto bierze co u ojca swego albo u matki, a mówi, że to nie grzech, jest towarzyszem mężobójce.
Proverbs	Prz	22	28	25	Kto się chlubi i szerzy, wszczyna zwady: lecz kto ma nadzieję w Panu, uzdrowion będzie.
Proverbs	Prz	22	28	26	Kto ufa w sercu swojem, głupi jest: ale kto mądrze sobie postępuje, ten zbawion będzie.
Proverbs	Prz	22	28	27	Kto daje ubogiemu, nie zubożeje: kto gardzi proszącym, będzie niedostatek cierpiał.
Proverbs	Prz	22	28	28	Gdy powstają niezbożnicy, tedy się kryją ludzie: gdy oni zginą, mnożyć się będą sprawiedliwi.
Proverbs	Prz	22	29	1	Człowiekowi, który karzącego twardym karkiem wzgardzą, nagłe zginienie nań przyjdzie, a nie przyjdzie ku zdrowiu.
Proverbs	Prz	22	29	2	Kiedy się mnożą sprawiedliwi, będzie się radowało pospólstwo: gdy niezbożni władzą wezmą, wzdychać będzie lud.
Proverbs	Prz	22	29	3	Człowiek, który miłuje mądrość, uwesela ojca swego: ale który chowa wszeteczne niewiasty, utraci majętność.
Proverbs	Prz	22	29	4	Król sprawiedliwy wynosi ziemię: mąż łakomy wywróci ją.
Proverbs	Prz	22	29	5	Człowiek, który łagodnemi a obłudnemi słowy mówi przyjacielowi swemu, sieć zastawia na nogi jego.
Proverbs	Prz	22	29	6	Grzeszącego męża niesprawiedliwego uwikle sidło: a sprawiedliwy chwalić i weselić się będzie.
Proverbs	Prz	22	29	7	Zna sprawiedliwy sprawę ubogich: niezbożny nie rozumie umiejętności.
Proverbs	Prz	22	29	8	Ludzie zaraźliwi rozpraszają miasto: a mądrzy gniew odwracają.
Proverbs	Prz	22	29	9	Człowiek mądry, będzieli się z głupim prawował, choć się gniewa, choć się śmieje, nie najdzie pokoju.
Proverbs	Prz	22	29	10	Mężowie krwawi nienawidzą prostego: ale sprawiedliwi szukają dusze jego.
Proverbs	Prz	22	29	11	Wszystkiego ducha swego pokazuje głupi: mądry odkłada i chowa na potem.
Proverbs	Prz	22	29	12	Pan, który rad słucha słów kłamliwych, wszystkie sługi ma niezbożne.
Proverbs	Prz	22	29	13	Ubogi, a ten, który pożycza, zabieżeli sobie: obudwu Pan oświeca.
Proverbs	Prz	22	29	14	Król, który sądzi według prawdy ubogie, stolica jego będzie na wieki utwierdzona.
Proverbs	Prz	22	29	15	Rózga i karanie daje mądrość: ale dziecię puszczone na swą wolą, zawstydza matkę swoję.
Proverbs	Prz	22	29	16	Gdy się mnożą niezbożni, mnożyć się będą złości: a sprawiedliwi ujrzą ich upadek.
Proverbs	Prz	22	29	17	Ćwicz syna twego, a ochłodzi cię i da kochanie duszy twojéj.
Proverbs	Prz	22	29	18	Gdy ustanie proroctwo, rozproszy się lud: a kto strzeże zakonu, jest błogosławiony.
Proverbs	Prz	22	29	19	Niewolnik nie może być słowy ukarany; bo rozumie, co mówisz, a odpowiadać nie chce.
Proverbs	Prz	22	29	20	Widziałeś człowieka prędkiego do mówienia? więcej się trzeba głupstwa spodziewać, niż ukarania jego.
Proverbs	Prz	22	29	21	Kto w rozkoszy z młodu chowa sługę swego, potem go dozna krnąbrnego.
Proverbs	Prz	22	29	22	Człowiek gniewliwy wzbudza zwady: a kto jest prędki do gniewu, będzie ku zgrzeszeniu skłonniejszy.
Proverbs	Prz	22	29	23	Za pysznym chodzi uniżenie: a pokornego duchem ogarnie chwała.
Proverbs	Prz	22	29	24	Kto spółkuje ze złodziejem, ma w nienawiści duszę swoję: słucha poprzysięgającego, a nie wydaje.
Proverbs	Prz	22	29	25	Kto się boi człowieka, prędko upadnie: kto ma nadzieję w Panu, podniesion będzie.
Proverbs	Prz	22	29	26	Wiele szukają twarzy pańskiéj: a od Pana wychodzi sąd każdego.
Proverbs	Prz	22	29	27	Brzydzą się sprawiedliwi mężem niezbożnym: a niezbożni brzydzą się tymi, którzy są na prostej drodze. Syn strzegący słowa, ujdzie zatracenia.
Proverbs	Prz	22	30	1	Słowa zgromadzającego, syna zwracającego. Widzenie, które powiadał mąż, z którym Bóg jest, i który Bogiem, z nim mieszkającym, umocniony rzekł:
Proverbs	Prz	22	30	2	Jestem najgłupszy między mężami, i mądrości człowieczéj niemasz we mnie.
Proverbs	Prz	22	30	3	Nie nauczyłem się mądrości, a nie nawykłem umiejętności świętych.
Proverbs	Prz	22	30	4	Któż wstąpił do nieba i zstąpił? kto zatrzymał wiatr w rękach swoich? kto zawiązał wody jako w szacie? kto założył wszystkie kończyny ziemie? które jest imię jego? i które imię syna jego, jeźli wiesz?
Proverbs	Prz	22	30	5	Wszelka mowa Boża ognista, tarcza jest mającym nadzieję w nim.
Proverbs	Prz	22	30	6	Nie przydawaj nic do słów jego, aby cię nie przekonał i nie nalazł kłamcą.
Proverbs	Prz	22	30	7	Dwu rzeczy prosiłem u ciebie, nie odmawiaj mi, pókim żyw.
Proverbs	Prz	22	30	8	Marność i słowa kłamliwe oddal odemnie: żebractwa i bogactwa nie dawaj mi: daj tylko potrzeby do żywności mojéj,
Proverbs	Prz	22	30	9	Bych snadź nasycony nie był przywiedziony do zaprzenia, i rzekł: Któż jest Pan? albo ubóstwem przyciśniony, nie jął się kraść i fałszywie nie przysięgał przez imię Boga mego.
Proverbs	Prz	22	30	10	Nie oskarżaj sługi do Pana jego, aby cię snadź nie przeklinał, i upadłbyś.
Proverbs	Prz	22	30	11	Rodzaj, który ojcu swemu zło rzeczy i który matce swéj nie błogosławi.
Proverbs	Prz	22	30	12	Rodzaj, który się sobie zda być czysty a przecie nie omył się z plugastwa swego.
Proverbs	Prz	22	30	13	Rodzaj, który ma wyniosłe oczy, a powieki ku górze obrócone.
Proverbs	Prz	22	30	14	Rodzaj, który ma miasto zębów miecze, a żuje trzonowymi swymi, aby wyjadł nędzniki z ziemie, a ubogie z ludzi.
Proverbs	Prz	22	30	15	Pijawka ma dwie córki mówiące: Przynieś, przynieś. Trzy rzeczy są nie nasycone, a czwarta, która nigdy nie rzecze: Dosyć.
Proverbs	Prz	22	30	16	Piekło, łono białogłowskie, i ziemia, która się nie nasyca wodą, a ogień nigdy nie mówi: Dosyć.
Proverbs	Prz	22	30	17	Oko, które urąga ojcu, i które gardzi rodzeniem matki swojéj, niech wykłują krucy od potoków, i niech je wyjedzą orlęta.
Proverbs	Prz	22	30	18	Trzy rzeczy są u mnie trudne, a czwartéj zgoła nie wiem.
Proverbs	Prz	22	30	19	Drogi orłowéj na powietrzu, drogi wężowéj na skale, drogi okrętu w pośród morza, a drogi męża w młodości.
Proverbs	Prz	22	30	20	Takaż jest i droga cudzołożącéj niewiasty, która zjadła, i ucierając usta swoje, mówi: Nie uczyniłam nic złego.
Proverbs	Prz	22	30	21	Pod trzema rzeczami drży ziemia, a czwartéj znieść nie może.
Proverbs	Prz	22	30	22	Pod sługą, kiedy króluje: pod głupim, kiedy się naje chleba:
Proverbs	Prz	22	30	23	Pod nienawisną niewiastą, kiedy za mąż poszła: a pod służebnicą, kiedy się stanie dziedziczką po pani swojéj.
Proverbs	Prz	22	30	24	Cztery rzeczy są maluczkie na ziemi, a one są mędrsze nad mędrce.
Proverbs	Prz	22	30	25	Mrówki, lud słaby, który gotuje we żniwa żywność sobie.
Proverbs	Prz	22	30	26	Zajączek, gmin nie duży, który czyni sobie w skałach łożysko swoje.
Proverbs	Prz	22	30	27	Szarańcza króla nie ma, a wszystka hufcami swymi wychodzi.
Proverbs	Prz	22	30	28	Pająk rękoma się wspiera, a mieszka w pałacach królewskich.
Proverbs	Prz	22	30	29	Trzy rzeczy są, które dobrze chodzą, a czwarta, która szczęśliwie kroczy.
Proverbs	Prz	22	30	30	Lew najmocniejszy między zwierzęty, niczyjego się potkania nie zlęknie.
Proverbs	Prz	22	30	31	Kur mający biodra podkasane: i baran: a i króla niemasz, któryby mu się sprzeciwił.
Proverbs	Prz	22	30	32	Jest, który się głupim pokazał, skoro wzgorę jest wyniesiony; bo by był rozumiał, zatuliłby był ręką usta swoje.
Proverbs	Prz	22	30	33	A kto mocno ściska wymiona, chcąc wydoić mleko, ten wyciska masło: a kto bardzo nos wyciera, wyciska krew, a kto wzbudza gniewy, wywodzie niezgody.
Proverbs	Prz	22	31	1	Słowa Lamuela króla. Widzenie, którem go ćwiczyła matka jego.
Proverbs	Prz	22	31	2	Cóż, miły mój, cóż, miły żywota mego, cóż, miły żądania mego?
Proverbs	Prz	22	31	3	Nie dawaj niewiastom majętności twojéj, i bogactw twoich na zniszczenie królów.
Proverbs	Prz	22	31	4	Nie dawaj królom, o Lamuelu! nie dawaj królom wina; bo tam niemasz żadnéj tajemnice, gdzie panuje opilstwo:
Proverbs	Prz	22	31	5	By snadź nie pili i nie zapomnieli sądów, a nie odmienili sprawy synów ubogiego.
Proverbs	Prz	22	31	6	Dawajcie sycery smutnym, a wina tym, których serce jest w gorzkości.
Proverbs	Prz	22	31	7	Niech piją i zapamiętają nędze swojéj, a boleści swojéj więcéj niech nie wspominają.
Proverbs	Prz	22	31	8	Otwórz usta swe niememu, i sprawom wszystkich synów mijających.
Proverbs	Prz	22	31	9	Otwórz usta twoje, skaż, co jest sprawiedliwego, a sądź nędznego i ubogiego.
Proverbs	Prz	22	31	10	Niewiastę mężną któż znajdzie? daleko i od ostatecznych granic cena jéj.
Proverbs	Prz	22	31	11	Ufa w niéj serce męża jéj, a korzyści nie będzie potrzebował.
Proverbs	Prz	22	31	12	Odda mu dobrem, a nie złem po wszystkie dni żywota swojego.
Proverbs	Prz	22	31	13	Szukała wełny i lnu, i robiła dowcipem rąk swoich.
Proverbs	Prz	22	31	14	Stała się jako okręt kupiecki, zdaleka przywożąca żywność swoję.
Proverbs	Prz	22	31	15	I w nocy wstawała i dała korzyść domownikom swoim i pokarmy służebnikom swoim.
Proverbs	Prz	22	31	16	Oglądała rolą i kupiła ją, z pożytku rąk swoich nasadziła winnicę.
Proverbs	Prz	22	31	17	Przepasała mocą biodra swoje, i zmocniła ramiona swoje.
Proverbs	Prz	22	31	18	Skosztowała i ujrzała, że dobre jest kupiectwo jéj, nie zgaśnie w nocy kaganiec jéj.
Proverbs	Prz	22	31	19	Rękę swą ściągnęła do mocnych rzeczy: a palce jéj ujęły wrzeciono.
Proverbs	Prz	22	31	20	Rękę swą otworzyła ubogiemu, a dłonie swe ściągnęła ku niedostatecznemu.
Proverbs	Prz	22	31	21	Nie będzie się bała domowi swemu zimna śnieżnego; bo wszyscy domownicy jéj mają po dwu sukniach.
Proverbs	Prz	22	31	22	Obicie sprawiła sobie: bisior i szarłat odzienie jéj.
Proverbs	Prz	22	31	23	Znaczny jest mąż jéj w radzie, gdy usiędzie między starszymi ziemie.
Proverbs	Prz	22	31	24	Rąbek urobiła i przedała: i pas podała Chananejczykowi.
Proverbs	Prz	22	31	25	Moc i ochędóstwo ubiór jéj: i śmiać się będzie czasu potomnego.
Proverbs	Prz	22	31	26	Usta swe otwarza mądrości, a zakon miłosierdzia na języku jéj.
Proverbs	Prz	22	31	27	Upatrowała ścieżki domu swego, a chleba próżnując nie jadła.
Proverbs	Prz	22	31	28	Powstali synowie jéj, i szczęśliwą sławili: mąż jéj, i chwalił ją.
Proverbs	Prz	22	31	29	Wiele córek zebrało bogactwa: tyś przewyższyła wszystkie.
Proverbs	Prz	22	31	30	Omylna wdzięczność i marna jest piękność: niewiasta bojąca się Boga, ta będzie chwalona.
Proverbs	Prz	22	31	31	Dajcie jéj z owoców ręku jéj: a niech ją chwalą w bramach uczynki jéj. Przypisy
Ecclesiastes	Koh	23	1	1	Słowa Ekklesiasta, syna Dawidowego, króla Jerozolimskiego.
Ecclesiastes	Koh	23	1	2	Marność nad marnościami, rzekł Ekklesiastes: marność nad marnościami, i wszystko marność.
Ecclesiastes	Koh	23	1	3	Co więcéj ma człowiek ze wszystkiéj prace swéj, którą się pracuje pod słońcem?
Ecclesiastes	Koh	23	1	4	Rodzaj przemija, i rodzaj nadchodzi: a ziemia na wieki stoi.
Ecclesiastes	Koh	23	1	5	Słońce wschodzi i zachodzi, i wraca się do miejsca swego: i tam znowu wszedłszy,
Ecclesiastes	Koh	23	1	6	Krąży przez południe, i skłania się ku północy: przechodząc wszystko wokoło idzie wiatr, i nawraca się do okręgów swoich.
Ecclesiastes	Koh	23	1	7	Wszystkie rzeki wchodzą do morza, a morze nie wylewa: do miejsca, z którego wyszły rzeki, wracają się, aby znowu ciekły.
Ecclesiastes	Koh	23	1	8	Wszystkie rzeczy trudne, nie może ich człowiek wymówić. Nie nasyca się oko widzeniem, ani się ucho napełnia słyszeniem.
Ecclesiastes	Koh	23	1	9	Cóż jest, co było? tóż, co potem będzie. Cóż jest, co się stało? tóż, co się stanie.
Ecclesiastes	Koh	23	1	10	Nic niemasz nowego pod słońcem: i nie może nikt mówić: Oto to jest nowe; już bowiem uprzedziło w wiekach, które były przed nami.
Ecclesiastes	Koh	23	1	11	Niemasz pamięci pierwszych rzeczy: ale ani tych, które potem będą, nie będzie pamiątki u tych, którzy na końcu będą.
Ecclesiastes	Koh	23	1	12	Ja, Ekklesiastes, byłem królem Izraelskim w Jeruzalem:
Ecclesiastes	Koh	23	1	13	I umyśliłem w sercu mojem, szukać i dowiadować się mądrze o wszystkiem, co się dzieje pod słońcem. (Tę zabawkę najgorszą dał Bóg synom człowieczym, aby się nią bawili.)
Ecclesiastes	Koh	23	1	14	Widziałem wszystko, co się dzieje pod słońcem: a oto wszystko marność i utrapienie ducha.
Ecclesiastes	Koh	23	1	15	Przewrótni z ciężkością bywają naprawieni, a głupich jest poczet nieprzeliczony.
Ecclesiastes	Koh	23	1	16	Mówiłem w sercu mojem, rzekąc: Otom się stał wielkim i przeszedłem w mądrości wszystkie, którzy przedemną byli w Jeruzalem: a serce moje widziało wiele rzeczy mądrze, i nauczyłem się.
Ecclesiastes	Koh	23	1	17	I udałem serce moje, abych poznał mądrość i umiejętność i błędy i głupstwo: i doznałem, że i w tych jest praca i utrapienie ducha.
Ecclesiastes	Koh	23	1	18	Tem, że w wielkiéj mądrości wiele jest kłopotu: a kto przyczynia umiejętności, przyczynia i pracy.
Ecclesiastes	Koh	23	2	1	Mówiłem ja w sercu mojem: Pójdę a rozpuszczę się w rozkoszach i będę zażywał dobra. I widziałem, że i to jest marność.
Ecclesiastes	Koh	23	2	2	Śmiech poczytałem za błąd, a do wesela rzekłem: Co się darmo zwodzisz?
Ecclesiastes	Koh	23	2	3	Myślałem w sercu swojem, abych zawściągnął od wina ciało moje, abych serce swe przeniósł ku mądrości, a uchronił się głupstwa: abych obaczył, coby było pożytecznego synom ludzkim, coby czynić potrzeba pod słońcem przez wszystkie dni żywota ich.
Ecclesiastes	Koh	23	2	4	Rozwielmożyłem dzieła moje: nabudowałem sobie domów, i nasadziłem winnic.
Ecclesiastes	Koh	23	2	5	Naczyniłem ogrodów i sadów, i naszczepiłem w nich drzew rodzaju wszelakiego.
Ecclesiastes	Koh	23	2	6	I nabudowałem sobie stawów dla odwilżania lasów drzew rodzących.
Ecclesiastes	Koh	23	2	7	Nabyłem sobie sług i służebnic, i miałem czeladź wielką: stada téż, i wielkie trzody owiec nade wszystkie, którzy przedemną byli w Jeruzalem.
Ecclesiastes	Koh	23	2	8	Zgromadziłem sobie śrebro i złoto i majętności królów i krain; sprawiłem sobie śpiewaki i śpiewaczki i rozkoszy synów człowieczych, kubki i czasze na służbę do nalewania wina.
Ecclesiastes	Koh	23	2	9	I przeszedłem bogactwy wszystkie, którzy przedemną byli w Jeruzalem: mądrość téż została zemną.
Ecclesiastes	Koh	23	2	10	I wszystko, czego żądały oczy moje, nie broniłem im: anim odmawiał sercu memu, aby nie miało używać wszelakiéj rozkoszy, i kochać się w tem, com był zgotował: a miałem to za cząstkę swoję, gdybych zażył prace swojéj.
Ecclesiastes	Koh	23	2	11	A gdym się obrócił ku wszystkim dziełom, których naczyniły ręce moje: i ku robotom, w którychem się próżno pocił, obaczyłem we wszystkich marność i udręczenie myśli, a iż nic nie trwa pod słońcem.
Ecclesiastes	Koh	23	2	12	Przeszedłem, abych oglądał mądrość i głupstwa i szaleństwa. (Cóż jest, rzekłem, człowiek, aby mógł naśladować Króla, stwórcę swego?)
Ecclesiastes	Koh	23	2	13	I obaczyłem, iż tak dalece mądrość przechodzi głupstwo, jako różna jest światłość od ciemności.
Ecclesiastes	Koh	23	2	14	Mądrego oczy są w głowie jego: głupi w ciemności chodzi: i poznałem, iż jednakie jest obu dokończenie.
Ecclesiastes	Koh	23	2	15	I rzekłem w sercu swem: Jeźliż jedno będzie i głupiego i moje dokończenie, cóż mi pomoże, żem się więcej o mądrość starał? i rozmawiając z sercem swojem, obaczyłem, że i to jest marność.
Ecclesiastes	Koh	23	2	16	Nie będzie bowiem pamięci tak mądrego jako i głupiego na wieki, a potomne czasy zapomnieniem wszystko zarówno pokryją: umiera uczony, także jako nieuczony.
Ecclesiastes	Koh	23	2	17	A dlategóż omierzł mi żywot mój, widząc, że wszystko złe jest pod słońcem, i wszystko jest marność i utrapienie ducha.
Ecclesiastes	Koh	23	2	18	Brzydziłem się zaś wszystką pracą moją, którąm pilnie pracował pod słońcem, gdyż mam mieć dziedzica po sobie:
Ecclesiastes	Koh	23	2	19	O którym nie wiem, jeźli mądry albo głupi będzie, i ma panować w pracach moich, w którychem się pocił, i kłopotałem się: a jestże co tak marnego?
Ecclesiastes	Koh	23	2	20	A przetóżem przestał, i odmówiło serce moje więcéj pracować pod słońcem.
Ecclesiastes	Koh	23	2	21	Bo gdy drugi pracuje w mądrości i umiejętności, i w pilnem staraniu człowiekowi próżnującemu zostawuje nabycie: i to tedy marność i nieszczęście wielkie.
Ecclesiastes	Koh	23	2	22	Bo cóż za pożytek człowiekowi ze wszystkiéj pracy jego, i z udręczenia ducha, którem się męczył pod słońcem?
Ecclesiastes	Koh	23	2	23	Wszystkie dni jego boleści i nędze są pełne, ani w nocy sercem odpoczywa: więc i to nie jest marność?
Ecclesiastes	Koh	23	2	24	Izali nie lepiéj jest, jeść i pić i okazać duszy swéj dobra z pracy swojej? i toć jest z ręki Bożéj.
Ecclesiastes	Koh	23	2	25	Któż tak używać i rozkoszy zażywać będzie jako ja?
Ecclesiastes	Koh	23	2	26	Człowiekowi, który jest dobry przed oczyma jego, dał Bóg mądrość i naukę i wesele: lecz grzesznemu dał frasunek i zbytnią pracą, aby przyczyniał i zbierał, a potem dał temu, który się Bogu upodobał: wszakże i to jest marność, i próżne myśli utrapienie.
Ecclesiastes	Koh	23	3	1	Wszystkie rzeczy mają czas, a swym zamierzonym biegem przemija wszystko pod słońcem.
Ecclesiastes	Koh	23	3	2	Czas rodzenia i czas umierania, czas szczepienia i czas wyrywania tego, co szczepiono.
Ecclesiastes	Koh	23	3	3	Czas zabijania i czas leczenia, czas rozwalania i czas budowania.
Ecclesiastes	Koh	23	3	4	Czas płakania i czas śmiania, czas narzekania i czas tańcowania.
Ecclesiastes	Koh	23	3	5	Czas rozrzucania kamieni i czas zbierania: czas obłapiania i czas oddalania się od obłapiania.
Ecclesiastes	Koh	23	3	6	Czas nabywania i czas utracania: czas chowania i czas odrzucania.
Ecclesiastes	Koh	23	3	7	Czas darcia i czas zszywania, czas milczenia i czas mówienia.
Ecclesiastes	Koh	23	3	8	Czas miłowania i czas nienawidzenia.
Ecclesiastes	Koh	23	3	9	Czas wojny i czas pokoju.
Ecclesiastes	Koh	23	3	10	Cóż więcéj ma człowiek z prace swéj? Widziałem udręczenie, które dał Bóg synom człowieczym, aby się ciągnęli w niem.
Ecclesiastes	Koh	23	3	11	Wszystko uczynił dobrze czasu swego, a świat podał rozbieraniu ich, aby nie nalazł człowiek sprawy, którą uczynił Bóg od początku aż do końca.
Ecclesiastes	Koh	23	3	12	I poznałem, że niemasz nic lepszego, jako weselić się, a czynić dobrze za żywota swego.
Ecclesiastes	Koh	23	3	13	Każdy bowiem człowiek, który je i pije i widzi dobra z prace swojéj, to dar Boży jest.
Ecclesiastes	Koh	23	3	14	Doznałem, iże wszystkie sprawy, które Bóg uczynił, trwają na wieki: nie możemy im nic przydać ani ująć, które Bóg uczynił, aby się go bano.
Ecclesiastes	Koh	23	3	15	Co już było, to i teraz jest: co będzie, już było; a Bóg odnawia, co przeminęło.
Ecclesiastes	Koh	23	3	16	Widziałem pod słońcem na miejscu sądu niezbożność: a na miejscu sprawiedliwości nieprawość.
Ecclesiastes	Koh	23	3	17	I rzekłem w sercu swojem: Sprawiedliwego i niezbożnego Bóg sądzić będzie, i czas każdéj rzeczy tedy będzie.
Ecclesiastes	Koh	23	3	18	Rzekłem w sercu synom ludzkim, aby ich Bóg doświadczył i ukazał, że są bestyom podobni.
Ecclesiastes	Koh	23	3	19	Prztetóż jednakie jest dokończenie człowieka i bydląt, i równy stan obojga: jako umiera człowiek, tak i one umierają: i jednako tchną wszystkie, i nie ma człowiek nic więcéj nad bydlę: wszystko podległo marności,
Ecclesiastes	Koh	23	3	20	I wszystko idzie na jedno miejsce. Z ziemie są uczynione, i w ziemię się jednako obracają.
Ecclesiastes	Koh	23	3	21	Któż wie, jeźli duch synów Adamowych wstępuje wzgórę, a jeźli duch bydlęcy zstępuje nadół?
Ecclesiastes	Koh	23	3	22	I obaczyłem, iż nic lepszego, jedno weselić się człowiekowi w uczynkach swych, a iż to jest dział jego. Bo któż go przywiedzie, iżby poznał to, co po nim będzie?
Ecclesiastes	Koh	23	4	1	Obróciłem się do innych rzeczy i ujrzałem potwarzy, które się dzieją pod słońcem, i łzy niewinnych, a żadnego pocieszyciela: i nie mogą się sprzeciwić gwałtowi ich, nie mając żadnego pomocnika.
Ecclesiastes	Koh	23	4	2	A chwaliłem więcéj umarłe niźli żywe.
Ecclesiastes	Koh	23	4	3	A miałem za szczęśliwego nad obudwu, który się jeszcze nie narodził, ani wiedział złego, które się dzieje pod słońcem.
Ecclesiastes	Koh	23	4	4	Jeszcze przypatrzałem się wszelakim pracom ludzkim, i zabiegi obaczyłem, że podległy jest zazdrości ludzkiéj: i w tem tedy marność jest i praca zbyteczna.
Ecclesiastes	Koh	23	4	5	Głupi składa ręce swoje, a je ciało swoje, mówiąc:
Ecclesiastes	Koh	23	4	6	Lepsza jest jedna garść z pokojem, niż obie ręce pełne z pracą i z udręczeniem myśli.
Ecclesiastes	Koh	23	4	7	Przypatrując się nalazłem i drugą marność pod słońcem.
Ecclesiastes	Koh	23	4	8	Jest jeden, a nie ma drugiego, ani syna ani brata: a wżdy pracować nie przestaje, a nie mogą się nasysić bogactwem oczy jego: i inny myśli, mówiąc: Komuż pracuję, a pozbawiam duszę moje dóbr? W tem téż jest marność i złe udręczenie.
Ecclesiastes	Koh	23	4	9	Lepiéj tedy dwiema być społem, niż jednemu: albowiem mają pożytek z swego towarzystwa.
Ecclesiastes	Koh	23	4	10	Jeźli jeden upadnie, drugi go podeprze. Biada samemu; bo, jeźli upadnie, nie ma, ktoby go podniósł.
Ecclesiastes	Koh	23	4	11	Jeźli dwaj spać będą, zagrzeje się jeden od drugiego: jeden jako się zagrzeje?
Ecclesiastes	Koh	23	4	12	Jeźli też kto przemoże jednego, dwaj się mu zastawiają: sznur troisty nie łacno się przerywa.
Ecclesiastes	Koh	23	4	13	Lepsze jest pacholę ubogie a mądre, niźli król stary a głupi, który nie umie opatrzyć na przyszły czas.
Ecclesiastes	Koh	23	4	14	Że czasem drugi z więzienia i z oków wychodzi na królestwo: a [0630]drugi urodziwszy się królem, zostawa żebrakiem.
Ecclesiastes	Koh	23	4	15	Widziałem wszystkie żywiące pod słońcem, chodząc z młodzieńcem wtórym, który ma nastać po nim.
Ecclesiastes	Koh	23	4	16	Niezliczona liczba jest ludzi wszystkich, którzy byli przed nim: a którzy potem będą, nie będą się weselić z niego. Ale i to marność i utrapienie ducha.
Ecclesiastes	Koh	23	4	17	Strzeż nogi twojéj, gdy idziesz do domu Bożego, a przybliżysz się, abyś słuchał; daleko bowiem lepsze jest posłuszeństwo, niźli ofiary głupich, którzy nie wiedzą, co złego czynią.
Ecclesiastes	Koh	23	5	1	Nie mów nic nierozmyślnie, a niech nie będzie serce twe prędkie na wymówienie słowa przed Bogiem; Bóg bowiem na niebie, a ty na ziemi: przeto niech będzie słów twoich mało.
Ecclesiastes	Koh	23	5	2	Za wielkiem staraniem sny idą, a w wielomówstwie głupstwo się najdzie.
Ecclesiastes	Koh	23	5	3	Jeźliś co ślubił Bogu, nie omieszkajże spełnić; albowiem nie podoba się mu niewierna a głupia obietnica, ale cokolwiek ślubisz, oddaj.
Ecclesiastes	Koh	23	5	4	I daleko lepiéj jest nie ślubować, niźli po ślubie obietnic nie spełnić.
Ecclesiastes	Koh	23	5	5	Nie dawaj ustom twoim, abyś o grzech przyprawił ciało twoje, ani mów przed Aniołem: Niemasz opatrzności: by snadź Bóg rozgniewawszy się na mowę twoję, nie rozproszył wszystkich spraw rąk twoich.
Ecclesiastes	Koh	23	5	6	Gdzie wiele snów, wiele marności, i mowy niezliczone. Ale ty Boga się bój.
Ecclesiastes	Koh	23	5	7	Jeźli ujrzysz potwarzy na ubogie ludzie i gwałtowne sądy i wywrócenie sprawiedliwości w krainie, nie dziwujże się takowej sprawie; bo nad wysokiego jest wyższy drugi, a nad te jeszcze są drudzy zwierzchniejsi.
Ecclesiastes	Koh	23	5	8	A nad te jeszcze wszystkiéj ziemi król rozkazuje służącéj.
Ecclesiastes	Koh	23	5	9	Łakomy nie nasyci się pieniędzy, a kto miłuje bogactwa, nie weźmie z nich pożytku: przetóż i to jest marność.
Ecclesiastes	Koh	23	5	10	Gdzie jest wiele majętności, wiele i tych, którzy je trawią. A cóż za pożytek panu z tego, jedno iż widzi bogactwa oczyma swemi?
Ecclesiastes	Koh	23	5	11	Wdzięczny jest sen robiącemu, chocia mało, chocia wiele zje: lecz nasycenie bogatego spać mu nie dopuszcza.
Ecclesiastes	Koh	23	5	12	Jest i druga niemoc bardzo zła, którąm widział pod słońcem: bogactwa zachowane na złe pana swego.
Ecclesiastes	Koh	23	5	13	Giną bowiem w złem utrapieniu: urodził syna, który będzie w wielkiem ubóstwie.
Ecclesiastes	Koh	23	5	14	Jako wyszedł nagi ze żywota matki swéj, tak się wróci: a nic nie weźmie z sobą z prace swojéj.
Ecclesiastes	Koh	23	5	15	Żałosna zgoła niemoc, jako przyszedł, tak się wróci. Cóż tedy mu pomoże, że na wiatr pracował?
Ecclesiastes	Koh	23	5	16	Po wszystkie dni żywota swego jadał w ciemności i w frasunku wielkim i w kłopocie i smutku.
Ecclesiastes	Koh	23	5	17	Przetóż to zdało mi się być dobre, aby człowiek jadł i pił i używał wesela z prace swéj, którą sam pracował pod słońcem, w liczbie dni żywota swego, które mu Bóg dał: i to jest dział jego.
Ecclesiastes	Koh	23	5	18	I każdemu człowiekowi, któremu Bóg dał bogactwa i majętności, i moc mu dał, aby jadł z nich i używał cząstki swojéj i weselił się z pracy swojéj: toć jest dar Boży.
Ecclesiastes	Koh	23	5	19	Bo nie wiele będzie pamiętał dni żywota swego, iż Bóg zabawił rozkoszami serce jego.
Ecclesiastes	Koh	23	6	1	Jest i drugie złe, którem widział pod słońcem, a iście częste u ludzi.
Ecclesiastes	Koh	23	6	2	Mąż, któremu Bóg dał bogactwa i majętności i sławę, i nie schodzi niwczem duszy jego we wszystkiem, czego jedno żąda: lecz mu Bóg nie dał téj mocy, aby pożywał z tego: ale człowiek obcy ono pożre. Toć jest marność i nędza wielka.
Ecclesiastes	Koh	23	6	3	Jeźliby kto spłodził sto synów, i żyłby wiele lat i miałby wiele dni wieku, a dusza by jego nie użyła dobra majętności swojéj, i nie miałby pogrzebu: o tym ja powiadam, iż lepszy jest martwy płód, niźli on.
Ecclesiastes	Koh	23	6	4	Albowiem próżno przyszedł i idzie do ciemności, i zapamiętaniem zgładzone będzie imię jego.
Ecclesiastes	Koh	23	6	5	Nie widział słońca, ani poznał różności dobrego i złego.
Ecclesiastes	Koh	23	6	6	A choćby żył przez dwa tysiące lat a nie zażył dobra, azaż nie do jednego miejsca wszystko idzie?
Ecclesiastes	Koh	23	6	7	Wszystka praca człowiecza w uściech jego: lecz dusza jego nie będzie nasycona.
Ecclesiastes	Koh	23	6	8	Cóż ma więcéj mądry nad głupiego? a co ubogi? jedno aby tam szedł, gdzie jest żywot.
Ecclesiastes	Koh	23	6	9	Lepiéj jest widzieć to, czegoś żądał, niźli pragnąć, czego nie znasz. Aleć i to marność i duma ducha.
Ecclesiastes	Koh	23	6	10	Który ma być, już nazwano jest imię jego: i wiedzą, że jest człowiek, i nie może prawować się u sądu z mocniejszym nadeń
Ecclesiastes	Koh	23	6	11	Wiele jest słów gadaniu mają próżność.
Ecclesiastes	Koh	23	7	1	Cóż potrzeba człowiekowi szukać rzeczy większych nad się, gdyż nie wie, co mu jest pożyteczno w żywocie jego, w liczbie dni pielgrzymowania jego i w czasie, który jako cień przemija. Albo kto mu oznajmić może, co będzie po nim pod słońcem?
Ecclesiastes	Koh	23	7	2	Lepsze jest imię dobre, niźli maści drogie: i dzień śmierci, niźli narodzenia.
Ecclesiastes	Koh	23	7	3	Lepiéj iść do domu żałobnego, niźli do domu godownego; bo w onym przypomina się koniec wszystkich ludzi, a człowiek żywiący rozmyśla, co napotem będzie.
Ecclesiastes	Koh	23	7	4	Lepszy jest gniew, niźli śmiech; bo przez smutek twarzy poprawuje się umysł przestępnego.
Ecclesiastes	Koh	23	7	5	Serce mądrych, gdzie smutek jest: a serce głupich, kędy wesele.
Ecclesiastes	Koh	23	7	6	Lepiéj jest dać się karać mądremu, niźli dać się oszukać pochlebstwami głupich.
Ecclesiastes	Koh	23	7	7	Bo jaki trzask ciernia pod kotłem gorejącego, taki śmiech głupiego. Ale i to marność.
Ecclesiastes	Koh	23	7	8	Potwarz frasuje mądrego i straci moc serca jego.
Ecclesiastes	Koh	23	7	9	Lepszy jest koniec modlitwy, niż początek: lepszy jest cierpliwy, niż chełpliwy.
Ecclesiastes	Koh	23	7	10	Nie bądź ku zagniewaniu prędki; bo gniew w zanadrzu głupiego odpoczywa.
Ecclesiastes	Koh	23	7	11	Nie mów: Co mniemasz za przyczyna jest, że pierwsze czasy lepsze były, niźli teraz są? bo głupie jest takowe pytanie.
Ecclesiastes	Koh	23	7	12	Pożyteczniejsza jest mądrość z bogactwem, i więcéj pomaga tym, którzy widzą słońce.
Ecclesiastes	Koh	23	7	13	Jako bowiem broni mądrość, tak téż bronią pieniądze: lecz to ma nadzwyż umiejętność i mądrość, że dają żywot temu, który je ma.
Ecclesiastes	Koh	23	7	14	Przypatrz się sprawom Bożym, iż żaden nie może poprawać, którego on wzgardzi.
Ecclesiastes	Koh	23	7	15	W dzień dobry zażywaj dobra, a strzeż się dnia złego; bo jako ten, tak i on uczynił Bóg, aby nie nalazł człowiek przeciw jemu żałób sprawiedliwych.
Ecclesiastes	Koh	23	7	16	Tom téż widział za dni marności mojéj: Sprawiedliwy ginie w sprawiedliwości swojéj: a niezbożny długo żyje we złości swojéj.
Ecclesiastes	Koh	23	7	17	Nie bądź nazbyt sprawiedliwym ani mądrym więcéj, niż potrzeba, abyś nie zgłupiał.
Ecclesiastes	Koh	23	7	18	Nie czyń bardzo niezbożnie, ani bądź głupim, abyś nie umarł czasu nie swego.
Ecclesiastes	Koh	23	7	19	Dobrze jest wspomagać sprawiedliwego, ale i od niego nie odciągaj ręki twojéj: bo kto się Boga boi, nic nie zaniedbywa.
Ecclesiastes	Koh	23	7	20	Mądrość więcéj umacnia mądrego, niźli dziesięć książąt, którzy są w mieście.
Ecclesiastes	Koh	23	7	21	Niemasz bowiem sprawiedliwego na ziemi, któryby czynił dobrze a nie grzeszył.
Ecclesiastes	Koh	23	7	22	Ale i do wszystkich powieści, które się mówią, nie przykładaj serca twego: abyś snadź nie usłyszał sługi twego złorzeczącego tobie.
Ecclesiastes	Koh	23	7	23	Wie bowiem sumienie twoje, żeś i ty często złorzeczył drugim.
Ecclesiastes	Koh	23	7	24	Wszystkiegom doświadczał mądrością, mówiłem: Będę mądrym; a ona daléj odstąpiła odemnie.
Ecclesiastes	Koh	23	7	25	Daleko więcéj, niźli była, i głęboka głębia, kto ją najdzie?
Ecclesiastes	Koh	23	7	26	Obejrzałem wszystko myślą moją, abych wiedział i uważał i szukał mądrości i rozumu, a iżbych poznał niezbożność głupiego i błąd nierozumnych.
Ecclesiastes	Koh	23	7	27	I doznałem, iż niewiasta gorzciejsza jest niźli śmierć, która jest sidłem łowców, a serce jéj niewód, ręce jej są pęta. Kto się Bogu podoba, wybiega się od niéj: ale kto grzeszny jest, będzie od niéj poiman.
Ecclesiastes	Koh	23	7	28	Otom tego doznał, (rzekł Ekklesiastes), jednego po drugiem, abych nalazł pewną rzecz.
Ecclesiastes	Koh	23	7	29	Któréj jeszcze szuka dusza moja, a nie nalazłem. Męża jednego prawego z tysiąca: lecz niewiasty ze wszech nie nalazłem.
Ecclesiastes	Koh	23	7	30	Tylkom to nalazł, że Bóg uczynił człowieka prawego, a on się sam wdał w niezliczone gadki. Któż taki jest, jako mądry? a kto umie rozwiązanie słowa?
Ecclesiastes	Koh	23	8	1	Mądrość człowieka świeci się na twarzy jego, a najmocniejszy zmieni oblicze jego.
Ecclesiastes	Koh	23	8	2	Ja strzegę ust królewskich i przykazania przysięgi Bożéj.
Ecclesiastes	Koh	23	8	3	Nie skwapiaj się odejść od obliczności jego, ani trwaj we złym uczynku; bo wszystko, co chce, uczyni:
Ecclesiastes	Koh	23	8	4	A mowa jego pełna jest mocy, ani mu żaden rzec może: Przecz tak czynisz?
Ecclesiastes	Koh	23	8	5	Kto strzeże przykazania, nie uzna nic złego: czas i odpowiedź rozumie serce mądrego.
Ecclesiastes	Koh	23	8	6	Każdéj sprawie jest czas i pogoda: a wielkie człowiecze utrapienie.
Ecclesiastes	Koh	23	8	7	Bo nie wie przeszłych, a przyszłych od żadnego się posła nie dowie.
Ecclesiastes	Koh	23	8	8	Nie jest w człowieczéj mocy, zabronić ducha, ani ma mocy w dzień śmierci, ani mu dopuści odpoczynąć, gdy nadchodzi wojna: ani zbawi niezbożność niezbożnego.
Ecclesiastes	Koh	23	8	9	Wszystko to obaczyłem i udałem serce swe na wszystkie uczynki, które się dzieją pod słońcem: czasem panuje człowiek nad człowiekiem na swe złe.
Ecclesiastes	Koh	23	8	10	Widziałem niezbożne pogrzebione, którzy jeszcze, póki żyli, na miejscu świętem byli, i chwalono je w mieście, jako w uczynkach sprawiedliwe. Ale i to marność jest.
Ecclesiastes	Koh	23	8	11	Bo już nie rychło wydają dekret przeciwko złym, bez żadnej bojaźni synowie człowieczy broją złości.
Ecclesiastes	Koh	23	8	12	Wszakże grzesznik ztądże stokroć złość czyni, a cierpliwie go czekają: jam poznał, iż tym dobrze będzie, którzy się Boga boją, którzy się wstydzą twarzy jego.
Ecclesiastes	Koh	23	8	13	Nie jest dobrze niezbożnemu, i dni jego nie przedłużają się: ale niech przemijają jako cień, którzy się nie boją oblicza Pańskiego.
Ecclesiastes	Koh	23	8	14	Jest i druga marność, która się dzieje na ziemi: są sprawiedliwi, którym się źle wiedzie, jakoby uczynki niezbożnych uczynili: i są niezbożni, którzy są tak bezpieczni, jakoby mieli uczynki sprawiedliwych. Lecz i to mam za największą marność.
Ecclesiastes	Koh	23	8	15	Chwaliłem tedy wesele, że niemasz nic lepszego człowiekowi pod słońcem, jedno jeść i pić a weselić się: a iż to tylko z sobą weźmie z prącéj swéj we dniach żywota swego, które mu Bóg dał pod słońcem.
Ecclesiastes	Koh	23	8	16	I udałem serce swe, abym poznał mądrość, i rozumiał zabawienie, które jest na ziemi: jest człowiek, któremu we dnie i w nocy sen na oczach nie postoi.
Ecclesiastes	Koh	23	8	17	I zrozumiałem, iż wszystkich uczynków Bożych żadnéj przyczyny znaleść człowiek nie może, które się dzieją pod słońcem: a im więcéj pracuje szukając, tem mniéj najduje. Choćby téż mówił mądry, że wie, nie będzie mógł naleść.
Ecclesiastes	Koh	23	9	1	Wszystkom to rozważał w sercu swojem, abych pilnie zrozumiał: są sprawiedliwi i mądrzy, a uczynki ich są w ręce Bożéj: a przecię nie wie człowiek, jeźli jest miłości, czyli nienawiści godzien.
Ecclesiastes	Koh	23	9	2	Ale wszystkie rzeczy na przyszły czas zachowane są niepewne, przeto że wszystko jednako przychodzi na sprawiedliwego i niezbożnego, na dobrego i na złego, na czystego i nieczystego, na czyniącego ofiary i gardzącego niemi. Jako dobry, tak i grzeszny: jako krzywoprzysiężca, tak i ten, który prawdziwie przysięga.
Ecclesiastes	Koh	23	9	3	To jest najgorsza ze wszystkiego, co się dzieje pod słońcem, że się jednako ze wszystkimi dzieje: przeco i serca synów człowieczych napełnią się złości i wzgardy w swym żywocie, a potem doprowadzeni będą do piekła.
Ecclesiastes	Koh	23	9	4	Niemasz żadnego, któryby zawsze żył, i któryby o tem nadzieję miał. Lepszy jest pies żywy, aniźli lew zdechły.
Ecclesiastes	Koh	23	9	5	Bo żywiący wiedzą, iż umrzeć mają: lecz umarli nic więcéj nie wiedzą, ani daléj mają zapłaty: gdyż pamiątka ich przyszła w zapamiętanie.
Ecclesiastes	Koh	23	9	6	Miłość téż i nienawiść i zazdrość pospołu zginęły, ani mają części na tym świecie, i w uczynku, który się dzieje pod słońcem.
Ecclesiastes	Koh	23	9	7	Idżże tedy a jedz chleb swój z weselem, a pij wino swe z radością; bo się uczynki twoje Bogu podobają.
Ecclesiastes	Koh	23	9	8	Na każdy czas niech będą białe szaty twoje, a olejek niechaj nie schodzi z głowy twojéj.
Ecclesiastes	Koh	23	9	9	Zażywaj żywota z żoną, którą miłujesz, po wszystkie dni żywota niestateczności twojéj, któreć dane są pod słońcem przez wszystek czas marności twojéj; bo to jest dział w żywocie i w pracy twéj, którą pracujesz pod słońcem.
Ecclesiastes	Koh	23	9	10	Cokolwiek czynić może ręka twoja, ustawicznie czyń; bo ani sprawy, ani rozumu, ani mądrości, ani umiejętności nie będzie w piekle, gdzie się ty kwapisz.
Ecclesiastes	Koh	23	9	11	Obróciłem się ku drugiemu i widziałem pod słońcem, iż ani prędkich jest bieg, ani mężnych wojna, ani mądrych chleb, ani uczonych bogactwa, ani zmyślnych łaska: ale czas i trafunek jest we wszystkiem.
Ecclesiastes	Koh	23	9	12	Nie wie człowiek końca swego: ale jako ryby łowią wędą, i jako ptaka sidłem imają: tak téż ludzie bywają poimani we zły czas, gdy na nie nagle przypadnie.
Ecclesiastes	Koh	23	9	13	Widziałem téż i tę mądrość pod słońcem i doznałem, że jest wielka:
Ecclesiastes	Koh	23	9	14	Miasto małe, i mało w niem mężów: przyciągnął przeciwko niemu król wielki i obległ je i pobudował szańce wokoło, i dokonało się oblężenie.
Ecclesiastes	Koh	23	9	15	I nalazł się w niem mąż ubogi a mądry i wybawił miasto mądrością swą; a żaden nie wspomniał potem na onego człowieka ubogiego.
Ecclesiastes	Koh	23	9	16	I mówiłem ja, iż lepsza jest mądrość, niźli moc: czemuż tedy mądrość ubogiego wzgardzona jest, i słowo jego nie słuchane?
Ecclesiastes	Koh	23	9	17	Słów mądrych słuchają w milczeniu, więcéj niż wołania książęcego między głupimi.
Ecclesiastes	Koh	23	9	18	Lepsza jest mądrość, niż oręże wojenne: a ktoby w jednem zgrzeszył, wiele dobrego straci.
Ecclesiastes	Koh	23	10	1	Muchy zdychające psują wonną wdzięczność drogiego olejku. Droższa jest mądrość i sława, małe i na czas szaleństwo.
Ecclesiastes	Koh	23	10	2	Serce mądrego po prawéj stronie jego, a serce głupiego po lewéj stronie jego.
Ecclesiastes	Koh	23	10	3	Ale i w drodze, kiedy głupi chodzi, sam będąc szalonym, wszystkie ma za głupie.
Ecclesiastes	Koh	23	10	4	Jeźli duch panującego wstąpi na cię, nie opuszczaj miejsca twego; albowiem leczenie uczyni, że przestaną grzechy wielkie.
Ecclesiastes	Koh	23	10	5	Jest złość, którąm widział pod słońcem, jakoby za obłądzeniem wychodzącą od obliczności książęcia.
Ecclesiastes	Koh	23	10	6	Głupiego posadzonego na godności wysokiéj, a bogate na dole siedzące.
Ecclesiastes	Koh	23	10	7	Widziałem sługi na koniech, a książęta chodzące po ziemi jako sługi.
Ecclesiastes	Koh	23	10	8	Kto dół kopie, wpadnie weń: a kto rozrzuca płot, wąż go ukąsi.
Ecclesiastes	Koh	23	10	9	Kto przenosi kamienie, spracuje się nimi: a kto rąbie drwa, będzie ranion od nich.
Ecclesiastes	Koh	23	10	10	Jeźli się przytępi żelazo, a to nie jako pierwéj, ale stępione będzie, z wielką pracą naostrzone będzie: a po dowcipie przychodzi mądrość.
Ecclesiastes	Koh	23	10	11	Gdyby ukąsił wąż po cichu, nic nie ma mniéj nadeń, który potajemnie uwłóczy.
Ecclesiastes	Koh	23	10	12	Słowa ust mądrego wdzięczność: a wargi głupiego zrzucą go.
Ecclesiastes	Koh	23	10	13	Początek słów jego głupstwo: a ostatek ust jego błąd wielki.
Ecclesiastes	Koh	23	10	14	Głupi rozmnaża słowa: nie wie człowiek, co przed nim było; a co po nim będzie, kto mu oznajmić może?
Ecclesiastes	Koh	23	10	15	Praca głupich utrapi je, którzy nie umieją iść do miasta.
Ecclesiastes	Koh	23	10	16	Biada tobie, ziemio! któréj król jest dziecięciem, i której książęta rano jadają.
Ecclesiastes	Koh	23	10	17	Szczęśliwa ziemia, która ma króla zacnego, i któréj książęta jedzą czasu słusznego dla posilenia, a nie dla zbytku.
Ecclesiastes	Koh	23	10	18	Dla lenistwa pochylają się dachy, a dla słabych rąk będzie przeciekał dom.
Ecclesiastes	Koh	23	10	19	Na śmiech czynią chleb a wino, żeby zażywali żywi: a pieniądzom wszystko jest posłuszno.
Ecclesiastes	Koh	23	10	20	W myśli twojéj nie uwłaczaj królowi, a w skrytości pokoju twego nie łaj bogatemu; bo i ptacy powietrzni głos twój zaniosą: a który ma skrzydła, oznajmi powieść.
Ecclesiastes	Koh	23	11	1	Rzucaj chleb twój na wody ciekące; bo po długim czasie najdziesz go.
Ecclesiastes	Koh	23	11	2	Daj część siedmi i ośmi; bo nie wiesz, co za złe będzie na ziemi.
Ecclesiastes	Koh	23	11	3	Jeźli się napełnią obłoki, wyleją deszcz na ziemię; jeźli upadnie drzewo na południe albo na północy, na któremkolwiek miejscu upadnie, tam będzie.
Ecclesiastes	Koh	23	11	4	Kto się na wiatr ogląda, nigdy siać nie będzie: a kto się przypatruje obłokom, nigdy żąć nie będzie.
Ecclesiastes	Koh	23	11	5	Jako nie wiesz, która jest droga ducha, i jako się zrastają kości w żywocie brzemiennéj: tak nie wiesz spraw Bożych, który jest twórcą wszystkiego.
Ecclesiastes	Koh	23	11	6	Po ranu siéj nasienie twoje: a w wieczór niech nie odpoczywa ręka twoja; bo nie wiesz, które lepiéj wznidzie, to albo ono, i jeźli oboje społem, lepsze będzie.
Ecclesiastes	Koh	23	11	7	Wdzięczne światło i miła rzecz jest oczom, widzieć słońce.
Ecclesiastes	Koh	23	11	8	Jeźliby przez wiele lat żyw był człowiek, a w tych wszystkich się weselił, ma pamiętać na czas ciemny i na długie dni: które kiedy przyjdą, przeszłe rzeczy pokażą się marnością.
Ecclesiastes	Koh	23	11	9	Weselże się tedy młodzieńcze! w młodości twojéj, a niech zażyje dobrego serce twe we dni młodości twojéj, i chodź drogami serca twego, i według wejrzenia oczu twoich: ale wiedz, iż za to wszystko przywiedzie cię Bóg na sąd.
Ecclesiastes	Koh	23	11	10	Oddal gniew od serca twego, i odrzuć złość od ciała twego; bo młodość i rozkosz są rzeczy marne.
Ecclesiastes	Koh	23	12	1	Pomnij na Stworzyciela twego za dni młodości twojéj, póki nie przyjdzie czas udręczenia i nie nadejdą lata, o których mówić będziesz: Nie podobają mi się.
Ecclesiastes	Koh	23	12	2	Póki się nie zaćmi słońce i światło i księżyc i gwiazdy, i póki się nie wrócą po dżdżu obłoki.
Ecclesiastes	Koh	23	12	3	Kiedy się poruszą stróżowie domowi, i zachwieją się duży mężowie, i próżnować będą mielące w małéj liczbie, i zaćmią się patrzące przez dziury.
Ecclesiastes	Koh	23	12	4	I zawrą wrota na ulicę w poniżeniu głosu mielącéj: i powstaną na głos ptaszy, i ogłuszeją wszystkie córki śpiewania.
Ecclesiastes	Koh	23	12	5	Będą się téż bać miejsc wysokich, i będą się lękać na drodze, zakwitnie drzewo migdałowe, utyje szarańcza, a rozproszą sie kappary; bo pójdzie człowiek do domu wieczności swéj, i będą chodzić po ulicach płaczący.
Ecclesiastes	Koh	23	12	6	Póki się nie przerwie sznur śrebrny, a skurczy się czepek złoty, [0635]i stłucze się wiadro nad zdrojem, i złamie się koło nad studnią,
Ecclesiastes	Koh	23	12	7	I wróci się proch do ziemie swéj, z któréj był, a duch wróci się do Boga, który go dał.
Ecclesiastes	Koh	23	12	8	Marność nad marnościami, rzekł Ekklesiastes: i wszystko marność.
Ecclesiastes	Koh	23	12	9	A Ekklesiastes będąc najmędrszy, nauczał lud i powiedział, co był uczynił: a wywiedziawszy się, złożył wiele przypowieści.
Ecclesiastes	Koh	23	12	10	Szukał słów pożytecznych i spisał mowy na prawdzie i pełne prawdy.
Ecclesiastes	Koh	23	12	11	Słowa mądrych są jako ościenie, i jako gwoździe głęboko wbite, które przez radę mistrzów dane są od pasterza jednego.
Ecclesiastes	Koh	23	12	12	Nad to, synu mój! więcéj się nie pytaj: czynienia wiele ksiąg niemasz końca, a częste myślenie jest ciała utrapienie.
Ecclesiastes	Koh	23	12	13	Końca mówienia wszyscy społem słuchajmy: Boga się bój a strzeż przykazania jego; bo to jest wszelki człowiek:
Ecclesiastes	Koh	23	12	14	Wszystko, co się dzieje, przywiedzie Bóg na sąd, za każdy występek lub dobry lub zły, ono będzie. Przypisy
Song of Solomon	Pnp	24	1	1	Niech mię pocałuje pocałowaniem ust swoich; bo lepsze są piersi twe nad wino.
Song of Solomon	Pnp	24	1	2	Woniające olejkami najwyborniejszemi: olejek wylany imię twoje: dlatego panienki umiłowały cię.
Song of Solomon	Pnp	24	1	3	Pociągnij mię, za tobą pobieżemy do wonności olejków twoich. Wprowadził mię król do pokojów swoich, rozradujem się i rozweselemy w tobie, pamiętając na piersi twoje nad wino: prawi miłują cię.
Song of Solomon	Pnp	24	1	4	Czarnaciem ale piękna, córki Jerozolimskie: jako namioty Cedar, jako skóry Salomonowe.
Song of Solomon	Pnp	24	1	5	Nie patrzajcie na mię, żem jest śmiada; bo mię opaliło słońce: synowie matki mojéj walczyli przeciwko mnie, postawili mię stróżem w winnicach: winnice mojéj nie strzegłam.
Song of Solomon	Pnp	24	1	6	Oznajmijże mi, którego miłuje dusza moja, kędy pasiesz? kędy odpoczywasz w południe? abych się nie poczęła błąkać za trzodami towarzyszów twoich.
Song of Solomon	Pnp	24	1	7	Jeźli się nie znasz, o najpiękniejsza między niewiastami! wynidź a idź za stadem trzód, a paś koźlęta twoje przy budkach pasterskich.
Song of Solomon	Pnp	24	1	8	Jeździe mojéj w woziech Pharaonowych przyrównałem cię, przyjaciółko moja!
Song of Solomon	Pnp	24	1	9	Piękne są jagody lica twego jako synogarlice, szyja twoja jako klejnoty.
Song of Solomon	Pnp	24	1	10	Łańcuszki złote uczynimy tobie śrebrem nakrapiane.
Song of Solomon	Pnp	24	1	11	Kiedy król był na pokoju swoim, szpikanard mój wydał wonność swoję.
Song of Solomon	Pnp	24	1	12	Snopek mirrhy jest mi miły mój, między piersiami mojemi mieszkać będzie.
Song of Solomon	Pnp	24	1	13	Grono cypru mi miły mój, w winnicach Engaddy.
Song of Solomon	Pnp	24	1	14	Otoś ty piękna, przyjaciółko moja! otoś ty jest piękna: oczy twoje jako gołębice.
Song of Solomon	Pnp	24	1	15	Otoś ty jest piękny, miły mój! i wdzięczny. Łóżko nasze kwiecia pełne.
Song of Solomon	Pnp	24	1	16	balki domów naszych cedrowe, stropy nasze cyprysowe.
Song of Solomon	Pnp	24	2	1	Ja kwiat polny i lilia padolna.
Song of Solomon	Pnp	24	2	2	Jako lilia między cierniem, tak przyjaciółka moja między córkami.
Song of Solomon	Pnp	24	2	3	Jako jabłoń między drzewem leśnem, tak miły mój między synami. Pod cieniem jego, któregom pragnęła, siedziałam: a owoc jego słodki gardłu memu.
Song of Solomon	Pnp	24	2	4	Wprowadził mię do piwnice winnéj, rozrządził we mnie miłość.
Song of Solomon	Pnp	24	2	5	Obłóżcie mię kwieciem, osypcie mię jabłki; boć mdleję od miłości.
Song of Solomon	Pnp	24	2	6	Lewa ręka jego pod głową moją, a prawica jego obłapi mię.
Song of Solomon	Pnp	24	2	7	Poprzysięgam was, córki Jerozolimskie! przez sarny i przez jelenie polne, abyście nie budziły, ani ocucić dawały miłéj mojéj, dokąd sama nie zechce.
Song of Solomon	Pnp	24	2	8	Głos miłego mego: oto ten idzie skacząc po górach, przeskakując pagórki.
Song of Solomon	Pnp	24	2	9	Podobny jest miły mój sarnie i jelonkowi: oto on stoi za ścianą naszą, poglądając okny, patrzając przez kraty.
Song of Solomon	Pnp	24	2	10	Oto miły mój mówi ku mnie: Wstań, śpiesz się, przyjaciółko moja! gołębico moja, piękna moja, a przyjdź.
Song of Solomon	Pnp	24	2	11	Boć już zima minęła, deszcz przeszedł i przestał.
Song of Solomon	Pnp	24	2	12	Ukazały się kwiatki po ziemi naszéj, przyszedł czas winnic obrzynania, głos synogarlice słyszan jest w ziemi naszéj.
Song of Solomon	Pnp	24	2	13	Figa wypuściła niedojrzałe figi swoje, winnice kwitnące wydały wonność swoję: Wstań, przyjaciółko moja! piękna moja, a przyjdź.
Song of Solomon	Pnp	24	2	14	Gołębico moja! w rozpadlinach skalnych, w maclochu parkanu: ukaż mi oblicze twoje, niechaj głos twój zabrzmi w uszach moich; albowiem głos twój wdzięczny, a oblicze twoje piękne.
Song of Solomon	Pnp	24	2	15	Poimajcie nam liszki małe, które psują winnice; bo winnica nasza zakwitła.
Song of Solomon	Pnp	24	2	16	Miły mój mnie, a ja jemu, który się pasie między liliami.
Song of Solomon	Pnp	24	2	17	Póki dzień nie nadejdzie, a nie przeminą cienie. Wróć się, bądź podobien, miły mój! sarnie i jelonkowi na górach Bether.
Song of Solomon	Pnp	24	3	1	Na łóżku mojem w nocy szukałam tego, którego miłuje dusza moja: szukałam go, a nie nalazłam.
Song of Solomon	Pnp	24	3	2	Wstanę a obieżę miasto: po ulicach i po rynkach szukać będę, którego miłuje dusza moja: szukałam go, a nie nalazłam.
Song of Solomon	Pnp	24	3	3	Znaleźli mię stróżowie, którzy strzegą miasta: Zaliście widzieli, którego miłuje dusza moja?
Song of Solomon	Pnp	24	3	4	Maluczko odszedłszy od nich, nalazłam tego, którego miłuje dusza moja. Poimałam go i nie puszczę go, aż go wprowadzę do domu matki mojéj i do komory rodzicielki mojéj.
Song of Solomon	Pnp	24	3	5	Poprzysięgam was, córki Jerozolimskie! przez sarny i jelenie polne, abyście nie budziły ani ucucić dawały miłéj, dokąd sama nie zechce.
Song of Solomon	Pnp	24	3	6	Któraż to jest, która wstępuje przez puszczą jako promień dymu z wonnych rzeczy, mirrhy i kadzidła i każdego prochu aptekarskiego?
Song of Solomon	Pnp	24	3	7	Oto łoże Salomonowe sześćdziesiąt mężnych obstąpiło, z najmężniejszych Izrael.
Song of Solomon	Pnp	24	3	8	Wszyscy trzymając miecze, i bardzo ćwiczeni ku bitwie: każdego miecz przy boku jego dla strachów nocnych.
Song of Solomon	Pnp	24	3	9	Lektykę uczynił sobie król Salomon z drzewa Libańskiego.
Song of Solomon	Pnp	24	3	10	Filary jéj poczynił śrebrne, poręcze złote, podniebienie szarłatowe, środek jéj nasłał miłością dla córek Jerozolimskich.
Song of Solomon	Pnp	24	3	11	Wynidźcie a oglądajcie córki Syońskie! króla Salomona, w koronie, którą go ukoronowała matka jego, w dzień zrękowin jego i w dzień wesela serca jego.
Song of Solomon	Pnp	24	4	1	O jakóżeś piękna, przyjaciółko moja! o jakóżeś piękna! oczy twoje gołębie, oprócz tego, co się wewnątrz tai. Włosy twoje jako stada kóz, które zstąpiły z góry Galaad.
Song of Solomon	Pnp	24	4	2	Zęby twoje jako trzody owiec postrzyżonych, które wyszły z kąpieli, każda mając po dwojgu jagniąt, a niepłodnéj niemasz między niemi.
Song of Solomon	Pnp	24	4	3	Jako tkanica karmazynowa wargi twoje, a wymowa twoja wdzięczna: jako ułomek jabłka granatowego, tak jagody twoje, oprócz tego, co się wewnątrz tai.
Song of Solomon	Pnp	24	4	4	Jako wieża Dawidowa szyja twoja, którą zbudowano z obronami: tysiąc tarcz wiszą na niéj, wszystka broń mocarzów.
Song of Solomon	Pnp	24	4	5	Dwie piersi twoje, jako dwoje bliźniątek u sarny, które się pasą między liliami.
Song of Solomon	Pnp	24	4	6	Póki dzień nie nadejdzie, a nie nachylą się cienie, pójdę do góry mirrhy i do pagórku kadzidła.
Song of Solomon	Pnp	24	4	7	Wszystka jesteś piękna, przyjaciółko moja! a niemasz w tobie zmazy.
Song of Solomon	Pnp	24	4	8	Pójdźże z Libanu, oblubienico moja! pójdź z Libanu, pójdź! będziesz koronowana z wierzchu Amana, z wierzchu Sanira i Hermona, z łożysk lwich, z gór rysiów.
Song of Solomon	Pnp	24	4	9	Zraniłaś serce moje, siostro moja, oblubienico! zraniłaś serce moje jednem okiem twojem, i jednym włosem szyje twojéj.
Song of Solomon	Pnp	24	4	10	Jako piękne są piersi twoje, siostro moja, oblubienico! piękniejsze są piersi twe niż wino, a wonność olejków twoich niż wszystkie wonności.
Song of Solomon	Pnp	24	4	11	Plastr miodu płynący wargi twoje, oblubienico! miód i mleko pod językiem twoim: a wonność szat twoich, jako wonność kadzidła.
Song of Solomon	Pnp	24	4	12	Ogród zamkniony siostra moja, oblubienica: ogród zamkniony, zdrój zapieczętowany.
Song of Solomon	Pnp	24	4	13	Szczepy twoje sad malogranatów, z owocami jabłek cyprysu z nardem.
Song of Solomon	Pnp	24	4	14	Szpikanard i szafran, kassya i cynamon, ze wszemi drzewy Libańskiemi, mirrha i aloes, ze wszemi przedniejszemi olejkami.
Song of Solomon	Pnp	24	4	15	Zdrój ogrodów, studnia wód żywych, które płyną pędem z Libanu.
Song of Solomon	Pnp	24	4	16	Wstań, wietrze północny! a przyjdź wietrze z południa, przewiéj ogród mój, a niech płyną wonności jego.
Song of Solomon	Pnp	24	5	1	Niech przyjdzie miły mój do ogroda swego, a niech je owoce jabłek jego. Przyszedłem do ogroda mego, siostro moja, oblubienico! zebrałem mirrhę moje z wonnemi ziołami memi: jadłem plastr z miodem moim, piłem wino moje z mlekiem mojem. Jedzcież przyjaciele! i pijcie a popijcie się, najmilsi!
Song of Solomon	Pnp	24	5	2	Ja śpię, a serce me czuje, głos miłego mego, kołacącego: Otwórz mi, siostro moja, przyjaciółko moja! gołębico moja, niepokalana moja; boć głowa moja pełna jest rosy, a kędzierze moje kropli nocnych.
Song of Solomon	Pnp	24	5	3	Zwlokłam suknię moję, jakóż ją oblec mam? umyłam nogi moje, jakóż je zmazać mam?
Song of Solomon	Pnp	24	5	4	Miły mój ściągnął rękę swoję dziurą, a żywot mój zadrżał na dotknienie jego.
Song of Solomon	Pnp	24	5	5	Wstałam, abym otworzyła miłemu memu, ręce moje kapały mirrhą, a palce moje były pełne mirrhy co najwyborniejszéj.
Song of Solomon	Pnp	24	5	6	Zaworę drzwi moich otworzyłam miłemu: ale on był odszedł i minął. Dusza moja roztopiła się, gdy mówił: szukałam, a nie nalazłam go: wołałam, a nie odpowiedział mi.
Song of Solomon	Pnp	24	5	7	Naleźli mię stróżowie, co chodzą po mieście: ubili mię i zranili mię, wzięli płaszcz mój ze mnie stróżowie murów.
Song of Solomon	Pnp	24	5	8	Poprzysięgam was, córki Jerozolimskie, jeźli najdziecie miłego mego, abyście mu oznajmiły, iż mdleję od miłości.
Song of Solomon	Pnp	24	5	9	Jakiż jest miły twój nad miłego, o najpiękniejsza między niewiastami? jakiż jest miły twój nad miłego, żeś nas tak poprzysięgła?
Song of Solomon	Pnp	24	5	10	Miły mój jest biały i rumiany, wybrany z tysiąców.
Song of Solomon	Pnp	24	5	11	Głowa jego złoto najlepsze: włosy jego jako latorośli palmowe, czarne jako kruk.
Song of Solomon	Pnp	24	5	12	Oczy jego jako gołębice nad strumieńmi wód, które są w mleku wymyte i siedzą nad potoki najpełniejszymi.
Song of Solomon	Pnp	24	5	13	Policzki jego jako grządki wonnych ziół, nasadzone od aptekarzów: [0638]wargi jego lilie, kapiące mirrhą przednią.
Song of Solomon	Pnp	24	5	14	Ręce jego utoczone złote, pełne hiacyntów: brzuch jego z kości słoniowéj, osadzony szafirami.
Song of Solomon	Pnp	24	5	15	Golenie jego słupy marmurowe, które postawiono na podstawkach złotych: ozdoba jego jako Liban wyborny, jako cedry.
Song of Solomon	Pnp	24	5	16	Gardło jego najsłodsze, a wszystek pożądliwy. Takić jest miły mój, a ten jest przyjaciel mój, córki Jerozolimskie.
Song of Solomon	Pnp	24	5	17	Gdzież poszedł miły twój, o najpiękniejsza między niewiastami? gdzie się obrócił miły twój? a będziem go z tobą szukać.
Song of Solomon	Pnp	24	6	1	Miły mój stąpił do ogroda swego, do grządki wonnych ziół, aby się pasł w ogrodziech a lilie zbierał.
Song of Solomon	Pnp	24	6	2	Ja miłemu memu, a mnie miły mój, który się pasie między liliami.
Song of Solomon	Pnp	24	6	3	Pięknaś jest, przyjaciółko moja! wdzięczna i ozdobna jako Jeruzalem: ogromna, jako wojska uszykowane porządnie.
Song of Solomon	Pnp	24	6	4	(Odwróć oczy twe odemnie; boć te uczyniły, żem uleciał.) Włosy twoje jako trzoda kóz, które się ukazały z Galaad.
Song of Solomon	Pnp	24	6	5	Zęby twoje jako trzoda owiec, które wyszły z kąpieli, wszystkie mające po dwojgu jagniątek, a niepłodnéj niemasz między niemi.
Song of Solomon	Pnp	24	6	6	Jako skórka jabłka granatowego, tak jagody twoje, oprócz tajemnych twoich.
Song of Solomon	Pnp	24	6	7	Sześćdziesiąt jest królewskich żon, a ośmdziesiąt nałożnic, a panien niemasz liczby:
Song of Solomon	Pnp	24	6	8	Jedna jest gołębica moja, doskonała moja, jedynaczka jest matki swojéj, wybrana rodzicielki swojéj. Widziały ją inne córki, i za najszczęśliwszą wystawiały, królewskie żony i nałożnice, i chwaliły ją.
Song of Solomon	Pnp	24	6	9	Któraż to jest, która idzie jako zorza powstająca, piękna jako księżyc, wybrana jako słonce, ogromna jako wojska uszykowane porządnie?
Song of Solomon	Pnp	24	6	10	Stąpiłem do ogroda orzechowego, abym oglądał jabłka na dolinach i obaczył, jeźli zakwitła winnica, a jeźli zrodziły jabłka granatowe.
Song of Solomon	Pnp	24	6	11	Nie wiedziałam: dusza moja zatrwożyła mię dla wozów Aminadabowych.
Song of Solomon	Pnp	24	6	12	Nawróć się, nawróć Sulamitko! nawróć się, nawróć się, abyśmy na cię patrzyli.
Song of Solomon	Pnp	24	7	1	Cóż ujrzysz na Sulamitce? jedno ufy wojenne. Jakoż są piękne kroki twoje w trzewikach, córko książęca! stawy udów twoich są jako zawieszenia, urobione ręką rzemieślnika.
Song of Solomon	Pnp	24	7	2	Pępek twój jako czasza toczona, która nigdy nie jest bez napoju: brzuch twój jako bróg pszenice osadzony liliami.
Song of Solomon	Pnp	24	7	3	Dwie piersi twoje jako dwoje małych bliźniąt sarnich.
Song of Solomon	Pnp	24	7	4	Szyja twoja jako wieża z kości słoniowéj: oczy twoje jako sadzawki w Hezebonie, które są przy bramie córki mnóstwa: nos twój jako wieża Libańska, która patrzy ku Damaszkowi.
Song of Solomon	Pnp	24	7	5	Głowa twoja jako Karmel, a warkocze głowy twojéj jako szarłat królewski zwiniony na cewki.
Song of Solomon	Pnp	24	7	6	Jakóżeś piękna, i jako wdzięczna, najmilsza, w rozkoszach!
Song of Solomon	Pnp	24	7	7	Twój wzrost podobny jest palmie, a piersi twoje gronom winnym.
Song of Solomon	Pnp	24	7	8	Rzekłem: Wstąpię na palmę i uchwycę owoce jéj: a będą piersi twoje jako grona winnice, a wonność ust twoich jako jabłek.
Song of Solomon	Pnp	24	7	9	Gardło twoje jako najlepsze wino, godne miłemu memu ku piciu, wargom téż i zębom jego ku smakowaniu.
Song of Solomon	Pnp	24	7	10	Ja miłemu memu, a do mnie żądza jego.
Song of Solomon	Pnp	24	7	11	Przyjdź, miły mój! wynidźmy na pole, mieszkajmy we wsiach.
Song of Solomon	Pnp	24	7	12	Rano wstawajmy do winnic: oglądajmy, jeźli kwitnie winnica, jeźli kwiecie zawięzuje się w owoc, jeźli kwitną jabłka granatowe: tam tobie dam piersi moje.
Song of Solomon	Pnp	24	7	13	Mandragory dały wonność: w bramach naszych wszelakie jabłka, nowe i stare, miły mój! zachowałam tobie.
Song of Solomon	Pnp	24	8	1	Któż mi da ciebie, brata mego, ssącego piersi matki mojéj, abych cię nalazła na dworze, i całowała cię, a jużby mię żaden nie wzgardził?
Song of Solomon	Pnp	24	8	2	Poimam cię, i wyprowadzę do domu matki mojéj, tam mię będziesz uczył: a dam ci pełną z wina przyprawnego, i moszczu z jabłek granatowych moich.
Song of Solomon	Pnp	24	8	3	Lewica jego pod głową, moją, a prawica jego obłapi mię.
Song of Solomon	Pnp	24	8	4	Poprzysięgam was, córki Jerozolimskie! nie obudzajcież, ani dawajcie ocucić miłéj, póki sama nie zachce.
Song of Solomon	Pnp	24	8	5	(Któraż to jest, która wstępuje z puszczy, opływająca rozkoszami, podparłszy się miłego swego?) Pod jabłoniowem drzewem wzbudziłem cię: tam naruszona jest matka twoja, tam zgwałcona jest rodzicielka twoja.
Song of Solomon	Pnp	24	8	6	Przyłóż mię, jako pieczęć do serca twego, jako pieczęć do ramienia twego; bo mocna jest jako śmierć miłość, twarda jako piekło rzewliwość: pochodnie jéj pochodnie ognia i płomieniów.
Song of Solomon	Pnp	24	8	7	Wody mnogie nie mogły ugasić miłości, i rzeki nie zatopią jéj: choćby człowiek dał wszystkę majętność domu swego za miłość, wzgardzi ją jako nic.
Song of Solomon	Pnp	24	8	8	Siostra nasza mała, i piersi nie ma: cóż uczyniemy siostrze naszéj, w dzień, w który będą mówić do niéj?
Song of Solomon	Pnp	24	8	9	Jeźliż jest mur, zbudujmyż na nim baszty śrebrne: jeźliż jest drzwiami, spójmy je deskami cedrowemi.
Song of Solomon	Pnp	24	8	10	Jaciem jest mur, a piersi moje jako wieża: odkądem była u niego jako pokój najdująca.
Song of Solomon	Pnp	24	8	11	Winnicę miał Spokojny w onéj, która ma ludzie: poruczył ją stróżom: mąż przynosi za owoc jéj tysiąc śrebrników.
Song of Solomon	Pnp	24	8	12	Winnica moja przedemną jest. Tysiąc twoich spokojnych, a dwieście tych, którzy strzegą owoców jéj.
Song of Solomon	Pnp	24	8	13	Która przebywasz w ogrodziech! przyjaciele słuchają: daj mi usłyszeć głos twój!
Song of Solomon	Pnp	24	8	14	Uciekaj, miły mój! a bądź podobny sarnie i jelonkowi na górach ziół wonnych.
Wisdom	Mdr	25	1	1	Miłujcie sprawiedliwość, którzy sądzicie ziemię! Rozumiejcie o Panu w dobroci a w prostości serca szukajcie go,
Wisdom	Mdr	25	1	2	gdyż od tych bywa nalezion, którzy go nie kuszą, a tym się okazuje, którzy mają wiarę w nim:
Wisdom	Mdr	25	1	3	przewrotne bowiem myśli odłączają od Boga, a moc doświadczona karze głupie.
Wisdom	Mdr	25	1	4	Abowiem w złościwą duszę nie wnidzie mądrość ani będzie mieszkać w ciele grzechom poddanym.
Wisdom	Mdr	25	1	5	Duch bowiem święty karności uciecze przed obłudnością i oddali się od myśli, które są bez rozumu, i zafrasowany będzie od nadchodzącej nieprawości.
Wisdom	Mdr	25	1	6	Duch bowiem mądrości jest dobrotliwy i nie wyzwoli złorzeczącego od ust swoich: bo nerek jego świadek jest Bóg i serca jego badacz jest prawdziwy, i słuchacz języka jego.
Wisdom	Mdr	25	1	7	Gdyż Duch Pański napełnił okrąg ziemie, a to, co wszytko ma w sobie, ma wiadomość głosu.
Wisdom	Mdr	25	1	8	Dlategoż kto nieprawość mówi, nie może się zataić ani go minie sąd karzący.
Wisdom	Mdr	25	1	9	W myślach bowiem niezbożnego badanie będzie, a mów jego słuch do Boga przyjdzie, na skaranie nieprawości jego.
Wisdom	Mdr	25	1	10	Abowiem ucho zarzliwości słucha wszytkiego, a zgiełk szemrania nie zatai się.
Wisdom	Mdr	25	1	11	Strzeżcież się tedy szemrania, które nic nie pomaga, a od obmówiska wściągajcie języka, bo mowa pokątna darmo nie pójdzie, a usta, które kłamają, zabijają duszę.
Wisdom	Mdr	25	1	12	Nie żądajcie śmierci w błądzie żywota waszego ani nabywajcie zginienia przez sprawy rąk waszych.
Wisdom	Mdr	25	1	13	Gdyż Bóg śmierci nie uczynił ani się weseli w zatraceniu żywych.
Wisdom	Mdr	25	1	14	Stworzył bowiem, aby było wszytko, i zdrowe uczynił rodzaje okręgu ziemie i nie masz w nich jadu zatracenia ani królestwa piekielnego na ziemi.
Wisdom	Mdr	25	1	15	Sprawiedliwość bowiem wieczna jest i nieśmiertelna.
Wisdom	Mdr	25	1	16	Ale niezbożnicy rękami i słowy przywabili ją, a mniemając ją być przyjaciółką, zeszli i przymierze z nią uczynili: gdyż godni są, aby byli z strony jej.
Wisdom	Mdr	25	2	1	Mówili bowiem, rozmyślając niedobrze u siebie: krótkić a teskliwy jest czas żywota naszego i nie masz ochłody na końcu człowieczym, i nie masz, kto by był poznany, źe się z piekła wrócił.
Wisdom	Mdr	25	2	2	Bo z niczegośmy się narodzili i potym będziemy, jakoby nas nie było: bo dym jest duch w nozdrzach naszych, a mowa iskra na poruszenie serca naszego,
Wisdom	Mdr	25	2	3	która gdy zgaśnie, popiołem będzie ciało nasze, a duch rozwienie się jako miękkie powietrze i przeminie żywot nasz jako szlad obłoku, i rozejdzie się jako mgła, która rozpędzona jest od promieniów słonecznych i od gorącości jego obciążona.
Wisdom	Mdr	25	2	4	A imię nasze za czasem będzie zapamiętane i żaden nie będzie miał w pamięci uczynków naszych.
Wisdom	Mdr	25	2	5	Bo przemijanie cienia jest czas nasz, a nie masz nawrócenia skończenia naszego, gdyż jest zapieczętowane, a żaden się nie wraca.
Wisdom	Mdr	25	2	6	Pódźeież tedy, używajmy dóbr niniejszych, a zażywajmy rzeczy stworzonych prędko jako w młodości.
Wisdom	Mdr	25	2	7	Winem drogim i olejkami się napełniajmy, a niech nas nie mija kwiat czasu.
Wisdom	Mdr	25	2	8	Chodźmy w wieńcach różanych, póki nie uwiędną, żadna łąka niech nie będzie, której by nie miała przejść rozpustność nasza!
Wisdom	Mdr	25	2	9	Żaden z nas niech próżen nie będzie rozpusty naszej, wszędzie zostawujmy znaki rozkoszy, gdyż to jest cząstka nasza i ten jest dział.
Wisdom	Mdr	25	2	10	Uciśńmy ubogiego sprawiedliwego a nie przepuszczajmy wdowie ani się starca wstydajmy szedziwości długiego wieku.
Wisdom	Mdr	25	2	11	A moc nasza niech będzie za prawo sprawiedliwości: co bowiem mocy nie ma, niepożyteczne się najduje!
Wisdom	Mdr	25	2	12	Zasadźmy się tedy na sprawiedliwego, gdyż nam jest niepożyteczny i przeciwnym jest sprawam naszym, i wymiata nam grzechy przeciw Zakonowi, i rozgłasza na nas grzechy życia naszego.
Wisdom	Mdr	25	2	13	Obiecuje, iż ma znajomość Boga i nazywa się synem Bożym.
Wisdom	Mdr	25	2	14	Zstał się nam ku strofowaniu myśli naszych,
Wisdom	Mdr	25	2	15	ciężko nam i nań patrzać, gdyż różny jest żywot jego od innych i odmienione są drogi jego.
Wisdom	Mdr	25	2	16	Jako plotki poczytam jesteśmy od niego i strzeże się dróg naszych jako plugastwa, i przekłada skończenie sprawiedliwych, i chhibi się, iż Boga ma ojcem
Wisdom	Mdr	25	2	17	Spatrzmyż tedy, jeśli mowy jego są prawdziwe, a doświadczmy, co nań potem przyjdzie, a dowiemy się, jakie będzie dokonanie jego.
Wisdom	Mdr	25	2	18	Bo jeśli jest prawdziwy syn Boży, obroni go i wybawi z rąk nieprzyjacielskich.
Wisdom	Mdr	25	2	19	Potwarzą i mękami wybadajmy go, abyśmy doznali skromności jego i doświadczyli cierpliwości jego.
Wisdom	Mdr	25	2	20	Skażmy go na śmierć co nasromotniejszą: będzie bowiem nań wzgląd z mów jego.
Wisdom	Mdr	25	2	21	To myślili i pobłądzili: zaślepiła je bowiem złość ich
Wisdom	Mdr	25	2	22	a nie poznali tajemnic Bożych ani się spodziewali zapłaty sprawiedliwości, ani rozsądzali dusz świętych poczciwości.
Wisdom	Mdr	25	2	23	Gdyż Bóg stworzył człowieka nieskazitelnego i uczynił go na wyobrażenie podobieństwa swego.
Wisdom	Mdr	25	2	24	Az nienawiści diabelskiej weszła śmierć na okrąg ziemie.
Wisdom	Mdr	25	2	25	a naszladują go, którzy są z strony jego.
Wisdom	Mdr	25	3	1	A dusze sprawiedliwych są w ręce Bożej, a nie tknie się ich męka śmierci.
Wisdom	Mdr	25	3	2	Zdało się oczom głupich, że umarli, poczytane jest utrapieniem dokończenie ich,
Wisdom	Mdr	25	3	3	i droga, która od nas jest, zatraceniem, lecz oni są w pokoju.
Wisdom	Mdr	25	3	4	I choć przed ludźmi męki cierpieli, nadzieja ich pełna jest nieśmiertelności.
Wisdom	Mdr	25	3	5	Na małe bywszy utrapieni, na wielu będą dobrze sposobieni: bo ich Bóg doświadcza! i nalazł je godne być siebie.
Wisdom	Mdr	25	3	6	Jako złota w piecu próbował ich i jako ofiarę całopalenia przyjął je, a czasu swego będzie wzgląd na nie.
Wisdom	Mdr	25	3	7	Świecić się będą sprawiedliwi i jako iskry między trzciną biegać będą.
Wisdom	Mdr	25	3	8	Będą sądzić narody i panować nad ludem, a będzie Pan nad nimi królował na wieki.
Wisdom	Mdr	25	3	9	Którzy w nim ufają, zrozumieją prawdę, a wierni w miłości przestaną z nim: gdyż dar i pokój jest wybranym jego. Zguba niezbożnych
Wisdom	Mdr	25	3	10	Lecz niezbożni wedle tego, co myślili, karanie mieć będą, którzy zaniedbali sprawiedliwego i Pana odstąpili.
Wisdom	Mdr	25	3	11	Mądrość bowiem i karność kto odrzuca, nieszczęsny jest i próżna jest nadzieja ich i prace bez pożytku, i sprawy ich niepożyteczne.
Wisdom	Mdr	25	3	12	Niewiasty ich głupie są, a synowie ich niecnotliwi.
Wisdom	Mdr	25	3	13	Przeklęty naród ich, iż szczęśliwa jest niepłodna i niepokalana, która nie uznała łoża w grzechu, będzie miała pożytek w nawiedzeniu dusz świętych.
Wisdom	Mdr	25	3	14	I trzebieniec, który rękami swemi nie czynił nieprawości a nie myślił przeciw Bogu złego: bo mu dadzą wybrany dar wiary i dział w kościele Bożym naprzyjemniejszy.
Wisdom	Mdr	25	3	15	Dobrych bowiem prac chwalebny jest pożytek i który nie upadnie korzeń mądrości.
Wisdom	Mdr	25	3	16	Ale synowie cudzołożników w zniszczeniu będą i od złego łoża nasienie będzie wygładzone.
Wisdom	Mdr	25	3	17	A choćby też długiego żywota byli, za nic będą poczytani, a starość ich ostatnia beze czci będzie.
Wisdom	Mdr	25	3	18	A jeśli prędzej pomrą, nadzieje mieć nie będą ani w dzień rozeznawania rozmowy.
Wisdom	Mdr	25	3	19	Złośliwego bowiem narodu srogie są dokończenia
Wisdom	Mdr	25	4	1	O, jako piękny jest czysty rodzaj z jasnością! Nieśmiertelna jest bowiem pamiątka jego: gdyż i u Boga znajoma jest, i u ludzi.
Wisdom	Mdr	25	4	2	Gdy przytomna jest, naszladują jej, i pragną jej, gdy odejdzie, i na wieki koronowana triumfuje, niepokalanego bojowania zapłatę wygrawając.
Wisdom	Mdr	25	4	3	Lecz rozmnożone niezbożnych mnóstwo nie będzie pożyteczne i cudzołożne szczepy nie puszczą korzenia głęboko ani założą gruntu statecznego.
Wisdom	Mdr	25	4	4	I choć za czasu na gałęziach pąkowie puszczą, słabo wsadzone, będą od wiatru wzruszone i od gwałtownych wiatrów będą wykorzenione.
Wisdom	Mdr	25	4	5	Bo się połamią gałęzie niedoszłe, a owoc ich niepożyteczny i cierpki ku jedzeniu, i niczemu się nie godzący.
Wisdom	Mdr	25	4	6	Ze złośliwego bowiem spania synowie, którzy się rodzą, są świadkami złości przeciwko rodzicom, w wypytaniu ich.
Wisdom	Mdr	25	4	7	Ale sprawiedliwy, jeśli śmiercią będzie uprzedzony, w ochłodzeniu będzie.
Wisdom	Mdr	25	4	8	Starość bowiem poczciwa jest nie długowieczna ani liczbą lat porachowana: ale szedziwością jest roztropność człowiecza,
Wisdom	Mdr	25	4	9	a wiek starości, żywot niepokalany.
Wisdom	Mdr	25	4	10	Podobając się Bogu, stal się umiłowanym, i żyjąc między grzesznikami, przeniesion jest;
Wisdom	Mdr	25	4	11	pochwycon jest, aby złość nie odmieniła umysłu jego, abo obłudność, aby nie oszukała duszę jego.
Wisdom	Mdr	25	4	12	Zmamienie bowiem marności zacimia dobre rzeczy, a niestateczność pożądliwości wywraca umysł bez złości.
Wisdom	Mdr	25	4	13	Stawszy się za krótki czas doskonałym, przeżył czasów wiele:
Wisdom	Mdr	25	4	14	Spodobała się bowiem Bogu dusza jego, dlatego pokwapił się wywieść go spośrzód nieprawości; a ludzie widzieli, a nie rozumieli ani kładli w serca takich rzeczy,
Wisdom	Mdr	25	4	15	gdy łaska Boża i miłosierdzie jest ku świętym jego i wzgląd na wybrane jego.
Wisdom	Mdr	25	4	16	A potępia sprawiedliwy umarły żywe niepobożne, a młodość prędzej skończona długi żywot niesprawiedliwego.
Wisdom	Mdr	25	4	17	Ujżrzą bowiem koniec mądrego i nie zrozumieją, co o nim myślił Bóg i dlaczego obroną go opatrzył Pan.
Wisdom	Mdr	25	4	18	Ujżrzą i wzgardzą go, a z nich Pan naśmiewać się będzie.
Wisdom	Mdr	25	4	19	I będą potym upadający beze czci iw zelżeniu między umarłymi na wieki: bo je roztrąci nadęte bez głosu i z gruntu je wzruszy, i aż do wierzchu spustoszeni będą, i będą wzdychać, i pamiątka ich zginie.
Wisdom	Mdr	25	4	20	Przyjdą do rachowania grzechów swoich bojażliwi i strofować ich będą z przeciwia nieprawości ich.
Wisdom	Mdr	25	5	1	Tedy staną sprawiedliwi z wielką stałością przeciwko tym, którzy je cisnęli i którzy prace ich odjęli.
Wisdom	Mdr	25	5	2	Ujźrzawszy, będą zatrwożeni bojaźnią straszliwą i zdumiewać się będą w prędkości niespodziewanego zbawienia,
Wisdom	Mdr	25	5	3	mówiąc sami w sobie, pokutę czyniąc, i dla ucisku ducha wzdychając: Cić to są, któreśmy niekiedy mieli za pośmiech i za przysłowie urągania!
Wisdom	Mdr	25	5	4	My głupi, mieliśmy żywot ich za szaleństwo i za sromotne ich dokończenie.
Wisdom	Mdr	25	5	5	Oto jako policzeni są między syny Boże i między świętymi dział ich jest.
Wisdom	Mdr	25	5	6	A tak zbłądziliśmy z drogi prawdziwej i nie świeciła nam jasność sprawiedliwości, i słońce rozumienia nie weszło nam.
Wisdom	Mdr	25	5	7	Napracowaliśmy się na drodze nieprawości i zatracenia i chodziliśmy drogami trudnemi, a drogi Pańskiej nie znaliśmy.
Wisdom	Mdr	25	5	8	Cóż nam pomogła pycha abo chłuba bogactw co nam przyniosła?
Wisdom	Mdr	25	5	9	Przeminęło ono wszytko jako cień i jako poseł przebiegający,
Wisdom	Mdr	25	5	10	i jako okręt, który przechodzi przez burzącą się wodę, którego gdy przejdzie, szlad się naleźć nie może ani szcieżka dna jego między nawałnościami.
Wisdom	Mdr	25	5	11	Abo jako ptak, który leci przez powietrze, którego drogi żaden znak nie znajduje się, ale tylko szum skrzydeł bijący w lekki wiatr i rozbijający gwałtem po wietrze drogi: ruszając skrzydłami, przeleciał, a po tym żadnego znaku nie znać drogi jego.
Wisdom	Mdr	25	5	12	Abo jako strzała wypuszczona do celu pewnego: rozbite powietrze wnet się zasię zbieżało, tak iż nie znać przeszcia jej.
Wisdom	Mdr	25	5	13	Takżeć i my, narodziwszy się, wneteśmy być przestali, a cnoty żadnego znaku nie mogliśmy po sobie pokazać, aleśmy zniszczeli we złości naszej.
Wisdom	Mdr	25	5	14	Takieć rzeczy mówili w piekle ci, którzy zgrzeszyli,
Wisdom	Mdr	25	5	15	bo nadzieja niezbożnego jest jako perz, który wiatr porywa, i jako cienka piana, którą wicher rozpędza, i jako dym, który wiatr rozwiewa, i jako pamiątka gościa jednego dnia przemijającego.
Wisdom	Mdr	25	5	16	Ale sprawiedliwi na wieki żyć będą, a ich u Pana jest zapłata i staranie o nich u Najwyższego.
Wisdom	Mdr	25	5	17	Przetoż dostąpią królestwa zacnego i korony pięknej z ręki Pańskiej: gdyż prawicą swą szczycić ich będzie i ramieniem swym świętym obroni je.
Wisdom	Mdr	25	5	18	Weźmie za wszelakie uzbrojenie zapalczywość jego i przyzbroi stworzenie na pomstę nieprzyjaciół.
Wisdom	Mdr	25	5	19	Oblecze miasto pleszek sprawiedliwość a miasto przyłbice weźmie sąd pewny.
Wisdom	Mdr	25	5	20	Weźmie tarczą niezwyciężoną prawość
Wisdom	Mdr	25	5	21	a zaostrzy srogi gniew miasto oszczepu i będzie z nim walczył okrąg świata przeciw szalonym.
Wisdom	Mdr	25	5	22	Polecą prosto strzały łyskawic, a jako od dobrze naciągnionego łuku z obłoków wypuszczone będą i do miejsca pewnego ugodzą.
Wisdom	Mdr	25	5	23	I do opoczystego gniewu grady wielkie wypuszczone będą, oborzy się na nie woda morska i rzeki gwałtownie zbiegać się będą.
Wisdom	Mdr	25	5	24	Przeciwko im stanie wiatr mocny i jako wicher rozwieje je, i obróci w pustynią wszytkę ziemię nieprawość ich: a złość wywróci stolicę Mocarzów.
Wisdom	Mdr	25	6	1	Lepsza jest mądrość niżli siły i mąż roztropny niżli mocny.
Wisdom	Mdr	25	6	2	Słuchajcież przeto, królowie, i rozumiejcie, nauczcie się, sędziowie kończyn demie.
Wisdom	Mdr	25	6	3	Nadstawcie uszu wy, którzy władni ecie ludem i podobacie się sobie z wielkości narodów,
Wisdom	Mdr	25	6	4	gdyż dana jest wam władza od Pana i moc od Najwyższego, który się pytać będzie o uczynkach waszych i myśli badać się będzie:
Wisdom	Mdr	25	6	5	że będąc sługami królestwa jego, nie sądziliście sprawiedliwie, aniście strzegli prawa sprawiedliwości, aniście chodzili według wolej Bożej.
Wisdom	Mdr	25	6	6	Strasznie a prędko ukaże się wam, bo nasroższy sąd będzie tym, którzy są przełożeni.
Wisdom	Mdr	25	6	7	Bo mały otrzyma miłosierdzie, ale mocarze mocnie męki derpieć będą.
Wisdom	Mdr	25	6	8	Nie będzie bowiem dbał na żadnego osobę Bóg ani się zlęknie żadnego wielkości: gdyż on uczynił małego i wielkiego i jednako o wszytkie pieczą ma,
Wisdom	Mdr	25	6	9	ale nad mocniejszym mocniejsza męka wisi.
Wisdom	Mdr	25	6	10	Do was tedy, królowie, są te mowy moje, abyście się nauczyli mądrości, a nie występowali.
Wisdom	Mdr	25	6	11	Którzy bowiem będą strzec sprawiedliwości sprawiedliwie, będą usprawiedliwieni, a którzy się tego nauczą, najdą co odpowiedzieć.
Wisdom	Mdr	25	6	12	Pożądajdeż tedy powieści moich, miłujde je, a będziecie mieć naukę. Mądrość — kto szuka, znajdzie ją
Wisdom	Mdr	25	6	13	Zacnać jest i która nigdy nie więdnieje mądrość, i łatwie bywa obaczona od tych, którzy ją miłują, i naleziona od tych, którzy jej szukają.
Wisdom	Mdr	25	6	14	Uprzedza, którzy jej pożądają, aby się im pierwej okazała.
Wisdom	Mdr	25	6	15	Kto do niej rano wstanie, nie będzie pracował: bo ją najdzie siedzącą u drzwi swoich.
Wisdom	Mdr	25	6	16	Myślić tedy o niej jest doskonała roztropność, a kto dla niej czuć będzie, rychło bezpiecznym będzie.
Wisdom	Mdr	25	6	17	Bo te, którzy jej są godni, sama obchodzi szukając i na drogach wesoło się im pokazuje, i zabiega im we wszelkim obmyślaniu.
Wisdom	Mdr	25	6	18	Początek bowiem jej jest naprawdziwsze pożądanie umiejętności.
Wisdom	Mdr	25	6	19	Staranie tedy o umiejętność jest miłość, a miłość jest zachowanie praw jej, a zachowanie praw jest upewnienie nieskażytelności,
Wisdom	Mdr	25	6	20	a nieskażytelność czyni bliskim Bogu.
Wisdom	Mdr	25	6	21	Pożądanie tedy mądrości przywodzi do wiecznego królestwa.
Wisdom	Mdr	25	6	22	Przetoż jeśli się kochacie w stolicach i w sceptrach, o królowie ludu, miłujcie mądrość, abyście na wieki królowali.
Wisdom	Mdr	25	6	23	Miłujcie światło mądrości wszyscy, którzyście są nad ludem przełożeni. Powiem, czym jest mądrość i jak się poczęła..
Wisdom	Mdr	25	6	24	A co jest mądrość i jako się poczęła, powiem a nie zataję przed wami tajemnic Bożych, ale od początku narodzenia wyszladuję i położę na światłe wiadomość jej a nie opuszczę prawdy.
Wisdom	Mdr	25	6	25	Ani z tyra, który wysechł od nienawiści pójdę w drogę: gdyż taki człek nie będzie uczestnikiem mądrości.
Wisdom	Mdr	25	6	26	A mnóstwo mądrych jest zdrowie okręgu ziemie, a król mądry jest ugruntowanie ludu.
Wisdom	Mdr	25	6	27	Przetoż przyjmijcie naukę przez powieści moje, a będzie wam pożyteczno.
Wisdom	Mdr	25	7	1	Jestem ci ja też śmiertelny człowiek podobny wszytkim i z rodzaju ziemskiego onego, który był pierwszy stworzon i w żywocie matki byłem ukształtowan ciałem.
Wisdom	Mdr	25	7	2	Przez dziesięć miesięcy zsiadłem się we krwi z nasienia człowieczego i z lubości ze spaniem się schodzącej.
Wisdom	Mdr	25	7	3	I ja narodziwszy się, wziąłem oddech pospolity, i wypadłem na ziemię także uczynioną, i pierwszy głos podobny wszytkim wypuściłem płacząc,
Wisdom	Mdr	25	7	4	wychowan-em jest w powiciu i w pracach wielkich.
Wisdom	Mdr	25	7	5	Żaden bowiem z królów nie miał inszego początku rodzenia.
Wisdom	Mdr	25	7	6	Jedno tedy jest wszytkich weszcie do żywota i jednakie zeszcie.
Wisdom	Mdr	25	7	7	I dlategom żądał, a dana mi jest roztropność, i wzywałem, i przyszedł na mię duch mądrości.
Wisdom	Mdr	25	7	8	I przełożyłem ją nad królestwa i nad stolice, i; bogactwa za nicem nie miał względem jej
Wisdom	Mdr	25	7	9	anim jej przyrównał drogiego kamienia: gdyż wszytko złoto jej przyrównane jest trocha piasku, a jako błoto będzie poczytane śrebro przeciwko niej.
Wisdom	Mdr	25	7	10	Nad zdrowie i piękność umiłowałem ją i umyśliłem mieć ją miasto światłości, gdyż światło jej nigdy nie zgaśnie.
Wisdom	Mdr	25	7	11	A przyszły mi pospołu z nią wszystkie dobra i niezliczona poczciwość przez ręee jej,
Wisdom	Mdr	25	7	12	ti rozradowałem się we wszystkich, bo przede mną szła ta mądrość, a nie wiedziałem, iż ona jest matką tych wszystkich.
Wisdom	Mdr	25	7	13	Którejem się bez obłudności nauczył, i użyczam bez zazdrości, a nie kryję poczciwości jej.
Wisdom	Mdr	25	7	14	Nieprzebrany bowiem skarb jest ludziom: którego którzy używali, zstali się uczestnikami boskiego przyjadelstwa, dla darów umiejętności zaleceni. Przedmiot i zakres mądrości
Wisdom	Mdr	25	7	15	15; A mnie dał Bóg mówić wedle myśli i myślić rzeczy godne tych, które mi dają, gdyż on jest wodzem mądrości i poprawcą mądrych.
Wisdom	Mdr	25	7	16	'W ręce bowiem jego i my, i mowy nasze, i wszelka mądrość, i rzemiosł umiejętność, i ćwiczenie.
Wisdom	Mdr	25	7	17	On bowiem dał mi tych rzeczy, które są, prawdziwą wiadomość: abych wiedział rozrządzenie okręgu ziemie i mocy żywiołów,
Wisdom	Mdr	25	7	18	początek i dokończenie i śrzodek czasów, przemian odmienności i odmiany czasów,
Wisdom	Mdr	25	7	19	roczne biegi i rozrządzenie gwiazd,
Wisdom	Mdr	25	7	20	przyrodzenie źwierząt i gniewy bestyj, moc wiatrów i myśli ludzkie, różności drzewek i mocy korzenia.
Wisdom	Mdr	25	7	21	I którekolwiek są skryte i niewiadome, nauczyłem się, wszytkich bowiem rzeczy robotnica nauczyła mię mądrość. Poemat o Mądrości
Wisdom	Mdr	25	7	22	Jest bowiem w niej duch rozumienia, święty, jedyny, rozmaity, subtelny, wymowny, żartki, niepokalany, pewny, słodki, miłujący dobre, ostry, którego niclnie hamuje, dobrze czyniący,
Wisdom	Mdr	25	7	23	ludzki, łaskawy, stateczny, nieomylny, przespieczny, mający wszelaką moc, wszytko przepatrujący i który wszytkie duchy przenika, rozumny, czysty, subtelny.
Wisdom	Mdr	25	7	24	Nad wszytkie bowiem rzeczy, które się ruszają, prędsza jest mądrość, a dosięga wszędy dla swojej czystości.
Wisdom	Mdr	25	7	25	Para bowiem jest mocy Bożej i wypłynienie jakieś jasności Boga wszechmogącego szczere i przetoż nic plugawego na nię nie przypada.
Wisdom	Mdr	25	7	26	Jasnością jest bowiem wiecznej światłości i zwierciadłem bez zmazy Boskiego Majestatu, i wyobrażeniem dobroci jego.
Wisdom	Mdr	25	7	27	A będąc jedyna, wszytko może, i w sobie trwając, wszytko odnawia, i przez narody w dusze święte się przenosi, przyjacioły Boże i proroki postanawia.
Wisdom	Mdr	25	7	28	Żadnego bowiem Bóg nie miłuje, jedno tego, który z mądrością przebywa.
Wisdom	Mdr	25	7	29	Jest bowiem ona śliczniejsza niż słońce i nad wszytek porządek gwiazd światłości przyrównana najduje się być pierwszą.
Wisdom	Mdr	25	7	30	Po onej bowiem nastawa noc, ale mądrości nie zwycięża złość.
Wisdom	Mdr	25	8	1	Dosięga tedy od końca aż do końca mocnie i rozrządza wszytko wdzięcznie. Mądrość — oblubienica, skarb i moc mędrca
Wisdom	Mdr	25	8	2	Tęm umiłował i szukałem jej od młodości mojej i starałem się wziąć ją sobie za oblubienicę, i zstałem się miłośnikiem cudności jej.
Wisdom	Mdr	25	8	3	Objaśnia szlachetność swoję, mając wespół żyde z Bogiem, ale i Pan wszech rzeczy umiłował ją.
Wisdom	Mdr	25	8	4	Nauczydelką bowiem jest umiejętności Bożej i obierzycielką spraw jego.
Wisdom	Mdr	25	8	5	A jeśli bogactwa bywają pożądane w żywocie, cóż nad mądrość bogatszego, która sprawuje wszytko?
Wisdom	Mdr	25	8	6	A jeśli roztropność robi, któż tych wszytkich rzeczy, które są, jest lepszy rzemieślnik nad nie?
Wisdom	Mdr	25	8	7	I jeśli sprawiedliwość miłuje kto, prace tej mają wielkie cnoty: bo marności i roztropności uczy, i sprawiedliwości, i mocy, nad które nic nie jest ludziom w żywode pożyteczniejszego.
Wisdom	Mdr	25	8	8	A jeśli kto pożąda wielkiej umiejętności: wie przeszłe rzeczy i o przyszłych zdanie wydawa, wie chytrości mów i rozwiązanie gadek, znaki i cuda wie pierwej, niżli będą, i przypadki czasów i wieków.
Wisdom	Mdr	25	8	9	Przetoż umyśliłem ją sobie przywieść na żyde wespół, wiedząc, że się ze mną porozumiewać będzie w dobrych rzeczach i będzie rozmowa myśli i tęsknicę mojej.
Wisdom	Mdr	25	8	10	Dla tej będę miał sławę w pospólstwie i cześć u starszych — młodzieniec,
Wisdom	Mdr	25	8	11	i będę znalezion dowcipnym u sądu, i przed oczyma mocarzów będę w podziwieniu, i osoby książęce będą mi się dziwować.
Wisdom	Mdr	25	8	12	Mnie milczącego czekać będą i na mnie mówiącego patrzyć będą, a gdy będę dłużej rozmawiał, usta swe ręką zatulą.
Wisdom	Mdr	25	8	13	Nadto przez nię otrzymam nieśmiertelność i wieczną pamiątkę zostawię tym, którzy po mnie będą.
Wisdom	Mdr	25	8	14	Będę rządził ludzie, a narody będą mi poddane.
Wisdom	Mdr	25	8	15	Będą się mnie bać, słuchając mię, królowie straszni, między wielkością ludu pokażę się dobrym, a na wojnie mocnym.
Wisdom	Mdr	25	8	16	Wszedszy do domu mego, odpocznę z nią: nie ma bowiem przykrości towarzystwo jej ani teskności spólne życie z nią, ale radość i wesele.
Wisdom	Mdr	25	8	17	To u siebie rozmyślając i wspominając w sercu moim, gdyż nieśmiertelność jest w spowinowaceniu z mądrością,
Wisdom	Mdr	25	8	18	a w przyjacielstwie jej kochanie dobre, a w pracach ręku jej poczciwość bez ustania, a w ćwiczeniu się w rozmowie z nią roztropność i zacność w spółkowaniu mów jej, obchodziłem szukając, abych ją sobie wziął.
Wisdom	Mdr	25	8	19	A byłem dziecięciem dowcipnym i dostała mi się dusza dobra.
Wisdom	Mdr	25	8	20	A gdym był jeszcze lepszym, przyszedłem do ciała niepokalanego.
Wisdom	Mdr	25	8	21	A zrozumiawszy, żem inaczej nie mógł być powściągliwy, ażby Bóg dał — i to samo było mądrości wiedzieć, czyj to jest dar -szedłem do Pana i prosiłem go, i rzekłem ze wszytkich wnętrzności moich:
Wisdom	Mdr	25	9	1	Boże ojców moich i Panie miłosierdzia, któryś uczynił wszytko słowem swoim
Wisdom	Mdr	25	9	2	a mądrością twą postanowiłeś człowieka, aby panował nad stworzeniem, któreś ty uczynił,
Wisdom	Mdr	25	9	3	aby rządził okrąg ziemie w prawości i sprawiedliwości a sądził sąd w uprostowaniu serca:
Wisdom	Mdr	25	9	4	dajże mi mądrość stojącą przy stolicy twojej a nie odrzucaj mię od służebników twoich,
Wisdom	Mdr	25	9	5	gdyżem ja jest sługa twój i syn służebnice twojej, człowiek mdły i krótkiego wieku, a mniejszy niżlibych mógł rozumieć sądy i prawa.
Wisdom	Mdr	25	9	6	Bo choćby też kto był doskonały między synmi człowieczymi, jeśli nie będzie w nim mądrość twoja, za nic nie będzie poczytany.
Wisdom	Mdr	25	9	7	Tyś mię obrał królem ludowi twemu i sędziem synów twoich i córek.
Wisdom	Mdr	25	9	8	I kazałeś mi budować kościół na Górze twej Świętej a w mieście mieszkania twego ołtarz na podobieństwo przybytku twego świętego, któryś zgotował od początku.
Wisdom	Mdr	25	9	9	Az tobą mądrość twoja, która zna sprawy twoje, która też była przytomna naonczas, gdyś okrąg ziemie czynił, i wiedziała, co się podobało oczom twoim i co jest prostego w przykazaniach twoich
Wisdom	Mdr	25	9	10	Zeszliże ją z świętych niebios twoich i z stolice wielkości twojej, aby ze mną była i ze mną pracowała, abych wiedział, co jest przyjemnego u ciebie.
Wisdom	Mdr	25	9	11	Bo ona wszytko wie i rozumie, a poprowadzi mię skromnie w sprawach moich i będzie mię strzegła w mocy swojej.
Wisdom	Mdr	25	9	12	I będą przyjemne sprawy moje, i będę lud twój rządził sprawiedliwie, i będę godnym stolic ojca mojego.
Wisdom	Mdr	25	9	13	Bo któryż człowiek będzie mógł wiedzieć radę Bożą? Abo kto się domyślić będzie mógł, co by chciał Bóg?
Wisdom	Mdr	25	9	14	Gdyż myśli ludzkie są bojaźliwe i niepewne opatrzności nasze.
Wisdom	Mdr	25	9	15	Bo ciało, które się kazi, obciąża duszę, a ziemskie mieszkanie tłumi umysł wiele myślący.
Wisdom	Mdr	25	9	16	Iz trudnością się domyślamy rzeczy, które są na ziemi, i co mamy przed oczyma, z pracą najdujemy, a które w niebie są, kto doścignie?
Wisdom	Mdr	25	9	17	A radę twoję kto pozna, jeśli ty nie dasz mądrości a nie spuścisz ducha twego świętego z wysokości?
Wisdom	Mdr	25	9	18	I tak byłyby naprostowane szcieżki tych, którzy są na ziemi, a ludzie nauczyliby się tego, coć się podoba.
Wisdom	Mdr	25	9	19	Bo przez mądrość uzdrowieni są, którzykołwiek się tobie, Panie, podobali od początku.
Wisdom	Mdr	25	10	1	Tać onego, który pierwszy uczynion jest od Boga, ojciec okręgu ziemie, gdy sam był stworzony, zachowała,
Wisdom	Mdr	25	10	2	i od jego upadku wyzwoliła, i dała mu moc panowania nad wszytkimi rzeczami.
Wisdom	Mdr	25	10	3	Od tej odstąpiwszy, niesprawiedliwy w gniewie swoim, przez gniew braterskiego męźobójstwa zginął.
Wisdom	Mdr	25	10	4	Dla którego gdy woda wygładzała ziemię, mądrość powtóre naprawiła, przez wzgardzone drzewo sprawiedliwego rządząc.
Wisdom	Mdr	25	10	5	Ta też i w przysięźeniu złości, gdy się narody spiknęły, znała sprawiedliwego i zachowała Bogu nienaganionego, i w miłosierdziu ku synowi mocnego zachowała.
Wisdom	Mdr	25	10	6	Ta sprawiedliwego od ginących nieżbożnych uciekającego wybawiła, gdy ogień zstąpił na pięć miast,
Wisdom	Mdr	25	10	7	którym na świadectwo złości stoi spustoszała kurząca się ziemia i niepewnego czasu mające owoce drzewa, i słup solny stojący na pamiątkę dusze niewiernej.
Wisdom	Mdr	25	10	8	Mądrość bowiem mijający nie tylko w tym upadli, że nie poznali dobra, ale i głupstwa swego zostawili ludziom pamiątkę, iż w tym, w czym zgrzeszyli ani zataić się nie mogli.
Wisdom	Mdr	25	10	9	Ale mądrość te, którzy ją w uczciwości mają, z boleści wybawiła.
Wisdom	Mdr	25	10	10	Ta uciekającego przed gniewem braterskim sprawiedliwego drogami prostemi prowadziła i ukazała mu królestwo Boże, i dała mu poznanie świętych, uczciła go w pracach i napełniła prace jego.
Wisdom	Mdr	25	10	11	W zdradzie oszukawających go była przy nim i uczciła go.
Wisdom	Mdr	25	10	12	Zachowała go od nieprzyjaciół i obroniła go od zwodzicielów, i mężne bojowanie wystawiła mu, aby zwyciężył i poznał, że nade wszytko mocniejsza jest mądrość.
Wisdom	Mdr	25	10	13	Ta sprawiedliwego zaprzedanego nie opuściła, ale go od grzesznych wybawiła i zstąpiła z nim do dołu.
Wisdom	Mdr	25	10	14	I w więzieniu go nie opuściła, aż mu przyniosła sceptrum królestwa i moc przeciwko tym, którzy go tłumili, i pokazała kłamcę, którzy go łżyli, i dała mu sławę wieczną. Wyjście z Egiptu
Wisdom	Mdr	25	10	15	Ta lud sprawiedliwy i nienaganione potomstwo wybawiła od narodów, którzy go ciemiężyli.
Wisdom	Mdr	25	10	16	Weszła w duszę sługi Bożego i stanął przeciw srogim królom przez cuda i znaki.
Wisdom	Mdr	25	10	17	I oddała sprawiedliwym prace ich i prowadziła je dziwną drogą, i była im we dnie miasto zasłony, a w nocy miasto światłości gwiazd.
Wisdom	Mdr	25	10	18	Przeprawiła je przez Morze Czerwone i przeprowadziła je przez wielką wodę.
Wisdom	Mdr	25	10	19	Lecz nieprzyjacioly ich potopiła w morzu i wyrzuciła je z głębokości piekielnej. A przetoż sprawiedliwi odnieśli łupy niezbożnych,
Wisdom	Mdr	25	10	20	a twoje święte imię, Panie, śpiewali i zwycięską rękę twą jednostajnie wychwalali.
Wisdom	Mdr	25	10	21	Bo mądrość otworzyła usta niemych, a języki niemówiątek wymowne uczyniła.
Wisdom	Mdr	25	11	1	Prowadziła sprawy ich przez ręce proroka świętego,
Wisdom	Mdr	25	11	2	Szli drogą po puszczach, w których nie mieszkano, a na miejscach pustych budy zasadzali.
Wisdom	Mdr	25	11	3	Stanęli przeciwko nieprzyjaciołom i pomścili się nad nieprzyjacioły.
Wisdom	Mdr	25	11	4	Pragnęli wzywali ciebie, i dana im jest woda z wysokiej skały i uśmierzenie pragnienia z twardego kamienia.
Wisdom	Mdr	25	11	5	Przez co bowiem cierpieli męki ich nieprzyjaciele dla niedostatku picia swego, i w tym, gdy obfitowali synowie Izraelscy, weselili się
Wisdom	Mdr	25	11	6	przez te rzeczy, gdy im na nich schodziło, dobrze się im działo.
Wisdom	Mdr	25	11	7	Bo miasto źrzódła rzeki ustawicznie płyniącej, dałeś niesprawiedliwym krew ludzką.
Wisdom	Mdr	25	11	8	Których gdy ubywało, na skaranie dziatek zabitych, dałeś obfitą wodę niespodziewanie,
Wisdom	Mdr	25	11	9	pokazując przez pragnienie, które naonczas było, jakoś wywyższał swoje, a zabijał ich przeciwnika.
Wisdom	Mdr	25	11	10	Gdy bowiem byli doświadczani (i zaiste z miłosierdziem karanie odnosząc), poznali, jako w gniewie osądzeni niezbożni męki cierpieli.
Wisdom	Mdr	25	11	11	Tycheś jako ociec upominając, doświadczył. a onych jako srogi król męcząc, potępił.
Wisdom	Mdr	25	11	12	Niebytni bowiem i obecni jednako byli męczeni.
Wisdom	Mdr	25	11	13	Dwojaka bowiem ich zjęła była tęsknica i wzdychanie z wspomnieniem przeszłych rzeczy.
Wisdom	Mdr	25	11	14	Gdy bowiem słyszeli, że przez ich męki dobrze się z nimi działo, wspomnieli na Pana, dziwując się przy końcu wyszcia.
Wisdom	Mdr	25	11	15	Z którego się bowiem — czasu wyrzucenia niesprawiedliwego — porzuconego pośmiewali, temu się na ostatek dziwowali, niejednakie z sprawiedliwemi pragnienie mając.
Wisdom	Mdr	25	11	16	Lecz za szalone myśli złości ich, że niektórzy zwiedzeni węże nieme i inne bestyje nikczemne chwalili, przepuściłeś na nie mnóstwo niemych źwierząt na pokaranie,
Wisdom	Mdr	25	11	17	aby wiedzieli, iż przez co kto grzeszy, przez toż karan bywa.
Wisdom	Mdr	25	11	18	Nie było bowiem niepodobno wszechmocnej ręce twojej, która z niewidzianej materyjej okrąg ziemie stworzyła, przepuścić na nie mnóstwo niedźwiedzi abo śmiałych lwów,
Wisdom	Mdr	25	11	19	abo jakie nowo narodzone a nieznajome bestie pełne srogości, abo parę ognistą parskające, abo dymny smród wypuszczające, abo straszne skry z oczu wystrzelające,
Wisdom	Mdr	25	11	20	które nie tylko obrażenim swoim mogły je zatracić, ale teź wejźrzenim od strachu zagubić.
Wisdom	Mdr	25	11	21	Ale i oprócz tych jednym tchnieniem mogli być pobici, przeszladowani od samych uczynków swych a rozproszeni duchem mocy twojej: aleś ty wszytko pod miarą i liczbą i wagą rozrządził.
Wisdom	Mdr	25	11	22	Wielka moc bowiem tobie samemu zbywała zawsze, a sile ramiona twego kto się sprzeciwi?
Wisdom	Mdr	25	11	23	Abowiem jako namniejsze ziarnko na wadze, tak jest przed tobą okrąg ziemie, a jako kropla rosy porannej, która upada na ziemię.
Wisdom	Mdr	25	11	24	Ale ty masz litość nad wszytkimi, gdyż wszytko możesz, a przebaczasz grzechów ludzkich dla pokuty.
Wisdom	Mdr	25	11	25	Miłujesz bowiem wszystko, co jest, i nic nie masz w nienawiści z tego, coś uczynił, boś nic nie postanowił abo uczynił, mając w nienawiści.
Wisdom	Mdr	25	11	26	A jakoż by co mogło trwać, kiedy byś był nie chciał? Abo co by mogło być zachowano, czego byś ty nie mianował?
Wisdom	Mdr	25	11	27	A przepuszczasz wszytkim, gdyż twoje są, Panie, który dusze miłujesz.
Wisdom	Mdr	25	12	1	O, jako dobry i słodki jest, Panie, duch twój we wszytkich!
Wisdom	Mdr	25	12	2	I przetoż te, którzy występują, po kęsu karzesz, i w czym grzeszą, upominasz i mówisz do nich, aby, opuściwszy złość, wierzyli w dę, Panie.
Wisdom	Mdr	25	12	3	One bowiem zstaradawne mieszkańce w Ziemi Świętej twojej, któreś miał w nienawiści,
Wisdom	Mdr	25	12	4	gdyż obrzydłe tobie uczynki czynili przez czarnodziejstwa i ofiary złośliwe.
Wisdom	Mdr	25	12	5	I synów swych bez miłosierdzia zabijacze, i pożeracze wnętrzności ludzkich, i żarłoki krwie z pośrzodku tajemnice twojej,
Wisdom	Mdr	25	12	6	i przyczyńce rodzice dusz nieporatowanych chciałeś wytracić przez ręce ojców naszych,
Wisdom	Mdr	25	12	7	aby godną sług Bożych odnieśli gościnę ziemie, która tobie namilsza jest
Wisdom	Mdr	25	12	8	Aleś i tym jako ludziom przepuścił, a posłałeś uprzedzacze przed wojskiem twym sierszenie, aby je po lekku wytracili.
Wisdom	Mdr	25	12	9	Nie przeto, żebyś nie mógł na wojnie poddać niezbożne sprawiedliwym abo przez srogie bestyje, abo też srogim słowem zaraz wytracić.
Wisdom	Mdr	25	12	10	Ale po części sądząc, dawałeś miejsce do pokuty, wiedząc, iż zły jest naród ich, i wrodzona złość ich a iż myśl ich nie mogła się odmienić na wieki.
Wisdom	Mdr	25	12	11	Nasieniem bowiem byli przeklętym z początku, a nie bojąc się nikogo, dawałeś ich grzechom odpuszczenie.
Wisdom	Mdr	25	12	12	Bo któż tobie rzecze: Coś uczynił? Abo kto się zastawi sądowi twojemu, abo kto przed oczy twoje przyjdzie zemściciel niezbożnych ludzi? Abo kto tobie przyczyta, jeśli zginą narody, któreś ty uczynił?
Wisdom	Mdr	25	12	13	Bo nie masz inszego Boga oprócz ciebie, który masz staranie o wszytkich, abyś pokazał, iż nie sądzisz niesprawiedliwie sądu.
Wisdom	Mdr	25	12	14	Ani król, ani okrutnik przed oblicznością twoją nie będzie się pytał o tych, któreś zatracił.
Wisdom	Mdr	25	12	15	Gdyżeś tedy sprawiedliwy, wszytko sprawiedliwie sprawujesz: tego też, który nie ma być karany, potępić, nieprzystojną rzecz mocy twojej być rozumiesz.
Wisdom	Mdr	25	12	16	Moc bowiem twoja jest początkiem sprawiedliwości i przeto, żeś jest Panem wszytkich, zwykłeś wszytkim przepuszczać.
Wisdom	Mdr	25	12	17	Moc bowiem pokazujesz ty, o którym nie wierzą, żeś jest doskonały w mocy, i tych, którzy cię nie znają, śmiałość karzesz.
Wisdom	Mdr	25	12	18	Ale ty, Panie mocy, sądzisz z cichością, a z wielką folgą nas rządzisz: bo masz pogotowiu moc, kiedy chcesz.
Wisdom	Mdr	25	12	19	A nauczyłeś lud twój przez takie sprawy, gdyż sprawiedliwym potrzeba być i ludzkim i uczyniłeś dobrą nadzieję synom twoim, gdyż sądząc, dawasz miejsce w grzechach do pokuty.
Wisdom	Mdr	25	12	20	Jeśli bowiem nieprzyjacioły sług twoich i winnych śmierci karałeś z taką pilnością, dając czas i miejsce, przez które by od złości swej odmienić się mogli:
Wisdom	Mdr	25	12	21	I z jakże wielką pilnością sądziłeś syny twoje, których ojcom dałeś przysięgi i umowy obietnic dobrych?
Wisdom	Mdr	25	12	22	Gdy tedy nas karzesz, nieprzyjacioły nasze rozmaicie chlustasz, abyśmy dobroć twoję rozmyślali, uważając: a gdy nas sądzą, miłosierdzia się twego spodziewali.
Wisdom	Mdr	25	12	23	Stądże i onym, którzy za żywota swego głupie a niesprawiedliwie żyli, przez te rzeczy, które chwalili, zadałeś wielkie męki.
Wisdom	Mdr	25	12	24	Abowiem w obłędnej drodze dłużej błądzili, mając za bogi te, które między źwierzęty są napodlejsze, dziecek głupich obyczajem żywiąc.
Wisdom	Mdr	25	12	25	A przetoż jako nierozumnym dzieciom dałeś karanie na pośmiewisko.
Wisdom	Mdr	25	12	26	Lecz którzy się nie polepszyli, pośmiewiski i karaniem doznali godnego sądu Bożego.
Wisdom	Mdr	25	12	27	Bo o to Się gniewali, cierpiąc, przez te rzeczy, które za bogi mieli, przez to, gdy wytraceni byli, widząc onego, którego niegdy przeli się znać, poznali go prawdziwym Bogiem, przeco też i koniec potępienia ich przyszedł na nie.
Wisdom	Mdr	25	13	1	A ludzie wszyscy są nikczemni, w których nie masz znajomości Bożej i z tych rzeczy dobrych, które widzą, nie mogli zrozumieć tego, który jest, ani przypatrując się sprawam, obaczyli, kto by był sprawcą.
Wisdom	Mdr	25	13	2	Ale abo ogień, abo wiatr, abo prędkie powietrze, abo obrót gwiazd, abo gwałtowną wodę, albo słońce i księżyc za sprawce okręgu ziemie bogi mieli.
Wisdom	Mdr	25	13	3	Z których piękności kochając się, jeśli je bogami być mniemali, niechże wiedzą, jako nad nie piękniejszy jest panujący nad nimi; gdyż sprawca piękności to wszystko stworzył.
Wisdom	Mdr	25	13	4	Abo jeśli się mocy i sprawam ich dziwowali, niech rozumieją z nich, iż mocniejszy jest ten, który je uczynił:
Wisdom	Mdr	25	13	5	z wielkości bowiem ozdoby i stworzenia jaśnie Stworzyciel tych rzeczy poznany być może.
Wisdom	Mdr	25	13	6	Wszakże ci mniejszą przyganę mają, bo i d podobno błądzą, Boga szukając i chcąc znaleźć.
Wisdom	Mdr	25	13	7	Bo gdy się obierają w sprawach jego, badają się i za pewne mają, że dobre są rzeczy, które widzą.
Wisdom	Mdr	25	13	8	Wszakże zasię i tym nie ma być odpuszczone.
Wisdom	Mdr	25	13	9	Bo jeśli tak wiele umieć mogli, iż świat mogli rozumem ogarnąć: jakoż Pana jego nie łacniej należli? Jeszcze bardziej nieszczęśni bałwochwalcy
Wisdom	Mdr	25	13	10	Ale nieszczęśni są i między umarłymi jest nadzieja ich, którzy Bogami nazwali dzida rąk ludzkich, złoto i śrebro, wymysł rzemiesła, i podobieństwa źwierząt abo kamień niepożyteczny, robotę ręki starodawnej.
Wisdom	Mdr	25	13	11	Abo jeśli który rzemieślnik deśla z łasa wydął drzewo proste, a wszytkę skórę z niego misternie oberznął i używając rzemiesła swego, z pilnością urobiłby naczynie pożyteczne, na posługę żywota,
Wisdom	Mdr	25	13	12	a ostatków onej roboty używałby do gotowania potraw;
Wisdom	Mdr	25	13	13	a co zostało z nich, co się ninacz nie godzi, drzewo krzywe i sęków pełne wyrzezałby z pilnością, gdyby mu łacno było i według nauki rzemiesła swego uformowałby ji, i podobny uczynił wyobrażeniu człowieczemu
Wisdom	Mdr	25	13	14	abo któremu z źwierząt by je przysposobił, postrychnąwszy miniją i uczyniwszy rumianą barwiczką farbę jego, i wszelką makułę, która w nim jest, zamazawszy,
Wisdom	Mdr	25	13	15	i uczyniłby mu godne mieszkanie, i na ścienie je postawiwszy, i żelazem utwierdziwszy,
Wisdom	Mdr	25	13	16	by snadź nie spadło, opatrzyłby je: gdyż wie, że się ratować nie może, bo jest obrazem, a trzeba mu pomocy.
Wisdom	Mdr	25	13	17	Mo majętność, i za syny swe, i o gody modląc się, pyta: nie wstydzi się mówić z tym, który jest bez dusze,
Wisdom	Mdr	25	13	18	o zdrowie prosi niemocnego, a o żywot prosi umarłego i wzywa na pomoc niepożytecznego,
Wisdom	Mdr	25	13	19	i o drogę prosi tego, który chodzić nie może, i o nabywanie, i o sprawy, i o wszytkich rzeczy powodzenie prosi tego, który na wszytkim jest niepożyteczny.
Wisdom	Mdr	25	14	1	Zaś drugi myśląc żeglować a po srogich nawałnościach poczynając pływać, wzywa drzewa słabszego niż drzewo, które go niesie.
Wisdom	Mdr	25	14	2	Bo to wymyśliła chciwość nabywania, a rzemieślnik mądrością swą zbudował.
Wisdom	Mdr	25	14	3	A twoja, Ojcze, opatrzność rządzi, boś dał i na morze drogę a między nawałnościami szcieżkę bezpieczną,
Wisdom	Mdr	25	14	4	pokazując, iżeś mocen jest ze wszytkiego wybawić, choćby się kto bez umiejętności puścił na morze.
Wisdom	Mdr	25	14	5	Ale aby sprawy mądrości twojej nie były próżne, przetoż też ludzie małemu drzewu zwierzają się dusz swoich, a przebywając morze, przez okręt są zachowani.
Wisdom	Mdr	25	14	6	Aleć i z początku, gdy ginęli pyszni obrzymowie, nadzieja świata udekszy się do okrętu, zostawiła światu nasienie rodzenia, który ręką twą był sprawowany.
Wisdom	Mdr	25	14	7	Błogosławione bowiem jest drzewo, przez które się dzieje sprawiedliwość.
Wisdom	Mdr	25	14	8	Ale bałwan, który ręką bywa urobiony, przeklęty jest i sam, i ten, który ji uczynił; bo ten urobił, a on, będąc skazitelnym, bogiem jest nazwany.
Wisdom	Mdr	25	14	9	A Bóg zarówno nienawidzi niezbożnika i niezbożność jego,
Wisdom	Mdr	25	14	10	bo i robota pospołu z rzemieślnikiem męki cierpieć będzie.
Wisdom	Mdr	25	14	11	I przetoż na bałwany pogańskie nie będzie względu: bo stworzenie Boże ku nienawiści jest uczynione i ku pokusie duszom ludzkim, i ku samołówce nóg ludzi głupich. Źródła bałwochwalstwa
Wisdom	Mdr	25	14	12	Początek bowiem cudzołożenia jest wymyślenie bałwanów, a wynalezienie ich skażeniem żywota jest:
Wisdom	Mdr	25	14	13	gdyż ani były z początku, ani będą trwać na wieki.
Wisdom	Mdr	25	14	14	Zbytnia bowiem ta marność ludzka weszła na świat i dlatego krótki się koniec ich nalazł.
Wisdom	Mdr	25	14	15	Ciężkim bowiem żalem bolejąc odec, prędko sobie syna wziętego uczynił obraz, i onego, który natenczas jako człowiek był umarł, teraz począł jako Boga chwalić i między sługami swemi obchody i ofiary postanowił.
Wisdom	Mdr	25	14	16	Potym, za czasem, gdy się zły zwyczaj zamógł, ten błąd jako prawo zachowany jest i z rozkazania tyranów chwalono wymysły.
Wisdom	Mdr	25	14	17	A tych, których w oczy ludzie czcić nie mogli, przeto że daleko byli, przyniózszy figurę ich z daleka, jasny obraz króla, którego uczcić chcieli, sprawili, aby niebytnemu jako obecnemu usilnie służyli.
Wisdom	Mdr	25	14	18	A pomogła ku chwaleniu tych i tym, którzy nie wiedzieli, osobliwa pilność rzemieślnika.
Wisdom	Mdr	25	14	19	On bowiem chcąc się przypodobać temu, który go w moc wziął, usiłował rzemiesłem swym, aby jako nalepiej podobieństwo wyraził.
Wisdom	Mdr	25	14	20	A mnóstwo ludzi pięknością roboty uwiedzione, tego, który przedtym jako człowiek był czczony, teraz za boga mieli.
Wisdom	Mdr	25	14	21	A toć było żywota ludzkiego oszukanie, iż abo żądzy, abo królom ludzie służąc, Imię, które żadnej rzeczy nie ma być przywłaszczone, dali je kamieniom i drzewom
Wisdom	Mdr	25	14	22	I nie dosyć na tym było, że pobłądzili około znajomości Bożej, ale też żyjąc w wielkim boju nieumiejętności, tak rozliczne i tak wielkie złości pokojem nazywają.
Wisdom	Mdr	25	14	23	Bo abo syny swe ofiarując, abo ofiary tajemne sprawując, abo szaleństwa pełne czujności obchodząc,
Wisdom	Mdr	25	14	24	ani żyda, ani małżeństwa czystego już nie zachowują, ale jeden drugiego z nienawiści zabija abo cudzołożąc, zasmuca.
Wisdom	Mdr	25	14	25	M wszytko się pomieszało: krew, mężobójstwo, złodziejstwo i obłudność, skażenie i niewiara, zaburzenie i krzywoprzysięstwo, trwoga między dobrymi,
Wisdom	Mdr	25	14	26	zapamiętanie Boga, splugawienie dusz, przyrodzenia odmienienie, niestateczność małżeństwa, nierządność cudzołóstwa i niewstydliwości.
Wisdom	Mdr	25	14	27	Niegodnych mianowania bowiem bałwanów chwalenie, wszytkiego złego jest przyczyną i początkiem, i dokończeniem.
Wisdom	Mdr	25	14	28	Bo albo będąc dobrej myśli, szaleją, abo więc fałsze prorokują, abo niesprawiedliwie żywią, abo skwapliwie krzywoprzysięgają.
Wisdom	Mdr	25	14	29	Ufając bowiem w bałwaniech, które są bez dusze, źle przysięgając, nie spodziewają się, aby im szkodzić miało.
Wisdom	Mdr	25	14	30	Oboje przeto na nie słusznie przyjdzie, gdyż źle o Bogu rozumieli, patrząc bałwanów, i niesprawiedliwie przysięgali, zdradliwie gardząc sprawiedliwością.
Wisdom	Mdr	25	14	31	Nie tych bowiem moc, przez które przysięgają, ale grzeszących kaźń zawżdy chodzi po przestępstwie niesprawiedliwych.
Wisdom	Mdr	25	15	1	Ale ty, Boże nasz, wdzięczny jesteś i prawdziwy, cierpliwy i rozrządzający wszystko miłosierdziem.
Wisdom	Mdr	25	15	2	Bo jeśli zgrzeszymy, jesteśmy twoi znając wielkość twoję, a jeśli nie zgrzeszymy, wiemy, żeśmy są u ciebie poczytani.
Wisdom	Mdr	25	15	3	Ciebie bowiem znać jest doskonała sprawiedliwość, a zrozumieć sprawiedliwość i moc twoję jest korzeń nieśmiertelności.
Wisdom	Mdr	25	15	4	Nie zawiódł nas bowiem w błąd ludzi wymysł złego misterstwa ani cień malowania, praca niepożyteczna, wyobrażenie ryte z rozmaitemi farbami,
Wisdom	Mdr	25	15	5	na którego węjźrzenie głupiemu czyni pożądliwość i miłuje obrazu umarłego wyrażenie bez dusze.
Wisdom	Mdr	25	15	6	Miłośnicy złych rzeczy godni są, aby w takowych nadzieję mieli: i którzy je czynią, i którzy miłują, i którzy chwalą. Fabrykowanie bałwanów przez pogan
Wisdom	Mdr	25	15	7	Ale i garncarz miękką ziemię gniotąc, pracowicie każde naczynie lepi ku używaniu naszemu i z tejże gliny lepi naczynia, które są czyste do używania, i także, które tym są przeciwne, a tego naczynia jakie jest używanie, rozsądza garncarz.
Wisdom	Mdr	25	15	8	Iz próżną pracą boga z tegoż błota lepi, ten, który mało przedtym jest ulepion z ziemie, i po chwili wraca się w to, skąd wzięty jest, gdy od niego będą się upominać długu dusze, którą miał.
Wisdom	Mdr	25	15	9	Ale staranie jego jest, nie iż będzie pracował ani że krótki jest żywot jego, ale się przedwi złotnikom i śrebrnikom, ale i naśladuje miedzienników, i ma to sobie za cześć, iż lepi rzeczy nikczemne.
Wisdom	Mdr	25	15	10	Popiół bowiem jest serce jego, a nadzieja jego podlejsza niż ziemia, a żywot jego nikczemniejszy niż błoto,
Wisdom	Mdr	25	15	11	gdyż nie poznał, który go ulepił, i który weń natchnął duszę, która działa, i natchnął weń ducha żywiącego.
Wisdom	Mdr	25	15	12	Ale i poczytali za igrzysko żywot nasz, a obcowanie żywota dla zysku sprawione, a iż potrzeba skądkolwiek i ze złego nabywać.
Wisdom	Mdr	25	15	13	Ten bowiem wie, iż nad inne wszytkie grzeszy, który z materyjej ziemskiej wątłe naczynie i ryciny czyni.
Wisdom	Mdr	25	15	14	Wszyscy bowiem głupi i nieszczęśliwi nader niż dusza pysznego są nieprzyjadele ludu twego i panujący nad nim.
Wisdom	Mdr	25	15	15	Gdyż wszytkie bałwany pogańskie za Bogi mieli, które ani oczu używają ku widzeniu, ani nozdrzy ku braniu w się wiatru, ani uszu ku słuchaniu, ani palców u rąk ku dotykaniu, ale i nogi ich leniwe ku chodzeniu.
Wisdom	Mdr	25	15	16	Człowiek je bowiem uczynił, a który ma użyczonego ducha, ten je ulepił. Żaden bowiem człowiek Boga sobie podobnego uczynić nie może.
Wisdom	Mdr	25	15	17	Bo śmiertelnym będąc, martwego czyni rękoma złościwemi. Lepszy bowiem jest sam nad te, którym służy bo on przecię żył (chocia był śmiertelny), a ci nigdy.
Wisdom	Mdr	25	15	18	Ale i zwierzętom nanędzniejszym służą, bo nie mające smysłów tym przyrównane są nad nie gorsze.
Wisdom	Mdr	25	15	19	Ale ani wejźrzeniem może kto z tych źwierząt co dobrego widzieć, lecz oddalone są od chwały Bożej i błogosławieństwa jego.
Wisdom	Mdr	25	16	1	Dla tych i przez tym podobne rzeczy słusznie ucierpieli męki i przez mnóstwo źwierząt są wytraceni.
Wisdom	Mdr	25	16	2	Za które męki dobrześ uczynił ludowi twemu, którym dałeś pożądanie kochania ich nowy smak, nagotowawszy im pokarm przepiórki,
Wisdom	Mdr	25	16	3	aby oni żądając pokarmu, prze to, co im pokazano i posłano, i od potrzebnej chuci byli odwróceni. A ci na mały czas niedostatek ucierpiawszy, nowego pokarmu pożywali.
Wisdom	Mdr	25	16	4	Potrzeba bowiem było, aby na one, którzy używali okrucieństwa, nie uchronione przyszło zatracenie, a tym to tylko okazać, jako sprzeciwnicy ich byli traceni.
Wisdom	Mdr	25	16	5	Bo gdy się na nie sroga, popędliwość bestyj oburzyła, ginęli od kąsania wężów szkodliwych.
Wisdom	Mdr	25	16	6	Ale nie na wieki trwał gniew twój, ale dla pokarania na mały czas byli zatrwożeni mając znak zbawienia, aby pamiętali rozkazanie Zakonu twego.
Wisdom	Mdr	25	16	7	Który się bowiem nawrócił, nie przez to był uzdrowion, na co patrzał, ale przez cię, wszytkich Zbawiciela.
Wisdom	Mdr	25	16	8	A w tymeś pokazał nieprzyjaciołom naszym, iżeś ty jest, który wybawiasz od wszego złego.
Wisdom	Mdr	25	16	9	Bo one kąsanie szarańczej i much zabijało i nie nalazło się lekarstwo duszy ich, iż byli godni, aby od takich byli wytraceni.
Wisdom	Mdr	25	16	10	Ale synów twoich nie przemogły ani zęby smoków jadowitych, bo miłosierdzie twoje nadszedszy, uzdrawiało je.
Wisdom	Mdr	25	16	11	Abowiem byli pobudzeni ku pamiętaniu na słowa twoje i prędko byli uzdrawiani: by snadż upadszy w głębokie zapamiętanie, nie mogli więcej używać twego dobrodziejstwa.
Wisdom	Mdr	25	16	12	Abowiem ani zioła, ani plastry uzdrowiły ich, ale twoja mowa, Panie, która uzdrawia wszytko.
Wisdom	Mdr	25	16	13	Tyś jest bowiem, Panie, który żywot i śmierć masz w swej mocy i przywodzisz do bram śmierci, i wywodzisz.
Wisdom	Mdr	25	16	14	Ale człowiek, acz ze złości zabije, a gdy wynidzie duch, nie wróci się ani przywróci duszę, która jest odjęta.
Wisdom	Mdr	25	16	15	Ale ujść ręki twojej jest rzecz niepodobna.
Wisdom	Mdr	25	16	16	Bo którzy przeli, że cię nie znali, niezborni, mocą ramienia twego byli karani nowemi wodami i grady, dżdźami przeszladowanie cierpiąc i ogniem zniszczeni
Wisdom	Mdr	25	16	17	A co dziwniejsza, nad wodą, która wszytko gasi, więcej ogień przemagak bo się mści świat sprawiedliwych.
Wisdom	Mdr	25	16	18	Niekiedy bowiem uciszał się ogień, aby nie palił źwierząt, które były na złośniki puszczone, ale aby oni widząc, obaczyli, iż za sądem Bożym cierpią udręczenie.
Wisdom	Mdr	25	16	19	Niekiedy zaś ogień rozpalał się nad siłę zewsząd w wodzie, aby ziemie złośliwej rodzaj wytracił.
Wisdom	Mdr	25	16	20	Za co karmiłeś lud swój pokarmem Anielskim i dałeś im z nieba bez prace chleb gotowy mający w sobie wszytkie rozkoszy i słodkość wszelakiego smaku.
Wisdom	Mdr	25	16	21	Istność bowiem twoja pokazowała słodkość twą, którą masz ku synom, a służąc wolej każdego, obracała się, w co kto chciał.
Wisdom	Mdr	25	16	22	Śnieg lepak i lód moc ogniową zadzierżawały i nie roztapiały się, aby zrozumieli, iż pożytki nieprzyjacielskie wygładzał ogień gorejący błyskając się przez dżdże i przez grady.
Wisdom	Mdr	25	16	23	A tenże zasię, aby się żywili sprawiedliwi, i mocy swej zahaczył.
Wisdom	Mdr	25	16	24	Stworzenie bowiem tobie, Stworzycielowi, usługując, zapala się ku męce na niesprawiedliwe, a ucisza się ku okazaniu dobrodziejstwa tym, którzy w tobie ufają.
Wisdom	Mdr	25	16	25	Przetoż i naonczas we wszytko się odmieniając, usługowało łasce twej, która wszytko obżywia kwoli tym, którzy od ciebie żądali;
Wisdom	Mdr	25	16	26	aby zrozumieli synowie twoi, któreś umiłował, Panie, iż nie urodzaju pożytki nakarmiają ludzie, ale mowa twoja te zachowywa, którzy w dę uwierzą.
Wisdom	Mdr	25	16	27	Bo co od ognia nie mogło być strawiono, wnet od maluczkiego promienia słonecznego zagrzawszy się, roztopiło,
Wisdom	Mdr	25	16	28	aby wszem wiadomo było, że potrzeba uprzedzić słońce ku błogosławieniu debie, a gdy wschodzi światłość, modlić się do ciebie.
Wisdom	Mdr	25	16	29	Niewdzięcznego bowiem nadzieja roztopi się jako lód z zimy i rozpłynie się jako zbytnia woda.
Wisdom	Mdr	25	17	1	Wielkie bowiem są sądy twoje, Panie, i niewymowne słowa twoje: dlatego dusze nieumiejętne pobłądziły.
Wisdom	Mdr	25	17	2	Gdy bowiem niezbożnicy mniemają, żeby panować mogli nad narodem świętym, związkami ciemności i długiej nocy spętani, zamiknieni pod dachy, od wiecznej opatrzności wygnani leżeli.
Wisdom	Mdr	25	17	3	I gdy mnimają, żeby się w tajemnych grzechach zataić mieli ciemną zasłoną zapamiętania, rozproszeni są dężko przestraszeni i z wielkim podziwieniem strwożeni.
Wisdom	Mdr	25	17	4	Ani bowiem jaskinia, która je zachowywała, strzegła bez bojaźni, bo szum zstępujący trwożył je i osoby straszliwe ukazujące się lękania im dodawały.
Wisdom	Mdr	25	17	5	I żadna moc ognia światłości im dawać nie mogła ani jasne gwiazd płomienie nie mogły oświecić onej strasznej nocy.
Wisdom	Mdr	25	17	6	A ukazował się im nagły ogień, strachu pełen, i bojaźnią onej twarzy, której nie widzieli, przerażeni, mniemali być coś gorszego to, co widzieli.
Wisdom	Mdr	25	17	7	I okazały się obłudności nauki czarnoksięskiej i chełpliwości mądrości skaranie z zelżywością.
Wisdom	Mdr	25	17	8	Ci bowiem, którzy obiecowali strachy i trwogi odegnać od dusze zachorzałej, d z pośmiewiskiem, pełni strachu, mdleli.
Wisdom	Mdr	25	17	9	Bo choda ich nic strasznego nie trwożyło, przechodzeniem źwierząt i i kszykanim wężów przestraszeni, ginęli ze drżeniem, prząc się, że nie widzieli powietrza, którego żadnym obyczajem nikt się uchronić nie może.
Wisdom	Mdr	25	17	10	10! Gdy bowiem złość jest rzecz lękliwa, daje świadectwo potępienia: bo zawsze się srogich rzeczy spodziewa sumnieniem zatrwożona.
Wisdom	Mdr	25	17	11	Nic bowiem bojaźń jest, jedno wydanie pomocy od rozumu pochodzących.
Wisdom	Mdr	25	17	12	A gdy jeszcze wewnątrz mniejsze jest oczekiwanie, za większą sobie poczyta niewiadomość tej przyczyny, która mękę zadaje.
Wisdom	Mdr	25	17	13	A oni, którzy przez noc prawdziwie nieznośną i z naniższych i nagłębszych piekłów nadchodzącą tymże snem uśpieni,
Wisdom	Mdr	25	17	14	czasem bojaźnią dziwów bywali trwożeni, czasem odstąpieniem dusze omdlewali, bo nagły a niespodziewany strach był przypadł na nie.
Wisdom	Mdr	25	17	15	Potym jeśli który z nich upadł, był zadzierżan w więzieniu bez żelaza zamkniony.
Wisdom	Mdr	25	17	16	Bo chodaż, który oracz abo pasterz, abo rolnej prace robotnik na polu był zachwycony, cierpiał niewolą, przed którą udec nie mógł.
Wisdom	Mdr	25	17	17	Jednym bowiem wszyscy łańcuchem ciemności związani byli. Chocia wiatr szumiący abo między gęstym gałęziem drzew wdzięczny głos ptaszy, abo gwałt wody barzo zbiegającej,
Wisdom	Mdr	25	17	18	abo ogromny trzask walących się skał, abo igrających zwierząt bieg nie dojźrzany, abo głos srogi zwierząt ryczących, abo głos, od gór nawyższych się odbijający, czynił, że od strachu omdlewali.
Wisdom	Mdr	25	17	19	Wszytek bowiem okrąg ziemie jasną światłością był oświecony i w nieprzekażonych robotach trwał.
Wisdom	Mdr	25	17	20	A nad onymi samymi wisiała ciężka noc: obraz ciemności, które na nie przypaść miały. A tak sami sobie byli cięższymi niż ciemności.
Wisdom	Mdr	25	18	1	Ale świętym twoim wielka była światłość, a głos onych wprawdzie słyszeli, ale osoby nie widzieli. A iż tego sami nie cierpieli, wielbili cię.
Wisdom	Mdr	25	18	2	A którzy pierwej byli obrażeni, że nie byli trapieni, dziękowali, a żeby była różność łaski, prosili.
Wisdom	Mdr	25	18	3	Dlatego słup ognisty gorający mieli przewodnikiem nieznajomej drogi, i nieszkodliwe słońce dla dobrej gospody dałeś im.
Wisdom	Mdr	25	18	4	Bo oni godni byli być bez światłości i cierpieć więzienie ciemności, którzy w zamknieniu chowali syny twe, przez które wieczna światłość Zakonu poczynała być światu podana.
Wisdom	Mdr	25	18	5	Gdy umyślili sprawiedliwych pomordować dziatki i gdy jeden syn był wyrzucony i wybawiony, na skaranie ich odjąłeś mnóstwo synów i w gwałtownej wodzie pospołuś je potracił.
Wisdom	Mdr	25	18	6	Ona bowiem noc była przedtym ojcom naszym oznajmiona, aby wiedząc prawdziwie, którym przysięgam uwierzyli, spokojniejszego umysłu byli.
Wisdom	Mdr	25	18	7	A odniósł lud twój zdrowie w prawdzie sprawiedliwych, a zginienie niesprawiedliwych.
Wisdom	Mdr	25	18	8	Bo jakoś obraził nieprzyjacioly, takeś i nas przyzwawszy, uwielbił.
Wisdom	Mdr	25	18	9	Potajemnie bowiem ofiary sprawowali, sprawiedliwi synowie ludzi dobrych i Zakon sprawiedliwy w zgodzie stanowili; i dobre i złe jednako odniosą sprawiedliwi, ojców już śpiewając chwały.
Wisdom	Mdr	25	18	10	A brzmiał niezgodliwy krzyk nieprzyjaciół i było słyszane żałosne narzekanie nad dziatkami, które opłakiwano.
Wisdom	Mdr	25	18	11	A jednakąż kaźnią sługa z panem utrapion był i człowiek pospolity zarówno z królem cierpiał.
Wisdom	Mdr	25	18	12	Jednako tedy wszyscy jednakąż śmiercią mieli umarłych liczbę niezliczoną, bo i do pogrzebowania nie było dostatku żywych: gdyż w jednym oka mgnieniu co przedniejszy naród ich zaginął.
Wisdom	Mdr	25	18	13	Bo wszytkiemu nie wierząc dla czarów, natenczas dopiero, gdy było zginienie pierworodnych, wyznawali je ludem być Bożym.
Wisdom	Mdr	25	18	14	Gdy bowiem wszytko było w spokojnym milczeniu, a noc w swym biegu pół drogi miała,
Wisdom	Mdr	25	18	15	wszechmocne słowo twoje z nieba z stolice królewskiej, srogi walecznik, w pośrzodek straconej ziemie przyskoczyło,
Wisdom	Mdr	25	18	16	ostry miecz niosący nieomylne rozkazanie twoje, a stojąc, wszytko napełniło śmiercią, a dosięgało aż do nieba, stojąc na ziemi.
Wisdom	Mdr	25	18	17	Tedy natychmiast widzenia złych snów zatrwożyło je i nadeszły strachy niespodziewane.
Wisdom	Mdr	25	18	18	18: A jeden tam, drugi sam, leżący na poły umarły, pokazowa! przyczynę śmierci, dla której umierał.
Wisdom	Mdr	25	18	19	Widzenia bowiem, które je trwożyły, oto przedtym upominały, aby nie poginęli, nie wiedząc przecz złe cierpieli. Wstawiennictwo Aarona w dzień zguby
Wisdom	Mdr	25	18	20	Dotknęło też naonczas i sprawiedliwych doświadczenie śmierci i stała się w pospólstwie porażka na puszczy, ale gniew twój niedługo trwał.
Wisdom	Mdr	25	18	21	Pośpieszając się bowiem człowiek niewinny prosić za lud, wyniózszy tarczą służby swej modlitwę i z kadzeniem prośbę swą ofiarując, zastawił się rozgniewaniu i uczynił koniec nędzy, pokazując, że był sługą twoim.
Wisdom	Mdr	25	18	22	A zwyciężył zamieszania nie mocą ciała ani mocą zbroje, ale słowem tego, który je trapił, podbił, wspominając przysięgi ojców i Testament
Wisdom	Mdr	25	18	23	Bo gdy już umarli kupami jedni na drugie padali, w pośrzodku się zastawił i odciął gwałt, i przerwał onę, która do żywych wiodła, drogę.
Wisdom	Mdr	25	18	24	Bo na szacie długiej, którą miał, był wszytek okrąg świata i zacne sprawy ojców na czterech rzędach kamieni wyryte były, a majestat twój na koronie głowy jego był wyrażony.
Wisdom	Mdr	25	18	25	Tymci ustąpił, który tracił, i tych się rzeczy ulękł. Abowiem na samym doświadczeniu gniewu dosyć było.
Wisdom	Mdr	25	19	1	Ale na niezbożniki gniew bez miłosierdzia aź do końca przypadł, bo przewidział i przyszłe rzeczy ich.
Wisdom	Mdr	25	19	2	Bo gdy sami dopuścili, aby się wyprowadzili, i z wielką pilnością je przed sobą wysłali, gonili je, żalem zjęci.
Wisdom	Mdr	25	19	3	Abowiem mając jeszcze żal w rękach i narzekając przy grobiech umarłych, wzięli przed się inną radę głupią i które z prośbą byli wypędzili, tych jako zbiegów gonili.
Wisdom	Mdr	25	19	4	Słuszna bowiem potrzeba ku temu ich końcowi ciągnęła i zapamiętawali tego, co się z nimi działo, aby czego nie dostawało mękom, karanie dołożyło,
Wisdom	Mdr	25	19	5	a żeby lud twój dziwnie przeszedł, a oni nową śmierć naleźli.
Wisdom	Mdr	25	19	6	Wszelkie bowiem stworzenie w swym rodzaju znowu się przetwarzało, służąc rozkazaniu twemu, aby dzieci twoje bez obrazy były zachowane.
Wisdom	Mdr	25	19	7	Bo obłok zasłaniał obóz ich, a z wody, która pierwej była, ukazała się sucha ziemia, a na Czerwonym Morzu droga bez przekazy i zielone pole z zbytniej głębokości,
Wisdom	Mdr	25	19	8	przez które przeszedł wszytek lud, któryś okrywał ręką swoją, patrząc na dziwy i cuda twoje.
Wisdom	Mdr	25	19	9	Jako bowiem konie spaśli pokarm i weselili się jako jagnięta, wychwalając ciebie. Panie, któryś je wybawił.
Wisdom	Mdr	25	19	10	10: Jeszcze bowiem pamiętali na one rzeczy, które się działy w ich mieszkaniu, jako miasto rodzaju źwierząt wydała ziemia muchy, a rzeka miasto ryb wielkość żab wypuściła.
Wisdom	Mdr	25	19	11	A na ostatek widzieli nowy rodzaj ptastwa, gdy poruszeni chciwością, pożądali potraw używania.
Wisdom	Mdr	25	19	12	Bo na pociechę chciwości, przyleciały im od morza przepiórki. I utrapienia przyszły na grzeszniki, nie bez tych, które się pierwej działy, znaków, przez gwałtowne pioruny; sprawiedliwie bowiem cierpieli wedle złości swoich.
Wisdom	Mdr	25	19	13	Abowiem brzydliwszą nieludzkość okazowali, niektórzy nieznajomych gości nie przyjmowali, a drudzy dobre goście w niewolą wprawowali.
Wisdom	Mdr	25	19	14	A nie tylko to, ale jeszcze inszy wzgląd ich był, bo oni nie radzi cudzoziemców przyjmowali.
Wisdom	Mdr	25	19	15	A którzy z weselem tych przyjęli, którzy jednychże z nimi praw używali, okrutnemi boleściami utrapili.
Wisdom	Mdr	25	19	16	A byli ślepotą zarażeni: jako oni we drzwiach sprawiedliwego, kiedy ogarnieni nagłą ciemnością szukał każdy przeszcia drzwi swoich.
Wisdom	Mdr	25	19	17	Żywioły bowiem, gdy się jedne w drugie odmieniają, jako na arfie odmieniają się głosy, a wszytkie swój dźwięk zachowują: co się z samego przypatrowania pewnie obaczyć może.
Wisdom	Mdr	25	19	18	Ziemskie bowiem rzeczy odmieniały się w wodne, a którekolwiek były pływające, wyłaziły na ziemię.
Wisdom	Mdr	25	19	19	Ogień przemagał w wodzie nad moc swoję, a woda zapominała przyrodzenia gaszącego.
Wisdom	Mdr	25	19	20	Płomienie przeciwnym obyczajem, źwierząt skazitelnych po nich chodzących mięsu nic nie szkodziły ani roztapiały onego dobrego pokarmu, który się łacno jako lód roztapiał. We wszytkich bowiem rzeczach uwielmożyłeś, Panie, lud twój i uczciłeś, a nie wzgardziłeś, każdego czasu i na każdym miejscu przy nich stojąc.
Sirach	Syr	26	1	1	Wszelka mądrość od Pana Boga jest i z nim zawsze była, i jest przed wieki.
Sirach	Syr	26	1	2	Piasek morski i krople dżdżowe, i dni wieków kto przeliczył? Wysokość niebios i szerokość ziemie, i głębokość przepaści kto zmierzył?
Sirach	Syr	26	1	3	Mądrość Bożą uprzedzającą wszytko kto wy szlakował?
Sirach	Syr	26	1	4	Pierwsza ze wszytkach stworzona jest mądrość a rozum roztropności od wieku.
Sirach	Syr	26	1	5	Zdrój mądrości słowo Boże na wysokości, a drogi jej przykazania wieczne.
Sirach	Syr	26	1	6	Korzeń mądrości komuż objawion jest i chytrości jej kto zrozumiał?
Sirach	Syr	26	1	7	Nauka mądrości komuż odkryta i okazana jest a rozmnożenie dróg jej kto poznał?
Sirach	Syr	26	1	8	Jeden jest nawyższy, Stworzyciel wszechmogący i Król możny a barzo straszny, siedzący na stolicy swojej i panujący Bóg.
Sirach	Syr	26	1	9	Ten ją stworzył w Duchu Świętym i widział, i rozliczył, i rozmierzył.
Sirach	Syr	26	1	10	I roźlał ją po wszytkich sprawach swoich i na wszytko ciało podług datku swego, i użyczył jej miłującym go.
Sirach	Syr	26	1	11	Bojaźń Pańska chwała i chełpienie, i radość, i korona wesela.
Sirach	Syr	26	1	12	Bojaźń Pańska ucieszy serce i da radość i wesele, i długi żywot.
Sirach	Syr	26	1	13	Temu, kto się Pana boi, będzie się dobrze działo na ostatku, a w dzień śmierci swej będzie błogosławiony.
Sirach	Syr	26	1	14	Miłość Boga mądrość poczciwa,
Sirach	Syr	26	1	15	a którym się pokaże w widzeniu, miłują ją ujźrzawszy i poznawszy zacność jej.
Sirach	Syr	26	1	16	Początek mądrości bojaźń Pańska i z wiernymi w żywocie jest społu stworzona a z wybranymi niewiastami chodzi i z sprawiedliwymi a z wiernymi bywa poznana.
Sirach	Syr	26	1	17	Bojaźń Pańska umiejętne nabożeństwo.
Sirach	Syr	26	1	18	Nabożeństwo strzec będzie i usprawiedliwi serce, rozkosz i wesele da.
Sirach	Syr	26	1	19	Temu, kto się Boga boi, dobrze się powiedzie, a we dni konania jego błogosławion będzie.
Sirach	Syr	26	1	20	Zupełność mądrości jest bać się Boga i od owoców jej nasycenie.
Sirach	Syr	26	1	21	Wszytek dom jego owocami napełni a komory jego skarbami swemi.
Sirach	Syr	26	1	22	Bojaźń Pańska korona mądrości napełniając pokój i owoc zbawienny;
Sirach	Syr	26	1	23	widział, i rozliczył ją, a oboje są dary Boże.
Sirach	Syr	26	1	24	Naukę i wyrozumienie roztropności mądrość podzielać będzie i chwałę dzierżących ją podwyższa.
Sirach	Syr	26	1	25	Korzeń mądrości jest bać się Pana, a gałązki jej długowieczne.
Sirach	Syr	26	1	26	W skarbiech mądrości rozum i umiejętne nabożeństwo, ale grzesznym obrzydła mądrość.
Sirach	Syr	26	1	27	Bojaźń Pańska wypędza grzech,
Sirach	Syr	26	1	28	bo kto bez bojaźni jest, nie będzie mógł być usprawiedliwiony, bo zapalczywość śmiałości jego jest wywróceniem jego.
Sirach	Syr	26	1	29	Aż do czasu zniesie cierpliwy, a po tym oddanie wdzięczności.
Sirach	Syr	26	1	30	Dobry rozum aż do czasu zatai słowa swoje, a usta wiela ludzi będą wysławiać mądrość jego.
Sirach	Syr	26	1	31	W skarbiech mądrości okazanie nauki,
Sirach	Syr	26	1	32	ale grzesznemu brzydka chwała Boża.
Sirach	Syr	26	1	33	Synu, pożądając mądrości zachowaj sprawiedliwość, a Bóg da ją tobie.
Sirach	Syr	26	1	34	Mądrość bowiem i umiejętność bojaźń Boża, i co mu się podoba,
Sirach	Syr	26	1	35	wiara i cichość, i napełni skarby jego.
Sirach	Syr	26	1	36	Nie wątp w bojaźni Pańskiej a nie przystępuj do niego sercem dwoistym.
Sirach	Syr	26	1	37	Nie bądź pokrytym przed obliczem ludzkim a nie gorsz się wargami twemi.
Sirach	Syr	26	1	38	Bądź ich pilen, abyś snadź nie upadł i nie przywiódł zelżenia duszy twojej,
Sirach	Syr	26	1	39	i aby nie odkrył Bóg tajemnic twoich a nie zrzucił cię wpośrzód zgromadzenia,
Sirach	Syr	26	1	40	żeś obłudnie przystąpił do Pana, a serce twe jest pełne zdrady i fałszu.
Sirach	Syr	26	2	1	Synu, przystępując do służby Bożej stój w sprawiedliwości i w bojaźni a przygotuj duszę swą na pokusę.
Sirach	Syr	26	2	2	Poniż serce twe a cierp, nakłoń ucha twego a przyjmuj słowa rozumne, a nie skwapiaj się czasu przeciwnego.
Sirach	Syr	26	2	3	Znoś oczekiwanie Boże: złącz się z Bogiem a trwaj aby urósł na końcu żywot twój.
Sirach	Syr	26	2	4	Wszytko, co na cię przyjdzie, przyjmuj a w boleści trwaj, a w uniżeniu twoim miej derpliwość:
Sirach	Syr	26	2	5	bo złoto i śrebro ogniem bywa próbowane a ludzie przyjemni w piecu utrapienia.
Sirach	Syr	26	2	6	Wierz Bogu, a on cię wydźwignie i prostuj drogę twoję, a miej nadzieję w nim. Zachowaj bojaźń jego, a starzej się w nim.
Sirach	Syr	26	2	7	Którzy się Pana boicie, czekajcie miłosierdzia jego a nie odstępujcie od niego, abyście nie upadli.
Sirach	Syr	26	2	8	Którzy się Pana boicie, wierzcież mu, a nie zginie zapłata wasza.
Sirach	Syr	26	2	9	Którzy się Pana boicie, miejcie nadzieję w nim, a przyjdzie wam w kochanie miłosierdzie.
Sirach	Syr	26	2	10	Którzy się Pana boicie, miłujcie go, a będą oświecone serca wasze.
Sirach	Syr	26	2	11	Przypatrzcie się, synowie, narodom ludzkim a wiedzcie, iż żaden nie był zawstydzon, który w Panu nadzieję miał.
Sirach	Syr	26	2	12	Bo kto trwał w rozkazaniu jego, a był opuszczony? Abo kto wzywał go, a wzgardził im?
Sirach	Syr	26	2	13	Gdyż dobrotliwy i miłosierny jest Bóg i odpuści grzechy w dzień utrapienia, i obrońcą jest wszytkim, którzy go w prawdzie szukają.
Sirach	Syr	26	2	14	Biada człowiekowi dwoistego serca i ustam złośliwym, i rękam źle czyniącym, i grzesznikowi, który po ziemi chodzi dwiema drogami.
Sirach	Syr	26	2	15	Biada tym, którzy są upadłego serca, którzy nie wierzą Bogu, a przetoż też nie będą mieli obrony od niego.
Sirach	Syr	26	2	16	Biada tym, którzy utracili cierpliwość i którzy opuścili drogi proste i udali się krzywemi drogami
Sirach	Syr	26	2	17	A cóż ci uczynią, kiedy pocznie wglądać Pan?
Sirach	Syr	26	2	18	Którzy się boją Pana, nie będą niewierni słowu jego, a którzy go miłują, będą strzec drogi jego.
Sirach	Syr	26	2	19	Którzy się boją Pana, będą się pytać o tym, co mu się podoba, a którzy go miłują, będą napełnieni Zakonu jego.
Sirach	Syr	26	2	20	Którzy się boją Pana, przygotują serca swe, a przed oczyma jego poświęcą duszę swoję.
Sirach	Syr	26	2	21	Którzy się Pana boją, strzegą przykazania jego, i cierpliwość mieć będą aż do wejźrzenia jego,
Sirach	Syr	26	2	22	mówiąc: Jeśli pokutować nie będziemy, wpadniem w ręce Pańskie, a nie w ręce ludzkie.
Sirach	Syr	26	2	23	Bo wedle wielkości jego, tak i miłosierdzie jego z nim jest.
Sirach	Syr	26	3	1	Synowie mądrości zgromadzenie sprawiedliwych, a rodzaj ich posłuszeństwo i miłość.
Sirach	Syr	26	3	2	Wyroku ojcowskiego słuchajcie, synowie, i tak czyńcie, abyście zbawieni byli.
Sirach	Syr	26	3	3	Bóg bowiem ojca w syniech uczcił i prawo macierzyńskie wyciągając utwierdził nad syny.
Sirach	Syr	26	3	4	Kto miłuje Boga, uprosi odpuszczenie grzechów i powściągnie się od nich, a na modlitwie powszedniej wysłuchan będzie.
Sirach	Syr	26	3	5	A jako który skarbi, tak i kto ma w uczciwości matkę swą.
Sirach	Syr	26	3	6	Kto czci ojca swego, doczeka pociechy z dziatek, a w dzień modlitwy swej wysłuchan będzie.
Sirach	Syr	26	3	7	Kto czci ojca swego, będzie długo żyw, a kto jest posłuszen ojcu, ochłodzi matkę.
Sirach	Syr	26	3	8	Kto się boi Pana, ten czci rodzice i jako panom służyć będzie tym, którzy go porodzili.
Sirach	Syr	26	3	9	Uczynkiem i mową, i wszelką cierpliwością czci ojca twego,
Sirach	Syr	26	3	10	aby na cię przyszło błogosławieństwo od niego, a błogosławieństwo jego, aby aż do końca trwało.
Sirach	Syr	26	3	11	Błogosławieństwo ojcowskie utwierdza domy dziatek, a przeklęctwo macierzyńskie wywraca fundamenty.
Sirach	Syr	26	3	12	Nie chłub się z zelżywości ojca twego, bo nie jest tobie ku sławie zelżywość jego,
Sirach	Syr	26	3	13	sława bowiem człowiecza z uczciwości ojca jego, a sromota synowska ociec beze czci.
Sirach	Syr	26	3	14	Synu, wspomagaj starość ojca twego, a nie zasmucaj go za żywota jego,
Sirach	Syr	26	3	15	a jeśli na baczeniu ustanie, odpuść, a nie wzgardząj go w sile twojej: bo miłosierdzie ojcu pokazane nie przyjdzie w zapamiętanie.
Sirach	Syr	26	3	16	Abowiem za grzech matczyn będzie-ć oddano dobro
Sirach	Syr	26	3	17	i będzie-ć budowano w sprawiedliwości, a czasu utrapienia wspomnią na cię, a jako lód w pogodę rozpłyną się grzechy twoje.
Sirach	Syr	26	3	18	O jako złą sławę ma, który opuszcza ojca, a przeklęty jest od Boga, który drażni matkę!
Sirach	Syr	26	3	19	Synu, rzeczy twe odprawuj w cichości, a będziesz miłowan nad chwałę ludzką.
Sirach	Syr	26	3	20	Imeś jest więtszy, pokorniej się we wszytkim zachowaj i najdziesz łaskę przed Bogiem,
Sirach	Syr	26	3	21	bo wielka moc Boga samego, a od pokornych uczczon bywa.
Sirach	Syr	26	3	22	Wyższych rzeczy nad cię nie pytaj się a mocniejszych nad cię nie badaj się: ale cóć Bóg rozkazał, to rozmyślaj zawźdy, a w wielu uczynkach jego nie bądź dworny.
Sirach	Syr	26	3	23	Bo nie potrzeba tobie, abyś skryte rzeczy oczyma twemi upatrował.
Sirach	Syr	26	3	24	W rzeczach niepotrzebnych nie zabawią się rozmaicie, a w wielu uczynkach jego nie będziesz dworny.
Sirach	Syr	26	3	25	Wiele rzeczy bowiem tobie nad rozum ludzki są pokazane.
Sirach	Syr	26	3	26	Wiele też ludzi omyliło ich domniemanie i myśli ich w próżności zatrzymało.
Sirach	Syr	26	3	27	Serce twarde źle się na ostatek będzie miało, a kto miłuje niebezpieczeństwo, w nim zginie.
Sirach	Syr	26	3	28	Serce, które chodzi dwiema drogami, nie będzie miało szczęścia, a człowiek złego serca potknie się na nich.
Sirach	Syr	26	3	29	Serce złośliwe będzie obciążone boleściami, a grzesznik do grzeszenia przyda.
Sirach	Syr	26	3	30	Zbór pysznych nie będzie miał zdrowia, szczep bowiem grzechu rozkorzeni się w nich, a nie będzie zrozumian.
Sirach	Syr	26	3	31	Serce mądrego bywa poznane w mądrości, a ucho dobre słuchać będzie mądrości ze wszystką pilnością.
Sirach	Syr	26	3	32	Mądre serce i rozumne wstrzyma się od grzechów, a w uczynkach sprawiedliwości będzie miało szczęście.
Sirach	Syr	26	3	33	Ogień gorający gasi woda, a jałmużna grzechom się przeciwia,
Sirach	Syr	26	3	34	a Bóg jest opiekunem tego, który nagradza łaskę: pamięta nań na po tym, a czasu upadku swego najdzie pokrzepienie.
Sirach	Syr	26	4	1	Synu, nie odejmuj jałmużny ubogiemu a oczu twoich nie odwracaj od ubogiego.
Sirach	Syr	26	4	2	Nie wzgardzaj dusze łaknącej i nie drażni ubogiego w niedostatku jego.
Sirach	Syr	26	4	3	Nie trap serca człowieka niedostatecznego a nie odwłaczaj datku uciśnionemu.
Sirach	Syr	26	4	4	Nie odrzucaj prośby utrapionego a nie odwracaj oblicza twego od potrzebującego.
Sirach	Syr	26	4	5	Nie odwracaj oczu twoich od ubogiego dla gniewu a nie dopuszczaj proszącym z tyłu cię przeklinać:
Sirach	Syr	26	4	6	bo tego, który cię w gorzkości dusze przeklina, modlitwa wysłuchana będzie, a wysłucha go ten, który go stworzył.
Sirach	Syr	26	4	7	Zgromadzeniu ubogich staw się łaskawym, a starszemu poniżaj duszę twoję, a przełożonemu nakłoń głowę swoję.
Sirach	Syr	26	4	8	Nakłoń ubogiemu bez smutku ucha twego i oddaj dług twój a odpowiedz mu spokojnie w cichości.
Sirach	Syr	26	4	9	Wybaw tego, który krzywdę cierpi z ręki pysznego, a nie kwaśno znoś na duszy twojej.
Sirach	Syr	26	4	10	Na sądzie bądź miłosierny sierotom jako ociec, a matce ich miasto męża:
Sirach	Syr	26	4	11	I będziesz ty jako syn Nawyższego posłuszny, i smiłuje się nad tobą więcej niżli matka.
Sirach	Syr	26	4	12	Mądrość synom swym wdycha żywot i wspomaga tych, którzy jej szukają, i w przód pójdzie w drodze sprawiedliwości.
Sirach	Syr	26	4	13	A kto ją miłuje, miłuje żywot, a którzy by czuli do niej, osięgną słodkość jej.
Sirach	Syr	26	4	14	Którzy ją otrzymają, odziedziczą żywot, a gdzie wnidzie, Bóg będzie błogosławić.
Sirach	Syr	26	4	15	Którzy jej służą, będą posłuszni Świętego, a tych, którzy ją miłują, Bóg miłuje.
Sirach	Syr	26	4	16	Kto jej słucha, będzie sądził narody, a który na nię patrzy, bezpiecznie mieszkać będzie.
Sirach	Syr	26	4	17	Jeśli jej uwierzy, odziedziczy ją i będą w potwierdzeniu potomkowie jego,
Sirach	Syr	26	4	18	bo w doświadczaniu z nim chodzi a naprzód go obiera.
Sirach	Syr	26	4	19	Strach i bojaźń, i doświadczenie nawiedzie nań i utrapi go utrapieniem nauki swej, aż go doświadczy w myślach jego i uwierzy duszy jego.
Sirach	Syr	26	4	20	I umocni go, i drogę prostą przywiedzie do niego, i uweseli go,
Sirach	Syr	26	4	21	odkryje mu tajemnice swoje, i skarbić będzie nad nim umiejętność i rozumienie sprawiedliwości.
Sirach	Syr	26	4	22	Ale jeśli się obłądzi, opuści go i poda go w ręce nieprzyjaciela jego.
Sirach	Syr	26	4	23	Synu, pilnuj czasu a strzeż się złego.
Sirach	Syr	26	4	24	Nie wstydaj się mówić prawdy, za duszę twoję.
Sirach	Syr	26	4	25	Bo jest wstyd przywodzący grzech, a jest wstyd przywodzący sławę i łaskę.
Sirach	Syr	26	4	26	Nie miej względu na osobę przeciw osobie twojej ani na kłamstwo, przeciw duszy twojej.
Sirach	Syr	26	4	27	Nie wstydź się bliźniego twego w upadku jego
Sirach	Syr	26	4	28	ani zawściągaj słowa czasu zbawiennego, nie kryj mądrości twej w ozdobie swej.
Sirach	Syr	26	4	29	Bo mądrość poznana bywa z języka, a smysł i umiejętność i nauka z mowy roztropnego, i stateczność z uczynków sprawiedliwych.
Sirach	Syr	26	4	30	Nie sprzeciwiaj się słowu prawdziwemu żadnym obyczajem i sromaj się kłamstwa nieumiejętności twojej.
Sirach	Syr	26	4	31	Nie wstydaj się spowiadać grzechów twoich a nie poddawaj się każdemu człowiekowi za grzech
Sirach	Syr	26	4	32	Nie sprzeciwiaj się obliczu możnego a nie usiłuj przeciw bystrości rzeki.
Sirach	Syr	26	4	33	Za sprawiedliwością bojuj za duszę twoję i bij się o prawdę aż do śmierci, a Bóg za cię zwalczy nieprzyjacioły twoje.
Sirach	Syr	26	4	34	Nie bądź prędkim w języku twoim, a niepożytecznym i niedbałym w uczynkach twoich.
Sirach	Syr	26	4	35	Nie bądź jako lew w domu twym wywracając domowniki twoje a obciążając poddane tobie.
Sirach	Syr	26	4	36	Niech nie będzie ręka twoja wyciągniona ku braniu, a skurczona ku dawaniu.
Sirach	Syr	26	5	1	Nie patrz na majętności niesprawiedliwe a nie mów: Mam dosyć żywności, boć nic nie pomoże czasu pomsty i utrapienia.
Sirach	Syr	26	5	2	Nie naszladuj w mocy twej żądzy serca twego a nie mów. Jakom przemógł?
Sirach	Syr	26	5	3	Abo: Kto mię podbije za uczynki moje? Abowiem Bóg mszcząc się mścić się będzie.
Sirach	Syr	26	5	4	Nie mów: Zgrzeszyłem, a cóż mi się złego zstało? Abowiem Nawyższy jest derpliwy oddawacz.
Sirach	Syr	26	5	5	Za odpuszczony grzech nie bądź bez bojaźni ani przykładaj grzechu do grzechu.
Sirach	Syr	26	5	6	nie mów: Miłosierdzie Pańskie wielkie jest, smiłuje się nad mnóstwem grzechów moich.
Sirach	Syr	26	5	7	Miłosierdzie bowiem i gniew prędko przybliżają się od niego, a na grzeszniki patrzy gniew jego.
Sirach	Syr	26	5	8	Nie omieszkawaj nawrócić się do Pana a nie odkładaj ode dnia do dnia,
Sirach	Syr	26	5	9	nagle bowiem przyjdzie gniew jego, a czasu pomsty zagubi cię.
Sirach	Syr	26	5	10	Nie frasuj się o bogactwa niesprawiedliwe, boć nie pomogą w dzień utrapienia i pomsty.
Sirach	Syr	26	5	11	Nie chwiej się od każdego wiatru i nie każdą drogą chodź, bo tak doświadczon bywa każdy grzesznik rozdwojonego języka.
Sirach	Syr	26	5	12	Bądź stateczny w drodze Pańskiej i w prawdzie umysłu twego, i w umiejętności, a niech cię naszladuje słowo pokoju i sprawiedliwości.
Sirach	Syr	26	5	13	Bądź dchy ku słuchaniu słowa, abyś wyrozumiał, a z mądrością dawaj odpowiedź prawdziwą.
Sirach	Syr	26	5	14	Jeśli masz rozum, odpowiadaj bliźniemu, a jeśli nie, niech będzie ręka twoja na ustach twoich, by cię nie podchwycono w nieobacznym dowie, a byłbyś zawstydzon.
Sirach	Syr	26	5	15	Cześć i chwała w mowie roztropnego, lecz język niebacznego jest upadek jego.
Sirach	Syr	26	5	16	Niechaj cię nie zową obmówcą a językiem twoim nie daj się poimać i zawstydzać.
Sirach	Syr	26	5	17	Bo nad złodziejem jest sromota i żałość, a na człowieka dwoistego języka złe potępienie, a na obmówcę nienawiść i nieprzyjaźń, i sromota.
Sirach	Syr	26	5	18	Usprawiedliwiaj jednako małego i wielldego.
Sirach	Syr	26	6	1	Nie stawaj się bliźniemu z przyjadela nieprzyjadelem, złą sławę bowiem i sromotę zły człowiek odziedziczy i wszelki grzesznik zazdrościwy i dwoistego języka.
Sirach	Syr	26	6	2	Nie wynoś się w myśli dusze twojej jako byk, aby snadź nie była zrażona moc twoja przez głupstwo
Sirach	Syr	26	6	3	a nie pożarła liścia twego i potraciła owocu twego, a zostałbyś jako drzewo suche na puszczy.
Sirach	Syr	26	6	4	Dusza bowiem złościwa zatraci tego, kto ją ma, i podaje go podechą nieprzyjaciołom, i przywiedzie w dział niezbożników.
Sirach	Syr	26	6	5	Wdzięczne słowo rozmnaża przyjacioły i ubłaga nieprzyjadele a język wymowny w dobrym człowiecze obfituje.
Sirach	Syr	26	6	6	Miej wiele życzliwych, a od porady miej jednego z tysiąca.
Sirach	Syr	26	6	7	Jeśli nabywasz przyjaciela, przez doświadczenie go nabywaj, a niełacno mu wierz.
Sirach	Syr	26	6	8	Bo jest przyjadel według czasu swego, a nie wytrwa w dzień utrapienia.
Sirach	Syr	26	6	9	I jest przyjadel, który się obraca do nieprzyjaźni, i jest przyjadel, który nienawiść i swar, i hańbę objawi.
Sirach	Syr	26	6	10	A jest przyjadel, towarzysz stołu, i nie zetrwa czasu potrzeby.
Sirach	Syr	26	6	11	Przyjadel jeśli wytrwa statecznie, będzie tobie jako rówiennik, a między domowniki twemi bezpiecznie sobie poczynać będzie.
Sirach	Syr	26	6	12	Jeśli się uniży przeciw tobie a skryje się przed tobą, jednomyślną będziesz miał przyjaźń dobrą.
Sirach	Syr	26	6	13	Odłącz się od nieprzyjaciół twoich, a bądź ostrożny z przyjacioły twemi.
Sirach	Syr	26	6	14	Wierny przyjaciel jest mocna obrona, a kto go nalazł, skarb nalazł.
Sirach	Syr	26	6	15	Wiernemu przyjacielowi nie masz porównania i nie masz godnej wagi złota i śrebra przeciw dobroci wiary jego.
Sirach	Syr	26	6	16	Przyjaciel wierny lekarstwo żywota i nieśmiertelności, a którzy się boją Pana, najdą go.
Sirach	Syr	26	6	17	Kto się Boga boi, równie będzie miał przyjacielstwo dobre, bo jakim on jest, takim będzie i przyjadel jego.
Sirach	Syr	26	6	18	Synu, od młodości twojej przyjmuj naukę, a najdziesz mądrość aż do szedziwości.
Sirach	Syr	26	6	19	Jako ten, który orze i sieje, przychodź do niej a czekaj dobrych jej owoców.
Sirach	Syr	26	6	20	Niewiele się bowiem spracujesz robiąc około niej, a rychło będziesz używał pożytków jej.
Sirach	Syr	26	6	21	Jako przykra zbytnie jest mądrość nieumiejętnym ludziom i nie wytrwa w niej głupi.
Sirach	Syr	26	6	22	Jako moc kamienia będzie w nich doświadczenie, a bez omieszkania odrzucą ją.
Sirach	Syr	26	6	23	Mądrość bowiem nauki jest wedle imienia swego i nie jest wielom znajoma, a którym jest znajoma, trwa aż do widzenia Bożego.
Sirach	Syr	26	6	24	Słuchaj, synu, a przyjmi radę rozumu, a nie odrzucaj rady mojej.
Sirach	Syr	26	6	25	Podaj nogę twoję w pęta jej i szyję twoję do łańcucha jej;
Sirach	Syr	26	6	26	podłóż ramię twoje a noś ją, a niech ci się nie przykrzą związki jej.
Sirach	Syr	26	6	27	Ze wszytkiego umysłu twego przychodź do niej, a ze wszytkiej mocy twej strzeż dróg jej.
Sirach	Syr	26	6	28	Szukaj jej, a oznajmi się tobie, a dostawszy, nie opuszczaj jej:
Sirach	Syr	26	6	29	bo na ostatek najdziesz w niej odpoczynienie a obród-ć się w kochanie
Sirach	Syr	26	6	30	i będą tobie pęta jej obroną mocną i stałym fundamentem, a łańcuchy jej szatą chwały,
Sirach	Syr	26	6	31	bo ubiór żywota jest w niej, a związki jej zawieszenie zbawienne.
Sirach	Syr	26	6	32	W szatę chwały obleczesz ją a koronę radości włożysz na się.
Sirach	Syr	26	6	33	Synu, będzieszli mię słuchał, nauczysz się, a jeśli przyłożysz myśli twej, mądrym będziesz.
Sirach	Syr	26	6	34	Jeśli nakłonisz ucha twego, pojmiesz naukę, a jeślić miło będzie słuchać, mądrym zostaniesz.
Sirach	Syr	26	6	35	Stawaj w gromadzie starców roztropnych a przyłączaj się z serca mądrości ich: abyś wszelką powieść Boską słyszeć mógł a przypowieści chwały godne abyć tajne nie były.
Sirach	Syr	26	6	36	A ujźrzyszli mądrego, porań się do niego a noga twoja niechaj trze progi drzwi jego.
Sirach	Syr	26	6	37	Myśl twoję miej w przykazaniu Bożym i w mandadech jego nabardziej bądź ustawiczny: a on tobie da serce i pożądanie mądrości będzie dano tobie.
Sirach	Syr	26	7	1	Nie czyń złych rzeczy, a nie imą się ciebie.
Sirach	Syr	26	7	2	Odstąp od nieprawego, a odstąpią złe od ciebie.
Sirach	Syr	26	7	3	Synu, nie siej złości na zagoniech niesprawiedliwości, a nie będziesz ich żął siedmiorako.
Sirach	Syr	26	7	4	Nie proś zwierzchności od Pana ani zacnej stolice od króla.
Sirach	Syr	26	7	5	Nie czyń się sprawiedliwym przed Bogiem, bo po znawca serca on jest, a przed królem nie chciej być widzian mądrym.
Sirach	Syr	26	7	6	Nie staraj się, abyś był sędzią, ażbyś mógł mocą przełomić nieprawości: byś się snadź nie uląkł osoby możnego i nie uczynił zgorszenia w sprawiedliwości twojej.
Sirach	Syr	26	7	7	Nie grzesz przeciwko mnóstwu miasta ani się wdawaj między lud,
Sirach	Syr	26	7	8	ani wiąż dwojakich grzechów, bo i za jeden wolen nie będziesz.
Sirach	Syr	26	7	9	Nie bądź bojaźliwym na umyśle twoim.
Sirach	Syr	26	7	10	Modlić się jałmużny czynić nie opuszczaj.
Sirach	Syr	26	7	11	Nie mów: Za wielkością darów moich wejźrzy Bóg, a gdy będę ofiarował Bogu Najwyższemu, przyjmie dary moje.
Sirach	Syr	26	7	12	Nie naśmiewaj się z człowieka w gorzkości dusze, bo jest, który uniża i podwyższa,
Sirach	Syr	26	7	13	Nie orz kłamstwa przeciw bratu twemu ani przeciw przyjacielowi tak czyń.
Sirach	Syr	26	7	14	Nie chciej kłamać wszelakim kłamstwem, bo ustawiczność jego nie jest dobra.
Sirach	Syr	26	7	15	Nie bądź wielomównym w gromadzie starych a nie powtarzaj słów na modlitwie twojej.
Sirach	Syr	26	7	16	Nie miej w nienawiści robót pracowitych ani sprawowania rolej postanowionego od Najwyższego.
Sirach	Syr	26	7	17	Nie licz się w gromady niekarnych.
Sirach	Syr	26	7	18	Pamiętaj na gniew, że nie omieszka.
Sirach	Syr	26	7	19	Uniżaj barzo ducha twego, bo pomsta dała złośliwego ogień i robak.
Sirach	Syr	26	7	20	Nie wykracaj naprzedwko przyjadelowi odwłaczającemu pieniądze ani brata namilszego dla złota nie wzgardzaj.
Sirach	Syr	26	7	21	Nie odłączaj się od żony mądrej i dobrej, którejeś dostał w bojaźni Pańskiej: bo wdzięczność jej wstydliwości nad złoto.
Sirach	Syr	26	7	22	Nie obrażaj czeladnika wiernie pracującego ani najemnika wydawającego duszę swą.
Sirach	Syr	26	7	23	Sługa mądry niech ci będzie mił jako dusza twoja: nie omylaj go w wolności i nie zostawuj go w ubóstwie.
Sirach	Syr	26	7	24	Masz dobytek? Przyglądajże go, a jeśli jest pożyteczny, niech trwa u ciebie.
Sirach	Syr	26	7	25	Masz syny? Ćwicz je a nachylaj ich z dzieciństwa ich.
Sirach	Syr	26	7	26	Masz córki? Strzeżże ciała ich, a nie okazuj im wesołej twarzy.
Sirach	Syr	26	7	27	Wydaj córkę, a wielką rzecz sprawisz, a daj ją za człowieka roztropnego.
Sirach	Syr	26	7	28	Jeśli masz żonę według dusze twojej, nie porzucaj jej, a nie zwierzaj się tej, której nienawidzisz.
Sirach	Syr	26	7	29	Ze wszytkiego serca twego czci ojca twego a nie zapominaj stękania matki twojej;
Sirach	Syr	26	7	30	pomni, że byś się był nie narodził, by nie przez nie, i oddawaj im jako i oni tobie.
Sirach	Syr	26	7	31	Ze wszytkiej dusze twojej bój się Pana, a kapłany jego miej za święte.
Sirach	Syr	26	7	32	Ze wszytkiej siły twojej miłuj tego, który cię uczynił, a sług jego nie opuszczaj.
Sirach	Syr	26	7	33	Czci Boga ze wszytkiej dusze twojej i czci kapłany a oczyściaj się ramiony.
Sirach	Syr	26	7	34	Dawaj im część, jakoć rozkazano, pierwiastek i oczyścienia, a za niedbałości twoje oczyść się z niewielą.
Sirach	Syr	26	7	35	Dar łopatek twoich i ofiarę poświęcenia ofiarujesz Panu, i pierwiastki rzeczy świętych.
Sirach	Syr	26	7	36	I ubogiemu ściągni rękę twoję, aby się wykonało ubłaganie i błogosławieństwo twoje.
Sirach	Syr	26	7	37	Wdzięczność datku przed oczyma u każdego żywiącego, a umarłemu nie zabraniaj łaski.
Sirach	Syr	26	7	38	Nie zaniechiwaj płaczących cieszyć a z płaczącymi chodź.
Sirach	Syr	26	7	39	Nie leń się nawiedzić chorego, bo stąd w miłości będziesz utwierdzony.
Sirach	Syr	26	7	40	We wszytkich sprawach twoich pamiętaj na ostatnie rzeczy twoje, a na wieki nie zgrzeszysz.
Sirach	Syr	26	8	1	Nie wadź się z człowiekiem możnym, byś snadź nie wpadł w ręce jego.
Sirach	Syr	26	8	2	Nie spieraj się z człowiekiem bogatym, by snadź przeciw tobie prawem nie czynił:
Sirach	Syr	26	8	3	bo mnogich zatraciło złoto i śrebro i aż do serc królewskich przebyło i wywróciło je.
Sirach	Syr	26	8	4	Nie swarz się z człowiekiem języcznym a nie przykładaj drew na ogień jego.
Sirach	Syr	26	8	5	Nie obcuj z nieumiejętnym człowiekiem, aby źle nie mówił o rodzaju twoim.
Sirach	Syr	26	8	6	Nie wzgardzaj człowieka, który się odwraca od grzechu, ani mu urągaj, pomni, żeśmy wszyscy godni karania.
Sirach	Syr	26	8	7	Nie gardź człowiekiem w starości jego, bo i z nas się zstarzeją.
Sirach	Syr	26	8	8	Nie raduj się z śmierci nieprzyjaciela twego wiedząc, że wszyscy umieramy, a do wesela przyść nie chcemy.
Sirach	Syr	26	8	9	Nie lekceważ powieści starców mądrych a w przypowieściach ich baw się.
Sirach	Syr	26	8	10	Bo się od nich nauczysz mądrości i nauki rozumu i służyć panom bez przygany.
Sirach	Syr	26	8	11	Nie puszczaj mimo się powieści starszych, bo się oni nauczyli od ojców swoich,
Sirach	Syr	26	8	12	bo od nich nauczysz się rozumu i dawać odpowiedź czasu potrzeby.
Sirach	Syr	26	8	13	Nie rozpalaj węgla grzeszników karząc je i nie zapalaj się płomieniem ognia grzechów ich.
Sirach	Syr	26	8	14	Nie sprzeciwiaj się człowiekowi potwarnemu, aby nie siadł jako nieprzyjaciel przeciw ustam twoim.
Sirach	Syr	26	8	15	Nie pożyczaj człowiekowi nad cię możniejszemu, a jeśli pożyczysz, miej za rzecz straconą.
Sirach	Syr	26	8	16	Nie ręcz nad przemożenie twoje, a jeśliś ręczył, obmyślaj, jakobyś miał zapłacić.
Sirach	Syr	26	8	17	Nie sądź przedw sędziemu, ponieważ według sprawiedliwości sądzi.
Sirach	Syr	26	8	18	Nie chodź w drogę z człowiekiem śmiałym, by snadź nie zwalił złości swoich na cię, bo on idzie według wolej swojej, a wespół z jego szaleństwem zginiesz.
Sirach	Syr	26	8	19	Nie będziesz się wadził z gniewliwym a z śmiałym nie chodź na puszczą, bo jako nic w oczach jego jest krew, a gdzie nie masz ratunku zabije cię.
Sirach	Syr	26	8	20	Z głupimi nie miej rady, abowiem nie może się im podobać, jeno co im miło.
Sirach	Syr	26	8	21	Przed obcym nie miej rady, bo nie wiesz, co urodzi.
Sirach	Syr	26	8	22	Nie każdemu człowiekowi otwarzaj serca twego, by-ć snadź nie oddał łaską fałszywą, a nie szkalował cię.
Sirach	Syr	26	9	1	Nie miej w podejźrzeniu niewiasty łona twego, aby nie okazała nad tobą złości nauki złej.
Sirach	Syr	26	9	2	Nie dawaj niewieście mocy nad duszą twą, aby nie wstąpiła na siłę twoję i byłbyś zawstydzony.
Sirach	Syr	26	9	3	Nie patrz na niewiastę wielochdwą, byś snadź nie wpadł w sidła jej.
Sirach	Syr	26	9	4	Z tanecznicą nie bądź ustawiczny ani jej słuchaj, byś snadź nie zginął jej potężnością.
Sirach	Syr	26	9	5	Nie patrz na pannę, abyś się nie zgorszył z jej piękności.
Sirach	Syr	26	9	6	Nie daj dusze twojej niwczym wszetecznicam, abyś się nie zagubił i dziedzictwa twego.
Sirach	Syr	26	9	7	Nie poglądaj po ulicach miasta ani się przebiegaj po rynkach jego.
Sirach	Syr	26	9	8	Odwróć oblicze twoje od niewiasty pięknie ubranej a nie przypatruj się cudzej piękności.
Sirach	Syr	26	9	9	Wiele ludzi zginęło dla piękności niewieściej, a stąd się pożądliwość zapala jako ogień.
Sirach	Syr	26	9	10	Każda niewiasta, która jest nierządna, jako gnój na drodze podeptana będzie.
Sirach	Syr	26	9	11	Piękności cudzej niewiasty wiele dziwując się zstali się złośliwemi, bo rozmowa z nią jako ogień się rozpala.
Sirach	Syr	26	9	12	Z cudzą niewiastą zgoła nie siadaj ani siedź z nią podparwszy się łokcia,
Sirach	Syr	26	9	13	15 ani z nią sporu wiedź na winie, by się snadź nie skłoniło ku niej serce twoje, a upadłbyś w zatracenie przez krew twoję.
Sirach	Syr	26	9	14	Nie opuszczaj starego przyjaciela, bowiem nowy nie będzie mu podobny.
Sirach	Syr	26	9	15	Nowe wino przyjaciel nowy: podstarzeje, a z rozkoszą pić je będziesz.
Sirach	Syr	26	9	16	Nie zajźrzy chwały i bogactw złośliwemu, bo nie wiesz, które ma być wywrócenie jego.
Sirach	Syr	26	9	17	Nie kochaj się w krzywdzie niesprawiedliwych, wiedząc, że aż do piekła nie będzie się podobał niezbożny.
Sirach	Syr	26	9	18	Daleko bądź od człowieka, który ma moc zabić, a nie będziesz się obawiał bojaźni śmierci.
Sirach	Syr	26	9	19	A jeśli przystaniesz do niego, nie dopuszczaj się niczego, by-ć snadź nie odjął żywota twego.
Sirach	Syr	26	9	20	Wiedz o pospolitości śmierci: bo przez pośrzodek sideł będziesz chodził a po zbrojach ludzi bolejących będziesz się przechodził.
Sirach	Syr	26	9	21	Wedle możności twej waruj się od bliźniego twego, a z mądrymi i roztropnymi miewaj sprawy.
Sirach	Syr	26	9	22	Ludzie sprawiedliwe miewaj u stołu swego a w bojaźni Pańskiej niech będzie chluba twoja,
Sirach	Syr	26	9	23	a w rozumie niech ci będzie myśl o Bogu, a wszytka rozmowa twoja o przykazaniu Nawyższego.
Sirach	Syr	26	9	24	Z ręki rzemieślników robotę chwalić będą, a przełożonego nad ludem z mądrości mowy jego, a słowo z roztropności starszych.
Sirach	Syr	26	9	25	Straszny jest w mieście swym człowiek języczny a niebaczny w mowie obrzydły będzie.
Sirach	Syr	26	10	1	Sędzia mądry będzie sądził lud swój a przełożeństwo roztropnego stałe będzie.
Sirach	Syr	26	10	2	Jaki jest sędzia ludu, tacy też słudzy jego, a jaki przełożony miasta, tacy i mieszkający w nim.
Sirach	Syr	26	10	3	Król nieumiejętny potraci lud swój, a miasta osadzone będą roztropnością mądrych.
Sirach	Syr	26	10	4	W ręce Bożej władza nad ziemią i pożytecznego sprawcę wzbudzi nad nią na czas.
Sirach	Syr	26	10	5	W ręce Bożej szczęście człowiecze, a na osobę człowieka uczonego włoży sławę jego.
Sirach	Syr	26	10	6	Nie pamiętaj każdej krzywdy bliźniego a nie czyń nic w sprawach krzywdy.
Sirach	Syr	26	10	7	Omierzła jest pycha przed Bogiem i przed ludźmi i brzydliwa wszelka niesprawiedliwość narodów.
Sirach	Syr	26	10	8	Królestwo bywa przenaszane od narodu do narodu dla niesprawiedliwości i krzywd, i po twarzy, i rozmaitych zdrad.
Sirach	Syr	26	10	9	A nad łakomego nic nie masz gorszego! Przeczże się pyszni ziemia i popiół?
Sirach	Syr	26	10	10	Nic nie jest złościwszego jako miłować pieniądze, bo ten i duszę swą ma przedajną: gdyż w żywode swoim wyrzucił wnętrzności swoje.
Sirach	Syr	26	10	11	Wszytkich mocarzów krótki żywot. Długa niemoc obciąża lekarza.
Sirach	Syr	26	10	12	Krótką niemoc odcina lekarz: tak i król dziś jest a jutro umrze.
Sirach	Syr	26	10	13	Bo kiedy człowiek umrze, odziedziczy węże i bestie, i robaki.
Sirach	Syr	26	10	14	Początek pychy człowieczej odstąpić od Boga.
Sirach	Syr	26	10	15	Bo od tego, który go uczynił, odstąpiło serce jego, bo pycha jest początkiem grzechu każdego: kto się jej trzymać będzie, pełen będzie przeklęctwa, a na koniec go wywród.
Sirach	Syr	26	10	16	Przeto Pan pohańbia zbory dych ludzi i zepsował je do końca.
Sirach	Syr	26	10	17	Stolice książąt pysznych wywrócił Bóg, a na ich miejsce pokorne posadził.
Sirach	Syr	26	10	18	Korzenie pysznych narodów ususzył Bóg, a wszczepił pokorne z tychże narodów.
Sirach	Syr	26	10	19	Ziemie narodów wywródł Pan i wytradł je aż do gruntu;
Sirach	Syr	26	10	20	wysuszył z nich i wytracił je i wygładził pamiątkę ich z ziemie.
Sirach	Syr	26	10	21	Pamiątkę pysznych wytracił Bóg i zostawił pamiątkę pokornych umysłem.
Sirach	Syr	26	10	22	Nie jest stworzona dla ludzi pycha ani gniew dla narodu niewieściego.
Sirach	Syr	26	10	23	Nasienie ludzi to uczczone będzie, które się Boga boi, a to nasienie beze czci będzie, które przestępuje Pańskie przykazanie.
Sirach	Syr	26	10	24	Między bracią rządźca ich we czci, a którzy się boją Pana, będą w oczach jego.
Sirach	Syr	26	10	25	Chluba bogatych, poczciwych i ubogich jest bojaźń Boża.
Sirach	Syr	26	10	26	Nie gardź człowiekiem sprawiedliwym ubogim ani sobie waż człowieka grzesznego bogatego.
Sirach	Syr	26	10	27	Wielki i sędzia, i możny jest w uczciwości: a z nich nie masz więtszego nad tego, który się Boga boi.
Sirach	Syr	26	10	28	Niewolnikowi mądremu wolni służyć będą, a mąż roztropny i ćwiczony nie będzie szemrał strofowany, a nieuk nie będzie uczczony.
Sirach	Syr	26	10	29	Nie wynoś się w czynieniu roboty twojej ani się ociągaj czasu niedostatku.
Sirach	Syr	26	10	30	Lepszy jest, co robi, a ma dosyć wszytkiego, niż co się pyszni, a nie ma i chleba.
Sirach	Syr	26	10	31	Synu, w cichości zachowaj duszę twoję a miej ją w uczciwości według godności jej.
Sirach	Syr	26	10	32	Grzeszącego przeciw duszy swojej, kto usprawiedliwi? A kto uczci nie czczącego dusze swojej?
Sirach	Syr	26	10	33	Ubogi dla swej nauki i bojaźni wsławion bywa, a jest człowiek, którego czczą dla majętności jego.
Sirach	Syr	26	10	34	A kto jest wsławion w ubóstwie, jako daleko więcej w bogactwie? Lecz kto jest wsławion dla majętności, niech się ubóstwa boi.
Sirach	Syr	26	11	1	Mądrość uniżonego wywyższy głowę jego i w pośrzodku wielkich panów posadzi go.
Sirach	Syr	26	11	2	Nie chwal człowieka z piękności jego ani gardź człowiekiem dla osoby jego.
Sirach	Syr	26	11	3	Maluczka jest pszczoła między latającymi, a przodek słodkości ma owoc jej.
Sirach	Syr	26	11	4	Nie chłub się nigdy w odzieniu ani się wynoś w dzień poczciwości twojej: bo dziwne są sprawy samego Nawyższego a chwalebne i skryte i niewidome są uczynki jego.
Sirach	Syr	26	11	5	Wiele okrutników usiadło na stolicy, a ten, o którym nic nie myślono, odniósł koronę.
Sirach	Syr	26	11	6	Wiele możnych gwałtownie są ściśnieni, a zacni ludzie dani są w ręce innych.
Sirach	Syr	26	11	7	Nie gań nikogo pierwej, niż się wywiesz, a wywiedziawszy się, strofuj sprawiedliwie.
Sirach	Syr	26	11	8	Pierwej niż wysłuchasz, nie odpowiadaj słowa, a w pośrzodku mów nie wtrącaj się.
Sirach	Syr	26	11	9	Nie wadź się o to, co cię nie dolega, a nie postawaj w sądzie grzeszników.
Sirach	Syr	26	11	10	Synu, nie zabawiaj się wielą spraw, a jeśli będziesz bogatym, nie będziesz wolny od występku; bo jeśli ścigać będziesz, nie dościgniesz, a choćbyś wybieżał, nie wybiegasz się.
Sirach	Syr	26	11	11	Jest człowiek pracujący i śpieszący się i bolejący niezbożnik, a tym więcej się nie zbogaci.
Sirach	Syr	26	11	12	Jest człowiek leniwy, ratunku potrzebujący, na sile barziej schodzący, a dosyć ubóstwa mający:
Sirach	Syr	26	11	13	a oko Boskie wejźrzało nań ku dobremu i podniósł go od uniżenia jego, i podwyższył głowę jego, i dziwowali mu się wiele, i dali cześć Bogu.
Sirach	Syr	26	11	14	34 Dobre i złe, żywot i śmierć, ubóstwo i bogactwa — od Pana pochodzą.
Sirach	Syr	26	11	15	Mądrość i nauka, i umiejętność Zakonu u Boga, miłość i drogi dobre od niego.
Sirach	Syr	26	11	16	Grzesznikom błąd i ciemności wrodzone są, a którzy się radują we złych rzeczach, starzeją się we złości.
Sirach	Syr	26	11	17	Dar Boży trwa sprawiedliwym a pomnożenie powodzić się będzie na wieki.
Sirach	Syr	26	11	18	Jest, który się bogaci skąpo żyjąc, a ta jest część zapłaty jego w tym, co mówi:
Sirach	Syr	26	11	19	Nalazłem sobie odpoczynienie, a teraz będę sam używał dobra mego.
Sirach	Syr	26	11	20	A nie wie, że czas przeminie, a śmierć się przybliża, i wszytko innym zostawi, i umrze.
Sirach	Syr	26	11	21	Trwaj w postanowieniu twoim a rozmawiaj o nim, i zstarzej się w uczynku przykazań tobie danych.
Sirach	Syr	26	11	22	Nie trwaj w uczynkach grzeszników, a ufaj Bogu, a mieszkaj na miejscu twoim.
Sirach	Syr	26	11	23	Bo łacno jest w oczach Boskich, natychmiast uczcić ubogiego.
Sirach	Syr	26	11	24	Błogosławienie Boże prędkie jest ku zapłacie pobożnego, a w krótkim czasie postępek jego pożytek czyni.
Sirach	Syr	26	11	25	Nie mów: Cóż po mnie a cóż odtąd będzie dobrego?
Sirach	Syr	26	11	26	Nie mów. Mam dostatek a cóż mi się odtąd przyda złego?
Sirach	Syr	26	11	27	W dzień dobrego nie zapominaj złego, a w dzień złego nie zapominaj dobrego.
Sirach	Syr	26	11	28	Bo łacno jest przed Bogiem w dzień śmierci zapłacić każdemu według dróg jego.
Sirach	Syr	26	11	29	Złość godziny przynosi zapamiętanie zbytku wielkiego, a przy skończeniu człowieczym odkrycie uczynków jego.
Sirach	Syr	26	11	30	Nie chwal przed śmiercią żadnego człowieka, bo w syniech swych poznan bywa mąż.
Sirach	Syr	26	11	31	Nie każdego człowieka wprowadzaj do domu swego, bo wiele jest chytrości zdradliwego.
Sirach	Syr	26	11	32	Jako bowiem wypuszczają smród wnętrzności śmierdzących ludzi i jako kuropatwę wprowadzają w klatkę, i jako sarnę w sidło, tak i serce pysznych ludzi i jako stróż widzący upadek bliźniego swego.
Sirach	Syr	26	11	33	Dobre bowiem rzeczy we złe obracając zakłada zdrady, a w rzeczach wybranych włoży zmazę.
Sirach	Syr	26	11	34	Od jednej iskierki rozżarza się ogień i od jednego zdradliwego mnoży się kreifc a człowiek grzeszny godzi na krew.
Sirach	Syr	26	11	35	Strzeż się zaraźliwego, bowiem knuje złości, by snadź na cię nie przywiódł pośmiewiska na wieki.
Sirach	Syr	26	11	36	Przypuść do siebie cudzoziemca i wywróci cię w wichrze, i oddali cię od twego własnego.
Sirach	Syr	26	12	1	Jeśli uczynisz dobrze, wiedz, komu uczynisz, i będzie wielka łaska w dobrach twoich.
Sirach	Syr	26	12	2	Czyń dobrze sprawiedliwemu, a odniesiesz zapłatę wielką, jeśli nie od niego, pewnie od Pana.
Sirach	Syr	26	12	3	Bo niedobrze się dzieje temu, który ustawiczny jest we złościach i który jałmużny nie daje: ponieważ i Nawyższy ma w nienawiści grzeszne, a smiłował się nad pokutującymi.
Sirach	Syr	26	12	4	Dawaj miłosiernemu, a nie wspomagaj grzesznika. I niezbożnym i grzesznikom odda pomstę zachowując je na dzień pomsty.
Sirach	Syr	26	12	5	Dawaj dobremu, a nie wspomagaj grzesznika.
Sirach	Syr	26	12	6	Czyń pokornemu dobrze, a nie dawaj niepobożnemu: zakaż mu dawać chleba, aby przezeń nie był mocniejszy nad cię;
Sirach	Syr	26	12	7	bo tyle dwoje złego odniesiesz za wszytko dobre, któreś mu uczynił: bo i Nawyższy nienawidzi złośników i niezbożnym odda pomstę.
Sirach	Syr	26	12	8	Nie poznać będzie przyjaciela czasu szczęśliwego ani się zatai nieprzyjaciel czasu przeciwnego.
Sirach	Syr	26	12	9	W szczęściu męża nieprzyjaciele jego w smutku, a w nieszczęściu jego przyjaciel poznan jest
Sirach	Syr	26	12	10	Nie wierz na wieki nieprzyjacielowi twemu, bo jako miedź rdzewieje złość jego,
Sirach	Syr	26	12	11	a choćby upokorzony skurczywszy się chodził, miej się ty na pieczy a strzeż się go.
Sirach	Syr	26	12	12	Nie stawiaj go podle siebie a niech nie siedzi na prawicy twojej, by snadź obróciwszy się do miejsca twego nie szukał stoika twego, a na ostatek poznałbyś słowa moje i zafrasowałbyś się z powieści moich.
Sirach	Syr	26	12	13	Któż się zlituje nad zaklinaczem, którego wąż ukąsi, i nad wszytkimi, którzy się ku źwierzom przystępują? Także i nad tym, który towarzyszy ze złym człowiekiem a uwikłał się w grzechach jego.
Sirach	Syr	26	12	14	Na jednę godzinę będzie trwał przy tobie, ale jeśli się pochylisz, nie dotrwa.
Sirach	Syr	26	12	15	Łagodnie mówi wargami swemi nieprzyjaciel, a w sercu swym godzi, jakoby cię w dół wtrącił.
Sirach	Syr	26	12	16	Płacze oczyma swemi nieprzyjadel, ale jeśli trafi na czas, nie nasyci się krwie,
Sirach	Syr	26	12	17	a jeśli cię potka co złego, j najdziesz go tam pierwszego.
Sirach	Syr	26	12	18	Oczyma swemi płacze nieprzyjaciel, a wrzkomo ratując, będzie podkopywał stopy twoje.
Sirach	Syr	26	12	19	Głową swą będzie chwiał i klaskał ręką, a wiele szepcąc odmieni oblicze swoje.
Sirach	Syr	26	13	1	I Kto się smoły dotknie, pomaże się od niej, a kto ma z pysznym towarzystwo, oblecze się w pychę.
Sirach	Syr	26	13	2	Brzemię na się kładzie, i kto z poczciwszym nad się spółkuje. I bogatszemu nad cię nie bądź towarzyszem.
Sirach	Syr	26	13	3	Co za towarzystwo ma kodeł z garncem? Bo kiedy w się uderzą, stłucze się.
Sirach	Syr	26	13	4	Bogaty niesprawiedliwie uczynił i będzie zgrzytał zęboma, a ubogi obrażony milczeć będzie.
Sirach	Syr	26	13	5	Jeśli będziesz dawał, przyjmie cię, ale jeśli nie będziesz miał, opuści cię.
Sirach	Syr	26	13	6	Jeśli masz, będzie używał z tobą i wytrawi cię, a nie będzie cię żałował.
Sirach	Syr	26	13	7	Jeśli mu cię będzie potrzeba, podejdzie cię, a uśmiechając się będzie-ć nadzieję czynił powiadając ci dobre, i rzecze: A czegoć potrzeba?
Sirach	Syr	26	13	8	I zawstydzi cię potrawami swymi, aż cię wyniszczy po drugie i po trzede, a na ostatek naśmieje się z ciebie, a po tym widząc opuści cię a będzie chwiał głową przedw tobie.
Sirach	Syr	26	13	9	Ukórz się Bogu a czekaj rąk jego.
Sirach	Syr	26	13	10	Strzeż się, abyś zwiedziony w głupstwo nie był poniżony.
Sirach	Syr	26	13	11	Nie uniżaj się w mądrości twojej, byś uniżywszy się nie był zwiedzion w głupstwo.
Sirach	Syr	26	13	12	Wezwany od możniejszego, odejdzi: bo cię odtąd więcej wzywać będzie.
Sirach	Syr	26	13	13	Nie uprzykrzaj się, abyś odrzucon nie był, a bądź daleko od niego, abyś nie przyszedł w zapamiętanie.
Sirach	Syr	26	13	14	Nie zwyczaj się zarówno z nim mówić ani wierz mnogim powieściom jego, bo z długiej rozmowy będzie cię doświadczał, a uśmiechając się będzie cię pytał o tajemnicach twoich.
Sirach	Syr	26	13	15	Niemiłosierny umysł jego będzie zachowywał słowa twoje, a nie opuści, aby cię trapić i do więzienia dać nie miał.
Sirach	Syr	26	13	16	Strzeż się a pilnuj tego, co słyszysz, bo chodzisz z upadkiem twoim.
Sirach	Syr	26	13	17	A słuchając tego, jako we śnie, patrz i czuj.
Sirach	Syr	26	13	18	Przez wszytek żywot twój miłuj Boga i wzywaj go ku zbawieniu twemu.
Sirach	Syr	26	13	19	Każde źwierzę miłuje sobie podobne, tak i każdy człowiek bliźniego swego.
Sirach	Syr	26	13	20	Wszelkie dało przyłączy się ku podobnemu sobie, a wszelki człowiek przyłączy się do podobnego sobie.
Sirach	Syr	26	13	21	Jeśli kiedy wilk z owcą spółkować będzie, tak grzesznik z sprawiedliwym.
Sirach	Syr	26	13	22	Co za spółkowanie świętemu człowiekowi ze psem? Abo co za cześć bogatemu z ubogim?
Sirach	Syr	26	13	23	Osieł leśny jest łowem lwowi na puszczy: tak pastwiskiem bogaczów są ubodzy.
Sirach	Syr	26	13	24	A jako pysznemu obrzydła jest pokora, tak i ubogi obrzydłość bogatemu.
Sirach	Syr	26	13	25	Bogacz pochylony bywa ratowany od przyjaciół swoich, a nędznik, gdy upadnie, i od znajomych bywa wypędzony.
Sirach	Syr	26	13	26	Bogacz, gdy oszukany będzie, ma wiele pomocników, hardzie mówił i usprawiedliwili go;
Sirach	Syr	26	13	27	nędznik oszukany jest, nadto jeszcze nań fiukają, mówił roztropnie, a miejsca mu nie dano.
Sirach	Syr	26	13	28	Mówił bogacz, a wszyscy umilkli i wywyższą aż pod obłoki słowa jego.
Sirach	Syr	26	13	29	Ubogi mówił, i mówią; Któż to jest? A jeśli się podtknie, wywrócą go.
Sirach	Syr	26	13	30	Dobrać jest majętność, kto nie ma grzechu na sumnieniu, a złe ubóstwo w uściech złośnika.
Sirach	Syr	26	13	31	Serce człowiecze odmienia twarz jego bądź ku dobremu, bądź ku złemu.
Sirach	Syr	26	13	32	Szlad serca dobrego i oblicze dobre z trudna i z pracą najdziesz.
Sirach	Syr	26	14	1	Błogosławiony mąż, który się nie podtknął w słowie ust swoich i nie jest trapion frasunkiem grzechu.
Sirach	Syr	26	14	2	Szczęśliwy, który nie miał smutku na umyśle swoim, i nie utracił nadzieje swojej.
Sirach	Syr	26	14	3	Człowiek chciwy i skąpy próżno ma bogactwa, a człowiekowi zazdrościwemu na co złoto?
Sirach	Syr	26	14	4	Kto zbiera niesłusznie, od dusze swej innym zbiera, a w dobrach jego inszy zbytku używać będzie.
Sirach	Syr	26	14	5	Kto sobie jest złym, komuż innemu dobrym będzie? I dobra swego z pociechą nie zażywie.
Sirach	Syr	26	14	6	Kto sam sobie zajżrzy, nic nadeń nie jest gorszego i ta jest zapłata złości jego;
Sirach	Syr	26	14	7	i jeśli co dobrze uczyni, niewiadomie a nie chcąc czyni, a na ostatek pokazuje złość swoję.
Sirach	Syr	26	14	8	Złośliwe jest oko zazdrościwego i odwracające twarz, i gardzące duszą swoją.
Sirach	Syr	26	14	9	Nienasycone oko chciwego częścią niesprawiedliwości: nie nasyci się, aż wyniszczy susząc duszę swoję.
Sirach	Syr	26	14	10	Oko złe do złego, a nie naje się chleba, ale niedostateczne i smutne będzie u stołu swego.
Sirach	Syr	26	14	11	Synu, jeśli masz, czyń sam sobie dobrze a ofiaruj Bogu godne ofiary.
Sirach	Syr	26	14	12	Pamiętaj, żeć śmierć nie omieszka a iż ci jest okazan testament piekielny, testament bowiem tego świata: śmiercią umrze.
Sirach	Syr	26	14	13	Przede śmiercią czyń dobrze przyjadelowi twemu, a według przemożenia twego ściągając, dawaj ubogiemu.
Sirach	Syr	26	14	14	Nie utracaj dnia dobrego, a cząstka dobrego daru niechaj cię nie mija.
Sirach	Syr	26	14	15	Izali inszym nie zostawisz boleści i prace twojej na rozdział losu?
Sirach	Syr	26	14	16	Dawaj i bierz a usprawiedliwiaj duszę swoję.
Sirach	Syr	26	14	17	Przed śmiercią twą czyń dobrze, bo w piekle nie najdziesz pokarmu.
Sirach	Syr	26	14	18	Wszelkie ciało zwiotszeje jako siano i jako liście kwitnące na drzewie zielonym.
Sirach	Syr	26	14	19	Jedno roście, a drugie opada: tak rodzaj ciała i krwie, jeden zachodzi, a drugi nastawa.
Sirach	Syr	26	14	20	Każde dzieło skazitelne na koniec ustanie, a który je czyni, pójdzie z nim.
Sirach	Syr	26	14	21	I wszelkie dzieło osobliwe będzie usprawiedliwień, a kto je czyni, będzie uczczon przez nie.
Sirach	Syr	26	14	22	Błogosławiony mąż, który trwać będzie w mądrości i który w sprawiedliwości swej rozmyślać będzie, a w umyśle uważać będzie opatrzność Bożą.
Sirach	Syr	26	14	23	Który rozmyśla drogę jej w sercu swoim, a tajemnice jej zrozumiewając, idąc za nią jakoby ślakujący, a na drogach jej stojący;
Sirach	Syr	26	14	24	który wgląda przez okna jej i u drzwi jej słucha;
Sirach	Syr	26	14	25	który odpoczywa w domu jej, a wbiwszy gwóźdź w ściany jej postawi domek swój pod ręką jej i w domku jego będą odpoczywać dobra na wieki.
Sirach	Syr	26	14	26	Postawi syny swe pod przykryciem jej i będzie mieszkał pod jej gałązkami;
Sirach	Syr	26	14	27	będzie obronion od upalenia pod dachem jej a w chwale jej będzie odpoczywał.
Sirach	Syr	26	15	1	Kto się Boga boi, będzie czynił dobrze, a kto się trzyma sprawiedliwości, dostanie jej;
Sirach	Syr	26	15	2	i zabieży mu jako uczciwa matka, a jako żona panną pojęta, przyjmie go.
Sirach	Syr	26	15	3	Nakarmi go chlebem żywota i rozumienia a wodą mądrości zbawiennej napoi go i umocni się w nim, i nie pochyli się;
Sirach	Syr	26	15	4	i zatrzyma go i nie zawstydzi się, i wywyższy go u bliźnich jego,
Sirach	Syr	26	15	5	iw pośrzód kościoła otworzy usta jego, i napełni go duchem mądrości i rozumienia, i szatą chwały przyodzieje go.
Sirach	Syr	26	15	6	Wesele i radość będzie skarbiła nad nim i imienia wiecznego dziedzicem go uczyni.
Sirach	Syr	26	15	7	Ludzie głupi nie dostaną jej, a baczni ludzie zabieżą jej. Głupi ludzie nie oglądają jej, bo daleko jest od pychy i zdrady;
Sirach	Syr	26	15	8	ludzie kłamliwi nie wspomnią jej, a ludzie prawdziwi najdą się u niej i szczęście mieć będą aż do oglądania Boga.
Sirach	Syr	26	15	9	Nie jest piękna chwała w uściech złośliwego,
Sirach	Syr	26	15	10	abowiem od Boga poszła mądrość, bo przy mądrości Bożej stać będzie chwała i rozmnoży się w uściech wiernego, a Panujący da mu ją.
Sirach	Syr	26	15	11	Nie mów: Przez Boga nie jest przy mnie, bo czego on nienawidzi, nie czyń.
Sirach	Syr	26	15	12	Nie mów: On mię w błąd wprawił, bo mu nie potrzeba niezbożnych ludzi.
Sirach	Syr	26	15	13	Wszelkiej obrzydliwości błędu Pan nienawidzi i nie będzie się podobała bojącym się go.
Sirach	Syr	26	15	14	Bóg od początku stworzył człowieka i ostawił go w ręce rady jego.
Sirach	Syr	26	15	15	Przydał mandaty i przykazania swoje;
Sirach	Syr	26	15	16	jeśli będziesz chciał mandaty zachować, zachowają cię, i na wieki wiarę miłą trzymać.
Sirach	Syr	26	15	17	Położył przed cię wodę i ogień: do czego chcesz, ściągni rękę twoję.
Sirach	Syr	26	15	18	Przed człowiekiem żywot i śmierć, dobre i złe: co się mu podoba, będzie mu dano.
Sirach	Syr	26	15	19	Iż wielka mądrość Boża, a silny jest w mocy, widzący wszytkie bez przestanku.
Sirach	Syr	26	15	20	Oczy Pańskie ku tym, którzy się go boją, a on zna wszelką sprawę człowieczą.
Sirach	Syr	26	15	21	Nikomu nie rozkazał żle czynić i nie dał żadnemu czasu dla grzeszenia:
Sirach	Syr	26	15	22	abowiem nie pragnie mnóstwa synów niewiernych i niepożytecznych.
Sirach	Syr	26	16	1	Nie raduj się ze złośliwych synów, jeśli się mnożą, ani się kochaj w nich, jeśli nie masz w nich bojaźni Bożej.
Sirach	Syr	26	16	2	Nie ufaj zdrowiu ich ani patrz na roboty ich.
Sirach	Syr	26	16	3	Lepszy bowiem jest jeden bojący się Boga niżli tysiąc synów niezbożnych.
Sirach	Syr	26	16	4	I lepiej jest umrzeć bez potomstwa, niżli zostawić syny niepobożne.
Sirach	Syr	26	16	5	Przez jednego roztropnego miasto będzie osadzone, pokolenie niepobożnych spustoszeje.
Sirach	Syr	26	16	6	Wiele takowych rzeczy widziało oko moje a potężniejsze niż te słyszało ucho moje.
Sirach	Syr	26	16	7	We zborze grzeszących zapali się ogień a w narodzie niewiernym zapali się gniew.
Sirach	Syr	26	16	8	Nie uprosili odpuszczenia grzechów swoich starodawni obrzymowie, którzy skażeni są, że ufali w siłach swoich;
Sirach	Syr	26	16	9	nie przepuścił gościnie Lotowej, i obrzydził je dla pychy słowa ich.
Sirach	Syr	26	16	10	Nie smiłował się nad nimi lud wszytek wytracając i wynoszącego się w grzechach swoich.
Sirach	Syr	26	16	11	jako sześćkroć sto tysięcy pieszych, którzy się byli zgromadzili w uporze serca swego, a jeśliby jeden był twardej krzczyce, dziw by był, kiedy by był uszedł.
Sirach	Syr	26	16	12	Miłosierdzie bowiem i gniew jest u niego, możne ubłaganie i gniew wylewający.
Sirach	Syr	26	16	13	Wedle miłosierdzia jego tak karanie jego sądzi człowieka według spraw jego.
Sirach	Syr	26	16	14	Nie ujdzie grzesznik z drapiestwem i nie omieszka cierpliwość miłosierdzie czyniącego.
Sirach	Syr	26	16	15	Wszelkie miłosierdzie uczyni miejsce każdemu według zasługi uczynków jego i według roztropności pielgrzymowania jego.
Sirach	Syr	26	16	16	Nie mów: Skryję się przed Bogiem, a z wysokości kto na mię wspomni?
Sirach	Syr	26	16	17	Między ludem wielkim nie poznają mię: bo cóż jest dusza moja między tak niezliczonem stworzeniem?
Sirach	Syr	26	16	18	Oto niebo i nieba niebios, głębokość i wszytka ziemia, i wszytko, co w nich jest, poruszą się przed oblicznością jego,
Sirach	Syr	26	16	19	góry społu i pagórki, i fundamenty ziemie, gdy na nie Bóg pojźrzy, zatrząsną się od strachu.
Sirach	Syr	26	16	20	A w tym wszytkim serce głupie jest, a on rozumie wszelkie serce.
Sirach	Syr	26	16	21	A drogi jego kto rozumem pojmie? I wicher, którego ani oko ludzkie nie dojźrzy?
Sirach	Syr	26	16	22	Bo nawięcej spraw jego w skrytości, ale uczynki sprawiedliwości jego kto wymówi, abo kto zniesie? Zrządzenie bowiem daleko jest od niektórych, a wywiadowanie wszytkich na dokonaniu jest
Sirach	Syr	26	16	23	Kto jest małego baczenia, myśli próżności, a mąż nierozumny i błędny myśli głupie rzeczy.
Sirach	Syr	26	16	24	Słuchaj mię, synu mój, a ucz się nauki rozumu, a słowa moje uważaj w sercu twoim,
Sirach	Syr	26	16	25	a powiem naukę, z u ważeniem i będę się starał mądrość wypowiedzieć; a słowa moje uważaj w sercu twoim i powiem z uważeniem ducha mocy, które położył Bóg w uczynkach swoich od początku, i oznajmię w prawdzie umiejętność jego.
Sirach	Syr	26	16	26	Z rozsądkiem Bożym sprawy jego od początku, a od stworzenia ich rozrządził części ich i przełożeństwa ich według rodzajów ich.
Sirach	Syr	26	16	27	Ozdobił sprawy ich na wieki, ani łaknęły, ani pracowały, ani przestały od spraw swoich.
Sirach	Syr	26	16	28	Żaden bliskiego sobie nie uciśnie aż na wieki.
Sirach	Syr	26	16	29	Nie bądź nieposłuszny słowu jego.
Sirach	Syr	26	16	30	Potym Bóg pojźrzał na ziemię i napełnił ją dobrami swemi.
Sirach	Syr	26	16	31	Dusza wszelakiego żywiącego oznajmiła przed obliczem jej i w nię zasię obrócenie ich.
Sirach	Syr	26	17	1	Bóg stworzył z ziemie człowieka a według obrazu swego uczynił go.
Sirach	Syr	26	17	2	I zasię obrócił go w nię i na kształt swój przyodział go mocą.
Sirach	Syr	26	17	3	liczbę dni i czas dał mu i dał mu moc nad temi rzeczami, które są na ziemi
Sirach	Syr	26	17	4	Położył strach jego nade wszytkim ciałem i panował nad zwierzem i nad ptastwem.
Sirach	Syr	26	17	5	Stworzył z niego pomoc jemu podobną i dał im radę i język, i oczy, i uszy, i serce ku myśleniu i nauką rozumu napełnił je.
Sirach	Syr	26	17	6	Stworzył w nich umiejętność duszną, rozumem napełnił serca ich i złe i dobre ukazał im.
Sirach	Syr	26	17	7	Przyłożył oko swe do serca ich, aby im okazał wielmożność spraw swoich,
Sirach	Syr	26	17	8	aby chwalili imię święte i chlubili się w cudach jego, aby opowiadali wielmożności spraw jego.
Sirach	Syr	26	17	9	Przydał im umiejętność i Zakon żywota dał im za dziedzictwo.
Sirach	Syr	26	17	10	Uczynił z nimi przymierze wieczne i ukazał im sprawiedliwość i sądy swoje.
Sirach	Syr	26	17	11	I wielmożność chwały jego widziało oko ich, a uszy ich słyszały cześć głosu jego, i rzekł im: Strzeżcie się wszelkiej nieprawości.
Sirach	Syr	26	17	12	I każdemu z osobna dał rozkazanie o bliźnim swoim.
Sirach	Syr	26	17	13	Drogi ich zawżdy są przed nim, nie są zakryte przed oczyma jego.
Sirach	Syr	26	17	14	Nad każdym narodem postanowił przełożonego,
Sirach	Syr	26	17	15	a Izrael zstał się jawną częścią Bożą.
Sirach	Syr	26	17	16	wszytkie sprawy ich jako słońce przed oblicznością Bożą, a oczy jego bez przestanku patrzą na ich drogi.
Sirach	Syr	26	17	17	Nie zataiły się przymierza przez złości ich, a wszytkie nieprawości ich przed oblicznością Bożą.
Sirach	Syr	26	17	18	Jałmużna męża jako pieczęć u niego, a uczynność człowieka zachowa jako źrzenicę,
Sirach	Syr	26	17	19	a potym powstanie i odda im zapłatę, każdemu na głowę jego i obróci na głębsze części ziemie.
Sirach	Syr	26	17	20	Ale pokutującym dał drogę sprawiedliwości, i utwierdził ustające w cierpieniu, i naznaczył im dział prawdy.
Sirach	Syr	26	17	21	Nawróć się ku Panu a opuść grzechy twoje,
Sirach	Syr	26	17	22	módl się przed oblicznością Pańską, a umniejszaj obrażenia.
Sirach	Syr	26	17	23	Nawróć się do Pana, a odwróć się od niesprawiedliwości twojej, a barzo nienawidź obrzydłości,
Sirach	Syr	26	17	24	a poznaj sprawiedliwości i sądy Boże, a stój w dziale postanowienia i w modlitwie Boga Nawyższego.
Sirach	Syr	26	17	25	Idź w strony wieku świętego z żywiącymi i dającymi wyznanie Bogu.
Sirach	Syr	26	17	26	Nie mieszkaj w błędzie niezbożnych, przede śmiercią wyznawaj: od umarłego jako nic, ginie wyznanie.
Sirach	Syr	26	17	27	Będziesz wyznawał żywiący, żywy i zdrowy będziesz wyznawał i chwalił Boga, i będziesz się chlubił w miłosierdziu jego.
Sirach	Syr	26	17	28	Jako wielkie jest miłosierdzie Pańskie, a litość jego nad tymi, którzy się do niego nawracają.
Sirach	Syr	26	17	29	Wszytko bowiem nie może być w ludziach, gdyż nie jest nieśmiertelny syn człowieczy, a w próżności złości się podobały.
Sirach	Syr	26	17	30	Co jaśniejszego nad słońce? I to ustanie. Abo co gorszego nad to, co wymyśliło dało i krew? I to będzie karano.
Sirach	Syr	26	17	31	Moc wysokości nieba ono przegląda, a wszyscy ludzie ziemia i popiół.
Sirach	Syr	26	18	1	Który żywię na wieki, wszytko wobec stworzył. Bóg sam usprawiedliwion będzie a trwa na wieki Król niezwyciężony.
Sirach	Syr	26	18	2	Któż sprosta wypowiedzieć sprawy jego?
Sirach	Syr	26	18	3	Kto bowiem doścignie zacnych uczynków jego? ?A moc wielkości jego kto wysłowi?
Sirach	Syr	26	18	4	Abo kto się będzie ważył wypowiedzieć miłosierdzie jego?
Sirach	Syr	26	18	5	Niepodobna ująć ani przydać, ani wybadać wielmożności Bożych.
Sirach	Syr	26	18	6	Gdy człowiek skończy, dopiero pocznie, a gdy przestanie, wątpliwym jeszcze będzie.
Sirach	Syr	26	18	7	Cóż jest człowiek, abo co za pożytek jego? A co jest dobrego abo co złego od niego?
Sirach	Syr	26	18	8	Liczba dni człowieczych nawięcęj sto lat jako kropla wody morskiej poczytane są i jako piasek piasku, tak trocha lat przeciw dniowi wieku.
Sirach	Syr	26	18	9	Dlategoż cierpliwy jest Bóg z nimi i wylewa na nie miłosierdzie swoje.
Sirach	Syr	26	18	10	Widział dumę serca ich, że zła jest, i poznał wywrócenie ich, iż haniebne jest
Sirach	Syr	26	18	11	Przetoż wypełnił zlitowanie swe nad nimi i ukazał im drogę prawości.
Sirach	Syr	26	18	12	Miłosierdzie człowiecze ku bliźniemu swemu, ale miłosierdzie Boże na wszelkie ciało.
Sirach	Syr	26	18	13	Który ma miłosierdzie, naucza i ćwiczy jako pasterz trzodę swoję.
Sirach	Syr	26	18	14	Miłościw jest temu, który przyjmuje naukę miłosierdzia a który kwapi się do sądów jego.
Sirach	Syr	26	18	15	Synu, w dobrym nie uskarżaj się, a we wszelkim datku nie zasmucaj złym słowem.
Sirach	Syr	26	18	16	Izali rosa nie ochłodzi gorącości? Także i słowo lepsze niż datek.
Sirach	Syr	26	18	17	Azaż oto słowo nie nad dobry datek? Lecz oboje przy człowieku usprawiedliwionym.
Sirach	Syr	26	18	18	Głupi ostrze na oczy wyrzucać będzie, a datek nie wyćwiczonego wysusza oczy.
Sirach	Syr	26	18	19	Przed sądem gotuj sprawiedliwość sobie, a pierwej, niż co mówisz, naucz się.
Sirach	Syr	26	18	20	Przed chorobą używaj lekarstwa, a przed sądem pytaj sam siebie, a przed oblicznością Bożą najdziesz smilowanie.
Sirach	Syr	26	18	21	Przed chorobą ukórz się, a czasu niemocy pokazuj nawrócenie twoje.
Sirach	Syr	26	18	22	Nie zatrudniaj się, abyś się zawsze modlić nie miał, a nie wstydź się aż do śmierci usprawiedliwiać się: bo zaplata Boża trwa na wieki.
Sirach	Syr	26	18	23	Przed modlitwą przygotuj duszę twoję, a nie bądź jako człowiek, który Boga kusi.
Sirach	Syr	26	18	24	Pamiętaj na gniew w dzień dokonania i na czas odpłaty w odwróceniu twarzy.
Sirach	Syr	26	18	25	Pomni na ubóstwo czasu obfitości, a na potrzeby ubóstwa w dzień bogactw.
Sirach	Syr	26	18	26	Odmieni się czas od poranku aż do wieczora, a to wszytko prędkie przed oczyma Bożemi.
Sirach	Syr	26	18	27	Człowiek mądry we wszytkich rzeczach obawiać się będzie, a we dni złości będzie się strzegł gnuśności.
Sirach	Syr	26	18	28	Wszelki dowcipny poznawa mądrość, i tego, który ją najdzie, wysławiać będzie.
Sirach	Syr	26	18	29	Roztropni w słowiech i sami mądrze się sprawowali, i zrozumieli prawdę i sprawiedliwość, i wlewali przypowieści i sądy.
Sirach	Syr	26	18	30	Nie chodź za pożądliwościami twemi a odwracaj się od swej wolej.
Sirach	Syr	26	18	31	Jeśli pozwolisz duszy twojej żądze jej, wystawi cię na radość nieprzyjaciołom twoim.
Sirach	Syr	26	18	32	Nie kochaj się w gromadzie ani w trosze, bo ustawiczne są występki ich.
Sirach	Syr	26	18	33	Nie stawaj się chudym sprzeciwiając się z pożyczek, a nie masz nic w mieszku: bo zostaniesz zajźrzącym żywotowi twemu.
Sirach	Syr	26	19	1	Robotnik opiły nie zbogaci się, a kto gardzi małemi rzeczami, pomału upadnie.
Sirach	Syr	26	19	2	Wino i niewiasty zwodzą mądre i wytkną roztropne,
Sirach	Syr	26	19	3	a kto się przyłącza ku nierządnicam, będzie niecnota: zgniłość i robacy odziedziczą go i będzie wyniesion na przykład więtszy, i będzie wyjęta z liczby dusza jego.
Sirach	Syr	26	19	4	Kto rychło wierzy, jest lekkiego serca i umniejszon będzie, i nadto będzie mian za tego, który grzeszy przeciw duszy swojej.
Sirach	Syr	26	19	5	Kto się weseli z nieprawości, karan będzie, a kto nienawidzi karania, umniejszy mu się żywota, a kto nienawidzi wielomowności, gasi złość.
Sirach	Syr	26	19	6	Kto grzeszy przeciw duszy swojej, będzie pokutował, a kto się kocha we złości, karan będzie.
Sirach	Syr	26	19	7	Nie powtarzaj słowa złego i przykrego, a nic ci nie ubędzie.
Sirach	Syr	26	19	8	Przyjacielowi i nieprzyjacielowi nie oznąjmuj umysłu swego, a jeśli masz grzech, nie odkrywaj;
Sirach	Syr	26	19	9	bo będzie cię słuchał i będzie się strzegł ciebie, i jakoby broniąc grzechu, będzie cię nienawidział, i tak będzie przy tobie zawżdy.
Sirach	Syr	26	19	10	Słyszałeś słowo przeciw bliźniemu twemu, niech zaraz umrze w tobie, ufając, że się nie rozpukniesz od niego.
Sirach	Syr	26	19	11	Od słowa rodząc pracuje głupi, jako stękanie rodzenia dziecięcia.
Sirach	Syr	26	19	12	Strzała, która utknęła w biedrze ciała, tak słowo w sercu głupiego.
Sirach	Syr	26	19	13	Strofuj przyjaciela, by snadź nie zrozumiał i rzekł: Nie uczyniłem, abo jeśli uczynił, aby drugi raz nie czynił, i
Sirach	Syr	26	19	14	Strofuj bliźniego, by snadź nie rzekł; a jeśli rzekł, by snadź nie powtórzył.
Sirach	Syr	26	19	15	Strofuj przyjaciela, bo często bywa występek,
Sirach	Syr	26	19	16	a nie wierz każdej powieści. Jest, co się potyka w języku, ale nie z umysłu.
Sirach	Syr	26	19	17	Któż jest bowiem, który by nie zgrzeszył językiem swoim? Strofuj bliźniego pierwej niż grozić będziesz.
Sirach	Syr	26	19	18	A daj miejsce bojaźni Nawyższego, bo wszytka mądrość bojaźń Boża, a w niej bać się Boga, a we wszelkiej mądrości wykonanie Zakonu.
Sirach	Syr	26	19	19	A nauka złości nie jest mądrość i myśl grzesznych nie jest roztropność,
Sirach	Syr	26	19	20	Jest złość, a w niej przeklęctwo, i jest głupi, któremu schodzi na mądrości.
Sirach	Syr	26	19	21	Lepszy jest człowiek bogobojny, któremu schodzi na mądrości i nie dostaje rozumu, niżli który ma dosyć rozumu, a przestępuje Zakon Nawyższego.
Sirach	Syr	26	19	22	Jest chytrość osobliwa, a niesprawiedliwa.
Sirach	Syr	26	19	23	jest, który wypuszcza słowo pewne powiadając prawdę. Jest, który się złośliwie korzy, a wnętrzności jego są pełne zdrady;
Sirach	Syr	26	19	24	a jest, który się nazbyt zniża od wielkiej pokory, i jest, który skłania oblicze swe i czyni, jakoby nie widział, czego nie wiedziano;
Sirach	Syr	26	19	25	a jeśli słabość sił grzeszyć mu nie dopuści, jeśli czas najdzie źle czynienia, uczyni źle.
Sirach	Syr	26	19	26	Z wejźrzenia poznać męża a od potkania oblicza poznać roztropnego.
Sirach	Syr	26	19	27	Ubiór ciała i oszczerzanie zębów w śmiechu, i chód człowieczy, wydawają go.
Sirach	Syr	26	19	28	Jest skaranie fałszywe w gniewie srómocącego, i jest sąd, który się nie zda być dobrym, i jest milczący, a ten jest roztropny.
Sirach	Syr	26	20	1	O jako lepiej jest skarać, niżli się gniewać, a wyznawającemu z prośbą nie przekażać.
Sirach	Syr	26	20	2	Zapalczywość trzebieńca zgwałci pannę,
Sirach	Syr	26	20	3	tak który przez gwałt odprawuje sąd niesprawiedliwy.
Sirach	Syr	26	20	4	O jako dobra rzecz jest, gdy skarany pokazuje żal, bo tak ujdziesz grzechu dobrowolnego.
Sirach	Syr	26	20	5	Jest milczący, który najduje się mądrym, i jest obrzydły, który płochy jest ku mówieniu.
Sirach	Syr	26	20	6	Jest milczący i nie ma rozumu do mówienia, a jest milczący, który wie czas przystojny.
Sirach	Syr	26	20	7	Człowiek mądry będzie milczał aż do czasu słusznego, ale wszeteczny i głupi nie będą patrzać czasu.
Sirach	Syr	26	20	8	Kto wiele słów używa, obrazi duszę swoję, a kto sobie moc przywłaszcza niesłusznie, będzie w nienawiści.
Sirach	Syr	26	20	9	Jest powodzenie we złych rzeczach mężowi niekarnemu, a jest nalezienie ku szkodzie.
Sirach	Syr	26	20	10	Jest datek, który nie jest pożyteczny, a jest datek, którego dwojaka nagroda.
Sirach	Syr	26	20	11	Jest dla chwały umniejszenie i jest, który podniesie głowę z uniżenia.
Sirach	Syr	26	20	12	Jest, co wiele za mało kupuje, a siedmiorako je wracający.
Sirach	Syr	26	20	13	Mądry w słowiech czyni samego siebie przyjemnym, a wdzięczności głupich wylane będą.
Sirach	Syr	26	20	14	Datek od głupiego nie będzie-ć pożyteczny: abowiem oczy jego siedmiorakie są.
Sirach	Syr	26	20	15	Da mało, a wieleć wymówi, a otworzenie ust jego jest zapalenie.
Sirach	Syr	26	20	16	Dziś pożyczy kto, a jutro się upomina: obrzydły jest człowiek takowy.
Sirach	Syr	26	20	17	Głupi nie będzie miał przyjaciela i nie będzie łaska dobram jego.
Sirach	Syr	26	20	18	Bo którzy jedzą chleb jego, fałszywy język mają: jako wielekroć a jako wiele ich będą się śmiać z niego!
Sirach	Syr	26	20	19	Bo ani tym, co miał mieć, dobrze szafuje, także i tym, czego mieć nie miał.
Sirach	Syr	26	20	20	Upad fałszywego języka, jako gdy kto na tło spadnie: tak złośników upadek prędko przydzie.
Sirach	Syr	26	20	21	Człowiek niewdzięczny jako bajka próżna, w uściech nieuków ustawiczna będzie.
Sirach	Syr	26	20	22	Z ust głupiego nie jest przyjemna przypowieść, bo jej nie powiada czasu swego.
Sirach	Syr	26	20	23	Jest, który nie może dla niedostatku grzeszyć, a w swym upokojeniu będzie pobudzan.
Sirach	Syr	26	20	24	Jest, co dla wstydu utraci duszę swoję i dla nieopatrznej osoby straci ją, a folgując cudzej osobie, straci sam siebie.
Sirach	Syr	26	20	25	Jest, który dla wstydu obiecuje przyjacielowi, a nabył go sobie nieprzyjacielem darmo.
Sirach	Syr	26	20	26	Zelżywość barzo zła w człowiecze kłamstwo, a w uściech nieumiejętnych będzie ustawiczne.
Sirach	Syr	26	20	27	Lepszy złodziej niż mąż ustawicznie kłaniający, a oba odziedziczą zatracenie.
Sirach	Syr	26	20	28	Obyczaje ludzi kłamliwych są bezecne, a sromota ich jest z nimi bez przestanku.
Sirach	Syr	26	20	29	Mądry słowy swemi pokaże sam siebie, a człowiek roztropny spodoba się panom.
Sirach	Syr	26	20	30	Kto sprawuje ziemię swoję, wyniesie wysoko bróg zboża, a kto czyni sprawiedliwość, ten powyższon będzie, a kto się podoba panom, ujdzie nieprawości.
Sirach	Syr	26	20	31	. Dary i upominki zaślepiają oczy sędziom, a jako niemy w uściech zawściąga karania ich.
Sirach	Syr	26	20	32	Mądrość zatajona a skarb niewidziany, co za pożytek z obojga?
Sirach	Syr	26	20	33	Lepszy jest, który tai głupstwo swe, niż człowiek, który kryje mądrość swoję.
Sirach	Syr	26	21	1	Synu, jeśliś zgrzeszył, nie przydawaj drugi raz, ale i za dawne proś, abyć były odpuszczone.
Sirach	Syr	26	21	2	Uciekaj przed grzechy jako przed wężem, a jeśli się do nich przystąpisz, ukąszą cię.
Sirach	Syr	26	21	3	Zęby lwie zęby ich, zabiiaiace dusze człowiecze.
Sirach	Syr	26	21	4	Wszelki grzech jest jako miecz z obu stron siekący, ranie jego nie masz uleczenia.
Sirach	Syr	26	21	5	Fukania i krzywdy wniwecz obrócą majętność, a dom, który barzo bogaty jest, będzie zniszczon pychą: tak majętność pysznego wykorzeniona będzie.
Sirach	Syr	26	21	6	Modlitwa z ust ubogiego przyjdzie aż do uszu jego, a sąd prędko przyjdzie nań.
Sirach	Syr	26	21	7	Kto nienawidzi karania, znak jest złośliwego, a kto się Boga boi, nawróci się do serca swego.
Sirach	Syr	26	21	8	Możny w śmiałym języku, daleko słynie: a mądry wie, że bywa omylon od niego.
Sirach	Syr	26	21	9	Kto buduje dom swój cudzym nakładem, jako który zbiera kamienie swoje w zimie.
Sirach	Syr	26	21	10	Zbór grzeszących kupa zgrzebi, a dokonanie ich płomień ognisty.
Sirach	Syr	26	21	11	Droga grzeszących kamieniem ubrukowana: a na końcu ich piekło i ciemności, i męki.
Sirach	Syr	26	21	12	Kto strzeże sprawiedliwości, obejmie zrozumienie jej.
Sirach	Syr	26	21	13	Doskonałość bojaźni Bożej mądrość i rozum.
Sirach	Syr	26	21	14	Nie będzie nauczon, który nie jest mądry w dobrym.
Sirach	Syr	26	21	15	A jest mądrość, która obfituje we złości, a nie masz rozumu, gdzie jest gorżkość.
Sirach	Syr	26	21	16	Nauka mądrego jako powódź wzbierze, a rada jego trwa jako żrzódło żywota.
Sirach	Syr	26	21	17	Serce głupiego jako naczynie stłuczone, a żadnej mądrości nie zadzierźy.
Sirach	Syr	26	21	18	Słowo mądre, którekolwiek usłyszy umiejętny, pochwali i jeszcze przyda do niego; usłyszał rozkosznik i nie podoba mu się, i zarzuci je w tył swój.
Sirach	Syr	26	21	19	Powieść głupiego jako tłomok w drodze, bo w uściech roztropnego najdzie się przyjemność.
Sirach	Syr	26	21	20	Ust mądrego szukają w zgromadzeniu, a słowa jego uważać będą w sercach swoich.
Sirach	Syr	26	21	21	Jako dom zniszczony, tak mądrość głupiemu, a nauka nieumiejętnego niewymówione słowa.
Sirach	Syr	26	21	22	Pęta na nogach nauka głupiemu a jako okowy rąk na prawej ręce.
Sirach	Syr	26	21	23	Szalony śmiejąc się głos swój podnosi, a człowiek mądry zaledwie milczkiem się uśmiechać będzie.
Sirach	Syr	26	21	24	Złote ochędóstwo nauka mądremu a jako ramiennik na prawem ramieniu.
Sirach	Syr	26	21	25	Noga głupiego łacna w dom bliźniego, ale człowiek świadomy wstydzi się osoby możnego.
Sirach	Syr	26	21	26	Głupi przez okno patrzyć będzie do domu, ale mąż ćwiczony stać będzie na dworze.
Sirach	Syr	26	21	27	Głupstwo człowiecze słuchać przeze drzwi, a mądremu będzie za ciężką sromotę.
Sirach	Syr	26	21	28	Usta nieopatrznych mówić będą głupie rzeczy, a słowa mądrych na wadze będą rozważone.
Sirach	Syr	26	21	29	W uściech głupich serca ich, a w sercu mądrych usta ich.
Sirach	Syr	26	21	30	Gdy niezbożny przeklina szatana, sam przeklina duszę swoję.
Sirach	Syr	26	21	31	Obmówca splugawi duszę swoję i u wszytkich będzie w nienawiści, a kto z nim przebywa, też przemierzłym będzie, milczący a baczny uczczon będzie.
Sirach	Syr	26	22	1	Kamieniem ubłoconym leniwiec jest ukamionowan, a wszyscy będą mówić ku wzgardzie jego.
Sirach	Syr	26	22	2	Gnojem wołowym leniwy jest ukamionowany, a każdy, kto się go dotknie, otrząśnie ręce.
Sirach	Syr	26	22	3	Sromota ojcowska jest z syna źle wychowanego, a córka w umniejszeniu będzie.
Sirach	Syr	26	22	4	Córka mądra dziedzictwo mężowi swemu: bo która lekkość czyni, bywa ku zelżywości ojcu.
Sirach	Syr	26	22	5	Ojca i męża zawstydza bezpieczna (i nad niezbożne mniejsza nie będzie), a od obu będzie nie uczczona
Sirach	Syr	26	22	6	Muzyka w żałobie, powieść nie wedle czasu, karanie i nauka na każdy czas mądrość.
Sirach	Syr	26	22	7	Kto uczy głupiego, jako kto skorupy zlepia.
Sirach	Syr	26	22	8	Kto powiada słowo nie słuchającemu, jako który budzi śpiącego z twardego snu.
Sirach	Syr	26	22	9	Z śpiącym gada, który powiada mądrość głupiemu, a na końcu powieści mówi: Któż to jest?
Sirach	Syr	26	22	10	Płacz nad umarłym, bo ustała światłość jego, i nad głupim płacz, bo rozum ustaje.
Sirach	Syr	26	22	11	Mało płacz nad umarłym, abowiem odpoczynął.
Sirach	Syr	26	22	12	Bo niecnotliwego niecnotliwy żywot nad śmierć głupiego.
Sirach	Syr	26	22	13	Żałoba po umarłym przez siedm dni, ale po głupim i niezbożnym po wszytkie dni żywota ich.
Sirach	Syr	26	22	14	Z głupim niewiele mów, a z niemądrym nie chodź.
Sirach	Syr	26	22	15	Strzeż się go, abyś trudności nie miał, a nie będziesz splugawion grzechem jego.
Sirach	Syr	26	22	16	Odstąp od niego, a najdziesz pokój i nie będziesz utrapion głupstwem jego.
Sirach	Syr	26	22	17	Nad słowo co ciężyć będzie? a które insze imię jemu jedno głupi?
Sirach	Syr	26	22	18	Piasek i sól, i brełę żelaza łacniej jest nieść niż człowieka nieroztropnego i głupiego, i niezbożnego.
Sirach	Syr	26	22	19	Wiązanie drzewiane spojone na fundamencie budowania nie rozerwie się: tak i serce umocnione rozmyślaniem rady.
Sirach	Syr	26	22	20	Myśl mądrego na każdy czas bojaźnią nie będzie skażona.
Sirach	Syr	26	22	21	Jako koły na wysokim miejscu i wapno bez nakładu nie ostoją się położone przeciw wiatru,
Sirach	Syr	26	22	22	tak i serce lękliwe w myśli głupiego nie ostoi się przeciw gwałtowi strachu,
Sirach	Syr	26	22	23	Jako serce lękliwe w myśli głupiego na każdy czas nie będzie się bało, tak i ten, który w przykazaniu Bożym trwa ustawicznie.
Sirach	Syr	26	22	24	Kto kole oko, wywodzi łzy, a kto bodzie serce, pokazuje czucie.
Sirach	Syr	26	22	25	Kto ciska kamieniem na ptaki, spędzi je, tak i który łaje przyjacielowi, rozrywa przyjaźń.
Sirach	Syr	26	22	26	Choćbyś dobył miecza na przyjaciela, nie rozpaczaj, bo jest nawrót Na przyjaciela jeśli otworzysz usta przykre,
Sirach	Syr	26	22	27	nie bój się, bo jest pojednanie, wyjąwszy przymówłd i wyrzucanie na oczy, i pychę, i objawienie tajemnice, i ranę zdradliwą: dla tych wszytkich odbieży przyjaciel.
Sirach	Syr	26	22	28	Zachowaj wiarę z przyjacielem w ubóstwie jego, abyś się i w szczęściu jego weselił.
Sirach	Syr	26	22	29	Czasu ucisku jego trwaj mu wiernym, abyś w dziedzictwie jego był spółdziedzicem.
Sirach	Syr	26	22	30	Przed ogniem z komina para i dym ognisty wzgórę idzie, tak i przede krwią złorzeczeństwa i potwarzy, i groźby.
Sirach	Syr	26	22	31	Pozdrawiać przyjaciela nie będę się wstydził, nie skryję się przed nim, a jeśli mi się co złego przezeń przyda, zcierpię.
Sirach	Syr	26	22	32	Każdy, kto usłyszy, będzie się go strzegł.
Sirach	Syr	26	22	33	Któż da straż ustom moim, a pieczęć pewną na wargi moje, abym nie upadł dla nich, a język mój żeby mię nie zatracił?
Sirach	Syr	26	23	1	Panie, Ojcze i panujący żywotowi memu, nie opuszczaj mię w radzie ich i nie dopuszczaj mi dla nich upaść.
Sirach	Syr	26	23	2	Któż włoży na myśli moje karanie a na serce moje naukę mądrości, aby nieumiejętnościam ich nie folgowano mnie a nie pokazały się grzechy ich
Sirach	Syr	26	23	3	i aby się nie rozrosły niewiadomości moje, i nie rozmnożyły się występki moje, a grzechy moje nie obfitowały i abych nie upadł przed oczyma przeciwników moich a nie radował się nade mną nieprzyjaciel mój?
Sirach	Syr	26	23	4	Panie, Ojcze i Boże żywota mego, nie opuszczaj mię w myśli ich.
Sirach	Syr	26	23	5	Podwyższenia oczu moich nie dawaj mi i wszelką żądzą odwróć ode mnie.
Sirach	Syr	26	23	6	Oddal ode mnie pożądliwość brzucha i pożądliwości nierządu niech mię nie ogarną a duszy niewstydliwej i niebacznej nie podawaj mię.
Sirach	Syr	26	23	7	Słuchajcie, synowie, nauki o uściech, i kto jej strzec będzie, nie zginie usty ani się obrazi uczynkami złemi.
Sirach	Syr	26	23	8	W próżności swej ułowion bywa złośnik a pyszny i złorzeczący obrazi cię przez nie.
Sirach	Syr	26	23	9	Przysięganiu niech nie przywykają usta twoje, bo wiele upaści w nim.
Sirach	Syr	26	23	10	A mianowanie Boga niech nie będzie ustawiczne w uściech twoich i do mianowania świętych nie przymieszawaj się, abowiem nie będziesz bez obrazy od nich.
Sirach	Syr	26	23	11	Bo jako niewolnik często męczony nie jest bez siności, tak wszelki przysięgający i wspominający w cale od grzechów nie będzie oczyścion.
Sirach	Syr	26	23	12	Mąż często przysięgający będzie pełen nieprawości, a nie wynidzie z domu jego karanie.
Sirach	Syr	26	23	13	A jeśli nie spełni, wina jego na nim zostanie, a jeśli nie uzna, dwojako grzeszy;
Sirach	Syr	26	23	14	a jeśli próżno przysiągł, nie będzie wolen, bo dom jego napełni się pomstą.
Sirach	Syr	26	23	15	Jest i ina mowa przeciwna, ku śmierci, bodaj się nie nalazła w osiadłości Jakubowej.
Sirach	Syr	26	23	16	Bo od miłosiernych wszytko to będzie oddalono, a w grzechach walać się nie będą.
Sirach	Syr	26	23	17	Nieobyczajnej mowie niechaj nie przywykają usta twoje, abowiem w niej jest słowo grzechu.
Sirach	Syr	26	23	18	Pamiętaj na ojca i na matkę twoję, bo w pośrzodku panów stoisz.
Sirach	Syr	26	23	19	By snadż ciebie Bóg przed oczyma ich nie zapamiętał, abyś od zwyczaju twego zgłupiawszy lekkości nie cierpiał a wolałbyś się był nie narodzić i przeklinałbyś dzień narodzenia swego.
Sirach	Syr	26	23	20	Człowiek, który przywykł słowom urągania, przez wszytki dni swoje nie będzie wyćwiczon.
Sirach	Syr	26	23	21	Dwa rodzaje obfitują w grzechach, a trzeci przywodzi gniew i zatracenie.
Sirach	Syr	26	23	22	Dusza gorąca jako ogień pałający nie będzie ugaszona, aż co połknie,
Sirach	Syr	26	23	23	a człowiek złośliwy w uściech ciała swego nie przestanie, aż ogień podpali.
Sirach	Syr	26	23	24	Człowiekowi nieczystemu każdy chteb jest słodki, nie spracuje się przestępując aż do końca.
Sirach	Syr	26	23	25	Każdy człowiek, który występuje z łoża swego, wzgardzający duszę swoję i mówiący: Któż mię widzi?
Sirach	Syr	26	23	26	Ciemności ogarnęły mię a ściany mię okryły, a żaden mię nie widzi: kogoż się obawiam? Grzechów moich nie będzie pamiętał Nawyższy.
Sirach	Syr	26	23	27	A nie rozumie, iż wszytko widzi oko jego, abowiem wypądza od niego bojaźń Bożą taka bojaźń człowieka i oczy człowiecze bojące się go.
Sirach	Syr	26	23	28	A nie baczy, iż oczy Pańskie daleko są jaśniejsze nad słońce, wypatrujące wszytkie drogi człowiecze i głębokość przepaści, i na ludzkie serca patrzające na skryte strony.
Sirach	Syr	26	23	29	Abowiem Panu Bogu pierwej, niżli były stworzone, wszytkie rzeczy znajome są: także i po dokończeniu na wszytko patrza.
Sirach	Syr	26	23	30	Ten na ulicach mięjsckich pomstę Odniesie, a jako źrzebiec koński gonion będzie, a gdzie się nie spodzieje, będzie poiman.
Sirach	Syr	26	23	31	I będzie sromotą wszytkim dlatego, iż nie rozumiał bojaźni Pańskiej.
Sirach	Syr	26	23	32	Tak i niewiasta każda, która opuszcza męża swego i stanowi dziedzictwo z cudzego małżeństwa:
Sirach	Syr	26	23	33	naprzód bowiem była niewierna w Zakonie Nawyższego, po tym zgrzeszyła przeciw mężowi swemu, po trzecie przez cudzołóstwo nierząd popełniła a z innego męża dzieci podrzuciła.
Sirach	Syr	26	23	34	Ta będzie wywiedziona do zgromadzenia, a o synach jej dozór się uczyni.
Sirach	Syr	26	23	35	Nie rozkorzenią się dziatki jej, a gałązki jej nie dadzą owocu.
Sirach	Syr	26	23	36	Zostawi pamiątkę swą na przeklęctwo, a sromota jej nie będzie zgładzona.
Sirach	Syr	26	23	37	I poznają, którzy pozostali, iż nie jest nic lepszego jako bojaźń Boża a nic wdzięczniejszego jako pilnować rozkazania Pańskiego.
Sirach	Syr	26	23	38	Wielka jest chwała naszladować Pana, bo przedłużenie żywota będzie wzięte od niego.
Sirach	Syr	26	24	1	Mądrość zaleci duszę swoję a w Bogu będzie uczczona, a w pośrzód ludu swego będzie się chłubiła
Sirach	Syr	26	24	2	i w kościelech Nawyższego otworzy usta swe a przed oczyma wojska jego będzie się chłubiła,
Sirach	Syr	26	24	3	a pośrzód ludu swego będzie wywyższona, a w zupełności świętej będzie w podziwieniu,
Sirach	Syr	26	24	4	a w wielkości wybranych będzie miała chwałę, a między błogosławionymi będzie błogosławiona, mówiąc:
Sirach	Syr	26	24	5	Jam wyszła z ust Nawyższego, pierworodna przed wszytkim stworzeniem.
Sirach	Syr	26	24	6	Jam sprawiła na niebie, aby wschodziła światłość nieustająca a jako mgła okryłam wszytkę ziemię.
Sirach	Syr	26	24	7	Jam mieszkała na wysokości a stolec mój na słupie obłokowym.
Sirach	Syr	26	24	8	Samam obeszła okrąg niebios i przeniknęłam głębokość przepaści, chodziłam po walech morskich
Sirach	Syr	26	24	9	i stałam na wszelkiej ziemi i między wszelkim ludem,
Sirach	Syr	26	24	10	i w każdym narodzie miałam przodek
Sirach	Syr	26	24	11	a wszytkich wysokich i niskich serca mocąm podeptała. A w tym wszytkim szukałam odpoczynku i w dziedzictwie Pańskim mieszkać będę.
Sirach	Syr	26	24	12	Tedy przykazał i rzekł mi, Stworzyciel wszech rzeczy, a który mię stworzył, odpoczynął w przybytku moim.
Sirach	Syr	26	24	13	I rzekł mi: Mieszkaj w Jakubie a w Izraelu weźmi dziedzictwo, a między wybranymi memi rozpuść korzenie.
Sirach	Syr	26	24	14	Od początku i przed wieki jestem stworzona i aż do przyszłego wieku nie ustanę, a w mieszkaniu świętym służyłam przed nim.
Sirach	Syr	26	24	15	I takem w Syjonie jest utwierdzona a w Mieście Świętym takżem odpoczywała, a w Jeruzalem władza moja.
Sirach	Syr	26	24	16	I rozkorzeniłam się w zacnym narodzie i w dziale Boga mego dziedzictwo jego a w pełności świętych zadzierżenie moje.
Sirach	Syr	26	24	17	Wyniesionam wzgórę jako drzewo cedrowe na Libanie i jako cyprys na górze Syjonie,
Sirach	Syr	26	24	18	wywyższyłam się jako palma w Kades i jako szczepienie różej w Jerychu.
Sirach	Syr	26	24	19	Jako piękna oliwa na polu a jako jawor jestem powyższona nad wodą na ulicach,
Sirach	Syr	26	24	20	jako cynamon i balsam woniający wydałam wonność, jako mirra wyborna dałam słodkość wonności
Sirach	Syr	26	24	21	a jako storaks i galban, i ungula, i gutta, i jako kadzidło nie narznione napełniłam wonnością mieszkanie moje i jako balsam nie mieszany wonność moja.
Sirach	Syr	26	24	22	Ja jako terebint rozściągnęłam gałęzie moje, a gałęzie moje czci i łaski;
Sirach	Syr	26	24	23	ja jako winne drzewo wypuściłam wdzięczną wonność, a kwiatki moje owocem czci i uczciwości;
Sirach	Syr	26	24	24	ja matka pięknej miłości i bogobojności, i uznania, i nadzieje świętej.
Sirach	Syr	26	24	25	We mnie wszelka łaska drogi i prawdy, we mnie wszytka nadzieja żywota i cnoty.
Sirach	Syr	26	24	26	Przejdźcie do mnie wszyscy, którzy mnie pragniecie, i najedzcie się owoców moich!
Sirach	Syr	26	24	27	Abowiem duch mój słodszy nad miód a dziedzictwo moje nad miód i plastr miodu,
Sirach	Syr	26	24	28	pamiątka moja na rodzaje wieków.
Sirach	Syr	26	24	29	Którzy mię jedzą, jeszcze łaknąć będą, a którzy mię piją, jeszcze pragnąć będą.
Sirach	Syr	26	24	30	Kto mnie słucha, nie będzie zawstydzony, a którzy przeze mnie działają, nie zgrzeszą.
Sirach	Syr	26	24	31	Którzy mię objaśniają, będą mieć żywot wieczny.
Sirach	Syr	26	24	32	- To wszystko jest księgą żywota i przymierzem Najwyższego i poznaniem prawdy.
Sirach	Syr	26	24	33	Zakon rozkazał Mojżesz w przykazaniu sprawiedliwości za dziedzictwo domowi Jakub owemu i obietnice Izraelowi.
Sirach	Syr	26	24	34	Postanowił Dawidowi, słudze swemu, wzbudzić z niego króla namocnięjszego a na stolicy majestatu siedzącego na wieki.
Sirach	Syr	26	24	35	Który obficie wylewa jako Fison mądrość a jako Tygrys czasu nowych zbóż;
Sirach	Syr	26	24	36	który jako Eufrates napełnia rozum, który zbiera jako Jordan we żniwa;
Sirach	Syr	26	24	37	który wydawa naukę jako światłość, a stawia jako Gehon czasu zbierania wina;
Sirach	Syr	26	24	38	który ją sam pierwszy poznał doskonale, a mdlejszy nie doścignie jej,
Sirach	Syr	26	24	39	bo nad morze obfitowało zrozumienie jej, a rada jej nad przepaść wielka.
Sirach	Syr	26	24	40	Ja, Mądrość, wylałam rzeki.
Sirach	Syr	26	24	41	Jam jako przekop wody niezmierny z rzeki, jam jako rów rzeki a jako rury wywiedzienie wyszłam z Raju.
Sirach	Syr	26	24	42	Rzekłam: Poleję ogród mój szczepienia i napoję owoc łąki mojej. 43 A oto zstał mi się przekop pełny, a rzeka moja podobna morzu,
Sirach	Syr	26	24	43	44 bo naukę jako świtanie oświecam wszytkim i opowiem ją aż w dalekie strony.
Sirach	Syr	26	24	44	45 Przeniknę wszytkie niższe części ziemie a oglądam wszytkie śpiące iosł oświecę wszytkie ufające w Panu.
Sirach	Syr	26	24	45	46 Jeszcze wyleję naukę jako proroctwo i zostawię ją szukającym mądrości, a nie przestanę w rodzaju ich aż do wieku świętego.
Sirach	Syr	26	24	46	47 Obaczcie, żem ci nie sam sobie pracował, ale wszytkim szukającym prawdy. 50 Kto mię słucha, nie będzie zawstydzon, a którzy przez mię sprawują, nie zgrzeszą.
Sirach	Syr	26	24	47	52 To wszytko Księgi Żywota i Testament Nawyższego, i poznanie prawdy.
Sirach	Syr	26	25	1	We trzech rzeczach upodobało się duchowi memu, które się podobają przed Bogiem i przed ludźmi:
Sirach	Syr	26	25	2	Zgoda bradej a miłość bliskich, a mąż i niewiasta dobrze się z sobą zgadzający.
Sirach	Syr	26	25	3	Trzech rodzajów nienawidzi dusza moja, a ciężko mi barzo na duszę ich:
Sirach	Syr	26	25	4	Ubogiego pysznego, bogacza kłamliwego a starca głupiego i bezrozumnego.
Sirach	Syr	26	25	5	Czegoś w młodości swej nie zgromadził, jako w swej starości najdziesz?
Sirach	Syr	26	25	6	Jako piękny szedziwości rozsądek, a starcom wiedzieć radę!
Sirach	Syr	26	25	7	Jako piękna zstarzałym mądrość, a sławnym rozum i rada.
Sirach	Syr	26	25	8	Korona starych wielka wiadomość, a sława ich bojaźń Boża.
Sirach	Syr	26	25	9	Dziewięć rzeczy sercu niepodęjźrzanych wielcem ważył, a dziesiątą opowiem ludziom językiem:
Sirach	Syr	26	25	10	Człowiek, który za żywota ma podechę z dziatek, a widzi upadek nieprzyjaciół swoich;
Sirach	Syr	26	25	11	szczęśliwy, który mieszka z roztropną żoną a który się nie potknął językiem swoim i który nie służył niegodnym siebie;
Sirach	Syr	26	25	12	szczęśliwy, który nalazł przyjaciela wiernego i który opowiada sprawiedliwość uszom słuchającym;
Sirach	Syr	26	25	13	o jako wielki, który nalazł mądrość a umiejętność, ale nie jest nad bojącego się Pana:
Sirach	Syr	26	25	14	bojaźń Boża wyniosła się nade wszystko.
Sirach	Syr	26	25	15	Błogosławiony człowiek, któremu darowano jest, aby miał bojaźń Bożą: kto ją otrzyma, komuż przyrównan będzie?
Sirach	Syr	26	25	16	Bojaźń Boża początek miłości jego, ale wiary początek ma być przyłączon do niej.
Sirach	Syr	26	25	17	Wszelka rana smutek serdeczny jest, a wszelka złość, złość niewieścia;
Sirach	Syr	26	25	18	i wszelką ranę, i nie ranę zniesie serdeczną,
Sirach	Syr	26	25	19	i wszelką złość, i nie złość niewieścią;
Sirach	Syr	26	25	20	i wszelkie utrapienie, i nie utrapienie nienawidzących;
Sirach	Syr	26	25	21	i każdą pomstę, i nie pomstę nieprzyjacielską.
Sirach	Syr	26	25	22	Nie masz głowy gorszej nad głowę wężową
Sirach	Syr	26	25	23	i nie masz gniewu nad gniew niewieści. Mieszkać ze lwem i ze smokiem będzie się podobało raczej, niż mieszkać ze złą niewiastą.
Sirach	Syr	26	25	24	Złość niewieścia odmienia oblicze jej i zaślepia twarz swą jako niedźwiedź, i ukazuje jako wór. Między bliskimi swemi zapłakał mąż jej
Sirach	Syr	26	25	25	a usłyszawszy westchnął mało.
Sirach	Syr	26	25	26	Mała jest każda złość przeciw złości niewieściej: dział grzeszników niech na nię przypadnie.
Sirach	Syr	26	25	27	Jako wstępowanie piaszczyste nogom starego, tak niewiasta świegotliwa człowiekowi spokojnemu.
Sirach	Syr	26	25	28	Nie patrz na piękność niewieścią a nie pożądaj niewiasty dla piękności.
Sirach	Syr	26	25	29	Niewieści gniew i nieuczciwość, i zawstydzenie wielkie.
Sirach	Syr	26	25	30	Niewiasta, jeśli ma przodek, jest przeciwna mężowi swemu.
Sirach	Syr	26	25	31	Serce poniżone i twarz smutna, i rana serdeczna — zła niewiasta.
Sirach	Syr	26	25	32	Słabe ręce i zemdlałe kolana — żona, która nie błogosławi męża swego.
Sirach	Syr	26	25	33	Od niewiasty zstał się początek grzechu i prze nię wszyscy umieramy.
Sirach	Syr	26	25	34	Nie dawaj wodzie twej wyszcia by namniej, a niewieście złej wolności wychodzenia.
Sirach	Syr	26	25	35	Jeśli nie będzie chodziła pod ręką twoją, zelży cię przed oczyma nieprzyjaciół.
Sirach	Syr	26	25	36	Odetni ją od dała twego, aby cię zawżdy źle nie używała.
Sirach	Syr	26	26	1	Niewiasty dobrej błogosławiony mąż, bo liczba lat jego dwojaka.
Sirach	Syr	26	26	2	Niewiasta mocna rozwesela męża swego i lata żywota jego w pokoju wypełni.
Sirach	Syr	26	26	3	Dobry dział żona dobra, w dziale bojących się Boga będzie dana mężowi za uczynki dobre:
Sirach	Syr	26	26	4	a bogatego i ubogiego serce dobre, na każdy czas twarz ich wesoła.
Sirach	Syr	26	26	5	Trzech się rzeczy lękało serce moje, a czwartej bała się twarz moja:
Sirach	Syr	26	26	6	Niesławy miejsckiej i wzruszenia pospólstwa,
Sirach	Syr	26	26	7	potwarzy kłamliwej, co wszytko cięższe niżli śmierć;
Sirach	Syr	26	26	8	boleść serdeczna i zła: niewiasta złego mniemania o mężu.
Sirach	Syr	26	26	9	W niewieście nie wierzącej mężowi, bicz języka przed wszytkimi powiadający.
Sirach	Syr	26	26	10	Jako jarzmo wołów, które się chwieje, tak i zła niewiasta: kto ją trzyma, jakoby trzymał niedźwiadka.
Sirach	Syr	26	26	11	Niewiasta opiła gniew wielki, a zelżywość i szkaradość jej nie będzie zakryta.
Sirach	Syr	26	26	12	Nieczystość niewiasty w podniosłych oczach i w powiekach jej będzie poznana.
Sirach	Syr	26	26	13	Nad córką nie odwracającą się postaw straż, by upatrzywszy czasu nie użyła swej wolej.
Sirach	Syr	26	26	14	Strzeż się wszelkiej niewstydliwości oczu jej, a nie dziwuj się, jeśli cię zaniedba.
Sirach	Syr	26	26	15	Jako podróżny pragnący u zdroju otworzy usta i z każdej wody bliskiej będzie piła, i u każdego kołu usiędzie, i przedw każdej strzale otworzy sajdak, aż ustanie.
Sirach	Syr	26	26	16	Wdzięczność żony pilnej ucieszy męża swego i wytuczy kości jego.
Sirach	Syr	26	26	17	Wyćwiczenie jej jest dar Boży.
Sirach	Syr	26	26	18	Żona roztropna a milcząca, nie masz frymarku na duszę wyćwiczoną.
Sirach	Syr	26	26	19	Łaska nad łaskę żona święta i sromięźliwa,
Sirach	Syr	26	26	20	i nie masz wagi, która by godna była dusze wstrzemięźliwej.
Sirach	Syr	26	26	21	Jako słońce wschodzące światu, na wysokości Bożej, tak piękność dobrej żony ku ochędóstwu domu jej.
Sirach	Syr	26	26	22	Świeca świecąca na lichtarzu świętym, a piękność twarzy w leciech statecznych.
Sirach	Syr	26	26	23	Słupy złote na podstawkach śrebmych i nogi mocne na stopach statecznej niewiasty.
Sirach	Syr	26	26	24	Fundamenty wieczne na skale mocnej, a przykazanie Boże w sercu niewiasty świętej.
Sirach	Syr	26	26	25	We dwu rzeczach zafrasowało się serce moje, a w trzecim gniew mi przyszedł:
Sirach	Syr	26	26	26	Mąż waleczny ustający od ubóstwa i mąż mądry wzgardzony,
Sirach	Syr	26	26	27	a który od sprawiedliwości ustępuje do grzechu, Bóg na miecz go nagotował.
Sirach	Syr	26	26	28	Dwie mi się rzeczy trudne a niebezpieczne widzą: trudno się kupiec wyzuć może z występku, a kaczmarz nie będzie usprawiedliwiony od grzechów ustnych.
Sirach	Syr	26	27	1	Dla ubóstwa wiele ich zgrzeszyło, a kto się chce zbogadć, odwraca oko swe.
Sirach	Syr	26	27	2	Jako w pośrzodku spojenia kamieni kół się wbija, tak i między przedawaniem i kupowaniem ściśnie się grzech.
Sirach	Syr	26	27	3	Będzie start grzech pospołu z grzesznikiem.
Sirach	Syr	26	27	4	Jeśli się nie będziesz w bojaźni Pańskiej ustawicznie trzymał, prędko będzie dom twój wywrócony.
Sirach	Syr	26	27	5	Jako w przesiewaniu rzeszota zostanie proch, tak utrapienie człowiecze w myśli jego.
Sirach	Syr	26	27	6	Naczynia garncarskiego piec doświadcza, a ludzie sprawiedliwe pokusa utrapienia.
Sirach	Syr	26	27	7	Jako praca około drzewa pokazuje owoc jego, tak słowo rozmyślne — serce człowiecze.
Sirach	Syr	26	27	8	Przed mową nie chwal męża, bo to jest ludzi doświadczenie.
Sirach	Syr	26	27	9	Jeśli będziesz naśladował sprawiedliwości, dostąpisz jej a obleczesz ją jako długą szatę poczciwą i będziesz mieszkał z nią i będzie cię broniła na wieki, a w dzień uznania najdziesz umocnienie.
Sirach	Syr	26	27	10	Ptacy zlatają się ku sobie podobnym, a prawda wród się do tych, którzy ją czynią.
Sirach	Syr	26	27	11	Lew dybie na źwierzę zawsze, tak grzechy na czyniące nieprawości.
Sirach	Syr	26	27	12	Człowiek święty w mądrości trwa jako słońce, bo głupi odmienia się jako księżyc.
Sirach	Syr	26	27	13	W pośrzodku niemądrych zachowaj słowo czasowi, ale między bacznymi ustawicznie bywaj.
Sirach	Syr	26	27	14	Powieść grzeszących przykra, a śmiech ich w rozkoszach grzechu.
Sirach	Syr	26	27	15	Mowa często przysięgająca czyni, że włosy wstają na głowie, a nieuczciwość jego zatkanie uszu.
Sirach	Syr	26	27	16	Krwie rozlanie w swarze pysznych, a przeklinanie ich ciężkie ku słuchaniu.
Sirach	Syr	26	27	17	Kto odkrywa tajemnice przyjacielskie, trąd wiarę i nie najdzie przyjadela po myśli swej.
Sirach	Syr	26	27	18	Miłuj bliźniego a złącz się z nim wiarą,
Sirach	Syr	26	27	19	a jeśli odkryjesz tajemnice jego, nie dościgniesz go.
Sirach	Syr	26	27	20	Jako bowiem człowiek, który trad przyjadela swego, tak i ten, który trad przyjaźń bliźniego swego.
Sirach	Syr	26	27	21	A jako kto ptaka z ręki swej upuśd, takeś upuścił przyjadela swego a nie uchwydsz go;
Sirach	Syr	26	27	22	nie śdgaj go, boć daleko jest, bowiem udekł jako sarna z sidła: bo zraniona jest dusza jego,
Sirach	Syr	26	27	23	już go więcej nie będziesz mógł zwięzać. I złorzeczeństwa jest pojednanie,
Sirach	Syr	26	27	24	ale objawiać tajemnice przyjadelskie jest rozpacz dusze nieszczęśliwej.
Sirach	Syr	26	27	25	Kto okiem mruga, knuje złości, a żaden go nie odrzud.
Sirach	Syr	26	27	26	Przed oczyma twymi osłodzi usta swoje i będzie się dziwował powieśdam twoim, ale na końcu wywród usta swoje, a w słowiech twych uczyni obrazę.
Sirach	Syr	26	27	27	Wiele rzeczy mam w nienawiści, ale nie zrównałem z tym, i Pan będzie go nienawidzić.
Sirach	Syr	26	27	28	Kto kamień rzuca ku górze, na głowę jego padnie, a raz zdradliwy zdrajcy rozszerzy ranę.
Sirach	Syr	26	27	29	A kto dół kopa, weń wpadnie, a kto zakłada kamień bliźniemu, on się obrazi, a kto na drugiego sidło stawia, zginie w nim.
Sirach	Syr	26	27	30	Kto czyni złą radę, obali się nań, a nie obaczy, skąd mu przychodzi.
Sirach	Syr	26	27	31	Naigranie i urąganie pysznych, a pomsta jako lew czyhać będzie na niego.
Sirach	Syr	26	27	32	Sidłem poginą, którzy się deszą z upadku sprawiedliwych, a boleść zniszczy je pierwej, niżli pomrą. Nasi winowajcy i nasze winy
Sirach	Syr	26	27	33	Gniew zapalczywość oboje są obrzydłe, a człowiek grzeszny będzie je miał w sobie.
Sirach	Syr	26	28	1	Kto się chce mścić, najdzie od Pana pomstę, a grzechy jego chowając chować będzie.
Sirach	Syr	26	28	2	Odpuść bliźniemu twemu, który cię szkodzi, a tedy tobie proszącemu grzechy rozwiązane będą.
Sirach	Syr	26	28	3	Człowiek na człowieka trzyma gniew, a od Boga szuka uzdrowienia.
Sirach	Syr	26	28	4	Nad człowiekiem podobnym sobie nie ma miłosierdzia, a za grzechy swoje prosi?
Sirach	Syr	26	28	5	Sam będący ciałem, zachowuje gniew, a prosi od Boga smiłowania? Któż się będzie modlił za grzechy jego?
Sirach	Syr	26	28	6	Pamiętaj na ostateczne rzeczy, a przestań wieść nieprzyjaźni,
Sirach	Syr	26	28	7	abowiem skaza i śmierć wiszą w przykazaniu jego.
Sirach	Syr	26	28	8	Pomni na bojaźń Pańską, a nie gniewaj się na bliźniego.
Sirach	Syr	26	28	9	Pomni na Zakon Nawyższego, a nie waż sobie niebaczności bliźniego.
Sirach	Syr	26	28	10	Pohamuj się od zwady, a umniejszysz grzechów,
Sirach	Syr	26	28	11	bo człowiek gniewliwy zapala zwadę, a mąż grzeszny zamiesza między przyjacioły, a między te, którzy pokój mają, wrzuci nieprzyjaźń.
Sirach	Syr	26	28	12	Abowiem według drew leśnych tak się ogień rozpala, a według mocy człowieczej tak zapalczywość jego będzie, a według bogactw swych podniesie gniew swój.
Sirach	Syr	26	28	13	Swar pręciki zapala ogień, a zwada skwapliwa wylewa krew, a język poświadczający przywodzi śmierć.
Sirach	Syr	26	28	14	Jeśli na iskrę dmuchać będziesz, rozpali się jako ogień, a jeśli na nię pluniesz, zagaśnie: oboje z ust pochodzi.
Sirach	Syr	26	28	15	Obmówca i dwujęzyczny — przeklęty, bo wielu zamiesza pokój mających.
Sirach	Syr	26	28	16	Język trzeci wzruszył mnogie i rozegnał je z narodu do narodu,
Sirach	Syr	26	28	17	miasta murowane bogaczów pokaził i domy mocarzów wywrócił,
Sirach	Syr	26	28	18	siły narodów poodcinał, a lud mocny rozerwał.
Sirach	Syr	26	28	19	Język trzeci mężne niewiasty wygnał i pozbawił je prac ich.
Sirach	Syr	26	28	20	Kto się nań ogląda, nie najdzie pokoju ani będzie miał przyjaciela, na którym by polegał.
Sirach	Syr	26	28	21	Raz od bicza czyni siność, ale raz od języka pokruszy kości.
Sirach	Syr	26	28	22	Wiele ich legło paszczeką miecza, ale nie tak, jako którzy poginęli od języka swego.
Sirach	Syr	26	28	23	Szczęśliwy, który jest obronion od języka złego i kto nie przeszedł w popędliwości jego, i który nie ciągnął jarzma jego ani był związan związkami jego.
Sirach	Syr	26	28	24	Jarzmo bowiem jego jest jarzmo żelazne, a związka jego związka miedziana jest
Sirach	Syr	26	28	25	Śmierć jego śmierć nagorsza, pożyteczniejsze piekło niżli on.
Sirach	Syr	26	28	26	Trwałość jego nie będzie trwała, ale otrzyma drogi niesprawiedliwych, a płomieniem swoim nie spali sprawiedliwych.
Sirach	Syr	26	28	27	Którzy Boga opuszczają, wpadną nań i rozpali się na nie, i nie będzie zagaszon, a będzie puszczon na nie jako lew i jako ryś obrazi je.
Sirach	Syr	26	28	28	Ogródź dernim uszy twoje, nie słuchaj języka złośliwego a ustom twoim uczyń drzwi i zamki.
Sirach	Syr	26	28	29	Złoto twoje i śrebro twoje zlej, a słowom twoim u działaj wagę, a ustom twoim wędzidła proste,
Sirach	Syr	26	28	30	a strzeż się, abyś snadi nie potknął się językiem a żebyś nie upadł przed oczyma nieprzyjaciół zasadzających się na cię, a byłby upad twój nie uleczony na śmierć.
Sirach	Syr	26	29	1	Kto czyni miłosierdzie, pożycza bliźniemu swemu, a kto przemaga ręką, chowa przykazanie.
Sirach	Syr	26	29	2	Pożyczaj bliźniemu twemu czasu potrzeby jego, a zasię oddawaj też bliźniemu czasu swego.
Sirach	Syr	26	29	3	Utwierdzaj słowo a obchodź się z nim wiernie, a na każdy czas najdziesz, coć potrzeba.
Sirach	Syr	26	29	4	Mnodzy rzecz pożyczoną poczytali za rzecz nalezioną i czynili przykrość tym, którzy je ratowali.
Sirach	Syr	26	29	5	Póki nie wezmą, całują ręce dającego a w obiecowaniu głos swój uniżają,
Sirach	Syr	26	29	6	ale czasu oddania będzie prosił o czas i będzie mówił słowa tęsknicę i szemrania, i będzie się skarżył na czas;
Sirach	Syr	26	29	7	a jeśli będzie mógł oddać, będzie się odągał, ledwie połowicę iścizny odda, i będzie to policzą! za rzecz nalezinną
Sirach	Syr	26	29	8	A jeśli nie, zbawi go pieniędzy jego i będzie go miał nieprzyjacielem bez przyczyny,
Sirach	Syr	26	29	9	i łajaniem i złorzeczeństwem odda mu, a miasto czci i dobrodziejstwa odda mu po twarzą.
Sirach	Syr	26	29	10	Wiele ich nie pożyczali, nie ze złości, ale się bali, aby nie byli oszukani bez przyczyny.
Sirach	Syr	26	29	11	A wszakoż nad człowiekiem pokornym bądź serca mężniejszego, a nie wlecz go dla jałmużny.
Sirach	Syr	26	29	12	Dla przykazania wspomóż ubogiego, a dla niedostatku jego nie opuszczaj go próżnego.
Sirach	Syr	26	29	13	Utrać pieniądze dla brata i przyjaciela twego, a nie kryj ich pod kamieniem na stracenie.
Sirach	Syr	26	29	14	Połóż skarb twój w przykazaniach Nawyższego, a będzieć pożyteczniej niżli złoto.
Sirach	Syr	26	29	15	Zamkni jałmużnę w sercu ubogiego, a ta cię wyprosi ode wszego złego;
Sirach	Syr	26	29	16	barziej niżli tarcz mocarza i niżli włócznia
Sirach	Syr	26	29	17	przeciwko nieprzyjacielowi twemu będzie walczyła.
Sirach	Syr	26	29	18	Człowiek dobry ręczy za bliźniego swego,
Sirach	Syr	26	29	19	a który wstyd stracił, opuści go.
Sirach	Syr	26	29	20	Nie zapominaj łaski rękojmiego, abowiem dał za cię duszę swoję.
Sirach	Syr	26	29	21	Przed rękojmiem ucieka grzeszny i nieczysty.
Sirach	Syr	26	29	22	Dobra rękojmie przypisuje sobie grzesznik, a niewdzięcznego serca człowiek opuszcza tego, który go wybawił.
Sirach	Syr	26	29	23	Mąż ręczy za bliźniego swego, a gdy straci wstyd, będzie opuszczon od niego.
Sirach	Syr	26	29	24	Rękojemstwo złe, pogubiło wiele tych, co się im dobrze powoda, i zruszyło je jako nawałności morskie.
Sirach	Syr	26	29	25	Ludzie możne obróciwszy wkoło z domu wypędziło i tułali się między cudzemi narody.
Sirach	Syr	26	29	26	Grzesznik przestępujący przykazanie Pańskie wpadnie we złe rękojemstwo, a kto usiłuje wiele sprawować, wpadnie w sąd.
Sirach	Syr	26	29	27	Podpomagaj bliźniego według możności twojej, a strzeż się, abyś nie upadł.
Sirach	Syr	26	29	28	Przedniejsze potrzeby żywota człowieczego: woda i chleb, i odzienie, i dom, ku okryciu szkaradości.
Sirach	Syr	26	29	29	Lepsze jest życie ubogiego pod dachem z deszczek niż kosztowne potrawy w gościnie bez domu.
Sirach	Syr	26	29	30	Mało za wiele niech ci się podoba, a nie usłyszysz urągania tułania się.
Sirach	Syr	26	29	31	Nędzny żywot przenosić się z domu do domu i gdzie będzie komorą mieszkał, nie pocznie sobie bezpiecznie ani gęby otworzy.
Sirach	Syr	26	29	32	Będzie przyjmował gościa i karmił, i napawał niewdzięczne, a nadto słów przykrych słuchać będzie.
Sirach	Syr	26	29	33	Chodź sam, komorniku, a przykryj stół, a co masz pogotowiu, nakarmi insze.
Sirach	Syr	26	29	34	Ustąp dla poczciwości przyjadół moich: dla potrzeby domu mego mam brata gościa.
Sirach	Syr	26	29	35	Ciężko to człowiekowi mającemu rozum, łajanie dla domu, a urąganie pożyczającego.
Sirach	Syr	26	30	1	Kto miłuje syna swego, ustawicznie go biczem wzbiera, aby się cieszył na swym ostatku, a nie macał drzwi sąsiedzkich.
Sirach	Syr	26	30	2	Kto ćwiczy syna swego, będzie chwalon z niego, a między domowymi będzie się z niego chlubił.
Sirach	Syr	26	30	3	Kto naucza syna swego, czyni zazdrość nieprzyjadełowi, a między przyjacioły będzie się z niego chełpił.
Sirach	Syr	26	30	4	Umarł odec jego, a jakoby nie umarł: bo po sobie zostawił podobnego sobie.
Sirach	Syr	26	30	5	Widział za żywota swego i miał podechę z niego, a umierając nie zafrasował się ani się zawstydził przed nieprzyjadoły.
Sirach	Syr	26	30	6	Abowiem zostawił obrońcę domu przeciw nieprzyjadołom, a przyjaciołom oddawającego dobrodziejstwa.
Sirach	Syr	26	30	7	Dla dusz synowskich będzie obwięzował rany swe, I a na każdy głos zatrwożą się wnętrzności jego.
Sirach	Syr	26	30	8	Koń nieobjeżdżony staje się twardousty, a syn rozpustny stanie się nieujęty.
Sirach	Syr	26	30	9	Pieść syna, a przestraszy cię, igraj z nim, a zasmuci cię.
Sirach	Syr	26	30	10	Nie śmiej się z nim, abyś nie żałował, a na ostatku ścierpną zęby twoje.
Sirach	Syr	26	30	11	Nie dawaj mu swejwolej za młodu, a nie lekce sobie waż myśli jego.
Sirach	Syr	26	30	12	Nachylaj szyje jego za młodości a obijaj boki jego, póki jest dziedęciem: by snadż nie zatwardniał i nie stał ci się nieposłusznym, a będziesz miał żałość serdeczną.
Sirach	Syr	26	30	13	Ćwicz syna swego i pracuj około niego, abyś się nie obraził o szkaradość jego.
Sirach	Syr	26	30	14	Lepszy jest ubogi zdrowy a mocny w siłach niż bogacz słaby i utrapieniem skarany.
Sirach	Syr	26	30	15	Zdrowie duszne i w świętobHwości sprawiedliwości lepsze jest nad wszelkie złoto i śrebro, a ciało duże nad niezmierne bogactwa.
Sirach	Syr	26	30	16	Nie masz bogactwa nad bogactwo zdrowia delesnego i nie masz udechy nad wesołe serca.
Sirach	Syr	26	30	17	Lepsza jest śmierć niżli gorzki żywot i odpoczynienie wieczne niżli niemoc długa.
Sirach	Syr	26	30	18	Dobre niepospolite u gęby zamknionej jako noszenia potraw stawione około grobu.
Sirach	Syr	26	30	19	Co pomoże ofiara bałwanowi? bo ani jeść będzie, ani woniać;
Sirach	Syr	26	30	20	tak którego Bóg przeszladuje, odnoszący zapłatę nieprawości,
Sirach	Syr	26	30	21	patrzący oczyma i wzdychający, by trzebieniec obłapiający pannę i wzdychający.
Sirach	Syr	26	30	22	Nie podawaj w smętek serca twego ani samego siebie traf) radą twoją.
Sirach	Syr	26	30	23	Wesele serca toć jest żywot człowieczy i skarb świątobliwości nieprzebrany, a wesele męża jest długi wiek.
Sirach	Syr	26	30	24	Smiłuj się nad duszą swoją podobając się Bogu a wstrzymaj się; zgromadzaj serce swe w świątobliwości jego i odpędzaj frasunek daleko od siebie.
Sirach	Syr	26	30	25	Bo wiele ludża smutek pobił, a nie masz w nim pożytku.
Sirach	Syr	26	30	26	Zazdrość a gniew umniejszają dni, a zbytnie staranie starość przed czasem przywiedzie.
Sirach	Syr	26	30	27	Serce jasne wesołe też jest przy potrawach, bo potrawy jego z pilnością gotują.
Sirach	Syr	26	31	1	Czujność około bogactw wysuszy dało, a zbytnie myślenie około nich odejmie sen.
Sirach	Syr	26	31	2	Myślenie o przejźrzeniu odwraca smysł, a ciężka choroba trzeźwią czyni duszę.
Sirach	Syr	26	31	3	Pracował bogacz w zbieraniu majętności, a w odpoczynieniu swoim będzie napełnion dobrami swemi.
Sirach	Syr	26	31	4	Pracował się ubogi w niedostatku żywności, a na koniec nędznym się zstaje.
Sirach	Syr	26	31	5	Kto miłuje złoto, nie będzie bez winy, a kto szuka skazitelności, będzie jej napełnion.
Sirach	Syr	26	31	6	Wiele ludzi dani są na upadek dla złota i dla piękności jego zstało się ich zatracenie.
Sirach	Syr	26	31	7	Drzewo obrażenia jest złoto ofiarujących: biada tym, którzy za nim gonią, a każdy głupi zginie przez nie.
Sirach	Syr	26	31	8	Szczęśliwy bogacz, który jest nalezion bez zmazy i który za złotem nie biegał ani ufał w pieniądzach i w skarbiech.
Sirach	Syr	26	31	9	Któż jest taki, a będziem go chwalić, abowiem uczynił dziwy w żywocie swoim.
Sirach	Syr	26	31	10	Kto jest w tym doświadczony, a jest doskonały, będzie miał chwałę wieczną, który mógł zgrzeszyć, a nie zgrzeszył, źle czynić, a nie czynił.
Sirach	Syr	26	31	11	I przetoż utwierdzone są dobra jego w Panu, a jałmużny jego będzie wysławiało wszytko zgromadzenie świętych.
Sirach	Syr	26	31	12	Usiadłeś za stołem wielkim, nie rozdziewiaj pierwszy nad nim gęby twojej.
Sirach	Syr	26	31	13	Nie mów tak: Wiele jest, co na nim jest;
Sirach	Syr	26	31	14	pamiętaj, że jest złe oko złośliwe.
Sirach	Syr	26	31	15	Co gorszego stworzono jest nad oko? przeto na każde wejźrzenie swe płakać będzie: gdy patrzy, nie ściągaj ręld twej pierwszy,
Sirach	Syr	26	31	16	abyś się nie sromał zelżony zazdrością.
Sirach	Syr	26	31	17	Nie obciążaj się na uczcie.
Sirach	Syr	26	31	18	Rzeczy bliźniego swego zrozumiej z samego siebie.
Sirach	Syr	26	31	19	Pożywaj jako człowiek skromny tych rzeczy, które przed cię kładą, abyś wiele jedząc nie był mian w nienawiści.
Sirach	Syr	26	31	20	Pierwej przestań dla dobrych obyczajów, a nie bądź zbytnim, abyś snadź nie obraził.
Sirach	Syr	26	31	21	A jeśliś między wielą usiadł, nie ściągaj pierwej niż oni ręki twojej ani pierwej chciej pić.
Sirach	Syr	26	31	22	Jako dosyć jest człowiekowi ćwiczonemu trocha wina, a śpiąc nie będziesz styskował od niego ani poczujesz boleści.
Sirach	Syr	26	31	23	Czucie, kolera i gryzienie mężowi głupiemu,
Sirach	Syr	26	31	24	a w miernym człowieku sen zdrowy; będzie spał aż do zarania, a dusza jego z nim się kochać będzie.
Sirach	Syr	26	31	25	A jeśli będziesz przymuszon wiele jeść, wstań z pośrzodku, zwróć, a ulży-ć się i nie przyprawisz o niemoc ciała swego.
Sirach	Syr	26	31	26	Słuchaj mię, synu, a nie gardź mną, a na ostatku najdziesz słowa moje.
Sirach	Syr	26	31	27	Bądź rączy w każdej sprawie twojej, a nie przyjdzie na cię żadna choroba.
Sirach	Syr	26	31	28	Chlebodawcę błogosławić będą wargi wielu, a świadectwo prawdy jego wierne.
Sirach	Syr	26	31	29	Przedw skąpemu w chlebie będzie szemrało miasto, a świadectwo złości jego prawdziwe jest
Sirach	Syr	26	31	30	Którzy radzi piją wino, nie pobudzaj, bo wino mnogich zatraciło.
Sirach	Syr	26	31	31	Ogień doświadcza żelaza twardego: tak wino do upida pite serca pysznych pokaże.
Sirach	Syr	26	31	32	Ludziom stoi za żywot wino w trzeźwości: jeśli je miernie pijesz, będziesz trzeźwy.
Sirach	Syr	26	31	33	Cóż jest za żywot tego, którego umniejsza wino?
Sirach	Syr	26	31	34	Cóż odejmuje żywot? Śmierć.
Sirach	Syr	26	31	35	Wino dla uweselenia stworzone jest a nie dla pijaństwa z początku.
Sirach	Syr	26	31	36	Radość dusze i serca wino miernie pite.
Sirach	Syr	26	31	37	Zdrowie jest dusze i ciała mierne pide.
Sirach	Syr	26	31	38	Wino zbytnie pite czyni zajątrzenie i gniew, i wiele upadków.
Sirach	Syr	26	31	39	Gorzkość dusze wino zbytnie pite.
Sirach	Syr	26	31	40	Śmiałość pijaństwa nieopatrznego obrażenie, umniejszająca sił i zadająca rany.
Sirach	Syr	26	31	41	Nie strofuj bliźniego przy biesiedzie wina ani lekce go waż przy dobrej myśli jego.
Sirach	Syr	26	31	42	Nie mów mu słów sromotnych, a nie nalegaj mu upominając się.
Sirach	Syr	26	32	1	Przełożonym cię uczyniono, nie wynoś się: bądź między nimi jako jeden z nich.
Sirach	Syr	26	32	2	Staraj się o nie, a tak siądź, a odprawiwszy wszytko staranie swe, siądź do stołu:
Sirach	Syr	26	32	3	abyś się weselił dla nich i wziął wieniec, ozdobę łaski, i dostał uraczenia od towarzystwa.
Sirach	Syr	26	32	4	Mów, starszy, bo-ć przystoi
Sirach	Syr	26	32	5	pierwsze słowo, z wielkim baczeniem, a nie przeszkadzaj muzyce.
Sirach	Syr	26	32	6	Gdzie nie masz słuchania, nie wylewaj mowy a nie wynoś się w mądrości twojej, gdy czas nie po temu.
Sirach	Syr	26	32	7	Kamyczek karbunkulus w klejnocie złotym, a harmonia muzyków przy biesiedzie wina,
Sirach	Syr	26	32	8	Jako w robocie złotej sygnet jest smaragdowy, tak melodia śpiewaków przy wdzięcznym a miernym winie.
Sirach	Syr	26	32	9	Słuchaj milcząc, a dla uczciwości przybędzie-ć dobrej łaski.
Sirach	Syr	26	32	10	Młodzieńcze, mów zaledwie w rzeczy twojej.
Sirach	Syr	26	32	11	Jeśli cię dwakroć zopytają, niech będzie krótka odpowiedź twoja.
Sirach	Syr	26	32	12	W wielu rzeczach bądź, jakobyś nie wiedział, a słuchaj milcząc, tudzież i pytając.
Sirach	Syr	26	32	13	Między pany nie bądź śmiały, a gdzie są starzy, niewiele mów.
Sirach	Syr	26	32	14	Przed gradem uprzedzi błyskanie, a przed sromięźliwością uprzedzi wdzięczność, a dla uczciwości przybędzie-ć dobrej łaski.
Sirach	Syr	26	32	15	A w godzinę wstania nie baw się, ale piewszy bież do domu swego i tam się zabawiaj, i tam graj,
Sirach	Syr	26	32	16	i czyń pomyślenia twoje, a nie w grzechach i w pysznych słowiech.
Sirach	Syr	26	32	17	A z tego wszytkiego błogosław Pana, który cię stworzył i który cię napaja wszytkiego dobra swego. Bojaźń Pańska i rozsądek
Sirach	Syr	26	32	18	Kto się boi Pana, przyjmie naukę jego, a którzy go szukają rano, najdą błogosławieństwo.
Sirach	Syr	26	32	19	Kto szuka Zakonu, będzie im napełnion, a kto zdradliwie czyni, obrazi się oń.
Sirach	Syr	26	32	20	Którzy się boją Pana, najdą sąd sprawiedliwy, a sprawiedliwości jako światłość zapalą.
Sirach	Syr	26	32	21	Człowiek grzeszny będzie się chronił karania a wedle wolej swej najdzie przykłady.
Sirach	Syr	26	32	22	Mąż porady nie zarzuci wyrozumienie, obcy i pyszny nie ulęknie się strachu.
Sirach	Syr	26	32	23	I potym jako uczynił sam przez się bez porady, swymi też wynalazkami karan będzie.
Sirach	Syr	26	32	24	Synu, nic nie czyń bez rady, a po uczynku nie będziesz żałował.
Sirach	Syr	26	32	25	Drogą upaści nie chodź, a nie obrazisz się o kamienie, nie zwierzaj się pracowitej drodze, byś nie uczynił duszy twej obrazy,
Sirach	Syr	26	32	26	od synów twoich miej się na pieczy.
Sirach	Syr	26	32	27	W każdej sprawie twojej wiarą wierz duszy twojej, bo to jest zachowanie przykazań.
Sirach	Syr	26	32	28	Kto wierzy Bogu, strzeże przykazania, a kto w nim ufa, nie będzie umniejszon.
Sirach	Syr	26	33	1	Bojącego się Pana nie potkają złe, ale go Bóg w pokusie zachowa i wybawi od złego.
Sirach	Syr	26	33	2	Mądry nie ma w nienawiści przykazania i sprawiedliwości i nie rozbije się jako okręt w nawałności.
Sirach	Syr	26	33	3	Człowiek roztropny wierzy Zakonowi Bożemu, a Zakon mu wierny.
Sirach	Syr	26	33	4	Kto pytanie objaśnia, nagotuje słowo, a tak będąc proszony, będzie słuchan, i zachowa naukę, i dopiero odpowie.
Sirach	Syr	26	33	5	Wnętrzności głupiego jako koto u woza, a myślenie jego jako oś, która się obraca.
Sirach	Syr	26	33	6	Stadnik, tak i przyjaciel naśmiewca, pod każdym, który na nim siedzi, rża.
Sirach	Syr	26	33	7	Czemu dzień przewyższa dzień i światłość także światłość, i jeden rok drugi: od słońca?
Sirach	Syr	26	33	8	Rozdzielone są umiejętnością Pańską przez uczynione słońce i strzegące rozkazania
Sirach	Syr	26	33	9	odmienił czasy i święta ich a w nie święcili dni święte na godziny.
Sirach	Syr	26	33	10	Z tych wywyższył i wsławił Bóg a z nich włożył w liczbę dni. A wszyscy ludzie z ziemie a z prochu, skąd Jadam jest stworzony.
Sirach	Syr	26	33	11	W wielkości umiejętności Pan je rozdzielił a drogi ich odmienił.
Sirach	Syr	26	33	12	Z nich błogosławił i wywyższył, i z nich poświęcił i przywłaszczył sobie, i z nich przeklął i uniżył, i wywrócił dla ich odłączenia.
Sirach	Syr	26	33	13	Jako glina garnczarza w ręku jego, czynić z niej i lepić:
Sirach	Syr	26	33	14	wszytkie drogi jego są według wolej jego: tak człowiek w ręku tego, który go uczynił, i odda mu według zdania swego.
Sirach	Syr	26	33	15	- Przeciwko złemu jest dobre, a przeciwko śmierci życie; tak i przeciwko mężowi sprawiedliwemu grzesznik. I tak patrz na wszystkie dzieła Najwyższego: są po dwa jedno przeciw drugiemu.
Sirach	Syr	26	33	16	I ja jako ostatni ocuciłem się, i jako ten, co zbiera winne jagody po tych, co wino zbierali.
Sirach	Syr	26	33	17	W błogosławieństwie Bożym ja również nadzieję miałem, i jak ten, który zbiera wino, napełniłem prasę.
Sirach	Syr	26	33	18	Zobaczcież, żem nie dla siebie samego pracował, ale dla wszystkich, szukających umiejętności.
Sirach	Syr	26	33	19	Słuchajcież mię, wielmożni i wszystkie ludy, a przełożeni zgromadzenia, bierzcie w uszy.
Sirach	Syr	26	33	20	Synowi i niewieście, bratu i przyjacielowi nie daj mocy nad sobą za życia, a posiadłości twojej nie puszczaj drugiemu, by ci snadź żal nie było
Sirach	Syr	26	33	21	i żebyś nie musiał o nią prosić. Póki jeszcze zdrów jesteś i oddychasz, niechaj cię nie wypiera żadne ciało;
Sirach	Syr	26	33	22	bo lepiej jest, aby ciebie synowie twoi prosili, niż żebyś ty miał patrzeć w ręce synów twoich.
Sirach	Syr	26	33	23	We wszystkich sprawach twoich miej sam zwierzchność.
Sirach	Syr	26	33	24	Nie czyń zmazy sławie twojej. W dzień skończenia dni życia twego i czasu zejścia twego rozdziel dziedzictwo twoje.
Sirach	Syr	26	33	25	- Obrok i kij i brzemię osłowi, chleb i karanie i robota niewolnikowi.
Sirach	Syr	26	33	26	Pracuje w karności, a szuka odpoczynku; puść mu wolno ręce, a szuka wolności.
Sirach	Syr	26	33	27	Jarzmo i lec szyję twardą kierują, a niewolnika nachylają roboty ustawiczne.
Sirach	Syr	26	33	28	Słudze złośliwemu męki i pęta: pośli go na robotę, aby nie próżnował,
Sirach	Syr	26	33	29	bo wielkiej złości nauczyło próżnowanie.
Sirach	Syr	26	33	30	Postawiaj go na robocie, bo mu tak przystoi, a jeśliby nie słuchał, nachyl go pętami. A nie przewodź zbytnie nad wszelkim ciałem, wszakże bez rozsądku nie czyń nic ciężkiego.
Sirach	Syr	26	33	31	Jeśli masz sługę wiernego, niech ci będzie jako dusza twoja, jako brata tak go szanuj, boś go we krwi dusze dostał.
Sirach	Syr	26	33	32	Jeśli go obrazisz niewinnie, uciecze, a jeśli powstawszy odejdzie, kogóż byś miał szukać,
Sirach	Syr	26	33	33	I na której drodze go szukać, nie wiesz.
Sirach	Syr	26	34	1	Próżna nadzieja i kłamstwo mężowi głupiemu, i sny wynoszą nieroztropne.
Sirach	Syr	26	34	2	Jako który chwyta cień i wiatr goni, tak i który wiarę daje snom kłamliwym.
Sirach	Syr	26	34	3	To wedle tego widzenie snów, przed obliczem człowieczym podobieństwo człowiecze.
Sirach	Syr	26	34	4	Od nieczystego co będzie oczyściono, a od kłamcę co prawdziwego będzie powiedziano?
Sirach	Syr	26	34	5	Wieszczby obłędne i wróżki kłamliwe a sny złe czyniących marność są.
Sirach	Syr	26	34	6	A jako rodząc pracującej serce twoje fantazje cierpi: chyba jeśliby od Nawyższego zesłane było nawiedzenie, nie przykładaj do nich serca twego,
Sirach	Syr	26	34	7	bo wielu w błąd sny wprawiły i wypadli mający w nich nadzieję.
Sirach	Syr	26	34	8	Bez kłamstwa będzie wykonano słowo Zakonu, a mądrość w uściech prawdziwego będzie wyrównana.
Sirach	Syr	26	34	9	Kto nie jest kuszony, cóż wie? Mąż wielu rzeczy świadomy wiele myślić będzie, a kto się wiele nauczył, będzie wypowiadał mądrość.
Sirach	Syr	26	34	10	Kto nie jest świadom, mało wie, a który w wielu bywał, rozmnaża złość.
Sirach	Syr	26	34	11	Kto nie jest doświadczony, cóż umie? Kto wędrował, będzie obfitował w złości.
Sirach	Syr	26	34	12	Wielem rzeczy obaczył błąkając się i rozmaite mów obyczaje.
Sirach	Syr	26	34	13	Kilkakroć byłem w niebezpieczeństwie aż do śmierci, dla tych rzeczy wybawion jestem z łaski Bożej.
Sirach	Syr	26	34	14	Duch bojących się Boga bywa szukan i za wejźrzeniem jego będzie błogosławion.
Sirach	Syr	26	34	15	Bo nadzieja ich w ich zbawicielu, a oczy Boskie nad tymi, którzy go miłują.
Sirach	Syr	26	34	16	Kto się Pana boi, nic się nie lęka ani się bać będzie, bo on jest nadzieja jego.
Sirach	Syr	26	34	17	Kto się Pana boi, błogosławiona jest dusza jego.
Sirach	Syr	26	34	18	Na kogóż patrzy i kto jest umocnienie jego?
Sirach	Syr	26	34	19	Oczy Pańskie nad tymi, którzy się go boją: obrońca mocy, umocnienie siły, zasłona od upalenia i chłodnik w południe,
Sirach	Syr	26	34	20	wyproszenie od obrażenia a ratunek upadku, wywyższający duszę i oświecający oczy, dający zdrowie i żywot, i błogosławienie.
Sirach	Syr	26	34	21	Ofiara ofiarującego z rzeczy źle nabytych splugawiona jest, a nie są przyjemne pośmiewiska niesprawiedliwych.
Sirach	Syr	26	34	22	Sam Pan tym, którzy go cierpliwie znoszą, w drodze prawdy i sprawiedliwości.
Sirach	Syr	26	34	23	Dary niezbożnych nie podobają się Najwyższemu ani patrzy na ofiary ludzi niesprawiedliwych, ani będzie ubłagan mnóstwem ofiar ich za grzech).
Sirach	Syr	26	34	24	Kto ofiaruje ofiarę z majętności ubogich, jako który rzeże syna ku ofierze przed oczyma ojca jego.
Sirach	Syr	26	34	25	Chleb niedostatecznych żywot ubogich jest, kto go odejmuje, człowiek krwawy jest
Sirach	Syr	26	34	26	Kto odejmuje chleb z potu, jako który zabija bliźniego swego.
Sirach	Syr	26	34	27	Kto wylewa krew a kto zdradę czyni najemnikowi, bracia są.
Sirach	Syr	26	34	28	Jeden budujący, a drugi psujący cóż w zysku mają, jedno prace?
Sirach	Syr	26	34	29	Jeden modlący się, a drugi przeklinający: któregoż głosu Bóg wysłucha?
Sirach	Syr	26	34	30	Który się omywa od umarłego a zaś się go dotyka: cóż pomaga omywanie jego?
Sirach	Syr	26	34	31	Tak człowiek, który się pości za grzechy swoje, a znowu się ich dopuszcza, co sobie pomaga uniżając się, modlitwę jego kto wysłucha?
Sirach	Syr	26	35	1	Kto zachowywa Zakon, rozmnaża ofiary.
Sirach	Syr	26	35	2	Ofiara zbawienna jest strzec przykazania i odstępować od wszelakiej nieprawości.
Sirach	Syr	26	35	3	Odstąpić od niesprawiedliwości , jest ofiarować ubłaganie ofiary za nieprawości i prośba za grzechy.
Sirach	Syr	26	35	4	Odda łaskę, kto ofiaruje pszeniczną mąkę, a kto czyni miłosierdzie, ofiaruje ofiarę,
Sirach	Syr	26	35	5	Podoba się Panu odstąpić od złości, a modlitwa za grzechy — odstąpić od niesprawiedliwości.
Sirach	Syr	26	35	6	Nie ukażesz się przed oczyma Pańskimi próżen,
Sirach	Syr	26	35	7	bo to wszystko dzieje się dla przykazania Bożego.
Sirach	Syr	26	35	8	Ofiara sprawiedliwego tłusty czyni ołtarz i wonnością wdzięczną jest przed oczyma Nawyższego.
Sirach	Syr	26	35	9	Ofiara sprawiedliwego jest przyjemna, a pamiątki jej Pan nie zabaczy.
Sirach	Syr	26	35	10	Dobrym umysłem oddawaj chwałę Bogu a nie umniejszaj pierwiastek rąk twoich.
Sirach	Syr	26	35	11	W każdym datku wesołą czyń twarz twoję a z radością poświęcaj dziesięciny twoje.
Sirach	Syr	26	35	12	Daj Nawyższemu według datku jego a dobrym okiem czyń nabycie rąk twoich.
Sirach	Syr	26	35	13	Bo Pan jest nagrodźcą, a tyle siedmioro odda tobie.
Sirach	Syr	26	35	14	Nie ofiaruj darów nakażonych, boć ich nie przyjmie.
Sirach	Syr	26	35	15	nie patrz na ofiarę niesprawiedliwą, bo Pan jest Sędzią, a nie masz u niego zacności osoby.
Sirach	Syr	26	35	16	Nie będzie miał względu Pan na osobę przeciw ubogiemu i wysłucha prośbę obrażonego.
Sirach	Syr	26	35	17	Nie wzgardzi modlitwami sieroty ani wdowy, jeśliby wylała mowę wzdychania.
Sirach	Syr	26	35	18	Izali łzy wdowy nie spływają na twarz, a krzyk jej przeciw temu, który je wywodzi?
Sirach	Syr	26	35	19	Abowiem z twarzy wstępują aż do nieba, a Pan wysłuchający nie będzie się w nich kochał.
Sirach	Syr	26	35	20	Kto Boga chwali z kochaniem, będzie przyjęt, a modlitwa jego przybliży się aż do obłoków.
Sirach	Syr	26	35	21	Modlitwa korzącego się przeniknie obłoki ani będzie pocieszona, aż się przybliży, a nie odejdzie, aż Nawyższy wejżrzy.
Sirach	Syr	26	35	22	A Pan nie odwlecze, ale będzie sądził sprawiedliwe i uczyni sąd a Namocniejszy nie będzie miał nad nimi cierpliwości, aby pokruszył grzbiet ich
Sirach	Syr	26	35	23	i uczyni pomstę nad pogany, aż wygładzi mnóstwo pysznych i pokruszy sceptra niesprawiedliwych;
Sirach	Syr	26	35	24	aż odda ludziom według spraw ich i według uczynków człowieka, i według dumy jeg»
Sirach	Syr	26	35	25	aż osądzi sąd ludu swego i ucieszy sprawiedliwe miłosierdziem swoim.
Sirach	Syr	26	35	26	Piękne miłosierdzie Boże czasu utrapienia: jako obłok dżdżowy czasu suchości.
Sirach	Syr	26	36	1	Smiłuj się nad nami, Boże wszystkiego stworzenia a wejźrzy na nas i ukaż nam światłość smiłowania twego,
Sirach	Syr	26	36	2	a przepuść strach twój na pogany, którzy cię nie szukali, aby poznali, iż nie masz Boga jedno ty, i żeby opowiadali wielmożne sprawy twoje.
Sirach	Syr	26	36	3	Podnieś rękę twą na obce narody, aby oglądali moc twoję.
Sirach	Syr	26	36	4	Bo jakoś przed oczyma ich poświęcony był w nas, tak przed oczyma naszemi będziesz uwielbiony w nich,
Sirach	Syr	26	36	5	aby cię poznali, jako i myśmy poznali, iż nie masz Boga oprócz ciebie, Panie.
Sirach	Syr	26	36	6	Wznów znaki i odmień cuda.
Sirach	Syr	26	36	7	Uwielb rękę i prawe ramię.
Sirach	Syr	26	36	8	Wzbudź zapalczywość a wylej gniew.
Sirach	Syr	26	36	9	Zgładź przeciwnika a utrap nieprzyjaciela.
Sirach	Syr	26	36	10	Pośpiesz się z czasem a pomni na skończenie, aby wysławiano dziwne sprawy twoje.
Sirach	Syr	26	36	11	Gniewem płomienia niech będzie pożart, który uchodzi, a którzy lud twój szkodzą, niech najdą zginienie.
Sirach	Syr	26	36	12	Zetrzy głowę książąt nieprzyjacielskich, mówiących: Nie masz żadnego oprócz nas.
Sirach	Syr	26	36	13	Zgromadź wszytkie pokolenia Jakub: aby poznali, iż nie masz Boga oprócz ciebie, i wysławiali wielmożne sprawy twoje, a odziedziczysz je jako od początku.
Sirach	Syr	26	36	14	Smiłuj się nad ludem twoim, nad którym wzywane jest imię twoje, i nad Izraelem, któregoś zrównał z pierworodnym twoim.
Sirach	Syr	26	36	15	Smiłuj się nad miastem świątobliwości twojej, Jeruzalem, nad miastem odpoczynienia twego.
Sirach	Syr	26	36	16	Napełń Syjon niewymownemi słowy twemi a lud twój chwałą twoją.
Sirach	Syr	26	36	17	Wydaj świadectwo tym, którzy od początku są stworzeniem twoim a wzbudź opowiadania, które mówili w imię twe pierwszy prorocy.
Sirach	Syr	26	36	18	Daj zapłatę tym, którzy cię oczekawają, aby się naleźli prawdziwi prorocy twoi; > a wysłuchaj prośby sług twoich
Sirach	Syr	26	36	19	według błogosławieństwa Aaronowego nad ludem twoim. A prostuj nas na drogę sprawiedliwości i niech wiedzą wszyscy, którzy mieszkają na ziemi, iżeś ty jest Bóg patrzący na wieki.
Sirach	Syr	26	36	20	Wszelką potrawę będzie jadł brzuch, a jest pokarm nad pokarm lepszy.
Sirach	Syr	26	36	21	Gęba kosztuje pokarmu źwierzyny, a serce mądre słów kłamliwych.
Sirach	Syr	26	36	22	Złośliwe serce zada smutek, a człowiek ćwiczony sprzedwi się mu.
Sirach	Syr	26	36	23	Wszelkiego mężczyznę przyjmie niewiasta, a jest córka lepsza nad córkę.
Sirach	Syr	26	36	24	Piękność niewieścia rozwesela twarz męża swego, a nad wszelką żądzą przywodzi chęć.
Sirach	Syr	26	36	25	Jeśli jest język leczenia, jest i ulżenia i smiłowania, mąż jej nie jest jako synowie ludzcy.
Sirach	Syr	26	36	26	Kto ma żonę dobrą, zaczyna osiadłość, pomoc wedle niego jest i filar jako odpoczynienie.
Sirach	Syr	26	36	27	Gdzie nie masz płotu, rozszarpają osiadłość, a gdzie niewiasty nie masz, wzdycha potrzebujący.
Sirach	Syr	26	36	28	Któż wierzy temu, który gniazda nie ma i który skłania się, gdziekolwiek zamierzknie, jako podkasany zbójca, który biega od miasta do miasta?
Sirach	Syr	26	37	1	Każdy przyjaciel rzecze: I jam złączył przyjadelstwo, ale jest przyjadel imieniem tylko przyjadel.
Sirach	Syr	26	37	2	Izali smutek nie trwa aż do śmierci? A towarzysz i przyjaciel obrócą się do nieprzyjaźni
Sirach	Syr	26	37	3	O dumo niecnotliwa, skądżeś się wzięła, abyś złością i zdradą swą okryła ziemię?
Sirach	Syr	26	37	4	Towarzysz weseli się z przyjadelem w uciechach, a czasu utrapienia będzie przedwnym.
Sirach	Syr	26	37	5	Towarzysz żałuje z przyjadelem dla brzucha i weźmie tarcz przedw nieprzyjacielowi.
Sirach	Syr	26	37	6	Nie zapamiętywaj w myśli twej przyjadela swego ani go przepominaj w bogactwach twoich.
Sirach	Syr	26	37	7	Nie radź się tego, któryć jest na zdradzie, a taj radę o tych, którzyć ząjźrzą.
Sirach	Syr	26	37	8	Wszelki poradnik daje radę, ale jest poradnik sam sobie.
Sirach	Syr	26	37	9	Od poradnika strzeż dusze twojej: pierwej wiedz, co ma za potrzebę, bo i sam o sobie myślić będzie,
Sirach	Syr	26	37	10	aby snadź nie wetknął kołu w ziemię i rzekłby tobie:
Sirach	Syr	26	37	11	Dobrać jest droga twoja, a stałby naprzeciwko patrząc, jakoć się powodzić będzie.
Sirach	Syr	26	37	12	Z człowiekiem nienabożnym mów o świątobliwości, a z niesprawiedliwym o sprawiedliwości, a z niewiastą o tej, która jej zajźrzy, z bojaźliwym o wojnie, z kupcem o przewiezieniu, z kupującym o przedaniu, z mężem zadrościwym o dziękczynieniu,
Sirach	Syr	26	37	13	z niezbożnym o pobożności, z niepoczciwym o poczciwości, z robotnikiem rolnym o wszelkiej robocie,
Sirach	Syr	26	37	14	z najemnikiem dorocznym o dokończeniu roku, z niewolnikiem leniwym o wielkiej robocie: nie słuchaj tych we wszelkiej radzie!
Sirach	Syr	26	37	15	Ale z mężem świętym bądź ustawicznym, któregokolwiek poznasz, iż zachowywa bojaźń Bożą,
Sirach	Syr	26	37	16	którego dusza jest według dusze twojej a który się użali ciebie, gdy się potkniesz w ciemności.
Sirach	Syr	26	37	17	Serce dobrej rady przystaw do siebie: bo nad nie nie masz nic droższego.
Sirach	Syr	26	37	18	Dusza męża świętego prawdziwie] podczas powie niźli siedm stróżów siedzących na wysokim miejscu na straż.
Sirach	Syr	26	37	19	A w tym wszytkim proś Nawyższego, aby sprawował w prawdzie drogę twoję.
Sirach	Syr	26	37	20	Przed wszelkim uczynkiem słowo prawdziwe niech przed tobą idzie, a przed każdą sprawą rada stateczna.
Sirach	Syr	26	37	21	Słowo złe odmieni serce z którego czterzy części pochodzą: dobre i złe, żywot i śmierć, a panem nad nimi ustawicznym jest język. Jest człowiek roztropny, który wiele innych uczy, a duszy swojej jest niepożyteczny.
Sirach	Syr	26	37	22	Mąż uczony wielu nauczył, a duszy swej jest wdzięczny.
Sirach	Syr	26	37	23	Kto wykrętnie mówi, obrzydły jest na wszytkim mu schodzić będzie.
Sirach	Syr	26	37	24	Nie jest mu dana łaska od Pana, iż żadnej mądrości w sobie nie ma.
Sirach	Syr	26	37	25	Jest mądry duszy swej mądry, a owoc roztropności jego chwalebny.
Sirach	Syr	26	37	26	Mąż mądry naucza lud swój, a owoce roztropności jego są wierne.
Sirach	Syr	26	37	27	Mąż mądry będzie napełnion błogosławieństwy, a którzy go ujźrzą, chwalić będą.
Sirach	Syr	26	37	28	Żywot męża pod liczbą dni: ale dni Izraelowe są niezliczone.
Sirach	Syr	26	37	29	Mądry między ludem odziedziczy cześć, a imię jego na wieki żyć będzie.
Sirach	Syr	26	37	30	Synu, za żywota twego doświadczaj dusze twojej, a jeśli będzie zła, nie dawaj jej swej wolej:
Sirach	Syr	26	37	31	bo nie wszytkie rzeczy są każdemu pożyteczne, i nie każdej duszy wszytko się podoba.
Sirach	Syr	26	37	32	Nie bądź chciwy na każdych godziech a nie wydawaj się na wszelką potrawę:
Sirach	Syr	26	37	33	bo z wiela pokarmów będzie choroba, a chciwość przybliży się aż do kolery.
Sirach	Syr	26	37	34	Dla obżarstwa wiele ich pomarło, a kto mierny jest, przyczyni żywota.
Sirach	Syr	26	38	1	Czci lekarza dla potrzeby, abowiem go Nawyższy stworzył.
Sirach	Syr	26	38	2	Bo od Boga jest wszelkie lekarstwo, a od króla weźmie podarzenie.
Sirach	Syr	26	38	3	Nauka lekarzowa podwyższy głowę jego, a przed obliczem wielkich panów chwalon będzie.
Sirach	Syr	26	38	4	Nawyższy stworzył lekarstwa z ziemie, a człowiek mądry nie będzie się nimi brzydził.
Sirach	Syr	26	38	5	Izali od drzewa nie osłodzona jest gorzka woda,
Sirach	Syr	26	38	6	aby moc ich była od ludzi poznana? I dał ludziom umiejętność Nawyższy, aby był uczczon w dziwach swoich.
Sirach	Syr	26	38	7	Temi lecząc uśmierzy boleść i aptekarz uczyni lekarstwa słodkie, i maści zdrowe uczyni, i nie będzie końca pracam jego.
Sirach	Syr	26	38	8	Bo pokój Boży po wierzchu ziemie.
Sirach	Syr	26	38	9	Synu, w chorobie twojej nie opuszczaj samego siebie, ale proś Pana, a on cię uzdrowi.
Sirach	Syr	26	38	10	Odwróć się od grzechu a prostuj ręce i od wszelkiego występku oczyść serce twoje.
Sirach	Syr	26	38	11	Daj wdzięczność i pamiątkę przedniej mąki a uczyń tłustą ofiarę, a daj miejsce lekarzowi,
Sirach	Syr	26	38	12	abowiem go Pan stworzył a niech nie odchodzi od ciebie, boć prace jego są potrzebne.
Sirach	Syr	26	38	13	Abowiem jest czas, kiedy w ręce ich wpadniesz,
Sirach	Syr	26	38	14	a oni Pana prosić będą, aby sprawił ich ulżenie i zdrowie dla urzędu ich.
Sirach	Syr	26	38	15	Kto zgrzeszy przed oczyma tego, który go stworzył, wpadnie w ręce lekarskie.
Sirach	Syr	26	38	16	Synu, nad umarłym wylewaj łzy a poczni płakać, jakobyś co okrutnego cierpiał, a podług rozsądku przykryj ciało jego, a nie zaniedbawaj pogrzebu jego.
Sirach	Syr	26	38	17	A dla obmówiska płacz gorzko nad nim przez jeden dzień, a ciesz się dla smętku.
Sirach	Syr	26	38	18	A czyń pogrzeb według godności jego przez jeden dzień abo dwa — dla obmówiska.
Sirach	Syr	26	38	19	Bo od smętku prędko przypada śmierć i pokrywa siłę, a smutek serdeczny skurczą szyję.
Sirach	Syr	26	38	20	W odwróceniu trwa smętek, a żywność niedostatecznego wedle serca jego.
Sirach	Syr	26	38	21	Nie podawaj serca twego w smętek, ale ji odpądzaj od siebie a pamiętaj na rzeczy ostateczne.
Sirach	Syr	26	38	22	Nie zapominaj, bo nie masz nawrócenia i temu nic nie pomożesz, a sam sobie zaszkodzis
Sirach	Syr	26	38	23	Pamiętaj na osądzenie moje, bo także będzie i twoje; mnie wczora a dziś tobie.
Sirach	Syr	26	38	24	W odpoczynieniu umarłego daj odpoczynąć pamiątce jego, a desz go przy wyszdu ducha jego.
Sirach	Syr	26	38	25	Mądrość nauczonego w czasie wolnym: a kto mniej ma zabaw, mądrości nabędzie. Co za mądrością napełnion będzie, który pług dzierży
Sirach	Syr	26	38	26	który się chełpi w styku, ościeniem woły pogania i obiera się przy robode ich, a rozmowa jego o cielętach?
Sirach	Syr	26	38	27	Serce swoje uda na wywracanie brózd a staranie jego około karmienia krów.
Sirach	Syr	26	38	28	Tak każdy rzemieślnik i cieśla, który noc jako dzień trawi ł który sygnety ryte rzeże, a ustawiczność jego czyni rozmaite malowanie: serce swoje na podobieństwo malowania wyda i czujnością swą robotę wyprawi.
Sirach	Syr	26	38	29	39 Także kowal siedzący przy nakowadlni i przypatrujący się robocie żelaznej: para ognista upali dało jego, a biedzi się z gorącem od kamienia.
Sirach	Syr	26	38	30	Głos młota odnawia ucho jego, a na wizerunk naczynia oko jego:
Sirach	Syr	26	38	31	serce swe uda na odprawienie robót a czujnością swą ozdobi ku doskonałości.
Sirach	Syr	26	38	32	Tak garncarz siedząc nad robotą swoją, obracając koło nogami swemi, który zawsze jest w pieczołowaniu dla swej roboty a pod liczbą jest wszytka praca jego,
Sirach	Syr	26	38	33	uprawi glinę rękami swemi a przed nogami swemi zgniecie twardość jej:
Sirach	Syr	26	38	34	serce swe uda, aby wykonał polewanie, a czujnością swą wychędoży piec.
Sirach	Syr	26	38	35	Ci wszyscy nadzieję mieli w ręku swych, a każdy w swym rzemieśle mądry jest.
Sirach	Syr	26	38	36	26 Bez tych wszystkich nie buduje się miasto
Sirach	Syr	26	38	37	27 nie będą mieszkać ani się przechodzić, i do zgromadzenia nie przeskoczą.
Sirach	Syr	26	38	38	Na stolcu sędziego nie usiędą i stanowienia sądowego nie zrozumieją ani jawnie okażą nauki i rozsądku, i w przypowieściach nie będą nalezieni,
Sirach	Syr	26	38	39	ale stworzenie świeckie potwierdzą a żądanie ich około roboty rzemiesła przychylając umysł swój a pytając się o Zakonie Nawyższego.
Sirach	Syr	26	39	1	O mądrości wszech starodawnych pytać się będzie mądry i będzie się bawił prorokami.
Sirach	Syr	26	39	2	Powieści mężów zawołanych będzie zachowywał a subtelności przypowieści wespół doścignie.
Sirach	Syr	26	39	3	Tajemnic przypowieści badać się będzie a w skrytych podobieństwach obierać się będzie.
Sirach	Syr	26	39	4	W pośrzodku wielkich panów będzie służył a przed oczyma starosty okazałym będzie.
Sirach	Syr	26	39	5	Do ziemie narodów cudzoziemskich przejdzie, bo między ludźmi dobrego i złego skosztuje.
Sirach	Syr	26	39	6	Obróci serce swe, aby wstawał rano do Pana, który go stworzył, a przed oczyma Nawyższego modlić się będzie. ?Usta swe otworzy na modlitwie i za grzechy swoje modlić się będzie.
Sirach	Syr	26	39	7	Usta swe otworzy na modlitwie i za grzechy swe modlić się będzie.
Sirach	Syr	26	39	8	Bo jeśli Pan wielki będzie chciał, napełni go duchem zrozumienia,
Sirach	Syr	26	39	9	a on jako deszcze wyda z siebie wymowy mądrości jego a będzie Panu wyznawał w modlitwie,
Sirach	Syr	26	39	10	a on wyprostuje radę i umiejętność jego i będzie rozmyślał o tajemnicach jego.
Sirach	Syr	26	39	11	On jawnie okaże umiejętność nauki jego a będzie się chłubił Zakonem Testamentu Pańskiego.
Sirach	Syr	26	39	12	Mnodzy będą chwalić mądrość jego i aż na wieki nie będzie wymazana.
Sirach	Syr	26	39	13	I nie ustanie pamiątka jego, i o imieniu jego pytać się będą od narodu do narodu.
Sirach	Syr	26	39	14	Mądrość jego narodowie wysławiać będą, a kościół chwałę jego opowiadać będzie.
Sirach	Syr	26	39	15	Jeśli wytrwa, zostawi sławę więcej niż tysiąc, a jeśli odpocznie, będzie mu to pożyteczno.
Sirach	Syr	26	39	16	Jeszcze się rozmyślę, abych opowiedział: abowiem jako szaleństwem jestem napełniony.
Sirach	Syr	26	39	17	Głosem mówi: Słuchajcie mię, boskie owoce, a jako róża wsadzona nad strumieniem wód owoc czyńcie.
Sirach	Syr	26	39	18	Wydajcie z siebie wdzięczną wonność jako kadzidło,
Sirach	Syr	26	39	19	wypuszczajcie kwiatki jako lilia a dawajcie wonność i wypuszczajcie latorośli wdzięczne a śpiewajcie chwały i błogosławcie Pana w sprawach jego.
Sirach	Syr	26	39	20	Oddawajcie imieniowi jego wielmoźność a wyznawajcie mu głosem ust waszych i pieśniami ustnemi, i na arfach; a tak mówić będziecie w wyznawaniu:
Sirach	Syr	26	39	21	Wszytkie sprawy Pańskie barzo dobre.
Sirach	Syr	26	39	22	Na słowo jego stanęła woda jako kupa, a na mowę ust jego jako naczynia wód.
Sirach	Syr	26	39	23	Abowiem w rozkazaniu jego dzieje się upodobanie a nie masz umniejszenia w wybawieniu jego.
Sirach	Syr	26	39	24	Sprawy wszelkiego ciała przed nim, a nie jest nic zakrytego oczom jego.
Sirach	Syr	26	39	25	Od wieku aż do wieku przepatruje, a nie masz nic dziwnego przed oblicznością jego.
Sirach	Syr	26	39	26	Nie godzi się mówić: Cóż to jest, abo na co to jest? Wszytkiego bowiem czasu swego szukać będą
Sirach	Syr	26	39	27	Błogosławieństwo jego jako rzeka wylało,
Sirach	Syr	26	39	28	jako powódź napoiła ziemię, tak gniew jego odziedziczy pogany, którzy go nie szukali.
Sirach	Syr	26	39	29	Jako obrócił wody w suchość i uschła ziemia a drogi jego drogam ich proste są, tak złośnikom obrażeniem w gniewie jego.
Sirach	Syr	26	39	30	Dobre rzeczy dobrym są stworzone od początku, tak złośnikom dobre i złe.
Sirach	Syr	26	39	31	Przodek rzeczy potrzebnych żywotowi człowieczemu: woda, ogień i żelazo, sól, mleko i chleb pszeniczny, i miód, i grono wina, i oliwa, i szaty.
Sirach	Syr	26	39	32	Te wszytkie rzeczy świętym w dobre, tak niezbożnym i grzesznym we złe się obrócą.
Sirach	Syr	26	39	33	Są duchowie, którzy ku pomście stworzeni są i w zapalczywości swojej zmocnili męczenia swoje.
Sirach	Syr	26	39	34	Czasu dokonania moc wyleją i zapalczywość tego, który je stworzył, uśmierzą
Sirach	Syr	26	39	35	Ogień, grad, głód i śmierć, wszystko to jest na pomstę stworzono.
Sirach	Syr	26	39	36	Zęby bestyj i niedźwiadkowie, i wężowie, i miecz czyniący pomstę nad niezbornymi na wytracenie.
Sirach	Syr	26	39	37	Weselić się będą w rozkazaniu jego a na ziemi na potrzebę pogotowiu będą, a czasu swego nie przestąpią słowa.
Sirach	Syr	26	39	38	Dlatego i od początku jestem utwierdzony i naradziłem, i namyślił, i zostawiłem na piśmie:
Sirach	Syr	26	39	39	Wszytkie sprawy Pańskie dobre a wszelkiej potrzeby doda czasu swego.
Sirach	Syr	26	39	40	Nie godzi się mówić: To jest gorsze niż ono, bo wszytko czasu swego będzie pochwalono.
Sirach	Syr	26	39	41	A teraz zupełnym sercem i usty chwalcie i błogosławcie imię Pańskie.
Sirach	Syr	26	40	1	Wielka zabawa jest stworzona wszystkim ludziom a jarzmo ciężkie na syny Adamowe, ode dnia wyszcia z żywota matki ich, aż do dnia pogrzebienia w matkę wszytkich.
Sirach	Syr	26	40	2	Myśli ich i bojaźni serdeczne, wynalazki oczekawania a dzień skończenia:
Sirach	Syr	26	40	3	Od siedzącego na stolicy chwalebnej aż do poniżonego na ziemi i w popiele;
Sirach	Syr	26	40	4	od tego, który używa hiacyntu i nosi koronę, aż do tego, który się okrywa surowym płótnem. Zapalczywość, zawiść, rozruch, wątpliwość i bojaźń śmierci, gniew trwały i swar,
Sirach	Syr	26	40	5	i czasu odpoczynienia na łożu nocny sen odmieniają wiadomość jego.
Sirach	Syr	26	40	6	Mało co, jakoby nic, w odpoczynieniu, a potym we śnie jako w dzień straży.
Sirach	Syr	26	40	7	Zatrwożon jest w widzeniu serca swego, jako który wybiegał się w dzień bitwy. Czasu wybawienia swego powstał i dziwując się, że strachu żadnego nie masz,
Sirach	Syr	26	40	8	ze wszelkim ciałem od człowieka aż do bydlęcia, a nad grzesznikami siedmkroć.
Sirach	Syr	26	40	9	Nadto śmierć, krew, zwada i miecz, gwałty, głód, skruszenie i plagi;
Sirach	Syr	26	40	10	wszystko to na niesprawiedliwe stworzono i dla nich zstał się potop.
Sirach	Syr	26	40	11	Wszystko, co jest z ziemie, w ziemię się obróci, a wszytkie wody do morza się wrócą.
Sirach	Syr	26	40	12	Wszelkie podarowanie i niesprawiedliwość będzie wygładzona, a wiara na wieki trwać będzie.
Sirach	Syr	26	40	13	Majętności niesprawiedliwych jako rzeka wyschną a jako wielki grom we dżdżu zagrzmią.
Sirach	Syr	26	40	14	Gdy ręce swe otwiera, weselić się będzie: takżeć przestępnicy do szczętu uschną.
Sirach	Syr	26	40	15	Wnukowie niezbożnyćhnie rozmnożą gałęzi i korzenie nieczyste na wierzchu skały trzeszczą.
Sirach	Syr	26	40	16	Nad każdą wodą zieloność i nad brzegiem rzeki przed wszelką trawą wyrwana będzie.
Sirach	Syr	26	40	17	Łaska jako raj w błogosławieństwach a miłosierdzie trwa na wieki.
Sirach	Syr	26	40	18	Żywot robotnika przestawającego na swym osłodnieje, a w nim skarb najdziesz.
Sirach	Syr	26	40	19	Synowie i budowanie miasta potwierdzi sławę, a nad to niewiasta niepokalana będzie przełożona.
Sirach	Syr	26	40	20	Wino i muzyka rozweselają serce, a nad oboje miłość mądrości.
Sirach	Syr	26	40	21	Piszczałki i arfa wdzięczną melodią czynią, a nad oboje język wdzięczny.
Sirach	Syr	26	40	22	Przyjemności i piękności będzie żądało oko twoje, a nad to zielonego siewu.
Sirach	Syr	26	40	23	Przyjaciel i towarzysz czasu swego się schodzący, a nad obudwu niewiasta z mężem.
Sirach	Syr	26	40	24	Bracia na poratowanie czasu utrapienia, a nad nie miłosierdzie wybawi.
Sirach	Syr	26	40	25	Złoto i śrebro jest stanowienie nóg, a nad oboje podoba się rada.
Sirach	Syr	26	40	26	Bogactwa i siły wywyższają serce, a nad nie bojażń Pańska.
Sirach	Syr	26	40	27	W bojaźni Pańskiej nie masz niedostatku i nie potrzeba w mej szukać wspomożenia.
Sirach	Syr	26	40	28	Bojażń Pańska jako Raj błogosławieństwa i nad wszytkę chwałę ozdobiono ją.
Sirach	Syr	26	40	29	Synu, czasu żywota twego nie żebrzy, bo lepiej jest umrzeć niżli żebrać.
Sirach	Syr	26	40	30	Człowiek, który na cudzy stół patrza, nie jest żywot jego w obmyślaniu żywności, bo karmi duszę swoję pokarmy cudzemi,
Sirach	Syr	26	40	31	ale mąż uczony i ćwiczony strzec się będzie.
Sirach	Syr	26	40	32	W uściech nieopatrznego osłodnieje żebranina, ale w brzuchu jego ogień gorać będzie.
Sirach	Syr	26	41	1	śmierci, jakoż jest gorzka pamięć o tobie człowiekowi pokój mającemu w dobrach swoich! —
Sirach	Syr	26	41	2	człowiekowi spokojnemu, którego drogi we wszytkim szczęśliwe są i który jeszcze może jeść.
Sirach	Syr	26	41	3	O śmierci, dobry jest sąd twój człowiekowi niedostatecznemu i któremu na siłach schodzi! —
Sirach	Syr	26	41	4	w ledech zeszłemu i który o wszytko się frasuje, i nie mającemu nadzieje, który deipliwość traci.
Sirach	Syr	26	41	5	Nie lękaj się sądu śmierci! Pamiętaj, co przed tobą było i co po tobie będzie: ten sąd od Pana wszelkiemu dału.
Sirach	Syr	26	41	6	A cóż ci przybędzie nad to, co się podobało Nawyższemu, choć dziesięć, choda sto, choda tysiąc lat?
Sirach	Syr	26	41	7	Bo w piekle nie masz skargi na żywot
Sirach	Syr	26	41	8	Synami obrzydliwości stawają się synowie grzeszników i którzy mieszkają podle domów niepobożników.
Sirach	Syr	26	41	9	Dziedzictwo synów ludzi grzesznych zginie, a z nasieniem ich ustawiczność pohańbienia.
Sirach	Syr	26	41	10	Na niepobożnego ojca skarżą się synowie, bo dla niego są w pohańbieniu.
Sirach	Syr	26	41	11	Biada wam, ludzie niezbożni, którzyście opuścili Zakon Pana Nawyższego!
Sirach	Syr	26	41	12	Bo jeśli się narodzicie, w przeklęctwie się narodzicie, a jeśli umrzecie, w przeklęctwie będzie dział wasz.
Sirach	Syr	26	41	13	Wszytko, co jest z ziemie, w ziemię się obróci, tak złośnicy z przeklęctwa na zginienie.
Sirach	Syr	26	41	14	Żal człowieczy nad ciałemich, a imię niezbożnych będzie zgładzone.
Sirach	Syr	26	41	15	15- Staraj się o dobrą sławę: bo ta dłużej trwać będzie tobie niż tysiąc skarbów drogich i wielkich.
Sirach	Syr	26	41	16	Dobrego żywota poczet dni, a dobra sława trwać będzie na wieki.
Sirach	Syr	26	41	17	Zachowajcie, synowie, karność w pokoju, mądrość bowiem zakryta a skarb niewidziany, cóż za pożytek obojga?
Sirach	Syr	26	41	18	Lepszy jest człowiek, który tai głupstwo swoje, niżli człowiek, który kryje mądrość swoję.
Sirach	Syr	26	41	19	A przetoż wstydajde się w tym, co pochodzi z ust moich.
Sirach	Syr	26	41	20	Bo nie jest rzecz dobra we wszytkim się sromać i nie wszytkim się wszytko podoba, co się wiernie dzieje.
Sirach	Syr	26	41	21	Sromajde się nieczystoty dla ojca i matki a kłamstwa przed przełożonym i mężnym;
Sirach	Syr	26	41	22	występku przed książędem i sędziem, przezprawia przed zgromadzeniem i pospólstwem;
Sirach	Syr	26	41	23	niesprawiedliwości przed towarzyszem i przyjacielem,
Sirach	Syr	26	41	24	złodziejstwa dla miejsca, na którym mieszkasz, dla prawdy Bożej i Testamentu; wspierania się łokdem na chlebie i zelżywości wydawanie i odbieranie.
Sirach	Syr	26	41	25	Milczenia przed pozdrawiającymi, patrzania na niewiastę nierządną i odwrócenia twarzy od powinnego.
Sirach	Syr	26	41	26	Nie odwracaj twarzy od bliźniego twego i od odejmowania części, a niewracania.
Sirach	Syr	26	41	27	Nie patrz na cudzą żonę i nie gabaj służebnice jego ani stój u łoża jej.
Sirach	Syr	26	41	28	Przed przyjadoły słów urągania, a gdy dasz, nie wymiataj na oczy.
Sirach	Syr	26	42	1	Nie powtarzaj mowy, którąś słyszał w objawieniu mowy tajemnej, a prawdziwie będziesz bez zawstydzenia i znajdziesz łaskę przed oczyma wszech ludzi: tego wszytkiego nie wstydaj się ani miej względu na osobę, abyś miał zgrzeszyć:
Sirach	Syr	26	42	2	Z Zakonu Nawyższego i Testamentu, i sądu, żebyś miał usprawiedliwić niezbożnego;
Sirach	Syr	26	42	3	nie wstydaj się słowa towarzyszów i podróżnych ludzi, działu dziedzictwa między powinowatymi;
Sirach	Syr	26	42	4	pomierzania wagi i gwichtów, nabycia wiela i trochy;
Sirach	Syr	26	42	5	popsowania przedawania i kupców, częstego karania synów i czeladnikowi złemu bok skrwawić.
Sirach	Syr	26	42	6	Na złą niewiastę dobra jest pieczęć.
Sirach	Syr	26	42	7	Gdzie jest wiele rąk, zamykaj, i cokolwiek wydasz, policz i zważ, a co wydasz i weźmiesz, wszystko napisz.
Sirach	Syr	26	42	8	Karania człeka niemądrego i głupiego, i starców, których młodzi sądzą: i będziesz we wszytkim wyćwiczony, i przyjemny przed oczyma wszytkich żywiących.
Sirach	Syr	26	42	9	Córka jest tajemna czujność ojcowska, a staranie o niej spać mu nie dopuszcza: by snadż lat w młodości swej nie przeszła, a z mężem mieszkając obrzydłą się nie zstała;
Sirach	Syr	26	42	10	by kiedy w panieństwie swym zmazana nie była a w domu ojcowskim brzemienną nie została; by snadź z mężem mieszkając nie wystąpiła abo więc niepłodną nie została.
Sirach	Syr	26	42	11	Nad córką niesromiężliwą postanów pilną straż, aby kiedy nie uczyniła, żebyś przyszedł w pośmiewisko nieprzyjaciołom dla obmówiska w mieście i zarzucania pospólstwa i aby cię nie zawstydziła w gromadzie ludu.
Sirach	Syr	26	42	12	Nie zapatrząj się na piękność żadnego człowieka a nie zasiadaj między niewiastami.
Sirach	Syr	26	42	13	Bo z szat mól pochodzi, a z niewiasty złość mężowa.
Sirach	Syr	26	42	14	Lepsza bowiem jest złość męska niż niewiasta dobrze czyniąca i niewiasta zawstydzająca na zelżywości.
Sirach	Syr	26	42	15	Będę tedy przypominał sprawy Pańskie, a com widział, opowiem: przez mowy Pańskie dzieła jego.
Sirach	Syr	26	42	16	Słońce oświecające na wszytko patrzy, a chwały Pańskiej pełne jest dzieło jego.
Sirach	Syr	26	42	17	Izali Pan nie kazał świętym swoim opowiadać wszytkie cuda jego, które wszechmocny Pan ugruntował, aby były umocnione w chwale jego?
Sirach	Syr	26	42	18	Głębokości i serca człowieczego doszedł i chytre rady ich wyrozumiał.
Sirach	Syr	26	42	19	Abowiem Pan umie wszytkę umiejętność i wejżrzał na znak wieku, oznajmując rzeczy, które przeszły i które przyść mają, szlaki tajemnic odkrywając.
Sirach	Syr	26	42	20	Nie jest mu tajna żadna myśl i żadna powieść nie jest przed nim skryta.
Sirach	Syr	26	42	21	Wielmożne sprawy mądrości swej przyozdobił ten, który jest przed wieki i aż na wieki,
Sirach	Syr	26	42	22	ani mu się nic nie przyczyniło, ani mu ubywa, ani potrzebuje rady żadnego.
Sirach	Syr	26	42	23	Jako są pożądane wszytkie sprawy jego i jako iskierką są te, które się widzieć godzi.
Sirach	Syr	26	42	24	Wszytkie te rzeczy żywią i trwają na wieki, i wszytkie są mu posłuszne w każdej potrzebie.
Sirach	Syr	26	42	25	Wszytko dwoiste, jedno przedw jednemu, a nie uczynił nic niedostatecznego.
Sirach	Syr	26	42	26	Każdej rzeczy dobroć utwierdził, a któż się nasyci przypatrując się chwale jego?
Sirach	Syr	26	43	1	Utwierdzenie wysokości piękność jego jest a śliczność nieba w widzeniu chwały.
Sirach	Syr	26	43	2	Słońce, gdy je widać, opowiada, gdy wschodzi, dziwne naczynie, dzieło Nawyższego.
Sirach	Syr	26	43	3	W południe pali ziemię, a przed gorącością jego kto się ostoi? Pieca strzegący w dziełach rozpalonych:
Sirach	Syr	26	43	4	we trójnasób słońce rozpala góry wypuszczając promienie ogniste, a błyszcząc promieńmi swemi zaślepia oczy.
Sirach	Syr	26	43	5	Wielki Pan, który je stworzył, i na słowa jego pośpieszył się w drodze.
Sirach	Syr	26	43	6	I księżyc we wszytkim czasu swego, okazanie ćzasów i znak wieków.
Sirach	Syr	26	43	7	Od księżyca znak dnia świętego,' światło, którego ubywa od pełniej.
Sirach	Syr	26	43	8	Miesiąc wedle imienia jego jest i rostący dziwnie do pełniej.
Sirach	Syr	26	43	9	Naczynie wojska na wysokości, na utwierdzeniu niebieskim świed się ozdobnie.
Sirach	Syr	26	43	10	Piękność nieba, jasność gwiazd, świat oświecający Pan na wysokości.
Sirach	Syr	26	43	11	Na słowa Świętego stoją wedle rozsądku a nie ustaną na straży swojej.
Sirach	Syr	26	43	12	Patrz na tęczę, a błogosław tego, który ją stworzył: barzo jest piękna w jasności swojej.
Sirach	Syr	26	43	13	Obtoczyła niebo okrążeniem światłości swojej, ręce Najwyższego wyciągnęły ją.
Sirach	Syr	26	43	14	Rozkazaniem swym śnieg przyspieszył a pokwapia się wypuszczać błyskania sądu swego.
Sirach	Syr	26	43	15	Przetoż skarby są otworzone i wyleciały obłoki jako ptacy.
Sirach	Syr	26	43	16	Wielmożnością swą założył obłoki i połamały się kamienie gradowe.
Sirach	Syr	26	43	17	Na jego wejźrzenie zatrząsną się góry, a wiatr południowy wiać będzie na wolą jego.
Sirach	Syr	26	43	18	Głos gromu jego uderzy w ziemię, nawałność północna i zgromadzenie wiatru.
Sirach	Syr	26	43	19	A jako ptastwo zlatające ku usiędzieniu — spuszcza śnieg, a jako szarańcza spadająca spadnienie jego.
Sirach	Syr	26	43	20	Piękności białości jego oko się dziwować będzie, a serce zdumiewać się przed deszczem jego.
Sirach	Syr	26	43	21	Mróz wysypie na ziemię jako sól, i gdy zmarznie, będzie jako wierzchołki ostu.
Sirach	Syr	26	43	22	Zimny wiatr z północy wiał i ściął się lód z wody, nad wszytkim zgromadzeniem wód odpoczynie i jako pancerz wewlecze się na wody,
Sirach	Syr	26	43	23	i pożrze góry i powarzy puszcze, i zieloność jako ogniem posuszy.
Sirach	Syr	26	43	24	Lekarstwo na wszytko w pokwapieniu obłoku i rosa nadchodząca od ciepła nadchodzącego uniży go.
Sirach	Syr	26	43	25	Na słowo jego ucichł wiatr, a pomyśleniem swym udszył głębokość i ugruntował Pan na niej wyspy.
Sirach	Syr	26	43	26	Którzy jeżdżą po morzu, niech powiadają o niebezpieczeństwach jego, a słysząc uszami naszemi będziem się dziwować.
Sirach	Syr	26	43	27	Tam znamienite sprawy i dziwne, rozmaite rodzaje źwierząt i wszelkiego bydła, i stworzenie wielorybów.
Sirach	Syr	26	43	28	Przezeń utwierdzony jest koniec biegu i mową jego wszytkie rzeczy są złożone.
Sirach	Syr	26	43	29	Wiele będziem mówić, a ustaniemy w słowiech, a summa mów: On jest we wszytkim.
Sirach	Syr	26	43	30	Wysławiając dokądże przemożemy? Bo on wszechmogący nad wszytkami sprawami swemi.
Sirach	Syr	26	43	31	Straszliwy Pan i barzo wielki, i dziwna moc jego.
Sirach	Syr	26	43	32	Wysławiajcie Pana im nawięcęj możecie: bo jeszcze przewyższy i dziwna wielmożność jego.
Sirach	Syr	26	43	33	Błogosławiąc Pana, wywyższajcie go, ile będziecie mogli: bo więtszy jest nade wszelką chwałę.
Sirach	Syr	26	43	34	Wywyższając go napełniajcie się mocą, nie ustawajcie, bo nie ogarniecie.
Sirach	Syr	26	43	35	Któż go ujźrzy i wypowie? A kto go wychwali, jako jest od początku?
Sirach	Syr	26	43	36	Wiele rzeczy skrytych, więtszych niżli te, bośmy mało widzieli spraw jego.
Sirach	Syr	26	43	37	A Pan stworzył wszytko, a pobożnie żyjącym dał mądrość.
Sirach	Syr	26	44	1	Wysławiajmy męże chwalebne i ojce nasze w rodzaju swoim.
Sirach	Syr	26	44	2	Wielką chwałę uczynił Pan wielmożnością swą od wieku.
Sirach	Syr	26	44	3	Panujące we władzach swych ludzie wielkiej mocy i mądrością swą obdarzeni, pokazujący w pismach prorockich zacność prorocką
Sirach	Syr	26	44	4	i rozkazujący ludowi czasu swego i mocą roztropności ludziom naświętsze słowa.
Sirach	Syr	26	44	5	Umiejętnością swą wynajdowali śpiewania muzyckie i wiersze Pisma wykładali;
Sirach	Syr	26	44	6	ludzie bogaci w mocy, starający się o poczciwość, doma spokojnie mieszkający.
Sirach	Syr	26	44	7	Ci wszyscy w rodzajach narodu swego sławę otrzymali a za dni swoich byli w pochwaleniu.
Sirach	Syr	26	44	8	Którzy się z nich narodzili, zostawili imię, aby opowiadano chwały ich.
Sirach	Syr	26	44	9	A są, których nie masz pamiątki; zginęli jako ci, których nie było; i narodzili się, jakoby się nie rodzili, i synowie ich z nimi.
Sirach	Syr	26	44	10	Ale oni są ludzie miłosierdzia, których pobożności nie ustały.
Sirach	Syr	26	44	11	Z nasieniem ich trwają dobra,
Sirach	Syr	26	44	12	dziedzictwo święte wnukowie ich a w testamencie trwało nasienie ich.
Sirach	Syr	26	44	13	I synowie ich dla nich trwają aż na wieki, nasienie ich i sława ich nie będzie opuszczona.
Sirach	Syr	26	44	14	Ciała ich są w pokoju pogrzebione, a sława ich żywię na pokolenie i pokolenie.
Sirach	Syr	26	44	15	Mądrość ich niech powiadają narodowie, a chwałę ich niech opowiada kościół.
Sirach	Syr	26	44	16	Henoch podobał się Bogu i przeniesion jest do raju, aby dał pokutę narodom.
Sirach	Syr	26	44	17	Noe nalezion jest doskonałym, sprawiedliwym, a czasu rozgniewania stał się pojednaniem.
Sirach	Syr	26	44	18	A przetoż zostawion jest ostatek ziemi, kiedy przyszedł potop.
Sirach	Syr	26	44	19	Przymierze wieczne stało się z nim, żeby nie mogło być zgładzone potopem wszelkie ciało.
Sirach	Syr	26	44	20	Abraham wielki ociec mnóstwa narodów i nie jest mu nalezion podobien w sławie: który zachował Zakon Nawyższego, a był z nim w przymierzu.
Sirach	Syr	26	44	21	Na ciele jego przymierze stanowił, nalezion był wiernym w pokuszeniu.
Sirach	Syr	26	44	22	Przetoż pod przysięgą dał mu chwałę w narodzie jego, że miał się rozmnożyć jako kupa ziemie
Sirach	Syr	26	44	23	a iż jako gwiazdy miał wywyższyć nasienie jego, a dać im dziedzictwo od morza do morza i od Rzeki aż do krajów ziemie.
Sirach	Syr	26	44	24	Także i z Izaakiem uczynił dla Abrahama, ojca jego.
Sirach	Syr	26	44	25	Błogosławieństwo wszytkich narodów dał mu Pan i przymierze potwierdził na głowie Jakubowej.
Sirach	Syr	26	44	26	Poznał go w błogosławieństwach swoich i dał mu dziedzictwo, i rozdzielił jego część na dwojenaście pokolenia.
Sirach	Syr	26	44	27	21 I zachował mu ludzie miłosierne, którzy naleźli łaskę w oczach wszelkiego dała
Sirach	Syr	26	45	1	Miły Bogu i ludziom Mojżesz, którego pamiątka jest w błogosławieństwie.
Sirach	Syr	26	45	2	Podobnym go uczynił świętym w chwale i uczynił go wielkim przez strach nieprzyjaciół, i na jego słowa dziwy uśmierzył.
Sirach	Syr	26	45	3	Uczynił go zacnym przed oczyma królów i dał mu rozkazanie przed ludem swoim, i ukazał mu chwałę swoję.
Sirach	Syr	26	45	4	Uczynił go świętym w wierze i w cichości jego, i wybrał go ze wszelkiego ciała.
Sirach	Syr	26	45	5	Abowiem słuchał go i głosu jego, i wwiódł go w obłok,
Sirach	Syr	26	45	6	i podał mu oblicznie przykazania i Zakon żywota i umiejętności, aby nauczył Jakuba Przymierza jego a Izraela Prawa jego.
Sirach	Syr	26	45	7	Wywyższył Aarona, brata jego, i jemu podobnego z pokolenia Lewi.
Sirach	Syr	26	45	8	Uczynił z nim Przymierze Wieczne i poruczył mu urząd kapłański między ludem, i ubłogosławił go w chwale.
Sirach	Syr	26	45	9	I opasał go pasem chwały, i przyoblókł go szatą chwały, i ukoronował go w naczyniach mocy.
Sirach	Syr	26	45	10	Szatę długą i ubranie, i naramiennik nań włożył, i obtoczył go wkoło dzwonkami złotemi, gęstemi,
Sirach	Syr	26	45	11	aby dawały dźwięk w chodzeniu jego, aby brząkanie ich słychane było w kościele na pamiątkę synom narodu jego.
Sirach	Syr	26	45	12	Świętą szatę zlotem i hiacyntem, i szarłatem robotę haftowaną, męża mądrego, sądem i prawdą ozdobionego;
Sirach	Syr	26	45	13	kręconego karmazynu robotę rzemieślniczą, kamieńmi drogimi, rzezanemi w oprawie złotej i robotą sznicarską rytemi, na pamiątkę według liczby pokolenia Izraelskiego.
Sirach	Syr	26	45	14	Korona złota na czapce jego wyryta znamieniem świątości i chwałą poczciwości: dzieło siły i pożądania oczu ochędożne.
Sirach	Syr	26	45	15	Tak piękne przed nim nie były takie rzeczy aż do początku.
Sirach	Syr	26	45	16	Żaden obcy nie obłóczył się w nie, ale tylko sami synowie jego i wnukowie jego, przez wszytek czas.
Sirach	Syr	26	45	17	Ofiary jego były palone ogniem na każdy dzień.
Sirach	Syr	26	45	18	Napełnił Mojżesz ręce jego i pomazał go olejkiem świętym.
Sirach	Syr	26	45	19	Stało mu się na Przymierze Wieczne i nasieniu jego jako dni wieczne, aby sprawowali urząd kapłański i mieli urząd chwalenia, i błogosławili ludowi w imię jego.
Sirach	Syr	26	45	20	Tego obrał ze wszech żyjących, aby ofiarował ofiary Bogu, kadzenie i dobrą wonność na pamiątkę ku ubłaganiu za lud swój.
Sirach	Syr	26	45	21	I dał mu moc w przykazaniu swoim w stanowieniu sądów, aby nauczał świadectw Jakuba i dawał światłość w Zakonie jego Izraelowi.
Sirach	Syr	26	45	22	Iż przeciwko niemu powstali obcy a przez zazdrość ogarnęli go ludzie na puszczy, którzy stali przy Datan i Abiron i zbuntowanie Korego z gniewem.
Sirach	Syr	26	45	23	Ujźrzał Pan Bóg, a nie podobało mu się i w popędliwości gniewu są potraceni.
Sirach	Syr	26	45	24	Uczynił im dziwy i potracił je płomieniem ognistym.
Sirach	Syr	26	45	25	A Aaronowi przydał chwały i dał mu dziedzictwo, pierwiastki zboża z ziemie oddzielił mu.
Sirach	Syr	26	45	26	Przygotował im naprzód chleba na nasycenie, bo i ofiar Pańskich pożywać będą, które mu dał i nasieniu jego.
Sirach	Syr	26	45	27	Ale na ziemi ludzi nie będzie dziedziczył i działu nie ma w narodzie: abowiem on jest działem jego i dziedzictwem.
Sirach	Syr	26	45	28	Finees, syn Eleazarów, jest trzeci w chwale naszladujący go w bojażni Pańskiej,
Sirach	Syr	26	45	29	aby się zastawił w sromocie ludu. Dla dobroci i ochoty dusze swojej, podobał się Bogu za Izraelem.
Sirach	Syr	26	45	30	Przetoż stanowił z nim przymierze pokoju, aby był przełożonym nad świętymi i nad ludem jego, aby przy nim i nasieniu jego została godność kapłańska na wieki.
Sirach	Syr	26	45	31	I przymierze z Dawidem królem, synem Jesse, z pokolenia Juda, dziedzictwo jemu i potomstwu jego: aby dawał mądrość w serce nasze a żeby lud jego był sprawiedliwie sądzon, aby dobra ich nie były wygładzone a chwałę ich na lud ich wieczną uczynił.
Sirach	Syr	26	46	1	Mężny na wojnie Jezus Nawe, który nastąpił po Mojżeszu na proroctwo, który był wielki według imienia swego,
Sirach	Syr	26	46	2	nawiętszy ku wybawieniu wybranych Bożych, wojując nieprzyjacioły powstające, aby osięgnął dziedzictwo Izraela.
Sirach	Syr	26	46	3	Jakiej dostał chwały podnosząc ręce swoje i rzucając przeciw miastam miecze?
Sirach	Syr	26	46	4	Któż przed nim tak się sprzeciwił? Bo nieprzyjacioły sam Pan podał.
Sirach	Syr	26	46	5	Izali na rozgniewanie jego nie zahamowane jest słońce, a dzień jeden zstał się jako dwa?
Sirach	Syr	26	46	6	Wzywał Nawyższego, gdy go zewsząd nieprzyjaciele uciskali, a wielki i święty Bóg wysłuchał go przez kamienie gradowe mocy barzo gwałtownej.
Sirach	Syr	26	46	7	Uderzył na lud nieprzyjacielski a na zstępowaniu pobił przeciwniki,
Sirach	Syr	26	46	8	aby narodowie poznali moc jego — iż niełacno jest walczyć przeciwko Bogu. I szedł z tyłu mocarza
Sirach	Syr	26	46	9	a za dni Mojżeszowych miłosierdzie uczynił, on i Kaleb, syn Jefone, stojąc przeciw nieprzyjacielowi — i nie dopuszczając grzeszyć ludowi, i przełamując szemranie złośliwe.
Sirach	Syr	26	46	10	A ci dwa z sześdkroć sta tysięcy pieszych wybawieni są od niebezpieczeństwa, aby byli wprowadzeni do dziedzictwa, do ziemie, która opływa mlekiem i miodem.
Sirach	Syr	26	46	11	I dał Pan samemu Kalebowi moc i aż do starości trwała w nim siła, aby wstąpił na wysokie miejsce ziemie, a potomstwo jego otrzymało dziedzictwo,
Sirach	Syr	26	46	12	aby widzieli wszyscy synowie Izraelscy, iż dobrze być posłusznym Bogu świętemu.
Sirach	Syr	26	46	13	Sędziowie, każdy swym imieniem, których serce nie było skażone, którzy się nie odwrócili od Pana,
Sirach	Syr	26	46	14	aby pamiątka ich była w błogosławieństwie, a kości ich kwitnęły z miejsca swego,
Sirach	Syr	26	46	15	a imię ich aby trwało na wieki, zostając na syniech ich — świętych mężów chwała
Sirach	Syr	26	46	16	Umiłowany od Pana Boga swego Samuel, prorok Pański, odnowił państwo, a nad ludem jego książęta pomazował.
Sirach	Syr	26	46	17	W Zakonie Pańskim sądził zgromadzenie i wejźrzał Bóg na Jakuba, i z wierności swojej był doświadczony prorokiem
Sirach	Syr	26	46	18	I doznan jest w słowiech swoich wiernym, iż widział Boga światłości.
Sirach	Syr	26	46	19	I wzywał Pana wszechmocnego, gdy go zewsząd uciskali nieprzyjaciele jego, przez ofiarę baranka niepokalanego.
Sirach	Syr	26	46	20	I zagrzmiał z nieba Pan, i dał głos swój dyszeć z wielkim gromem,
Sirach	Syr	26	46	21	i poraził książęta Tyryjczyków, i wszytkie hetmany Fllistymów.
Sirach	Syr	26	46	22	A przed czasem skończenia żywota swego i wieko oświadczał się przed Bogiem i pomazańcem, iż pieniędzy i aż do obuwia od żadnego ciała nie wziął, i nie winował go człowiek.
Sirach	Syr	26	46	23	A potym zasnął i oznajmił królowi, i ukazał mu koniec żywota jego, i podniósł głos swój z ziemie prorokując, że złości ludzkie miały być wygładzone.
Sirach	Syr	26	47	1	Potym powstał Natan, prorok za dni Dawidowych.
Sirach	Syr	26	47	2	A jako tłustość odłączona od mięsa, tak Dawid od synów Izraelskich.
Sirach	Syr	26	47	3	Ze Iwami grał jako z baranki, a z niedźwiedźmi także czynił jako z jagnięty owiec w młodości swej.
Sirach	Syr	26	47	4	Izali nie zabił obrzyma i odjął pohańbienie od ludu?
Sirach	Syr	26	47	5	Gdy rękę swą podniósł, kamieniem z proce strącił chłubę Goliatowę.
Sirach	Syr	26	47	6	Bo wzywał Pana wszechmocnego i dał prawicy jego, aby zgładził człowieka mocnego na wojnie i podwyższył róg ludu swego.
Sirach	Syr	26	47	7	Tak w dziesiąciu tysięcy wysławiał go i wychwalał go w błogosławieństwach Pańskich, ofiarując mu koronę chwały.
Sirach	Syr	26	47	8	Bo skruszył nieprzyjacioły zewsząd i wykorzenił Filistymy, przeciwniki aż po dzisiejszy dzień, zstarł róg ich aż na wieki.
Sirach	Syr	26	47	9	W każdej sprawie dawał wyznawanie Świętemu i Nawyższemu słowy chwały.
Sirach	Syr	26	47	10	Ze wszytkiego serca swego chwalił Pana i miłował Boga, który go stworzył, i dał mu moc przeciw nieprzyjaciołom.
Sirach	Syr	26	47	11	postanowił śpiewaki przed ołtarzem i na głosy ich uczynił wdzięczną muzykę.
Sirach	Syr	26	47	12	I dał ozdobę świętam, i ozdobił czasy aż do skończenia żywota swego, aby chwalili święte imię Pańskie i wysławiali rano świętobliwość Bożą.
Sirach	Syr	26	47	13	Pan oczyścił grzechy jego i wywyższył na wieki róg jego, i dał mu przymierze królestwa, i stolicę chwały w Izraelu.
Sirach	Syr	26	47	14	Po nim nastał syn mądry i dla niego obalił wszytkę moc nieprzyjacielską.
Sirach	Syr	26	47	15	Salomon panował we dni pokoju, któremu Bóg poddał wszytkie nieprzyjacioły, aby zbudował dom w imię jego a iżby mu nagotował świątnicę na wieki. Jakoźeś się zstał uczonym w młodości twojej
Sirach	Syr	26	47	16	i napełnioneś mądrości jako rzeka, i ziemię odkryła dusza twoja.
Sirach	Syr	26	47	17	I napełniłeś podobieństwami gadki, do wysep daleko się rozsławiło imię twoje i umiłowany jesteś w pokoju twoim.
Sirach	Syr	26	47	18	Dla pieśni i przypowieści, i podobieństw, i wykładów dziwowały się ziemie
Sirach	Syr	26	47	19	a dla imienia Pana Boga, którego przezwisko jest Bóg Izrael.
Sirach	Syr	26	47	20	Nazbierałeś złota jako mosiądzu a nagromadziłeś śrebra jako ołowu.
Sirach	Syr	26	47	21	I skłoniłeś biodra twoje do niewiast, i miałeś swą wolą w dele twoim.
Sirach	Syr	26	47	22	Uczyniłeś zmazę sławie swojej i splugawiłeś nasienie twoje przywodząc gniew na dzieci twoje i wzbudzając głupstwo twoje,
Sirach	Syr	26	47	23	abyś uczynił królestwo rozdwojone i żeby z Efraim rozkazowało panowanie ciężkie.
Sirach	Syr	26	47	24	A Bóg nie zaniecha miłosierdzia swego l i nie zepsuje ani zgładzi spraw swoich, ani wygubi z korzenia wnuków wybranego swego i nie skazi nasienia tego, który miłuje Pana.
Sirach	Syr	26	47	25	Ale dał Jakubowi ostatki a Dawidowi z tegoż pokolenia.
Sirach	Syr	26	47	26	I miał koniec Salomon z ojcy swemi,
Sirach	Syr	26	47	27	i zostawił po sobie głupstwo ludu z nasienia swego,
Sirach	Syr	26	47	28	i małego baczenia Roboama, który swą radą lud odwrócił;
Sirach	Syr	26	47	29	Jeroboama, syna Nabatowego, który w grzech wprawił Izraela a podał Efraimowi drogę do grzechu i barzo wiele grzechów ich wylało:
Sirach	Syr	26	47	30	barzo ich oddaliły od ich ziemie.
Sirach	Syr	26	47	31	I wynajdował wszytkie złości, aż na nie przyszła pomsta i wyzwoliła je od wszytkich grzechów.
Sirach	Syr	26	48	1	I powstał Eliasz prorok jako ogień, a słowo jego jako pochodnia gorzało.
Sirach	Syr	26	48	2	Który przywiódł na nie głód i drażniących go zazdrością swą mało zostało, bo nie mogli znosić przykazania Pańskiego.
Sirach	Syr	26	48	3	Słowem Pańskim zatrzymał niebo i trzykroć z nieba zrzucił ogień.
Sirach	Syr	26	48	4	Tak wielkiej chwały Eliasz dostąpił z cudów swoich. A któż się może tak pochwalić równie tobie?
Sirach	Syr	26	48	5	Któryś wzbudził umarłego z piekła, z działu śmierci słowem Pańskim.
Sirach	Syr	26	48	6	Któryś zrzucił króle na zginienie i łatwieś moc ich przełomił i chełpliwe z łoża ich.
Sirach	Syr	26	48	7	Który słyszysz na Synaj sąd a na Horebie sądy pomsty.
Sirach	Syr	26	48	8	Który pomazujesz króle na karanie i proroki czynisz następujące po tobie.
Sirach	Syr	26	48	9	Który jesteś wzięt w wichrze ognia, na wozie koni ognistych.
Sirach	Syr	26	48	10	Któryś jest opisan w sądziech czasów, że masz ubłagać gniew Pański, zjednać serca ojcowskiego z synem i naprawić pokolenia Jakub.
Sirach	Syr	26	48	11	Błogosławieni są, którzy cię widzieli a przyjadelstwem twoim są ozdobieni:
Sirach	Syr	26	48	12	bo my żywotem Żywiemy tylko, ale po śmierci nie będzie takie imię nasze.
Sirach	Syr	26	48	13	A tak Eliasz wichrem był otarty, a duchem jego Elizeusz był napełnion. Za dni swoich nie bał się książęda, a żaden go mocą nie zwydężył
Sirach	Syr	26	48	14	ani go zwydężyło. słowo żadne, a ciało jego umarłe prorokowało.
Sirach	Syr	26	48	15	Za żywota swego czynił dziwy i przy śmierci cuda czynił.
Sirach	Syr	26	48	16	W tym wszytkim lud nie pokutował ani odstąpili od grzechów swoich, aż są wyrzuceni z ziemie swojej i rozproszeni są po wszytkiej ziemi.
Sirach	Syr	26	48	17	I została mała trocha ludu i książę w domu Dawidowym.
Sirach	Syr	26	48	18	Niektórzy z nich czynili, co się Bogu podobało, ale drudzy wiele się grzechów dopuścili.
Sirach	Syr	26	48	19	Ezechiasz obronne uczynił miasto swe i przywiódł wodę w pośrzód niego, i wykował żelazem skałę, i zbudował studnie dla wody.
Sirach	Syr	26	48	20	Za jego dni przydągnął Sennacheryb i posłał Rapsaka, i podniósł rękę swą przeciwko nim, i przedwko synowi wyniósł rękę swoję, i pysznym się zstał dla mocy swojej.
Sirach	Syr	26	48	21	Tedy wzruszone są serca i ręce ich i boleścią były ogarnieni, jako niewiasty pracujące przy rodzeniu.
Sirach	Syr	26	48	22	I wzywali Pana miłosiernego, i wyciągnąwszy ręce swe, podnosili ku niebu, a święty Pan Bóg prędko głosu ich wysłuchał.
Sirach	Syr	26	48	23	Nie pamiętał na grzechy ich i nie podał ich nieprzyjaciołom ich, ale je oczyścił w ręku Izajasza, świętego proroka.
Sirach	Syr	26	48	24	Poraził wojska Asyryjskie i starł je Anjoł Pański.
Sirach	Syr	26	48	25	Bo Ezechiasz czynił, co się Bogu podobało, a statecznie chodził drogą Dawida, ojca swego, którą mu rozkazał Izajasz, prorok wielki i wierny przed oczyma Bożemi.
Sirach	Syr	26	48	26	Za jego dni słońce nazad się wróciło i przyczynił żywota królowi.
Sirach	Syr	26	48	27	Wielkim duchem przejźrzał pośledniejsze rzeczy i płaczące w Syjonie pocieszył.
Sirach	Syr	26	48	28	Pokazał aż na wieki przyszłe rzeczy i skryte — pierwej niż się zstały.
Sirach	Syr	26	49	1	Jozjaszowa pamiątka jako przyprawa wonności uczyniona od aptekarza.
Sirach	Syr	26	49	2	W uściech każdych jako miód osłodnieje pamiątka jego i jako muzyka na biesiedzie wina.
Sirach	Syr	26	49	3	Ten jest od Boga zrządzony na pokutę ludu i obrzydłe złości zniósł.
Sirach	Syr	26	49	4	Iobrócił ku Panu serce swoje,a za dni grzeszników zmocnił pobożność.
Sirach	Syr	26	49	5	Oprócz Dawida a Ezechiasza i Ozjasza, wszyscy się grzechu dopuścili:
Sirach	Syr	26	49	6	bo opuścili Zakon Nawyższego królowie Judzcy i bojaźń Bożą wzgardzili,
Sirach	Syr	26	49	7	bo królestwo swe dali inszym a chwałę swą narodowi postronnemu.
Sirach	Syr	26	49	8	Spalili wybrane Miasto Świątobliwości, ulice jego spustoszałe uczynili według proroctwa Jeremiaszowego.
Sirach	Syr	26	49	9	Abowiem źle częstowali tego, który z żywota matki był poświęcon prorokiem, aby wywracał i wyrywał, i tracił, i zasię budował, i odnawiał.
Sirach	Syr	26	49	10	Ezechiel, który widział widzenie Chwały, którą mu okazał na wozie Cherubim.
Sirach	Syr	26	49	11	Bo przypominał nieprzyjacioły przez deszcz a iż dobrze czynić miano tym, którzy pokazali drogi proste.
Sirach	Syr	26	49	12	I dwunaście proroków kości niech zakwitną z miejsc swoich: bo potwierdzili Jakub i odkupili go w mocnej wierze.
Sirach	Syr	26	49	13	Jakoż mamy wysławiać Zorobabela? Bo i on jako sygnet na prawej ręce.
Sirach	Syr	26	49	14	Tak i Jezusa, syna Josedek, którzy za swych dni Dom budowali i wynieśli kościół święty Panu nagotowany na chwałę wieczną.
Sirach	Syr	26	49	15	I Nehemiasz w pamięci długiego czasu, który nam mury obalone wywiódł i wystawił bramy i z zaworami, który domy nasze wystawił.
Sirach	Syr	26	49	16	Żaden się na ziemi nie narodził jako Henoch, bo i ten jest wzięt z ziemie.
Sirach	Syr	26	49	17	Ani jako Józef, który się człowiekiem narodził, ksiąźęciem braciej, utwierdzeniem ludu, rządźcą braciej, umocnieniem narodu.
Sirach	Syr	26	49	18	kości jego nawiedzone byty a po śmierci prorokowały.
Sirach	Syr	26	49	19	Set i Sem chwały u ludzi dostąpili. I nad wszelką duszę w stworzeniu Adam.
Sirach	Syr	26	50	1	Symon, syn Oniaszów, kapłan wielki, który za żywota swego Dom podparł, a za dni swych kościół umocnił.
Sirach	Syr	26	50	2	Kościoła też wysokość od niego jest ugruntowana, dwoiste budowanie i wysokie ściany kościoła.
Sirach	Syr	26	50	3	Za jego dni wyniknęły studnice wód, a jako morze napełnione są zbytnie.
Sirach	Syr	26	50	4	Który miał pieczą o ludu swoim i wybawił ji od zatracenia.
Sirach	Syr	26	50	5	Który przemógł rozprzestrzenić miasto, który dostąpił chwały w obcowaniu z ludźmi i rozszerzył weszcie do Domu i do sieni.
Sirach	Syr	26	50	6	Jako gwiazda jutrzenna między mgłami a jako pełny księżyc we dni swoje świeci,
Sirach	Syr	26	50	7	a jako słońce jasne, tak on świecił w kościele Bożym.
Sirach	Syr	26	50	8	Jako tęcza jaśniejąca się pięknie między jasnemi obłokami, jako kwiat różej we dni wiosny i jako lilie, które są nad ciekąćą wodą, i jako kadzidłowa pachnąca we dni letnie,
Sirach	Syr	26	50	9	jako ogień błyskający się i kadzidło gorające w ogniu,
Sirach	Syr	26	50	10	jako naczynie ze złota zupełne, wszelkim drogim kamieniem ozdobione,
Sirach	Syr	26	50	11	jako oliwa rodząca i cyprys podnoszący się wysoko, gdy brał na się świetną szatę a ubierał się w zupełność powagi
Sirach	Syr	26	50	12	gdy wstępował do ołtarza świętego, uczynił chwałą święty ubiór.
Sirach	Syr	26	50	13	A biorąc części z rąk kapłańskich, a sam stojąc przy ołtarzu, a około niego zgromadzenie braciej, jako szczepienie cedru na górze Libanie,
Sirach	Syr	26	50	14	tak około niego stali jako gałęzie palmowe, i wszyscy synowie Aaronowe w chwale swojej,
Sirach	Syr	26	50	15	a ofiara Pańska w ręku ich przed wszytkim zgromadzeniem Izraelskim. I wykonywając posługę na ołtarzu, aby rozmnożył ofiarę Króla Nawyższego:
Sirach	Syr	26	50	16	ściągnął rękę swą ku mokrym ofiarom i ofiarował ze krwi jagody.
Sirach	Syr	26	50	17	Wylał na fundament ołtarza wonność Boską Nawyższemu Książęciu.
Sirach	Syr	26	50	18	Tedy Aaronowi synowie zakrzyknęli, na trąbach kutych zatrąbili i dali słyszeć głos wielki na pamiątkę przed Bogiem.
Sirach	Syr	26	50	19	Tedy wszystek lud pospołu pospieszyli się i upadli na oblicze swe na ziemi, aby chwalili Pana Boga swego i oddali modlitwy wszechmocnemu Bogu Nawyższemu.
Sirach	Syr	26	50	20	I śpiewacy wysławiali głosy swemi, i w wielkim domu był wielki dźwięk wdzięczności pełny.
Sirach	Syr	26	50	21	I prosił lud Pana Nawyższego w modlitwie, aż się dokonała chwała Pańska i dokończyli służby swojej.
Sirach	Syr	26	50	22	Tedy zstępując podniósł ręce swe na wszytko zgromadzenie synów Izraelowych, aby dał Bogu chwałę usty swemi i chlubił się imieniem jego.
Sirach	Syr	26	50	23	I powtórzył modlitwę swoję, chcąc pokazać moc Bożą.
Sirach	Syr	26	50	24	A teraz módlcie się Bogu wszytkich rzeczy, który uczynił wielkie rzeczy po wszytkiej ziemi, który rozmnożył dni nasze z żywota matki naszej i obszedł się z nami według miłosierdzia swego:
Sirach	Syr	26	50	25	Niechże nam da wesele serdeczne i aby był pokój za dni naszych w Izraelu, na wieczne dni,
Sirach	Syr	26	50	26	aby wierzył Izrael, że z nami jest miłosierdzie Boże, aby nas wybawił za dni naszych.
Sirach	Syr	26	50	27	Dwa narody ma w nienawiści dusza moja, a trzeci nie jest narodem, którego nienawidzę:
Sirach	Syr	26	50	28	którzy siedzą na górze Seir i Filistymy, i lud głupi, który mieszka w Sychimiech],
Sirach	Syr	26	50	29	W tych księgach naukę mądrości i umiejętności spisał Jezus, syn Syrachów, Jerozolimczyk, który odnowił mądrość z serca swego.
Sirach	Syr	26	50	30	Błogosławiony, który się w tych dobrach obiera: kto je kładzie w serce swe, będzie zawsze mądrym.
Sirach	Syr	26	50	31	Bo jeśli to czynić będzie, zgodzi się ku wszemu, bo światłość Boża szcieżka jego jest
Sirach	Syr	26	51	1	Wyznawać ci będę, Panie, Królu, i będę cię chwalił, Boga, Zbawidela mego.
Sirach	Syr	26	51	2	Będę wyznawał imię twoje, boś mi się zstał pomocnikiem i obrońcą
Sirach	Syr	26	51	3	i zachowałeś ciało moje od zginienia, od sidła języka złośliwego i od ust sprawujących kłamstwo i zstałeś mi się pomocnikiem przed oczyma sprzeciwników.
Sirach	Syr	26	51	4	I wybawiłeś mię według wielkości miłosierdzia imienia twego od ryczących nagotowanych do żeru,
Sirach	Syr	26	51	5	z rąk szukających dusze mojej i bram utrapienia, które mię ogarnęły,
Sirach	Syr	26	51	6	od ucisku płomienia, który mię ogarnął, a w pośrzód ognia nie upaliłem się,
Sirach	Syr	26	51	7	z głębokości brzucha piekielnego i od języka splugawionego, i od słowa kłamliwego, od króla niezbornego i od języka niesprawiedliwego.
Sirach	Syr	26	51	8	Będzie chwaliła aż do śmierci dusza moja Pana,
Sirach	Syr	26	51	9	a żywot mój przybliżał się na dół do piekła.
Sirach	Syr	26	51	10	Obtoczyli mię zewsząd, a nie był nikt, co by był ratował, oględowałem się na ratunek ludzi, a nie było go.
Sirach	Syr	26	51	11	Wspominałem na miłosierdzie twoje, Panie, i na sprawę twoję, które są od wieku.
Sirach	Syr	26	51	12	Bo wyrywasz czekających na cię, Panie, i wybawiasz je z rąk pogańskich.
Sirach	Syr	26	51	13	Wywyższyłeś na ziemi mieszkanie moje i o spłynienie od śmierci prosiłem.
Sirach	Syr	26	51	14	Wzywałem Pana, Ojca Pana mego, aby mię nie opuszczał w dzień utrapienia mego i czasu pysznych, bez pomocy.
Sirach	Syr	26	51	15	Będę chwalił ustawicznie imię twoje i będę je wysławiał w wyznaniu, i wysłuchana jest modlitwa moja.
Sirach	Syr	26	51	16	I zachowałeś mię od zginienia, i z czasu złego wyrwałeś mię.
Sirach	Syr	26	51	17	Przetoż będę wyznawał i będę chwalił, i błogosławił imię Pańskie.
Sirach	Syr	26	51	18	Gdym jeszcze był młodzieniaszkiem, niźlim począł błądzić, przez modlitwę swą szukałem jawnie mądrości.
Sirach	Syr	26	51	19	Przed kościołem prosiłem o nię i aż do końca szukać jej będę. I zakwitnęła jako skoroźrzała jagoda winna.
Sirach	Syr	26	51	20	Rozweseliło się w niej serce moje, noga moja choddła prostą drogą, szukałem jej z młodości mojej.
Sirach	Syr	26	51	21	Nakłoniłem trochę ucha mego i przyjąłem ją.
Sirach	Syr	26	51	22	Nalazłem w sobie wielką mądrość i uczyniłem w niej wielki postępek.
Sirach	Syr	26	51	23	Będę dawał chwałę dającemu mi mądrość.
Sirach	Syr	26	51	24	Bom u siebie postanowił, abym ją czynił: pragnąłem zapalczywie dobrego, a nie będę zawstydzon.
Sirach	Syr	26	51	25	Biedziła się dusza moja około niej i byłem utwierdzon czyniąc ją.
Sirach	Syr	26	51	26	Podniosłem ręce swe ku górze i opłakałem głupstwo jej.
Sirach	Syr	26	51	27	Udałem duszę moję ku niej i nalazłem ją w uznaniu.
Sirach	Syr	26	51	28	Posiadłem serce z nią od początku a dlategoż nie będę opuszczon.
Sirach	Syr	26	51	29	Żywot mój poruszył się szukając jej, a przetoź dostanę dobrej osiadłości.
Sirach	Syr	26	51	30	Pan mi dał język, zapłatę moję i nim go będę chwalił.
Sirach	Syr	26	51	31	Przybliżcie się ku mnie, ludzie nieumiejętni, a zgromadźcie się do domu nauki.
Sirach	Syr	26	51	32	Przeczże się jeszcze ociągacie? A co ktemu mówicie? Dusze wasze barzo pragną.
Sirach	Syr	26	51	33	Otworzyłem usta moje i powiedziałem: Nabywajcie sobie bez śrebra
Sirach	Syr	26	51	34	a szyje wasze poddajcie pod jarzmo, a dusza wasza niech karność przyjmuje, bo naprędce naleźć ją możecie.
Sirach	Syr	26	51	35	Obaczcie oczyma waszemi, żeciem mało pracował, a dostałem sobie wielkiego odpoczynienia.
Sirach	Syr	26	51	36	Nabywajcie nauki z wielką liczbą śrebra, a osiągnicie z nią wiele złota.
Sirach	Syr	26	51	37	Niechaj się dusza wasza rozraduje w miłosierdziu jego, a nie zawstydzicie się w chwale jego.
Sirach	Syr	26	51	38	Sprawujcie dzieło wasze przed czasem, a da wam zapłatę waszę czasu swego.
Isaiah	Iz	27	1	1	Widzenie Izajasza, syna Amos, które widział nad Judą i Jeruzalem za dni Ozyasza, Joathana, Achaza, i Ezechiasza, królów Judzkich.
Isaiah	Iz	27	1	2	Słuchajcie niebiosa, a weźmij w uszy, ziemio! albowiem Pan mówił: Wychowałem syny i wywyższyłem, a oni mię wzgardzili.
Isaiah	Iz	27	1	3	Poznał wół pana swego, i osieł żłób pana swego: a Izrael mię nie poznał, a lud mój nie zrozumiał.
Isaiah	Iz	27	1	4	Biada narodowi grzesznemu, ludowi nieprawością obciążonemu, nasieniu złemu, synom złośliwym: opuścili Pana, bluźnili Świętego Izraelowego, odwrócili się wstecz.
Isaiah	Iz	27	1	5	Na czemże was mam więcéj karać, którzy przyczyniacie przestępstwa? każda głowa chora, a każde serce żałośne.
Isaiah	Iz	27	1	6	Od stopy nogi aż do wierzchu głowy niemasz w nim zdrowia: rana i siność i spuchły raz, nie jest zawiązany, ani lekarstwem opatrzony, ani oliwą zmiękczony.
Isaiah	Iz	27	1	7	Ziemia wasza spustoszona, miasta wasze ogniem popalone: krainę waszę przed wami cudzoziemcy pożerają, i spustoszeje jako w zburzeniu nieprzyjacielskiem.
Isaiah	Iz	27	1	8	I zostanie się córka Syońska jako chłodnik w winnicy a jako budka w ogrodzie ogórkowym i jako miasta, które burzą.
Isaiah	Iz	27	1	9	By nam był Pan zastępów nie zostawił nasienia, bylibychmy jako Sodoma, i stalibyśmy się Gomorze podobni.
Isaiah	Iz	27	1	10	Słuchajcie słowa Pańskiego, książęta Sodomskie! weźcie w uszy zakon Boga naszego, ludu Gomorski!
Isaiah	Iz	27	1	11	Cóż mi po mnóstwie ofiar waszych, mówi Pan? Pełenem całopalenia baranów i łoju tłustego bydła: i krwie cielców i jagniąt i kozłów nie chciałem.
Isaiah	Iz	27	1	12	Gdybyście przychodzili przed oczy moje, kto tego szukał z rąk waszych, abyście chodzili po sieniach moich?
Isaiah	Iz	27	1	13	Nie ofiarujcież więcéj ofiary próżno. Kadzenie jest mi obrzydłością: nowiu miesiąca i Szabbathu i innych świąt, nie ścierpię, nieprawe są zbory wasze.
Isaiah	Iz	27	1	14	Nowi waszych i uroczystych świąt waszych nienawidzi dusza moja: stały mi się przykre, zmordowałem się znosząc.
Isaiah	Iz	27	1	15	A gdy wyciągnięcie ręce wasze, odwrócę oczy moje od was: a gdy rozmnożycie modlitwę, nie wysłucham; bo ręce wasze pełne są krwie.
Isaiah	Iz	27	1	16	Omyjcie się, czystymi bądźcie, odejmcie złość myśli waszych od oczu moich, przestańcie źle czynić:
Isaiah	Iz	27	1	17	Uczcie się dobrze czynić, szukajcie sądu, wspomagajcie uciśnionego, czyńcie sprawiedliwość sierocie, brońcie wdowy.
Isaiah	Iz	27	1	18	A przyjdźcie, a strofujcie mię, mówi Pan: Choćby były grzechy wasze jak szarłat, jako śnieg wybieleją: i choćby były czerwone jako karmazyn, będą białe jako wełna.
Isaiah	Iz	27	1	19	Jeźli zechcecie a posłuchacie mię, dóbr ziemie pożywać będziecie.
Isaiah	Iz	27	1	20	Ale jeźli nie zechcecie, a mnie ku gniewowi przywiedziecie, miecz was pożre; bo usta Pańskie mówiły.
Isaiah	Iz	27	1	21	Jako się stało nierządnicą miasto wierne, pełne sądu? Sprawiedliwość mieszkała w niem, a teraz mężobójce.
Isaiah	Iz	27	1	22	Śrebro twoje obróciło się w zużelicę: wino twoje zmięszało się z wodą.
Isaiah	Iz	27	1	23	Książęta twoje niewierne, towarzysze złodziejscy: wszyscy miłują dary a idą za nagrodą: sierocie nie czynią sprawiedliwości, a sprawa wdowia nie przychodzi przed nie.
Isaiah	Iz	27	1	24	Przeto mówi Pan, Bóg zastępów, mocny Izraelski: Ach pocieszę się nad nieprzyjaciółmi swymi, a pomszczę się nad przeciwniki mymi.
Isaiah	Iz	27	1	25	I obrócę rękę swoję na cię, i wypalę do czysta zużelicę twoję i odpędzę wszystkę cenę twoję.
Isaiah	Iz	27	1	26	I przywrócę sędzie twoje, jako przedtem byli, a rajce twoje jako z staradawna. Potem będziesz nazwano miastem sprawiedliwego, miastem wiernem.
Isaiah	Iz	27	1	27	Syon w sądzie odkupione będzie i przywiodą je zaś w sprawiedliwości.
Isaiah	Iz	27	1	28	A zetrze złośniki i grzeszniki spółem: a którzy Pana opuścili, będą wyniszczeni.
Isaiah	Iz	27	1	29	Bo będą pohańbieni od bałwanów, którym ofiarowali: i będziecie się wstydzić za ogrody, któreście byli obrali:
Isaiah	Iz	27	1	30	Gdy będziecie jako dąb, którego liście opadło, i jako ogród bez wody.
Isaiah	Iz	27	1	31	I będzie moc wasza, jako perz z zgrzebi, a dzieło wasze, jako iskra: i zapali się oboje pospołu, a nie będzie, ktoby zagasił.
Isaiah	Iz	27	2	1	Słowo, które widział Izajasz, syn Amos, nad Judą i Jeruzalem.
Isaiah	Iz	27	2	2	I będzie w ostateczne dni przygotowana góra domu Pańskiego na wierzchu gór, i wywyższy się nad pagórki, a popłyną do niéj wszyscy narodowie.
Isaiah	Iz	27	2	3	Pójdą téż wiele ludzi, i rzekną: Chodźcie, a wstąpmy na górę Pańską i do domu Boga Jakóbowego, a nauczy nas dróg swoich, i będziemy chodzić ścieżkami jego; bo z Syonu wynidzie zakon, a słowo Pańskie z Jeruzalem.
Isaiah	Iz	27	2	4	I będzie sądził narody, i będzie strofował ludzi wiele. I przekują miecze swe na lemiesze, a włocznie swe na sierpy: nie podniesie miecza naród przeciw narodowi, ani się będą więcéj ćwiczyć ku bitwie.
Isaiah	Iz	27	2	5	Domie Jakóbów! pójdźcie, a chódźmy w światłości Pańskiéj.
Isaiah	Iz	27	2	6	Albowiem porzuciłeś twój lud, dom Jakóbów, iż pełni są jako przedtem, i mieli wieszczki jako Philistynowie, a dzieci się cudzych jęli.
Isaiah	Iz	27	2	7	Napełniona jest ziemia śrebra i złota, i niemasz końca skarbom jego: i napełniła się ziemia jego koni, i niemasz liczby poczwornych jego.
Isaiah	Iz	27	2	8	I napełniła się ziemia jego bałwanów: kłaniali się dziełu rąk swoich, które uczyniły palce ich.
Isaiah	Iz	27	2	9	I kłaniał się człowiek, i uniżał się mąż: przetóż nie odpuszczaj im.
Isaiah	Iz	27	2	10	Wnidź do skały, a skryj się wykopanéj ziemi przed obliczem strachu Pańskiego i przed jasnością majestatu jego.
Isaiah	Iz	27	2	11	Oczy wyniosłe człowiecze zniżone są, i nachylona będzie wysokość mężów: a sam Pan wywyższy się w on dzień.
Isaiah	Iz	27	2	12	Bo dzień Pana zastępów na każdego pysznego i wysokiego i na każdego hardego, i zniżon będzie:
Isaiah	Iz	27	2	13	I na wszystkie cedry Libanu wysokie i wyniosłe i na wszystkie dęby Basan,
Isaiah	Iz	27	2	14	I na wszystkie góry wysokie i na wszystkie pagórki wyniosłe,
Isaiah	Iz	27	2	15	I na każdą wieżę wysoką i na każdy mur obronny,
Isaiah	Iz	27	2	16	I na wszystkie okręty Tharsys i na wszystko, co jest piękne ku widzeniu.
Isaiah	Iz	27	2	17	I będzie nachylona wyniosłość ludzi, i uniżona będzie wysokość mężów: a sam Pan wywyższy się w on dzień.
Isaiah	Iz	27	2	18	A bałwany do szczątka będą pokruszone.
Isaiah	Iz	27	2	19	I wnidą do jaskin skalnych i do przepaści ziemie przed obliczem strachu Pańskiego i przed chwałą majestatu jego, gdy powstanie, aby karał ziemię.
Isaiah	Iz	27	2	20	W on dzień porzuci człowiek bałwany śrebra swego, i wyobrażenia złota swego, które był sobie sprawił, aby się im kłaniał, krety i nietoperze.
Isaiah	Iz	27	2	21	I wnidzie w rozpadliny skalne i w maclochy kamienne przed obliczem strachu Pana i przed chwałą majestatu jego, gdy powstanie, aby karał ziemię.
Isaiah	Iz	27	2	22	A tak miejcie pokój z człowiekiem, którego dech jest w nozdrzach jego; bo poczytan jest on za wysokiego.
Isaiah	Iz	27	3	1	Albowiem oto panujący Pan zastępów odejmie z Jeruzalem i z Judy dużego i mocnego, wszelkie posilenie chleba i wszelkie posilenie wody.
Isaiah	Iz	27	3	2	Mocnego i męża walecznego, sędziego i proroka, i wieszczka i starca.
Isaiah	Iz	27	3	3	Kapitana nad piąciądziesiąt i uczciwą osobę i rajcę i mądrego budownika i roztropnego w mowach tajemnych.
Isaiah	Iz	27	3	4	I dam dzieci za książęta ich, a niewieściuchowie panować im będą.
Isaiah	Iz	27	3	5	A obórzy się lud, mąż na męża, i każdy na bliźniego swego: powstanie chłopię na starca, a wzgardzony na uczciwego.
Isaiah	Iz	27	3	6	Bo ujmie mąż brata swego, domownika ojca swego: Masz odzienie, bądź książęciem naszym, a upadek ten pod ręką twoją.
Isaiah	Iz	27	3	7	Odpowie dnia onego, mówiąc: Nie jestem lekarz, i w domu moim niemasz chleba, ani odzienia: nie stanówcie mię książęciem na ludem.
Isaiah	Iz	27	3	8	Bo się wali Jeruzalem, a Judas upadł, iż język ich i wynalazki ich przeciw Panu, aby draźnili oczy majestatu jego.
Isaiah	Iz	27	3	9	Poznanie oblicza ich odpowiedziało im: a grzech swój jako Sodoma opowiadali a nie taili. Biada duszy ich; bo im oddano złości.
Isaiah	Iz	27	3	10	Powiedzcie sprawiedliwemu, że dobrze, iż owoców wynalazków swoich pożywać będzie.
Isaiah	Iz	27	3	11	Biada bezbożnemu na złe; albowiem odpłata rąk jego stanie mu się.
Isaiah	Iz	27	3	12	Lud mój wyciągacze jego złupili, a niewiasty panowały nad nimi. Ludu mój! którzy cię błogosławionym zowią, ci cię zwodzą, a drogę chodu twego rozkopują.
Isaiah	Iz	27	3	13	Stoi Pan na sąd: a stoi, aby sądził narody.
Isaiah	Iz	27	3	14	Pan na sąd przyjdzie z starszymi ludu swego i z książęty jego; boście wy spaśli winnicę, a to zdzier ubogiego w domu waszym.
Isaiah	Iz	27	3	15	Czemu ciśniecie lud mój, a oblicza ubogich mielecie? mówi Pan, Bóg zastępów.
Isaiah	Iz	27	3	16	I rzekł Pan: Przeto, że się wyniosły córki Syońskie, a chodziły wyciągnąwszy szyje, i pomrugając oczyma chodziły i pląsały, chodziły nogami swemi i postawnym krokiem postępowały:
Isaiah	Iz	27	3	17	Obłysi Pan wierzch głowy córek Syońskich, a Pan włosy ich obnaży.
Isaiah	Iz	27	3	18	Onego dnia odejmie Pan ozdobę trzewików i knafliki,
Isaiah	Iz	27	3	19	I łańcuchy i noszenia i manelle i bieretki,
Isaiah	Iz	27	3	20	I przedzielnice i nagolenice i łańcuszki i jabłuszka woniające i nausznice,
Isaiah	Iz	27	3	21	I pierścionki, i drogie kamienie, na czole wiszące,
Isaiah	Iz	27	3	22	I szaty odmienne i płaszczyki i rantuszki i szpilki,
Isaiah	Iz	27	3	23	I zwierciadła i rąbeczki i bramki i letniki.
Isaiah	Iz	27	3	24	I będzie miasto wdzięcznéj woni smród, a miasto paska powrózek, a miasto kędzierzawych włosów łysina, a miasto koszulki włosienica.
Isaiah	Iz	27	3	25	Co piękniejsi téż mężowie twoi od miecza polęgą, a mocarze twoi w bitwie.
Isaiah	Iz	27	3	26	I zasmęcą się i płakać będą bramy jego, i spustoszona na ziemi usiędzie.
Isaiah	Iz	27	4	1	I uchwycą siedm niewiast męża jednego w on dzień, mówiąc: Chleb swój jeść będziemy i odzieniem swem przyodziewać się będziemy, tylko niech będzie mianowane imię twoje nad nami, zejmij sromotę naszę.
Isaiah	Iz	27	4	2	W on dzień będzie płód Pański w wielmożności i chwale, a owoc ziemie wyniosły, i radość tym, którzy będą zbawieni z Izraela.
Isaiah	Iz	27	4	3	I będzie: Wszelki, który się zostanie w Syon, i kto się ostoi w Jeruzalem, świętym go nazowią: każdego, który jest napisany w żywocie w Jeruzalem.
Isaiah	Iz	27	4	4	Jeźli omyje Pan plugastwa córek Syon, a krew Jeruzalem omyje z pośrodku jego, w duchu sądu i w duchu zapalenia:
Isaiah	Iz	27	4	5	I stworzy Pan nad wszytkiem miejscem góry Syon, i gdzie wzywany był, obłok we dnie, a dym i światło ognia pałającego w nocy; bo nad każdą sławą nakrycie.
Isaiah	Iz	27	4	6	I będzie przybytek na zasłonę we dnie od gorąca, a na ubezpieczenie i na skrycie od wichru i od deszczu.
Isaiah	Iz	27	5	1	Zaśpiewam miłemu memu piosnkę stryjecznego brata mego, o winnicy jego. Winnica uczyniona jest miłemu memu na rogu, synie oliwy.
Isaiah	Iz	27	5	2	I ogrodził ją i wybrał z niéj kamienie i nasadził ją wyborną i zbudował wieżę w pośrodku jéj i sprawił prasę w niéj i czekał, aby zrodziła jagody winne, alić zrodziła agrest.
Isaiah	Iz	27	5	3	A tak teraz obywatele Jerozolimscy i mężowie Judzcy, rozsądźcie między mną a winnicą moją.
Isaiah	Iz	27	5	4	Co jest, com więcéj miał czynić winnicy mojéj, a nie uczyniłem jéj? Czyli iżem czekał, aby zrodziła jagody winne, a zrodziła agrest?
Isaiah	Iz	27	5	5	A teraz ukażę wam, co ja uczynię winnicy mojéj: Rozbiorę płot jéj, i będzie na rozchwycenie: rozerwę parkan jéj, i będzie na podeptanie.
Isaiah	Iz	27	5	6	I zostawię ją pustą. Nie będą jéj obrzezywać, ani kopać, i porośnie tarniem i cierniem: a obłokom przykażę, aby na nię dżdżu nie spuszczały.
Isaiah	Iz	27	5	7	Bo winnica Pana zastępów jest dom Izraelski: a mąż Juda rodzaj jego rozkoszny: i czekałem, żeby czynił sąd, alić nieprawość, a krzyk miasto sprawiedliwości.
Isaiah	Iz	27	5	8	Biada, którzy przyłączacie dom do domu, a rolą do roli przyczyniacie aż do granice miejsca: izali wy sami mieszkać będziecie w pośród ziemie?
Isaiah	Iz	27	5	9	W uszach moich to jest, mówi Pan zastępów: Jeźliż wiele domów wielkich i ozdobnych nie będą spustoszone bez obywatela.
Isaiah	Iz	27	5	10	Albowiem dziesięć stajan winnice uczynią łagwicę jednę, a trzydzieści korcy nasienia dadzą trzy korce.
Isaiah	Iz	27	5	11	Biada, którzy wstajecie rano, abyście się opilstwem bawili i pili aż do wieczora, abyście się winem rozpalili.
Isaiah	Iz	27	5	12	Cytra i lutnia i bęben i piszczałka i wino na biesiadach waszych: a na sprawę Pańską nie patrzycie i uczynków rąk jego nie baczycie.
Isaiah	Iz	27	5	13	Przetóż w niewolą zawiedzion jest lud mój, iż nie miał umiejętności: i zacni z niego pozdychali od głodu, a pospólstwo jego wyschło od pragnienia.
Isaiah	Iz	27	5	14	Przetoć rozszerzyło piekło duszę swoję i rozdziewiło paszczękę swą bez żadnego końca: i zstąpią mocarze jego i pospólstwo jego i zacni a sławni jego do niego.
Isaiah	Iz	27	5	15	I nachylony będzie człowiek, i zniżon będzie mąż, a oczy podwyższonych będą spuszczone.
Isaiah	Iz	27	5	16	A Pan zastępów wywyższy się w sądzie, i Bóg święty poświęci się w sprawiedliwości.
Isaiah	Iz	27	5	17	I będą paść baranki według porządku ich, a pustynie w urodzaj obrócone będą jeść przychodniowie.
Isaiah	Iz	27	5	18	Biada, którzy ciągniecie nieprawość powrózkami marności, a grzech jako powróz wozowy.
Isaiah	Iz	27	5	19	Którzy mówicie: Niech się śpieszy a niech rychło przyjdzie uczynek jego, abyśmy oglądali: niech się przybliży a niech przyjdzie rada Świętego Izraelskiego, a dowiemy się jéj.
Isaiah	Iz	27	5	20	Biada, którzy nazywacie złe dobrem, a dobre złem: pokładając ciemność za światłość, a światłość za ciemność: pokładając gorzkie za słodkie, a słodkie za gorzkie.
Isaiah	Iz	27	5	21	Biada, którzyście mądrymi w oczach waszych, a sami przed sobą roztropnymi.
Isaiah	Iz	27	5	22	Biada, którzyście mocnymi na picie wina, a mężmi dużymi ku mięszaniu opilstwa.
Isaiah	Iz	27	5	23	Którzy usprawiedliwiacie niezbożnego za podarki, a sprawiedliwość sprawiedliwego odejmujecie od niego.
Isaiah	Iz	27	5	24	Przetóż jako pożera paździerze język ogniowy, a wypala gorącość płomieniowa: tak korzeń ich jako perz będzie, a płód ich jako proch ku górze pójdzie; bo odrzucili zakon Pana zastępów, a wyrok świętego Izraelowego bluźnili.
Isaiah	Iz	27	5	25	Dlatego zapalczywość Pańska rozgniewała się na lud jego, i wyciągnął nań rękę swoję i poraził go: i wzruszyły się góry, i były trupy ich jako gnój po ulicach. W tem wszystkiem nie odwróciła się zapalczywość jego, ale jeszcze ręka jego wyciągniona.
Isaiah	Iz	27	5	26	I podniesie chorągiew między narody odległe, i świśnie nań z kończyn ziemie, a oto śpieszny prędko przyjdzie.
Isaiah	Iz	27	5	27	Niemasz ustawającego, ani spracowanego między nim: nie będzie drzemał ani spał, ani będzie rozpasany pas biódr jego, ani się rozerwie rzemyk butów jego.
Isaiah	Iz	27	5	28	Strzały jego ostre, i wszystkie łuki jego naciągnione: kopyta koni jego jako krzemień, a koła jego jako gwałt burze.
Isaiah	Iz	27	5	29	Ryk jego jako lwa: będzie ryczał jako lwie szczenięta, i będzie zgrzytał a będzie łup trzymał: a obejmie, a nie będzie, ktoby wyrwał.
Isaiah	Iz	27	5	30	I zaszumi nad nim dnia onego jako szum morski: pojrzemy na ziemię, a oto ciemności ucisku: i światłość zaćmiła się we mgle jego.
Isaiah	Iz	27	6	1	Roku, którego umarł król Ozyasz, widziałem Pana, siedzącego na stolicy wysokiéj i wyniosłéj: a to, co pod nim było, napełniało kościół.
Isaiah	Iz	27	6	2	Seraphim stali nad nim: sześć skrzydeł miał jeden, a sześć skrzydeł drugi. dwiema zakrywali oblicze jego, a dwiema zakrywali nogi jego, a dwiema latali.
Isaiah	Iz	27	6	3	I wołali jeden do drugiego i mówili: Święty, święty, święty Pan, Bóg zastępów, pełna jest wszystka ziemia chwały jego.
Isaiah	Iz	27	6	4	I poruszyły się naprożniki z zawiasami od głosu wołającego, a dom napełnion jest dymem.
Isaiah	Iz	27	6	5	I rzekłem: Biadaż mnie, iżem milczał; bo mąż mający wargi plugawe, ja jestem, i w pośrodku ludu plugawe wargi mającego ja mieszkam: a Króla, Pana zastępów widziałem oczyma swemi.
Isaiah	Iz	27	6	6	I przyleciał do mnie jeden z Seraphim, a w ręce jego kamyk, który był wziął kleszczami z ołtarza.
Isaiah	Iz	27	6	7	I dotknął się ust moich i rzekł: Oto się to dotknęło warg twoich, i odejdzie nieprawość twoja, a grzech twój będzie oczyszczony.
Isaiah	Iz	27	6	8	I usłyszałem głos Pana mówiącego: Kogo poślę? a kto nam pójdzie? i rzekłem: Owo ja, poślij mię.
Isaiah	Iz	27	6	9	I rzekł: Idź, a powiesz ludowi temu: Słuchajcie słuchając, a nie rozumiejcie: i oglądajcie widzenie, a nie poznajcie.
Isaiah	Iz	27	6	10	Zaślep serce ludu tego a uszy jego obciąż, i oczy jego zawrzyj, aby snadź nie widział oczyma swemi i uszyma swemi nie słyszał a sercem swem nie rozumiał, a nawróciłby się, i uzdrowiłbym go.
Isaiah	Iz	27	6	11	I rzekłem: Dokądże, Panie? I rzekł: Aż będą spustoszone miasta bez obywatela, a domy bez człowieka, a ziemia zostanie spustoszona.
Isaiah	Iz	27	6	12	I daleko zapędzi pan ludzie, i rozmnoży się ta, która była pusta w pośród ziemie.
Isaiah	Iz	27	6	13	A jeszcze w niéj dziesięcina: a wróci się i będzie na pokazanie jako terebint, jako dąb, który rozpuszcza gałęzie swoje: nasienie święte będzie to, co będzie stało w niéj.
Isaiah	Iz	27	7	1	I stało się za dni Achaz, syna Joathan, syna Ozyasza, króla Judzkiego, przyciągnął Rasyn, król Syryjski, i Phaceasz, syn Romeliasza, król Izraelski, do Jeruzalem, aby walczyli przeciwko niemu, i nie mogli go zwalczyć.
Isaiah	Iz	27	7	2	I dali znać domowi Dawidowemu, rzekąc: Odopoczęła Syrya na Ephraimie. I poruszyło się serce jego i serce ludu jego, jako się wzruszają drzewa leśne od wiatru.
Isaiah	Iz	27	7	3	I rzekł Pan do Izajasza: Wynidź przeciw Achazowi ty i, który pozostał Jasub, syn twój, do końca rur sadzawki wyższéj na drodze do roli farbierzowéj.
Isaiah	Iz	27	7	4	I rzeczesz do niego: Patrz, abyś milczał: nie bój się, a serce twoje niechaj się nie lęka dwu ogonów tych głowień kurzących się popędliwością gniewu Rasyna, króla Syryjskiego, i syna Romeliasza:
Isaiah	Iz	27	7	5	Że się naradziła przeciw tobie na złe Syrya, Ephraim i syn Romeliasza, mówiąc:
Isaiah	Iz	27	7	6	Ciągnijmy do Judy, a wzbudźmy go, i oderwiemy go do nas, i postanówmy króla w pośrodku jéj, syna Tabeel.
Isaiah	Iz	27	7	7	To mówi Pan Bóg. Nie stanie się, ani to będzie.
Isaiah	Iz	27	7	8	Ale głową Syryi Damaszek, a głową Damaszku Rasyn: a jeszcze sześćdziesiąt i pięć lat, i przestanie Ephraim być ludem.
Isaiah	Iz	27	7	9	A głową Ephraimową Samarya, a głową Samaryi syn Romeliasza. Jeźli wierzyć nie będziecie, nie ostoicie się.
Isaiah	Iz	27	7	10	I przydał Pan mówić do Achaz, rzekąc:
Isaiah	Iz	27	7	11	Proś sobie znaku od Pana, Boga twego, w głębokość piekielną, albo na wysokość wzgórę.
Isaiah	Iz	27	7	12	I rzekł Achaz: Nie będę prosił i nie będę kusił Pana.
Isaiah	Iz	27	7	13	I rzekł: Słuchajcież tedy, domie Dawidów! Aza wam na tem mało, że się uprzykrzacie ludziom, iż się téż uprzykrzacie Bogu mojemu?
Isaiah	Iz	27	7	14	Przetóż da wam sam Pan znamię. Oto, panna pocznie i porodzi syna, i nazowią imię jego Emanuel.
Isaiah	Iz	27	7	15	Masło i miód jeść będzie, aby umiał odrzucać złe i obierać dobre.
Isaiah	Iz	27	7	16	Bo pierwéj niż będzie umiało dziecię odrzucić złe i obrać dobre, będzie opuszczona ziemia, którą się ty brzydzisz dla dwu królów jéj.
Isaiah	Iz	27	7	17	Przywiedzie Pan na cię i na lud twój i na dom ojca twego dni, jakie nie przychodziły ode dni odstąpienia Ephraim od Judy z królem Assyryjskim.
Isaiah	Iz	27	7	18	I będzie dnia onego: Świśnie Pan na muchę, która jest na końcu rzek Egipskich, i na pszczołę, która jest w ziemi Assur.
Isaiah	Iz	27	7	19	I przyjdą, i będą odpoczywać wszyscy nad potoki dolin i w rozpadlinach skał i we wszystkich chróścinach i po wszystkich jamach.
Isaiah	Iz	27	7	20	Onego dnia ogoli Pan brzytwą najętą, tymi, którzy są za rzeką, królem Assyryjskim, głowę i włosy na nogach i wszystkę brodę.
Isaiah	Iz	27	7	21	I będzie dnia onego: Będzie chował człowiek krowę z bydła i dwie owce.
Isaiah	Iz	27	7	22	A prze obfitość mleka będzie jadł masło; bo masło i miód będzie jadł każdy, który się zostanie w pośród ziemie.
Isaiah	Iz	27	7	23	I będzie dnia onego każde miejsce, na którem będzie tysiąc winnych macic, za tysiąc śrebrników, że się w ciernie i w tarnie obrócą.
Isaiah	Iz	27	7	24	Z strzałami a z łukiem będą tam wchodzić; bo tarny i ciernie będą po wszystkiéj ziemi.
Isaiah	Iz	27	7	25	A wszystkie góry, które motyką będą kopane, nie przyjdzie tam strach ciernia i tarnia, i będą na pastwisko wołu i na podeptanie bydła.
Isaiah	Iz	27	8	1	I rzekł Pan do mnie: Weźmij sobie księgi wielkie, a napisz na nich pismem człowieczem: Prędko łupy zdzieraj, rychło bierz korzyści.
Isaiah	Iz	27	8	2	I wziąłem do siebie świadki wierne, Uryasza kapłana, i Zacharyasza, syna Barachiasza:
Isaiah	Iz	27	8	3	I przystąpiłem do prorokini, i poczęła i porodziła syna. I rzekł Pan do mnie: Nazów imię jego: Pośpiesz się łupy zdzierać, kwap się brać korzyści.
Isaiah	Iz	27	8	4	Albowiem pierwéj niźli dziecię będzie umiało mianować ojca swego i matkę swoję, będzie pobrana moc Damaszku i łupy Samaryjskie przed królem Assyryjskim.
Isaiah	Iz	27	8	5	I przyczynił Pan jeszcze mówić do mnie, rzekąc:
Isaiah	Iz	27	8	6	Za to, iż ten lud wzgardził wody Syloe, które płyną cicho, a przyjął raczéj Rasyn i syna Romeliasza:
Isaiah	Iz	27	8	7	Przetóż oto Pan przywiedzie na nie wody rzeczne gwałtowne i mnogie, króla Assyryjskiego, i wszystkę chwałę jego: i wstąpi na wszystkie strumienie jego i popłynie nad wszystkimi brzegami jego.
Isaiah	Iz	27	8	8	I pociecze przez Judę, wzbierając i idąc, aż do szyje przyjdzie: i będzie wyciągnienie skrzydeł jego, napełniając szerokość ziemie twojéj, o Emanuelu!
Isaiah	Iz	27	8	9	Zgromadźcie się, narodowie, a bądźcie zwyciężeni, a słuchajcie wszystkie dalekie ziemie: zmacniajcie się, a bądźcie zwyciężeni: przepaszcie się, a bądźcie zwyciężeni.
Isaiah	Iz	27	8	10	Wnidźcie w radę, a będzie rozerwana: mówcie słowo, a nie stanie się; bo z nami Bóg.
Isaiah	Iz	27	8	11	Albowiem to Pan mówi do mnie: Jako mocną ręką wyćwiczył mię, abych nie chodził drogą ludu tego, mówiąc:
Isaiah	Iz	27	8	12	Nie mówcie: Sprzysiężenie; bo wszystko, co ten lud mówi, jest sprzysiężenie: a po strachu jego nie strachajcie się, ani się lękajcie.
Isaiah	Iz	27	8	13	Pana zastępów, tego święćcie, ten strachem waszym i ten bojaźnią waszą.
Isaiah	Iz	27	8	14	I będzie wam poświęceniem: a kamieniem obrażenia i opoką zgorszenia dwiema domom Izraelskim, sidłem i upadkiem obywatelom Jerozolimskim.
Isaiah	Iz	27	8	15	I obrażą się z nich bardzo wiele, i powalą się, i ztarci będą i usidleni będą i poimani będą.
Isaiah	Iz	27	8	16	Zawiąż świadectwo, zapieczętuj zakon między uczniami moimi.
Isaiah	Iz	27	8	17	A czekać będę Pana, który zakrył oblicze swe od domu Jakóbowego, i poczekam go.
Isaiah	Iz	27	8	18	Oto ja i dzieci moje, które mi dał Pan na znamię i na cud w Izraelu od Pana zastępów, który mieszka na górze Syon.
Isaiah	Iz	27	8	19	A gdy rzeką do was: Pytajcie się Pythonów i wieszczków, którzy markocą w czarowaniu swojem: aza naród nie będzie się pytał u Boga swego o żywe od umarłych?
Isaiah	Iz	27	8	20	Do zakonu raczéj i do świadectwa: a jeźli nie rzeką według słowa tego, nie będą mieć jutrzennéj światłości.
Isaiah	Iz	27	8	21	I przejdzie przez nię, a powali się i łaknąć będzie: a gdy będzie łaknął, będzie się gniewał i będzie przeklinał króla swego i Boga swego, a będzie wzgórę poglądał.
Isaiah	Iz	27	8	22	I na ziemię patrzyć będzie, a oto ucisk i ciemność, rozerwanie i ściśnienie i mrok ściągający, a nie będzie mógł odlecieć z ucisku swego.
Isaiah	Iz	27	9	1	Pierwszego czasu ulżenie się stało ziemi Zabulon i ziemi Nephthalim: a na ostatek obciążona jest droga morska za Jordanem w Galilei pogańskiéj.
Isaiah	Iz	27	9	2	Lud, który chodził w ciemności, ujrzał światłość wielką, mieszkającym w krainie cienia śmierci, światłość im weszła.
Isaiah	Iz	27	9	3	Rozmnożyłeś naród, a nie uczyniłeś wielkiego wesela: będą się weselić przed tobą, jako ci, którzy się weselą we żniwa, jako się radują zwycięzcy, dostawszy korzyści, gdy się dzielą łupy.
Isaiah	Iz	27	9	4	Albowiem jarzmo ciężaru jego i laskę ramienia jego, sceptr wycięgacza jego zwyciężyłeś jako w dzień Madyan.
Isaiah	Iz	27	9	5	Bo wszelkie gwałtowne złupienie z trwogą, i odzienie we krwi uwalane, będzie na spalenie i strawą ognia.
Isaiah	Iz	27	9	6	Albowiem maluczki narodził się nam, i syn jest nam dany, i stało się panowanie na ramieniu jego, i nazowią imie jego: Przedziwny, radny, Bóg mocny, ojciec przyszłego wieku, książę pokoju.
Isaiah	Iz	27	9	7	Rozmnożone będzie państwo jego, a pokoju nie będzie końca: na stolicy Dawidowéj i na królestwie jego siedzieć będzie, aby je utwierdził i umocnił w sądzie i w sprawiedliwości odtąd i aż na wieki. Zawisna miłość Pana zastępów uczyni to.
Isaiah	Iz	27	9	8	Słowo posłał Pan do Jakóba, i padło w Izraelu.
Isaiah	Iz	27	9	9	I będzie wiedział wszystek lud Ephraim i mieszkający w Samaryi, w pysze i w wyniosłości serca, mówiąc:
Isaiah	Iz	27	9	10	Cegły upadły, ale kwadratowym kamieniem budować będziemy: płonne figi porąbali, ale cedry odmieniemy.
Isaiah	Iz	27	9	11	I podniesie Pan nieprzyjaciele Rasyn nań, a przeciwniki jego w trwogę obróci:
Isaiah	Iz	27	9	12	Syryą od wschodu, a Philistyny od zachodu: i pożrą Izraela całą gębą. W tem wszystkiem nie odwróciła się zapalczywość jego, ale jeszcze ręka jego wyciągniona.
Isaiah	Iz	27	9	13	I lud nie nawrócił się do tego, który go karał, a Pana zastępów nie szukali.
Isaiah	Iz	27	9	14	I zgubi Pan od Izraela głowę i ogon, nakrzywiającego i zawściągającego dnia jednego.
Isaiah	Iz	27	9	15	Starzec i poczciwy, ten jest głową: a prorok nauczający kłamstwa, ten jest ogonem.
Isaiah	Iz	27	9	16	I będą ci, którzy pobłażają ludowi temu, zwodzicielmi: a ci, którym pobłażają, na szyję zrzuconymi.
Isaiah	Iz	27	9	17	Dlatego z młodzieńców jego nie będzie się pan weselił, a nie zmiłuje się nad sierotami i nad wdowami jego: bo wszelki jest obłudnikiem i złośnikiem, a każde usta mówiły głupstwo. W tem wszystkiem nie odwróciła się zapalczywość jego, ale jeszcze ręka jego wyciągniona.
Isaiah	Iz	27	9	18	Bo się zapaliła jako ogień niezbożność, tarn i ciernie żreć będzie, a zapali się w gęstwie lasu, i będzie się kręciła wyniesieniem dymu.
Isaiah	Iz	27	9	19	Dla gniewu Pana zastępów strwożyła się ziemia, i będzie lud jako strawą ognia, mąż bratu swemu nie zfolguje.
Isaiah	Iz	27	9	20	I ustąpi na prawą stronę, a łaknąć będzie, i jeść będzie na lewéj, a nie naje się: każdy mięso ramienia swego żreć będzie: Manasses Ephraima, a Ephraim Manassesa, ci spółem na Judę.
Isaiah	Iz	27	9	21	W tem wszystkiem nie odwróciła się zapalczywość jego, ale jeszcze ręka jego wyciągniona.
Isaiah	Iz	27	10	1	Biada, którzy ustawują prawa niezbożne, i piszący, niesprawiedliwość napisali!
Isaiah	Iz	27	10	2	Aby ucisnęli na sądzie ubogie, i gwałt uczynili sprawie poniżonych ludu mego: aby były wdowy łupem ich, a sieroty aby odzierali.
Isaiah	Iz	27	10	3	Cóż uczynicie w dzień nawiedzenia i utrapienia zdaleka przychodzącego? do czyjego się ratunku ucieczecie? i gdzie zostawicie sławę waszę?
Isaiah	Iz	27	10	4	Abyście się nie zgarbili pod okowami, a z pobitymi żebyście nie upadli? W tem wszystkiem nie odwróciła się zapalczywość jego, ale jeszcze ręka jego wyciągniona.
Isaiah	Iz	27	10	5	Biada Assurowi! rózga gniewu mego i kij on jest, w ręce ich rozgniewanie moje.
Isaiah	Iz	27	10	6	Do narodu zdradliwego poślę go: a na lud zapalczywości mojéj rozkażę mu, aby pobrał łupy i rozchwytywał korzyści, i uczynił go podeptanym jako błoto na ulicach.
Isaiah	Iz	27	10	7	Lecz on nie tak będzie mniemał, i serce jego nie tak będzie rozumiało; ale serce jego będzie na starcie i na wytracenie niemało narodów.
Isaiah	Iz	27	10	8	Bo rzecze: Aza książęta moje pospołu królmi nie są?
Isaiah	Iz	27	10	9	Aza nie jako Charkamis, tak Kalano? a jako Arphad, tak i Emath? aza nie jako Damaszek, tak i Samarya?
Isaiah	Iz	27	10	10	Jako nalazła ręka moja królestwa bałwańskie, tak i bałwany ich z Jeruzalem i z Samaryi.
Isaiah	Iz	27	10	11	Izali, jakom uczynił Samaryi i bałwanom jéj, nie także uczynię Jeruzalem i bałwanom jego?
Isaiah	Iz	27	10	12	I będzie, gdy wykona Pan wszystkie sprawy swoje na górze Syon i w Jeruzaelm: Nawiedzę owoc wielmożnego serca króla Assur i sławę wysokości oczu jego.
Isaiah	Iz	27	10	13	Albowiem rzekł: Mocą ręki mojéj uczyniłem i mądrością moją wyrozumiałem: i odjąłem granice narodom i złupiłem książęta ich i stargnąłem jako mocny wysoko siedzące.
Isaiah	Iz	27	10	14	I nalazła ręka moja jako gniazdo siłę narodów: a jako zbierają jaja, które są opuszczone, takem ja zebrał wszystkę ziemię: a nie było, ktoby ruszył piórem i gębę otworzył i zaraczał.
Isaiah	Iz	27	10	15	Izali się będzie przechwalać siekiera przeciw temu, kto nią rąba? albo się podwyższy piła przeciw temu, który nią trze? jako gdyby się podnosiła rózga na tego, który ją podnosi, i gdyby się podnosił kij, który wżdy jest drewno.
Isaiah	Iz	27	10	16	Dlatego ześle panujący Pan zastępów na tłuszcze jego suchoty, a pod sławą jego rozpalone będzie gorzało jako zapalenie ognia.
Isaiah	Iz	27	10	17	I będzie światłość Izraelowa w ogniu, a Święty jego w płomieniu: i będzie spalono i pożarto ciernie jego i tarnie dnia jednego.
Isaiah	Iz	27	10	18	A sława lasu jego i Karmela jego od dusze aż do ciała zniszczona będzie, i będzie tułaczem od strachu.
Isaiah	Iz	27	10	19	Ostatek téż drzewa lasu jego dla trochy policzon będzie, i dziecię je popisze.
Isaiah	Iz	27	10	20	I będzie dnia onego: Nie przyczyni ostatek Izraela i ci, którzy się wybiegali z domu Jakóbowego, polegać na tym, który je bije: ale polegać będzie na Panie, Świętym Izraelowym w prawdzie.
Isaiah	Iz	27	10	21	Ostatek się nawróci, ostatek mówię, Jakóba do Boga mocnego.
Isaiah	Iz	27	10	22	Bo, choćby było ludu twego, Izraelu, jako piasku morskiego, ostatek nawróci się z niego, dokonanie skrócone wyleje sprawiedliwość.
Isaiah	Iz	27	10	23	Bo dokonanie i skrócenie uczyni Pan, Bóg zastępów, w pośrodku wszystkiéj ziemi.
Isaiah	Iz	27	10	24	Przetóż to mówi Pan, Bóg zastępów: Nie bój się, ludu mój! obywatelu Syon, Assura: rózgą ubije cię, a laskę swą podniesie na cię na drodze Egipskiéj.
Isaiah	Iz	27	10	25	Bo jeszcze maluczko i trochę, a skończy się rozgniewanie i zapalczywość moja nad złością ich.
Isaiah	Iz	27	10	26	I wzbudzi nań Pan zastępów bicz, nakształt porażki Madyan na skale Oreb, i rózgę swą na morzu, i podniesie ją na drodze Egipskiéj.
Isaiah	Iz	27	10	27	I będzie dnia onego: Zjęte będzie brzemię jego z ramienia twego, i jarzmo jego z szyje twojéj, i zgnije jarzmo od oliwy.
Isaiah	Iz	27	10	28	Przyjdzie na Ajath, przejdzie do Magron, u Machmas porzuci naczynie swoje.
Isaiah	Iz	27	10	29	Przebiegli w lot, Gaba mieszkanie nasze: zdumiała się Rama, Gabaath Saulowe uciekło.
Isaiah	Iz	27	10	30	Wykrzykaj głosem twoim, córko Galim! pilnuj Laisa, ubożuchna Anathoth!
Isaiah	Iz	27	10	31	Przeprowadziła się Medemena: obywatele Gabim zmacniajcie się.
Isaiah	Iz	27	10	32	Jeszcze dzień jest, że mogą stać w Nobie: będzie potrząsał ręką swoją ku górze córki Syon, pagórkowi Jeruzalem.
Isaiah	Iz	27	10	33	Oto panujący Pan zastępów stłucze łagwicę w strachu, a wysokiego wzrostu wycięci będą, wynieśli będą poniżeni.
Isaiah	Iz	27	10	34	I obalone będą gęstwy lasu żelazem, i Liban z wysokimi upadnie.
Isaiah	Iz	27	11	1	I wynidzie rószczka z korzenia Jessego, a kwiat z korzenia jego wyrośnie.
Isaiah	Iz	27	11	2	I odpocznie na nim Duch Pański, duch mądrości i rozumu, duch rady i mocy, duch umiejętności i bogobójności.
Isaiah	Iz	27	11	3	I napełni go duch bojaźni Pańskiéj: nie według widzenia oczu sądzić będzie, ani według słyszenia uszu strofować będzie:
Isaiah	Iz	27	11	4	Ale będzie sądził w sprawiedliwości ubogie, i będzie strofował w prawości za cichymi na ziemi: i ubije ziemię rózgą ust swoich, a duchem warg swoich zabije niezbożnika.
Isaiah	Iz	27	11	5	I będzie sprawiedliwość pasem biódr jego, a wiara opasaniem nerek jego.
Isaiah	Iz	27	11	6	Będzie mieszkał wilk z jagnięciem, a pard z koźlęciem legać będzie: cielę i lew i owca pospołu mieszkać będą, a dziecię małe pędzić je będzie.
Isaiah	Iz	27	11	7	Cielę i niedźwiedź będą się paść, społem legać będą dzieci ich, a lew jako wół plewy będzie jadał.
Isaiah	Iz	27	11	8	I będzie grało dzieciątko od piersi nad dziurą żmijową: a odchowane dziecię do jamy bazyliszkowej wpuści rękę swoję.
Isaiah	Iz	27	11	9	Nie będą szkodzić ani zabijać po wszystkiéj górze świętéj mojéj; bo napełniona jest ziemia znajomości Pańskiéj, jako wody morskie pokrywające.
Isaiah	Iz	27	11	10	Onego dnia korzeń Jesse, który stoi na znak narodów, jemu się narodowie modlić będą, i będzie grób jego sławny.
Isaiah	Iz	27	11	11	I będzie dnia onego: Przyłoży Pan powtóre rękę swą, aby posiadł ostatek ludu swego, który pozostawion będzie od Assyryjczyków i od Egiptu i od Phetros i od Ethyopii i od Elam i od Sennaar i od Emath i od wysep morskich.
Isaiah	Iz	27	11	12	I podniesie chorągiew między narody, i zgromadzi wygnańce Izraelowe, i rozproszone Judzkie zbierze od czterech stron ziemie.
Isaiah	Iz	27	11	13	I zniesiona będzie zawiść Ephraim, a nieprzyjaciele Judzcy zaginą: Ephraim nie będzie zajrzał Judzie, a Judas nie będzie walczył przeciw Ephraim.
Isaiah	Iz	27	11	14	I polecą na ramiona Philistynów przez morze, społem złupią syny wschodowe: Idumea i Moab przykazanie rąk ich, a synowie Ammon posłuszni będą.
Isaiah	Iz	27	11	15	I spustoszy Pan język morza Egipskiego, i podniesie rękę swą na rzekę w mocy ducha swego, i rozbije ją na siedm odnóg, tak iż przejdą przez nię w bóciech.
Isaiah	Iz	27	11	16	I będzie droga pozostałemu ludowi memu, który zostawion będzie od Assyryjczyków: jako była Izraelowi w on dzień, którego wyszedł z ziemie Egipskiéj.
Isaiah	Iz	27	12	1	I rzeczesz dnia onego: Wyznawać ci będę, Panie! żeś się rozgniewał na [0649]mię, odwróciła się zapalczywość twoja, i pocieszyłeś mię.
Isaiah	Iz	27	12	2	Oto Bóg zbawiciel mój, śmiele czynić będę, a nie zlęknę się; bo moc moja i chwała moja Pan, i stał mi się zbawieniem.
Isaiah	Iz	27	12	3	Będziecie czerpać wody z radością ze zdrojów zbawicielowych.
Isaiah	Iz	27	12	4	I rzeczecie w on dzień: Wyznawajcie Panu, i wzywajcie imienia jego, oznajmujcie między narody wynalazki jego. pamiętajcie, że wysokie jest imię jego.
Isaiah	Iz	27	12	5	Śpiewajcie Panu; bo wielmożnie uczynił: opowiadajcie to po wszystkiéj ziemi.
Isaiah	Iz	27	12	6	Wykrzykaj a chwal mieszkanie Syon; bo wielki jest w pośród ciebie Święty Izraelski.
Isaiah	Iz	27	13	1	Brzemię Babilonu, które widział Izajasz, syn Amos.
Isaiah	Iz	27	13	2	Na górze ciemnéj podnieście chorągiew, podwyżcie głos, podnieście rękę, a niechaj wnidą w bramy książęta.
Isaiah	Iz	27	13	3	Jam rozkazał poświęconym moim, i przyzwałem mocarze moje w gniewie moim, radujące się w sławie mojéj.
Isaiah	Iz	27	13	4	Głos zgraje na górach, jako gęstego ludu, głos dźwięku królów, narodów zgromadzonych: Pan zastępów przykazał rycerstwu wojennemu,
Isaiah	Iz	27	13	5	Przychodzącemu z ziemie dalekiéj, z kończyn nieba, Pan i naczynia zapalczywości jego, aby zburzył wszystkę ziemię.
Isaiah	Iz	27	13	6	Wyjcie; bo blisko jest dzień Pański: jako spustoszenie od Pana pryjdzie.
Isaiah	Iz	27	13	7	Dlatego wszystkie ręce osłabieją, a każde serce ludzkie struchleje,
Isaiah	Iz	27	13	8	I skruszy się: gryzienia boleści zejmą, jako rodząca boleć będą. Każdy bliźniemu swemu dziwować się będzie: lica opalone oblicza ich.
Isaiah	Iz	27	13	9	Oto dzień Pański przyjdzie okrutny i pełen rozgniewania i gniewu i zapalczywości, aby obrócił ziemię w pustynią, a grzeszniki jéj aby starł z niéj.
Isaiah	Iz	27	13	10	Bo gwiazdy niebieskie i jasność ich nie rozpuszczą światła swego: zaćmiło się słońce na wschodzie swym, i księżyc nie zaświeci światłem swojem.
Isaiah	Iz	27	13	11	I nawiedzę złości świata, a przeciw niezbożnym nieprawość ich: i uczynię, że ustanie pycha niewiernych, a hardość mocarzów poniżę.
Isaiah	Iz	27	13	12	Droższy będzie mąż niźli złoto, a człowiek niźli najczystsze złoto,
Isaiah	Iz	27	13	13	Dlatego niebem zatrzasnę: i poruszy się ziemia z miejsca swego dla zagniewania Pana zastępów i dla dnia gniewu zapalczywości jego.
Isaiah	Iz	27	13	14	I będzie jako sarna uciekająca, i jako owca, a nie będzie, ktoby zgromadził: każdy się obróci do ludu swego, i każdy do ziemie swéj uciecze.
Isaiah	Iz	27	13	15	Wszelki, którego najdą, zabit będzie: i wszelki, który nadejdzie, od miecza polęże.
Isaiah	Iz	27	13	16	Dziatki ich poroztrącają przed ich oczyma: domy ich splundrują, a żony ich pogwałcą.
Isaiah	Iz	27	13	17	Oto ja pobudzę na nie Medy, którzy nie będą śrebra szukać, ani dbać o złoto.
Isaiah	Iz	27	13	18	Ale strzałami dziatki postrzelają, a nad karmiącemi żywotami nie zlitują się, i synom oko ich nie zfolguje.
Isaiah	Iz	27	13	19	I będzie Babilon on zawołany w królestwach, zacny pychą Chaldejczyków, jako Pan wywrócił Sodomę i Gomorrhę.
Isaiah	Iz	27	13	20	Nie będą w nim mieszkać aż do końca, i nie osadzą go aż do narodu i narodu: ani tam rozbije namiotów Arabczyk, ani pasterze tam odpoczywać będą.
Isaiah	Iz	27	13	21	Ale się tam będą chować zwierzowie, i napełnią się domy ich smokami: i mieszkać tam będą strusiowie, a kosmaczowie tam skakać będą.
Isaiah	Iz	27	13	22	I będą się ożywać sowy w domiech jego, a Syreny w zborach rozkosznych.
Isaiah	Iz	27	14	1	Blisko jest, że przyjdzie czas jego, a dni jego nie odwloką się; albowiem zlituje się Pan nad Jakóbem, i obierze jeszcze z Jzraela, i da im odpoczynąć na ziemi ich: przyłączy się do nich przychodzień i przystanie do domu Jakóbowego.
Isaiah	Iz	27	14	2	I będą je trzymać narody, i przywiodą je na miejsce ich: i posiądzie je dom Izraelski na ziemi Pańskiéj za sługi i za służebnice: i będą imać te, którzy je imać, i podbiją wycięgacze swoje.
Isaiah	Iz	27	14	3	I będzie dnia onego, gdy tobie Bóg da odpoczynienie od pracy twojej i od drżenia twego i od niewoli ciężkiéj, w którejeś był przedtem:
Isaiah	Iz	27	14	4	Weźmiesz tę przypowieść przeciw królowi Babilońskiemu i rzeczesz: Jakoż ustał wycięgacz, ustał pobór?
Isaiah	Iz	27	14	5	Złamał Pan kij niezbożnych, laskę panujących.
Isaiah	Iz	27	14	6	Bijącego ludzie w zagniewaniu plagą nieuzdrowioną, podbijającego narody w zapalczywości prześladującego okrutnie.
Isaiah	Iz	27	14	7	Odpoczynęła i umilkła wszystka ziemia, uradowała się i uweseliła.
Isaiah	Iz	27	14	8	Jodły téż rozweseliły się nad tobą i cedry Libańskie: Odtąd jakoś zasnął, nie wyciągnie, któryby nas podciął.
Isaiah	Iz	27	14	9	Piekło ze spodku ruszyło się na potkanie przyjścia twego, wzbudziłoć olbrzymy: wszyscy książęta ziemscy powstali z stolic swoich, wszystkie książęta narodów.
Isaiah	Iz	27	14	10	Wszyscy odpowiedzą i rzeką tobie: I tyś zranion jest jako i my, stałeś się nam podobny.
Isaiah	Iz	27	14	11	Stargniona jest do piekła pycha twoja, upadł trup twój: pod tobą pościelą mola, a przykrycie twoje będą robacy.
Isaiah	Iz	27	14	12	Jakóżeś spadł z nieba, Lucyferze! któryś rano wschodził? upadłeś na ziemię, któryś zraniał narody?
Isaiah	Iz	27	14	13	Któryś mówił w sercu twojem: Wstąpię na niebo, nad gwiazdy Boże wywyższę stolicę moję, usiędę na górze Testamentu, na stronach północnych.
Isaiah	Iz	27	14	14	Wstąpię na wysokość obłoków, będę podobny Najwyższemu.
Isaiah	Iz	27	14	15	Wszakże aż do piekła stargnion będziesz w głębokość dołu.
Isaiah	Iz	27	14	16	Którzy cię ujrzą, przychylą się k tobie, i przypatrować ci się będą: I onże to mąż, który trwożył ziemią, który zatrzasnął królestwy?
Isaiah	Iz	27	14	17	Który obrócił świat w pustynią, i miasta jego rozwalił, więźniom swoim nie otworzył ciemnice?
Isaiah	Iz	27	14	18	Wszyscy królowie narodów zasnęli w sławie, mąż w domu swoim.
Isaiah	Iz	27	14	19	A tyś wyrzucony z grobu twego, jako latorośl niepożyteczna, splugawionyś i uwinionyś z tymi, którzy są mieczem pobici, i zstąpili do dna dołu jako trup zgniły.
Isaiah	Iz	27	14	20	Nie będziesz miał towarzystwa ani z nimi w pogrzebie; boś ty ziemię twoję pokaził, tyś lud swój pomordował, nie będzie zwano na wieki nasienie złośliwych.
Isaiah	Iz	27	14	21	Zgotujcie syny jego na zabicie dla nieprawości ojców ich: nie powstaną, ani odziedziczą ziemie, ani napełnią świata miastami.
Isaiah	Iz	27	14	22	I powstanę na nie, mówi Pan zastępów, i zatracę imię Babilonu i szczątek i płód i naród, mówi Pan.
Isaiah	Iz	27	14	23	A uczynię ją dzierżawą jeża, i kałużami wód, i wymiotę ja mietłą wycierając, mówi Pan zastępów.
Isaiah	Iz	27	14	24	Przysiągł Pan zastępów, mówiąc: Jeźli nie tak będzie, jakom umyślił, i jakom w myśli rozbierał, tak się stanie:
Isaiah	Iz	27	14	25	Zetrę Assyryjczyka w ziemi mojéj, a na górach moich podepczę go: i odejdzie od nich jarzmo jego, a brzemię jego z ramienia jego zjęte będzie.
Isaiah	Iz	27	14	26	Ta rada, którąm umyślił na wszystkę ziemię, i ta jest ręka wyciągniona na wszystkie narody.
Isaiah	Iz	27	14	27	Bo Pan zastępów postanowił: a któż będzie mógł zwątlić? i ręka jego wyciągniona: a któż ja odwróci?
Isaiah	Iz	27	14	28	Roku, którego umarł król Achaz, stało się to brzemię:
Isaiah	Iz	27	14	29	Nie wesel się ty, wszystka ziemio Philistyńska! że złamana jest rózga tego, który cię bił; bo z korzenia wężowego wynidzie bazyliszek, a nasienie jego pożerające ptaka.
Isaiah	Iz	27	14	30	I będą się paść pierworodni nędznych, a ubodzy bezpiecznie odpoczywać będą: i wygubię głodem korzeń twój i szczątki twe wybiję.
Isaiah	Iz	27	14	31	Zawyj bramo, wołaj miasto! porażona jest Philistea wszystka; bo od północy dym przyjdzie, a niemasz, ktoby uszedł przed hufem jego.
Isaiah	Iz	27	14	32	A co odpowiedzą posłom narodu? Bo Pan założył Syon a w nim nadzieję mieć będą ubodzy ludu jego.
Isaiah	Iz	27	15	1	Brzemię Moab. Bo w nocy zburzon jest Ar Moab, umilkł: bo w nocy zburzon jest mur Moab, umilkł.
Isaiah	Iz	27	15	2	Wstąpił w dom, i Dybon, na wyżyny płakać: nad Nabo i nad Medaba Moab zawył: na każd>j głowie jego łysina, i każda broda będzie ogolona.
Isaiah	Iz	27	15	3	Na rozstaniach jego oblekli się w wory: na dachach jego i na ulicach jego, wszelkie wycie zstąpiło na płacz.
Isaiah	Iz	27	15	4	Będzie wołać Hesebon i Eleale, aż w Jasa usłyszan jest głos ich: dlatego gotowi Moab wyć będą, dusza jego wyć będzie sobie.
Isaiah	Iz	27	15	5	Serce moje do Moab wołać będzie, zawory jego aż do Segor, jałowice trzecioletniéj; bo wstępem Luith płacząc wstępować będzie, a na drodze Oronaim wołanie skruszenia podniosą.
Isaiah	Iz	27	15	6	Bo wody Nemrym spustoszone będą, że uschła trawa, ustał urodzaj, zieloność wszelaka zginęła.
Isaiah	Iz	27	15	7	Według wielkości uczynków i nawiedzenie ich: do potoka wierzbowego powiodą je.
Isaiah	Iz	27	15	8	Bo obeszło wołanie granicę Moab, aż do Galim wycie jego, i aż do studnie Elim krzyk jego;
Isaiah	Iz	27	15	9	Bo wody Dybon napełniły się krwie: albowiem położę na Dybon przydatki tym, którzy by uszli lwa z Moab, i ostatkom ziemie.
Isaiah	Iz	27	16	1	Ześlij, Panie! baranka panującego ziemi, z skały pustynie do góry córki Syonskiéj.
Isaiah	Iz	27	16	2	I będzie: Jako ptak uciekający, i ptaszęta z gniazda wylatające, tak będą córki Moab w przeprawianiu Amon.
Isaiah	Iz	27	16	3	Wnidź w radę, zbierz gromadę: połóż jako noc cień twój w południe, pokryj uciekające, a tułających się nie wydawaj.
Isaiah	Iz	27	16	4	Będą u ciebie mieszkać wygnańcy moi, Moabie! bądź ich tajnikiem przed pustoszycielem; bo się dokonał proch, skończył się nędznik, ustał, który podeptywał ziemię.
Isaiah	Iz	27	16	5	I zgotowana będzie w miłosierdziu stolica, a siędzie na niéj w prawdzie w przybytku Dawidowym sądzący i szukający sądu, i oddający prędko, co jest sprawiedliwego.
Isaiah	Iz	27	16	6	Słyszeliśmy pychę Moab, pyszny jest bardzo: pycha jego i hardość jego i zagniewanie jego większe, niż moc jego.
Isaiah	Iz	27	16	7	Dlatego zawyje Moab do Moaba, wszystek wyć będzie: tym, którzy się weselą, z murów z cegły upalonéj, powiadajcie plagi ich.
Isaiah	Iz	27	16	8	Albowiem przedmieścia Hesebon spustoszone są, a winnicę Sabama panowie pogańscy wycięli: latorośli jego aż do Jazera zaszły, błąkali się po puszczy: latorośli jego opuszczone są, przeszli morze.
Isaiah	Iz	27	16	9	Dlatego płakać będę w płaczu Jazer, winnice Sabama: upoję cię łzą moją, Hesebonie i Eleale! bo na zbieranie win twoje i na żniwo twoje okrzyk tłoczących przypadł.
Isaiah	Iz	27	16	10	I odjęte będzie wesele i radość z Karmela, i w winnicach nie będzie się weselił ani wykrzykał: wina w prasie nie będzie deptał ten, który był zwykł deptać: odjąłem głos depcących.
Isaiah	Iz	27	16	11	Dlatego brzuch mój nad Moabem jako cytra brzmieć będzie, a wnętrzności moje nad murem z wypalonéj cegły.
Isaiah	Iz	27	16	12	I będzie: Gdy się pokaże, o co pracował Moab na wyżynach swoich, wnidzie do świątnice swojéj, aby się modlił, a nie będzie mógł.
Isaiah	Iz	27	16	13	To słowo, które mówił Pan do Moab od onego czasu.
Isaiah	Iz	27	16	14	A teraz rzekł Pan, mówiąc: Przez trzy lata, jako lata najemnicze, odjęta będzie sława Moab nad wszystkim ludem wielkim: a zostanie mały i lichy i niewielki.
Isaiah	Iz	27	17	1	Brzemię Damaszkowe. Oto Damaszek przestanie być miastem, a będzie jako gromada kamienia po obaleniu.
Isaiah	Iz	27	17	2	Opuszczone miasta Aroer będą dla trzód: i będą tam legać, a nie będzie, ktoby płoszał.
Isaiah	Iz	27	17	3	I ustanie pomoc od Ephraima, i królestwo od Damaszku: a ostatki Syryi będą jako sława synów Izraelowych, mówi Pan zastępów.
Isaiah	Iz	27	17	4	I będzie w on dzień: Umniejszona będzie sława Jakóbowa, a tłustość ciała jego wychudnie.
Isaiah	Iz	27	17	5	I będzie jako ten, który zbiera we żniwo, co zostawa, a ramię jego kłosy zbierać będzie; i będzie jako szukający kłosów w dolinie Raphaim.
Isaiah	Iz	27	17	6	I zostanie w nim jako grono wina, i jako na otrzęsionéj oliwie dwie albo trzy oliwki na wierzchu gałęzi, albo cztery albo pięć na wierzchu jego owocu jego, mówi Pan, Bóg Izraelów.
Isaiah	Iz	27	17	7	W on dzień nakłoni się człowiek do Stworzyciela swego, i oczy jego ku Świętemu Izraelowemu poglądać będą.
Isaiah	Iz	27	17	8	A nie przykłoni się do ołtarzów, które udziałały ręce jego: a na to, co uczyniły palce jego, nie pojrzy, na gaje i na zbory.
Isaiah	Iz	27	17	9	W on dzień będą miasta mocy jego pozostawione jako pługi, i zboża, które pozostały przed synmi Izraelskimi, i będziesz pustą,
Isaiah	Iz	27	17	10	Iżeś zapomniała Boga, zbawieciela twego, a nie wspomniałaś na mocnego pomocnika twego: przetóż szczepić będziesz szczepienie wierne, i będziesz siała nasienie obce.
Isaiah	Iz	27	17	11	W dzień szczepienia twego płonne wino, a rano nasienie twe zakwitnie: odjęte jest żniwo w dzień dziedzictwa, a będzie ciężko żałować.
Isaiah	Iz	27	17	12	Biada zgrai narodów mnogich, jako mnóstwo morza szumiącego: a zgiełk gminu, jako szum wód wielkich!
Isaiah	Iz	27	17	13	Zaszumią narodowie jako szum wód wzbierających: i sfuka go, uciecze daleko, i będzie porwany jako proch na górach przed wiatrem, i jako wicher przed wiatrem.
Isaiah	Iz	27	17	14	Czasu wieczornego, ali oto trwoga: a rano, i nie ostoi się: tenci jest dział onych, którzy nas pustoszyli, i los, którzy nas darli.
Isaiah	Iz	27	18	1	Biada ziemi, cymbałowi skrydeł, która jest za rzekami Ethyopskiemi.
Isaiah	Iz	27	18	2	Która śle na morze posły w naczyniu z papierowego drzewka po wodach. Idźcie, Aniołowie prędcy, do narodu rozerwanego i rozszarpanego, do ludu strasznego, po którym niemasz innego, do narodu czekającego i podeptanego, którego ziemię rzeki rozerwały.
Isaiah	Iz	27	18	3	Wszyscy obywatele świata, którzy mieszkacie na ziemi, gdy podniosą chorągiew na górach, ujrzycie, i dźwięk trąby usłyszycie.
Isaiah	Iz	27	18	4	Bo to mówi Pan do mnie: Uspokoję się, a patrzyć będę na miejscu mojem, jako światło w południe jasne jest, a jako obłok rosisty we żniwa.
Isaiah	Iz	27	18	5	Bo przed żniwem wszystek okwitnął, i niedojrzała doskonałość rodzić będzie, i oberzną gałązki jego sierpami: a co zostanie, będzie obrzezane i obite.
Isaiah	Iz	27	18	6	A ostawione będą pospołu ptastwu górnemu i bestyom ziemie: a przez wszystko lato będą na nich ptacy, i wszystkie bestye ziemie na nich zimować będą.
Isaiah	Iz	27	18	7	Na on czas przyniesion będzie dar Panu zastępów od ludu oderwanego i roztarganego, od ludu strasznego, po którym nie był inny, od ludu czekającego, czekającego i podeptanego, którego ziemię rozerwały rzeki, na miejsce imienia Pana zastępów, górę Syon.
Isaiah	Iz	27	19	1	Brzemię Egiptu: Oto Pan wsiędzie na obłok lekki i wnidzie do Egiptu, i poruszą się bałwany Egipskie od oblicza jego, i serce Egipskie zemdleje w nim.
Isaiah	Iz	27	19	2	I spuszczę Egiptczyki z Egiptczykami: i będzie walczył mąż z bratem swoim, i mąż z przyjacielem swoim, miasto z miastem, królestwo z królestwem.
Isaiah	Iz	27	19	3	I rozerwie się duch Egipski we wnętrznościach jego, a radę jego nadół zrzucę: i będą się pytać bałwanów swych i wieszczków swych i Pythonów i wróżków.
Isaiah	Iz	27	19	4	I podam Egipt w ręce panów okrutnych, a król mocny będzie panował nad nimi, mówi Pan, Bóg zastępów.
Isaiah	Iz	27	19	5	I wyschnie woda z morza, a rzeka ustanie i wyschnie.
Isaiah	Iz	27	19	6	I ustaną rzeki, zniszczeją i powysychają potoki przekopów, trzcina i sitowie powiędnie.
Isaiah	Iz	27	19	7	Obnaży się łożysko potokowe od stoku swego, i każde zasianie wilgotne oschnie, zwiędnie i nie będzie.
Isaiah	Iz	27	19	8	I zasmęcą się rybitwi, i płakać będą wszyscy, którzy miecą do rzeki wędę: a ci, którzy rozciągają sieć po wodzie, zemdleją.
Isaiah	Iz	27	19	9	Zawstydzą się ci, którzy robili len, którzy czosali i tkali subtelne rzeczy.
Isaiah	Iz	27	19	10	I będą wilgotne jego osłabiałe, wszyscy, którzy czynili sadzawki na łowienie ryb.
Isaiah	Iz	27	19	11	Głupie książęta Tanejskie, mądrzy rajcy Pharaonowi dali radę niemądrą. Jakoż rzeczecie Pharaonowi: Synem ja mądrych, synem królów starodawnych?
Isaiah	Iz	27	19	12	Gdzież teraz są mędrcowie twoi? niech ci oznajmią i okażą, co umyślił Pan zastępów o Egipcie.
Isaiah	Iz	27	19	13	Zgłupiały książęta Tanejskie, uschły książęta Memphejskie, zwiedli Egipt, węgieł ludów jego.
Isaiah	Iz	27	19	14	Pan namięszał w pośrodku jego ducha wichrowatego: i zawiedli w błąd Egipt w każdéj sprawie jego, jako błądzi pijany i zwracający.
Isaiah	Iz	27	19	15	I nie będzie w Egipcie uczynku, któryby uczynił głowę i ogon, nakrzywiający i wściągający.
Isaiah	Iz	27	19	16	W on dzień będzie Egipt jako niewiasty: i zdumieją się, a będą się bać od poruszenia ręki Pana zastępów, którą on będzie ruszał nad nim.
Isaiah	Iz	27	19	17	I będzie ziemia Judzka Egiptowi strachem: każdy, kto ją wspomni, będzie się lękał rady Pana zastępów, którą on nań umyślił.
Isaiah	Iz	27	19	18	W on dzień będzie pięć miast w ziemi Egipskiéj, które będą mówić językiem Chananejskim, i przysięgać przez Pana zastępów: jedno będą zwać miastem słonecznem.
Isaiah	Iz	27	19	19	W on dzień będzie ołtarz Pański wpośród ziemie Egipskiéj, a słup Pański podle granice jego.
Isaiah	Iz	27	19	20	Będzie na znak i świadectwo Panu zastępów w ziemi Egipskiéj. Bo wołać będą do Pana przed trapiącym, i pośle im zbawiciela i obrońcę, który je wybawi.
Isaiah	Iz	27	19	21	I poznają Pana w Egipcie, i poznają Egiptyanie Pana w on dzień, i będą go czcić ofiarami i darami i będą ślubować śluby Panu i oddadzą.
Isaiah	Iz	27	19	22	I skarze Pan Egipt karaniem, i uzdrowi go, i nawrócą się do Pana, i da się im ubłagać, i uleczy je.
Isaiah	Iz	27	19	23	W on dzień będzie droga z Egiptu do Assyryjczyków, i wnidzie Assyryjczyk do Egiptu, a Egiptczyk do Assyryjczyków, i będą służyć Egiptyanie Assurowi.
Isaiah	Iz	27	19	24	W on dzień będzie Izrael trzecim Egiptyanowi i Assyryanowi, błogosławieństwem wpośród ziemie,
Isaiah	Iz	27	19	25	Którą błogosławił Pan zastępów, mówiąc: Błogosławiony lud mój Egipski, a uczynek rąk moich Assyryjczykowie, a dziedzictwo moje Izrael.
Isaiah	Iz	27	20	1	Roku, którego wszedł Tharthan do Azotu, gdy go był posłał Sargon, król Assyryjski, i walczył przeciw Azotowa i dobył go:
Isaiah	Iz	27	20	2	Na on czas mówił Pan w ręce Izajasza, syna Amos, rzekąc: Idź a rozwiąż wór z biódr twoich, a zzuj bóty twe z nóg twoich. I uczynił tak, chodząc nago i boso.
Isaiah	Iz	27	20	3	I rzekł Pan: Jako chodził sługa mój Izajasz nagi i bosy, trzech lat znak i cud będzie nad Egiptem i nad Ethyopią:
Isaiah	Iz	27	20	4	Tak zapędził król Assyryjski poimanie Egipskie i przeprowadzenie Ethyopskie, młodych i starych, nagie i bose z odkrytemi pośladkami na hańbę Egiptowi.
Isaiah	Iz	27	20	5	I zlękną się a wstydać się będą za Ethyopią, nadzieję swoję, i za Egipt, chwałę swoję.
Isaiah	Iz	27	20	6	I rzecze obywatel wyspy téj w on dzień: Oto ta była nadzieja nasza, do którycheśmy się uciekli o pomoc, aby nas wybawili od króla Assyryjskiego: a jakoż my będziemy ujść mogli?
Isaiah	Iz	27	21	1	Brzemię pustynie morskiéj. Jako wichry z południa pochodzą, od puszczy ciągnie z ziemie strasznéj.
Isaiah	Iz	27	21	2	Widzenie srogie jest mi oznajmione. Kto jest niedowiarkiem, niewiernie czyni, a który jest pustoszycielem, pustoszy. Wyciągnij Elam, oblęż Medzie! uspokoiłem wszelkie wzdychanie jego.
Isaiah	Iz	27	21	3	Dlatego napełniły biodra moje boleści, ucisk ogarnął mię jako ucisk rodzącéj: upadłem usłyszawszy, strwożyłem się ujrzawszy.
Isaiah	Iz	27	21	4	Zemdlało serce moje, zdumiałem się dla ciemności: Babilon, miły mój, położony mi jest na podziw.
Isaiah	Iz	27	21	5	Przygotuj stół, wyglądaj na wieży jedzących i pijących: wstawajcie książęta, pochwyćcie tarcz.
Isaiah	Iz	27	21	6	Bo to mi rzekł Pan: Idź a postaw stróża, a cokolwiek ujrzy, niech opowie.
Isaiah	Iz	27	21	7	I ujrzał wóz dwu jezdnych, jadącego na ośle i jadącego na wielbłądzie: i przypatrował się pilnie częstem wejrzeniem.
Isaiah	Iz	27	21	8	I zawołał lew: Na strażnicy Pańskiéj ja jestem, stojąc ustawicznie we dnie i na straży mojéj jam jest, stojąc po wszystkie nocy.
Isaiah	Iz	27	21	9	Ono ten idzie, wsiadający wóz dwu jezdnych, i opowiedział a rzekł: Upadł, upadł Babilon, a wszystkie ryciny bogów jego pokruszone są na ziemię.
Isaiah	Iz	27	21	10	Młódźbo moja, i synowie bojewiska mego! com słyszał od Pana zastępów, Boga Izraelowego, opowiedziałem wam.
Isaiah	Iz	27	21	11	Brzemię Dumy. Woła na mię z Seir: Stróżu, co z nocy? stróżu, co z nocy?
Isaiah	Iz	27	21	12	Rzekł stróż: Przyszło zaranie i noc. Jeźli pytacie, pytajcie, nawróćcie się, przyjdźcie.
Isaiah	Iz	27	21	13	Brzemię w Arabii. W lesie na wieczór spać będziecie, na ścieżkach Dedanim.
Isaiah	Iz	27	21	14	Zabieżawszy pragnącemu przynieście wody, którzy mieszkacie w ziemi na południe: z chlebem zabieżcie uciekającemu.
Isaiah	Iz	27	21	15	Bo przed mieczmi uciekli, przed mieczem nalegającym, przed łukiem napiętym, przed ciężką bitwą.
Isaiah	Iz	27	21	16	Bo to mówi Pan do mnie: Jeszcze za jeden rok, jako za rok najemnika, i ustanie wszystka sława Cedar.
Isaiah	Iz	27	21	17	A ostatek pocztu strzelców mocnych, synów Cedar, umniejszon będzie; bo Pan, Bóg Izraelów, mówił.
Isaiah	Iz	27	22	1	Brzemię doliny widzenia. Cóż się téż tobie dzieje, żeś i ty wszystko wstąpiło na dachy?
Isaiah	Iz	27	22	2	Krzyku pełne miasto ludne, miasto wesołe! pobici twoi nie pobici mieczem, ani pomarli na wojnie.
Isaiah	Iz	27	22	3	Wszystkie książęta twoje uciekły spółem, i twardo są powiązani: wszyscy, którzy są nalezieni, powiązani społem, daleko pouciekali.
Isaiah	Iz	27	22	4	Dlatego rzekł: Odstąpcie odemnie, gorzko płakać będę: nie starajcie się, abyście mię cieszyli z strony spustoszenia córki ludu mego.
Isaiah	Iz	27	22	5	Bo dzień zabijania i podeptania i płaczów Panu, Bogu zastępów, w dolinie widzenia, dobywający muru i wielmożny na górze
Isaiah	Iz	27	22	6	Elam téż wziął sajdak, wóz człowieka jezdnego, i ścianę obnażyła tarcz.
Isaiah	Iz	27	22	7	I będą wyborne doliny twoje pełne poczwórnych, a jezdni postanowią stanowiska swe u bramy.
Isaiah	Iz	27	22	8	I odkryta będzie zasłona Judzka, a oglądasz w on dzień zbrojownią domu gajowego.
Isaiah	Iz	27	22	9	I połamania miasta Dawidowego ujrzycie; bo się zagęściły: i zgromadziliście wody stawu niższego.
Isaiah	Iz	27	22	10	A domy Jerozolimskie policzyliście, i pokaziliście domy na obronienie muru.
Isaiah	Iz	27	22	11	I uczyniliście przekop między dwiema mury na wodę stawu starego: a nie oglądaliście się na tego, który go był uczynił: i na sprawcę jego zdaleka nie patrzyliście.
Isaiah	Iz	27	22	12	I zawoła Pan, Bóg zastępów, w on dzień ku płaczu i ku narzekaniu, ku obłysieniu i ku przepasaniu worem:
Isaiah	Iz	27	22	13	A oto radość i wesele, zabijać cielce i zarzynać barany, jeść mięso a pić piwo: Jedzmy a pijmy; bo jutro pomrzemy.
Isaiah	Iz	27	22	14	I zjawił się w uszach moich głos Pana zastępów: jeźli będzie ta nieprawość odpuszczona wam, aż pomrzecie, mówi Pan, Bóg zastępów.
Isaiah	Iz	27	22	15	To mówi Pan, Bóg zastępów: Idź, wnidź do tego, który mieszka w przybytku, do Sobny, przełożonego kościelnego, i rzeczesz do niego:
Isaiah	Iz	27	22	16	Co ty tu? albo jakoby czem tu, żeś tu sobie wykował grób? wyciosałeś na wysokości pamiątkę pilnie, w skale przybytek sobie.
Isaiah	Iz	27	22	17	Oto Pan da cię zanieść, jako zanoszą kura: i jako odzienie, tak cię podniesie.
Isaiah	Iz	27	22	18	Koronując ukoronuje cię udręczeniem, jako piłę zarzuci cię do ziemie szerokiéj i przestronéj: tam umrzesz, i tam będzie wóz sławy twojéj, hańba domu pana twego.
Isaiah	Iz	27	22	19	I wypędzę cię z stanowiska twego, i z urzędu twego złożę cię.
Isaiah	Iz	27	22	20	I będzie dnia onego: Przyzowię sługi mego Eliachima, syna Helcyasza,
Isaiah	Iz	27	22	21	I oblokę go w szatę twoję i pasem twoim zmocnię go, a władzą twoję dam w rękę jego: i będzie jako ojciec obywatelom Jerozolimskim i domowi Judzkiemu.
Isaiah	Iz	27	22	22	I dam klucz domu Dawidowego na ramię jego: i otworzy, a nie będzie, ktoby zamknął: i zamknie, a nie będzie, ktoby otworzył.
Isaiah	Iz	27	22	23	I wbiję go jako kołek na miejscu wiernem, i będzie stolicą sławy domowi ojca swego.
Isaiah	Iz	27	22	24	I zawieszą na nim wszystkę sławę domu ojca jego, naczynia rozmaitego, wszelakie naczynie małe, od naczynia kubków aż do wszego naczynia muzyków.
Isaiah	Iz	27	22	25	W on dzień, mówi Pan zastępów, będzie wyjęt kołek, który był wbity na miejscu wiernem: i złamany będzie i upadnie, i zginie, co na nim wisiało; bo Pan powiedział.
Isaiah	Iz	27	23	1	Brzemię Tyru. Wyjcie, okręty morskie! bo zburzony jest dom, zkąd byli zwykli przychodzić, z ziemie Cethim: objawiono im jest.
Isaiah	Iz	27	23	2	Milczcie, którzy mieszkacie na wyspie: kupcy Sydońscy, przeprawiający się przez morze, napełnili cię.
Isaiah	Iz	27	23	3	Na wodach mnogich nasienie Nilu, żniwo rzeczne zboże jego, stał się kupiectwem narodów.
Isaiah	Iz	27	23	4	Zawstydź się, Sydonie! bo mówi morze, moc morska, rzekąc: Nie pracowałam rodząc, anim urodziła, i nie wychowałam młodzieńców, anim do lat dorosłych dochowała panien.
Isaiah	Iz	27	23	5	Gdy usłyszą w Egipcie, będą żałować, gdy usłyszą o Tyrze.
Isaiah	Iz	27	23	6	Przewieźcie się przez morza, wyjcie, którzy mieszkacie na wyspie!
Isaiah	Iz	27	23	7	Izali to nie jest wasze, które się chlubiło zdawna z starożytności swojéj? powiodą je nogi jego w gościnę cudzą.
Isaiah	Iz	27	23	8	Kto to umyślił o Tyrze, niegdy ukoronowanym, którego kupcy książęta, kramarze jego sławni na ziemi?
Isaiah	Iz	27	23	9	Pan zastępów umyślił to, aby ściągnął pychę wszelkiéj sławy, a ku zelżywości przywiódł wszystkie zacne na ziemi.
Isaiah	Iz	27	23	10	Idź przez ziemię twoję jako rzeka, córko morska! niemasz pasa daléj.
Isaiah	Iz	27	23	11	Rękę swą wyciągnął na morze, zatrwożył królestwa. Pan rozkazał przeciw Chanaan, aby starł mocarze jego:
Isaiah	Iz	27	23	12	I rzekł. Nie przydasz więcéj, abyś się chlubiła, potwarz cierpiąca, panno, córko Sydońska! powstawszy przepraw się do Cethim, i tam téż nie będziesz miała odpoczynku.
Isaiah	Iz	27	23	13	Oto ziemia Chaldejska, takowy lud nie był, Assur założył ją: w niewolą zagnali mocarze jego, podkopali domy jego, obrócili ją w gruz.
Isaiah	Iz	27	23	14	Wyjcie okręty morskie! bo zburzona jest moc wasza.
Isaiah	Iz	27	23	15	I będzie w on dzień: W zapamiętaniu będziesz, o Tyrze! przez siedmdziesiąt lat, jako dni króla jednego: a po siedmdziesiąt lat będzie Tyrowi jako pieśń nierządnice.
Isaiah	Iz	27	23	16	Weźmij cytrę, obejdź miasto, nierządnico zapomniona! graj dobrze, często powtarzaj pieśń, aby pamiątka o tobie była.
Isaiah	Iz	27	23	17	I będzie po siedmdziesiąt lat: Nawiedzi Pan Tyr i przywiedzie go do myta jego: i będzie zaś nierząd płodził ze wszystkiemi królestwy ziemskiemi na ziemi.
Isaiah	Iz	27	23	18	I będą kupiectwa jego i myta jego poświęcone Panu: nie będą schowane ani odłożone; bo tym, którzy mieszkają przed Panem, będzie kupiectwo jego, aby jedli do sytości, i przyodziewali się aż do starości.
Isaiah	Iz	27	24	1	Oto Pan rozproszy ziemię i obnaży ją i utrapi oblicze jéj, i rozproszy obywatele jéj.
Isaiah	Iz	27	24	2	I będzie jako lud, tak i kapłan, a jako sługa, tak i Pan jego, jako służebnica, tak i pani jéj, jako kupujący, tak i ten, który przedaje, jako pożyczający, tak i ten, który bierze na pożyczanie, jako który się upomina, tak który dłużen.
Isaiah	Iz	27	24	3	Rozproszeniem rozproszona będzie ziemia, a drapiestwem zdrapieżona będzie; bo Pan mówił to słowo.
Isaiah	Iz	27	24	4	Płakała i zeszła ziemia i zemdlała: zszedł świat, zemdlała wyniosłość narodu ziemie.
Isaiah	Iz	27	24	5	A ziemia splugawiona jest od obywatelów swoich, iż przestąpili zakon: odmienili prawo, złamali przymierze wieczne.
Isaiah	Iz	27	24	6	Dlatego przeklęctwo pożre ziemię, a będą grzeszyć obywatele jéj: i przeto będą szaleć sprawujący ją, a mało ludzi zostanie.
Isaiah	Iz	27	24	7	Płakało wina zbieranie, zachorzało winne drzewo, wzdychali wszyscy, którzy byli wesołego serca.
Isaiah	Iz	27	24	8	Ustało wesele bębnów, ustało wykrzykanie radujących się, umilkła wdzięczność cytry.
Isaiah	Iz	27	24	9	Nie będą się napijać wina z śpiewaniem, gorzki będzie napój pijącym go.
Isaiah	Iz	27	24	10	Ztarte jest miasto próżności, zamkniono każdy dom, że nikt nie wchodził.
Isaiah	Iz	27	24	11	Wołanie będzie o wino po ulicach: opuszczone jest wszelkie wesele, przeniosło się wesele ziemie.
Isaiah	Iz	27	24	12	Zostało w mieście spustoszenie, a upadek zawali bramy.
Isaiah	Iz	27	24	13	Bo to będzie wpośród ziemie, w pośrodku narodów, jako gdyby trochę oliwek, które zostały, otrzęsiono z oliwnego drzewa, i grona winne, gdy się dokona obieranie wina.
Isaiah	Iz	27	24	14	Ci podniosą głos swój i chwalić będą: gdy będzie Pan uwielbiony, wykrzykną od morza.
Isaiah	Iz	27	24	15	Dlatego w naukach sławcie Pana, na wyspach morskich imię Pana, Boga Izraelowego.
Isaiah	Iz	27	24	16	Z kraju ziemie słyszeliśmy chwały, sławę sprawiedliwego. I rzekłem: Tajemnica moja mnie, tajemnica moja mnie, biada mnie! występnicy wystąpili, a wykroczeniem występników wystąpili.
Isaiah	Iz	27	24	17	Strach i dół i sidło nad tobą, któryś mieszkańcem ziemie.
Isaiah	Iz	27	24	18	I będzie: Kto uciecze przed głosem strachu, wpadnie w dół, a kto się wyprawi z dołu, poiman będzie sidłem; bo się upusty z wysokości otworzyły, i zatrzasną się fundamenty ziemie.
Isaiah	Iz	27	24	19	Łamaniem połamie się ziemia, skruszeniem skruszy się ziemia.
Isaiah	Iz	27	24	20	Poruszeniem poruszy się ziemia jako pijany, i będzie zdjęta jako budka jednéj nocy: i obciąży ją nieprawość jéj, i upadnie, a nie przyda, żeby powstała.
Isaiah	Iz	27	24	21	I będzie: W on dzień nawiedzi Pan wojska niebieskie na wysokości i króle ziemskie, którzy są na ziemi.
Isaiah	Iz	27	24	22	I zgromadzą się zgromadzeniem jednego snopka do dołu, i będą tam zamknieni w ciemnicy, a po wielu dni nawiedzeni będą.
Isaiah	Iz	27	24	23	I zasroma się księżyc i zawstydzi się słońce, gdy będzie królował Pan zastępów na górze Syon i w Jeruzalem, a przed oczyma starców swoich uwielbion będzie.
Isaiah	Iz	27	25	1	Panie, Boże mój! ty jesteś, wywyższać cię będę, i wyznawać imieniowi twemu, iżeś uczynił dziwy, myśli starodawne wierne. Amen.
Isaiah	Iz	27	25	2	Bowiemeś obrócił miasto w mogiłę, miasto mocne w rozwaliny: dom cudzoziemców, aby nie był miastem, ażeby go na wieki nie zbudowano.
Isaiah	Iz	27	25	3	Dlatego cię będzie chwalił lud mocny, miasto narodów dużych ciebie się bać będzie.
Isaiah	Iz	27	25	4	Iżeś się stał mocą ubogiemu, mocą nędznikowi w udręczeniu jego: nadzieją od wichru, chłodnikiem od gorąca; bo duch mocarzów jako wicher bijący w ścianę.
Isaiah	Iz	27	25	5	Jako gorącość w pragnieniu, trwogę cudzych uniżysz: a jako gorącością pod obłokiem palącą potomstwo mocarzów ususzysz.
Isaiah	Iz	27	25	6	I uczyni Pan zastępów na wszystkie narody na téj górze ucztę z rzeczy tłustych, ucztę zbierania wina, z tłustych rzeczy szpik w sobie mających, z zebrania wina wystałego.
Isaiah	Iz	27	25	7	I zrzuci na téj górze oblicze związki zawiązanej na wszystkie ludzie, i płótno, które zaczął na wszystkie narody.
Isaiah	Iz	27	25	8	Zrzuci śmierć na wieki: i odéjmie Pan Bóg łzę z każdego oblicza, i pohańbienie ludu swego zejmie ze wszystkiéj ziemie; bo Pan mówił:
Isaiah	Iz	27	25	9	I rzecze dnia onego: Oto Bóg nasz ten, czekaliśmy nań, i zbawił nas: ten Pan, czekaliśmy go, rozradujem się i rozweselem się w zbawieniu jego.
Isaiah	Iz	27	25	10	Bo odpoczynie ręka Pańska na téj górze: a Moab będzie pod nim młócon, jako trą plewy wozem.
Isaiah	Iz	27	25	11	I wyciągnie ręce swe pod nim, jako wyciąga ten, który płynie ku pływaniu: i zniży sławę jego z potłuczeniem rąk jego.
Isaiah	Iz	27	25	12	I obrony wysokich murów twych upadną i zniżone będą, i ściągnione na ziemię aż do prochu.
Isaiah	Iz	27	26	1	W on dzień będą śpiewać tę pieśń w ziemi Judzkiéj:
Isaiah	Iz	27	26	2	Miasto mocy naszéj Syon zbawiciel, będzie w nim położony mur i przedmurze.
Isaiah	Iz	27	26	3	Otwórzcie bramy, a niech wnidzie naród sprawiedliwy, strzegający prawdy.
Isaiah	Iz	27	26	4	Stary błąd odszedł: zachowasz pokój, pokój; bośmy w tobie nadzieję mieli.
Isaiah	Iz	27	26	5	Mieliście nadzieję w Panu na wieki wieczne, w Panu Bogu mocnym na wieki.
Isaiah	Iz	27	26	6	Bo zniży mieszkające na wysokości: miasto wywyższone poniży, poniży je aż na ziemię, ściągnie je aż do prochu.
Isaiah	Iz	27	26	7	Podepcze je noga, nogi ubogiego, kroki nędzników. Ścieżka sprawiedliwego prosta jest, prosta droga sprawiedliwego na chodzenie.
Isaiah	Iz	27	26	8	A na ścieżce sądów twoich, Panie, czekaliśmy na cię; imię twoje i pamiątka twoja w żądzy dusze.
Isaiah	Iz	27	26	9	Dusza moja żądała cię w nocy, ale i duchem moim we wnętrznościach moich z rana będę czuł do ciebie: gdy uczynisz sądy twoje na ziemi, sprawiedliwości się nauczą obywatele świata.
Isaiah	Iz	27	26	10	Zmiłujmy się nad niezbożnym, a nie nawyknie sprawiedliwości: w ziemi świętych nieprawość czynił, i nie ogląda chwały Pańskiéj.
Isaiah	Iz	27	26	11	Panie! niech się wywyższy ręka twoja, a niechaj nie widzą, niech ujrzą a zawstydzą się zawisni ludzie: a ogień niech pożre nieprzyjacioły twoje.
Isaiah	Iz	27	26	12	Panie! dasz nam pokój; bo wszystkie uczynki nasze sprawiłeś nam.
Isaiah	Iz	27	26	13	Panie, Boże nasz! opanowali nas panowie oprócz ciebie: tylko w tobie niechaj pamiętamy na imię twoje.
Isaiah	Iz	27	26	14	Umierający niech nie żyją, olbrzymowie niech nie powstają: dlatego nawiedziłeś i zniszczyłeś je i skruszyłeś wszystkę pamiątkę ich.
Isaiah	Iz	27	26	15	Folgowałeś narodowi, Panie! folgowałeś narodowi: izaliś jest uwielbion? oddaliłeś wszystkie granice ziemie.
Isaiah	Iz	27	26	16	Panie! w ucisku szukali cię, w utrapieniu szemrania nauka twoja im.
Isaiah	Iz	27	26	17	Jako która poczyna, gdy się przybliża ku rodzeniu, bolejąc woła w boleściach swych, takeśmy się stali od oblicza twego, Panie!
Isaiah	Iz	27	26	18	Poczęliśmy, i jakobyśmy pracowali rodząc, i porodziliśmy ducha: zbawienia nie sprawowaliśmy na ziemi, przetóż nie upadli obywatele ziemie.
Isaiah	Iz	27	26	19	Żyć będą umarli twoi, pobici moi powstaną: ocućcie się a chwalcie, którzy mieszkacie w prochu; bo rosa światłości rosa twoja, a ziemię olbrzymów ściągniesz do upadku.
Isaiah	Iz	27	26	20	Idź, ludu mój! wnidź do komór twoich, zamknij drzwi twoje za sobą: skryj się na mały czas, na chwilkę, aż przeminie zagniewanie.
Isaiah	Iz	27	26	21	Bo oto Pan wynidzie z miejsca swego, aby nawiedził nieprawość obywatela ziemie przeciw niemu, i odkryje ziemia krew swoję, a nie zakryje daléj pobitych swoich.
Isaiah	Iz	27	27	1	W on dzień nawiedzi Pan mieczem swoim twardym i wielkim a mocnym, Lewiathana, węża zaworę, i Lewiathana, węża pokrzywionego, i zabije wieloryba, który jest w morzu.
Isaiah	Iz	27	27	2	W on dzień winnica szczerego wina będzie sobie śpiewać.
Isaiah	Iz	27	27	3	Ja Pan, który jéj strzegę, znagła ją poczęstuje, aby snadź nie było nawiedzenie przeciw niéj, we dnie i w nocy strzegę jéj.
Isaiah	Iz	27	27	4	Rozgniewania niemasz u mnie: kto mię uczyni cierniem i tarniem w bitwie? pójdę po niéj, podpalę ją zarazem.
Isaiah	Iz	27	27	5	Czyli raczéj zatrzyma moc moję? uczyni mi pokój, pokój mi uczyni?
Isaiah	Iz	27	27	6	Którzy wchodzą pędem do Jakóba, zakwitnie i rodzić będzie Izrael, i napełnią świat nasieniem.
Isaiah	Iz	27	27	7	Izali według plagi onego, który go bije, ubił go? albo jako zabił zabite jego, tak zabit jest?
Isaiah	Iz	27	27	8	W mierze przeciwko mierze, gdy odrzucona będzie, osądzisz ją: rozmyślał w duchu swym twardym w dzień gorącości.
Isaiah	Iz	27	27	9	Przeto dlatego będzie odpuszczona nieprawość domowi Jakóbowemu: a ten wszystek owoc, aby odjęt był grzech jego, gdy położy wszystkie kamienie ołtarza, jako kamienie popiołu pokruszone: nie ostoją się gaje i zbory.
Isaiah	Iz	27	27	10	Bo miasto obronne spustoszeje, piękne będzie opuszczone i zostawione jako pustynia: tam się będzie pasł cielec i tam legać będzie i spasie wierzchołki jego.
Isaiah	Iz	27	27	11	W suchości żniwa jego będą pokruszone, niewiasty przychodzące a uczące ją; bo nie jest lud mądry: przeto nie zlituje się nad nim, który go uczynił, a który go stworzył, nie przepuści mu.
Isaiah	Iz	27	27	12	I będzie: W on dzień pobije Pan od łożyska rzeki aż do potoku Egipskiego, a wy się zgromadzicie, jeden i jeden, synowie Izraelowi.
Isaiah	Iz	27	27	13	I będzie: W on dzień zatrąbią w trąbę wielką, i przyjdą, którzy byli poginęli z ziemie Assyryjskiéj, i którzy byli wygnańcy w ziemi Egipskiéj: i będą się kłaniać Panu na górze świętéj w Jeruzalem.
Isaiah	Iz	27	28	1	Biada koronie pychy, pijanym Ephraim, i kwiatowi opadającemu, sławie radości jego, którzy byli na wierzchu doliny bardzo tłustéj, błądzący od wina.
Isaiah	Iz	27	28	2	Oto duży a mocny Pan jako nawałność gradu, wicher druzgocący, jako bystrość wód gwałtownych, wylewających i wypuszczonych na ziemię przestroną.
Isaiah	Iz	27	28	3	Nogami podeptana będzie korona pychy pijanych Ephraim.
Isaiah	Iz	27	28	4	I będzie kwiat opadający sławy radości jego, który jest na wierzchu doliny tłustych, jako skorojrzały owoc przed dojrzałością jesieni: który obaczywszy patrzący, skoro w rękę weźmie, zje go.
Isaiah	Iz	27	28	5	W on dzień będzie Pan zastępów koroną chwały i wieńcem wesela ostatkowi ludu swego:
Isaiah	Iz	27	28	6	I duchem sądu siedzącemu na sądzie, i mocą wracającym się z wojny do bramy.
Isaiah	Iz	27	28	7	Lecz i ci od wina nie znali, a od pijaństwa pobłądzili: kapłan i prorok nie wiedzieli od pijaństwa, zatonęli w winie, pobłądzili w pijaństwie, nie znali widzącego, nie umieli sądu.
Isaiah	Iz	27	28	8	Bo wszystkie stoły są pełne wracania i plugastwa, tak iż niemasz więcéj miejsca.
Isaiah	Iz	27	28	9	Kogóż nauczy umiejętności? a komu da zrozumieć, co słyszał? ostawionym od mleka, odsadzonym od piersi?
Isaiah	Iz	27	28	10	Albowiem rozkaż, zaś rozkaż: rozkaż, zaś rozkaż: czekaj, zaś czekaj: czekaj, zaś czekaj: trochę tam, trochę tam.
Isaiah	Iz	27	28	11	Bo mówieniem warg, a językiem inszym będzie mówił do ludu tego.
Isaiah	Iz	27	28	12	Któremu rzekł: To jest odpoczynienie moje: posilcie spracowanego, i to jest ochłoda moja: a nie chcieli słuchać.
Isaiah	Iz	27	28	13	I będzie im słowo Pańskie: Rozkaż, zaś rozkaż: rozkaż, zaś rozkaż: czekaj, zaś czekaj: czekaj, zaś czekaj: trochę tam, trochę tam: że pójdą a padną w znak i będą potarci i usidleni i poimani.
Isaiah	Iz	27	28	14	A przeto słuchajcie słowa Pańskiégo, mężowie naśmiewcy! którzy panujecie nad ludem moim, który jest w Jeruzalem.
Isaiah	Iz	27	28	15	Albowiemeście mówili: Postanowiliśmy przymierze z śmiercią, a z piekłem uczyniliśmy umowę. Kiedy bicz gwałtowny przechodzić będzie, nie przyjdzie na nas; bośmy położyli kłamstwo nadzieją naszą, i nakryliśmy się kłamstwem.
Isaiah	Iz	27	28	16	Przeto to mówi Pan Bóg: Oto ja założę w fundamenciech Syon kamień, kamień doświadczony, węgielny, kosztowny, na fundamencie fundowany: kto uwierzy, niech się nie kwapi.
Isaiah	Iz	27	28	17	I położę pod wagą sąd, a sprawiedliwość pod miarą: i wywróci grad nadzieję kłamstwa, i przykrycie wody zaleją.
Isaiah	Iz	27	28	18	I będzie zgładzone przymierze wasze z śmiercią, a wasza umowa z piekłem nie ostoi się: bicz gwałtowny gdy przyjdzie, będziecie podeptaniem jego.
Isaiah	Iz	27	28	19	Kiedykolwiek przejdzie, zabierze i was; bo rano o świtaniu przejdzie we dnie i w nocy: a samo tylko utrapienie da wyrozumienie słuchowi.
Isaiah	Iz	27	28	20	Bo związało się łoże, tak iż drugi spadnie, a kołdra wąska obu nakryć nie może.
Isaiah	Iz	27	28	21	Bo jako na górze Rozdziałów Pan stanie: jako w dolinie, która jest w Gabaon, zagniewa się, aby uczynił uczynek swój, obcy uczynek swój, aby działał dzieło swe, obce jest dzieło jego od niego.
Isaiah	Iz	27	28	22	A teraz nie naśmiewajcie się, by snadź nie były ścieśnione związki wasze; bom słyszał od Pana. Boga zastępów, dokonanie i ukrócenie na wszystkę ziemię.
Isaiah	Iz	27	28	23	Bierzcie w uszy, a posłuchajcie głosu mego: pilnujcie a posłuchajcie powieści mojéj.
Isaiah	Iz	27	28	24	Izali cały dzień będzie oracz orał, aby siał? będzie przewracał i bronował ziemię swoję?
Isaiah	Iz	27	28	25	Izali zrównawszy wierzch jéj, nie będzie siał czarnuchy, i kminu nie roztrzęsie, i nie nasieje pszenice porządkiem i jęczmienia i prosa i wyki miejscy swemi?
Isaiah	Iz	27	28	26	I wyćwiczy go w sądzie, Bóg jego nauczy go.
Isaiah	Iz	27	28	27	Bo nie piłami młócić będą czarnuchy, ani koło wozowe po kminie obracać się będzie: ale laską będzie wybita czarnucha, a kmin kijem.
Isaiah	Iz	27	28	28	A chleb mleć będą: wszakóż nie na wieki ten, który młóci, będzie go młócił, ani go będzie trzeć koło wozowe, ani go pokruszy paznoktami swemi.
Isaiah	Iz	27	28	29	A to od Pana, Boga zastępów, wyszło, aby dziwną uczynił radę, a uwielmożył sprawiedliwość.
Isaiah	Iz	27	29	1	Biada Aryel! Aryel miasto, którego dobył Dawid. Przydan jest rok do roku: święta uroczyste przeminęły.
Isaiah	Iz	27	29	2	I oblęgę Aryela, a będzie smętny i żałosny: i będzie mi jako Aryel.
Isaiah	Iz	27	29	3	I otoczę jako krąg wkoło ciebie, i usypię przeciw tobie wał, i baszty poczynię na oblężenie twoje.
Isaiah	Iz	27	29	4	Poniżon będziesz, z ziemie będziesz mówić, i z ziemie będzie słyszana mowa twoja: i będzie jako Pythona z ziemie głos twój, a z piasku powieść twoja szeptać będzie.
Isaiah	Iz	27	29	5	I będzie jako proch drobny mnóstwo rozmiatających cię: a jako pérz mijający zgraja tych, którzy przeciw tobie przemogli:
Isaiah	Iz	27	29	6	A będzie nagle z trzaskiem. Od Pana zastępów nawiedzion będzie, gromem i trzęsieniem ziemie, i głosem wielkim wichru i burze i płomienia ognia pożerającego.
Isaiah	Iz	27	29	7	I będzie jako sen widzenia nocnego zgraja wszech narodów, którzy walczyli na Aryela, i wszyscy, którzy bojowali i obiegli i przemogli przeciwko niemu.
Isaiah	Iz	27	29	8	A jako się śni głodnemu, a on je, a gdy się ocuci, czcza jest dusza jego, a jako się śni pragnącemu, a on pije, a gdy się ocknie, spracowany jeszcze pragnie, a dusza jego czcza jest: tak będzie zgraja wszech narodów, którzy walczyli przeciw górze Syon.
Isaiah	Iz	27	29	9	Zdumiejcie się a zadziwujcie się, chwiejcie się a kolebcie się, upijcie się, a nie winem, taczajcie się, a nie od opilstwa.
Isaiah	Iz	27	29	10	Bo wam dał pić Pan ducha snu twardego, zawrze oczy wasze: proroki i książęta wasze, którzy widają widzenia, nakryje.
Isaiah	Iz	27	29	11	I będzie wam widzenie wszech, jako słowa ksiąg zapieczętowanych, które gdy dadzą umierającemu pismo, rzeką: Czytaj to! I odpowie: Nie mogę; bo są zapieczętowane.
Isaiah	Iz	27	29	12	I dadzą księgi temu, który pisma nie umie, i rzeką mu: Czytaj! A odpowie: Nie umiem pisma.
Isaiah	Iz	27	29	13	I rzekł Pan: Ponieważ ten lud przybliża się ku mnie usty swemi, a czci mię wargami swemi, ale serce Jego daleko jest odemnie, i bali się mnie rozkazaniem ludzkiem i naukami:
Isaiah	Iz	27	29	14	Przetóż oto ja przydam, że uczynię podziwienie ludowi temu cudem wielkim i dziwnym; bo zginie mądrość od mądrych jego, i rozum roztropnych jego skryje się.
Isaiah	Iz	27	29	15	Biada, którzyście serca głębokiego, żebyście kryli przed Panem radę: których uczynki są w ciemności, i mówią: Któż nas widzi, a kto wie o nas?
Isaiah	Iz	27	29	16	Przewrótna jest ta myśl wasza: jako gdyby glina myśliła przeciw garncarzowi, albo rzekła robota temu, kto ją urobił: Nie urobiłeś mię: a ulepienie lepiarzowi swemu: Nie rozumiesz.
Isaiah	Iz	27	29	17	Aza jeszcze za mały i krótki czas nie obróci się Liban w Karmel, a Karmel za las poczytan będzie?
Isaiah	Iz	27	29	18	I usłyszą dnia onego głuszy słowa ksiąg, a z ciemności i z mroku oczy ślepych patrzyć będą.
Isaiah	Iz	27	29	19	A ciszy przydadzą w Panu wesela, i ubodzy ludzie rozradują się w Świętym Izraelowym.
Isaiah	Iz	27	29	20	Bo ustał, który przemagał, zniszczon jest naśmiewca, i wycięci są wszyscy, którzy czujni byli do nieprawości.
Isaiah	Iz	27	29	21	Którzy ku grzechowi przywodzili człowieka słowem, i podchodzili w bramie strofującego, i odchylali się daremnie od sprawiedliwego.
Isaiah	Iz	27	29	22	Przetóż to mówi Pan do domu Jakóbowego, który odkupił Abrahama: Nie teraz zawstydzi się Jakób, ani się teraz oblicze jego zapłonie.
Isaiah	Iz	27	29	23	Ale gdy ujrzy syny swe, dzieło rąk moich, w pośród siebie święcące imię moje: i święcić będą Świętego Jakóbowego, a Boga Izraelowego opowiadać.
Isaiah	Iz	27	29	24	I poznają błądzący duchem rozum, a szemracze nauczą się zakonu.
Isaiah	Iz	27	30	1	Biada, synowie zbiegowie! mówi Pan, abyście czynili radę, a nie ze mnie, i abyście zaczynali płótno, ale nie z ducha mego, abyście przyczyniali grzechu do grzechu.
Isaiah	Iz	27	30	2	Którzy chodzicie, abyście zstąpili do Egiptu, a nie pytaliście się ust moich, nadziewając się pomocy od mocy Pharaonowéj, i mając ufanie w cieniu Egiptowym.
Isaiah	Iz	27	30	3	I będzie wam moc Pharaonowa ku zawstydzeniu, a ufność cieniu Egiptu ku zelżywości.
Isaiah	Iz	27	30	4	Bo były w Tanes książęta twoje, a posłowie twoi aż do Hanes przyszli.
Isaiah	Iz	27	30	5	Wszyscy zawstydzili się dla ludu, który im nie mógł być pożyteczny: nie byli im ku pomocy, ani ku jakiemu pożytkowi, ale ku zawstydzeniu i ku zelżywości.
Isaiah	Iz	27	30	6	Brzemię bydła południowego w ziemi utrapienia i ucisku, (lwica i lew z nich, żmija i bazyliszek latający), którzy noszą na grzbietach dobytków bogactwa swe, i na garbie wielbłądów skarby swe do ludu, który im nie będzie mógł być pomocen.
Isaiah	Iz	27	30	7	Bo Egipt daremnie i próżno pomagać będzie. Dlategom na to wołał: Pycha tylko jest, przestań.
Isaiah	Iz	27	30	8	A teraz szedłszy napisz mu na bukszpanie, i na księgach pilnie to wyrysuj, i będzie na dzień ostateczny na świadectwo aż na wieki;
Isaiah	Iz	27	30	9	Bo lud jest ku gniewu pobudzający, i synowie kłamliwi, synowie nie chcący słuchać zakonu Bożego.
Isaiah	Iz	27	30	10	Którzy mówią widzącym: Nie widźcie! a patrzącym: Nie upatrujcie nam tego, co prawo jest: mówcie, co się nam podoba, upatrujcie nam błędy.
Isaiah	Iz	27	30	11	Odejmcie odemnie drogę, odchylcie odemnie ścieżkę: niech ustanie od oblicza naszego święty Izraelów.
Isaiah	Iz	27	30	12	Przetóż tak mówi święty Izraelów: Za to, żeście wzgardzili to słowo, a ufaliście w potwarzy i w trwodze, i polegaliście na tem:
Isaiah	Iz	27	30	13	Dlatego będzie wam ta nieprawość jako przerwa upadła, i o któréj się pytają w murze wysokim; bo nagle, gdy się nie spodziewają, przyjdzie połamanie jego.
Isaiah	Iz	27	30	14	I skruszy się, jako się kruszy bańka garncarska, skruszeniem gwałtownem: i nie najdzie się z sztuczek jéj skorupa, w którejby mógł przynieść wąglik z ognia, albo nabrać trochę wody z dołu.
Isaiah	Iz	27	30	15	Bo to mówi Pan, Bóg święty Izraelów: Jeźli się nawrócicie a uspokoicie się, zbawieni będziecie, w milczeniu i w nadziei będzie moc wasza: nie chcieliście.
Isaiah	Iz	27	30	16	I rzekliście: Nie, ale się do koni ucieczemy: przetóż uciekać będziecie. I na prędkie wsiędziemy: przetóż prędszy będą ci, którzy was gonić będą.
Isaiah	Iz	27	30	17	Tysiąc człowieka od oblicza strachu jednego, a od oblicza strachu piąci ucieczecie, aż się zostaniecie jako maszt okrętowy na wierzchu góry, a jako znak na pagórku.
Isaiah	Iz	27	30	18	A przeto czeka Pan, aby się zmiłował nad wami, i dlatego wywyższon będzie odpuszczając wam; bo Bóg sądu Pan: błogosławieni wszyscy, którzy nań czekają.
Isaiah	Iz	27	30	19	Albowiem lud Syoński będzie mieszkał w Jeruzalem: płacząc nie będziesz płakał. Zmiłujący zmiłuje się nad tobą, na głos wołania twego, skoro usłyszy, odpowie tobie.
Isaiah	Iz	27	30	20	I da wam Pan chleb ścisły i wodę krótką, a nie dopuści odlecieć od ciebie więcéj nauczycielowi twemu, i oczy twoje patrzyć będą na mistrza twego.
Isaiah	Iz	27	30	21	I uszy twoje usłyszą słowa z tyłu napominającego: Tać jest droga, chodźcie po niéj: a nie ustępujcie ani na prawo, ani na lewo.
Isaiah	Iz	27	30	22	I poszpecisz blachy rycin śrebra twego, i szaty liciny złota twego: i rozproszysz je jako plugawość miesięcznéj niewiasty: rzeczesz mu: Wynidź.
Isaiah	Iz	27	30	23	I będzie dan deszcz nasieniu twemu, gdziekolwiek posiejesz na ziemi, a chleb z urodzajów ziemie będzie obfity i tłusty: będzie się pasł na dziedzinie twojéj dnia onego baranek przestrono,
Isaiah	Iz	27	30	24	A woły twoje i źrebięta osłów, któremi sprawują ziemię, pomieszany obrok bez plew jeść będą, jako na gumnie wywiany jest.
Isaiah	Iz	27	30	25	I będą na każdéj górze wysokiéj i na każdym pagórku podniosłym strumienie wód bieżących w dzień pobicia wielu, gdy upadną wieże.
Isaiah	Iz	27	30	26	I będzie światłość księżycowa jako światłość słoneczna: a światłość słoneczna będzie w siedmiornasób, jako światłość siedmi dni: w dzień, którego zawiąże Pan ranę ludu swego a potłuczenie zbicia jego zleczy.
Isaiah	Iz	27	30	27	Oto imię Pańskie przychodzi zdaleka, gorejąca zapalczywość jego i ciężka ku znoszeniu, wargi jego napełniły się zagniewania, a język jego jako ogień pożerający.
Isaiah	Iz	27	30	28	Duch jego jako rzeka zalewająca aż do pół szyje na wytracenie narodów wniwecz i wędzidło oblędności, które było na czeluściach ludów.
Isaiah	Iz	27	30	29	Będzie wam pieśń, jako noc poświęconego święta, i wesele serdeczne, jako który idzie z piszczałką, aby wszedł na górę Pańską do mocnego Izaelowego.
Isaiah	Iz	27	30	30	I da słyszeć Pan sławę głosu swego, a strach ramienia swego ukaże w pogróżce zapalczywości i w płomieniu ognia pożerającego, roztrąci wichrem i kamieniem gradowym.
Isaiah	Iz	27	30	31	Bo głosu Pańskiego zlęknie się Assur, laską uderzony.
Isaiah	Iz	27	30	32	A będzie przejście laski ugruntowane, któréj każe Pan odpoczynąć na nim, z bębnami i z cytrami, a wojnami przedniejszemi zwalczy je.
Isaiah	Iz	27	30	33	Bo nagotowan jest od wczorajszego dnia Topheth, od króla zgotowany, głęboki i rozszerony: podniata jego ogień i drew wiele: poddymanie Pańskie jako rzeka siarki podpalająca go.
Isaiah	Iz	27	31	1	Biada, którzy zstępują do Egiptu o pomoc, nadzieję mając w koniech, a mając ufanie w poczwórnych, że ich wiele, i w jezdnych, że bardzo mocni: a nie ufali w Świętym Izraelowym, a Pana nie szukali.
Isaiah	Iz	27	31	2	Ale on mądry przywiódł złe, a słów swych nie odjął: i powstanie przeciw domowi złościwych i przeciw ratunkom brojących nieprawość.
Isaiah	Iz	27	31	3	Egipt człowiek, a nie Bóg, i konie ich ciało, a nie duch: a Pan złoży rękę swoję, i powali się pomocnik, i upadnie, któremu dają pomoc, i społem wszyscy będą zniszczeni.
Isaiah	Iz	27	31	4	Bo to mówi Pan do mnie: Jako gdyby ryczał lew i szczenię lwie nad ułowem swoim, gdy mu zabieży gromada pasterzów, nie zlęknie się głosów ich, i nie będzie się strachał mnóstwa ich: tak zstąpi Pan zastępów, aby walczył na górze Syon i na pagórku jéj.
Isaiah	Iz	27	31	5	Jako ptacy latający, tak nakryje Pan zastępów Jeruzalem, broniąc i wybawiając, przechodząc i zbawiając.
Isaiah	Iz	27	31	6	Nawróćcie się, jakoście byli na głębią odeszli, synowie Izraelscy.
Isaiah	Iz	27	31	7	Albowiem w on dzień odrzuci mąż bałwany śrebra swego i bałwany złota swego, których wam naczyniły ręce wasze na grzech.
Isaiah	Iz	27	31	8	I upadnie Assur od miecza nie męzkiego, a miecz nie człowieczy pożre go, i będzie uciekał nie przed mieczem: młodzieńcy jego hołdowniki będą.
Isaiah	Iz	27	31	9	A moc jego od strachu przejdzie, i będą się lękać uciekając książęta jego, rzekł Pan, którego ogień jest na Syonie, a piec jego jest w Jeruzalem.
Isaiah	Iz	27	32	1	Oto w sprawiedliwości król będzie królował, a książęta w sądzie przełożeni będą.
Isaiah	Iz	27	32	2	I będzie mąż, jako który się kryje przed wiatrem a tai się przed burzą: jako strumienie wód w pragnieniu, i cień skały wysokiéj w ziemi pustéj.
Isaiah	Iz	27	32	3	Nie zaćmią się oczy widzących: i uszy słuchających pilnie słuchać będą.
Isaiah	Iz	27	32	4	A serce głupich zrozumie umiejętność: i język zająkających się będzie prędko i jaśnie mówił.
Isaiah	Iz	27	32	5	Nie będą więcéj zwać tego, który głupi jest, książęciem: ani zdradliwego nie będą zwać większym;
Isaiah	Iz	27	32	6	Bo głupi głupie rzeczy mówić będzie, a serce jego czynić będzie nieprawość, aby wykonał obłudność a mówił do Pana zdradliwie i wyniszczył duszę łaknącego, a odjął napój pragnącemu.
Isaiah	Iz	27	32	7	Zdradliwego naczynia złościwe są; bo on myśli nastroił, aby zatracił ciche mową nieprawdziwą, gdy ubogi mówił sąd.
Isaiah	Iz	27	32	8	Ale książę o tych rzeczach, które książęciu przystoją, myślić będzie, a sam nad wodzami stać będzie.
Isaiah	Iz	27	32	9	Niewiasty bogate! powstańcie, a słuchajcie głosu mego: córki bezpieczne! bierzcie w uszy powieści moje.
Isaiah	Iz	27	32	10	Bo po dniach i po roku, wy bezpieczne: trwożyć się będziecie; bo ustało zbieranie wina, zbieranie więcéj nie przyjdzie.
Isaiah	Iz	27	32	11	Zdumiejcie się, bogate! zatrwóżcie się, bezpieczne! zwleczcie się a wstydajcie się, przepaszcie biodra wasze.
Isaiah	Iz	27	32	12	Nad piersiami narzekajcie, nad polami rozkosznemi, nad winnicą płodną.
Isaiah	Iz	27	32	13	Na ziemię ludu mego ciernie i tarn wystąpi: jakoż więcej na wszystkie domy wesela miasta radującego się?
Isaiah	Iz	27	32	14	Bo dom jest opuszczony, mnóstwo miasta zostawione: ciemność i macanie stało się nad jaskiniami aż na wieki, radość leśnych osłów, pastwiska stad.
Isaiah	Iz	27	32	15	Aż będzie na nas wylan duch z wysokości, a będzie puszcza Karmelem, a Karmel będzie za las poczytan.
Isaiah	Iz	27	32	16	I będzie sąd mieszkał na pustyni, a sprawiedliwość na Karmelu osiędzie.
Isaiah	Iz	27	32	17	I będzie dzieło sprawiedliwości pokój, a sprawowanie sprawiedliwości milczenie i bezpieczność aż na wieki.
Isaiah	Iz	27	32	18	A będzie lud mój siedział w piękności pokoju i w przybytkach dufności i w odpoczynieniu bogatem.
Isaiah	Iz	27	32	19	A grad na zjeżdżaniu do lasa, i poniżeniem będzie poniżone miasto.
Isaiah	Iz	27	32	20	Błogosławieni, którzy siejecie na wszelakich wodach, wypuszczając nogę wołu i osła.
Isaiah	Iz	27	33	1	Biada, który łupisz, aza i sam złupion nie będziesz? i który gardzisz, aza i sam wzgardzony nie będziesz? gdy dokonasz łupienia, złupion będziesz: gdy spracowawszy się przestaniesz gardzić, wzgardzon będziesz.
Isaiah	Iz	27	33	2	Panie! zmiłuj się nad nami; bośmy cię czekali: bądź ramieniem naszem z poranku, a zbawieniem naszem czasu utrapienia.
Isaiah	Iz	27	33	3	Przed głosem Anioła pouciekały narody, i przed podwyższeniem twojem rozpierzchnęli się poganie.
Isaiah	Iz	27	33	4	I będą zbierać korzyści wasze, jako zbierają chrząszcze, jako gdy nimi doły bywają napełnione.
Isaiah	Iz	27	33	5	Uwielbion jest Pan, iż mieszkał na wysokości: napełnił Syon sądem i sprawiedliwością.
Isaiah	Iz	27	33	6	I będzie wiara za czasów twoich, bogactwa zbawienia, mądrość i umiejętność, bojaźń Pana ta jest skarbem jego.
Isaiah	Iz	27	33	7	Oto widzący będą wołać na ulicy. Aniołowie pokoju gorzko płakać będą.
Isaiah	Iz	27	33	8	Spustoszały drogi, ustał chodzący przez ścieżkę: złamane jest przymierze, odrzucił miasta, za nic nie miał ludzi.
Isaiah	Iz	27	33	9	Płakała i zemdlała ziemia: zawstydzon jest Liban i zaplugawion, i stał się Saron jako pustynia: i zatrzasnął się Bazan i Karmel.
Isaiah	Iz	27	33	10	Teraz powstanę, mówi Pan: teraz się wywyższę, teraz się wyniosę.
Isaiah	Iz	27	33	11	Poczniecie pałanie, porodzicie słomę: duch wasz jako ogień pożre was.
Isaiah	Iz	27	33	12	I będą narodowie jako popiół po spaleniu: ciernie zebrane ogniem spalone będzie.
Isaiah	Iz	27	33	13	Słuchajcie, którzyście daleko, com uczynił, a bliscy poznajcie moc moję.
Isaiah	Iz	27	33	14	Zlękli się na Syonie grzesznicy, osiadł strach obłudniki: któż z was będzie mógł mieszkać z ogniem pożerającym? kto z was zmieszka z paleniem wiecznem?
Isaiah	Iz	27	33	15	Kto chodzi w sprawiedliwościach, a mówi prawdę: który porzuca łakomstwo z potwarzy, a otrząsa ręce swe od wszelkiego podarku: który zatyka uszy swe, aby nie słuchał krwie, a zamruża oczy swe, aby nie patrzał na złe.
Isaiah	Iz	27	33	16	Ten na wysokości mieszkać będzie, zamki kamienne wysokość jego: chleb mu dano, wody jego wierne są.
Isaiah	Iz	27	33	17	Króla w piękności jego oglądają, oczy jego ujrzą ziemię daleką.
Isaiah	Iz	27	33	18	Serce twoje rozmyślać będzie o strachu: Gdzież jest uczony? gdzie słowa zakonu uważający ? gdzie nauczyciel malutkich?
Isaiah	Iz	27	33	19	Ludu niewstydliwego nie ujrzysz, ludu wysokiéj mowy, tak żebyś nie mógł rozumieć wymowy języka jego, w którym żadnéj mądrości niemasz.
Isaiah	Iz	27	33	20	Pojrzyj na Syon, miasto uroczystego święta naszego, oczy twoje [0664]ujrzą Jeruzalem, mieszkanie bogate, namiot, który żadnym sposobem przeniesion być nie może: ani kołki jego będą wyjęte na wieki, i wszystkie powrózki jego nie będą porwane.
Isaiah	Iz	27	33	21	Bo tylko tam wielmożny jest Pan nasz: miejsce rzek strumienie szerokie i przestrone: nie pójdzie po nim okręt żeglarzów, ani galera wielka przejdzie przezeń.
Isaiah	Iz	27	33	22	Albowiem Pan sędzia nasz, Pan zakonodawca nasz, Pan król nasz: on nas zbawi.
Isaiah	Iz	27	33	23	Osłabiały powrózki twoje, a nie przemogą: tak będzie maszt twój, że nie będziesz mógł chorągwie rozciągnąć. Tedy będą podzielone łupy korzyści wielkiéj, chromi rozchwycą łupy.
Isaiah	Iz	27	33	24	A nie rzecze sąsiad: Zochorzałem: od ludu, który mieszka w nim, będzie odjęta nieprawość.
Isaiah	Iz	27	34	1	Przystąpcie, narodowie, i słuchajcie, a ludzie pilnie słuchajcie! niech słucha ziemia, i pełność jéj, świat i wszystek rodzaj jego.
Isaiah	Iz	27	34	2	Bo rozgniewanie Pańskie na wszystkie narody, a zapalczywość na wszystko wojsko ich: podbił je i dał na zabicie.
Isaiah	Iz	27	34	3	Pobici ich będą wyrzuceni, a z trupów ich wynidzie smród, spłyną góry ode krwie ich.
Isaiah	Iz	27	34	4	I spłynie wszystko wojsko niebieskie, a niebiosa będą zwinione jako księgi, i wszystko wojsko ich opadnie, jako opada list z winnice i z figi.
Isaiah	Iz	27	34	5	Albowiem upił się na niebie miecz mój: oto na Idumeą zstąpi i na lud pobicia mego na sąd.
Isaiah	Iz	27	34	6	Miecz Pański napełnił się krwie i utłuścił się od łoju, ode krwie baranów i kozłów, ode krwie tłustych baranów; bo ofiara Pańska w Bosra, a pobicie wielkie w ziemi Edom.
Isaiah	Iz	27	34	7	I zstąpią jednorożcowie z nimi, i bycy z mocarzmi: upoi się ziemia krwią ich, i piasek ich tukiem tłustych.
Isaiah	Iz	27	34	8	Bo dzień pomsty Pańskiéj, rok odpłaty sądu Syon.
Isaiah	Iz	27	34	9	I obrócą się potoki jego w smołę, a proch jego w siarkę: i będzie ziemia jego smołą gorejącą.
Isaiah	Iz	27	34	10	W nocy i we dnie nie zagaśnie, ustawicznie będzie występował dym jego: od narodu do narodu spustoszon będzie, na wieki wieczne nie będzie, ktoby szedł przezeń.
Isaiah	Iz	27	34	11	Ale go posiędzie bąk i jeż, iba i kruk będą w nim mieszkać: i wyciągną nań sznur, aby wniwecz był obrócon, i prawidło na spustoszenie.
Isaiah	Iz	27	34	12	Szlachcicy jego tam nie będą: króla raczéj wołać będą, a wszystkie książęta jego wniwecz się obrócą.
Isaiah	Iz	27	34	13	I wznidą w domiech jego ciernie i pokrzywy, i oset po murzech jego: i będzie legowiskiem smoków i pastwiskiem strusiów.
Isaiah	Iz	27	34	14	I zabieżą czarci dzikim mężom, i kosmacz będzie wołał jeden na drugiego: tam legała jędza i nalazła sobie pokój.
Isaiah	Iz	27	34	15	Tam miał jamę jeż i wychował jeżęta, i okopał i wychował w cieniu jego: tam się zleciały kanie jedna do drugiéj.
Isaiah	Iz	27	34	16	Szukajcie pilnie w księgach Pańskich a czytajcie: ni jednéj rzeczy z nich nie ubyło, jeden drugiego nie szukał; bo co z ust moich pochodzi: on rozkazał, i duch jego sam to zebrał.
Isaiah	Iz	27	34	17	Tenże téż rzucił im los, a ręka jego podzieliła ją im pod miarą: aż na wieki posiędą ją, od pokolenia i pokolenia mieszkać w niéj będą.
Isaiah	Iz	27	35	1	Rozraduje się pusta i bezdróżna, i rozweseli się pustynia i zakwitnie jako lilia.
Isaiah	Iz	27	35	2	Rodząc rodzić będzie, i rozraduje się, weseląc się i chwaląc: chwała Libanu dana jest jéj, ozdoba Karmela i Saron: oni ujrzą chwałę Pańską i ozdobę Boga naszego.
Isaiah	Iz	27	35	3	Zmocnijcie ręce opadłe, a kolana zemdlałe posilcie.
Isaiah	Iz	27	35	4	Rzeczcie bojaźliwym: Zmocnijcie się a nie bójcie się: oto Bóg wasz przywiedzie pomstę odpłacenia: Bóg sam przyjdzie i zbawi was.
Isaiah	Iz	27	35	5	Tedy się otworzą oczy ślepych, i uszy głuchych będą otworzone.
Isaiah	Iz	27	35	6	Tedy wyskoczy chromy jako jeleń, i otworzony będzie język niemych; bo wyniknęły wody na puszczy i potoki w pustyni.
Isaiah	Iz	27	35	7	A która była sucha, będzie jeziorem, i pragnąca źródłami wód. W legowiskach, w których pierwéj smokowie przebywali, wznidzie zieloność trzciny i sitowia.
Isaiah	Iz	27	35	8	I będzie tam ścieżka i droga, i nazowią ją drogą świętą: nie pójdzie po niéj nieczysty; a ta wam będzie prosta droga, tak iżby głupi nie błądzili po niéj.
Isaiah	Iz	27	35	9	Nie będzie tam lwa, i zły zwierz nie będzie chodził po niéj, ani się tam znajdzie: i pójdą, którzy będą wybawieni.
Isaiah	Iz	27	35	10	A wykupieni od Pana nawrócą się i przyjdą na Syon z wychwalaniem, a wesele wieczne na głowie ich: radość i wesele otrzymają, a uciecze boleść i wzdychanie.
Isaiah	Iz	27	36	1	I stało się czternastego roku króla Ezechiasza, przyciągnął Sennacheryb, król Assyryjski, na wszystkie obronne miasta Judzkie, i pobrał je.
Isaiah	Iz	27	36	2	I posłał król Assyryjski Rabsaka z Lachis do Jeruzalem, do króla Ezechiasza, z wojskiem wielkiem: i stanął u rury stawu wyższego, na drodze pola farbierzowego.
Isaiah	Iz	27	36	3	I wyszedł do niego Eliacym, syn Helcyaszów, który był nad domem, i Sobna pisarz, i Joahe, syn Asaphów, kanclerz.
Isaiah	Iz	27	36	4	I rzekł do nich Habsak: Powiedzcie Ezechiaszowi: To mówi król wielki, król Assyryjski: Co to jest za ufność, któréj ufasz?
Isaiah	Iz	27	36	5	Albo za którą radą albo mocą gotujesz się sprzeciwić? w kimże ufasz, żeś odstał odemnie?
Isaiah	Iz	27	36	6	Oto ufasz w téj lasce trzcinianéj złamanéj, w Egipcie, którą jeźli się człek podeprze, wnidzie w rękę jego, i przebodzie ją: tak Pharao, król Egipski, wszystkim, którzy w nim ufają.
Isaiah	Iz	27	36	7	A jeźli mi odpowiesz: W Panu, Bogu naszym, ufamy: azaż nie on jest, którego wyżyny i ołtarze zniósł Ezechiasz i mówił Judzie i Jeruzalem: Przed tym ołtarzem kłaniać się będziecie?
Isaiah	Iz	27	36	8	A tak teraz poddaj się panu memu, królowi Assyryjskiemu, a dam ci dwa tysiące koni, a nie będziesz mógł dodać z ludu twego, coby wsiedli na nie.
Isaiah	Iz	27	36	9	A jakoż będziesz mógł znieść twarz sędziaka miejsca jednego ze sług mniejszych pana mego? A jeźli ufasz w Egipcie, w poczwórnych i w jezdnych:
Isaiah	Iz	27	36	10	A teraz, azam bez Pana przyciągnął do téj ziemie, abych ją zburzył? Pan rzekł do mnie: Ciągnij na tę ziemię, a zburz ją,
Isaiah	Iz	27	36	11	I rzekł Eliacym i Sobna i Joahe do Rabsaka: Mów do sług twoich językiem Syryjskim; bo rozumiemy, a nie mów z nami po Żydowsku, w uszy ludu, który jest na murze.
Isaiah	Iz	27	36	12	I rzekł do nich Rabsak: Aza do pana twego i do ciebie posłał mię pan mój, abych mówił te wszystkie słowa? a nie raczéj do mężów, którzy siedzą na murze, aby jedli łajna swe, a pili mocz nóg swoich z wami?
Isaiah	Iz	27	36	13	I stanął Rabsak i wołał głosem wielkim po Żydowsku i rzekł: Słuchajcie słów króla wielkiego, króla Assyryjskiego!
Isaiah	Iz	27	36	14	To mówi król: Niechaj was nie zwodzi Ezechiasz; bo was nie będzie mógł wybawić.
Isaiah	Iz	27	36	15	A niech wam Ezechiasz nie dodaje ufności w Panu, mówiąc: Wyrwie i wybawi nas Pan, nie będzie dano to miasto w rękę króla Assyryjkiego.
Isaiah	Iz	27	36	16	Nie słuchajcie Ezechiasza; bo to mówi król Assyryjski: Uczyńcie zemną błogosławieństwo a wynidźcie do mnie, a jedzcie każdy winnicę swą i każdy figę swą i pijcie każdy wodę z cysterny swéj:
Isaiah	Iz	27	36	17	Aż przyjadę i wezmę was do ziemie, która jest jako ziemia wasza, do ziemie zboża i wina, ziemie chleba i winnic.
Isaiah	Iz	27	36	18	A niech was nie mąci Ezechiasz, mówiąc: Pan wybawi nas. Aza wybawili bogowie narodów, każdy ziemię swoję, z ręki króla Assyryjkiego?
Isaiah	Iz	27	36	19	Gdzie jest bóg Emath i Arphad? gdzie jest bóg Sepharwaim? aza wybawili Samaryą z ręki mojéj?
Isaiah	Iz	27	36	20	A który jest ze wszech bogów tych ziem, któryby wydarł ziemię swą z ręki mojéj? żeby miał Pan wydrzeć Jeruzalem z ręki mojéj?
Isaiah	Iz	27	36	21	I milczeli i nie odpowiedzieli mu słowa. Bo król rozkazał był, mówiąc: Nie odpowiadajcie mu.
Isaiah	Iz	27	36	22	I wszedł Eliacym, syn Helcyaszów, który był nad domem, i Sobua pisarz, i Joahe, syn Asaph, kanclerz, do Ezechiasza, podarłszy szaty, i powiedzieli mu słowa Rabsakowe.
Isaiah	Iz	27	37	1	I stało się, gdy usłyszał król Ezechiasz, rozdarł szaty swe i oblekł się w wór i szedł do domu Pańskiego.
Isaiah	Iz	27	37	2	I posłał Eliacyma, który był nad domem, i Sobnę pisarza, i starsze kapłany, obleczone w wory, do Izajasza, syna Amos, proroka.
Isaiah	Iz	27	37	3	I rzekli do niego: To mówi Ezechiasz: Dzień utrapienia i łajania i bluźnienia dzień ten; bo doszły dziatki aż do porodzenia, a niemasz siły ku rodzeniu.
Isaiah	Iz	27	37	4	Owo usłyszy Pan, Bóg twój, słowa Rabsaka, którego posłał król Assyryjski, pan jego, na bluźnienie Boga żywego i na urąganie słowy, które słyszał Pan, Bóg twój. A tak podnieś modlitwę za ostatkiem, który się najduje.
Isaiah	Iz	27	37	5	I przyszli słudzy króla Ezechiasza do Izajasza.
Isaiah	Iz	27	37	6	I rzekł im Izajasz: To powiecie panu waszemu, to mówi Pan: Nie bój się słów, któreś słyszał, któremi bluźnili słudzy króla Assyryjskiego.
Isaiah	Iz	27	37	7	Oto mu ja dam ducha, i usłyszy poselstwo i wróci się do ziemie swéj: i sprawię, że zginie od miecza w ziemi swojéj.
Isaiah	Iz	27	37	8	I wrócił się Rabsak i nalazł króla Assyryjskiego walczącego na Lobnę; bo słyszał, iże był wyjechał z Lachis.
Isaiah	Iz	27	37	9	I usłyszał o Tharaku, królu Ethyopskim, powiadające: Wyciągnął, aby walczył przeciw tobie. Co gdy usłyszał, wysłał posły do Ezechiasza, rzekąc.
Isaiah	Iz	27	37	10	To powiedzcie Ezechiaszowi, królowi Judzkiemu, mówiąc: Niech cię nie zwodzi Bóg twój, w którym ty ufasz, rzekąc: Nie będzie dano Jeruzalem w ręce króla Assyryjskiego.
Isaiah	Iz	27	37	11	Otoś ty słyszał wszystko, co poczynili królowie Assyryjscy wszym ziemiom, które wywrócili: a ty będziesz mógł być wybawion?
Isaiah	Iz	27	37	12	Aza bogowie narodów wybawili onych, które wywrócili ojcowie moi? Gozam i Haram i Reseph i syny Eden, którzy byli w Talassar?
Isaiah	Iz	27	37	13	Gdzie jest król Emath i król Arphad i król miasta Sepharwaim, Ana i Awa?
Isaiah	Iz	27	37	14	I wziął Ezechiasz listy z ręki posłowej i czytał je: i wstąpił do domu Pańskiego i rozpostarł je przed Panem.
Isaiah	Iz	27	37	15	I modlił się Ezechiasz do Pana, mówiąc:
Isaiah	Iz	27	37	16	Panie zastępów, Boże Izraelski, który siedzisz na Cherubim! tyś jest Bóg sam wszystkich królestw ziemskich, tyś stworzył niebo i ziemię.
Isaiah	Iz	27	37	17	Nakłoń, Panie! ucha twego, a słuchaj: otwórz. Panie! oczy twoje, a wejrzyj, i usłysz wszystkie słowa Sennacherybowe, które posłał bluźnić Boga żywego.
Isaiah	Iz	27	37	18	Albowiem prawdziwieć, Panie! spustoszyli królowie Assyryjscy ziemie i krainy ich:
Isaiah	Iz	27	37	19	I bogi ich wrzucili w ogień; bo nie byli bogowde, ale robota rąk człowieczych, drewno a kamień: i pokruszyli je.
Isaiah	Iz	27	37	20	A teraz, Panie, Boże nasz! wybaw nas z ręki jego: i niech poznają wszystkie królestwa ziemie, iżeś ty jest sam Panem.
Isaiah	Iz	27	37	21	I posłał Izajasz, syn Amos, do Ezechiasza, mówiąc: To mówi Pan, Bóg Izraelów: O coś mię prosił z strony Sennacheryba, króla Assyryjskiego:
Isaiah	Iz	27	37	22	To jest słowo, które Pan mówił o nim: Wzgardziła cię i śmiała się z ciebie panna, córka Syońska: kiwała głową za tobą córka Jerozolimska.
Isaiah	Iz	27	37	23	Komuś łajał, a kogoś bluźnił? i na kogoś podniósł głos i wyniosłeś wysokość oczu twoich? Na Świętego Izraelowego.
Isaiah	Iz	27	37	24	W ręce sług twoich urągałeś Panu i mówiłeś: W mnóstwie poczwórnych moich wstąpiłem ja na wysokość gór, wierzchy Libanu, i wytnę wysokie cedry jego i wyborne jodły jego: i wnidę na same wysokość wierzchu jego, do lasa Karmelu jego.
Isaiah	Iz	27	37	25	Jam wykopał i pił wodę, i wysuszyłem stopą nogi mojéj wszystkie potoki przekopów.
Isaiah	Iz	27	37	26	Azaś nie słyszał, com mu zdawna uczynił? ode dni starodawnych jam to stworzył, i terazem przywiódł: i stała się na wykorzenienie pagórków spółecznie walczących, i miast obronnych.
Isaiah	Iz	27	37	27	Obywatele ich skurczywszy rękę zadrżeli i zatrwożyli się: stali się jako siano polne i trawa pastwiska i ziele na dachu, które pierwéj uwiędło, niźli dojrzało.
Isaiah	Iz	27	37	28	Mieszkanie twoje i wyjście twoje i wejście twoje poznałem, i szaleństwo twoje przeciwko mnie.
Isaiah	Iz	27	37	29	Gdyś szalał przeciwko mnie, pycha twoja przyszła do uszu moich: przetóż wprawię kółko w nozdrze twoje i wędzidło w gębę twoję, i odwiodę cię na drogę, którąś przyszedł.
Isaiah	Iz	27	37	30	A ty ten będziesz miał znak. Jedz tego roku, co się samo rodzi, i drugiego roku owoców pożywaj, a trzeciego roku siejcie i żnijcie i sadźcie winnice i jedzcie owoc ich.
Isaiah	Iz	27	37	31	I puści to, co będzie zachowano z domu Juda, i co pozostało, korzeń na dół, i uczyni owoc na wierzchu.
Isaiah	Iz	27	37	32	Albowiem z Jeruzalem wynidą ostatki, a zbawienie z góry Syon: żarliwość Pana zastępów uczyni to.
Isaiah	Iz	27	37	33	Przetóż to mówi Pan o królu Assyryjskim: Nie wnidzie do tego miasta, ani tam wystrzeli strzały, ani go zaprzątnie tarcza, ani usypie koło niego wału.
Isaiah	Iz	27	37	34	Drogą, którą przyszedł, tąż się wróci, a do tego miasta nie wnidzie, mówi Pan.
Isaiah	Iz	27	37	35	I obronię to miasto, abym je chował dla mnie i dla Dawida, sługi mego.
Isaiah	Iz	27	37	36	I wyszedł Aniół Pański i pobił w oboziech Assyryjskich sto ośmdziesiąt i pięć tysięcy: i wstali rano, a oto wszyscy trupowie martwych.
Isaiah	Iz	27	37	37	I odciągnął i odjechał i wrócił się Sennacheryb, król Assyryjski, i mieszkał w Niniwie.
Isaiah	Iz	27	37	38	I stało się, gdy się kłaniał w kościele Nesrochowi, bogu swemu, Adramelech i Sarasar, synowie jego, zabili go mieczem i uciekli do ziemie Ararat: i królował Asarhaddon, syn jego, miasto niego.
Isaiah	Iz	27	38	1	W one dni zachorzał Ezechiasz na śmierć, i wszedł do niego Izajasz, syn Amos, prorok, i rzekł mu: To mówi Pan: Rozpraw dom twój; bo ty umrzesz, a nie zostaniesz żyw.
Isaiah	Iz	27	38	2	I obrócił Ezechiasz oblicze swe ku ścianie i modlił się do Pana,
Isaiah	Iz	27	38	3	I rzekł: Proszę, Panie! wspomnij, proszę, jakom chodził przed tobą w prawdzie i w sercu doskonałem, a czyniłem, co jest dobrego przed oczyma twemi. I płakał Ezechiasz płaczem wielkim.
Isaiah	Iz	27	38	4	I stało się słowo Pańskie do Izajasza, mówiąc:
Isaiah	Iz	27	38	5	Idź a powiedz Ezechiaszowi: To mówi Pan, Bóg Dawida, ojca twego: Słyszałem modlitwę twoję i widziałem łzy twoje: otóż ja przyczynię nad dni twoje piętnaście lat:
Isaiah	Iz	27	38	6	I z ręki króla Assyryjskiego wyrwę cię i to miasto, i obronię je.
Isaiah	Iz	27	38	7	A ten będziesz miał znak od Pana, że uczyni Pan to słowo, które mówił.
Isaiah	Iz	27	38	8	Oto ja wrócę cień linii, po których zeszła, na zegarze Achazowym, na słońcu dziesiącią linii nazad. I wróciło się słońce dziesiącią linii po stopniach, przez które było zstąpiło.
Isaiah	Iz	27	38	9	Pismo Ezechiasza króla Judzkiego, gdy był zachorzał i ozdrowiał z niemocy swojéj.
Isaiah	Iz	27	38	10	Jam rzekł: W połowicy dni moich pójdę do bram piekielnych: szukałem ostatka lat moich.
Isaiah	Iz	27	38	11	Rzekłem: Nie ujrzę Pana Boga na ziemi żywiących: nie oglądam więcéj człowieka i obywatela pokoju.
Isaiah	Iz	27	38	12	Wiek mój przeminął i zwinion jest odemnie jako namiotek pasterski: przerzniony jest jako od tkacza żywot mój: gdym jeszcze zaczynał, przerznął mię, od zarania aż do wieczora dokonasz mię.
Isaiah	Iz	27	38	13	Miałem nadzieję aż do zarania, jako lew, tak połamał wszystkie kości moje: od zarania aż do wieczora dokonasz mię: jako młode jaskółcze, tak będę szczebiotał, a będę stękał jako gołębica.
Isaiah	Iz	27	38	14	Zemdlały oczy moje, poglądając ku górze: Panie, gwałt cierpię, odpowiedz za mię.
Isaiah	Iz	27	38	15	Cóż rzekę, albo co mi odpowie, gdyż sam uczynił? Będęć rozmyślał wszystkie lata moje w gorzkości dusze mojéj.
Isaiah	Iz	27	38	16	Panie! jeźli tak żywią, i tak żywot ducha mego, pokarzesz mię i ożywisz mię.
Isaiah	Iz	27	38	17	Oto w pokoju gorzkość moja najgorzciejsza: aleś ty wyrwał duszę moję, aby nie zginęła, zarzuciłeś w tył twój wszystkie grzechy moje.
Isaiah	Iz	27	38	18	Albowiem nie piekło wyznawać ci będzie, ani śmierć chwalić cię będzie: nie będą czekać, którzy w dół wstępują, prawdy twojéj.
Isaiah	Iz	27	38	19	Żywy, żywy, ten ci wyznawać będzie, jako i ja dzisia: ojciec synom będzie opowiadał prawdę twoję.
Isaiah	Iz	27	38	20	Panie! zachowaj mię: a Psalmy nasze śpiewać będziemy w domu Pańskim po wszystkie dni żywota naszego.
Isaiah	Iz	27	38	21	I kazał Izajasz, aby wzięto bryłę fig, i przyłożono plastr na ranę, i żeby był uzdrowion.
Isaiah	Iz	27	38	22	I rzekł Ezechiasz: Co za znak będzie, że wstąpię do domu Pańskiego?
Isaiah	Iz	27	39	1	Na on czas posłał Herodach Baladan, syn Baladanów, król Babiloński, listy i dary do Ezechiasza; bo słyszał, że był zachorzał i ozdrowiał.
Isaiah	Iz	27	39	2	I był im rad Ezechiasz i ukazał im gmach ziół drogich i srebra i złota i wonnych rzeczy i olejków bardzo dobrych i wszystkie gmachy sprzętu swego, i wszystko, co się najdowało w skarbiech jego: nie było słowa, którego by im nie okazał Ezechiasz w domu swoim, i we wszej władzy swéj.
Isaiah	Iz	27	39	3	I wszedł Izajasz prorok do Ezechiasza króla i rzekł mu: Co mówili ci mężowie, a zkąd przyszli do ciebie? i rzekł Ezechiasz: Z ziemie dalekiéj przyszli do mnie, z Babilonu.
Isaiah	Iz	27	39	4	I rzekł: Cóż widzieli w domu twoim? i rzekł Ezechiasz: Wszystko, co jest w domu moim, widzieli: nie było rzeczy, któréjbych im nie okazał w skarbiech moich.
Isaiah	Iz	27	39	5	I rzekł Izajasz do Ezechiasza: Słuchaj słowa Pana zastępów:
Isaiah	Iz	27	39	6	Oto przyjdą dni, i wezmą wszystko, co jest w domu twoim, i czego naskarbili ojcowie twoi aż do tego dnia, do Babilonu: nic nie zostanie, mówi Pan.
Isaiah	Iz	27	39	7	I synów twoich, którzy wynidą z ciebie, które spłodzisz, wezmą, i będą rzezańcami na pałacu króla Babilońskiego.
Isaiah	Iz	27	39	8	I rzekł Ezechiasz do Izajasza: Dobre słowo Pańskie, które mówił, i rzekł: Tylko niech będzie pokój i prawda za dni moich.
Isaiah	Iz	27	40	1	Cieszcie się, cieszcie, ludu mój! mówi Bóg wasz.
Isaiah	Iz	27	40	2	Mówcie do serca Jeruzalem a przyzwijcie go; bo się skończyła złość jego, odpuszczona jest nieprawość jego: wzięło z ręki Pańskiéj dwojako za wszystkie grzechy swoje.
Isaiah	Iz	27	40	3	Głos wołającego na puszczy: Gotujcie drogę Pańską, proste czyńcie na puszczy ścieżki Boga naszego.
Isaiah	Iz	27	40	4	Każda dolina będzie podniesiona, a każda góra i pagórek będzie poniżony: i będą krzywe prostemi, a ostre drogami gładkiemi.
Isaiah	Iz	27	40	5	I objawi się chwała Pańska: i ujrzy wszelkie ciało społem, że usta Pańskie mówiły.
Isaiah	Iz	27	40	6	Głos mówiącego: Wołaj. I rzekłem: Co będę wołał? Wszelkie ciało trawa, a wszelka chwała jego jako kwiat polny.
Isaiah	Iz	27	40	7	Uschła trawa i opadł kwiat; bo duch Pański wionął nań. Prawdziwie lud jest trawa.
Isaiah	Iz	27	40	8	Uschła trawa i opadł kwiat: lecz słowo Pana naszego trwa na wieki.
Isaiah	Iz	27	40	9	Wstąp na górę wysoką, ty, który opowiadasz Ewanielią Syonowi: podnieś mocno głos twój, który Ewanielią opowiadasz Jeruzalem: podnoś, nie bój się, rzecz miastom Judzkim:
Isaiah	Iz	27	40	10	Oto Bóg wasz, oto Pan Bóg w mocy przyjdzie, a ramię jego panować będzie: oto zapłata jego z nim, a sprawa jego przed nim.
Isaiah	Iz	27	40	11	Jako pasterz trzodę swą paść będzie: ramieniem swem zgromadzi baranki, a na łonie swem podniesie, kotne sam nosić będzie.
Isaiah	Iz	27	40	12	Kto zmierzył garścią wody, a niebiosa piędzią zważył? kto zawiesił trzemi palcy wielkość ziemie? i zważył na wadze góry, a pagórki na szalach?
Isaiah	Iz	27	40	13	Kto pomagał duchowi Pańskiemu? albo kto był rajcą jego, a ukazał mu?
Isaiah	Iz	27	40	14	z kim wszedł w radę i wprawił go, i nauczył go ścieżki sprawiedliwości? i wyćwiczył go w umiejętności, a drogę roztropności ukazał mu?
Isaiah	Iz	27	40	15	Oto narodowie jako kropla wiadra, a jako ziarnko na szalach poczytane są: oto wyspy jako proch maluczki.
Isaiah	Iz	27	40	16	I Liban niedostateczny ku podpalaniu, a bydła jego nie dostanie na całopalenie.
Isaiah	Iz	27	40	17	Wszyscy narodowie, jakoby nie byli, tak są przed nim: a jako nic i próżność poczytani są jemu.
Isaiah	Iz	27	40	18	Komuż tedy podobnym uczyniliście Boga? albo co mu za obraz postawicie?
Isaiah	Iz	27	40	19	Aza nie odlał ryciny rzemieślnik? albo złotnik złotem je uformował, i blachami śrebrnemi srebrnik?
Isaiah	Iz	27	40	20	Mocne drewno a niepróchniałe obrał: rzemieślnik mądry patrzy, jakoby postawił bałwana, któryby się nie poruszył.
Isaiah	Iz	27	40	21	Izali nie wiecie? azaście nie słyszeli? aza wam z przodku nie powiedziano? azaście nie zrozumieli fundamentów ziemie?
Isaiah	Iz	27	40	22	Który siedzi na okręgu ziemie, a obywatele jej są jako szarańcza: który rozciąga niebiosa jako nić, a rozszerza je jako namiot na mieszkanie:
Isaiah	Iz	27	40	23	Który daje tajemnych rzeczy wybadacze, jakoby nie byli, sędzię ziemskie jako czczą rzecz uczynił:
Isaiah	Iz	27	40	24	A w prawdzie ani wszczepieni, ani wsiani, ani wkorzeniony w ziemi pień ich: znagła wionął na nie, i uschły, a wicher jako źdźbło wyniesie je.
Isaiah	Iz	27	40	25	A do kogóż przypodobaliście mię i zrównali? mówi Święty.
Isaiah	Iz	27	40	26	Podnieście ku górze oczy wasze a obaczcie, kto to stworzył? który wywodzi w poczcie wojsko ich, a wszystkich po imieniu zowie: prze mnóstwo siły i mocy i możności jego i jedno nie zostało.
Isaiah	Iz	27	40	27	Przeczże mówisz, Jakóbie! i powiadasz, Izraelu: Zakryta jest droga moja przed Panem, a sąd mój minął przed Bogiem moim?
Isaiah	Iz	27	40	28	Izali nie wiesz? alboś nie słyszał? Bóg, wieczny Pan, który stworzył kraje ziemie, nie ustanie, ani się spracuje, i niemasz doścignienia mądrości jego.
Isaiah	Iz	27	40	29	Który dodawa spracowanemu siły: a tym, których niemasz, moc i siłę rozmnaża.
Isaiah	Iz	27	40	30	Ustaną pacholęta i upracują się, a młodzieńcy we mdłości upadną.
Isaiah	Iz	27	40	31	A którzy mają nadzieję w Panu, odmienia siłę, wezmą pióra jako orłowie: pobieżą, a nie upracują się, chodzić będą, a nie ustaną.
Isaiah	Iz	27	41	1	Niech milczą ku mnie wyspy, a narody niech odmienia siłę: niech przystąpią, a tedy niech mówią: Społem przystąpmy do sądu.
Isaiah	Iz	27	41	2	Kto zbudził od wschodu słońca sprawiedliwego, wezwał go, aby szedł za nim? poda przed nim narody i króle odzierży, da jako proch mieczowi jego, jako źdźbło od wiatru porwane łukowi jego?
Isaiah	Iz	27	41	3	Będzie je gonił, przejdzie w pokoju, ścieżka się nie ukaże na nogach jego.
Isaiah	Iz	27	41	4	Któż to sprawił i uczynił, wzywający rodzajów od początku? Ja Pan, pierwszy i ostateczny, Ja jestem,
Isaiah	Iz	27	41	5	Ujrzały wyspy a zlękły się, kończyny ziemie zdumiały się, przybliżyły się i przystąpiły.
Isaiah	Iz	27	41	6	Każdy bliźniego swego ratuje, i bratu swemu rzecze: Zmacniaj się.
Isaiah	Iz	27	41	7	Zmacniał miedziennik bijący młotem tego, który kował na ten czas, mówiąc: Do lutowania to dobre: i zmocnił je gwoździami, aby się nie ruszało.
Isaiah	Iz	27	41	8	A ty, Izraelu, sługo mój! Jakóbie, któregom obrał, nasienie Abrahama, przyjaciela mego!
Isaiah	Iz	27	41	9	W którymem cię uchwycił z kończyn ziemie, i z dalekiej strony wezwałem cię i rzekłem ci: Sługaś ty mój, obrałem cię i nie odrzuciłem cię.
Isaiah	Iz	27	41	10	Nie bój się; bom Ja jest z tobą: nie uchylaj się; bom Ja Bogiem twoim: zmocniłem cię i ratowałem cię, i podjęła cię prawica sprawiedliwego mego.
Isaiah	Iz	27	41	11	Oto zawstydzą się i zasromają wszyscy, którzy walczą przeciw tobie: będą, jakoby nie byli i wyginą mężowie, którzy się sprzeciwiają tobie.
Isaiah	Iz	27	41	12	Szukać ich będziesz, a nie najdziesz mężów odpornych tobie: będą, jakoby nie byli: a jako zniszczenie, ludzie, którzy walczą na cię.
Isaiah	Iz	27	41	13	Bom Ja Pan, Bóg twój, który trzymam rękę twoje, a mówię tobie: Nie bój się! Jam ciebie wspomógł.
Isaiah	Iz	27	41	14	Nie bój się, robaku Jakóbie! którzyście pomarli z Izraela: Jam cię ratował, mówi Pan, a odkupiciel twój, święty Izraelów.
Isaiah	Iz	27	41	15	Jam cię położył jako wóz młócący nowy, który ma zęby trzące: będziesz młócił góry i potrzesz, i pagórki jako w proch obrócisz.
Isaiah	Iz	27	41	16	Będziesz je wiał, a wiatr pochwyci, i wicher rozmiecie je: a ty się rozradujesz w Panu, rozweselisz się w Świętym Izraelowym.
Isaiah	Iz	27	41	17	Nędznicy a ubodzy szukają wody, a niemasz jej, język ich usechł od pragnienia: Ja Pan wysłucham ich. Bóg Izraelów nie opuszczę ich.
Isaiah	Iz	27	41	18	Otworzę na wysokich pagórkach rzeki, a wpośród pól źródła: obrócę puszczą w jeziora wodne, a ziemię bezdrożną w źródła wód.
Isaiah	Iz	27	41	19	Dam na pustyni cedry, sośnią i mirt i drzewo oliwne: postawię w pustyni jodłę, wiąz i bukszpan pospołu:
Isaiah	Iz	27	41	20	Aby ujrzeli a doznali i uważyli a wyrozumieli społem, że to ręka Pańska uczyniła, a święty Izraelów stworzył to.
Isaiah	Iz	27	41	21	Przełóżcie rzecz wasze, mówi Pan: przynieście, jeźli co mocnego macie, rzekł król Jakóbów.
Isaiah	Iz	27	41	22	Niech przystąpią, a niech nam oznajmią wszystko, co ma przyjść: pierwsze rzeczy, które były, opowiedzcie, a przyłożymy serce nasze, i będziem wiedzieć ostatnie rzeczy ich: a co przyjść ma, powiedzcie nam.
Isaiah	Iz	27	41	23	Oznajmijcie, co ma przyjść napotem, a doznamy, żeście wy bogowie: uczyńcie też dobrze albo źle, jeźli możecie, a mówmy i obaczmy społem.
Isaiah	Iz	27	41	24	Oto wy jesteście z niczego, i sprawa wasza z tego, co nie jest: brzydkość jest, co was obrał.
Isaiah	Iz	27	41	25	Wzbudziłem z północy, a przyjdzie: ze wschodu słońca będzie wzywał imienia mego: i przywiedzie urząd jako błoto, i jako lepiarz depcący glinę.
Isaiah	Iz	27	41	26	Kto oznajmił z pierwu, abyśmy wiedzieli? i z początku, abyśmy rzekli: Jesteś sprawiedliwy? niemasz ani, ktoby oznajmił, ani ktoby przepowiedział, ani ktoby słuchał powieści waszych.
Isaiah	Iz	27	41	27	Pierwszy ku Syon rzecze: Oto są, a Jeruzalem dam Ewanielistę.
Isaiah	Iz	27	41	28	I widziałem, i nie było ani z tych żadnego, ktoby wszedł w radę, a zapytany słowo odpowiedział.
Isaiah	Iz	27	41	29	Oto wszyscy niesprawiedliwi, a nikczemne uczynki ich: wiatr a próżność bałwany ich.
Isaiah	Iz	27	42	1	Oto sługa mój, przyjmę go: wybrany mój, upodobała sobie w nim dusza [0671]moja: dałem ducha mego nań, sąd narodom wyda.
Isaiah	Iz	27	42	2	Nie będzie wołał ani będzie miał względu na osoby, ani będzie słyszan głos jego na ulicy.
Isaiah	Iz	27	42	3	Trzciny nałomionéj nie skruszy, a lnu kurzącego się nie zagasi: wprawdzie wywiedzie sąd.
Isaiah	Iz	27	42	4	Nie będzie smutnym ani zaburzonym, aż postanowi na ziemi sąd: a zakonu jego wyspy czekać będą.
Isaiah	Iz	27	42	5	To mówi Pan Bóg, który stworzył niebiosa i rozpostarł je, który umocnił ziemię, i co się rodzi z niej; który daje tchnienie ludowi, który jest na niej, i ducha depcącym po niéj.
Isaiah	Iz	27	42	6	Ja Pan wezwałem cię w sprawiedliwości i ująłem rękę twą, a zachowałem cię: i dałem cię za przymierze ludu, za światłość narodom.
Isaiah	Iz	27	42	7	Abyś otworzył oczy ślepych, a wywiódł więźnia z zamknienia, z domu ciemnice siedzące w ciemności.
Isaiah	Iz	27	42	8	Ja Pan, to jest imię moje, chwały mojej nie dam inszemu, a chwały mojej rycinom.
Isaiah	Iz	27	42	9	Które były pierwsze rzeczy, oto przyszły: nowe też Ja opowiadam: pierwej niźli się staną, dam je wam słyszeć.
Isaiah	Iz	27	42	10	Śpiewajcie Panu pieśń nową, chwała jego od kończyn ziemie: którzy się puszczacie na morze, i napełnienie jego, wyspy i obywatele ich.
Isaiah	Iz	27	42	11	Niech się podniesie pustynia i miasta jej: w domiech będzie mieszkać Cedar, chwalcie obywatele skały, z wierzchu gór wołać będą.
Isaiah	Iz	27	42	12	Będą dawać Panu sławę, a chwałę jego na wyspach będą opowiadać.
Isaiah	Iz	27	42	13	Pan jako mocarz wynidzie, jako mąż waleczny pobudzi gorliwość: będzie krzyczał i wołał, nad nieprzyjacioły swymi zmocni się.
Isaiah	Iz	27	42	14	Milczałem zawżdy, umilkłem, byłem cierpliwym: jako rodząca mówić będę, rozproszę i połknę zarazem.
Isaiah	Iz	27	42	15	Puste uczynię góry i pagórki, i wszystkę trawę ich posuszę: i obrócę rzeki w wyspy, a jeziora wysuszę.
Isaiah	Iz	27	42	16	I przywiodę ślepe na drogę, której nie wiedzą, i ścieżkami, których nie znali, uczynię, że chodzić będą: uczynię przed nimi ciemność światłością, a krzywe prostemi. Te słowa uczyniłem im, a nie opuściłem ich.
Isaiah	Iz	27	42	17	Cofnęli się nazad, niech się zawstydzą wstydem, którzy ufają w rycinie, którzy mówią licinie: Wyście bogowie nasi.
Isaiah	Iz	27	42	18	Głuszy! słuchajcie, a ślepi! patrzcie, abyście widzieli.
Isaiah	Iz	27	42	19	Któż ślepy jedno sługa mój? i głuchy, jedno, do któregom posłał posły moje? kto ślepy? jedno, który jest zaprzedany? a kto ślepy, jedno sługa Pański?
Isaiah	Iz	27	42	20	Który widzisz wiele rzeczy, izali nie będziesz strzegł? który masz otworzone uszy, aza nie usłyszysz?
Isaiah	Iz	27	42	21	A Pan chciał, aby go poświęcił: i uwielmożył zakon i wywyższył.
Isaiah	Iz	27	42	22	Ale on lud rozszarpany i spustoszony, sidłem młodzieńców wszyscy, i pokryto je w ciemnicach: stali się na złupienie, a niemasz, ktoby wyrwał: na rozch wycenie, a niemasz, ktoby rzekł: Wróć.
Isaiah	Iz	27	42	23	Któż jest między wami, coby tego słuchał? ktoby pilnował a przysłuchawał przyszłych rzeczy? Któż dał na roztargnienie Jakóba, a Izraela pustoszącym? izali nie Pan sam, któremuśmy zgrzeszyli?
Isaiah	Iz	27	42	24	A nie chcieli drogami jego chodzić i nie słuchali zakonu jego.
Isaiah	Iz	27	42	25	I wylał nań rozgniewanie zapalczywości swojej i mocną wojnę, i wypalił go wkoło, a nie poznał: i podpalił go, a nie zrozumiał.
Isaiah	Iz	27	43	1	A teraz to mówi Pan, który cię stworzył, Jakóbie! i który cię utworzył Izraelu: Nie bój się; bom cię odkupił, i nazwałem cię imieniem twojem: mójeś ty.
Isaiah	Iz	27	43	2	Gdy pójdziesz przez wody, z tobą będę, a rzeki cię nie okryją: gdy będziesz chodził w ogniu, nie sparzysz się, i płomień nie będzie gorzał na tobie.
Isaiah	Iz	27	43	3	Bom Ja Pan. Bóg twój. Święty Izraelów, zbawiciel twój : dałem Egipt ubłaganie twoje, Ethyopią i Sabę za cię.
Isaiah	Iz	27	43	4	Odtąd jakoś się stał czci godnym w oczach moich i chwalebnym, Jam cię umiłował, i dam ludzie za cię, i narody za duszę twoje.
Isaiah	Iz	27	43	5	Nie bój się; bom Ja jest z tobą: od wschodu przyprowadzę nasienie twoje, a od zachodu zgromadzę cię.
Isaiah	Iz	27	43	6	Rzekę północnej stronie: Daj, a południowej : Nie hamuj. Przynieś syny moje zdaleka, a córki moje z kończyn ziemie.
Isaiah	Iz	27	43	7	I każdego, który wzywa imienia mego, ku chwale mojej stworzyłem go, uformowałem go i uczyniłem go.
Isaiah	Iz	27	43	8	Wyprowadź lud ślepy a mający oczy, głuchy a mający uszy.
Isaiah	Iz	27	43	9	Wszyscy narodowie zgromadzili się społem, i zebrały się pokolenia. Któż między wami opowie, a da nam słyszeć pierwsze rzeczy? Niechaj dadzą świadki swe, niech będą usprawiedliwieni, niech słyszą i rzeką: Prawda żywię.
Isaiah	Iz	27	43	10	Wyście świadkowie moi, mówi Pan, i sługa mój, któregom obrał, abyście wiedzieli i wierzyli mi, a wyrozumieli, żem Ja jest sam: przedemną nie jest utworzony bóg i po mnie nie będzie.
Isaiah	Iz	27	43	11	Jam jest, Jam jest Pan, a niemasz oprócz mnie zbawiciela,
Isaiah	Iz	27	43	12	Jam opowiedział i zbawił, oznajmiłem, a nie było między wami cudzego: wyście świadkowie moi, mówi Pan, a Ja Bóg.
Isaiah	Iz	27	43	13	I od początku Ja sam, i niemasz, kto by z ręki mojej wyrwał: udziałam, a kto to odwróci?
Isaiah	Iz	27	43	14	To mówi Pan, odkupiciel wasz, Święty Izraelów: Dla was posłałem do Babilonu i oderwałem wszystkie zawory i Chaldejczyki, którzy się chlubili w okrętach swoich.
Isaiah	Iz	27	43	15	Ja Pan, Święty wasz: Stworzyciel Izraelów, król wasz.
Isaiah	Iz	27	43	16	To mówi Pan, który dał po morzu drogę, a ścieżkę po bystrych wodach.
Isaiah	Iz	27	43	17	Który wywiódł poczwórne i konia, wojsko i mocnego: pospołu zasnęli, ani powstaną: starci są jako len i pogaśli.
Isaiah	Iz	27	43	18	Nie wspominajcie pierwszych rzeczy, i staradawnym nie przypatrujcie się.
Isaiah	Iz	27	43	19	Oto Ja czynię nowe rzeczy, a teraz wznidą, wżdy je poznacie: położę na puszczy drogę a rzeki na bezdrożnem.
Isaiah	Iz	27	43	20	Chwalić mię będzie zwierz polny, smokowie i strusiowie, iżem dał wody na puszczy, rzeki na bezdrożnem, abych dał napój ludowi memu, wybranemu memu.
Isaiah	Iz	27	43	21	Lud ten utworzyłem sobie, chwałę moje będzie opowiadał.
Isaiah	Iz	27	43	22	Nie wzywałeś mię, Jakóbie! i nie pracowałeś dla mnie, Izraelu!
Isaiah	Iz	27	43	23	Nie ofiarowałeś mi barana całopalenia twego, i ofiarami twemi nie uczciłeś mię: nie kazałem ci służyć obiatą, anim ci pracy zadawał w kadzidle.
Isaiah	Iz	27	43	24	Nie kupiłeś mi za srebro ziela wonnego, a łojem ofiar twoich nie napoiłeś mię: a przecie uczyniłeś, żem służył dla grzechów twoich, zadałeś mi pracą w nieprawościach twoich.
Isaiah	Iz	27	43	25	Jam jest. Jam jest sam, który zgładzam nieprawości twoje dla mnie, a grzechów twoich nie wspomnię.
Isaiah	Iz	27	43	26	Przywiedź mi na pamięć, a sądźmy się społu: powiedz, jeźli co masz, abyś usprawiedliwił.
Isaiah	Iz	27	43	27	Ojciec twój pierwszy zgrzeszył, a tłumacze twoi wykroczyli przeciwko mnie.
Isaiah	Iz	27	43	28	I splugawiłem książęta święte, dałem na wytracenie Jakóba, a Izraela na bluźnienie.
Isaiah	Iz	27	44	1	A teraz słuchaj, Jakóbie, sługo mój! i Izraelu! któregom obrał.
Isaiah	Iz	27	44	2	To mówi Pan, który cię uczynił i stworzył z żywota, pomocnik twój: Nie bój się, sługo Jakóbie! i najprawszy, którego obrał.
Isaiah	Iz	27	44	3	Bo wyleję wody na pragnącą, a strumienie na suchą: wyleję Ducha mego na nasienie twoje, a błogosławieństwo moje na naród twój.
Isaiah	Iz	27	44	4	I będą rość między ziołami, jako wierzby przy wodach ciekących.
Isaiah	Iz	27	44	5	Ten rzecze: Pańskim ja jest, a on będzie wzywał w imię Jakóba: a ten napisze ręką swą Panu, i imieniem Izraelowem będzie przypodobany.
Isaiah	Iz	27	44	6	To mówi Pan, król Izraelów, i odkupiciel jego, Pan zastępów: Jam pierwszy i Jam ostateczny, a oprócz mnie niemasz Boga.
Isaiah	Iz	27	44	7	Któż mnie podobny? niech się da słyszeć i opowie, a niech mi porządek wypowie od onego czasu, jakom postanowił lud starodawny: przyszłe rzeczy i, które mają być, niech im oznajmią.
Isaiah	Iz	27	44	8	Nie bójcie się, ani się trwóżcie: od onego czasu dałem ci słyszeć, i oznajmiłem: Wyście świadkowie moi. Izali jest Bóg oprócz mnie? i twórca, któregobym ja nie znał?
Isaiah	Iz	27	44	9	Tworzyciele bałwana wszyscy nic nie są, a najmilsze rzeczy ich nic im nie pomogą: sami są świadkami ich, że nie widzą, ani rozumieją, aby byli pohańbieni.
Isaiah	Iz	27	44	10	Kto utworzył boga, i rycinę ulał, ninacz nie pożyteczną?
Isaiah	Iz	27	44	11	Oto wszyscy uczestnicy jego będą pohańbieni; bo są rzemieślnicy z ludzi: zejdą się wszyscy, staną i zlękną się i zawstydzą się społem.
Isaiah	Iz	27	44	12	Ślósarz piłą robił, w węglu i w młotach utworzył ją, i robił ramieniem mocy swojej: łaknąć będzie, aż zemdleje, nie będzie pił wody, a ustanie.
Isaiah	Iz	27	44	13	Rzemieślnik około drzewa rozciąga sznur i ukształtował ją heblem, uczynił ją według węgielnice, a pod cyrkiel utoczył ją, i uczynił obraz męzki, jako pięknego człowieka, mieszkającego w domu.
Isaiah	Iz	27	44	14	Narąbał cedrów, wziął jedlinę i dąb, który stał między drzewy leśnemi, wsadził sosnę, którą deszcz rozmnożył.
Isaiah	Iz	27	44	15	I przy godziła się ludziom na ognisko: wziął z nich i ugrzał się i podpalił i napiekł chleba, a z ostatka urobił boga i pokłonił się: udziałał rycinę, i klękał przed nią.
Isaiah	Iz	27	44	16	Połowicę drzewa spalił w ogniu, a przy połowicy jego mięsa się najadł, uwarzył i jarzynę i najadł się, i rozgrzał się i rzekł: Ach, tociem się rozgrzał, widziałem ogień.
Isaiah	Iz	27	44	17	A z ostatka jego uczynił sobie boga, rycinę, klęka przed nią i kłania się jej i modli się, mówiąc: Wybaw mię; boś ty jest bóg mój.
Isaiah	Iz	27	44	18	Nie wiedzieli, ani zrozumieli; bo zamydlone są oczy ich, aby nie widzieli, ażeby sercem nie zrozumieli.
Isaiah	Iz	27	44	19	Nie rozmyślają w myśli swojej, ani uznawają, ani się czują, aby rzekli: Połowicęm go spalił w ogniu i napiekłem na węglu jego chleba, nawarzyłem mięsa i jadłem: a z ostatka jego bałwana uczynię? przed klocem drzewa klękać będę?
Isaiah	Iz	27	44	20	Część jego jest popiołem, serce głupie kłaniało się mu, a nie wybawi dusze swej ani rzecze: Podobno kłamstwo jest w prawicy mojej.
Isaiah	Iz	27	44	21	Pomnij na to, Jakóbie i Izraelu! boś ty jest sługa mój: utworzyłem cię, sługa mój jesteś ty: Izraelu! nie zapominaj mię.
Isaiah	Iz	27	44	22	Zgładziłem jako obłok nieprawości twoje, a jako mgłę grzechy twoje: nawróćże się ku mnie; bom cię odkupił.
Isaiah	Iz	27	44	23	Chwalcie niebiosa; bo Pan miłosierdzie uczynił: wykrzykajcie kończyny ziemie, brzmijcie góry chwaleniem, lesie i wszelkie drzewo jego; bo odkupił Pan Jakóba, a Izrael chełpić się będzie.
Isaiah	Iz	27	44	24	To mówi Pan, odkupiciel twój, i twórca twój z żywota: Jam jest Pan, czyniący wszystko, rozciągający niebiosa sam, stanowiący ziemię, a nikt zemną.
Isaiah	Iz	27	44	25	Wniwecz obracający znamiona praktykarzów, a wieszczki w szaleństwo obracający : który obracam mądre na wstecz a umiejętność ich głupią czynię.
Isaiah	Iz	27	44	26	Wzbudzam słowo sługi swego, a radę posłów swoich wykonywam. Który mówię Jeruzalem: Będą mieszkać w tobie, a miastom Judzkim: Będziecie zbudowane; a spustoszenia jej wzbudzę.
Isaiah	Iz	27	44	27	Który mówię głębinie: Wyschnij, i rzeki twoje wysuszę.
Isaiah	Iz	27	44	28	Który mówię Cyrusowi: Jesteś pasterz mój, i wszystkę wolą moje wykonasz: który mówię Jeruzalem: Będziesz zbudowany: a kościołowi: Będziesz założony.
Isaiah	Iz	27	45	1	To mówi Pan pomazańcowi memu, Cyrusowi, któregom ujął prawicę, abych podbił przed nim narody, a grzbiety królów obrócił, i otworzył przed nim wrota, a bramy nie będą, zamknione.
Isaiah	Iz	27	45	2	Ja przed tobą pójdę, i zawołane na ziemi poniżę: wrota miedziane skruszę, i zawory żelazne połamię.
Isaiah	Iz	27	45	3	A dam ci skarby skryte, i tajemności skrytych rzeczy, abyś wiedział, żem Ja Pan, który mianuję imię twoje, Bóg Izraelów.
Isaiah	Iz	27	45	4	Dla Jakóba, sługi mego, a Izraela, wybranego mego, i nazwałem cię imieniem twojem, przypodobałem cię, a nie poznałeś mię.
Isaiah	Iz	27	45	5	Ja Pan, a niemasz więcej, oprócz mnie niemasz Boga: przepasałem cię, a nie poznałeś mię:
Isaiah	Iz	27	45	6	Aby wiedzieli ci, którzy od wschodu słońca, i którzy od zachodu, że niemasz oprócz mnie: Ja Pan, a niemasz innego.
Isaiah	Iz	27	45	7	Tworzący światłość i tworzący ciemności, czyniący pokój i stwarzający złość: Ja Pan, czyniący to wszystko.
Isaiah	Iz	27	45	8	Spuśćcie rosę niebiosa z wierzchu, a obłoki niech spuszczą ze dżdżem sprawiedliwego: niech się otworzy ziemia, i zrodzi zbawiciela: a sprawiedliwość niechaj wznidzie społem: Ja Pan stworzyłem go.
Isaiah	Iz	27	45	9	Biada, który się spiera z twórcą swoim, skorupa z naczynia glinianego ziemie. Izali rzecze glina garncarzowi swemu: Co czynisz? a robota twoja bez ręku jest.
Isaiah	Iz	27	45	10	Biada, kto mówi ojcowi: Co płodzisz? a niewieście: Co rodzisz?
Isaiah	Iz	27	45	11	To mówi Pan, święty Izraelów, twórca jego: Pytajcie mię o przyszłe rzeczy, o syniech moich, i o sprawie rąk moich rozkażcie mi.
Isaiah	Iz	27	45	12	Jam uczynił ziemię, i człowieka na niej Jam stworzył: ręce moje rozciągnęły niebiosa, i wszemu wojsku ich rozkazałem.
Isaiah	Iz	27	45	13	Jam go wzbudził ku sprawiedliwości, i wszystkie drogi jego uprostuję. On zbuduje miasto moje, i więźnie moje wypuści, nie za okup, ani za dary, mówi Pan, Bóg zastępów.
Isaiah	Iz	27	45	14	To mówi Pan: Praca Egipska i kupiectwo Ethyopskie i Sabaim, mężowie wysocy do ciebie przejdą i twoi będą: za tobą chodzić będą, okowani w okowy pójdą, i tobie się kłaniać i modlić będą: Tylko w tobie jest Bóg, a niemasz oprócz ciebie Boga.
Isaiah	Iz	27	45	15	Zaprawdę, tyś jest Bóg skryty, Bóg Izraelów, zbawiciel.
Isaiah	Iz	27	45	16	Zawstydzili się i zasromali wszyscy: społem poszli na zelży wość budownicy błędów.
Isaiah	Iz	27	45	17	Izrael zbawion jest w Panu zbawieniem wiecznem: nie zawstydzicie się, ani się zasromacie aż na wieki wieków.
Isaiah	Iz	27	45	18	Bo to mówi Pan, który stworzył niebiosa (sam Bóg, który utworzył ziemię i uczynił ją, sam twórca jej: nie po próżnicy ją stworzył, dla mieszkania utworzył ją): Ja Pan, a niemasz innego.
Isaiah	Iz	27	45	19	Nie w tajemności mówiłem na miejscu ziemie ciemnem: nie mówiłem nasieniu Jakóbowemu: Próżno mię szukajcie! Ja Pan, mówiący sprawiedliwość, powiadający prawość.
Isaiah	Iz	27	45	20	Zbierzcie się a przyjdźcie i przystąpcie społem, którzyście zbawieni z narodów. Nie wiedzieli, którzy podnoszą drewno rzezania swego, a modlą się bogu nie zbawiającemu.
Isaiah	Iz	27	45	21	Opowiadajcie a przyjdźcie, i poradźcie się społem, kto to dał słyszeć od początku? od onego czasu to przepowiedział? izali nie Ja Pan, a niemasz więcej Boga okrom mnie? Boga sprawiedliwego i zbawiającego niemasz oprócz mnie.
Isaiah	Iz	27	45	22	Nawróćcie się ku mnie, a będziecie zbawione wszystkie kraje ziemie; bom Ja Bóg, a niemasz innego.
Isaiah	Iz	27	45	23	Przysiągłem sam przez się, wynidzie z ust moich słowo sprawiedliwości, a nie wróci się: Że się mnie kłaniać będzie wszelkie kolano, i każdy język przysięgać.
Isaiah	Iz	27	45	24	A tak w Panie, rzecze, moje są sprawiedliwości i rozkazowanie : do niego przyjdą, i zawstydzą się wszyscy, którzy mu się sprzeciwiają.
Isaiah	Iz	27	45	25	W Panu będzie usprawiedliwione i przechwalać się będzie wszystko nasienie Izraelowe.
Isaiah	Iz	27	46	1	Złaman jest Bel, skruszon jest Nabo: stały się bałwany ich bestyom i [0675]bydlętom: brzemiona wasze ciężkiej wagi aż do zmordowania.
Isaiah	Iz	27	46	2	Spruchniały i skruszyły się społem, nie mogły zbawić noszącego, a dusza ich w niewolą, pójdzie.
Isaiah	Iz	27	46	3	Słuchajcie mię, domie Jakóbów, i wszystek ostatku domu Izraelowego, wy, których nosi żywot mój, których piastuje łono moje.
Isaiah	Iz	27	46	4	Aż do starości Ja sam, i aż do szędziwości Ja nosić będę: Jam uczynił, Ja też poniosę: Ja piastować będę i zbawię.
Isaiah	Iz	27	46	5	Komuście mię przyrównali i przypodobali i przymierzyli i podobnym uczynili?
Isaiah	Iz	27	46	6	Którzy znosicie złoto z worka, a srebro na szali ważycie, najmując złotnika, aby uczynił boga, i upadają i kłaniają się.
Isaiah	Iz	27	46	7	Noszą go na ramionach dźwigając i stawiając na miejscu jego: i będzie stał, a nie ruszy się z miejsca swego: ale, gdy zawołają do niego, nie usłyszy, nie wybawi ich z utrapienia.
Isaiah	Iz	27	46	8	Pomnijcie na to, a wstydajcie się: nawróćcie się przestępnicy do serca.
Isaiah	Iz	27	46	9	Pomnijcie na pierwszy wiek, żemci Ja jest Bóg, a niemasz więcej Boga, i niemasz mnie podobnego.
Isaiah	Iz	27	46	10	Który opowiadam zpierwu ostania rzecz, a z początku to, co się jeszcze nie stało, mówiąc: Rada moja stać będzie, i stanie się wszystka wola moja.
Isaiah	Iz	27	46	11	Który wzywam ze wschodu słońca ptaka, a z dalekiej ziemie męża woli mojej. I rzekłem, a przywiodę to: utworzyłem, a uczynię to.
Isaiah	Iz	27	46	12	Słuchajcie mię twardego serca, którzyście daleko od sprawiedliwości.
Isaiah	Iz	27	46	13	Przybliżyłem sprawiedliwość moje, nie oddali się, a zbawienie moje nie omieszka. Dam na Syonie zbawienie, a w Izraelu sławę moje.
Isaiah	Iz	27	47	1	Zstąp, usiądź w prochu, panno, córko Babilońska! siedź na ziemi, niema stolice córka Chaldejska; bo cię już więcej nie będą zwać pieszczoną i kochanką.
Isaiah	Iz	27	47	2	Weźmij żarna, a miel mąkę, obnaż sromotę twoje, odkryj plecy, okaż goleni, brnij i przez rzeki.
Isaiah	Iz	27	47	3	Odkryje się sromota twoja, a będzie widziana hańba twoja: pomstę wezmę, a nie zastawi mi się człowiek.
Isaiah	Iz	27	47	4	Odkupiciel nasz. Pan zastępów imię jego. Święty Izraelów.
Isaiah	Iz	27	47	5	Siedź milcząc, a wnidź w ciemności, córko Chaldejska! bo cię nie będą więcej zwać panią królestw.
Isaiah	Iz	27	47	6	Rozgniewałem się na lud mój, splugawiłem dziedzictwo moje i dałem je w ręce twoje: nie okazałaś im miłosierdzia, na starca obciążałaś brzemię twoje bardzo:
Isaiah	Iz	27	47	7	I mówiłaś: Na wieki będę panią: nie przypuściłaś tego do serca twego, aniś wspomniała na ostateczne rzeczy twoje.
Isaiah	Iz	27	47	8	A tak teraz słuchaj tego, rozkosznico! i mieszkająca bezpiecznie, która mówisz w sercu twojem: Ja jestem, a oprócz mnie niemasz więcej: nie będę siedzieć wdową ani uznam niepłodności.
Isaiah	Iz	27	47	9	Przyjdą na cię te dwie rzeczy nagle dnia jednego, niepłodność i wdówstwo: wszystko przyszło na cię dla mnóstwa czarów twoich, i dla wielkiego zatwardzenia czarowników twoich.
Isaiah	Iz	27	47	10	A ufałaś złości twej i mówiłaś: Niemasz, ktoby mię widział. Umiejętność twoja i mądrość, ta cię zdradziła, i mówiłaś w sercu twojem: Jam jest, a oprócz mnie niemasz inszej.
Isaiah	Iz	27	47	11	Przyjdzie na cię złe, a nie wiesz, zkąd się weźmie, i przypadnie na cię ucisk, którego nie będziesz mogła zmyć: przyjdzie na cię nagła nędza, której nie zwiesz.
Isaiah	Iz	27	47	12	Stańże z czarowniki twymi, i z mnóstwem czarów twoich, w którycheś się pracowała od młodości twojej, jeźlić snadź co pomoże, albo jeźli możesz być silniejszą.
Isaiah	Iz	27	47	13	Ustałaś w mnóstwie rad twoich, niechże staną a zbawią cię praktykarze niebiescy, którzy patrzali na gwiazdy i rachowali księżyce, aby z nich opowiadali, co na cię miało przyjść.
Isaiah	Iz	27	47	14	Oto się stali jako słoma, ogień je popalił: nie wybawią, dusze swej z ręki płomienia: niemasz węgła, przy którymby się ogrzali, ani komina, aby przy nim siedzieli.
Isaiah	Iz	27	47	15	Tak ci się stało, w czemeśkolwiek pracowała. Kupcy twoi od młodości twojej każdy zbłądził na drodze swojej, niemasz, ktoby cię wybawił.
Isaiah	Iz	27	48	1	Słuchajcie tego, domie Jakóbów! którzy się nazywacie imieniem Izraelowem, i wyszliście z wód Judzkich, którzy przysięgacie przez imię Pańskie, a Boga Izraelskiego wspominacie nie w prawdzie, ani w sprawiedliwości.
Isaiah	Iz	27	48	2	Bo od miasta świętego nazwani są, a na Bogu Izraelowym umocnieni są. Pan zastępów imię jego.
Isaiah	Iz	27	48	3	Pierwsze rzeczy oznajmiłem od onego czasu, i z ust moich wyszły, i dałem je słyszeć: nagle uczyniłem, i przyszły.
Isaiah	Iz	27	48	4	Bom wiedział, żeś ty twardy, i żyła żelazna szyja twoja, a czoło twoje miedziane.
Isaiah	Iz	27	48	5	Opowiedziałem ci zrazu: pierwej niźli przyszło, oznajmiłem ci, abyś snadź nie rzekł : Bałwany moje to uczyniły, a ryciny moje i liciny rozkazały to.
Isaiah	Iz	27	48	6	Coś słyszał, obacz wszystko: a wy, azaście opowiadali? dałem ci słyszeć nowiny od onego czasu, i zachowano jest, czego nie wiesz.
Isaiah	Iz	27	48	7	Teraz stworzone są, a nie od onego czasu i przededniem, a nie słychałeś ich, abyś snadź nie rzekł: Otom ja wiedział o nich.
Isaiah	Iz	27	48	8	Aniś słyszał, ani wiedział, ani od onego czasu otworzone jest ucho twoje; wiem bowiem, iż występując wystąpisz, i przestępnikiem z żywota nazwałem cię.
Isaiah	Iz	27	48	9	Dla imienia mego oddalę zapalczywość moję , a chwałą moją okiełznam cię, abyś nie zaginął.
Isaiah	Iz	27	48	10	Oto wypławiłem cię, ale nie jako srebro, obrałem cię w piecu ubóstwa.
Isaiah	Iz	27	48	11	Dla mnie, dla mnie uczynię, abych nie był bluźnion: a chwały mojej nie dam innemu.
Isaiah	Iz	27	48	12	Słuchaj mię, Jakóbie ! i Izraelu, którego ja wołam: Jam sam. Jam pierwszy i Jam ostateczny.
Isaiah	Iz	27	48	13	Ręka też moja założyła ziemię, a prawica moja rozmierzyła niebiosa: Ja ich zawołam, i staną społem.
Isaiah	Iz	27	48	14	Zbierzcie się wy wszyscy, a słuchajcie. Kto z nich opowiedział to? Pan go umiłował, uczyni wolą swą w Babilonie, a ramię swoje w Chaldejczykach.
Isaiah	Iz	27	48	15	Ja mówiłem i zawołałem go, przywiodłem go, i zdarzyła się droga jego.
Isaiah	Iz	27	48	16	Przystąpcie do mnie a słuchajcie tego! Nie z początku w tajemności mówiłem: od czasu, niźli się stało, byłem tam: i teraz Pan Bóg posłał mię i Duch jego.
Isaiah	Iz	27	48	17	To mówi Pan, odkupiciel twój, Święty Izraelów: Ja Pan, Bóg twój, który cię uczę pożytecznych rzeczy, i sprawuję cię na drodze, którą idziesz.
Isaiah	Iz	27	48	18	O byżeś był pilen przykazań moich! stałby się był pokój twój jako rzeka, a sprawiedliwość twoja jako wały morskie.
Isaiah	Iz	27	48	19	I byłoby nasienie twoje jako piasek, a płód żywota twego jako kamyczki jego: nie zginęłoby było, aniby było starte imię jego od oblicza mego.
Isaiah	Iz	27	48	20	Wynidźcie z Babilonu, uciekajcie od Chaldejczyków: głosem wesołym oznajmujcie, rozsławiajcie to, i roznoście to aż na kraje ziemie; mówcie: Odkupił Pan sługę swego Jakóba.
Isaiah	Iz	27	48	21	Nie pragnęli na pusczy, gdy je wywodził: wodę z skały wywiódł im, i rozciął opokę, i wypłynęły wody.
Isaiah	Iz	27	48	22	Niemasz pokoju niezbożnym, mówi Pan.
Isaiah	Iz	27	49	1	Słuchajcie, wyspy, a pilnujcie narodowie zdaleka! Pan z żywota powołał [0677]mię, z żywota matki mojej wspomniał na imię moje.
Isaiah	Iz	27	49	2	I położył usta moje jako miecz ostry, pod cieniem ręki swej zakrył mię i położył mię jako strzałę wyborną, w sajdaku swym skrył mię.
Isaiah	Iz	27	49	3	I rzekł mi: Sługa mój jesteś ty, Izraelu; bo się w tobie chlubić będę.
Isaiah	Iz	27	49	4	A jam rzekł: Próżnom pracował, bez przyczyny, i po próżnicy strawiłem siłę moje: przetóż sąd mój z Panem, a sprawa moja z Bogiem moim.
Isaiah	Iz	27	49	5	A teraz mówi Pan, który mię utworzył z żywota sługą sobie, abych nawrócił Jakóba k niemu, (a Izrael nie zbierze się: i jestem wsławion przed oczyma Pańskiemi, a Bóg mój stał się mocą moją.)
Isaiah	Iz	27	49	6	I rzekł: Mało na tem, abyś mi był sługą na wzbudzenie pokoleń Jakóbowych i na nawrócenie drożdży Izraelowych: oto dałem cię na światłość narodów, abyś był zbawieniem mojem aż do kończyn ziemie.
Isaiah	Iz	27	49	7	To mówi Pan, odkupiciel Izraelów, Święty jego, do wzgardzonej dusze, do obmierzłego narodu, do niewolnika panujących: królowie oglądają, a powstaną książęta, i kłaniać się będą dla Pana, iż wierny jest, i dla Świętego Izraelowego, który cię wybrał.
Isaiah	Iz	27	49	8	To mówi Pan: Czasu upodobanego wysłuchałem cię, a w dzień zbawienia ratowałem cię; i zachowałem cię a dałem cię za przymierze ludowi, abyś wzbudził ziemię a osiadł dziedzictwa rozproszone.
Isaiah	Iz	27	49	9	Abyś mówił tym, którzy są w więzieniu: Wynidźcie: a tym, którzy w ciemności : Okażcie się. Będą się paść przy drogach, a po wszech równinach pastwiska ich.
Isaiah	Iz	27	49	10	Nie będą łaknąć ani pragnąć, i nie zarazi gorącość i słońce; bo który litość ma nad nimi, będzie je sprawował, a nad zdrojami wodnymi napawać je będzie.
Isaiah	Iz	27	49	11	I położę wszystkie góry moje, że będą drogą, a ścieżki moje będą podwyższone.
Isaiah	Iz	27	49	12	Oto ci zdaleka przyjdą, a oto oni z północy i od morza, a ci z ziemie od południa.
Isaiah	Iz	27	49	13	Chwalcie niebiosa, a raduj się, ziemio, śpiewajcie, góry, chwałę; bo pocieszył Pan lud swój, a zmiłuje się nad ubogimi swymi.
Isaiah	Iz	27	49	14	A Syon mówił: Opuścił mię Pan, a Pan zapomniał mię.
Isaiah	Iz	27	49	15	Izali może zapomnieć niewiasta niemowlęcia swego, aby się nie zlitowała nad synem żywota swego? A choćby ona zapomniała, wszakże Ja nie zapomnę ciebie.
Isaiah	Iz	27	49	16	Oto na rękach moich napisałem cię: mury twoje zawżdy przed oczyma memi.
Isaiah	Iz	27	49	17	Przyszli budownicy twoi; którzy cię każą i rozwalają, wynidą od ciebie.
Isaiah	Iz	27	49	18	Podnieś wokoło oczy twoje, a obacz: wszyscy ci zebrali się, przyszli do ciebie: Żywię ja, mówi Pan, że tymi wszystkimi jako ubiorem przybran będziesz, i obłożysz się nimi jako oblubienica.
Isaiah	Iz	27	49	19	Bo zburzenia twoje i spustoszenia twoje i ziemia wywrócenia twego teraz ciasne będą prze obywatele, a daleko będą odpędzeni, którzy cię pożerali.
Isaiah	Iz	27	49	20	Jeszcze rzekną do uszu twoich synom niepłodności twojej: Ciasne mi jest miejsce, uczyń mi placu, abym mieszkał.
Isaiah	Iz	27	49	21	I rzeczesz w sercu twojem: Któż mi tych narodził? jam niepłodną i nierodzącą, zagnaną i w więzieniu: a te kto wychował? ja opuszczona i sama, a ci kędy byli?
Isaiah	Iz	27	49	22	To mówi Pan Bóg: Oto wzniosę na narody rękę moje, a do ludzi podniosę chorągiew moje: a przyniosą syny twoje na ręku, i córki twoje na ramionach poniosą.
Isaiah	Iz	27	49	23	I będą królowie piastuny twymi, a królowe mamkami twemi: twarz na ziemię spuściwszy kłaniać ci się będą, a proch nóg twoich lizać będą. A poznasz, żem Ja Pan, którego się nie zawstydzą ci, którzy nań czekają.
Isaiah	Iz	27	49	24	Izali odjęta będzie od mocnego korzyść? albo co mocarz poimał, wybawiono być może?
Isaiah	Iz	27	49	25	Bo tak mówi Pan: Zaiste i korzyść rycerzowi odjęta będzie, i co wziął mocarz, wybawiono będzie: a te, którzy cię sądzili, ja sądzić będę, i syny twoje ja zbawię.
Isaiah	Iz	27	49	26	I nakarmię nieprzyjacioły twoje ciały ich, a jako moszczem, upiją się krwią swoją. I dozna wszelkie ciało, żem Ja jest Pan, wybawiający cię, i odkupiciel twój, mocny Jakóbów.
Isaiah	Iz	27	50	1	To mówi Pan: Co to za list rozwodny matki waszej, którymem ją opuścił? albo który jest pożyczalnik mój, któremum was zaprzedał? Otoście zaprzedani dla nieprawości waszych, a dla złości waszych opuściłem matkę wasze.
Isaiah	Iz	27	50	2	Bo przyszedłem, a nie było męża: wzywałem, a nie było, ktoby słyszał. Izali skróconą i maluczką się stała ręka moja, żeby eh nie mógł wykupić? czyli niemasz we mnie mocy ku wybawieniu? Oto fukiem moim osuszę morze a rzeki wysuszę: zgniją ryby bez wody i wyzdychają z pragnienia.
Isaiah	Iz	27	50	3	Oblokę niebiosa ciemnościami, wór uczynię przykrycie ich.
Isaiah	Iz	27	50	4	Pan mi dał język wyćwiczony, aby eh umiał podpierać onego, który jest spracowany, słowem. Wzbudza rano, rano mi wzbudza ucho, abym słuchał jako mistrza.
Isaiah	Iz	27	50	5	Pan Bóg otworzył mi ucho, a ja się nie sprzeciwiam: nie udał się nawstecz.
Isaiah	Iz	27	50	6	Ciało moje dałem bijącym, a policzki moje szczypiącym: twarzy mojej nie odwróciłem od łających i plujących na mię.
Isaiah	Iz	27	50	7	Pan Bóg wspomożyciel mój, przełom się nie zawstydził. Przetóżem postawił twarz moje jako najtwardszą skałę, i wiem, że się nie zawstydzę.
Isaiah	Iz	27	50	8	Blisko jest, który mię usprawiedliwia: któż mi się sprzeciwi? Stańmy spotem: kto jest adwersarzem moim? niech ku mnie przystąpi.
Isaiah	Iz	27	50	9	Oto Pan Bóg pomocnik mój: któż jest, ktoby mię potępił? Oto wszyscy potarci będą jako szata, mól je zgryzie.
Isaiah	Iz	27	50	10	Kto między wami bojący się Pana, słuchający głosu sługi jego? Kto chodził w ciemnościach, a nie ma światła, niech ma nadzieję w imieniu Pańskiem, a niech się spuści na Boga swego.
Isaiah	Iz	27	50	11	Oto wy wszyscy podżegający ogień, opasani płomieniem, chodźcież w światłości ognia waszego i w promieniach, któreście rozpalili: z ręki mojej stało się to wam, w boleściach spać będziecie.
Isaiah	Iz	27	51	1	Słuchajcie mię, którzy naśladujecie, co sprawiedliwego jest, a szukacie Pana: patrzajcie na skałę, z którejeście wycięci, i na jamę dołu, skądeście odcięci.
Isaiah	Iz	27	51	2	Patrzcie na Abrahama, ojca waszego, i na Sarę, która was porodziła: żem jego jednego wezwał, i błogosławiłem mu i rozmnożyłem go.
Isaiah	Iz	27	51	3	A tak Pan pocieszy Syon i pocieszy wszystkie rozwaliny jego, i uczyni puszczą jego jako rozkoszy, a pustynią jego jako ogród Pański: wesele i radość najdzie się w nim, dziękczynienie i głos chwały.
Isaiah	Iz	27	51	4	Pilnujcie mię, ludu mój! a pokolenie moje, słuchajcie mię; bo zakon odemnie wynidzie, a sąd mój na światłość narodów odpoczywać będzie.
Isaiah	Iz	27	51	5	Blisko jest sprawiedliwy mój, wyszedł zbawiciel mój, a ramiona moje narody sądzić będą: mnie wyspy czekać będą, a ramienia mego oczekiwać będą.
Isaiah	Iz	27	51	6	Podnieście ku niebu oczy wasze a pojrzyjcie pod ziemię nadół; bo niebiosa jako dym rozpłyną się, a ziemia jako szata zwiotszeje, i obywatele jej jako te zaginą: ale zbawienie moje na wieki będzie, a sprawiedliwość moja nie ustanie.
Isaiah	Iz	27	51	7	Słuchajcie mię, którzy znacie sprawiedliwość: ludu mój, zakon mój w sercu ich: nie bójcie się urągania człowieczego, a bluźnierstwa ich nie lękajcie się.
Isaiah	Iz	27	51	8	Bo jako szatę, tak je robak pożre: a jako wełnę, tak je mól pogryzie: ale zbawienie moje na wieki będzie, a sprawiedliwość moja na narody narodów.
Isaiah	Iz	27	51	9	Powstań, powstań, oblecz się w moc, ramię Pańskie! powstań jako za [0679]dni dawnych, rodzajów wieków! Izaliś nie ty pobiło pysznego, zraniłoś smoka?
Isaiah	Iz	27	51	10	Izaliś nie ty wysuszyło morze, wodę głębokości gwałtownej? któryś uczynił głębokość morslcą drogą, aby przeszli wybawieni?
Isaiah	Iz	27	51	11	I teraz, którzy są odkupieni od Pana, nawrócą się, i przyjdą do Syon chwaląc, a wesele wieczne na głowach ich: radość i wesele trzymać będą, uciecze ból i wzdychanie.
Isaiah	Iz	27	51	12	Ja, Ja sam pocieszę was: któżes ty, abyś się miał bać człowieka śmiertelnego, albo syna człowieczego, który jako trawa tak uwiędnie?
Isaiah	Iz	27	51	13	A zapomniałeś Pana, stworzyciela twego, który rozciągnął niebiosa i założył ziemię: a lękałeś się ustawicznie przez wszystek dzień od oblicza zapalczywości onego, który cię trapił i nagotował był na zatracenie. Gdzież teraz jest zapalczywość trapiącego?
Isaiah	Iz	27	51	14	Prędko przyjdzie idący ku otworzeniu: a nie wytracisz do szczętu, i nie ustanie chleb jego.
Isaiah	Iz	27	51	15	A Jam jest Pan, Bóg twój, który zaburzam morze, że się nadymają wały jego: Pan zastępów imię moje.
Isaiah	Iz	27	51	16	Włożyłem słowa moje w usta twoje, a cieniem ręki mojej zakryłem cię, abyś nasadził niebiosa i założył ziemię, i abyś rzekł Syonowi: Lud mój jesteś ty.
Isaiah	Iz	27	51	17	Podnieś się, podnieś się, powstań Jeruzalem! któreś piło z ręki Pańskiej kielich gniewu jego: aż do dna kielicha uśpienia napiłoś się i wypiłoś aż do drożdży.
Isaiah	Iz	27	51	18	Niemasz, ktoby go podparł ze wszech synów, które spłodziło: i niemasz, ktoby ujął rękę jego ze wszech synów, które wychowało.
Isaiah	Iz	27	51	19	Dwie rzeczy są, które cię potkały: któż się użali nad tobą? spustoszenie i zburzenie i głód i miecz: któż cię pocieszy?
Isaiah	Iz	27	51	20	Synowie twoi porzuceni są, leżeli na rogach wszech ulic, jako oryx usidlony, pełni gniewu Pańskiego, łajania Boga twego.
Isaiah	Iz	27	51	21	A przetóż słuchaj tego, ubożuchna! a pijana nie od wina.
Isaiah	Iz	27	51	22	To mówi panujący twój Pan, a Bóg twój, który będzie walczył za lud swój: Oto wziąłem z ręki twej kielich uśpienia, dno kielicha gniewu mego: nie przydasz, abyś go więcej piła.
Isaiah	Iz	27	51	23	A dam go w rękę tych, którzy cię poniżyli i mówili duszy twej: Nachyl się, że przejdziem: i położyłaś ciało swe jako ziemię i jako drogę przechodzącym.
Isaiah	Iz	27	52	1	Powstań, powstań, oblecz się w moc twoje, Syonie! oblecz szaty ochędóstwa twego, Jerusalem, miasto Świętego; bo nie przyda więcej, aby przeszedł przez cię nieobrzezaniec i nieczysty.
Isaiah	Iz	27	52	2	Otrząśnij się z prochu, wstań a siądź, Jeruzalem! rozwiąż związki szyje twojej, poimana córko Syon!
Isaiah	Iz	27	52	3	Bo to mówi Pan: Darmoście zaprzedani, a bez srebra będziecie wykupieni.
Isaiah	Iz	27	52	4	Bo to mówi Pan Bóg: Do Egiptu zaszedł lud mój z początku, aby tam był obywatelem: a Assur bez żadnej przyczyny potwarzył go.
Isaiah	Iz	27	52	5	A teraz, co Ja tu mam czynić, mówi Pan, ponieważ zabran jest lud mój darmo? Panujący nad nim niesprawiedliwie się obchodzą, mówi Pan, a ustawicznie przez wszystek dzień imię moje bluźnią.
Isaiah	Iz	27	52	6	Przeto pozna lud mój imię moje w on dzień; bo Ja sam, którym mówił, owom jest.
Isaiah	Iz	27	52	7	O jako piękne na górach nogi opowiadającego i rozsławiającego pokój: opowiadającego dobre, rozsławiającego zbawienie, mówiącego Syonowi: Będzie królował Bóg twój.
Isaiah	Iz	27	52	8	Głos stróżów twoich: wznieśli głos, społem chwalić będą; bo okiem w oko ujrzą, gdy Pan nawróci Syon.
Isaiah	Iz	27	52	9	Weselcie się a chwalcie społem pustki Jeruzalem; bo Pan ucieszył lud swój, odkupił Jeruzalem.
Isaiah	Iz	27	52	10	Zgotował Pan ramię święte swoje przed oczyma wszech narodów: i ujrzą wszystkie kończyny ziemie zbawienie Boga naszego.
Isaiah	Iz	27	52	11	Odstąpcie, odstąpcie, wynidźcie ztamtąd, nieczystego się nie dotykajcie! wynidźcie z pośrodku jego: oczyśćcie się, którzy nosicie naczynia Pańskie.
Isaiah	Iz	27	52	12	Bo nie z trzaskiem wynidziecie, ani uciekając kwapić się będziecie; bo pójdzie przed wami Pan i zgromadzi was Bóg Izraelów.
Isaiah	Iz	27	52	13	Oto wyrozumie sługa mój: wywyższy się i wyniesie i wysoki będzie bardzo.
Isaiah	Iz	27	52	14	Jako się zdumieli nad tobą mnodzy, tak niepoczesna będzie między ludźmi osoba jego, a postawa jego między synmi człowieczymi.
Isaiah	Iz	27	52	15	Ten pokropi mnogie narody, nad nim zahamują królowie usta swoje; bo którym o nim nie powiedziano, widzieli, a którzy nie słychali, oglądali.
Isaiah	Iz	27	53	1	Kto uwierzył słuchowi naszemu? a ramię Pańskie komu jest odkryte?
Isaiah	Iz	27	53	2	A wystąpi jako latorośl przed nim, a jako korzeń z ziemie pragnącej, niema krasy ani piękności: i widzieliśmy go, a nie było nacz pojrzeć, i pożądaliśmy go.
Isaiah	Iz	27	53	3	Wzgardzonego i najpodlejszego z mężów, męża boleści i znającego niemoc, a jakoby zasłoniona twarz jego i wzgardzona: zkąd aniśmy go mieli zacz.
Isaiah	Iz	27	53	4	Prawdziwie choroby nasze on nosił, a boleści nasze on odnosił: a myśmy go poczytali jako trędowatego a od Boga ubitego i uniżonego.
Isaiah	Iz	27	53	5	Lecz on zranion jest za nieprawości nasze, ztart jest za złości nasze: karność pokoju naszego na nim, a sinością jego jesteśmy uzdrowieni.
Isaiah	Iz	27	53	6	Wszyscy my jako owce pobłądziliśmy, każdy na swą drogę ustąpił: a Pan włożył nań nieprawość wszystkich nas.
Isaiah	Iz	27	53	7	Ofiarowali jest, iż sam chciał, a nie otworzył ust swoich: jako owca na zabicie wiedzion będzie, a jako baranek przed strzygącym go zamilknie, a nie otworzy ust swoich.
Isaiah	Iz	27	53	8	Z ucisku i z sądu wzięty jest: rodzaj jego kto wypowie? bo wycięt jest z ziemie żywiących, dla złości ludu mego ubiłem go.
Isaiah	Iz	27	53	9	I da niezbożne za pogrzeb, a bogatego za śmierć swoje, przeto iż nieprawości nie uczynił, ani zdrady było w uściech jego.
Isaiah	Iz	27	53	10	A Pan chciał go zetrzeć w niemocy: jeźli położy za grzech duszę swoje, ujrzy nasienie długo wieczne: a wola Pańska w ręce jego powiedzie się.
Isaiah	Iz	27	53	11	Za to, że pracowała dusza jego, ujrzy i nasyci się. Umiejętnością swoją usprawiedliwi on sprawiedliwy sługa mój wielu, a nieprawości ich on poniesie.
Isaiah	Iz	27	53	12	Przetóż oddzielę mu bardzo wielu, a korzyści mocarzów dzielić będzie, ponieważ wydał na śmierć duszę swoje, a z złośnikami jest policzon: a on grzechy mnogich odniósł, a za przestępcę się modlił.
Isaiah	Iz	27	54	1	Chwal niepłodna! która nie rodzisz, śpiewaj chwałę a krzycz, któraś nie rodziła; bo więcej synów opuszczonej niźli onej, która ma męża, mówi Pan.
Isaiah	Iz	27	54	2	Rozprzestrzeń miejsce namiotu twego, a skóry przybytków twych rozciągnij, nie folguj: uczyń długie powrózki twoje, a kołki twoje umocnij.
Isaiah	Iz	27	54	3	Bo na prawo i na lewo przebijesz się, a niesienie twoje odziedziczy narody, i w miastach spustoszonych mieszkać będzie.
Isaiah	Iz	27	54	4	Nie bój się; bo nie będziesz zelżona, ani się zasromasz; bo cię nie będzie wstyd: ponieważ zelżywości młodości twej zapomnisz i na sromotę wdówstwa twego więcej nie wspomnisz.
Isaiah	Iz	27	54	5	Bo będzie nad tobą panował, który cię stworzył. Pan zastępów imię jego: i odkupiciel twój, Święty Izraelów, Bogiem wszystkiej ziemie nazwań będzie,
Isaiah	Iz	27	54	6	Bo jako niewiastę opuszczoną a żałosną na duszy wezwał cię Pan, [0681]i żonę z młodości odrzuconą, mówi Bóg twój.
Isaiah	Iz	27	54	7	Na małą. chwilę trochę opuściłem cię, a litościami wielkiemi zgromadzę cię.
Isaiah	Iz	27	54	8	Na mały czas rozgniewania zakryłem oblicze moje maluczko od ciebie, a miłosierdziem wiecznem zmiło wdałem się nad tobą, rzekł odkupiciel, Pan twój.
Isaiah	Iz	27	54	9	Jako za dni Noego to mi jest, któremum przysiągł, że nie przywiodę "więcej wód Noego na ziemię: takem przysiągł, że się nie mam na cię gniewać, ani tobie łajać.
Isaiah	Iz	27	54	10	Albowiem góry się poruszą, a pagórki trząść się będą: lecz miłosierdzie moje nie odstąpi od ciebie, i przymierze pokoju mego nie zachwieje się, rzekł miłościwy twój Pan.
Isaiah	Iz	27	54	11	Ubożuchna od burze rozbita, bez żadnej pociechy! oto Ja posadzę porządnie kamienie twoje, a założę cię na szafirach.
Isaiah	Iz	27	54	12	I uczynię z jaspisu baszty twoje, a bramy twoje z kamienia rytego, a wszystkie granice twoje z kamienia rozkosznego.
Isaiah	Iz	27	54	13	Wszystkie syny twoje uczonymi od Pana, a mnóstwo pokoju synom twoim.
Isaiah	Iz	27	54	14	I w sprawiedliwości założona będziesz: odstąp daleko od potwarzy; bo się bać nie będziesz: i od strachu; Ido się nie przybliży ku tobie.
Isaiah	Iz	27	54	15	Oto sąsiad przyjdzie, który nie był zemną, przychodzień niegdy twój przyłączy się k tobie.
Isaiah	Iz	27	54	16	Otom Ja stworzył kowala poddymającego węgle w ogniu, i wyjmującego naczynie na robotę swoje: i Jam stworzył zabij acza ku wytraceniu.
Isaiah	Iz	27	54	17	Każde naczynie, które jest utworzone na cię, nie zdarzy się, a każdy język, któryć się sprzeciwi na sądzie, osądzisz. To jest dziedzictwo sług Pańskich i sprawiedliwość ich u mnie, mówi Pan.
Isaiah	Iz	27	55	1	Wszyscy pragnący pójdźcie do wód, i którzy nie macie srebra, kwapcie się, kupujcie, a jedzcie! chodźcie, kupujcie bez srebra, i bez żadnej zamiany wino i mleko.
Isaiah	Iz	27	55	2	Przecz odważacie srebro nie za chleb, a pracę wasze nie za nasycenie? Słuchajcie słuchając mię, a jedzcie dobro, a rozkoszować będzie w tłustości dusza wasza.
Isaiah	Iz	27	55	3	Nakłońcie ucha swego, a przyjdźcie do mnie: słuchajcie, i żyć będzie dusza wasza: i uczynię z wami przymierze wieczne, miłosierdzia Dawidowe wierne.
Isaiah	Iz	27	55	4	Otom go dał świadkiem narodom, wodzem i nauczycielem narodom.
Isaiah	Iz	27	55	5	Oto naród, któregoś nie znał, powołasz, a narody, które cię nie znały, pobieżą do ciebie dla Pana, Boga twego, i Świętego Izraelowego, że cię uwielbił.
Isaiah	Iz	27	55	6	Szukajcie Pana, póki nalezion być może: wzywajcie go, póki jest blisko.
Isaiah	Iz	27	55	7	Niech opuści złośnik drogę swoje, a mąż nieprawy myśli swe, i niech się nawróci do Pana, a zmiłuje się nad nim: i do Boga naszego; bo hojny jest ku odpuszczeniu.
Isaiah	Iz	27	55	8	Albowiem myśli moje nie myśli wasze, ani drogi wasze drogi moje, mówi Pan.
Isaiah	Iz	27	55	9	Bo jako podniesione są niebiosa od ziemie, tak podniesione są drogi moje od dróg waszych, i myśli moje od myśli waszych.
Isaiah	Iz	27	55	10	A jako zstępuje deszcz i śnieg z nieba, a tam się więcej nie wraca, ale napaja ziemię, i namacza ją, i czyni, że rodzi, i dawa nasienie siejącemu, i chleb jedzącemu:
Isaiah	Iz	27	55	11	Tak będzie słowno moje, które wynidzie z ust moich: nie wróci się do mnie próżne, ale uczyni, cokolwiekem chciał, i zdarzy się mu w tem, na com je posłał.
Isaiah	Iz	27	55	12	Bo w weselu wynidziecie, a w pokoju doprowadzeni będziecie: góry i pagórki będą śpiewać przed wami chwałę, a wszystkie drzewa polne rękoma klaskać będą.
Isaiah	Iz	27	55	13	Miasto głogu wyrośnie jodła, a miasto pokrzywy wyrośnie mirt: i będzie Pan mianowany na znak wieczny który nie będzie zgładzony.
Isaiah	Iz	27	56	1	To mówi Pan: Strzeżcie sądu a czyńcie sprawiedliwość; bo blisko jest zbawienie moje, aby przyszło, i sprawiedliwość moja, aby się objawiła.
Isaiah	Iz	27	56	2	Błogosławiony mąż, który to czyni, i syn człowieczy, który się tego chwyci: który strzeże szabbatu, aby go nie zmazał, który strzeże rąk swoich, aby nie czynił nic złego.
Isaiah	Iz	27	56	3	A niech nie mówi syn przychodniów, który przystał do Pana, mówiąc: Odłączeniem oddzieli mię Pan od ludu swego: niech też nie mówi trzebieniec: Otom ja drzewo uschłe.
Isaiah	Iz	27	56	4	Bo tak mówi Pan trzebieńcom, którzy będą strzedz szabbatów moich, a obiorą, com Ja chciał, i zachowają przymierze moje:
Isaiah	Iz	27	56	5	Dam im w domu moim i w murzech moich miejsce i imię lepsze nad syny i córki: imię wieczne dam im, które nie zaginie.
Isaiah	Iz	27	56	6	A syny przychodnio we, którzy przystali do Pana, aby go chwalili i miłowali imię jego, żeby mu byli sługami: każdego strzegącego szabbatu, aby go nie zmazał, i trzymającego przymierze moje:
Isaiah	Iz	27	56	7	Przywiodę je na górę świętą moje, i uweselę je w domu modlitwy mojej: całopalenia ich i ofiary ich będą mi przyjemne na ołtarzu moim; bo dom mój domem modlitwy nazwań będzie wszym narodom.
Isaiah	Iz	27	56	8	Mówi Pan Bóg, który zgromadza rozproszone ludu Izraela: Jeszcze zgromadzę k niemu zgromadzone
Isaiah	Iz	27	56	9	Wszystkie zwierzęta polne przyjdźcie na pożarcie, wszystek zwierz leśny.
Isaiah	Iz	27	56	10	Stróżowie jego ślepi wszyscy, nie umieli wszyscy: psi niemi szczekać nie mogący, którzy widzą próżne rzeczy: śpią, a sny miłują.
Isaiah	Iz	27	56	11	A psi niewstydliwi nie znali nasycenia: sami pasterze nie umieli wyrozumienia: wszyscy na swą drogę ustąpili, każdy za swem łakomstwem, od najwyższego aż do ostatniego.
Isaiah	Iz	27	56	12	Pójdźcie, nabierzmy wina a napełnijmy się, i będzie jako dziś tak i jutro, i daleko więcej.
Isaiah	Iz	27	57	1	Sprawiedliwy ginie, a niemasz, ktoby uważył w sercu swojem: i mężowie miłosierni zchodzą, i niemasz, ktoby rozumiał; bo od oblicza złości zebrań jest sprawiedliwy.
Isaiah	Iz	27	57	2	Niechaj przyjdzie pokój, niech odpoczywa na łóżku swojem, który chodził w prostości swojej.
Isaiah	Iz	27	57	3	A wy przystąpcie sam synowie wróżki, nasienie cudzołożnika i wszetecznice.
Isaiah	Iz	27	57	4	Z kogoście się nagrawali? na kogoście gębę rozdzierali, a wywieszali język? azaście nie wy synowie złośliwa, nasienie kłamliwe?
Isaiah	Iz	27	57	5	Którzy się cieszycie z bogów pod każdem drzewem gałęzistem, ofiarując dzieci w potokach pod wyniosłemi skałami.
Isaiah	Iz	27	57	6	W stronach potoku dział twój, ten jest los twój : i onym lałaś mokrą ofiarę, ofiarowałaś obiatę: więc się o to gniewać nie będę.
Isaiah	Iz	27	57	7	Na górze wysokiej i podniosłej postawiłaś łoże twoje, i tameś wstępowała ofiarować ofiary.
Isaiah	Iz	27	57	8	A za drzwiami i za podwojem kładłaś pamiątkę twoję; boś się podle mnie odkryła, i przypuściłaś cudzołożnika: rozszerzyłaś łoże twoje, i postanowiłaś z nimi przymierze: umiłowałaś pościel ich ręką otworzoną.
Isaiah	Iz	27	57	9	I przystroiłaś się królowi maścią, i rozmnożyłaś olejki twoje: posyłałaś posły twe daleko, i poniżonaś jest aż do piekła.
Isaiah	Iz	27	57	10	Mnóstwem drogi twojej spracowałaś się, nie rzekłaś: Odpocznę. Żywot ręki twej nalazłaś, dlategoś nie prosiła.
Isaiah	Iz	27	57	11	O cóż frasując się bałaś się? żeś skłamała, a na mieś nie pomniała? i nie myśliłaś w sercu twojem, iż Ja milczę, a jakobych nie widział, i zapomniałaś mię?
Isaiah	Iz	27	57	12	Ja opowiem sprawiedliwość twoje, i uczynki twoje nie pomogą tobie.
Isaiah	Iz	27	57	13	Gdy wołać będziesz, niech cię wybawią zebrani twoi: a wszystkie one wiatr zaniesie, pochwyci powietrze. Ale kto ufa we mnie, odziedziczy ziemię i posiędzie górę świętą moje.
Isaiah	Iz	27	57	14	I rzekę: Czyńcie drogę, uprzątnijcie drogę, ustąpcie z ścieżki, znieście zawady z drogi ludu mego.
Isaiah	Iz	27	57	15	Bo tak mówi Wysoki i Wyniosły, mieszkający w wieczności, a święte imię jego: na wysokości i w świątyniej mieszkający, a z skruszonym i z uniżonym duchem, aby ożywił ducha zniżonych, ażeby ożywił ducha skruszonych.
Isaiah	Iz	27	57	16	Bo nie na wieki swarzyć się będę, ani się aż do końca gniewać będę: ponieważ duch od oblicza mego wynidzie, i tchnienia ja uczynię.
Isaiah	Iz	27	57	17	Dla nieprawości łakomstwa jego rozgniewałem się i ubiłem go: skryłem od ciebie twarz moje i rozgniewałem się, i poszedł tułając się na drogę serca swego.
Isaiah	Iz	27	57	18	Widziałem drogi jego i uzdrowiłem go, i zasięm go przywiódł, i wróciłem pociechy jemu i płaczącym jego.
Isaiah	Iz	27	57	19	Stworzyłem owoc warg, pokój, pokój temu. który jest daleko, i który pobliżu, mówi Pan: i uzdrowiłem go.
Isaiah	Iz	27	57	20	Lecz niezbożnicy są jako morze zaburzone, które się uspokoić nie może, i wylewają wały jego na podeptanie i na błoto.
Isaiah	Iz	27	57	21	Niemasz pokoju niezbożnikom, mówi Pan Bóg.
Isaiah	Iz	27	58	1	Wołaj, nie przestawaj, jako trąba wynoś głos swój: a opowiadaj ludowi memu złości ich, a domowi Jakóbowemu grzechy ich.
Isaiah	Iz	27	58	2	Bo mię od dnia do dnia szukają, i chcą znać drogi moje, jakoby naród, który sprawiedliwość czynił, a sądu Boga swego nie opuścił: pytają mię o sądziech sprawiedliwości, chcą się do Boga przybliżyć,
Isaiah	Iz	27	58	3	Przecześmy pościli, a nie wejrzałeś? poniżyliśmy dusze nasze, a nie widziałeś? Oto w dzień postu waszego najduje się wola wasza, a wszystkie dłużniki wasze pociągacie.
Isaiah	Iz	27	58	4	Oto się na swary i na zwady pościcie, a bijecie pięścią niezbożnie: nie pośćcie jako aż do tego dnia, aby słyszano głos wasz na wysokości.
Isaiah	Iz	27	58	5	Izali taki jest post, którym obrał, przez dzień trapić człowiekowi dusz swoje? izali zakrzywić jako obręcz głowę swoje, a wór i popiół pościelać? izali to nazowiesz postem i dniem przyjemnym Panu?
Isaiah	Iz	27	58	6	Izali nie to jest raczej post, którym obrał? Rozwiąż związki niezbożności, rozwiąż brzemiona ciężące, wypuść niewolą uciśnione wolno, a wszelakie brzemię rozerwij,
Isaiah	Iz	27	58	7	Ułam łaknącemu chleba twego, a ubogie i tułające się wprowadź do domu twego: gdy ujrzysz nagiego, przyodziej go, a nie gardź ciałem twojem.
Isaiah	Iz	27	58	8	Tedy wyniknie jako zaranie światłość twoja, a zdrowie twoje rychlej wznidzie, i pójdzie przed obliczem twojem sprawiedliwość twoja, a chwała Pańska zbierze cię.
Isaiah	Iz	27	58	9	Tedy wzywać będziesz, a Pan wysłucha; zawołasz, a rzecze: Owom Ja, Jeźli odejmiesz z pośrodku siebie łańcuch a przestaniesz wyciągać palca i mówić, co nie jest pożyteczno.
Isaiah	Iz	27	58	10	Gdy wylejesz łaknącemu duszę twoje, a duszę utrapioną nasycisz: wznidzie w ciemności światłość twoja, a ciemności twoje będą jako południe,
Isaiah	Iz	27	58	11	I dać Pan odpoczynienie zawżdy, i napełni jasnością duszę twoje, a kości twoje wyzwoli: i będziesz jako ogród wilgotny i jako zdrój wodny, którego wody nie ustaną.
Isaiah	Iz	27	58	12	I będą budowane przez cię pustki wieków, fundamenty rodu i rodu wywiedziesz: i będziesz nazwań budownikiem płotów, odwracający ścieżki na odpoczynienie.
Isaiah	Iz	27	58	13	Jeźli odwrócisz od szabbatu nogę twoje, od czynienia wolą twoje w dzień święty mój: a nazowiesz szabbat rozkosznym i świętym Pańskim chwalebnym, a uczcisz go nie czyniąc dróg twoich, ani się najdzie wola twoja, żebyś miał mówić mowę:
Isaiah	Iz	27	58	14	Tedy się będziesz rozkoszował w Panu, i wyniosę cię na wysokości ziemie, i nakarmię cię dziedzictwem Jakóba, ojca twego; bo usta Pańskie mówiły.
Isaiah	Iz	27	59	1	Oto nie ukróciła się ręka Pańska, aby nie mogła zbawić, ani się obciążyło ucho jego, aby nie usłyszało.
Isaiah	Iz	27	59	2	Lecz nieprawości wasze rozdzieliły między wami a między Bogiem waszym, a grzechy wasze zakryły oblicze jego od was, aby nie wysłuchał.
Isaiah	Iz	27	59	3	Bo ręce wasze są krwią zmazane, i palce wasze nieprawością: wargi wasze mówiły kłamstwo, a język wasz nieprawość świegoce.
Isaiah	Iz	27	59	4	Niemasz, ktoby wzywał sprawiedliwości, ani ktoby sądził prawdziwie: ale ufają w niczem a mówią próżności: poczęli prace, a urodzili nieprawość.
Isaiah	Iz	27	59	5	Jaja żmijowe przełupili, a płócien pajęczych natkali: kto będzie jadł jaja ich, umrze, a co się wylęgło, wykluje się w bazyliszka.
Isaiah	Iz	27	59	6	Płótna ich nie zgodzą się na szatę, ani się nakryją robotami swemi: roboty ich roboty niepożyteczne, a sprawa nieprawości w ręku ich.
Isaiah	Iz	27	59	7	Nogi ich bieżą na złe, i śpieszą się, aby wylały krew niewinną: myśli ich myśli niepożyteczne, spustoszenie i skruszenie na ścieżkach ich.
Isaiah	Iz	27	59	8	Drogi pokoju nie znali, i niemasz sądu w krokach ich, ścieżki ich pokrzywiły się im: każdy, kto po nich chodzi, nie zna pokoju.
Isaiah	Iz	27	59	9	Dlatego oddalił się sąd od nas, i nie imię się nas sprawiedliwość: czekaliśmy światłości, alić oto ciemność: jasności, a we ćmie chodzili.
Isaiah	Iz	27	59	10	Macaliśmy ściany jako ślepi, a jako bez oczu tykaliśmy się: potykaliśmy się w południe jako we ćmie, w mroku jako umarli.
Isaiah	Iz	27	59	11	Będziem wszyscy ryczeć jako niedźwiedzie, a jako gołębie stękając stękać będziemy. Czekaliśmy sądu, a niemasz go, zbawienia, a oddaliło się od nas.
Isaiah	Iz	27	59	12	Bo się rozmnożyły nieprawości nasze przed tobą, a grzechy nasze odpowiedziały nam; bo złości nasze z nami są, i poznaliśmy nieprawości nasze.
Isaiah	Iz	27	59	13	Grzeszyć i kłamać przeciw Panu: i odwróciliśmy się, abyśmy nie szli za Bogiem naszym: żebyśmy mówili potwarz i przewrotność, poczęliśmy i mówiliśmy z serca słowa kłamstwa.
Isaiah	Iz	27	59	14	I obrócił się opak sąd, a sprawiedliwość zdaleka stanęła; bo się powaliła na ulicy prawda, a prawość nie mogła wniść.
Isaiah	Iz	27	59	15	I przyszła prawda w zapamiętanie, a kto odstąpił od złości, złupion jest: i widział Pan, a źle się zdało w oczach jego, że nie było sądu.
Isaiah	Iz	27	59	16	I widział, że niemasz męża, i trwożył sobą, że nie było, ktoby zabieżał: i zbawił sobie ramię swoje, a sprawiedliwość jego, ta go potwierdziła.
Isaiah	Iz	27	59	17	Oblókł się w sprawiedliwość jako w pancerz, a hełm zbawienia na głowie jego: oblókł się w szaty pomsty a odział się jako płaszczem żarliwości.
Isaiah	Iz	27	59	18	Jako na pomstę, jako na oddanie zagniewania nieprzyjaciołom swoim i nagrodę przeciwnikom swoim, wyspom wzajem odda.
Isaiah	Iz	27	59	19	I będą się bać, którzy od zachodu, imienia Pańskiego, a którzy od wschodu słońca, sławy jego: gdy przyjdzie jako rzeka gwałtowna, którą Duch Pański pędzi.
Isaiah	Iz	27	59	20	I przyjdzie Syonowi odkupiciel i tym, którzy się wracają od nieprawości w Jakóbie, mówi Pan.
Isaiah	Iz	27	59	21	To przymierze moje z nimi, mówi Pan: Duch mój, który jest na tobie, i słowa moje, którem położył w uściech twoich, nie odstąpią od ust twoich i od ust nasienia twego i od ust nasienia nasienia twego, mówi Pan, odtąd i aż na wieki.
Isaiah	Iz	27	60	1	Wstań, oświeć się, Jeruzalem! bo przyszła światłość twoja, a sława Pańska weszła nad tobą.
Isaiah	Iz	27	60	2	Bo oto ciemności okryją ziemię, i mrok narody; ale nad tobą wnidzie Pan, a sława jego nad tobą, widziana będzie.
Isaiah	Iz	27	60	3	I będą chodzić narodowie w światłości twojej, a królowie w jasności wejścia twojego.
Isaiah	Iz	27	60	4	Podnieś wokoło oczy twoje, a oglądaj: ci wszyscy zgromadzili się, przyszli do ciebie: synowie twoi zdaleka przyjdą, a córki twoje z boku powstaną.
Isaiah	Iz	27	60	5	Tedy oglądasz i opływać będziesz: zadziwi się i rozszerzy się serce twoje, gdy się obróci ku tobie zgraja morska, moc poganów przyjdzie do ciebie.
Isaiah	Iz	27	60	6	Obfitość wielbłądów okryje cię, wielbłądowie prędcy Madyan i Epha: wszyscy z Saby przyjdą, złoto i kadzidło przynosząc, a chwałę Panu opowiadając.
Isaiah	Iz	27	60	7	Wszystek dobytek Cedar zgromadzi się k tobie, barani Nabajoth służyć będą tobie, będą ofiarowani na ubłagalnym otłarzu moim: a dom majestatu mego wsławię.
Isaiah	Iz	27	60	8	Którzyż to są, co jako obłoki latają, a jako gołębie do okien swoich?
Isaiah	Iz	27	60	9	Bo mnie wyspy czekają, i okręty morskie na początku, abych przyprowadził syny twe zdaleka: srebro ich i złoto ich z nimi imieniowi Pana, Boga twego, i Świętemu Izraelowemu; bo cię wsławił.
Isaiah	Iz	27	60	10	I pobudują synowie obcych mury twoje, a królowie ich służyć będą tobie; bo w rozgniewaniu mojem ubiłem cię, a w pojednaniu mojem zmiłowałem się nad tobą.
Isaiah	Iz	27	60	11	I będą otworzone bramy twoje ustawicznie: we dnie i w nocy nie będą zamknione, aby noszono do ciebie moc narodów, i króle ich aby przywiedziono.
Isaiah	Iz	27	60	12	Bo naród i królestwo, któreby tobie nie służyło, zginie: a narodowie pustoszeniem spustoszeni będą.
Isaiah	Iz	27	60	13	Sława Libanu do ciebie przyjdzie, jodła i bukszpan i sosna społem, na ozdobienie miejsca świętobliwości mojej, a miejsce nóg moich uwielbię.
Isaiah	Iz	27	60	14	I przyjdą do ciebie kłaniając się synowie tych, którzy cię trapili, i będą się kłaniać stopom nóg twoich wszyscy, którzyć uwłóczyli, i nazowią cię miastem Pańskiem, Syonem Świętego Izraelskiego.
Isaiah	Iz	27	60	15	Za to, coś opuszczona i w nienawiści była, a nie było, ktoby przez cię chodził, wystawię cię na pychę wieków i na wesele od pokolenia do pokolenia.
Isaiah	Iz	27	60	16	I będziesz ssać mleko narodów, a piersiami królewskiemi karmiona będziesz: i poznasz, żem Ja Pan, zbawiający ciebie i odkupiciel twój, mocarz Jakóbów.
Isaiah	Iz	27	60	17	Miasto miedzi naniosę złota, a miasto żelaza naniosę srebra, a miasto drzewa miedzi, a miasto kamieni żelaza: i położę nawiedzenie twoje pokój, a przełożone twoje sprawiedliwość.
Isaiah	Iz	27	60	18	Nie usłyszą więcej nieprawości w ziemi twojej, spustoszenia i plundrowania w granicach twoich: a zbawienie osiędzie mury twoje, a twoje bramy chwalenie.
Isaiah	Iz	27	60	19	Nie będzie u ciebie więcej słońce światłością we dnie, ani jasność księżyca oświeci cię; ale będzie tobie Pan światłością wieczną, i Bóg twój na chwałę twoje.
Isaiah	Iz	27	60	20	Nie zajdzie więcej słońce twoje, i nie umniejszy się księżyc twój; bo Pan będzie tobie światłością wieczną, i dokonają się dni smutku twego.
Isaiah	Iz	27	60	21	A lud twój, wszyscy sprawiedliwi, na wieki odziedziczą ziemię, płód szczepienia mego, uczynek rąk moich ku wsławieniu.
Isaiah	Iz	27	60	22	Najmniejszy rozmnoży się w tysiąc, a malutki w naród najmocniejszy. Ja Pan czasu swego prędko to uczynię.
Isaiah	Iz	27	61	1	Duch Pański na mnie, przeto że mię Pan pomazał: posłał mię, abych oznajmił cichym, abych leczył skruszone sercem i opowiedział więźniom wyzwolenie, a zamknionym otwarcie:
Isaiah	Iz	27	61	2	Abych opowiadał rok ubłagalny Panu i dzień pomsty Boga naszego: abych cieszył wszystkie płaczące:
Isaiah	Iz	27	61	3	Abych położył płaczącym Syon, i dał im wieniec miasto popiołu, olejek wesela miasto żałoby, płaszcz chwały miasto ducha żałości: i będą nazwani w niej mocarze sprawiedliwości szczepieniem Pańskiem dla wsławienia.
Isaiah	Iz	27	61	4	I zbudują pustki od wieku, i obalenia dawne wywiodą, i naprawią miasta puste, rozwalone od narodu do narodu.
Isaiah	Iz	27	61	5	I stać będą cudzy a paść bydło wasze, a synowie obcych będą oraczmi i winiarzmi waszymi.
Isaiah	Iz	27	61	6	Lecz wy kapłany Pańskimi nazwani będziecie, słudzy Boga naszego mówić wam będą: moc narodów jeść będziecie, i w sławie ich pysznić się będziecie.
Isaiah	Iz	27	61	7	Miasto zawstydzenia waszego dwojakiego i zapłonienia, będą chwalić dział ich: przeto w ziemi swej posiędą tyle dwoje, wesele wieczne mieć będą.
Isaiah	Iz	27	61	8	Bo Ja Pan, który miłuję sąd a mam w nienawiści łupiestwo w całopaleniu: a dam dzieło ich w prawdzie, i przymierze wieczne im postanowię.
Isaiah	Iz	27	61	9	I poznają w narodziech nasienie ich i potomstwo ich w pośrodku ludzi: wszyscy, którzy je ujrzą, poznają je, że ci są nasieniem, któremu Pan błogosławił.
Isaiah	Iz	27	61	10	Weseląc się będę się weselił w Panu, i rozraduje się dusza moja w Bogu moim, iż mię oblókł w szaty zbawienia i ubiorem sprawiedliwości odział mię, jako oblubieńca ozdobionego koroną, i jako oblubienicę ubraną klejnotami jej.
Isaiah	Iz	27	61	11	Bo jako ziemia daje urodzaj swój, a jako ogród rodzi nasienie swe, tak Pan Bóg zrodzi sprawiedliwość i chwałę przede wszymi narody.
Isaiah	Iz	27	62	1	Dla Syonu nie zamilczę, a dla Jeruzalem nie uspokoję się, aż wynidzie jako jasność sprawiedliwy jego, a zbawiciel jego jako kaganiec zapali się.
Isaiah	Iz	27	62	2	I ujrzą narodowie sprawiedliwego twego, i wszyscy królowie zacnego twego: i nazowią cię imieniem nowem, które usta Pańskie mianować będą.
Isaiah	Iz	27	62	3	I będziesz koroną chwały w ręce Pańskiej, i koroną królestwa w ręce Boga twego.
Isaiah	Iz	27	62	4	Nie będą cię więcej zwać opuszczoną, i ziemia twoja nie będzie więcej zwana spustoszona: ale cię będą zwać, wola moja w niej, a ziemia twoja osadzoną; bo się Panu upodobało w tobie, a w ziemi twojej mieszkać będą.
Isaiah	Iz	27	62	5	Bo będzie mieszkał młodzieniec z panną, i mieszkać będą w tobie synowie twoi: a będzie się weselił oblubieniec z oblubienice, i będzie się weselił z ciebie Bóg twój.
Isaiah	Iz	27	62	6	Na murzech twoich, Jeruzalem, postawiłem stróże, cały dzień i całą noc na wieki nie milkną: którzy wspominacie Pana, nie milczcie:
Isaiah	Iz	27	62	7	A nie dawajcie mu milczenia aż umocni i aż postawi Jeruzalem chwałą na ziemi.
Isaiah	Iz	27	62	8	Przysiągł Pan na prawicę swoje! i na ramię mocy swej: Jeźli dam pszenicę twoje więcej na pokarm nieprzyjaciołom twoim, jeźli będą pić synowie obcy wino twoje, na któreś pracowało.
Isaiah	Iz	27	62	9	Bo którzy je zbierają, jeść je będą i chwalić Pana; i którzy je znoszą, pić będą w sieniach świętych moich.
Isaiah	Iz	27	62	10	Przechodźcie, przechodźcie przez bramy, zgotujcie drogę ludowi, równajcie drogę, zbierajcie kamienie a podnieście chorągiew na narody.
Isaiah	Iz	27	62	11	Oto Pan dał słyszeć na kończynach ziemie: Mówcie, córce Syon: Oto zbawiciel twój idzie, oto zapłata jego z nim, a dzieło jego przed nim.
Isaiah	Iz	27	62	12	I nazowią je ludem świętym, odkupionymi od Pana: a ciebie nazowią szukanem miastem, a nie opuszczonem.
Isaiah	Iz	27	63	1	Któż to jest, który idzie z Edom w farbowanych szaciech z Bosry? ten piękny w szacie swojej, idący w mnóstwie mocy swojej? Ja, który mówię sprawiedliwość, a jestem obrońcą na zbawienie.
Isaiah	Iz	27	63	2	Czemuż tedy czerwone jest odzienie twoje, a szaty twoje jako tłoczących w prasie?
Isaiah	Iz	27	63	3	Samem tłoczył prasę, a z narodów niemasz męża zemną: tłoczyłem je w zapalczywości mojej i podeptałem je w gniewie moim, i pryskała krew ich na szaty moje, i spluskałem wszystkie odzienia moje.
Isaiah	Iz	27	63	4	Bo dzień pomsty w sercu mojemu rok odkupienia mego przyszedł.
Isaiah	Iz	27	63	5	Oględowałem się, a nie było pomocnika; szukałem, a nie było, ktoby ratował: i zbawiło mię ramię moje, a rozgniewanie moje to mię wspomogło.
Isaiah	Iz	27	63	6	I podeptałem narody w zapalczywości mojej i upoiłem je w rozgniewaniu mojem i zrzuciłem moc ich na ziemię.
Isaiah	Iz	27	63	7	Miłosierdzia Pańskie wspominać będę, chwałę Pańską za wszystko, co nam Pan oddał, i za mnóstwo dobra domowi Izraelowemu, które im dał według łaskawości swej a według wielkości miłosierdzia swego.
Isaiah	Iz	27	63	8	I rzekł: Wszakże jednak lud to mój, synowie nie przący się: i stał się im zbawicielem.
Isaiah	Iz	27	63	9	W każdym ucisku ich nie był uciśniony, i Anioł oblicza jego zbawił je: w miłości swej i w łaskawości swej on je odkupił i nosił je i podwyższył je po wszystkie dni wieku.
Isaiah	Iz	27	63	10	Ale oni ku gniewu pobudzili i utrapili Ducha Świętego jego, i obrócił się im w nieprzyjaciela i sam je zwojował.
Isaiah	Iz	27	63	11	I wspomniał na dni wieku Mojżeszowego i ludu swego: Gdzie jest, który je wywiódł z morza, z pasterzmi trzody swojej? gdzie jest, który położył w pośrodku jego Ducha, Świętego swego?
Isaiah	Iz	27	63	12	Który wywiódł za prawicę Mojżesza ramieniem majestatu swego, który przeciął wody przed nimi, aby sobie uczynił imię wieczne?
Isaiah	Iz	27	63	13	Który je wywiódł przez głębokości, jako konia w puszczy nie szwankującego?
Isaiah	Iz	27	63	14	Jako bydlę na polu stępujące. Duch Pański był przewodnikiem jego: takeś przywiódł lud twój, abyś sobie uczynił imię sławne.
Isaiah	Iz	27	63	15	Pojrzyj z nieba a obacz z mieszkania twego świętego i chwały twojej. Gdzie jest żarliwość twoja i moc twoja, mnóstwo wnętrzności twoich i litości twoich? zahamowały się odemnie.
Isaiah	Iz	27	63	16	Boś ty ojciec nasz, a Abraham o nas nie wiedział, i Izrael nie znał nas: tyś. Panie, ojciec nasz, odkupiciel nasz, od wieku imię twoje.
Isaiah	Iz	27	63	17	Czemuś nam, Panie, dopuścił błądzić z dróg twoich? zatwardziłeś serce nasze, abyśmy się ciebie nie bali? nawróć się dla sług twoich, dla pokolenia dziedzictwa twego.
Isaiah	Iz	27	63	18	Jako nie posiedli lud twój święty: nieprzyjaciele nasi podeptali świątnicę twoje.
Isaiah	Iz	27	63	19	Staliśmy się jako na początku, gdyś nie panował nad nami, ani wzywano imienia twego nad nami.
Isaiah	Iz	27	64	1	Obyś rozdarł niebiosa i zstąpił: od oblicza twego góry by spłynęły.
Isaiah	Iz	27	64	2	Jako wypalenie ognia uschłyby, wodyby gorzały ogniem, aby znajome było imię twoje nieprzyjaciołom twoim: od oblicza twego trwożyłyby się narody.
Isaiah	Iz	27	64	3	Gdy uczynisz dziwy, nie wytrwamy: stąpiłeś, a od oblicza twego spłynęły.
Isaiah	Iz	27	64	4	Od wieku nie słychali, ani do uszu ich doszło: oko nie widziało, Boże, bez ciebie, coś nagotował oczekawającym ciebie.
Isaiah	Iz	27	64	5	Zabieżałeś weselącemu się a czyniącemu sprawiedliwość: na drogach twoich będą cię wspominać. Otoś się ty rozgniewał, i zgrzeszyliśmy, w nicheśmy zawsze trwali: a będziem zbawieni.
Isaiah	Iz	27	64	6	I staliśmy się jako nieczysty wszyscy my, a jako szmat miesięcznej niewiasty wszystkie sprawiedliwości nasze: i opadaliśmy wszyscy jako liście, a nieprawości nasze jako wiatr zniosły nas.
Isaiah	Iz	27	64	7	Niemasz, ktoby wzywał imienia twego, ktoby powstał i trzymał ciebie: zakryłeś twarz twoje od nas i roztrąciłeś nas w ręce nieprawości naszej.
Isaiah	Iz	27	64	8	A teraz. Panie, tyś jest ojciec nasz, a myśmy błoto: i tyś twórca nasz, a dzieło rąk twoich wszyscy my.
Isaiah	Iz	27	64	9	Nie gniewaj się, Panie, bardzo, a nie pomnij więcej nieprawości naszej: oto wejrzyj, myśmy wszyscy twój lud.
Isaiah	Iz	27	64	10	Miasto świętego twego stało się puste, Syon pustynią został, Jeruzalem opuściało.
Isaiah	Iz	27	64	11	Dom poświęcenia naszego i chwały naszej, gdzie cię chwalili ojcowie nasi, stał się pogorzeliskiem ognia, i wszystkie kochania nasze obróciły się w rozwaliny.
Isaiah	Iz	27	64	12	Izali nad tem zahamujesz się, Panie? zamilczysz i utrapisz nas bardzo?
Isaiah	Iz	27	65	1	Szukali mię, którzy się pierwej nie pytali, naleźli, którzy mię nie szukali. Rzekłem: Owom Ja, owom Ja! do narodu, który nie wzywał imienia mego.
Isaiah	Iz	27	65	2	Rozciągałem ręce moje przez wszystek dzień do ludu niewiernego, który chodzi drogą nie dobrą za myślami swemi.
Isaiah	Iz	27	65	3	Lud, który mię ku gniewu przywodzi, przed obliczem mojem zawżdy: którzy ofiary czynią w ogrodziech i ofiarują na cegłach.
Isaiah	Iz	27	65	4	Którzy mieszkają w grobiech, a w zborach bałwańskich sypiają: którzy jedzą świnie mięso, a polewka obrzydła w naczyniach ich.
Isaiah	Iz	27	65	5	Którzy mówią: Odstąp odemnie, nie przystępuj do mnie; boś nieczysty jest. Ci będą dymem w zapalczywości mojej, ogniem gorejącym przez cały dzień.
Isaiah	Iz	27	65	6	Oto napisano jest przedemną: Nie zamilczę, ale oddam i odpłacę na łono ich.
Isaiah	Iz	27	65	7	Nieprawości wasze i nieprawości ojców waszych społem, mówi Pan, którzy ofiarowali na górach i na pagórkach urągali mię: i odmierzę sprawę ich pierwszą do łona ich.
Isaiah	Iz	27	65	8	To mówi Pan: Jako gdyby naleziono ziarno w gronie wina, i rzeczonoby: Nie psuj go; bo błogosławieństwo jest: tak uczynię dla sług moich, że nie zatracę wszystkiego.
Isaiah	Iz	27	65	9	I wywiodę z Jakóba nasienie, a z Judy dzierżawcę gór moich: i odziedziczą ją wybrani moi, a słudzy moi będą tam mieszkać.
Isaiah	Iz	27	65	10	I będą pola chlewami trzód, a dolina Achor legowiskiem bydła ludowi memu, którzy mię szukali.
Isaiah	Iz	27	65	11	A wy, którzyście opuścili Pana, którzyście zapomnieli góry świętej mojej, którzy stawiacie stół Fortunie i ofiarujecie na nim:
Isaiah	Iz	27	65	12	Policzę was mieczem, a wszyscy w porażce upadniecie: przeto iżem wołał, a nie odpowiedzieliście: mówiłem, a nie słuchaliście, i czyniliście złość w oczu moich, a czegom ja nie chciał, obraliście.
Isaiah	Iz	27	65	13	Przeto to mówi Pan Bóg: Oto słudzy moi jeść będą, a wy łaknąć będziecie: oto słudzy moi pić będą, a wy upragniecie:
Isaiah	Iz	27	65	14	Oto słudzy moi weselić się będą, a wy się zawstydzicie: oto słudzy moi wykrzykać będą od radości serdecznej, a wy będziecie wołać od boleści serca i od skruszenia ducha wyć będziecie.
Isaiah	Iz	27	65	15	I zostawicie imię swe na przysięgę wybranym moim, i zabije cię Pan' Bóg, a sługi swe nazowie inszem imieniem.
Isaiah	Iz	27	65	16	W którym kto błogosławiony jest na ziemi, będzie błogosławion w Bogu, Amen: a kto przysięga na ziemi, będzie przysięgał w Bogu, Amen: iż zapomnione są pierwsze uciski, iże zakryte są od oczu moich.
Isaiah	Iz	27	65	17	Bo oto ja tworzę niebiosa nowe i ziemię nową, a nie będą w pamięci rzeczy pierwsze, ani przyjdą na myśl.
Isaiah	Iz	27	65	18	Ale się będziecie weselić i radować aż na wieki z tego, co Ja tworzę; bo oto Ja tworzę Jeruzalem radością, a lud jego weselem.
Isaiah	Iz	27	65	19	I radować się będę w Jeruzalem i weselić się będę w ludu moim, ani słychać będzie w nim więcej głosu płaczu i głosu wołania.
Isaiah	Iz	27	65	20	Nie będzie tam więcej niemowiątka dniów, i starca, któryby nie wypełnił dni swoich; bo dziecię stoletnie umrze, a grzesznik stoletni przeklęty będzie.
Isaiah	Iz	27	65	21	I pobudują domy, i będą mieszkać: i nasadzą winnice, a będą jeść owoce ich.
Isaiah	Iz	27	65	22	Nie będą budować, a inszy będzie mieszkał: nie będą sadzić, a inszy będzie jadł; bo jako dni drzewa będą dni ludu mego, a uczynki rąk ich zstarzeją się.
Isaiah	Iz	27	65	23	Wybrani moi nie będą robić próżno, ani będą rodzić w zatrwożeniu: bo nasienie błogosławionych Pańskich są, i wnukowie ich z nimi.
Isaiah	Iz	27	65	24	I będzie pierwej niż zawołają, Ja wysłucham: jeszcze oni mówić będą, a Ja usłyszę.
Isaiah	Iz	27	65	25	Wilk i baranek będą się paść społem; lew i wół będą jeść plewy, i wężowi proch chlebem jego: nie będą szkodzić ani zabijać na wszystkiej górze świętej mojej, mówi Pan.
Isaiah	Iz	27	66	1	To mówi Pan: Niebo stolicą moją, a ziemia podnóżkiem nóg moich: co to za dom, który mi zbudujecie? a co to za miejsce odpoczywania mego?
Isaiah	Iz	27	66	2	Wszystko to ręka moja uczyniła, i wszystko to stało się, mówi Pan. Ale na kogóż wejrzę, jedno na ubożuchnego i na skruszonego duchem, a drżącego na słowa moje?
Isaiah	Iz	27	66	3	Kto ofiaruje wołu, jako ktoby zabił człowieka: kto zabija bydlę, jakoby psu mózg wyjął: kto ofiaruje obiatę, jakoby krew świnią ofiarował: kto wspomina kadzidło, jakoby też bałwanowi błogosławił. To wszystko obrali na drogach swoich, a w brzydliwościach swych kochała się dusza ich.
Isaiah	Iz	27	66	4	Przetóż i Ja obiorę nagrawania ich, a czego się bali, to przywiodę na nie: ponieważ wołałem, a nie był, ktoby odpowiedział, mówiłem, a nie słuchali, i czynili złość w oczu moich, a czegom nie chciał, obierali.
Isaiah	Iz	27	66	5	Słuchajcie słowa Pańskiego, którzy drżycie na słowo jego: mówili bracia wasi nienawidzący was, i wyganiający dla imienia mego: Niech będzie Pan wsławion, a ujrzemy w weselu waszem: ale się ci zawstydzą.
Isaiah	Iz	27	66	6	Głos ludu z miasta, głos z kościoła, głos Pana oddawającego zapłatę nieprzyjaciołom swym.
Isaiah	Iz	27	66	7	Pierwej niźli rodziła, porodziła: pierwej niźli przyszedł czas porodzenia jej, urodziła mężczyznę.
Isaiah	Iz	27	66	8	Któż kiedy słychał taką rzecz? a kto widział temu podobną? izali rodzić będzie ziemia za jeden dzień? albo się spłodzi naród zarazem, iż rodziła i porodziła 8yon syny swoje?
Isaiah	Iz	27	66	9	Izali Ja, który czynię, że insi rodzą, rodzić nie będę? mówi Pan. Izali Ja, który innym daję rodzenie, niepłodnym będę? mówi Pan, Bóg twój.
Isaiah	Iz	27	66	10	Weselcie się z Jeruzalem, a radujcie się w nim wszyscy, którzy je miłujecie: weselcie się z nim weselem wszyscy, którzy się smęcicie dla niego.
Isaiah	Iz	27	66	11	Abyście ssali i nasycili się piersiami pociechy jego, abyście doili i rozkoszami opływali ze wszelakiej chwały jej.
Isaiah	Iz	27	66	12	Bo to mówi Pan: Oto Ja obrócę na nie jako rzekę pokoju, a jako strumień zalewający chwałę narodów, którą ssać będziecie: przy piersiach was poniosą, a na kolanach będą się z wami pieścić.
Isaiah	Iz	27	66	13	Jako gdy kogo matka pieści, tak was cieszyć będę: a w Jeruzalem ucieszeni będziecie.
Isaiah	Iz	27	66	14	Ujrzycie, i rozweseli się serce wasze, a kości wasze jako trawa zakwitną: i poznana będzie ręka Pańska sługom jego, i rozgniewa się na nieprzyjacioły swoje.
Isaiah	Iz	27	66	15	Bo oto Pan w ogniu przyjdzie, a jako wicher poczwórne jego: oddawać w zagniewaniu zapalczywość swoje, a łajanie swe w płomieniu ognia.
Isaiah	Iz	27	66	16	Bo ogniem Pan rozsądzać będzie a mieczem swym wszelkie ciało, i namnoży się pobitych od Pana.
Isaiah	Iz	27	66	17	Którzy się poświącali, i za czyste się mieli w ogrodach za drzwiami wewnątrz, którzy jedli świnie mięso i obrzydłości i mysz: społem zniszczeni będą, mówi Pan.
Isaiah	Iz	27	66	18	A ja uczynki ich i myśli ich idę, abych zebrał ze wszystkimi narody i językami: i przyjdą a oglądają chwałę moje.
Isaiah	Iz	27	66	19	I włożę na nie znamię, i poślę z tych, którzy zachowani będą, do narodów na morze, do Afryki i do Lidyi, ciągnących strzały: do Włóch i do Grecyi, do wysep daleko, do tych, którzy nie słyszeli o mnie i nie widzieli chwały mojéj: i opowiedzą chwałę moję poganom.
Isaiah	Iz	27	66	20	I przywiodą wszystkę bracią waszę ze wszech narodów w dary Panu, na koniech i na poczwórnych i na lektykach i na mulech i na karach na górę świętą moje Jeruzalem, mówi Pan: jako gdyby przynieśli synowie Izraelowi dar w naczyniu czystem do domu Pańskiego.
Isaiah	Iz	27	66	21	I nabiorę z nich kapłanów i Lewitów, mówi Pan.
Isaiah	Iz	27	66	22	Bo jako niebiosa nowe i ziemia nowa, które Ja czynię, że stoją przedemną, mówi Pan, tak będzie stać nasienie wasze i imię wasze.
Isaiah	Iz	27	66	23	I będzie miesiąc z miesiąca, i szabbat z szabbatu: przyjdzie wszelkie ciało, aby się kłaniało przed obliczem mojem, mówi Pan.
Isaiah	Iz	27	66	24	I wynidą a ujrzą trupy mężów, którzy wystąpili przeciwko mnie: robak ich nie zdechnie, a ogień ich nie zagaśnie, i będą aż do sytości widzenia wszemu ciału. Przypisy
Jeremiah	Jr	28	1	1	Słowa Jeremiasza, syna Helcyaszowego, z kapłanów, którzy byli w Anathot, w ziemi Benjamin.
Jeremiah	Jr	28	1	2	Które słowo Pańskie stało się do niego za dni Jozyasza, syna Amon, króla Judzkiego, trzynastego roku królestwa jego.
Jeremiah	Jr	28	1	3	A stało się za dni Joakima, syna Jozyaszowego, króla Judzkiego, aż do skończenia jedenastego roku Sedecyasza, syna Jozyasza, króla Judzkiego, aż do przeprowadzenia Jeruzalem, miesiąca piątego.
Jeremiah	Jr	28	1	4	I stało się słowo Pańskie do mnie, mówiąc:
Jeremiah	Jr	28	1	5	Pierwéj, niźlim cię utworzył w żywocie, znałem cię: i pierwéj, niżeliś wyszedł z żywota, poświęciłem cię: i prorokiem między narody dałem cię.
Jeremiah	Jr	28	1	6	I rzekłem: A, a, a, Panie Boże! oto nie umiem mówić; bom ja jest dziecina.
Jeremiah	Jr	28	1	7	I rzekł Pan do mnie: Nie mów: Jestem dziecina; bo na wszystko, na co cię poślę, pójdziesz, i wszystko, cokolwiek ci rozkażę, mówić będziesz.
Jeremiah	Jr	28	1	8	Nie bój się oblicza ich; bom Ja z tobą jest, abym cię wybawił, mówi Pan.
Jeremiah	Jr	28	1	9	I wyciągnął Pan ręką swą i dotknął się ust moich, i rzekł Pan do mnie: Otom dał słowa moje w usta twoje.
Jeremiah	Jr	28	1	10	Otom cię dziś postanowił nad narodami i nad królestwy, abyś wyrywał i kaził i wytracał i rozwalał i budował i sadził.
Jeremiah	Jr	28	1	11	I stało się słowo Pańskie do mnie, mówiąc: Co ty widzisz, Jeremiaszu? i rzekłem: Laskę czującą ja widzę.
Jeremiah	Jr	28	1	12	I rzekł Pan do mnie: Dobrześ widział; bo Ja czuć będę nad słowem mojem, abym je wypełnił.
Jeremiah	Jr	28	1	13	I stało się słowo Pańskie powtóre do mnie, mówiąc: Co ty widzisz? i rzekłem: Garniec podpalony ja widzę, a oblicze jego od północy.
Jeremiah	Jr	28	1	14	I rzekł Pan do mnie: Od północy otworzy się złe na wszystkie obywatele ziemie.
Jeremiah	Jr	28	1	15	Bo oto Ja zwołam wszystkie rodzaje królestw północnych, mówi Pan, i przyjdą i postawią każdy stolicę swą w wejściu bram Jerozolimskich i na wszystkich murach jego wokoło i na wszystkich miastach Judzkich.
Jeremiah	Jr	28	1	16	I będę mówić sądy moje z nimi o wszelaką złość ich, którzy mię opuścili a ofiarowali bogom obcym, i kłaniali się robocie rąk swoich.
Jeremiah	Jr	28	1	17	A tak ty przepasz biodra twoje, a wstań i mów do nich wszystko, co Ja każę tobie: nie bój się oblicza ich; bo Ja uczynię, że się nie zlękniesz twarzy ich.
Jeremiah	Jr	28	1	18	Albowiem Ja uczyniłem cię dziś miastem obronnem i słupem żelaznym i murem miedzianym na wszystkiéj ziemi, królom Juda, książętom jego i kapłanom i ludowi ziemie.
Jeremiah	Jr	28	1	19	I będą walczyć na cię, a nie przemogą; bom Ja z tobą jest, mówi Pan, abych cię wybawił.
Jeremiah	Jr	28	2	1	I stało się słowo Pańskie do mnie, mówiąc:
Jeremiah	Jr	28	2	2	Idź a wołaj do uszu Jeruzalem, mówiąc, to mówi Pan: Wspomniałem na cię, litując młodości twojéj i miłości zrękowania twego, gdyś chodziła za mną na puszczy, w ziemi, któréj nie sieją.
Jeremiah	Jr	28	2	3	Święty Izrael Panu, pierwociny zboża jego: wszyscy, którzy go pożerają, grzeszą, złe przyjdzie na nie, mówi Pan.
Jeremiah	Jr	28	2	4	Słuchajcie słowa Pańskiego, domie Jakób i wszystkie rodzaje domu Izraelowego!
Jeremiah	Jr	28	2	5	To mówi Pan: Co za nieprawość naleźli we mnie ojcowie wasi, iż się oddalili odemnie, a chodzili za nikczemnością, i stali się nikczemnymi?
Jeremiah	Jr	28	2	6	A nie mówili: Gdzie jest Pan, który nas wywiódł z ziemie Egipskiéj? który nas prowadził przez puszczą, przez ziemię niemieszkalną i bezdrożną, przez ziemię pragnienia i obraz śmierci, przez ziemę, w któréj nie chodził mąż, ani mieszkał człowiek?
Jeremiah	Jr	28	2	7	I wprowadziłem was do ziemie Karmelu, abyście jedli owoc jéj, i co najlepszego jéj: a wszedłszy splugawiliście ziemię moję, i dziedzictwo moje uczyniliście obrzydłością.
Jeremiah	Jr	28	2	8	Kapłani nie rzekli: Gdzie jest Pan? a umiejący zakon nie znali mię, i pasterze wykraczali przeciwko mnie, a prorocy prorokowali przez Baala i chodzili za bałwany.
Jeremiah	Jr	28	2	9	Przetóż jeszcze będę się z wami prawował, mówi Pan, i z syny waszymi będę się spierał.
Jeremiah	Jr	28	2	10	Przejdźcie do wysep Cetym a obaczcie: i do Cedar poślijcie a przypatrzcie się i obaczcie, jeźli się co takowego stało.
Jeremiah	Jr	28	2	11	Jeźli naród odmienił bogi swoje, a zaiste oni nie są bogowie: a lud mój odmienił chwałę swą w bałwana.
Jeremiah	Jr	28	2	12	Zdumiejcie się niebiosa nad tem, a bramy jego spustoszcie się bardzo, mówi Pan.
Jeremiah	Jr	28	2	13	Bo dwie złości uczynił lud mój: mnie opuścił, źródło wody żywéj, a ukopali sobie cysterny, cysterny rozwalone, które nie mogą wody zatrzymać.
Jeremiah	Jr	28	2	14	Izali niewolnik jest Izrael, albo z niewolnika doma urodzony? czemuż się tedy stał łupem?
Jeremiah	Jr	28	2	15	Nań ryczeli lwowie i wydali głos swój, obrócili ziemię jego w pustynią: miasta jego spalone są, a niemasz, ktoby w nich mieszkał.
Jeremiah	Jr	28	2	16	Synowie téż Memphis i Japhnes zcudzołożyli cię aż do wierzchu głowy.
Jeremiah	Jr	28	2	17	Izali się to nie stało tobie? żeś opuściła Pana, Boga twego, onego czasu, którego cię prowadził drogą?
Jeremiah	Jr	28	2	18	A teraz, czego chcesz na drodze Egipskiéj, żebyś piła wodę mętną? a co masz z drogą Assyryjczyków, abyś piła wodę rzeki?
Jeremiah	Jr	28	2	19	Skarze cię złość twoja, a odwrócenie twoje zfuka cię. Wiedz a obacz, że zła a gorzka jest rzecz, żeś ty opuściła Pana, Boga twego, a iż niemasz bojaźni mojéj u ciebie, mówi Pan, Bóg zastępów.
Jeremiah	Jr	28	2	20	Od wieku złamałaś jarzmo moje, rozerwałaś związki moje i mówiłaś: Nie będę służyła. Albowiem na każdym pagórku wysokim i pod każdem drzewem gałęzistem pokładałaś się, ty nierządnico!
Jeremiah	Jr	28	2	21	A Jam cię nasadził winnicą wyborną, wszystko nasienie prawe: jakóżeś mi się tedy odmieniła w nieprawe, winnico obca?
Jeremiah	Jr	28	2	22	Choćbyś się wymyła saletrą, i namnożyłabyś sobie ziela boryth, splugawionaś jest w nieprawości twéj przedemną, mówi Pan Bóg.
Jeremiah	Jr	28	2	23	Jako mówisz: Nie splugawiłam się, za Baalim nie chodziłam? obacz drogi twoje w dolinie, wiedz, coś czyniła, wielbłądzico prędka! wyprawująca drogi swoje!
Jeremiah	Jr	28	2	24	Dzika oślica przywykła puszczy, w chęci dusze swéj przyciągnęła wiatr miłości swojéj: żaden jej nie odwróci. Wszyscy, którzy jéj szukają, nie ustaną, w chorobie jéj miesięcznéj najdą ją.
Jeremiah	Jr	28	2	25	Pohamuj nogę twą od nagości, i gardło twe od upragnienia; i rzekłaś: Zwątpiłam, nie uczynię; bom się rozmiłowała cudzych, i za nimi pójdę.
Jeremiah	Jr	28	2	26	Jako wstyd złodzieja, gdy go zastaną, tak się zawstydzili dom Izraelski, sami i królowie ich, książęta i kapłani i prorocy ich.
Jeremiah	Jr	28	2	27	Którzy mówią drewnu: Tyś jest ojciec mój, a kamieniowi: Tyś mię urodził. Obrócili ku mnie tył a nie oblicze: a czasu utrapienia swego mówić będą: Powstań a wybaw nas.
Jeremiah	Jr	28	2	28	Gdzież są bogowie twoi, którycheś naczynił sobie? niechaj wstaną a ratują cię czasu utrapienia twego; bo według liczby miast twoich byli bogowie twoi, Judo!
Jeremiah	Jr	28	2	29	Co się zemną prawem spierać chcecie? wszyscyście mię opuścili, mówi Pan.
Jeremiah	Jr	28	2	30	Próżnom karał syny wasze, karania nie przyjęli: pożarł miecz wasz proroki wasze, jako lew pustoszący
Jeremiah	Jr	28	2	31	Naród wasz. Patrzcie słowa Pańskiego! Izali puszczą stałem się Izraelowi, albo ziemią zamierzkłą? Czemuż tedy mówił lud mój: Odeszliśmy, nie przyjdziem więcéj do ciebie?
Jeremiah	Jr	28	2	32	Izali zapomni panna ubioru swego, albo oblubienica koszulki swojéj? a lud mój zapomniał mię przez dni niezliczone.
Jeremiah	Jr	28	2	33	Przecz usiłujesz okazać, że jest dobra droga twoja ku szukaniu miłości? któraś jeszcze i złości twych nauczała dróg twoich.
Jeremiah	Jr	28	2	34	I na skrzydłach twoich nalazła się krew dusz ubogich i niewinnych? nie w dolechemci ich nalazł, ale we wszystkich, którem wyżéj wspomniał.
Jeremiah	Jr	28	2	35	I rzekłaś: Jestem ja bez grzechu i niewinna, a przeto niech się odwróci zapalczywość twoja odemnie. Oto się Ja prawem będę rozpierał z tobą, przeto żeś mówiła: Nie zgrzeszyłam.
Jeremiah	Jr	28	2	36	Jakóżeś się stała bardzo podłą, powtarzając drogi twoje? a od Egiptu będziesz zawstydzona, jakoś zawstydzona od Assura.
Jeremiah	Jr	28	2	37	Bo i od tego wynidziesz, a ręce twe będą na głowie twojéj; bo Pan zatarł ufność twoję, a nie będziesz mieć nieszczęśliwego w niéj.
Jeremiah	Jr	28	3	1	Mówią pospolicie: Jeźli opuści mąż żonę swoję, a odszedłszy od niego, pójdzie za innego męża, izali się więcéj do niéj wróci? izali nie zmazana i nie splugawiona będzie ona niewiasta? a ty cudzołożyłaś z wielą kamratów, wszakże wróć się do mnie, mówi Pan, a Ja ciebie przyjmę.
Jeremiah	Jr	28	3	2	Podnieś oczy twe naprost a obacz, gdziebyś się nie pokładała: siadałaś na drogach, czekając na nie, jako zbójca na puszczy: i splugawiłaś ziemię wszeteczeństwy twemi i złościami twemi.
Jeremiah	Jr	28	3	3	Przeto zahamowane są krople deszczów, i dżdżu późnego nie było: stałoć się czoło wszetecznéj niewiasty, nie chciałaś się sromać.
Jeremiah	Jr	28	3	4	A tak przynajmniej od tego czasu nazywaj mię: Ojciec mój, książę panieństwa mego ty jesteś.
Jeremiah	Jr	28	3	5	Izali się na wieki gniewać będziesz, albo trwać do końca? Otoś mówiła i czyniłaś złości, i mogłaś.
Jeremiah	Jr	28	3	6	I rzekł Pan do mnie za dni Jozyasza króla: Izaliś widział, co uczyniła odwrótnica Izrael? chodziła sobie na każdą górę wysoką i pod każde drzewo gałęziste i tam cudzołożyła.
Jeremiah	Jr	28	3	7	I rzekłem, gdy to wszystko uczyniła: Do mnie się wróć! a nie wróciła się. I ujrzała przestępnica siostra jéj Juda.
Jeremiah	Jr	28	3	8	Iż przeto że cudzołożyła odwrótnica Izrael, opuściłem ją, i dałem jéj list rozwodny: a nie bała się przestępnica siostra jéj Juda, ale poszła, i cudzołożyła téż i ona.
Jeremiah	Jr	28	3	9	I łacnością cudzołóztwa swego splugawiła ziemię i cudzołożyła z kamieniem i z drewnem.
Jeremiah	Jr	28	3	10	A wtem wszytkiem nie wróciła się do mnie przestępnica siostra jéj Juda ze wszystkiego serca swego, ale w kłamstwie, mówi Pan.
Jeremiah	Jr	28	3	11	I rzekł Pan do mnie: Usprawiedliwiła duszę swą odwrótnica Izrael względem przestępnice Judy.
Jeremiah	Jr	28	3	12	Idź a wołaj słowa te ku północy, a rzeczesz: Nawróć się, odwrótnico Izrael! mówi Pan, a nie odwrócę oblicza mego od was; bom ja święty jest, mówi Pan, a nie będę się gniewał na wieki.
Jeremiah	Jr	28	3	13	Wszakże uznaj nieprawość twoję, żeś przeciw Panu, Bogu twemu, wystąpiła, i rozstrzelałaś drogi twoje obcym pod każdem drzewem gałęzistem, a głosu mego nie słuchałaś, mówi Pan.
Jeremiah	Jr	28	3	14	Nawróćcie się, synowie, nawracając się, mówi Pan; bom Ja mężem waszym, a wezmę was jednego z miasta, a dwu z rodzaju, i wprowadzę was do Syonu.
Jeremiah	Jr	28	3	15	I dam wam pasterze według serca mego, i będą was paść umiejętnością i nauką.
Jeremiah	Jr	28	3	16	A gdy się rozmnożycie i rozrodzicie się na ziemi w one dni, mówi Pan, nie będą więcéj mówić: Skrzynia przymierza Pańskiego, ani przyjdzie na myśl, ani będą jéj wspominać, ani nawiedzać, ani jéj będzie więcéj.
Jeremiah	Jr	28	3	17	Czasu onego będą zwać Jeruzalem stolicą Pańską, i zbiorą się do niéj wszyscy narodowie w imię Pańskie do Jeruzalem, a nie pójdą za złością serca swego niecnotliwego.
Jeremiah	Jr	28	3	18	W one dni pójdzie dom Judzki do domu Izraelskiego, i przyjdą społem z ziemie północnéj do ziemie, którąm dał ojcom waszym.
Jeremiah	Jr	28	3	19	A Jam rzekł: Jakoż cię położę za syny, a dam ci ziemię pożądaną, dziedzictwo zacne, wojska narodów? i rzekłem: Będziesz mię zwać ojcem, a zamną chodzić nie przestaniesz.
Jeremiah	Jr	28	3	20	Ale jako gdyby wzgardziła niewiasta miłośnika swego, tak mię wzgardził dom Izraelski, mówi Pan.
Jeremiah	Jr	28	3	21	Głos na drogach słyszan jest, płacz i krzyk synów Izraelowych; że nieprawą uczynili drogę swoję, zapomnieli Pana, Boga swego.
Jeremiah	Jr	28	3	22	Nawróćcie się, synowie nawracający się, a zleczę odwrócenia wasze. Owomy przyszliśmy do ciebie; boś ty jest Pan, Bóg nasz.
Jeremiah	Jr	28	3	23	Prawdziwie kłamliwe były pagórki, i mnóstwo gór: zaiste w Panu, Bogu naszym, zbawienie Izraelowe.
Jeremiah	Jr	28	3	24	Wstyd pojadł prace ojców naszych od młodości naszéj, trzody ich i stada ich, syny ich i córki ich.
Jeremiah	Jr	28	3	25	Będziem spać w sromocie naszéj, i okryje nas zelżywość nasza; bośmy zgrzeszyli Panu, Bogu naszemu, my i ojcowie nasi, od młodości naszéj aż do dnia tego, a nie słuchaliśmy głosu Pana, Boga naszego.
Jeremiah	Jr	28	4	1	Jeźli się wrócisz, Izraelu! mówi Pan, do mnie się nawróć: jeźli odejmiesz obrażenia twoje od oblicza mego, nie poruszysz się.
Jeremiah	Jr	28	4	2	I będziesz przysięgać: Żywie Pan, w prawdzie i w sądzie i w sprawiedliwości: i będą go błogosławić narodowie, i jego będą chwalić.
Jeremiah	Jr	28	4	3	Bo to mówi Pan mężowi Judzkiemu i Jerozolimskiemu: Rozkopajcie sobie nowinę, a nie siejcie na cierniu.
Jeremiah	Jr	28	4	4	Obrzeżcie się Panu, a odejmijcie odrzezki serc waszych, mężowie Juda, i obywatele Jeruzalem! aby snadź nie wyszło jako ogień rozgniewanie moje a zapaliłoby się, i nie byłby, ktoby ugasił, dla złości myśli waszych.
Jeremiah	Jr	28	4	5	Opowiadajcie w Juda, a w Jeruzalem dajcie słyszeć: mówcie a trąbcie w trąbę w ziemi, wołajcie mocno a mówcie: Zbierajcie się, a wnidźmy do miast obronnych.
Jeremiah	Jr	28	4	6	Podnieście chorągiew na Syonie, zmacniajcie się, nie postawajcie; bo Ja przywiodę złe z północy i skruszenie wielkie.
Jeremiah	Jr	28	4	7	Wylazł lew z legowiska swego, a łupieżca narodów podniósł się: wyszedł z miejsca swego, aby obrócił ziemię twoje w pustynią: miasta twoje będą zburzone, zostawszy bez obywatela.
Jeremiah	Jr	28	4	8	Dlatego przepaszcie się włosienicami, płaczcie a krzyczcie, iż się nie odwrócił gniew zapalczywości Pańskiéj od nas.
Jeremiah	Jr	28	4	9	I będzie dnia onego, mówi Pan: Zginie serce królewskie i serce książąt, i zdumieją się kapłani, a prorocy się zlękną.
Jeremiah	Jr	28	4	10	I rzekłem: Ach, ach, Panie Boże! a więceś oszukał ten lud i Jeruzalem, mówiąc: Pokój wam będzie, a oto miecz przeszedł aż do dusze.
Jeremiah	Jr	28	4	11	Onego czasu będą mówić ludowi temu i Jeruzalem: Wiatr palący na drogach, które są na puszczy, drogi córki ludu mojego, nie dla wywiania i dla wyczyszczania.
Jeremiah	Jr	28	4	12	Duch pełny z tych przyjdzie mi, a teraz Ja będę mówił sądy moje z nimi.
Jeremiah	Jr	28	4	13	Oto jako obłok wznidzie, a jako burza wozy jego, prędsze niż orłowie konie jego: biada nam! żeśmy zburzeni.
Jeremiah	Jr	28	4	14	Omyj ze złości serce twe, Jeruzalem! abyś było zbawione: pókiż będą trwać w tobie myśli szkodliwe?
Jeremiah	Jr	28	4	15	Bo głos opowiadającego od Dan i oznajmującego bałwana z góry Ephraim.
Jeremiah	Jr	28	4	16	Powiedzcie narodom: Oto słyszano w Jeruzalem, że stróżowie przychodzą z ziemie dalekiéj a wydają głos swój na miasta Judzkie.
Jeremiah	Jr	28	4	17	Jako stróżowie pól byli nad nim wokoło; bo mię ku gniewu przywiodło, mówi Pan.
Jeremiah	Jr	28	4	18	Drogi twoje i myśli twoje uczyniły to tobie: ta złość twoja, iż gorzka; bo dotknęła serca twego.
Jeremiah	Jr	28	4	19	Brzuch mój, brzuch mój boli mię, zmysły serca mego strwożyły się we mnie, nie zamilczę; bo głos trąby słyszała dusza moja, krzyk bitwy.
Jeremiah	Jr	28	4	20	Skruszenie na skruszenie przyzwane jest, i spustoszona jest wszystka ziemia: nagle spustoszone są przybytki moje, nagle skóry moje.
Jeremiah	Jr	28	4	21	Pókiż widzieć będą uciekającego, słuchać będą głosu trąby?
Jeremiah	Jr	28	4	22	Bo głupi lud mój nie poznał mię, synowie niemądrzy są a nierozumni: mądrzy są, aby źle czynili, ale dobrze czynić nie umieli.
Jeremiah	Jr	28	4	23	Patrzyłem na ziemię, a oto czcza była i nikczemna, i na niebo, a nie było na niem światłości.
Jeremiah	Jr	28	4	24	Patrzyłem na góry, a oto się chwiały, i wszystkie pagórki zatrwożone są.
Jeremiah	Jr	28	4	25	Patrzyłem, a nie było człowieka, i wszystko ptastwo niebieskie odleciało.
Jeremiah	Jr	28	4	26	Patrzyłem, a oto Karmel spustoszały, i wszystkie miasta jego zburzone są od oblicza Pańskiego i od oblicza gniewu zapalczywości jego.
Jeremiah	Jr	28	4	27	Bo to mówi Pan: Spustoszona będzie wszystka ziemia, wszakże przecie dokończenia nie uczynię.
Jeremiah	Jr	28	4	28	Płakać będzie ziemia, i zasmucą się niebiosa z wierzchu: przeto żem mówił, myśliłem, a nie żal mi było, anim się odwrócił od tego.
Jeremiah	Jr	28	4	29	Od głosu jezdnego i wypuszczającego strzałę uciekło wszystko miasto: wbiegli na miejsca wysokie i wstąpili na skały: wszystkie miasta są opuszczone, i nie mieszka w nich człowiek.
Jeremiah	Jr	28	4	30	A ty, zburzona, co uczynisz? gdy się obleczesz w szarłat, gdy się ozdobisz klejnotem złotym i umalujesz bielidłem oczy twoje, próżno się ustroisz: wzgardzili cię miłośnicy twoi, dusze twéj szukać będą.
Jeremiah	Jr	28	4	31	Bom słyszał głos jako rodzącéj, uciski jako pierworodzącéj: głos córki Syońskiej na poły umarłéj i rozciągającéj ręce swoje: Biada mnie, że ustała dusza moja dla pobitych.
Jeremiah	Jr	28	5	1	Obieżcie drogi Jeruzalem, a patrzcie i przypatrujcie się i szukajcie po ulicach jego, jeźli najdziecie męża czyniącego sąd i szukającego prawdy, a będę mu miłościw.
Jeremiah	Jr	28	5	2	A choćby téż rzekli: Żywie Pan: i to kłamliwie przysięgać będą.
Jeremiah	Jr	28	5	3	Panie! oczy twoje patrzają na wiarę: ubiłeś je, a nie boleli, starłeś je, a nie chcieli przyjąć karania: zatwardzili oblicza swe nad opokę a nie chcieli się wrócić.
Jeremiah	Jr	28	5	4	A Jam rzekł: Podobno nędzni są a głupi: nie znają drogi Pańskiéj, sądu Boga swego.
Jeremiah	Jr	28	5	5	A tak pójdę do czelniejszych i będę im mówił; bo oni poznali drogę Pańską, sąd Boga swego: a oto jeszcze ci więcéj społem złamali jarzmo, potargali związki.
Jeremiah	Jr	28	5	6	Przetóż je pobił lew z lasa, wilk z wieczora zburzył je, pard czujny nad miasty ich. Każdy, który z nich wynidzie, poiman będzie; bo się rozmnożyły przestępstwa ich, zamogły się odwrócenia.
Jeremiah	Jr	28	5	7	Dlaczegóż będę mógł być miłościw tobie? synowie twoi opuścili mię i przysięgają przez te, którzy nie są bogami: nakarmiłem je, a cudzołożyli, i w domu wszetecznice nierząd płodzili.
Jeremiah	Jr	28	5	8	Końmi waśniwymi i stadnikami stali się, każdy rżał do żony bliźniego swego.
Jeremiah	Jr	28	5	9	A więc o to nie nawiedzę? mówi Pan: a nad takim narodem nie pomści się dusza moja?
Jeremiah	Jr	28	5	10	Wstąpcie na mury jéj a rozwalajcie, a dokonania nie czyńcie: znieście latorośli jéj; bo nie są Pańskie.
Jeremiah	Jr	28	5	11	Bo wystąpieniem wystąpił przeciwko mnie dom Izraelski i dom Judzki, mówi Pan.
Jeremiah	Jr	28	5	12	Zaprzeli się Pana i mówili: Niemasz go, ani przyjdzie na nas złe: miecza i głodu nie ujrzemy.
Jeremiah	Jr	28	5	13	Prorocy na wiatr mówili, a odpowiedzi w nich nie było: przetóż to się im stanie.
Jeremiah	Jr	28	5	14	To mówi Pan, Bóg zastępów: Ponieważeście mówili to słowo, oto Ja daję słowa moje w usta twoje za ogień, a lud ten za drwa, i pożre je.
Jeremiah	Jr	28	5	15	Oto Ja przywiodę na was naród zdaleka, domie Izraelów! mówi Pan, naród duży, naród starodawny, naród, którego języka umieć nie będziesz, ani zrozumiesz, co mówi.
Jeremiah	Jr	28	5	16	Sajdak jego jako grób otwarty, wszyscy mężni.
Jeremiah	Jr	28	5	17	I zje urodzaje twoje i chleb twój: pożre syny twoje i córki twoje: poje trzody twoje i stada twoje: poje winnicę twoje i figę twoje, i zburzy mieczem obronne miasta twoje, w którycheś ty ufał.
Jeremiah	Jr	28	5	18	A wszakóż we dni one, mówi Pan, nie dam was zburzyć do końca.
Jeremiah	Jr	28	5	19	A jeźli rzeczecie: Czemuż nam uczynił Pan, Bóg nasz, to wszystko? Rzeczesz do nich: Jakoście mię opuścili, a służyliście bogu cudzemu w ziemi waszéj, tak będziecie cudzym służyć w ziemi nie waszej.
Jeremiah	Jr	28	5	20	Oznajmijcie to domowi Jakóbowemu i dajcie słyszeć w Judzie, mówiąc:
Jeremiah	Jr	28	5	21	Słuchaj, ludu głupi, który nie masz serca: którzy, mając oczy, nie widzicie, i uszy, a nie słyszycie.
Jeremiah	Jr	28	5	22	A więc się mnie bać nie będziecie? mówi Pan, a przed obliczem mojem nie będziecie żałować? którym położył piasek granicą morską, rozkazanie wieczne, które nie przeminie: i poruszy się, a nie przemogą: i wzburzą się wały jego, a nie przejdą go.
Jeremiah	Jr	28	5	23	Lecz ludu tego stało się serce niewierne i draźniące: odstąpili i odeszli.
Jeremiah	Jr	28	5	24	I nie mówili w sercu swojem: Bójmy się Pana, Boga naszego, który nam daje deszcz ranny i późny czasu swego, który nam strzeże zupełności żniwa rocznego.
Jeremiah	Jr	28	5	25	Nieprawości wasze odwróciły to, a grzechy wasze zahamowały dobro od was.
Jeremiah	Jr	28	5	26	Bo się naleźli między ludem moim niezbożnicy, dybiący jako ptasznicy, zastawiający poniki i sidła na poimanie ludzi.
Jeremiah	Jr	28	5	27	Jako klatka pełna ptaków, tak domy ich pełne zdrady, dlatego urośli i zbogacili.
Jeremiah	Jr	28	5	28	Potyli i stłuścieli i przestąpili słowa moje złościwie: sprawy wdowy nie sądzili, sprawy sieroty nie prostowali, a sądu ubogich nie sądzili.
Jeremiah	Jr	28	5	29	A więc o to nie nawiedzę? mówi Pan: albo nad takim narodem nie pomści się dusza moja.
Jeremiah	Jr	28	5	30	Zdumienie i dziwy stały się na ziemi.
Jeremiah	Jr	28	5	31	Prorocy prorokowali kłamstwo, a kapłani przyklaskowali rękoma swemi, a lud mój umiłował takie rzeczy: cóż się tedy stanie na ostatku jego?
Jeremiah	Jr	28	6	1	Zmocnijcie się, synowie Benjamin! w pośrodku Jeruzalem, a w Thekua trąbcie w trąbę, a na Bethakarem podnieście proporzec; bo złe ukazało się z północy, i zburzenie wielkie.
Jeremiah	Jr	28	6	2	Pięknéj i rozkosznéj przyrównałem córkę Syońską.
Jeremiah	Jr	28	6	3	Do niéj przyjdą pasterze i trzody ich: rozbili na niéj namioty wokoło, każdy będzie pasł te, którzy są pod ręką jego.
Jeremiah	Jr	28	6	4	Poświęćcie na nię wojnę, wstańcie, wstąpmy w południe. Biada nam, że się nachylił dzień, że się stały dłuższe cienie w wieczór.
Jeremiah	Jr	28	6	5	Wstańcie, a wstąpmy w nocy a rozwalmy domy jéj.
Jeremiah	Jr	28	6	6	Bo to mówi Pan zastępów: Porąbajcie drzewo jéj a usypcie wał około Jeruzalem: toć jest miasto nawiedzenia, wszystka potwarz w pośrodku jego.
Jeremiah	Jr	28	6	7	Jako cysterna zimną czyni wodę swoję, tak zimną uczyniło złość swoję: nieprawość i spustoszenie słyszeć będzie w nim przedemną zawsze, niemoc i bicie.
Jeremiah	Jr	28	6	8	Ćwicz się, Jeruzalem! aby snadź nie odstąpiła dusza moja od ciebie: abych cię snadź nie położył pustą ziemią, ku mieszkaniu niesposobną.
Jeremiah	Jr	28	6	9	To mówi Pan zastępów: Aż do grona pozbierają, jako na winnicy, ostatek Izraela: obróć rękę twoję jako zbierający wino do kosza.
Jeremiah	Jr	28	6	10	Komu mówić będę, a kogo oświadczać będę, aby słuchał? oto nieobrzezane uszy ich, a słuchać nie mogą: oto słowo Pańskie stało się im na hańbę, i nie przyjmą go.
Jeremiah	Jr	28	6	11	A przeto pełenem zapalczywości Pańskiéj, upracowałem się znosząc: wylij na dziecię, na ulicy i na radę młodych społem; bo mąż z żoną poiman będzie, stary z pełnym dni.
Jeremiah	Jr	28	6	12	I spadną domy ich na insze, pola i żony społem; bo wyciągnę rękę moję na obywatele ziemie, mówi Pan.
Jeremiah	Jr	28	6	13	Ponieważ od najmniejszego aż do największego wszyscy się udali za łakomstwem: i od proroka aż do kapłana wszyscy czynią zdradę.
Jeremiah	Jr	28	6	14	I leczyły skazę córki ludu mego z lekkością, mówiąc: Pokój, pokój, ano nie było pokoju.
Jeremiah	Jr	28	6	15	Zawstydzili się, iż obrzydłość czynili: albo raczéj wstydem się nie wstydzili, i sromać się nie umieli, przeto upadną między padającymi: czasu nawiedzenia ich powalą się, mówi Pan.
Jeremiah	Jr	28	6	16	To mówi Pan: Stańcie przy drogach i patrzcie a pytajcie się o ścieżkach starych, któraby była droga dobra, i chodźcie nią, a najdziecie ochłodę duszom waszym; i mówili: Nie pójdziemy.
Jeremiah	Jr	28	6	17	I postanowiłem nad wami stróże: Słuchajcie głosu trąby! I mówili: Nie będziemy słuchać.
Jeremiah	Jr	28	6	18	Przeto posłuchajcie, narodowie! a poznaj, gromado! jako wielkie rzeczy Ja im uczynię.
Jeremiah	Jr	28	6	19	Słuchaj, ziemio! Oto Ja przywiodę złe na ten lud, owoc mjśli ich, że słów moich nie słuchah, a zakon mój porzucili.
Jeremiah	Jr	28	6	20	Na co mi kadzidło z Saby przynosicie, i ziele wdzięcznéj woni z ziemie dalekiéj? całopalenia wasze nie są przyjemne, i ofiary wasze nie podobały mi się.
Jeremiah	Jr	28	6	21	Przeto to mówi Pan: Oto Ja przepuszczę na ten lud upaści, i będą się powalać na nich ojcowie i synowie, społem sąsiad i bliski poginą.
Jeremiah	Jr	28	6	22	To mówi Pan: Oto lud idzie z ziemie północnéj, a naród wielki powstanie z krajów ziemie.
Jeremiah	Jr	28	6	23	Strzałę i tarczą pochwyci, okrutny jest, a nie zlituje się. Głos jego zaszumi jako morze, a na konie wsiędą, gotowi jako mąż ku bitwie, przeciw tobie, córko Syońska!
Jeremiah	Jr	28	6	24	Słyszeliśmy wieść o nim, osłabiały ręce nasze, ucisk poimał nas, boleści jako rodzącą.
Jeremiah	Jr	28	6	25	Nie wychodźcie na pola, i w drogę nie chodźcie; bo miecz nieprzyjacielski, strach w okolicy.
Jeremiah	Jr	28	6	26	Córko ludu mego! przepasz się włosienicą i posyp się popiołem: żal jedynaka uczyń sobie, płacz gorzki; bo natychmiast przyjdzie burzyciel na nas.
Jeremiah	Jr	28	6	27	Probierzem mocnym dałem cię w ludu moim, a będziesz wiedział i doznasz dróg ich.
Jeremiah	Jr	28	6	28	Wszyscy ci książęta przestępujący, chodzący zdradliwie, miedź i żelazo: wszyscy się popsowali.
Jeremiah	Jr	28	6	29	Ustał miech, w ogniu zgorzał ołów, próżno zlewacz zlewał; bo złości ich nie są wypławione.
Jeremiah	Jr	28	6	30	Śrebrem złem nazówcie je; bo je Pan porzucił.
Jeremiah	Jr	28	7	1	Słowo, które się stało do Jeremiasza od Pana, mówiąc:
Jeremiah	Jr	28	7	2	Stań w bramie domu Pańskiego a powiadaj tam to słowo i mów: Słuchajcie słowa Pańskiego, wszystek Juda, którzy wchodzicie przez te bramy, abyście się kłaniali Panu.
Jeremiah	Jr	28	7	3	To mówi Pan zastępów, Bóg Izraelów: Dobre czyńcie drogi wasze i sprawy wasze: a będę mieszkał z wami na tem miejscu.
Jeremiah	Jr	28	7	4	Nie ufajcie w słowiech kłamliwych, mówiąc: Kościół Pański, kościół Pański, kościół to Pański jest.
Jeremiah	Jr	28	7	5	Bo jeźli dobrze naprostujecie drogi wasze i sprawy wasze: jeźli czynić będziecie sąd między mężem a między bliźnim jego:
Jeremiah	Jr	28	7	6	Przychodnia i sieroty i wdowy nie spotwarzycie, ani krwie niewinnéj nie rozlejecie na tem miejscu, a za cudzymi bogami na swe złe nie pójdziecie,
Jeremiah	Jr	28	7	7	Mieszkać będę z wami na tem miejscu, w ziemi, którąm dał ojcom waszym, od wieku i aż do wieku.
Jeremiah	Jr	28	7	8	Oto wy ufacie sobie w mówiech kłamstwa, które wam nie pomogą.
Jeremiah	Jr	28	7	9	Kraść, zabijać, cudzołożyć, przysięgać fałszywie, ofiarować Baalom, i chodzić za bogami cudzymi, których nie znacie.
Jeremiah	Jr	28	7	10	I przyszliście a stanęliście przedemną w tym domu, w którym wzywano imienia mego, i rzekliście: Wybawieniśmy, żeśmy czynili te wszystkie brzydliwości.
Jeremiah	Jr	28	7	11	A więc jaskinią zbójców stał się ten dom, w którym wzywano imienia mego przed oczyma waszemi? Ja, Ja jestem: Jam widział, mówi Pan.
Jeremiah	Jr	28	7	12	Idźcie do miejsca mego do Sylo, gdzie mieszkało imię moje z pierwu: a oglądajcie, com uczynił jemu, dla złości ludu mego Izraelskiego.
Jeremiah	Jr	28	7	13	A teraz, ponieważeście czynili wszystkie te uczynki, mówi Pan, a mówiłem do was, rano wstając i mówiąc, a nie słuchaliście, i wołałem was, a nie odpowiedzieliście:
Jeremiah	Jr	28	7	14	Uczynię domowi temu, w którym wzywano imienia mego, i w którym wy ufacie, i miejscu, którem dał wam, i ojcom waszym, jakom uczynił Sylo.
Jeremiah	Jr	28	7	15	I odrzucę was od oblicza mego, jakom odrzucił wszystkę bracią waszę, wszystko nasienie Ephraim.
Jeremiah	Jr	28	7	16	A tak ty nie módl się za tym ludem, ani przyjmuj za nim chwały i modły, ani mi się zastawiaj; bo cię nie wysłucham.
Jeremiah	Jr	28	7	17	Aza nie widzisz, co ci działają w mieściech Judzkich, i po ulicach Jeruzalem?
Jeremiah	Jr	28	7	18	Synowie zbierają drwa, a ojcowie podniecają ogień, a niewiasty zakrapiają smalcem, aby czynili placki królowéj niebieskiéj, i aby ofiarowali bogom cudzym, a mnie ku gniewu wzruszyli.
Jeremiah	Jr	28	7	19	Izali mnie ku gniewu wzruszają? mówi Pan, aza nie sami siebie, na zawstydzenie twarzy swéj?
Jeremiah	Jr	28	7	20	Przetóż to mówi Pan Bóg: Oto zapalczywość moja i rozgniewanie moje zlewa się na to miejsce, na ludzie i na bydło i na drzewo polne i na owoce ziemie, i zapali się i nie ugasi się.
Jeremiah	Jr	28	7	21	To mówi Pan zastępów, Bóg Izraelski: Całopalenia wasze przydajcie do ofiar waszych a jedzcie mięso.
Jeremiah	Jr	28	7	22	Bom nie mówił z ojcy waszymi, i nie rozkazałem im onego dnia, któregom je wywiódł z ziemie Egipskiéj o słowie całopalenia i ofiar.
Jeremiah	Jr	28	7	23	Alem to słowo przykazał im, mówiąc: Słuchajcie głosu mego, a będę wam Bogiem, a wy będziecie mi ludem, a chodźcie każdą drogą, którąm wam przykazał, aby wam dobrze było.
Jeremiah	Jr	28	7	24	I nie słuchali, ani nachylili ucha swego: ale odeszli w woli i w przewrótności serca swego złego: i udali się nazad, a nie wprzód.
Jeremiah	Jr	28	7	25	Ode dnia, którego wyszli ojcowie ich z ziemie Egipskiéj aż do dnia tego; i posłałem do was wszystkie sługi moje proroki, co dzień wstając rano i posyłając.
Jeremiah	Jr	28	7	26	A nie słuchali mię, ani nakłonili ucha swego: ale zatwardzili kark swój , i gorzéj czynili niźli ojcowie ich.
Jeremiah	Jr	28	7	27	I będziesz mówił do nich wszystkie te słowa, a nie usłuchają cię: i będziesz ich wołał, a nie ozowiąć się.
Jeremiah	Jr	28	7	28	I rzeczesz do nich: Ten jest naród, który nie słuchał głosu Pana, Boga swego, ani przyjął karania: zginęła wiara i odjęta jest od ust ich.
Jeremiah	Jr	28	7	29	Ostrzyż włosy twoje i zarzuć, a weźmij na prost narzekanie; bo odrzucił Pan i stawił rodzaj zapalczywości swojéj.
Jeremiah	Jr	28	7	30	Bo czynili synowie Judzcy złość w oczach moich, mówi Pan: nakładli obrażenia swego do domu, w którym wzywano imienia mego, aby go splugawili:
Jeremiah	Jr	28	7	31	I zbudowali wyżyny Topheth, które jest w dolinie syna Ennom, aby palili syny swe i córki swe w ogniu: czegom nie rozkazał, anim pomyślał w sercu swojem.
Jeremiah	Jr	28	7	32	Przeto oto dni przyjdą, mówi Pan, i nie będą więcéj zwać Topheth doliną syna Ennom, ale doliną morderstwa: i będą pogrzebać w Topheth, ponieważ nie będzie miejsca.
Jeremiah	Jr	28	7	33	I będzie ścierw ludu tego pokarmem ptastwu powietrznemu i zwierzowi ziemskiemu: a nie będzie, ktoby odegnał.
Jeremiah	Jr	28	7	34	I uczynię, że ustanie w mieściech Judzkich i na ulicach Jeruzalem głos wesela i głos radości, głos oblubieńca i głos oblubienice; bo ziemia będzie na spustoszenie.
Jeremiah	Jr	28	8	1	Czasu onego, mówi Pan, wyrzucą kości królów Judzkich i kości książąt ich i kości kapłanów i kości proroków i kości tych, którzy mieszkali w Jeruzalem, z grobów ich.
Jeremiah	Jr	28	8	2	I wyłożą je na słońce i na księżyc i na wszystko wojsko niebieskie, które miłowali, i którym służyli, i za którymi chodzili, i których szukali i kłaniali się im: nie pozbierają ich, ani pogrzebią: jako gnój po ziemi będą.
Jeremiah	Jr	28	8	3	I obiorą raczéj śmierć niźli żywot wszyscy, którzy, się zostaną z plemienia tego złościwego po wszystldch miejscach, które pozostały, na którem je wyrzucił, mówi Pan zastępów.
Jeremiah	Jr	28	8	4	I rzeczesz do nich: To mówi Pan: Izali ten, kto się powala, nie powstanie? a kto się odwrócił, zaś się nie nawróci?
Jeremiah	Jr	28	8	5	Czemuż się tedy odwrócił ten lud w Jeruzalem odwróceniem spórnem? chwycili się kłamstwa, a nie chcieli się nawrócić.
Jeremiah	Jr	28	8	6	Pilnowałem i słuchałem, żaden co dobrego jest, nie mówi: niemasz żadnego, któryby za grzech swój pokutował, mówiąc: Cóżem czynił? Wszyscy się obrócili do biegu swego, jako koń bieżący pędem ku potkaniu.
Jeremiah	Jr	28	8	7	Kania na powietrzu poznała czas swój: synogarlica i jaskółka i bocian strzegły czasu przyjścia swego: a lud mój nie poznał sądu Pańskiego.
Jeremiah	Jr	28	8	8	Jakoż mówicie: Mądrzyśmy my, i zakon Pański jest u nas? zaprawdę pióro kłamliwe pisarzów czyniło kłamstwo.
Jeremiah	Jr	28	8	9	Zawstydzili się mądrzy, przestraszeni i poimani są; bo słowo Pańskie porzucili, a żadnéj mądrości w nich niemasz.
Jeremiah	Jr	28	8	10	Przeto dam żony ich cudzoziemcom, pola ich dziedzicom; bo od najmniejszego aż do największego wszyscy za łakomstwem idą: ód proroka aż do kapłana wszyscy czynią kłamstwo.
Jeremiah	Jr	28	8	11	I leczyli skazę córki ludu mego ku zelżywości, mówiąc: Pokój, pokój! gdy nie było pokoju.
Jeremiah	Jr	28	8	12	Zawstydzili się; bo obrzydłość czynili: albo raczéj zawstydzeniem nie zawstydzili się i sromać się nie umieli: przeto upadną między upadającymi, czasu nawiedzenia swego powalą się, mówi Pan.
Jeremiah	Jr	28	8	13	Zbierając zbierze je, mówi Pan: niemasz jagody na winnem drzewie, niemasz téż fig na fidze: list opadł, i dałem im, co przeminęło.
Jeremiah	Jr	28	8	14	Czemu siedziemy? zejdźcie się, a wnidźmy do miasta obronnego a milczmy tam; bo Pan, Bóg nasz, milczeć nam kazał, i napoił nas wodą żółci; bośmy zgrzeszyli Panu.
Jeremiah	Jr	28	8	15	Czekaliśmy pokoju, a nie było dobra: czasu uleczenia, alić oto trwoga.
Jeremiah	Jr	28	8	16	Od Dana słyszano rżanie koni jego, od głosu rżania walecznych jego poruszyła się wszystka ziemia, i przyszli, i pożarli ziemię i napełnienie jéj, miasto i mieszkające w niem.
Jeremiah	Jr	28	8	17	Bo oto Ja puszczę na was węże bazyliszki, na które niemasz zaklinania, i pokąsają was, mówi Pan.
Jeremiah	Jr	28	8	18	Boleść moja nad boleść, we mnie serce moje żałosne.
Jeremiah	Jr	28	8	19	Oto głos wołania córki ludu mego z ziemie dalekiéj: Izali Pana niemasz na Syonie, albo króla jego niemasz na nim? Czemuż mię tedy wzruszyli ku gniewowi rycinami swemi i próżnościami obcemi?
Jeremiah	Jr	28	8	20	Minęło żniwo, dokonało się lato, a myśmy nie wybawieni.
Jeremiah	Jr	28	8	21	Dla skruszenia córki ludu mego skruszonym jest i zasmucony, zdumienie mię zjęło.
Jeremiah	Jr	28	8	22	Izali żywice niemasz w Galaad? albo tam niemasz lekarza? Czemuż tedy nie zagoiła się blizna córki ludu mojego?
Jeremiah	Jr	28	9	1	Kto da głowie mojéj wodę, a oczom moim źródło łez? i będę płakał we dnie i w nocy pobitych córki ludu mego.
Jeremiah	Jr	28	9	2	Kto mi da na puszczy gospodę podróżników, i opuszczę lud mój i odejdę od nich? bo wszyscy są cudzołożnicy, zbór przestępników.
Jeremiah	Jr	28	9	3	I naciągnęli język swój jako łuk kłamstwa i nie prawdy: zmocnili się na ziemi; bo ze złości do złości wychodzili, a mnie nie poznali, mówi Pan.
Jeremiah	Jr	28	9	4	Każdy niech się strzeże bliźniego swego, a niech nie ufa każdemu bratu swemu; bo każdy brat podchodząc podejdzie, a każdy przyjaciel zdradliwie postępować będzie.
Jeremiah	Jr	28	9	5	I mąż z brata swego śmiać się będzie, a prawdy nie będą mówić; bo nauczyli język swój mówić kłamstwo, starali się, aby źle czynili.
Jeremiah	Jr	28	9	6	Mieszkanie twoje w pośrodku zdrady: dla zdrady nie chcieli mię poznać, mówi Pan.
Jeremiah	Jr	28	9	7	Przeto mówi Pan zastępów: Oto Ja spławię i spróbuję ich; bo cóż innego mam czynić od oblicza córki ludu mego?
Jeremiah	Jr	28	9	8	Strzała raniąca język ich, zdradę mówił: usty swemi pokój z przyjacielem swym mówi, a jiotajemnie zakłada nań sidła.
Jeremiah	Jr	28	9	9	A więc dlatego nie nawiedzę? mówi Pan. Albo nad takim narodem nie pomści się dusza moja?
Jeremiah	Jr	28	9	10	Nad górami wezmę płacz i lament, i nad pięknemi puszczy narzekanie; bo spalone są dlatego, że niemasz męża przechodzącego, i nie słyszeli głosu dzierżawce: od ptastwa powietrznego aż do bydła, przenieśli się i odeszli.
Jeremiah	Jr	28	9	11	I obrócę Jeruzalem w gromady piasku, i w legowiska smoków: a miasta Judzkie dam na spustoszenie, tak iż nie będzie obywatela.
Jeremiah	Jr	28	9	12	Kto jest mąż mądry, któryby to wyrozumiał? i do którego było słowo ust Pańskich, aby to opowiadał, dlaczego zginęła ziemia, i spalona jest jako pustynia? dlatego że niemasz, ktoby przechodził?
Jeremiah	Jr	28	9	13	I rzekł Pan: Iż opuścili zakon mój, którym im dał, a nie słuchali głosu mego i nie chodzili w nim,
Jeremiah	Jr	28	9	14	A chodzili za nieprawością serca swego, i za Baalim, czego się nauczyli od ojców swoich.
Jeremiah	Jr	28	9	15	Przetóż to mówi Pan zastęjpów, Bóg Izraelski: Oto Ja nakarmię ten lud piołunem, i napoję je wodą żółci.
Jeremiah	Jr	28	9	16	I rozproszę je między narody, których nie znali sami i ojcowie ich, a poślę za nimi miecz, aż będą wytraceni.
Jeremiah	Jr	28	9	17	To mówi Pan zastępów, Bóg Izraelski: Przypatrzcie się, a przyzowcie narzekalnie, i niech przyjdą, i do tych, które mądre są, poślijcie, a niech się pośpieszą.
Jeremiah	Jr	28	9	18	Niech się pokwapią, a uczynią nad nami lament, niech wylewają oczy nasze łzy, a powieki nasze niech opływają wodą.
Jeremiah	Jr	28	9	19	Bo głos lamentu słyszan jest z Syonu: Jakośmy zburzeni i zawstydzeni bardzo! bośmy opuścili ziemię; bo rozrzucone są mieszkania nasze.
Jeremiah	Jr	28	9	20	A tak słuchajcie niewiasty słowa Pańskiego, a niech przyjmą uszy wasze mowę ust jego, i nauczajcie córek waszych lamentu, a każda bliską swoje narzekania.
Jeremiah	Jr	28	9	21	Bo wlazła śmierć okny naszemi, weszła do domów naszych, aby wytraciła dzieci z ulice a młodzieńce z rynków.
Jeremiah	Jr	28	9	22	Mów: To mówi Pan: I polęże trup człowieczy jako gnój po polu, i jako siano za żnącym, a niemasz, ktoby zbierał.
Jeremiah	Jr	28	9	23	To mówi Pan: Niech się nie chlubi mądry w mądrości swéj, i niech się nie chlubi mężny w męstwie swem, i niech się nie chlubi bogaty w bogactwie swojem:
Jeremiah	Jr	28	9	24	Ale się niech w tem chlubi, który się chlubi, że umie i zna mię, żem Ja jest Pan, który czynię miłosierdzie i sąd i sprawiedliwość na ziemi; bo mi się to podoba, mówi Pan.
Jeremiah	Jr	28	9	25	Oto dni przychodzą, mówi Pan, a nawiedzę każdego, który ma obrzezany odrzezek.
Jeremiah	Jr	28	9	26	Egipt i Judę i Edom i syny Ammonowe i Moaba i wszystkie, którzy są podstrzyżeni na długi włos, mieszkający na puszczy; bo wszystkie narody mają odrzezek, i wszystek dom Izraelów nieobrzezani są sercem.
Jeremiah	Jr	28	10	1	Słuchajcie słowa, które mówił Pan na was, domie Izraelski!
Jeremiah	Jr	28	10	2	To mówi Pan: Wedle dróg pogańskich nie uczcie się, a znamion niebieskich nie bójcie się, których się boją poganie; boć ustawy narodów próżne są.
Jeremiah	Jr	28	10	3	Bo drzewo z lasa wyrąbiła robota ręki rzemieślniczej toporem.
Jeremiah	Jr	28	10	4	Śrebrem i złotem ozdobił je, gwoździami i młotami zbił, aby się nie rozwaliło.
Jeremiah	Jr	28	10	5	Nakształt palmy sprawione są, a nie będą mówić: nosić je będą; bo chodzić nie mogą: przeto nie bójcie się ich; bo nie mogą uczynić ani źle ani dobrze.
Jeremiah	Jr	28	10	6	Niemasz tobie podobnego, Panie! wielkiś ty, i wielkie imię twoje w możności.
Jeremiah	Jr	28	10	7	Kto się bać nie będzie ciebie, o królu narodów? bo twoja jest cześć między wszymi mędrcami narodów i we wszech królestwach ich, niemasz żadnego tobie podobnego.
Jeremiah	Jr	28	10	8	Pospołu głupi i szaleni będą doświadczeni: ćwiczenie nikczemności ich drewno jest.
Jeremiah	Jr	28	10	9	Śrebro uwinione z Tarsys przywożą, a złoto z Ophaz, dzieło rzemieślnicze i ręki miedziennika: hiacynt i szarłat odzienie ich, dzieło rzemieślnicze to wszystko.
Jeremiah	Jr	28	10	10	Pan Bóg prawdziwy jest, on Bóg żywiący i król wieczny: od rozgniewania jego zruszy się ziemia, a nie wytrwają narodowie zagrożenia jego.
Jeremiah	Jr	28	10	11	Przetóż tak im rzeczecie: Bogowie, którzy nieba i ziemie nie stworzyli, niechaj zginą z ziemie, i z tego, co jest pod niebem.
Jeremiah	Jr	28	10	12	Który czyni ziemię siłą swą, sprawuje świat mądrością swą, a rozumem swym rozciąga niebiosa.
Jeremiah	Jr	28	10	13	Na głos swój daje mnóstwo wód na powietrzu i podnosi mgły z krajów ziemie, błyskawice w deszcz obraca i wywodzi wiatr z skarbów swoich.
Jeremiah	Jr	28	10	14	Zgłupiał każdy człowiek od umiejętności, zawstydzon jest każdy rzemieślnik w rycinie; bo ono fałsz jest, co ulał, i niemasz ducha w nich.
Jeremiah	Jr	28	10	15	Nikczemne są i dzieło śmiechu godne, czasu nawiedzenia ich poginą.
Jeremiah	Jr	28	10	16	Nie jest tym podobien dział Jakóbów; bo który wszystko stworzył, on jest: a Izrael pręt dziedzictwa jego: Pan zastępów imię jemu.
Jeremiah	Jr	28	10	17	Zbierz z ziemie zelżywość twoję, która mieszkasz w oblężeniu.
Jeremiah	Jr	28	10	18	Bo to mówi Pan: Oto Ja daleko wyrzucę obywatele ziemie tym razem i utrapię je tak, że nalezieni będą.
Jeremiah	Jr	28	10	19	Biada mnie nad zniszczeniem mojem! złe bardzo zbicie moje, a jam rzekł: Właśnie to jest choroba moja, będę ją nosił.
Jeremiah	Jr	28	10	20	Namiot mój zburzon jest, wszystkie powrózki moje porwały się: synowie moi wyszli odemnie, a niemasz ich, niemasz, ktoby więcej rozciągał namiot mój i podnosił skóry moje.
Jeremiah	Jr	28	10	21	Bo głupie czynili pasterze, a Pana nie szukali: przetóż nie zrozumieli, i wszystka trzoda ich jest rozproszona.
Jeremiah	Jr	28	10	22	Głos słuchu oto idzie i ruszenie wielkie ziemie północnéj, aby położyło miasta Judzkie pustynią i mieszkaniem smoków.
Jeremiah	Jr	28	10	23	Wiem, Panie! że droga człowiecza nie jest jego, ani jest rzecz męża, aby chodził a prostował kroki swoje.
Jeremiah	Jr	28	10	24	Karz mię, Panie! wszakże w sądzie, a nie w zapalczywości twojéj, abyś mię snadź wniwecz nie obrócił.
Jeremiah	Jr	28	10	25	Wyléj rozgniewanie twoje na narody, które cię nie znały, i na krainy, które imienia twego nie wzywały; bo zjedli Jakóba i pożarli go i strawili go i ochędóstwo jego rozproszyli.
Jeremiah	Jr	28	11	1	Słowo, które się stało od Pana do Jeremiasza, rzekąc:
Jeremiah	Jr	28	11	2	Słuchajcie słów przymierza tego, a mówcie do mężów Judzkich i do obywatelów Jeruzalem.
Jeremiah	Jr	28	11	3	I rzeczesz do nich: To mówi Pan, Bóg Izraelów. Przeklęty mąż, który nie usłucha słów przymierza tego,
Jeremiah	Jr	28	11	4	Którem przykazał ojcom waszym dnia, któregom je wywiódł z ziemie Egipskiéj, z pieca żelaznego, mówiąc: Słuchajcie głosu mego, a czyńcie wszystko, co wam rozkazuję, i będziecie mi ludem, a Ja wam będę Bogiem:
Jeremiah	Jr	28	11	5	Abych wzbudził przysięgę, którąm przysiągł ojcom waszym, żem im miał dać ziemię opływającą mlekiem i miodem, jako jest ten dzień. I odpowiedziałem i rzekłem: Amen, Panie!
Jeremiah	Jr	28	11	6	I rzekł Pan do mnie: Krzycz wszystkie te słowa w mieściech Judzkich i przed Jeruzalem, mówiąc: Słuchajcie słów przymierza tego, a czyńcie je.
Jeremiah	Jr	28	11	7	Bo oświadczając oświadczyłem się przed ojcy waszymi dnia, któregom je wywiódł z ziemie Egipskiéj, aż do dnia tego: rano wstając oświadczałem się i mówiłem: Słuchajcie głosu mego!
Jeremiah	Jr	28	11	8	A nie usłuchali, ani nachylili ucha swego; ale chodzili każdy w przewrotności serca swego złego: i przywiodłem na nie wszystkie słowa przymierza tego, którem przykazał, aby czynili: a nie czynili.
Jeremiah	Jr	28	11	9	I rzekł Pan do mnie: Nalazło się zbuntowanie w mężach Judzkich i w obywatelach Jeruzalem.
Jeremiah	Jr	28	11	10	Wrócili się do nieprawości ojców swych pierwszych, którzy nie chcieli słuchać słów moich: a tak i ci poszli za bogi cudzymi, aby im służyli, zgwałcili dom Izraelski i dom Judzki, przymierze moje, którem z ojcy ich postanowił.
Jeremiah	Jr	28	11	11	Przetóż to mówi Pan: Oto Ja przywiodę na nie złe, z których wyniść nie będą mogli, i będą, wołać do mnie, a nie wysłucham ich.
Jeremiah	Jr	28	11	12	I pójdą miasta Judzkie i obywatele Jeruzalem, i będą wołać do bogów, którym ofiary czynią: a nie wybawią ich czasu ich utrapienia.
Jeremiah	Jr	28	11	13	Bo wedle liczby miast twoich byli bogowie twoi. Judo! a według liczby dróg Jerozolimskich nastawialiście ołtarzów sromotnych, ołtarzów na mokre ofiarowanie Baalom.
Jeremiah	Jr	28	11	14	Przetóż ty nie módl się za tym ludem, ani przyjmuj za nimi chwały i modlitwy; bo nie wysłucham czasu wołania do mnie, czasu utrapienia swego.
Jeremiah	Jr	28	11	15	Cóż to jest, że miły mój w domu moim czynił wiele złości? izali mięso święte odejmie od ciebie złości twoje, z którycheś się chlubiła?
Jeremiah	Jr	28	11	16	Oliwą obfitą, piękną, rodzajną, śliczną nazwał Pan imię twoje: na głos mówienia wielki się ogień na niéj zapalił, i pogorzały chróściny jéj.
Jeremiah	Jr	28	11	17	I Pan zastępów, który cię szczepił, mówił na cię złe dla złości domu Izraelskiego i domu Judzkiego, które czynili sobie, aby mię draźnili, ofiarując Baalom.
Jeremiah	Jr	28	11	18	Ale ty, Panie! ukazałeś mi, i poznałem: tedy pokazałeś mi sprawy ich.
Jeremiah	Jr	28	11	19	Aza jako baranek cichy, którego niosą na rzeź? a nie poznałem, że myślili na mię rady, mówiąc : Włóżmy drewno w chleb jego a wygładźmy go z ziemie żywiących, i imienia jego więcej niech nie wspomnią.
Jeremiah	Jr	28	11	20	Ale ty, Panie zastępów! który sądzisz sprawiedliwie, a nerek i serca doznawasz, niech ujrzę pomstę twoję nad nimi; bom tobie objawił sprawę moję.
Jeremiah	Jr	28	11	21	Przetóż to mówi Pan do mężów Anathoth, którzy szukają dusze twojéj i mówią: Nie będziesz prorokował w imię Pańskie, i nie umrzesz od rąk naszych.
Jeremiah	Jr	28	11	22	Przetóż to mówi Pan zastępów: Oto ja nawiedzę je: młodzieńcy pomrą od miecza, synowie ich i córki ich pomrą od głodu.
Jeremiah	Jr	28	11	23	A ostatku nie będzie po nich; bo nawiodę złe na męże Anathoth, rok nawiedzenia ich.
Jeremiah	Jr	28	12	1	Sprawiedliwyś ty w prawdzie, Panie! gdybych się z tobą spierał: a wszakóż sprawiedliwości będę do ciebie mówił. Czemu się szczęści droga niezbożnych? dobrze się mają wszyscy, którzy przestępują i nieprawość czynią?
Jeremiah	Jr	28	12	2	Wsadziłeś je, i rozkorzenili się: rosną i owoc wydają, bliskoś ty jest ust ich, a daleko od nerek ich.
Jeremiah	Jr	28	12	3	A ty, Panie! znasz mię, widziałeś mię i doświadczyłeś serca mego u siebie: zgromadź je jako trzodę na rzeź i poświęć je w dzień zabijania.
Jeremiah	Jr	28	12	4	Dokądże płakać będzie ziemia, a ziele wszego pola schnąć będzie? dla złości mieszkających na niéj zstrawione jest bydło i ptastwo; bo mówili: Nie ujrzy ostatków naszych.
Jeremiah	Jr	28	12	5	Jeźli z pieszymi bieżąc spracowałeś się, jakoż będziesz mógł ubiegać się z końmi? a gdyżeś w ziemi pokoju był bezpieczny, cóż uczynisz w nadętości Jordanu?
Jeremiah	Jr	28	12	6	Bo i bracia twoi i dom ojca twego, i ci walczyli przeciw tobie, i wołali za tobą pełnym głosem. Nie wierz im, gdy będą mówić do ciebie dobre rzeczy.
Jeremiah	Jr	28	12	7	Opuściłem dom mój, ostawiłem dziedzictwo moje: dałem miłą duszę swoję w ręce nieprzyjaciół jéj.
Jeremiah	Jr	28	12	8	Stało mi się dziedzictwo moje jako lew w lesie: puściło przeciwko mnie głos, dlatego je mam w nienawiści.
Jeremiah	Jr	28	12	9	Izali dziedzictwo moje jest mi ptakiem pstrym? Izali ptakiem zewsząd farbowanym? Przyjdźcie, zbierzcie się wszyscy zwierzowie ziemscy, śpieszcie się na pożarcie.
Jeremiah	Jr	28	12	10	Pasterze mnodzy skazili winnicę moję, podeptali dział mój, obrócili część móję rozkoszną w pustynią pustą.
Jeremiah	Jr	28	12	11	Obrócili ją w rozszarpanie, i płakała nademną: spustoszeniem spustoszona jest wszystka ziemia; bo niemasz, ktoby uważał w sercu.
Jeremiah	Jr	28	12	12	Na wszystkie drogi puszczy przyszli burzyciele; bo miecz Pański [0703]pożre od końca ziemie aż do końca jéj: niemasz pokoju wszelkiemu ciału.
Jeremiah	Jr	28	12	13	Siali pszenicę, ale ciernie żęli: wzięli dziedzictwo, a nie pomoże im: zawstydzicie się urodzajów waszych dla gniewu zapalczywości Pańskiéj.
Jeremiah	Jr	28	12	14	To mówi Pan przeciw wszym sąsiadom moim najgorszym, którzy się dotykają dziedzictwa, którem podzielił ludowi memu Izraelskiemu: Oto Ja wyrwę je z ziemie ich i dom Judzki wyrwę z pośrodku ich.
Jeremiah	Jr	28	12	15	A gdy je wyrwę, nawrócę się, i zlituję się nad nimi: i nawrócę je, męża do dziedzictwa swego, i męża do ziemie jego.
Jeremiah	Jr	28	12	16	I będzie: Jeźli ucząc nauczą się dróg ludu mego, żeby przysięgali na imię moje: Żywię Pan, jako nauczyli lud mój przysięgać na Baala: zbudują się w pośrodku ludu mego.
Jeremiah	Jr	28	12	17	Lecz jeźli nie usłuchają, wyrwę naród on wyrwaniem i zatraceniem, mówi Pan.
Jeremiah	Jr	28	13	1	To mówi Pan do mnie: Idź, a dostań sobie spodniego pasa lnianego i włóż go na biodra twoje, a do wody nie kładź go.
Jeremiah	Jr	28	13	2	I dostałem spodniego pasa według słowa Pańskiego i włożyłem około biódr swoich.
Jeremiah	Jr	28	13	3	I stała się mowa Pańska do mnie powtóre, mówiąc:
Jeremiah	Jr	28	13	4	Weźmij spodni pas, któregoś dostał, który jest około biódr twoich, a wstawszy, idź do Euphratesa i skryj go tam w dziurze skalnéj.
Jeremiah	Jr	28	13	5	I szedłem i skryłem go w Euphratesie, jako mi był Pan rozkazał.
Jeremiah	Jr	28	13	6	I stało się po wielu dni rzekł Pan do mnie: Wstań, idź do Euphratesa, a weźmij ztamtąd spodni pas, którym ci rozkazał, abyś go tam schował.
Jeremiah	Jr	28	13	7	I szedłem do Euphratesa i kopałem i wziąłem pas z miejsca, gdziem go był skrył: a oto był zgnił pas, tak iż się ninacz nie godził.
Jeremiah	Jr	28	13	8	I stało się słowo Pańskie do mnie, mówiąc:
Jeremiah	Jr	28	13	9	To mówi Pan: Tak zgnoję pychę Judy i pychę Jeruzalem wielką.
Jeremiah	Jr	28	13	10	Ten lud najgorszy, którzy nie chcą słuchać słów moich, a chodzą w przewrotności serca swego, i chodzili za bogi obcymi, aby im służyli i kłaniali się im: i będą jako ten spodni pas, który się ninacz nie godzi.
Jeremiah	Jr	28	13	11	Bo jako spodni pas przystawa ku biodrom męzkim, takem Ja był sobie przypoił wszystek dom Izraelski i wszystek dom Judzki, mówi Pan, aby mi byli ludem i imieniem i chwałą i sławą: a nie słuchali.
Jeremiah	Jr	28	13	12	A tak rzeczesz do nich tę mowę: To mówi Pan, Bóg Izraelski: Każda flaszka będzie napełniona winem: i rzeką do ciebie: Aza nie wiemy, że każda flaszka napełniona będzie winem?
Jeremiah	Jr	28	13	13	I rzeczesz do nich: To mówi Pan: Oto Ja napełnię wszystkie obywatele téj ziemie i króle, którzy siedzą z pokolenia Dawidowego na stolicy jego, i kapłany, proroki i wszystkie obywatele Jerozolimskie pijaństwem:
Jeremiah	Jr	28	13	14	I rozproszę je, męża od brata swego, i ojce i syny społem, mówi Pan: nie zfolguję, ani przepuszczę, ani się zlituję, żebym ich nie wytracił.
Jeremiah	Jr	28	13	15	Słuchajcie a bierzcie w uszy. Nie podnoście się; bo Pan mówił.
Jeremiah	Jr	28	13	16	Dajcie Panu, Bogu waszemu, chwałę, nim się zaćmi, i nim się otrącą nogi wasze o góry ciemne: będziecie czekać światła, a obróci je w cień śmierci i we mgłę.
Jeremiah	Jr	28	13	17	A jeźli tego słuchać nie będziecie, w tajemności płakać będzie dusza moja dla pychy, płacząc płakać będzie, i wyleje łzy oko moje, że poimano stado Pańskie.
Jeremiah	Jr	28	13	18	Mów królowi i panującéj: Ukorzcie się, siądźcie; bo zpadła z głowy waszéj korona chwały waszéj.
Jeremiah	Jr	28	13	19	Miasta na południe zawarte są, a niemasz, ktoby otworzył: przeniesion jest wszystek Juda przeniesieniem doskonałem.
Jeremiah	Jr	28	13	20	Podnieście oczy wasze a obaczcie, którzy idziecie od północy. Gdzie jest stado, które tobie dano, zacny dobytek twój?
Jeremiah	Jr	28	13	21	Co rzeczesz, gdy cię nawiedzi? boś je ty nauczył na się i wyćwiczył na głowę swoję: izali cię nie zejmą boleści, jako niewiastę rodzącą?
Jeremiah	Jr	28	13	22	A jeźli rzeczesz w sercu twojem: Czemu mię to potkało? Dla mnóstwa nieprawości twéj odkryte są sromotniejsze członki twe, zmazane są stopy twoje.
Jeremiah	Jr	28	13	23	Jeźli może odmienić Murzyn skórę swoję, albo pard pstrociny swoje, i wy będziecie módz dobrze czynić, nauczywszy się złego.
Jeremiah	Jr	28	13	24	I rozsieję je jako źdźbło, które wiatr porywa na puszczy.
Jeremiah	Jr	28	13	25	Tenci los twój i dział miary twej odemnie, mówi Pan, iżeś mię zapomniała a ufałaś w kłamstwie.
Jeremiah	Jr	28	13	26	Przetóżem Ja też obnażył łono twoje przed obliczem twojem, i okazała się sromota twoja.
Jeremiah	Jr	28	13	27	Cudzołóztwa twoje i rżania twoje, niecnota wszeteczeństwa twego na pagórkach: na polu widziałem obrzydłości twoje. Biada tobie Jeruzalem! nie oczyścisz się po mnie: pókiż jeszcze?
Jeremiah	Jr	28	14	1	Słowo Pańskie, które się stało do Jeremiasza o mowach suchości.
Jeremiah	Jr	28	14	2	Płakało Żydowstwo, a bramy jego upadły i zaćmiły się na ziemi, i krzyk Jerozolimski szedł wzgórę.
Jeremiah	Jr	28	14	3	Starsi posłali młodsze swe do wody: przyszli czerpać, nie naleźli wody, odnieśli naczynia swe próżne: zawstydzili się i utrapili i nakryli głowy swoje.
Jeremiah	Jr	28	14	4	Dla spustoszenia ziemie, iż nie padał deszcz na ziemię, zawstydzili się oracze, nakryli głowę swoję.
Jeremiah	Jr	28	14	5	Bo i łani w polu porodziła, i zostawiła, że nie było trawy.
Jeremiah	Jr	28	14	6	I leśni osłowie stali na skałach, chwytając wiatru jako smokowie: ustały oczy ich, iż nie było trawy.
Jeremiah	Jr	28	14	7	Jeźli nieprawości nasze odpowiedzą nam: Panie! uczyń dla imienia twego; bo mnogie są odwrócenia nasze, tobieśmy zgrzeszyli.
Jeremiah	Jr	28	14	8	Oczekawanie Izraelowe, zbawicielu jego czasu utrapienia! czemu będziesz jako gość na ziemi, i jako podróżny wstępujący na pomieszkanie?
Jeremiah	Jr	28	14	9	Czemu będziesz jako mąż tułacz, jako mocarz, który nie może zbawić? a tyś jest między nami, Panie! a imienia twego wzywano nad nami: nie opuszczajże nas.
Jeremiah	Jr	28	14	10	To mówi Pan ludowi temu, któremu było miło ruszać nogami swemi, i nie przestał, i nie podobał się Panu: teraz wspomni ich nieprawości, i nawiedzi grzechy ich.
Jeremiah	Jr	28	14	11	I rzekł Pan do mnie: Nie módl się za tym ludem na dobre.
Jeremiah	Jr	28	14	12	Gdy będą pościć, nie wysłucham modlitwy ich: a jeźli ofiarują całopalenia i ofiary, nie przyjmę ich; bo mieczem i głodem i morem wygubię je.
Jeremiah	Jr	28	14	13	I rzekłem: A, a, a, Panie Boże! prorocy im mówią: Nie ujrzycie miecza, i głód nie będzie u was, ale pokój prawdziwy da wam na tem miejscu.
Jeremiah	Jr	28	14	14	I rzekł Pan do mnie: Fałszywie prorokują prorocy imieniem mojem: nie posyłałem ich i nie rozkazałem im, anim mówił do nich: widzenie kłamliwe i wróżkę i zdradę i zwiedzenie serca swego prorokują wam.
Jeremiah	Jr	28	14	15	Przetóż to mówi Pan o prorokach, którzy prorokują w imię moje, którychem Ja nie posyłał, mówiąc: Miecza i głodu nie będzie w téj ziemi: mieczem i głodem będą wytraceni prorocy oni.
Jeremiah	Jr	28	14	16	A ludzie, którym prorokują, będą porzuceni po drogach Jeruzalem od głodu i od miecza, a nie będzie, któryby je pogrzebł: sami i żony ich, synowie i córki ich, i wyleję na nie złe ich.
Jeremiah	Jr	28	14	17	I rzeczesz do nich to słowo: Niech oczy moje wypuszczają łzy we dnie i w nocy, a niech nie milczą; bo skruszeniem wielkiem skruszona jest dziewica, córka ludu mego, raną bardzo bolesną.
Jeremiah	Jr	28	14	18	Jeźli wynidę w pole, oto pobici mieczem: a jeźli wnidę do miasta, oto zmorzeni głodem. Prorok téż i kapłan zaszli do ziemie, któréj nie znali.
Jeremiah	Jr	28	14	19	Izali odrzucając odrzuciłeś Judę? albo Syonem brzydziła się dusza twoja? Czemużeś nas ubił tak, iż niemasz żadnego lekarstwa? Czekaliśmy pokoju, ale niemasz dobra, i czasu uleczenia, alić oto trwoga.
Jeremiah	Jr	28	14	20	Uznaliśmy, Panie! niezbożności nasze, nieprawości ojców naszych, żeśmy zgrzeszyli tobie.
Jeremiah	Jr	28	14	21	Nie daj nas na zelżywość dla imienia twego, a nie czyń nam zelżywości, stolicy chwały twojéj: wspomnij, nie targaj przymierza twego z nami.
Jeremiah	Jr	28	14	22	Izali są między rycinami pogańskiemi, którzyby deszscz spuszczali? albo niebiosa mogą dawać deszcze? zaliś nie ty jest Pan, Bóg nasz, na któregośmy czekali; boś ty to wszystko uczynił.
Jeremiah	Jr	28	15	1	I rzekł Pan do mnie: Choćby stanął Mojżesz i Samuel przedemną, nie mam serca do ludu tego: wypądź je od oblicza mego, a niech wynidą.
Jeremiah	Jr	28	15	2	A jeźli rzeką do ciebie: Dokądże wnidziemy? Rzeczesz do nich: To mówi Pan: Którzy na śmierć, na śmierć: a którzy pod miecz, pod miecz: a którzy na głód, na głód: a którzy w niewolą, w niewolą.
Jeremiah	Jr	28	15	3	I nawiedzę je cztermi rzeczami, mówi Pan: Mieczem na zabicie, a psy na rozdrapanie, a ptastwem powietrznem i zwierzęty ziemskiemi na pożarcie i rozszarpanie.
Jeremiah	Jr	28	15	4	I dam je na wrzawę wszytkim królestwom ziemskim dla Manassesa, syna Ezechiasza, króla Judzkiego, za wszystko, co uczynił w Jeruzalem.
Jeremiah	Jr	28	15	5	Bo któż się zmiłuje nad tobą, Jeruzalem? albo kto się o cię zafrasuje? albo kto pójdzie prosić o twój pokój?
Jeremiah	Jr	28	15	6	Tyś mię opuściło, mówi Pan, poszłoś nazad: i wyciągnę rękę moję na cię i zabiję cię: upracowałem się prosząc.
Jeremiah	Jr	28	15	7	I rozproszę je łopatą wiejadlnią w bramach ziemskich, pobiłem i wytraciłem lud mój: a przecie nie wrócili się z dróg swoich.
Jeremiah	Jr	28	15	8	Namnożyło mi się wdów jego nad piasek morski: przywiodłem im na matkę młodzieńcowę burzyciela w południe, puściłem nagle strach na miasta.
Jeremiah	Jr	28	15	9	Zaniemogła, która siedmioro urodziła, zemdlała dusza jéj: zaszło jéj słońce, gdy jeszcze był dzień: zawstydziła się i zapłonęła się. A pozostałych jéj dam pod miecz przed nieprzyjaciółmi ich, mówi Pan.
Jeremiah	Jr	28	15	10	Biada mnie, matko moja! czemuś mię urodziła męża swaru, męża sporu po wszystkiéj ziemi? nie dawałem na lichwę, ani mnie dawał na lichwę żaden: a wszyscy mi łają.
Jeremiah	Jr	28	15	11	Mówi Pan: Jeźli ostatek twój nie ku dobremu, jeźlim ci nie zabiegał czasu ucisku i czasu utrapienia przeciw nieprzyjacielowi?
Jeremiah	Jr	28	15	12	Izali przymierze uczyni żelazo z żelazem z północy i miedź?
Jeremiah	Jr	28	15	13	Bogactwa twoje, i skarby twe dam na rozchwycenie darmo dla wszystkich grzechów twoich i we wszech granicach twoich.
Jeremiah	Jr	28	15	14	I przywiodę nieprzyjacioły twoje z ziemie, któréj nie znasz; bo się ogień zapalił z zapalczywości mojéj, na was się rozpali.
Jeremiah	Jr	28	15	15	Ty wiesz. Panie! wspomnij na mię i nawiedź mię, a broń mię od tych, którzy mię prześladują: nie bierz mię w cierpliwości twojéj: wiedz, iżem cierpiał dla ciebie urąganie.
Jeremiah	Jr	28	15	16	16. Nalazły się mowy twoje, i pojadłem je, i było mi słowo twoje weselem i radością serca mego; bo wzywano imienia twego nademną, Panie, Boże zastępów!
Jeremiah	Jr	28	15	17	Nie siadałem w radzie igrających, i przechwalałem się z obliczności ręki twojéj: samem siadał; boś mię napełnił groźbą.
Jeremiah	Jr	28	15	18	Czemuż się stała żałość moja wieczna, a rana moja zwątpiona nie dała się zagoić? była mi jako kłamstwo wód niewiernych.
Jeremiah	Jr	28	15	19	Przetóż to mówi Pan: Jeźli się nawrócisz, nawrócę cię, i przed obliczem mojem stać będziesz: a jeźli odłączysz drogą rzecz od podłéj, będziesz jako usta moje. Oni się wrócą ku tobie, a ty się nie wrócisz ku nim,
Jeremiah	Jr	28	15	20	I dam cię ludowi temu murem miedzianym, mocnym: i będą walczyć na cię, a nie przemogą; bom Ja z tobą jest, abym cię zbawił i wyrwał cię, mówi Pan.
Jeremiah	Jr	28	15	21	I wybawię cię z ręki niecnotliwych i odkupię cię z ręki mocarzów.
Jeremiah	Jr	28	16	1	I stało się słowo Pańskie do mnie, mówiąc:
Jeremiah	Jr	28	16	2	Nie pojmiesz żony, i nie będziesz miał synów i córek na tem miejscu.
Jeremiah	Jr	28	16	3	Bo to mówi Pan o synach i o córkach, które się rodzą na tem miejscu, i o matkach ich, które je porodziły, i o ojcach ich, z których plemienia się zrodziły w téj ziemi:
Jeremiah	Jr	28	16	4	Śmierciami chorób pomrą, nie będą opłakani, ani pogrzebieni, gnojem po wierzchu ziemie będą: a mieczem i głodem będą wytraceni: i będzie trup ich potrawą ptastwu powietrznemu i zwierzowi ziemnemu.
Jeremiah	Jr	28	16	5	Bo to mówi Pan: Nie wchodź do domu uczty, ani chodź na płakanie, ani ich pocieszaj; bom odjął pokój mój od ludu tego, mówi Pan, miłosierdzie i zmiłowanie.
Jeremiah	Jr	28	16	6	I pomrą wielcy i mali w téj ziemi: nie pogrzebą ich, ani ich płakać będą: i nie będą się rzazać, ani łysiny czynić dla nich.
Jeremiah	Jr	28	16	7	I nie będą między nimi płaczącemu łamać chleba, dla pociechy nad umarłym: ani im dadzą napoju z kubka dla pociechy, dla ojca jego i matki jego.
Jeremiah	Jr	28	16	8	Do domu téż uczty nie wchodź, abyś siedział z nimi i jadł i pił.
Jeremiah	Jr	28	16	9	Bo to mówi Pan, Bóg zastępów, Bóg Izraelów: Oto Ja odejmę z miejsca tego przed oczyma waszemi i za dni waszych głos wesela i głos radości, głos oblubieńca i głos oblubienice.
Jeremiah	Jr	28	16	10	A gdy opowiesz ludowi temu te wszystkie słowa, i rzeką do ciebie: Dlaczego Pan mówił na nas to wszystko złe wielkie? Co za nieprawość nasza? i co za rzech nasz, któryśmy zgrzeszyli Panu, Bogu naszemu?
Jeremiah	Jr	28	16	11	Rzeczesz do nich: Że mię opuścili ojcowie wasi, mówi Pan, i chodzili za bogi cudzymi i służyli im i kłaniali się im: a mnie opuścili i zakonu mego nie strzegli.
Jeremiah	Jr	28	16	12	Lecz i wy gorzéjeście czynili, niż ojcowie wasi; bo oto chodzi każdy za przewrotnością serca złego swego, żeby mię nie słuchał.
Jeremiah	Jr	28	16	13	A wypędzę was z téj ziemie do ziemie, któréj nie znacie wy i ojcowie wasi, a tam służyć będziecie bogom cudzym we dnie i w nocy, którzy wam nie dadzą odpoczynku.
Jeremiah	Jr	28	16	14	Przetóż oto dni idą, mówi Pan, i nie rzeką więcéj: Żywie Pan, który wywiódł syny Izraelskie z ziemie Egipskiéj:
Jeremiah	Jr	28	16	15	Ale: Żywie Pan, który wywiódł syny Izraelskie z ziemie północnéj i ze wszech ziem, do którychem je wypędził; bo wrócę je do ziemie ich, którąm dał ojcom ich.
Jeremiah	Jr	28	16	16	Oto Ja poślę wiele rybitwów, mówi Pan, i będą je łowić: a potem poślę im łowców mnogich, i będą je łowić z każdéj góry i z każdego pagórka i z jaskiń skalnych.
Jeremiah	Jr	28	16	17	Bo oczy moje nade wszemi drogami ich: nie zataiły się od oblicza mego, i nie była zakryta nieprawość ich od oczu moich.
Jeremiah	Jr	28	16	18	I oddam najprzód dwojakie nieprawości i grzechy ich, iż splugawili ziemię moje trupami bałwanów swoich, i obrzydłościami swemi napełnili dziedzictwo moje.
Jeremiah	Jr	28	16	19	Panie, mocy moja i siło moja i ucieczko moja w dzień utrapienia! do ciebie przyjdą narodowie od kończyn ziemie i rzekną: Zaprawdę fałsz odziedziczyli byli ojcowie nasi, marność, która im nie pomogła.
Jeremiah	Jr	28	16	20	Izali uczyni sobie człowiek bogi? a oni nie są bogowie.
Jeremiah	Jr	28	16	21	Przetóż oto Ja pokażę im tym razem: pokażę im rękę moję i moc moję, i doznają, że imię moje Pan.
Jeremiah	Jr	28	17	1	Grzech Judzki napisano piórem żelaznem na paznokciu dyamantowym, wyrzniono na szerokości serca ich i na rogach ołtarzów ich.
Jeremiah	Jr	28	17	2	Gdy wspomnią synowie ich na ołtarze swoje i na gaje swoje i na drzewa gałęziste na górach wysokich,
Jeremiah	Jr	28	17	3	Ofiarując w polu. Siłę twoję i wszystkie skarby twoje dam na rozchwycenie, wyżyny twoje dla grzechów po wszech granicach twoich.
Jeremiah	Jr	28	17	4	I zostawiona będziesz sama od dziedzictwa twego, którem ci dał, i dam cię w niewolą nieprzyjaciołom twoim w ziemi, któréj nie znasz: iżeś zapaliła ogień w zapalczywości mojéj, aż na wieki gorzeć będzie.
Jeremiah	Jr	28	17	5	To mówi Pan: Przeklęty człowiek, który ufa w człowieku i kładzie ciało za ramię swoje, a od Pana odstępuje serce jego.
Jeremiah	Jr	28	17	6	Bo będzie jako wrzos na puszczy, a nie ujrzy, gdy przyjdzie dobre: ale będzie mieszkał w suchości na puszczy, w ziemi słonéj i niemieszkalnéj.nbsp;
Jeremiah	Jr	28	17	7	Błogosławiony mąż, który ufa w Panu, i będzie Pan ufaniem jego.
Jeremiah	Jr	28	17	8	I będzie jako drzewo, które przesadzają nad wodami, które ku wilgotności rozpuszcza korzenie swoje: a nie będzie się bało, gdy przyjdzie gorąco, i będzie liście jego zielone, a czasu suchości nie będzie się frasować i nigdy nie przestanie czynić owocu.bsp;
Jeremiah	Jr	28	17	9	Zawiłe jest serce wszystkich i niewybadane: kto je pozna?
Jeremiah	Jr	28	17	10	Ja Pan, badający serca i doznawający nerek, który daję każdemu według drogi jego i według owocu wynalazków jego.
Jeremiah	Jr	28	17	11	Kuropatwa nasiedziała, czego nie zniosła, zebrał bogactwa a nie sprawiedliwie, w połowicy dni swoich opuści je, a na ostatku swoim będzie głupim.
Jeremiah	Jr	28	17	12	Stolica chwały wysokości z początku, miejsce poświęcenia naszego.
Jeremiah	Jr	28	17	13	Oczekiwanie Izraela, Panie! wszyscy, którzy cię opuszczają, zawstydzeni będą: którzy cię odstępują, na ziemi napisani będą; iż opuścili żyłę wód żywiących, Pana.
Jeremiah	Jr	28	17	14	Zlecz mię. Panie, a zleczon będę, zbaw mię, a zbawion będę; boś ty jest chwała moja.
Jeremiah	Jr	28	17	15	Oto ci mówią do mnie: Gdzież jest słowo Pańskie? niech przyjdzie.
Jeremiah	Jr	28	17	16	A ja nie strwożyłem się ciebie, pasterza naśladując, i dnia człowieczego nie żądałem: ty wiesz, co wyszło z ust moich, dobre było przed obliczem twojem.
Jeremiah	Jr	28	17	17	Nie bądźże mi ty na stracn. nadzieja moja ty w dzień utrapienia.
Jeremiah	Jr	28	17	18	Niech się zawstydzą, którzy mię prześladują, a niech się ja nie zawstydzę: niech się oni lękają, a ja niech się nie lękam: przywiedź na nie dzień ucisku, a dwojakiem skruszeniem skrusz je.
Jeremiah	Jr	28	17	19	To mówi Pan do mnie: Idź, a stań w bramie synów ludu, którą wchodzą królowie Judzcy i wychodzą, i we wszystkich bramach Jeruzalem,
Jeremiah	Jr	28	17	20	I rzeczesz do nich: Słuchajcie słowa Pańskiego, królowie Judzcy i wszystek Juda i wszyscy obywatele Jerozolimscy, którzy wchodzicie bramami temi:
Jeremiah	Jr	28	17	21	To mówi Pan: Strzeżcie dusz waszych, a nie dźwigajcie brzemion w dzień sobotni, ani wnoście bramami Jerozolimskiemi.
Jeremiah	Jr	28	17	22	Nie wynoście téż brzemion z domów waszych w dzień sobotni, ani żadnéj roboty nie będziecie czynić: święćcie dzień sobotni, jakom rozkazał ojcom waszym.
Jeremiah	Jr	28	17	23	A nie słuchali, ani nachylili ucha swego, ale zatwardzili kark swój, aby mię nie słuchali, ani przyjmowali ćwiczenia.
Jeremiah	Jr	28	17	24	I będzie: Jeźli mię słuchać będziecie, mówi Pan, że nie będziecie wnosić brzemion bramami miasta tego w dzień sobotni, a jeźli święcić będziecie dzień sobotni, żebyście weń nie czynili żadnéj roboty:
Jeremiah	Jr	28	17	25	Wchodzić będą bramami miasta tego królowie i książęta siedzące na stolicy Dawidowéj, wsiadające na wozy i na konie, sami i książęta ich, mężowie Judzcy i obywatele Jerozolimscy: a będzie mieszkane to miasto na wieki.
Jeremiah	Jr	28	17	26	I będą przychodzić z miast Judzkich i z okolice Jeruzalem i z ziemie Benjamin i z pól i z gór i z południa, przynosząc całopalenie i ofiarę i obiatę i kadzidło, i wniosą ofiarę do domu Pańskiego.
Jeremiah	Jr	28	17	27	A jeźli mię słuchać nie będziecie abyście święcili dzień sobotni, a nie dźwigali brzemion, ani ich wnosili bramami Jerozolimskiemi w dzień sobotni, zapalę ogień w bramach jego, i pożre domy Jerozolimskie, a nie będzie ugaszony.
Jeremiah	Jr	28	18	1	Słowo, które się stało do Jeremiasza od Pana, rzekąc:
Jeremiah	Jr	28	18	2	Wstań a wstąp do domu garncarzowego, a tam usłyszysz słowa moje.
Jeremiah	Jr	28	18	3	I zstąpiłem do domu garncarzowego, a oto on robił robotę na kole.
Jeremiah	Jr	28	18	4	I skaziło się naczynie, które on czynił z gliny rękoma swemi: a wróciwszy się uczynił z niego insze naszynie, jako się w oczach jego podobało, aby uczynił.
Jeremiah	Jr	28	18	5	I stało się słowo Pańskie do mnie, mówiąc:
Jeremiah	Jr	28	18	6	Izali jako ten garncarz, nie mogę wam uczynić, domie Izraelski? mówi Pan. Oto jako glina w rękach garncarzowych, takieście wy w ręce mojéj, domie Izraelski!
Jeremiah	Jr	28	18	7	Nagle rzekę przeciw narodowi i przeciw królestwu, abych je wykorzenił, zepsował i zagubił.
Jeremiah	Jr	28	18	8	Jeźli żałować będzie on naród za złość swoję, którą mówił przeciwko niemu, i Ja żałować będę złego, którem mu myślił uczynić.
Jeremiah	Jr	28	18	9	I nagle rzekę o narodzie i o królestwie, żebych je zbudował i osadził.
Jeremiah	Jr	28	18	10	Jeźli uczyni złość przed oczyma memi, że nie będzie słuchać głosu mego: będzie mi żal dobra, którem rzekł uczynić mu.
Jeremiah	Jr	28	18	11	Przetóż teraz mów mężowi i obywatelom Jeruzalem, rzekąc: To mówi Pan: Oto Ja tworzę przeciw wam złe, i myślę przeciw wam myśl. Niech się nawróci każdy z drogi swéj złośliwéj, a prostujcie drogi wasze i sprawy wasze.
Jeremiah	Jr	28	18	12	Którzy rzekli: Zwątpiliśmy; bo za myślami naszemi pójdziemy, a każdy nieprawość serca swego złego czynić będziemy.
Jeremiah	Jr	28	18	13	Przetóż to mówi Pan: Pytajcie narodów, kto słychał takie straszne rzeczy, które czyniła nazbyt panna Izraelska?
Jeremiah	Jr	28	18	14	Izali ustaje z skały polnéj śnieg Libanu? albo mogąli być wytracone wody wynikające zimne i ściekające?
Jeremiah	Jr	28	18	15	Iż mię lud mój zapomniał, próżno ofiarując, i potykając się po drogach swych, po ścieżkach wieku, aby chodzili po nich gościńcem nie utartym:
Jeremiah	Jr	28	18	16	Aby była ziemia ich spustoszeniem i świstaniem wiecznem: każdy, kto pójdzie przez nię, zdumieje się i będzie chwiał głową swoją.
Jeremiah	Jr	28	18	17	Jako wiatr palący rozmiecę je przed nieprzyjacielem: tył a nie twarz ukażę im w dzień ich zatracenia.
Jeremiah	Jr	28	18	18	I rzekli: Pójdźcie, a wymyślmy na Jeremiasza myśli; bo nie zginie zakon od kapłana, ani rada od mądrego, ani słowo od proroka: pójdźcie, a ubijem go językiem, a nie dbajmy na wszystkie mowy jego.
Jeremiah	Jr	28	18	19	Pilnuj mię, Panie, a posłuchaj głosu przeciwników moich.
Jeremiah	Jr	28	18	20	Izali oddawają złe za dobre, że wykopali dół duszy mojéj? wspomnij, żem stał przed oczyma twemi, żebych mówił za nimi dobrze, i odwrócił od nich rozgniewanie twoje.
Jeremiah	Jr	28	18	21	Przetóż podaj syny ich do głodu, a wwiedź je w ręce miecza: niech będą żony ich bez dzieci i wdowy, a mężowie ich niech zabici będą śmiercią, młodzieńcy ich niech będą przebici mieczem w bitwie.
Jeremiah	Jr	28	18	22	Niech będzie słyszan wrzask z domów ich; przywiedziesz bowiem na nie zbójcę nagle; bo wykapali dół, aby mię ułowili i sidła skryli na nogi moje.
Jeremiah	Jr	28	18	23	Ale ty, Panie! wiesz wszelką radę ich przeciwko mnie na śmierć: nie bądź miłościw nieprawości ich, a grzech ich obliczem twojem niech wymazan nie będzie: niech będą upadający przed oczyma twemi, czasu gniewu twego pastw się nad nimi.
Jeremiah	Jr	28	19	1	To mówi Pan: Idź a weźmij flaszkę garncarską glinianą od starszych ludu, i od starszych kapłańskich:
Jeremiah	Jr	28	19	2	I wynidź na dolinę syna Ennom, która jest u wjazdu do bramy garncarskiéj, a tam obwołasz słowa, które Ja do ciebie mówić będę,
Jeremiah	Jr	28	19	3	I rzeczesz: Słuchajcie słowa Pańskiego, królowie Judzcy i obywatele Jerozolimscy! To mówi Pan zastępów, Bóg Izraelski: Oto Ja przywiodę ucisk na to miejsce, tak iż każdemu, który go usłyszy, zabrzmi w uszach jego.
Jeremiah	Jr	28	19	4	Przeto iż mię opuścili a to miejsce obcem uczynili, i ofiarowali na niem bogom cudzym, których nie znali sami i ojcowie ich i królowie Judzcy: i napełnili to miejsce krwią niewinnych.
Jeremiah	Jr	28	19	5	I nabudowali wyżyn Baalom, aby palili syny swe w ogniu na całopalenie Baalom, czegom nie rozkazał ani mówił ani wstąpiło na serce moje.
Jeremiah	Jr	28	19	6	Przetóż oto dni przychodzą, mówi Pan, że nie będą więcej zwać miejsca tego Topheth, i doliną syna Ennom, ale doliną zabijania.
Jeremiah	Jr	28	19	7	I rozproszę radę Judzką i Jerozolimską na tem miejscu, i porażę je mieczem w oczach nieprzyjaciół ich i ręką szukających dusze ich: i dam trupy ich na pokarm ptastwu powietrznemu i zwierzowi ziemskiemu.
Jeremiah	Jr	28	19	8	I położę to miasto zdumieniem i świstaniem: każdy, który pójdzie przez nie, zdumieje się i świstać będzie nad wszystką plagą jego.
Jeremiah	Jr	28	19	9	I nakarmię je mięsem synów ich i mięsem córek ich, i każdy będzie jadł mięso przyjaciela swego, w oblężeniu i w ucisku, w którym je ścisną ich nieprzyjaciele, i którzy szukają dusze ich.
Jeremiah	Jr	28	19	10	I stłuczesz flaszkę przed oczyma tych, którzy pójdą z tobą.
Jeremiah	Jr	28	19	11	I rzeczesz do nich: To mówi Pan zastępów: Tak stłukę lud ten i to miasto, jako się tłucze naczynie gliniane, którego nie może więcéj naprawić, a w Tophecie pogrzebać je będą, dlatego że niemasz innego miejsca na pogrzebanie.
Jeremiah	Jr	28	19	12	Tak uczynię miejscu temu, mówi Pan, i obywatelom jego, i położę to miasto jako Topheth.
Jeremiah	Jr	28	19	13	I będą domy Jeruzalem i domy królów Judzkich, jako miejsce Topheth, nieczyste wszystkie domy, na których dachach ofiarowali wszemu wojsku niebieskiemu, i nalewali mokrych ofiar bogom cudzym.
Jeremiah	Jr	28	19	14	I przyszedł Jeremiasz z Topheth, gdzie go był Pan posłał na prorokowanie, i stanął w sieni domu Pańskiego i rzekł do wszego ludu:
Jeremiah	Jr	28	19	15	To mówi Pan zastępów, Bóg Izraelski: Oto Ja przywiodę na to miasto i na wszystkie miasta jego wszystko złe, którem mówił przeciw niemu; bo zatwardzili kark swój, aby nie słuchali mów moich.
Jeremiah	Jr	28	20	1	I usłyszał Phassur, syn Emmer, kapłan, który był postanowiony przedniejszym w domu Pańskim, Jeremiasza prorokującego te mowy.
Jeremiah	Jr	28	20	2	I uderzył Phassur Jeremiasza proroka i wsadził go do kłody, która była w wyższej bramie Benjaminowéj, w domu Pańskim.
Jeremiah	Jr	28	20	3	A gdy się rozedniało nazajutrz, wywiódł Phassur Jeremiasza z kłody, i rzekł do niego Jeremiasz: Nie Phassurem nazwał Pan imię twoje, ale strachem zewsząd.
Jeremiah	Jr	28	20	4	Bo to mówi Pan: Oto Ja dam cię na strach, ciebie i wszystkie przyjacioły twoje: i upadną mieczem nieprzyjaciół swoich, i oczy twoje ujrzą: i wszystkiego Judę dam w rękę króla Babilońskiego, i przeniesie je do Babilonu i pozabija je mieczem.
Jeremiah	Jr	28	20	5	Dam téż wszystkę majętność miasta tego i wszystkę pracą jego, i wszelkie rzeczy kosztowne i wszystkie skarby królów Judzkich dam w rękę nieprzyjaciół ich: i rozchwycą je i zabiorą i zawiozą do Babilonu.
Jeremiah	Jr	28	20	6	A ty Phassur i wszyscy obywatele domu tego pójdziecie w niewolą, i przyjdziesz do Babilonu i tam umrzesz i tam pogrzebion będziesz ty i wszyscy przyjaciele twoi, którymeś prorokował kłamstwo.
Jeremiah	Jr	28	20	7	Zwiodłeś mię, Panie! i jestem zwiedzion: mocniejszyś był niżli ja, i przemogłeś: byłem naśmiewiskiem cały dzień, wszyscy się zemnie natrząsają.
Jeremiah	Jr	28	20	8	Iż dawno mówię krzycząc złość, a głaszam spustoszenie: i stała mi się mowa Pańska urąganiem i naśmiewiskiem cały dzień.
Jeremiah	Jr	28	20	9	I rzekłem: Nie będę go wspominał, ani będę więcéj mówił imieniem jego: i było w sercu mojem jako ogień gorejący i zawarty w kościach moich: i omdlałem nie mogąc znosić.
Jeremiah	Jr	28	20	10	Bom słyszał potwarz mnogich, i strach wokoło: Prześladujcie, a prześladujmy go! od wszystkich mężów, którzy byli w pokoju zemną, i strzegący boku mego: owa się jako omyli, i przemożemy go i dostąpiemy pomsty nad nim.
Jeremiah	Jr	28	20	11	Ale Pan jest zemną, jako walecznik mocny: przeto, którzy mię prześladują, upadną i osłabieją: zawstydzą się bardzo, że nie zrozumieli sromoty wiecznéj, która nigdy zgładzona nie będzie.
Jeremiah	Jr	28	20	12	A ty, Panie zastępów, doznawco sprawiedliwego, który widzisz nerki i serce, proszę, niech oglądam pomstę twoję nad nimi; bom tobie odkrył sprawę moję.
Jeremiah	Jr	28	20	13	Śpiewajcie Panu, chwalcie Pana; bo wybawił duszę ubogiego z ręki złośliwych.
Jeremiah	Jr	28	20	14	Przeklęty dzień, któregom się urodził: dzień, którego mię porodziła matka moja, niech nie będzie błogosławiony.
Jeremiah	Jr	28	20	15	Przeklęty mąż, który opowiedział ojcu memu, rzekąc: Urodził ci się syn, mężczyzna, a jako weselem uweselił go.
Jeremiah	Jr	28	20	16	Niech on człowiek będzie jako miasta są, które Pan wywrócił, a nie żal mu było: niech słyszy wołanie rano i wycie czasu południa:
Jeremiah	Jr	28	20	17	Który mię nie zabił w żywocie, żeby mi była matka moja grobem, a żywot jéj poczęciem wiecznem.
Jeremiah	Jr	28	20	18	Przeczem wyszedł z żywota, abym widział pracę i boleść, a żeby się skończyły w zawstydzeniu dni moje?
Jeremiah	Jr	28	21	1	Słowo, które się stało do Jeremiasza od Pana, gdy posłał do niego król Sedecyasz Phassura, syna Melchiasza, i Sophoniasza, syna Maasyasza kapłana, mówiąc:
Jeremiah	Jr	28	21	2	Spytaj o nas Pana; bo Nabuchodonozor, król Babiloński walczy przeciwko nam: owa snadź Pan uczyni z nami według wszech dziwów swoich, i odciągnie od nas.
Jeremiah	Jr	28	21	3	I rzekł Jeremiasz do nich: Tak powiecie Sedecyaszowi:
Jeremiah	Jr	28	21	4	To mówi Pan, Bóg Izraelów: Oto Ja obrócę oręże wojenne, które są w rękach waszych, i któremi wy walczycie przeciw królowi Babilońskiemu i Chaldejczykom, którzy was oblegli około murów, i zgromadzę je wpośród miasta tego.
Jeremiah	Jr	28	21	5	I zwalczę Ja was ręką wyciągnioną i ramieniem mocnem, zapalczywością, rozgniewaniem i gniewem wielkim.
Jeremiah	Jr	28	21	6	I pobiję obywatele miasta tego, ludzie i bydło morem wielkim pomrą.
Jeremiah	Jr	28	21	7	A potem mówi Pan: Dam Sedecyasza, króla Judzkiego, i sługi jego i lud jego, i którzy pozostali w tem mieście od moru i od miecza i od głodu, w rękę Nabuchodonozora, króla Babilońskiego, i w rękę nieprzyjaciół ich i w rękę szukających dusze ich, i bobije je paszczeką miecza: a nie da się ubłagać, ani zfolguje, ani się zmiłuje.
Jeremiah	Jr	28	21	8	A do ludu tego rzeczesz: To mówi Pan: Oto Ja daję przed was drogę żywota i drogę śmierci.
Jeremiah	Jr	28	21	9	Kto będzie mieszkał w tem mieście, umrze mieczem i głodem i morem, ale kto wynidzie a uciecze do Chaldejczyków, którzy was obiegli, żyw zostanie, i będzie mu dusza jego jako korzyść.
Jeremiah	Jr	28	21	10	Bom położył oblicze moje na to miasto na złe, a nie na dobre, mówi Pan: w rękę króla Babilońskiego podane będzie, i spali je ogniem.
Jeremiah	Jr	28	21	11	A domowi króla Judzkiego: Słuchajcie słowa Pańskiego,
Jeremiah	Jr	28	21	12	Domie Dawidów! to mówi Pan: Sądźcie rano sąd, a wyrywajcie gwałtem uciśnionego z ręki potwarce, aby snadź nie wyszło jako ogień rozgniewanie moje, a nie zapaliło się, a nie byłoby, ktoby ugasił, dla złości i spraw waszych.
Jeremiah	Jr	28	21	13	Oto Ja dla ciebie, obywatelko doliny twardéj a polnéj, mówi Pan: którzy mówicie: Kto nas pobije, a kto wnidzie do domów naszych?
Jeremiah	Jr	28	21	14	I nawiedzę was według owoców spraw waszych, mówi Pan: i zapalę ogień w lesie jéj, i pożre wszystko około niéj.
Jeremiah	Jr	28	22	1	To mówi Pan: Zstąp do domu króla Judzkiego, a będziesz tam mówił to słowo.
Jeremiah	Jr	28	22	2	I rzeczesz: Słuchaj słowa Pańskiego, królu Judzki! który siedzisz na stolicy Dawidowéj, ty i słudzy twoi i lud twój, którzy wchodzicie bramami temi.
Jeremiah	Jr	28	22	3	To mówi Pan: Czyńcie sąd i sprawiedliwość, a wyzwalajcie gwałtem uciśnionego z ręki potwarce, a przychodnia i sieroty i wdowy nie zasmucajcie, ani uciskajcie niesprawiedliwie: a krwie niewinnéj nie rozlewajcie na tem miejscu.
Jeremiah	Jr	28	22	4	Bo jeźli czyniąc uczynicie to słowo, będą wchodzić bramami domu tego królowie, siedzący z rodu Dawidowego na stolicy jego, i wsiadający na wozy i na konie, sami i słudzy i lud ich.
Jeremiah	Jr	28	22	5	Lecz jeźli tych słów nie posłuchacie, przysiągłem sam na się, mówi Pan, że ten dom będzie pustynią.
Jeremiah	Jr	28	22	6	Bo to mówi Pan na dom króla Judzkiego: Galaadzie! tyś mi głową Libanu, jeźli cię nie uczynię puszczą, miasty nie mieszkalnemi.
Jeremiah	Jr	28	22	7	I poświęcę na cię zabijającego męża i oręże jego, i wytną wyborne cedry twoje i zrzucą je w ogień.
Jeremiah	Jr	28	22	8	I przejdzie wiele narodów przez to miasto, i rzecze każdy bliźniemu swemu: Dlaczego Pan tak uczynił miastu temu wielkiemu?
Jeremiah	Jr	28	22	9	A odpowiedzą: Dlatego, że opuścili przymierze Pana, Boga swego, a kłaniali się cudzym bogom i służyli im.
Jeremiah	Jr	28	22	10	Nie płaczcie umarłego, ani się nad nim żałobą rozrzewniajcie: płaczcie tego, który wychodzi; bo się już więcéj nie wróci, ani ogląda ziemie narodzenia swego.
Jeremiah	Jr	28	22	11	Bo to mówi Pan do Sellum, syna Jozyasza, króla Judzkiego, który królował miasto Jozyasza, ojca swego, który wyszedł z tego miejsca: Nie wróci się tu więcéj:
Jeremiah	Jr	28	22	12	Ale na miejscu, na którem go przeniósł, tam umrze: a téj ziemie więcéj nie ogląda.
Jeremiah	Jr	28	22	13	Biada, który buduje dom swój w niesprawiedliwości a wieczerniki swe nie w sądzie, bliźniego swego uciska próżno, a zapłaty jego nie płaci mu.
Jeremiah	Jr	28	22	14	Który mówi: Zbuduję sobie dom szeroki i wieczerniki przestrone: który sobie otwarza okna, a czyni stropy cedrowe i maluje je cynobrem.
Jeremiah	Jr	28	22	15	Izali będziesz królował, iż się równasz cedrowi? ojciec twój izali nie jadł i pił a czynił sąd i sprawiedliwość tedy, gdy się miał dobrze?
Jeremiah	Jr	28	22	16	Sądził sprawy ubogiego i nędznika na swe dobre: izali nie przeto, że mię poznał, mówi Pan?
Jeremiah	Jr	28	22	17	Ale oczy twoje i serce na łakomstwo i na rozlanie krwie niewinnéj i na potwarz i na bieganie do złych uczynków.
Jeremiah	Jr	28	22	18	Przetóż to mówi Pan do Joakima, syna Jozyasza, króla Judzkiego: Nie będą go płakać: Biada bracie, i biada siostro! nie będą narzekać nad nim: Biada panie, biada wielmożny!
Jeremiah	Jr	28	22	19	Pogrzebem osłowym pogrzebion będzie, zgniły i wyrzucony za bramy Jeruzalem.
Jeremiah	Jr	28	22	20	Wstąp na Liban, a wołaj: i na Basanie daj głos twój, a wołaj na mimo idące; bo starci są wszyscy miłośnicy twoi.
Jeremiah	Jr	28	22	21	Mówiłem do ciebie w dostatku twoim, i rzekłaś: Nie będę słuchać. Tać jest droga z młodości twéj, żeś nie słuchała głosu mego.
Jeremiah	Jr	28	22	22	Wzystkie pasterze twoje spasie wiatr, a miłośnicy twoi w niewolą pójdą: a tedy się zawstydzisz i zasromasz się dla wszelkiéj złości twojéj.
Jeremiah	Jr	28	22	23	Która siedzisz na Libanie a gnieździsz się na cedrach, jakoś wzdychała, gdy na cię przyszły boleści, jako boleści rodzącéj.
Jeremiah	Jr	28	22	24	Żywię Ja, mówi Pan, iż choćby był Jechoniasz, syn Joakima, króla [0712]Judzkiego, pierścieniem na prawéj ręce mojéj, ztamtąd go zerwę.
Jeremiah	Jr	28	22	25	I dam cię w rękę szukających dusze twojéj i w rękę, których się twarzy ty lękasz, i w rękę Nabuchodonozora, króla Babilońskiego, i w rękę Chaldejczyków.
Jeremiah	Jr	28	22	26	I zaślę cię i matkę twą, która cię porodziła, do cudzéj ziemie, gdzieście się nie rodzili: i tam pomrzecie.
Jeremiah	Jr	28	22	27	A do ziemie, do któréj oni podnoszą duszę swą, aby się tam wrócili, nie wrócą się.
Jeremiah	Jr	28	22	28	Izali naczynie gliniane a stłuczone ten mąż Jechoniasz? izali naczynie bez żadnéj wdzięczności? czemu odrzuceni są on sam i nasienie jego, i zagnani do ziemie, któréj nie znali?
Jeremiah	Jr	28	22	29	Ziemio, ziemio, ziemio! słuchaj mowy Pańskiéj.
Jeremiah	Jr	28	22	30	To mówi Pan: Napisz męża tego niepłodnego, męża, któremu się nie poszczęści za dni jego; bo nie będzie z nasienia jego mąż, któryby siedział na stolicy Dawidowéj a miał więcéj władzą nad Juda.
Jeremiah	Jr	28	23	1	Biada pasterzom, którzy gubią i rozszarpywają trzodę pastwiska mego! mówi Pan.
Jeremiah	Jr	28	23	2	Przeto to mówi Pan, Bóg Izraelów do pasterzów, którzy pasą lud mój: Wyście rozproszyli trzodę moje, i wygnaliście je, a nie nawiedzaliście ich: otóż Ja nawiedzę na was złość spraw waszych, mówi Pan.
Jeremiah	Jr	28	23	3	Ja téż zgromadzę ostatki trzody mojéj ze wszech ziem, do których je wyrzucę: i przywrócę je na grunty ich, i rozpłodzą się a rozmnożą się.
Jeremiah	Jr	28	23	4	I postawię nad nimi pasterze, i paść je będą: nie będą się więcéj bać ani lękać: a żadnéj nie będę szukać z liczby, mówi Pan.
Jeremiah	Jr	28	23	5	Oto dni przychodzą, mówi Pan, a wzbudzę Dawidowi płód sprawiedliwy, a będzie królował król, i mądrym będzie: i będzie czynił sąd i sprawiedliwość na ziemi.
Jeremiah	Jr	28	23	6	W one dni zbawion będzie Juda, a Izrael bezpiecznie mieszkać będzie: a to jest imię, którem go zwać będą: Pan sprawiedliwy nasz.
Jeremiah	Jr	28	23	7	Przetóż oto dni przychodzą, mówi Pan, i nie rzeką więcéj: Żywie Pan, który wywiódł syny Izraelowe z ziemie Egipskiéj.
Jeremiah	Jr	28	23	8	Ale: Żywie Pan, który wywiódł i przywiódł nasienie domu Izraelowego z ziemie północnéj, i ze wszystkich ziem, do który chem je był tam wyrzucił, i będą mieszkać w ziemi swojéj.
Jeremiah	Jr	28	23	9	Do proroków: Skruszyło się serce moje wpośród mnie, zadrżały wszystkie kości moje, stałem się jako mąż pijany, i jako człowiek pijany winem, od oblicza Pańskiego i od oblicza słów świętych jego.
Jeremiah	Jr	28	23	10	Bo się cudzołożniki napełniła ziemia; bo dla złorzeczeństwa płacze ziemia, poschły pastwiska puszczy, stało się bieżenie ich złe, i moc ich nie jako pierwéj.
Jeremiah	Jr	28	23	11	Bo prorok i kapłan splugawieni są, a w domu moim nalazłem złość ich, mówi Pan.
Jeremiah	Jr	28	23	12	Przeto droga ich będzie im jako ślizawica w ciemności; bo się poślizną i powalą na niéj; bo przywiodę na nie złe, rok nawiedzenia ich, mówi Pan.
Jeremiah	Jr	28	23	13	I w prorocech Samaryi widziałem głupstwo: prorokowali w Baalu, i zwodzili lud mój Izraelski.
Jeremiah	Jr	28	23	14	I w prorocech Jeruzalem widziałem podobieństwo cudzołożących i drogę kłamstwa: i zmacniali ręce złośników, żeby się nawracali każdy od złości swéj: stali mi się wszyscy jako Sodoma, a obywatele jego Gomorra.
Jeremiah	Jr	28	23	15	Przetóż to mówi Pan zastępów do proroków: Oto Ja nakarmię je piołunem i napoję je żółcią; bo od proroków Jerozolimskich wyszło splugawienie na wszystkę ziemię.
Jeremiah	Jr	28	23	16	To mówi Pan zastępów: Nie słuchajcie słów proroków, którzy wam prorokują a zdradzają was: widzenie serca swego mówią, nie z ust Pańsldch.
Jeremiah	Jr	28	23	17	Mówią tym, którzy mię bluźnią: Pan mówił, pokój wam będzie, i każdemu chodzącemu w przewrotności serca swego rzekli: Nie przyjdzie na was złe.
Jeremiah	Jr	28	23	18	Bo któż był w radzie Pańskiéj, a widział i słyszał słowo jego? kto obaczył słowo jego i wysłuchał?
Jeremiah	Jr	28	23	19	Oto wicher Pańskiego zagniewania wynidzie, i burza wypadająca na głowę niezbożników przypadnie.
Jeremiah	Jr	28	23	20	Nie wróci się zapalczywość Pańska, aż uczyni i aż wykona myśl serca swego: w ostateczne dni wyrozumiecie radę jego.
Jeremiah	Jr	28	23	21	Nie posyłałem proroków, a oni biegali: nie mówiłem do nich, a oni prorokowali.
Jeremiah	Jr	28	23	22	By byli stali w radzie mojéj, a oznajmili słowa moje ludowi memu, wżdybych je był odwrócił od drogi ich złéj i od myśli ich złościwych.
Jeremiah	Jr	28	23	23	Mniemasz, żem Ja jest Bóg z bliska, a nie Bóg z daleka?
Jeremiah	Jr	28	23	24	Aza się skryje człowiek w skrytościach, a Ja go nie ujrzę? mówi Pan. Aza nieba i ziemie Ja nie napełniam? mówi Pan.
Jeremiah	Jr	28	23	25	Słyszałem, co mówili prorocy, prorokujący fałsz imieniem mojem, i mówiący: Śniło mi się, śniło mi się.
Jeremiah	Jr	28	23	26	I długóż tego będzie w sercu proroków prorokujących kłamstwo, i prorokujących zdrady serca swego?
Jeremiah	Jr	28	23	27	Którzy chcą uczynić, aby lud mój zapomniał imienia mego dla snów ich, które powiada każdy bliźniemu swemu, jako zapomnieli ojcowie ich imienia mego dla Baala.
Jeremiah	Jr	28	23	28	Prorok, który ma sen, niech powiada sen: a który ma mowę moję, niech powiada mowę moję prawdziwie. Co plewom do pszenice? mówi Pan.
Jeremiah	Jr	28	23	29	Izali słowa moje nie są jako ogień? mówi Pan: a jako młot kruszący skałę?
Jeremiah	Jr	28	23	30	Przetóż owom Ja na proroki, mówi Pan, którzy kradną słowa moje każdy od bliźniego swego.
Jeremiah	Jr	28	23	31	Owom Ja na proroki, mówi Pan: którzy biorą języki swoje, i mówią: Mówi Pan.
Jeremiah	Jr	28	23	32	Owom Ja na proroki, którym się śni kłamstwo, mówi Pan, którzy je powiadali i zwiedli lud mój kłamstwem swem i cudamy swemi: gdyżem Ja ich nie posłał, anich im rozkazował, którzy nic nie pomogli ludowi temu, mówi Pan.
Jeremiah	Jr	28	23	33	A tak jeźli cię zapyta ten lud, albo prorok, albo kapłan, mówiąc: Co jest za brzemię Pańskie? rzeczesz do nich: Wyście brzemię; albowiem porzucę was, mówi Pan.
Jeremiah	Jr	28	23	34	A prorok i kapłan i lud, który mówi: Brzemię Pańskie: nawiedzę męża onego i dom jego.
Jeremiah	Jr	28	23	35	To powiecie każdy do bliźniego i brata swego: Co Pan odpowiedział? i co Pan mówił?
Jeremiah	Jr	28	23	36	A brzemię Pańskie nie będzie więcéj wspominane; bo brzemieniem będzie każdemu mowa jego, i wywróciliście słowa Boga żywiącego, Pana zastępów, Boga naszego.
Jeremiah	Jr	28	23	37	Tak rzeczesz do proroka: Coć Pan odpowiedział, a co mówił Pan?
Jeremiah	Jr	28	23	38	Lecz jeźli mówić będziecie: Brzemię Pańskie; dlatego to mówi Pan: Ponieważeście rzekli mowę tę: Brzemię Pańskie, a posłałem do was, rzekąc: Nie mówcie: Brzemię Pańskie.
Jeremiah	Jr	28	23	39	Przetóż oto Ja porwę was niosąc, i puszczę was i miasto, którem dał wam i ojcom waszym, od oblicza mego.
Jeremiah	Jr	28	23	40	I dam was na urąganie wiekuiste i na sromotę wieczną, która nigdy nie będzie zapomniona.
Jeremiah	Jr	28	24	1	Ukazał mi Pan: A oto dwa kosze pełne fig postawione przed kościołem Pańskim, potem gdy zaprowadził Nabuchodonozor, król Babiloński, Jechoniasza, syna Joakima, króla Judzkiego, i książęta jego i rzemieślniki i oboźne z Jeruzalem, i zawiódł je do Babilonu.
Jeremiah	Jr	28	24	2	Kosz jeden miał figi bardzo dobre, jako bywają figi ranne: a drugi kosz miał figi bardzo złe, których jeść nie możono, przeto iż były złe.
Jeremiah	Jr	28	24	3	I rzekł Pan do mnie: Co ty widzisz, Jeremiaszu? i rzekłem: Figi, figi dobre, bardzo dobre, i złe, bardzo złe, których jeść nie mogą, przeto iż są złe.
Jeremiah	Jr	28	24	4	I stało się słowo Pańskie do mnie, mówiąc: To mówi Pan, Bóg Izraelski:
Jeremiah	Jr	28	24	5	Jako te figi dobre, tak poznam zaprowadzenie Judzkie, którem wypuścił z tego miejsca do ziemie Chaldejskiéj, na dobre.
Jeremiah	Jr	28	24	6	I położę oczy moje na nie ku zlitowaniu, i wrócę do téj ziemie, i zbuduję je a nie skażę, i wszczepię je a nie wyrwę.
Jeremiah	Jr	28	24	7	I dam im serce, aby mię znali, żem Ja jest Pan. I będą mi ludem, a Ja im będę Bogiem; bo się nawrócą do mnie calem sercem swojem.
Jeremiah	Jr	28	24	8	A jako figi złe, których jeść nie mogą, przeto że są złe, to mówi Pan: tak dam Sedecyasza, króla Judzkiego, i książęta jego i pozostałe z Jeruzalem, którzy zostali w tem mieście, i którzy mieszkają w ziemie Egipskiéj,
Jeremiah	Jr	28	24	9	I dam je na utrapienie i na udręczenie wszystkim królestwom ziemskim, na hańbę i na przypowieść i na przysłowie i na przeklęctwo po wszystkich miejscach, do którychem je wygnał.
Jeremiah	Jr	28	24	10	Poślę téż na nie miecz i głód i mór, aż będą wytraceni z ziemie, którąm dał im i ojcom ich.
Jeremiah	Jr	28	25	1	Słowo, które się stało do Jeremiasza o wszystkim ludu Judzkim, roku czwartego Joakima, syna Jozyaszowego, króla Judzkiego: (ten jest pierwszy rok Nabuchodonozora, króla Babilońskiego.)
Jeremiah	Jr	28	25	2	Które mówił Jeremiasz prorok do wszego ludu Judzkiego i do wszech obywatelów Jerozolimskich, rzekąc:
Jeremiah	Jr	28	25	3	Od trzynastego roku Jozyasza, syna Ammon, króla Judzkiego, aż do dnia tego, ten jest trzeci i dwudziesty rok, stało się słowo Pańskie do mnie, i mawiałem do was rano wstawając i mówiąc: a nie słuchaliście.
Jeremiah	Jr	28	25	4	I posłał Pan do was wszystkie sługi swe proroki, wstając rano i posyłając: a nie słuchaliście, aniście nachylali uszu waszych, abyście słuchali.
Jeremiah	Jr	28	25	5	Gdy mówił: Wróćcie się każdy od drogi swojéj złéj i od złościwych myśli waszych: a będziecie mieszkać w ziemi, którą Pan dał wam i ojcom waszym, od wieku aż do wieku.
Jeremiah	Jr	28	25	6	A nie chodźcie za bogi cudzymi, abyście im służyli i kłaniali się im: ani mię do gniewu przywódźcie uczynkami rąk waszych, a nie będę was trapił.
Jeremiah	Jr	28	25	7	Lecz nie usłuchaliście mię, mówi Pan, abyście mię do gniewu przywodzili uczynkami rąk waszych na swe złe.
Jeremiah	Jr	28	25	8	Dlatego to mówi Pan zastępów: Przeto iżeście nie słuchali słów moich:
Jeremiah	Jr	28	25	9	Oto Ja poślę i pobiorę wszystkie narody północne, mówi Pan, i Nabuchodonozora, króla Babilońskiego, sługę mego, i przywiodę je na tę ziemię i na obywatele jéj i na wszystkie narody, które są około niéj: i pozabijam je i położę je zdumieniem i świstaniem i pustyniami wiecznemi.
Jeremiah	Jr	28	25	10	I wytracę z nich głos wesela i głos radości, głos oblubieńca i głos oblubienice, głos żarn i światło kagańcowe.
Jeremiah	Jr	28	25	11	I będzie wszystka ta ziemia spustoszeniem i zdumieniem, i służyć będą te wszystkie narody królowi Babilońskiemu siedmdziesiąt lat.
Jeremiah	Jr	28	25	12	A gdy się wypełnią siedmdziesiąt lat, nawiedzę na królu Babilońskim i na narodzie onym, mówi Pan, nieprawość ich, i na ziemi Chaldejskiéj: i położę na pustynie wieczne.
Jeremiah	Jr	28	25	13	I przywiodę na onę ziemię wszystkie słowa moje, którem mówił przeciwko niéj, wszystko, co napisano w tych księgach, cokolwiek prorokował Jeremiasz przeciw wszym narodom.
Jeremiah	Jr	28	25	14	Bo służyli im, gdy byli narodowie mnodzy i królowie wielcy: a oddam im według uczynków ich i według spraw rąk ich.
Jeremiah	Jr	28	25	15	Bo tak mówi Pan zastępów, Bóg Izraelów: Weźmij kubek wina zapalczywości téj z ręki mojéj: a poczęstujesz nim wszystkie narody, do których Ja ciebie poślę.
Jeremiah	Jr	28	25	16	I napiją się, i ztrwożą się i szaleć będą od oblicza miecza, który Ja puszczę między nie.
Jeremiah	Jr	28	25	17	I wziąłem kubek z ręki Pańskiéj i poczęstowałem wszystkie narody, do których mię Pan posłał.
Jeremiah	Jr	28	25	18	Jeruzalem i miasta Juda i króle jego i książęta jego, abych je dał spustoszeniem i zdumieniem i świstaniem i przeklęctwem, jako jest ten dzień.
Jeremiah	Jr	28	25	19	Pharaona, króla Egipskiego, i sługi jego i książęta jego i wszystek lud jego.
Jeremiah	Jr	28	25	20	I wszystkie wobec: wszystkie króle ziemie Ausytskiéj i wszystkie króle ziemie Philistyiiskiéj i Aszkalona i Gazę i Akkarona i ostatki Azotu,
Jeremiah	Jr	28	25	21	I Idumeą i Moaba i syny Ammon,
Jeremiah	Jr	28	25	22	I wszystkie króle Tyrskie i wszystkie króle Sydońskie i króle ziemie wysep, którzy są za morzem.
Jeremiah	Jr	28	25	23	I Dedan i Themę i Buz i wszystkie, którzy się golą na długi włos.
Jeremiah	Jr	28	25	24	I wszystkie króle Arabskie i wszystkie króle zachodnie, którzy mieszkają na puszczy.
Jeremiah	Jr	28	25	25	I wszystkie króle Zambry i wszystkie króle Elam i wszystkie króle Medów,
Jeremiah	Jr	28	25	26	I wszystkie króle północne, zbliża i zdała, każdego przeciw bratu jego, i wszystkie królestwa ziemie, które są na niéj: a król Sesach będzie pił po nich.
Jeremiah	Jr	28	25	27	I rzeczesz do nich: To mówi Pan zastępów, Bóg Izraelów: Pijcie, a upijcie się i wracajcie: a padajcie i nie wstajcie od oblicza miecza, który Ja puszczę między was.
Jeremiah	Jr	28	25	28	A gdy nie będą chcieli wziąć kubka z ręki twéj, aby pili, rzeczesz do nich: To mówi Pan zastępów: Pijąc pić będziecie.
Jeremiah	Jr	28	25	29	Bo oto w mieście, w którem wzywano imienia mego, Ja pocznę trapić, a wy jako bez winy i bez kaźni będziecie? nie będziecie bez kaźni; bo Ja miecz przywiodę na wszystkie obywatele ziemie, mówi Pan zastępów.
Jeremiah	Jr	28	25	30	A ty będziesz prorokował do nich wszystkie te słowa, i rzeczesz do nich: Pan z wysoka zaryczy, a z mieszkania swego świętego głos swój wypuści, rycząc zaryczy nad ozdobą swoją: pobudkę jako tłoczących opiewać będą przeciw wszystkim obywatelom ziemie.
Jeremiah	Jr	28	25	31	Doszedł krzyk aż do kończyn ziemie; bo sąd Panu z narody, on się sądzi ze wszem ciałem, niezbożne podałem pod miecz, mówi Pan.
Jeremiah	Jr	28	25	32	To mówi Pan zastępów: Oto udręczenie wynidzie od narodu do narodu, i wicher wielki powstanie od kończyn ziemie.
Jeremiah	Jr	28	25	33	I będą pobici Pańscy dnia onego od kraju ziemie aż do kraju jéj: nie będą ich płakać, ani zbierać, ani pogrzebać, jako gnój po ziemi leżeć będą.
Jeremiah	Jr	28	25	34	Wyjcie pasterze i wołajcie, a posypcie się popiołem przedniejsi między trzodą; bo się wypełniły dni wasze, aby was pobito, i rozproszenia wasze, i upadniecie jako naczynie drogie.
Jeremiah	Jr	28	25	35	I zginie uciekanie od pasterzów i zbawienie od przedniejszych z trzody.
Jeremiah	Jr	28	25	36	Głos wołania pasterzów i wycia przedniejszych między trzodą: iż Pan spustoszył pastwiska ich.
Jeremiah	Jr	28	25	37	I umilkły pastwiska pokoju od oblicza gniewu zapalczywości Pańskiéj.
Jeremiah	Jr	28	25	38	Opuścił jako lew kuczkę swoję, iż została ziemia ich spustoszona od oblicza gniewu gołębice i od oblicza gniewu zapalczywości Pańskiéj.
Jeremiah	Jr	28	26	1	Na początku królestwa Joakima, syna Jozyaszowego, króla Judzkiego stało się to słowo od Pana, mówiąc:
Jeremiah	Jr	28	26	2	To mówi Pan: Stań w sieni domu Pańskiego, a będziesz mówił do wszystkich miast Judzkich, z których przychodzą kłaniać się w domu Pańskim, wszystkie mowy, którem Ja tobie rozkazał, abyś mówił do nich: nie ujmuj słowa.
Jeremiah	Jr	28	26	3	Jeźli snadź usłuchają i nawrócą się każdy od drogi swéj złéj, a żal mi będzie złego, które im myślę uczynić dla złości spraw ich.
Jeremiah	Jr	28	26	4	I rzeczesz do nich: To mówi Pan: Jeźli mię nie usłuchacie, żebyście chodzili w zakonie moim, którym wam dał,
Jeremiah	Jr	28	26	5	Żebyście słuchali mów sług moich proroków, którem Ja posyłał do was w nocy wstając i posyłając, a nie słuchaliście:
Jeremiah	Jr	28	26	6	Dam ten dom jako Sylo, i to miasto dam na przeklęctwo wszystkim narodom ziemskim.
Jeremiah	Jr	28	26	7	I usłyszeli kapłani i prorocy i wszystek lud Jeremiasza, mówiącego te słowa w domu Pańskim.
Jeremiah	Jr	28	26	8	A gdy dokończył Jeremiasz mówić wszystko, co mu był Pan rozkazał, aby mówił do wszego ludu, poimali go kapłani i prorocy i wszystek lud, mówiąc: Śmiercią niech umrze.
Jeremiah	Jr	28	26	9	Czemu prorokował imieniem Pańskiem, mówiąc: Jako Sylo będzie ten dom, i to miasto spustoszeje dlatego, że nie będzie obywatela? I zebrał się wszystek lud na Jeremiasza w domu Pańskim.
Jeremiah	Jr	28	26	10	I usłyszeli książęta Judzkie te słowa i wstąpili z domu królewskiego do domu Pańskiego, i usiedli w wejściu nowéj bramy domu Pańskiego.
Jeremiah	Jr	28	26	11	I mówili kapłani i prorocy do książąt i do wszego ludu, rzekąc: Sąd śmierci jest mężowi temu; bo prorokował przeciw temu miastu, jakoście słyszeli uszyma swemi.
Jeremiah	Jr	28	26	12	I rzekł Jeremiasz do wszech książąt i do wszego ludu, mówiąc: Pan mię posłał, abym prorokował na ten dom i na to miasto wszystkie słowa, któreście słyszeli.
Jeremiah	Jr	28	26	13	Teraz tedy dobre czyńcie drogi wasze i sprawy wasze, a słuchajcie głosu Pana, Boga waszego: i będzie żal Panu złego, które mówił przeciwko wam.
Jeremiah	Jr	28	26	14	A ja otom jest w ręku waszych, czyńcie zemną, co dobre i prawe jest w oczach waszych,
Jeremiah	Jr	28	26	15	Wszakóż wiedzcie i poznajcie, że, jeźli mię zabijecie, krew niewinną wydacie przeciw samym sobie, i przeciw miastu temu i obywatelom jego; bo prawdziwie Pan mię posłał do was, abych mówił w uszy wasze te wszystkie słowa.
Jeremiah	Jr	28	26	16	I rzekli książęta i wszystek lud do kapłanów i do proroków: Niemasz temu mężowi sądu śmierci; bo imieniem Pana, Boga naszego, mówił do nas.
Jeremiah	Jr	28	26	17	Wstali tedy mężowie z starszych ziemie i mówili do wszego zgromadzenia ludzi, rzekąc;
Jeremiah	Jr	28	26	18	Micheasz z Morasty był prorokiem za dni Ezechiasza, króla Judzkiego, i mówił do wszego ludu Judzkiego, rzekąc: To mówi Pan zastępów; Syon jako pole oran będzie, a Jeruzalem będzie gromadą kamienia, a góra domu wysokością lasów.
Jeremiah	Jr	28	26	19	Izali skazał go na śmierć Ezechiasz, król Judzki, i wszystek Juda? izali się nie bali Pana i nie błagali oblicza Pańskiego? i żal było Panu złego, które był rzekł przeciwka im. A tak my czynimy wielkie złe przeciw duszom naszym.
Jeremiah	Jr	28	26	20	Był téż mąż, który prorokował w imię Pańskie, Uryasz, syn Semei, z Karyathyarym, i prorokował przeciw temu miastu i przeciw téj ziemi podług wszystkich słów Jeremiaszowych.
Jeremiah	Jr	28	26	21	I usłyszał król Joakim i wszyscy możni i książęta jego te słowa, i szukał go król zabić: i usłyszał Uryasz i bał się i uciekł i wszedł do Egiptu.
Jeremiah	Jr	28	26	22	I posłał król Joakim męże do Egiptu, Elnathan, syna Achobor i męże z nim do Egiptu.
Jeremiah	Jr	28	26	23	I wywiedli Uryasza z Egiptu i przywiedli go do króla Joakima, i zabił go mieczem i wrzucił trupa jego do grobów gminu pospolitego.
Jeremiah	Jr	28	26	24	A tak ręka Achikama, syna Saphan, była z Jeremiaszem, aby go nie wydano w ręce ludu, i nie był zabit.
Jeremiah	Jr	28	27	1	Na początku królestwa Joakima, syna Jozyaszowego, króla Judzkiego, stało się to słowo do Jeremiasza od Pana, mówiąc:
Jeremiah	Jr	28	27	2	To mówi Pan do mnie: Uczyń sobie okowy i łańcuchy a włożysz je na szyję twoję.
Jeremiah	Jr	28	27	3	I poślesz je do króla Edom i do króla Moab i do króla synów Ammon i do króla Tyru i do króla Sydonu przez ręce posłów, którzy przyjechali do Jeruzalem do Sedechiasza, króla Judzkiego.
Jeremiah	Jr	28	27	4	I przykażesz im, aby do panów swych mówili: To mówi Pan zastępów, Bóg Izraelski: To rzeczecie do panów waszych:
Jeremiah	Jr	28	27	5	Jam uczynił ziemię i ludzie i zwierzęta, które są na ziemi, siłą moją wielką i ramieniem mojem wyciągnionem, i dałem ją temu, który się podobał w oczach moich.
Jeremiah	Jr	28	27	6	A tak i teraz Jam dał te wszystkie ziemie w rękę Nabuchodonozora, króla Babilońskiego, sługi mego: nadto i zwierzęta polne dałem mu, aby mu służyły.
Jeremiah	Jr	28	27	7	I będą mu służyć wszyscy narodowie, i synowi jego i synowi syna jego, aż przyjdzie czas ziemie jego, i jego samego: i będą mu służyć mnodzy narodowie i wielcy królowie.
Jeremiah	Jr	28	27	8	A naród i królestwo, któreby nie służyło Nabuchodonozorowi, królowi Babilońskiemu, i ktobykolwiek nie schylił szyje swéj pod jarzmo króla Babilońskiego, mieczem i głodem i powietrzem nawiedzę naród on, mówi Pan, aż ich dokonam w ręce jego.
Jeremiah	Jr	28	27	9	A tak wy nie słuchajcie proroków waszych i wieszczków i widosnów i wróżków i czarowników, którzy wam mówią: Nie będziecie służyć królowi Babilońskiemu.
Jeremiah	Jr	28	27	10	Bo wam prorokują kłamstwo, aby was oddalili od ziemie waszej, i żeby was wyrzucili, żebyście zginęli.
Jeremiah	Jr	28	27	11	Ale naród, który podda szyję swą pod jarzmo króla Babilońskiego a będzie mu służył, zostawię go ziemi jego, mówi Pan, i będzie ją sprawował i będzie mieszkał w niéj.
Jeremiah	Jr	28	27	12	A do Sedechiasza, króla Judzkiego, mówiłem podług tych słów wszystkich, rzekąc: Poddajcie szyje wasze pod jarzmo króla Babilońskiego a służcie mu i ludowi jego, a żyć będziecie.
Jeremiah	Jr	28	27	13	Przecz umieracie, ty i lud twój, mieczem i głodem i morem, jako mówił Pan do narodu, który nie będzie chciał służyć królowi Babilońskiemu?
Jeremiah	Jr	28	27	14	Nie słuchajcie słów proroków mówiących wam: Nie będziecie służyć królowi Babilońskiemu; bo oni wam fałsz powiadają.
Jeremiah	Jr	28	27	15	Bom ich nie posyłał, mówi Pan: a oni prorokują w imię moje fałszywie, aby was wyrzucili, żebyście zginęli, tak wy, jako i prorocy, którzy wam prorokują.
Jeremiah	Jr	28	27	16	Do kapłanów téż i do ludu tego mówiłem, rzekąc: To mówi Pan: Nie słuchajcie słów proroków waszych, którzy wam prorokują, mówiąc: Oto naczynia Pańskie przywrócone będą z Babilonu teraz prędko; bo wam fałsz prorokują.
Jeremiah	Jr	28	27	17	Przetóż nie słuchajcie ich; ale służcie królowi Babilońskiemu, abyście żyli. Czemu dajecie to miasto na spustoszenie?
Jeremiah	Jr	28	27	18	A jeźli są prorokami, a jest u nich słowo Pańskie, niech zabieżą Panu zastępów, aby naczynia, które pozostały w domu Pańskim i w domu króla Judzkiego i w Jeruzalem, nie przyszły do Babilonu.
Jeremiah	Jr	28	27	19	Bo to mówi Pan zastępów do słupów i do morza i do podstawków i do ostatka naczynia, które pozostało w tem mieście:
Jeremiah	Jr	28	27	20	Których nie pobrał Nabuchodonozor, król Babiloński, gdy przeniósł Jechoniasza króla, syna Joakima, króla Judzkiego, z Jeruzalem do Babilonu, i wszystkie przedniejsze ludzie Juda i Jeruzalem:
Jeremiah	Jr	28	27	21	Bo to mówi Pan zastępów, Bóg Izraelów, do naczynia, które pozostały w domu Pańskim i w domu króla Judzkiego i w Jeruzalem:
Jeremiah	Jr	28	27	22	Do Babilonu zawiezione będą, i będą tam aż do dnia nawiedzenia swego, mówi Pan, i każę je odnieść i przywrócić na to miejsce.
Jeremiah	Jr	28	28	1	I stało się roku onego, na początku królestwa Sedechiasza, króla Judzkiego, roku czwartego, miesiąca piątego, rzekł do mnie Hananiasz, syn Asur, prorok z Gabaon, w domu Pańskim przed kapłany i przede wszystkim ludem, mówiąc:
Jeremiah	Jr	28	28	2	To mówi Pan zastępów, Bóg Izraelów: Skruszyłem jarzmo króla Bobilońskiego.
Jeremiah	Jr	28	28	3	Jeszcze dwa lata dni, a Ja każę odnieść na to miejsce wszystkie naczynia domu Pańskiego, które pobrał Nabuchodonozor, król Babiloński, z miejsca tego, i przeniósł je do Babilonu.
Jeremiah	Jr	28	28	4	I Jechoniasza, syna Joakim, króla Juda, i wszystko zaprowadzenie Juda, którzy weszli do Babilonu, Ja przywrócę na to miejsce, mówi Pan; bo skruszę jarzmo króla Babilońskiego.
Jeremiah	Jr	28	28	5	I rzekł Jeremiasz prorok do Hananiasza proroka przed oczyma kapłanów i przed oczyma wszego ludu, który stał w domu Pańskim.
Jeremiah	Jr	28	28	6	I rzekł Jeremiasz prorok: Amen, niech tak uczyni Pan. Niech wzbudzi Pan słowa twoje, któreś prorokował, aby przywrócono naczynia do domu Pańskiego i wszystko zaprowadzenie z Babilonu na to miejsce.
Jeremiah	Jr	28	28	7	Wszakóż posłuchaj tego słowa, które ja mówię do uszu twoich i do uszu wszego ludu:
Jeremiah	Jr	28	28	8	Prorocy, którzy byli przedemną i przed tobą od początku, ci prorokowali na ziemie mnogie i na królestwa wielkie o walce i o znędzeniu i o głodzie.
Jeremiah	Jr	28	28	9	Prorok, który prorokował pokój, gdy się ziści słowo jego, poznan będzie za proroka, którego posłał Pan w prawdzie.
Jeremiah	Jr	28	28	10	I wziął Hananiasz prorok łańcuch z szyje Jeremiasza proroka i złamał go.
Jeremiah	Jr	28	28	11	I rzekł Hananiasz przed oczyma wszystkiego ludu, mówiąc: To mówi Pan: Tak złamię jarzmo Nabuchodonozora, króla Babilońskiego, po dwu lat z szyje wszech narodów. I poszedł Jeremiasz prorok w drogę swą.
Jeremiah	Jr	28	28	12	I stało się słowo Pańskie do Jeremiasza, potem gdy złamał Hananiasz prorok łańcuch z szyje Jeremiasza proroka, mówiąc:
Jeremiah	Jr	28	28	13	Idź, a powiedz Hananiaszowi: To mówi Pan: Złamałeś łańcuchy drzewiane, i miasto nich uczynisz łańcuchy żelazne.
Jeremiah	Jr	28	28	14	Bo to mówi Pan zastępów. Bóg Izraelów: Jarzmo żelazne włożyłem na szyję tych wszech narodów, aby służyli Nabuchodonozorowi, królowi Babilońskiemu, i będą mu służyć, nadto i zwierz ziemski dałem mu.
Jeremiah	Jr	28	28	15	I rzekł Jeremiasz prorok do Hananiasza proroka: Słuchaj Hananiaszu! nie posłał cię Pan, a tyś kazał ufać ludowi temu w kłamstwie.
Jeremiah	Jr	28	28	16	Przetóż to mówi Pan: Oto Ja wyślę cię z ziemie: tego roku umrzesz; boś mówił przeciw Panu.
Jeremiah	Jr	28	28	17	I umarł Hananiasz prorok onegóż roku, miesiąca siódmego.
Jeremiah	Jr	28	29	1	I te są słowa listu, który posłał Jeremiasz prorok z Jeruzalem do ostatku starszych zaprowadzenia i do kapłanów i do proroków i do wszego ludu, który był przeniósł Nabuchodonozor z Jeruzalem do Babilonu:
Jeremiah	Jr	28	29	2	Potem jako wyszedł Jechoniasz król i pani i rzezańcy i książęta Judzkie i Jerozolimskie i rzemieślnik i oboźny z Jeruzalem:
Jeremiah	Jr	28	29	3	W ręce Elasa, syna Saphan, i Gamaryasza, syna Helcyasza, które posłał Sedechiasz, król Judzki, do Nabuchodonozora, króla Babilońskiego, do Babilonu, mówiąc:
Jeremiah	Jr	28	29	4	To mówi Pan zastępów, Bóg Izraelów, do wszego zaprowadzenia, którem przeniósł z Jeruzalem do Babilonu:
Jeremiah	Jr	28	29	5	Budujcie domy a mieszkajcie, i sadźcie sady a jedzcie owoce ich.
Jeremiah	Jr	28	29	6	Pojmujcie żony a płódźcie syny i córki: i dawajcie synom waszym żony, a córki wasze wydawajcie za męże, i niech rodzą syny i córki, i mnóżcie się tam a nie bądźcie w małéj liczbie.
Jeremiah	Jr	28	29	7	I szukajcie pokoju miasta, do któregom was przeprowadził, a módlcie się za nie do Pana; bo w jego pokoju będzie wam pokój.
Jeremiah	Jr	28	29	8	Albowiem to mówi Pan zastępów, Bóg Izraelów: Niech was nie zwodzą prorocy wasi, którzy są między wami, i wieszczkowie wasi, ani pilnujcie snów waszych, które się wam śnią.
Jeremiah	Jr	28	29	9	Bo oni fałszywie wam prorokują imieniem mojem, a nie posłałem ich, mówi Pan.
Jeremiah	Jr	28	29	10	Bo to mówi Pan: Gdy się poczną wypełniać w Babilonie siedmdziesiąt lat, nawiedzę was i wzbudzę nad wami słowo moje dobre, że was przywrócę na to miejsce.
Jeremiah	Jr	28	29	11	Bo Ja wiem myśli, które Ja myślę o was, mówi Pan, myśli pokoju a nie udręczenia, abych wam dał koniec i cierpliwość.
Jeremiah	Jr	28	29	12	I będziecie mię wzywać, i pójdziecie i będziecie się modlić do mnie, a Ja was wysłucham.
Jeremiah	Jr	28	29	13	Będziecie mię szukać: i najdziecie, gdy mię szukać będziecie wszystkiem sercem waszem.
Jeremiah	Jr	28	29	14	I będę nalezion od was, mówi Pan, i wrócę niewolą wasze, i zbiorę was ze wszech narodów i ze wszystkich miejsc, do którychem was wygnał, mówi Pan, i przywrócę was z miejsca, do któregom was dał zaprowadzić.
Jeremiah	Jr	28	29	15	Boście mówili: Wzbudził nam Pan proroki w Babilonie.
Jeremiah	Jr	28	29	16	Bo to mówi Pan do króla, który siedzi na stolicy Dawidowéj, i do wszego ludu, który mieszka w tem mieście, do braci waszéj, którzy nie wyszli z wami w zaprowadzenie;
Jeremiah	Jr	28	29	17	To mówi Pan zastępów: Oto puszczę na nie miecz i głód i mór, i uczynię je jako złe figi, których jeść nikt nie może, przeto że są bardzo złe.
Jeremiah	Jr	28	29	18	I będę je prześladował mieczem i głodem i morem: i dam je na utrapienie wszystkim królestwom ziemie, na przeklęctwo i na zdumienie i na świstanie i na urąganie wszym narodom, do którychem je wyrzucił.
Jeremiah	Jr	28	29	19	Przeto iż nie słuchali słów moich, mówi Pan, którem posyłał do nich przez sługi moje, proroki, w nocy wstając i posyłając: a nie słuchaliście, mówi Pan.
Jeremiah	Jr	28	29	20	Wy tedy słuchajcie słowa Pańskiego, wszystko zaprowadzenie, którem wysłał z Jeruzalem do Babilonu.
Jeremiah	Jr	28	29	21	To mówi Pan zastępów, Bóg Izraelski, do Achaba, syna Koliasza, i do Sedecyasza, syna Maasyasza, którzy wam prorokują imieniem mojem fałszywie: Oto Ja podam je w ręce Nabuchodonozora króla, i pobije je przed oczyma waszemi.
Jeremiah	Jr	28	29	22	I wzięte będzie z nich przeklinanie wszystkiemu zaprowadzeniu Juda, które jest w Babilonie, mówiąc: Niech cię uczyni Pan jako Sedecyasza i jako Achaba, które smażył król Babiloński w ogniu:
Jeremiah	Jr	28	29	23	Przeto, że czynili głupstwo w Izraelu, i cudzołożyli z żonami przyjaciół swoich i mówili słowo imieniem mojem fałszywie, któregom im nie rozkazał: Jam jest sędzią i świadkiem, mówi Pan.
Jeremiah	Jr	28	29	24	A do Semejasza Nehelamitczyka rzeczesz:
Jeremiah	Jr	28	29	25	To mówi Pan zastępów, Bóg Izraelów: Za to, iżeś posłał imieniem swojem listy do wszego ludu, który jest w Jeruzalem, i do Sophoniasza, syna Maasyasza kapłana, i do wszech kapłanów, mówiąc:
Jeremiah	Jr	28	29	26	Pan cię dał kapłanem miasto Jojady kapłana, abyś był wodzem w domu Pańskim nad każdym mężem opętanym i prorokującym, abyś go wsadził do kłody i do ciemnice.
Jeremiah	Jr	28	29	27	A teraz czemuś nie szukał Jeremiasza Anathothczyka, który wam prorokuje?
Jeremiah	Jr	28	29	28	Bo dlatego posłał do nas do Babilonu, mówiąc: Długa to, budujcie domy a mieszkajcie, i sadźcie sady a jedzcie owoce ich.
Jeremiah	Jr	28	29	29	Czytał tedy Sophoniasz kapłan ten list w uszy Jeremiasza proroka.
Jeremiah	Jr	28	29	30	I stało się słowo Pańskie do Jeremiasza, mówiąc:
Jeremiah	Jr	28	29	31	Poślij do wszego zaprowadzenia, rzekąc: To mówi Pan do Semejasza Nehelamitczyka: Dlatego, że wam prorokował Semejasz, a Jam go nie posłał, i kazał wam ufać w kłamstwie:
Jeremiah	Jr	28	29	32	Przeto to mówi Pan: Oto Ja nawiedzę Semejasza Nehelamitczyka i nasienie jego: nie będzie miał męża siedzącego w pośrodku ludu tego, i nie ujrzy dobra, które Ja uczynię ludowi memu, mówi Pan; bo przez lenistwo mówił przeciw Panu.
Jeremiah	Jr	28	30	1	To słowo, które się stało do Jeremiasza od Pana, rzekąc:
Jeremiah	Jr	28	30	2	To mówi Pan, Bóg Izraelów, rzekąc: Napisz sobie wszystkie słowa, którem mówił do ciebie, na księgach.
Jeremiah	Jr	28	30	3	Bo oto dni przychodzą, mówi Pan, że przywrócę zaprowadzenie ludu mego Izraelskiego i Judzkiego, mówi Pan, a przywrócę je do ziemie, którąm dał ojcom ich, i posiędą ją.
Jeremiah	Jr	28	30	4	A te słowa, które mówił Pan do Izraela i do Judy;
Jeremiah	Jr	28	30	5	Bo to mówi Pan: Słyszeliśmy głos strachu, bojaźń, a niemasz pokoju.
Jeremiah	Jr	28	30	6	Pytajcie się a obaczcie, jeźli rodzi mężczyzna? preczżem tedy widział każdego męża rękę na biodrach jego jako rodzącéj i odmieniły się wszystkie twarzy w żółtą niemoc?
Jeremiah	Jr	28	30	7	Biada! bo wielki dzień on, a niemasz mu podobnego, i czas jest uciśnienia Jakób, i z niego wyzwolon będzie.
Jeremiah	Jr	28	30	8	I będzie w on dzień, mówi Pan zastępów, skruszę jarzmo z szyje twojéj, i związki jego potargam, a nie będą więcéj nad nim obcy panować:
Jeremiah	Jr	28	30	9	Ale będą służyć Panu, Bogu swemu, i Dawidowi, królowi swemu, którego im wzbudzę.
Jeremiah	Jr	28	30	10	A tak nie bój się ty, sługo mój, Jakóbie, mówi Pan, ani się lękaj Izraelu! bo oto Ja wybawię cię z ziemie dalekiéj, i nasienie twoje z ziemie, więzienia ich. I wróci się Jakób, i odpocznie, i będzie miał dostatek wszego dobra, a nie będzie, kogoby się bał:
Jeremiah	Jr	28	30	11	Bom Ja z tobą jest, mówi Pan, abych cię zbawił; bo uczynię skończenie we wszech narodziech, między którem cię rozproszył: lecz z tobą nie uczynię skończenia, ale cię skarzę w sądzie, abyś się sobie nie zdał niewinnym.
Jeremiah	Jr	28	30	12	Bo to mówi Pan: Nieuleczone złamanie twoje, zła bardzo rana twoja,
Jeremiah	Jr	28	30	13	Niemasz, ktoby sądził sąd twój na zawiązanie: pożytku leczenia niemasz.
Jeremiah	Jr	28	30	14	Wszyscy, którzy cię miłowali, zapomnieli cię, i nie będą cię szukać; bo raną nieprzyjacielską ubiłem cię, karaniem okrutnem: dla mnóstwa nieprawości twéj zatwardziały się grzechy twoje.
Jeremiah	Jr	28	30	15	Cóż wołasz nad skruszeniem twojem? nieuleczona jest boleść twoja: dla mnóstwa nieprawości twojéj i dla twardych grzechów twoich uczyniłem ci to.
Jeremiah	Jr	28	30	16	Przeto wszyscy, którzy cię pożerają, pożarci będą: i wszyscy nieprzyjaciele twoi w niewolą pobrani będą; a którzy cię pustoszą, będą spustoszeni: i wszystkie łupieżcę twoje dam na złupienie.
Jeremiah	Jr	28	30	17	Bo zagoję bliznę twoję a z ran twoich wyleczę cię, mówi Pan; bo wygnaną nazwali cię, Syonie! Tać jest, która nie miała pytającego.
Jeremiah	Jr	28	30	18	To mówi Pan: Oto Ja przywrócę zaprowadzenie namiotów Jakóbowych, i zmiłuję się nad dachy jego i zbuduje się miasto na wysokości swojéj, i kościół według porządku swego założon będzie.
Jeremiah	Jr	28	30	19	I wynidzie z nich chwała i głos igrających: i rozmnożę je, i nie ubędzie ich, i uwielbię je, i nie zdrobnieją.
Jeremiah	Jr	28	30	20	I będą synowie jego jako z pierwu, a gromadzenie jego przedemną trwać będzie: i nawiedzę przeciw wszystkim, którzy go trapią.
Jeremiah	Jr	28	30	21	I będzie wódz jego z niego, a książę z pośrodku jego wywiedzion będzie, i przytulę go, i przystąpi do mnie. Bo któż to jest, któryby przytulił serce swe, aby się przybliżył ku mnie? mówi Pan.
Jeremiah	Jr	28	30	22	I będziecie mi ludem, a Ja wam będę Bogiem.
Jeremiah	Jr	28	30	23	Oto wicher Pański, zapalczywość wychodząca, burza spadająca na głowie niezbożnych odpocznie.
Jeremiah	Jr	28	30	24	Nie odwróci Pan gniewu zapalczywości, aż uczyni, i nie wypełni myśl serca swego: na ostatku dni wyrozumiecie to.
Jeremiah	Jr	28	31	1	Czasu onego, mówi Pan, będę Bogiem wszystkim rodzajom Izraeolwym, a oni będą mi ludem.
Jeremiah	Jr	28	31	2	To mówi Pan: Nalazł łaskę na puszczy lud, który został po mieczu, pójdzie na swój pokój Izrael.
Jeremiah	Jr	28	31	3	Z daleka Pan mi się okazał. A miłością wieczną umiłowałem cię, dlatego przyciągnąłem litując się.
Jeremiah	Jr	28	31	4	I zasię zbuduję cię, i pobudujesz się, panno Izraelska! jeszcze będziesz przybrana bębnami twymi, i wychodzić będziesz w tańcu grających.
Jeremiah	Jr	28	31	5	Jeszcze sadzić będziesz winnice na górach Samaryjskich: sadzić będą sadzący, a póki czas nie przyjdzie, nie będą wina zbierać.
Jeremiah	Jr	28	31	6	Bo będzie dzień, którego wołać będą stróżowie na górze Ephraim: Wstańcie, a wstąpmy na Syon do Pana, Boga naszego.
Jeremiah	Jr	28	31	7	Bo to mówi Pan: Radujcie się z weselem Jakóbowi, a wykrzykajcie przeciw głowie narodów. Brzmijcie a śpiewajcie i mówcie: Zbaw, Panie! lud twój, ostatki Izraelowe.
Jeremiah	Jr	28	31	8	Oto Ja przywiodę je z ziemie północnéj, a zbiorę je od krajów ziemie: między którymi będą ślepy i chromy, brzemnienna i rodząca społem, gromada wielka wracających się tu.
Jeremiah	Jr	28	31	9	Z płaczem przyjdą, a w miłosierdziu przyprowadzę je; i przywiodę je przez potoki wodne drogą prostą, i nie potkną się na niéj; bom się stał Izraelowi ojcem, a Ephraim jest pierworodnym moim.
Jeremiah	Jr	28	31	10	Słuchajcie słowa Pańskiego, narodowie! a opowiadajcie na wyspach, które są daleko, i mówcie: Który rozproszył Izraela, zgromadzi go i będzie go strzegł, jako pasterz trzody swéj.
Jeremiah	Jr	28	31	11	Bo Pan odkupił Jakóba a wybawił go z ręki mocniejszego.
Jeremiah	Jr	28	31	12	I przyjdą i chwalić będą na górze Syon, i zbiorą się do dóbr Pańskich na zboże i na wino i na oliwę i na płód bydła i stada, a będzie dusza ich jako ogród wilgotny, i nie będą już więcéj łaknąć.
Jeremiah	Jr	28	31	13	Tedy się będzie weseliła panna w tańcu, młodzieńcy i starcy społem: i obrócę płacz ich w wesele, i pocieszę je i rozweselę od smutku ich.
Jeremiah	Jr	28	31	14	I opoję duszę kapłanów tłustością: a lud mój będzie nasycon dobrami memi, mówi Pan.
Jeremiah	Jr	28	31	15	To mówi Pan: Głos na wysokości słyszan jest narzekania, płaczu i żałości: Rachel płaczącéj synów swoich, a nie chcącéj przyjąć pocieszenia nad nimi, że ich niemasz.
Jeremiah	Jr	28	31	16	To mówi Pan: Niech przestanie głos twój od płaczu i oczy twoje od łez; bo ma zapłatę robota twoja, mówi Pan, i wrócą się z ziemie nieprzyjacielskiéj.
Jeremiah	Jr	28	31	17	I jest nadzieja o ostatku twym, mówi Pan, i wrócą się synowie do granic swoich.
Jeremiah	Jr	28	31	18	Słysząc słyszałem Ephraima przenoszącego się: Karałeś mię, i wyćwiczyłem się, jako cielec nie ukrócony. Nawróć mię, a nawrócę się; boś ty Pan, Bóg mój.
Jeremiah	Jr	28	31	19	Bo skoroś mię nawrócił, czyniłem pokutę: a skoroś mi pokazał, uderzyłem się w biodrę moję. Zawstydziłem się i zasromałem się, żem odniósł hańbę młodości mojéj.
Jeremiah	Jr	28	31	20	Jeźli syn poczciwy mnie Ephraim, jeźli dziecię rozkoszne? Bo od onąd, jakom mówił o nim, jeszcze nań będę pamiętał. Przetóż się poruszyły wnętrzności moje nad nim, litując zlituję się nad nim, mówi Pan.
Jeremiah	Jr	28	31	21	Postaw sobie strażnicę, nakładź sobie gorzkości, obróć serce swe ku drodze prostéj, którąś chodziła! wróć się, panno Izraelska! wróć się do tych miast twoich.
Jeremiah	Jr	28	31	22	Dokądże od rozkoszy rozpuścisz się, córko błędna? Bo Pan stworzył nowinę na ziemi: białagłowa ogarnie męża.
Jeremiah	Jr	28	31	23	To mówi Pan zastępów, Bóg Izraelów: Jeszcze będą mówić to słowo w ziemi Judzkiej i w mieściech jéj, gdy nawrócę poimanie ich: Niechaj ci błogosławi Pan, piękność sprawiedliwości, góro święta!
Jeremiah	Jr	28	31	24	I będą na niéj mieszkać Judas, i wszystkie miasta jego społem: oracze i żenący trzody.
Jeremiah	Jr	28	31	25	Bom upoił duszę spracowaną, i każdą duszę łaknącą nakarmiłem.
Jeremiah	Jr	28	31	26	Dlatego jako ze snu ocknąłem się, i ujrzałem, a sen mój mi słodki.
Jeremiah	Jr	28	31	27	Oto dni przychodzą, mówi Pan, i zasieję dom Izraelski i dom Judzki [0722]nasieniem człowieczem i nasieniem bydła.
Jeremiah	Jr	28	31	28	A jakom czuł nad nimi, abych wyrywał i kaził i rozwalał i tracił i trapił: tak będę czuł nad nimi, abych budował i sadził, mówi Pan.
Jeremiah	Jr	28	31	29	W one dni nie będą więcéj mówić: Ojcowie jedli jagodę kwaśną, a zęby synów zcierpnęły.
Jeremiah	Jr	28	31	30	Ale każdy umrze w swéj nieprawości: każdy człowiek, który je kwaśną jagodę, zcierpną zęby jego.
Jeremiah	Jr	28	31	31	Oto dni przychodzą, mówi Pan, i postanowię z domem Izraelskim i z domem Judzkim przymierze nowe:
Jeremiah	Jr	28	31	32	Nie według przymierza, którem z ojcy ich postanowił w dzień, któregom ujął rękę ich, abych je wywiódł z ziemie Egipskiéj: przymierze, które zgwałcili, a Jam panował nad nimi, mówi Pan.
Jeremiah	Jr	28	31	33	Ale to będzie przymierze, które postanowię z domem Izraelowym, po onych dniach, mówi Pan: Dam zakon mój do wnętrzności ich, a na sercu ich napiszę go: i będę im Bogiem, a oni będą mi ludem.
Jeremiah	Jr	28	31	34	I nie będzie więcéj uczył mąż bliźniego swego, i mąż brata swego, mówiąc: Poznaj Pana; bo wszyscy poznają mię od najmniejszego ich aż do największego, mówi Pan; bo się zlituję nad ich nieprawością, a grzechów ich więcéj nie wspomnię.
Jeremiah	Jr	28	31	35	To mówi Pan, który daje słońce na światłość dnia, porządek księżyca i gwiazd na światłość nocy: który wzruszy morze, i szumią wały jego, Pan zastępów imię jemu.
Jeremiah	Jr	28	31	36	Jeźli ustaną te ustawy przedemną, mówi Pan, tedy i nasienie Izraelowe ustanie, żeby nie był naród przedemną po wszystkie dni.
Jeremiah	Jr	28	31	37	To mówi Pan: Jeźli mogą być rozmierzone niebiosa z wierzchu, i wyrozumiane grunty ziemie na dole, i Ja odrzucę wszystko nasienie Izraelowe dla wszego, co czynili, mówi Pan.
Jeremiah	Jr	28	31	38	Oto dni przychodzą, mówi Pan, i zbudowano będzie miasto Panu od wieże Hananeel aż do bramy narożnéj.
Jeremiah	Jr	28	31	39	I wynidzie daléj sznur pomiaru przed pagórek Gareb i obejdzie Goathę.
Jeremiah	Jr	28	31	40	I wszystka dolina trupów i popiołu i wszystka kraina śmierci aż do potoku Cedron i aż do węgła bramy końskiéj na wschód, święta rzecz Panu: nie będzie wyrwana ani zepsowana więcéj na wieki.
Jeremiah	Jr	28	32	1	Słowo, które się stało do Jeremiasza od Pana, roku dziesiątego Sedecyasza, króla Judzkiego, ten jest rok ośmnasty Nabuchodonozora.
Jeremiah	Jr	28	32	2	Tedy wojsko króla Babilońskiego obległo było Jeruzalem, a Jeremiasz prorok był zamknion w sieni ciemnice, która była w domu króla Judzkiego.
Jeremiah	Jr	28	32	3	Bo go był zamknął Sedecyasz, król Judzki, mówiąc: Czemu prorokujesz, rzekąc: To mówi Pan: Oto Ja dam to miasto w ręce króla Babilońskiego, i weźmie je?
Jeremiah	Jr	28	32	4	I Sedecyasz, król Judzki, nie ujdzie ręki Chaldejczyków: ale będzie dan w rękę króla Babilońskiego, i będą mówić usta jego z usty jego, oczy téż jego ujrzą oczy jego.
Jeremiah	Jr	28	32	5	I do Babilonu zaprowadzi Sedecyasza, i będzie tam, aż go nawiedzę, mówi Pan: a jeźli będziecie walczyć przeciw Caldejczykom, nic szczęśliwego mieć nie będziecie.
Jeremiah	Jr	28	32	6	I rzekł Jeremiasz: Stało się słowo Pańskie do mnie, mówiąc:
Jeremiah	Jr	28	32	7	Oto Hanameel, syn Sellum, stryjeczny brat twój, przyjdzie do ciebie, mówiąc: Kup sobie rolą moję, która jest w Anathoth; bo na cię należy bliskością, abyś kupił.
Jeremiah	Jr	28	32	8	I przyszedł do mnie Hanameel, syn stryja mego, według słowa Pańskiego, do sieni ciemnice, i rzekł do mnie: Kup rolą moję, która jest w Anathoth w ziemi Benjamin; bo na cię przychodzi dziedzictwo, i tyś jest bliski, abyś odzierżał: i poznałem, że słowo było Pańskie.
Jeremiah	Jr	28	32	9	I kupiłem rolą u Hanameela, syna stryja mego, który jest w Anathoth, i odważyłem mu śrebra siedm syklów i dziesięć śrebrnych.
Jeremiah	Jr	28	32	10	I zapisałem w księgach i zapieczętowałem i przydałem świadki i odważyłem śrebro na szalach.
Jeremiah	Jr	28	32	11	I wziąłem zapis possessyi zapieczętowany i kontrakty i zeznania i pieczęci zwierzchu.
Jeremiah	Jr	28	32	12	I dałem zapis majętności Baruchowi, synowi Nery, syna Maasyasza, przed oczyma Hanameel, brata mego stryjecznego, przed oczyma świadków, którzy byli napisani w liście kupnym, i przed oczyma wszech Żydów, którzy siedzieli w sieni ciemnice.
Jeremiah	Jr	28	32	13	I przykazałem Baruchowi przed nimi, rzekąc:
Jeremiah	Jr	28	32	14	To mówi Pan zastępów. Bóg Izraelów: Weźmij te listy, ten list kupna zapieczętowany i ten list, który jest otworzony, a włóż je w naczynie gliniane, aby mogły trwać na wiele dni.
Jeremiah	Jr	28	32	15	Bo to mówi Pan zastępów, Bóg Izraelów: Jeszcze osięgać będą domy i role i winnice w téj ziemi.
Jeremiah	Jr	28	32	16	I modliłem się do Pana, oddawszy list possessyi Baruchowi, synowi Nery, mówiąc:
Jeremiah	Jr	28	32	17	Ach, ach, ach, Panie Boże! otoś ty uczynił niebo i ziemię siłą twoją wielką i ramieniem twem wyciągnionem: żadne słowo nie będzie tobie trudne,
Jeremiah	Jr	28	32	18	Który czynisz miłosierdzie nad tysiącmi, i oddawasz nieprawość ojców na łono synów ich po nich: Najmocniejszy, wielki i możny, Pan zastępów, imię tobie.
Jeremiah	Jr	28	32	19	Wielki radą, a nieogarniony myślą, którego oczy są otworzone na wszystkie drogi synów Adamowych, abyś oddał każdemu według dróg jego i według owocu wynalazków jego,
Jeremiah	Jr	28	32	20	Któryś położył znaki i cuda w ziemi Egipskiéj aż do dnia tego, i w Izraelu i między ludźmi, i uczyniłeś sobie imię, jako jest ten dzień.
Jeremiah	Jr	28	32	21	I wywiodłeś twój lud Izraelski z ziemie Egipskiéj w znakach i w cudach i ręką mocną i ramieniem wyciągnionem i w strachu wielkim.
Jeremiah	Jr	28	32	22	I dałeś im tę ziemię, którąś przysiągł ojcom ich, żeś im miał dać ziemię opływającą mlekiem i miodem.
Jeremiah	Jr	28	32	23	I weszli, i posiedli ją: a nie byli posłuszni głosu twego, nie chodzili w zakonie twoim: wszystko, coś im rozkazał czynić, nie czynili: i przyszło na nie to wszystko złe.
Jeremiah	Jr	28	32	24	Oto baszty pobudowano przeciw miastu, aby je wzięto: i podane jest miasto w ręce Chaldejczyków, którzy walczą na nie, dla miecza i głodu i moru: a cokolwiekeś rzekł, stało się, jako ty sam widzisz.
Jeremiah	Jr	28	32	25	A ty mi mówisz, Panie Boże: Kup rolą za śrebro, a przywiedź świadki, ano miasto podane jest w ręce Chaldejczyków.
Jeremiah	Jr	28	32	26	I stało się słowo Pańskie do Jeremiasza, mówiąc:
Jeremiah	Jr	28	32	27	Otom Ja Pan, Bóg wszelkiego ciała: aza mnie wszelkie słowo trudne będzie?
Jeremiah	Jr	28	32	28	Przetóż to mówi Pan: Oto Ja dam to miasto w ręce Chaldejczyków i w ręce króla Babilońskiego, i wezmą je.
Jeremiah	Jr	28	32	29	I przyjdą Chaldejczycy, walczący na to miasto, i zapalą je ogniem: i spałą je i domy, na których dachach ofiarowali Baalowi i czynili mokre ofiary cudzym bogom, aby mię draźnili.
Jeremiah	Jr	28	32	30	Bo byli synowie Izraelscy i synowie Judzcy ustawicznie czyniący złość przed oczyma memi od młodości swéj: synowie Izraelscy, którzy aż do tego czasu draźnią mię uczynkiem rąk swoich, mówi Pan.
Jeremiah	Jr	28	32	31	Bo w zapalczywości i rozgniewaniu mojem było mi to miasto ode dnia, którego je zbudowali, aż do dnia tego, którego będzie zjęte od oblicza mego:
Jeremiah	Jr	28	32	32	Dla złości synów Izraelskich i synów Judzkich, którą czynili, do gniewu mię przywodząc, sami i królowie ich, książęta ich i kapłani ich i prorocy ich, mężowie Judzcy i obywatele Jerozolimscy.
Jeremiah	Jr	28	32	33	I obrócili do mnie tyły a nie oblicza: gdym je uczył rano i ćwiczył, a nie chcieli słuchać, aby przyjmowali ćwiczenie.
Jeremiah	Jr	28	32	34	I postawili bałwany swe w domu, w którym wzywano imienia mego, aby go splugawili.
Jeremiah	Jr	28	32	35	I zbudowali wyżyny Baal, które są w dolinie syna Ennom, aby poświęcali syny swe i córki swe Molochowi, czegom im nie rozkazał, ani mi przyszło na serce, aby tę obrzydłość czynić mieli a Judę ku grzechowi przywodzili.
Jeremiah	Jr	28	32	36	A teraz dlatego to mówi Pan, Bóg Izraelów, do tego miasta, o którem wy mówicie, że będzie podane w ręce króla Babilońskiego mieczem i głodem i morem:
Jeremiah	Jr	28	32	37	Oto Ja zgromadzę je ze wszystkich ziem, do którychem je wygnał w zapalczywości mojéj i w gniewie moim i w zagniewaniu wielkiem, i przywrócę je na to miejsce, a uczynię, że będą, mieszkać bezpiecznie.
Jeremiah	Jr	28	32	38	I będą mi ludem, a Ja im będę Bogiem.
Jeremiah	Jr	28	32	39	I dam im serce jedno i drogę jedne, aby się mnie bali po wszystkie dni, i dobrze im było i synom ich po nich.
Jeremiah	Jr	28	32	40	Postanowię téż z nimi przymierze wieczne i nie przestanę im dobrze czynić: i bojaźń moję dam do serca ich, aby nie odstępowali odemnie.
Jeremiah	Jr	28	32	41	I będę się weselił nad nimi, gdy im dobrze uczynię, a wsadzę je na téj ziemi w prawdzie wszystkiem sercem mojem i wszystką duszą moją.
Jeremiah	Jr	28	32	42	Bo to mówi Pan: Jakom przywiódł na ten lud to wszystko złe wielkie, tak przywiodę na nie wszystko dobre, które Ja mówię do nich.
Jeremiah	Jr	28	32	43	I będą dzierżane role w téj ziemi, o któréj wy mówicie, że jest spustoszona dlatego, iż nie został człowiek i bydlę, i dana jest w ręce Chaldejczyków.
Jeremiah	Jr	28	32	44	Role za pieniądze kupować będą i zapisować do ksiąg, i pieczęć przykładać będą i świadka przywiodą w ziemi Benjamin i około Jeruzalem, po mieściech Judzkich i po mieściech górnych i po mieściech polnych i po mieściech, które są na południe; bo przywrócę poimanie ich, mówi Pan.
Jeremiah	Jr	28	33	1	I stało się słowo Pańskie do Jeremiasza powtóre, gdy jeszcze był zamkniony w sieni ciemnice, rzekąc:
Jeremiah	Jr	28	33	2	To mówi Pan, który uczyni i utworzy to i sprawi: Pan imię jego.
Jeremiah	Jr	28	33	3	Wołaj do mnie, a wysłucham cię, i oznajmięć wielkie i pewne rzeczy, których nie wiesz.
Jeremiah	Jr	28	33	4	Bo to mówi Pan, Bóg Izraelów, do domów miasta tego i do domów króla Judzkiego, które są pokażone, i do baszt i do miecza:
Jeremiah	Jr	28	33	5	Idących, aby walczyli z Chaldejczyki, a napełnili je trupami onych ludzi, którem pobił w zapalczywości mojéj i w gniewie moim, zakrywając twarz moję od miasta tego dla wszelakiéj złości ich.
Jeremiah	Jr	28	33	6	Oto Ja zagoję im bliznę, i przywiodę zdrowie i wyleczę je, a odkryję im uproszenie pokoju i prawdy.
Jeremiah	Jr	28	33	7	Wrócę téż zaprowadzenie Judzkie i zaprowadzenie Jerozolimskie, a pobuduję je jako z pierwu.
Jeremiah	Jr	28	33	8	I oczyszczę je od wszelakiéj nieprawości ich, którą grzeszyli przeciwko mnie, a zlituję się nad wszemi nieprawościami ich, któremi przeciwko mnie wystąpili i wzgardzili mną.
Jeremiah	Jr	28	33	9	A będzie mi to sławą i weselem i chwałą i radością wszystkim narodom ziemie, którzy usłyszą wszystko dobre, które Ja im uczynię: i zlękną się a zatrwożą się dla wszego dobra i dla wszego pokoju, który Ja im uczynię.
Jeremiah	Jr	28	33	10	To mówi Pan: Jeszcze słyszan będzie na tem miejscu, (które wy mówicie, że jest spustoszone, tak iż niemasz człowieka ani bydlęcia, w mieściech Judzkich i za Jeruzalem, które spustoszone są bez człowieka i bez obywatela i bez bydła.)
Jeremiah	Jr	28	33	11	Głos wesela i głos radości, głos oblubieńca i głos oblubienice, głos mówiących: Wyznawajcie Panu zastępów; bo dobry Pan; bo na wieki miłosierdzie jego: i przynoszących śluby w dom Pański; bo zaś przywiodę zaprowadzenie ziemie jako z pierwu, mówi Pan.
Jeremiah	Jr	28	33	12	To mówi Pan zastępów: Jeszcze będzie na tem miejscu pustem bez człowieka i bez bydlęcia, i we wszystkich mieściech jego mieszkanie pasterzów leżącéj trzody.
Jeremiah	Jr	28	33	13	W mieściech górnych i w mieściech polnych i w mieściech, które są na południe i w ziemi Benjamin i w okolicy Jeruzalem, i w mieściech Judzkich jeszcze chodzić będą trzody pod ręką liczącego, mówi Pan.
Jeremiah	Jr	28	33	14	Oto dni przychodzą, mówi Pan, a wzbudzę słowo dobre, którem mówił do domu Izrael i do domu Juda.
Jeremiah	Jr	28	33	15	W one dni i w onym czasie uczynię, że spłodzi Dawid płód sprawiedliwości, a będzie czynił sąd i sprawiedliwość na ziemi.
Jeremiah	Jr	28	33	16	W one dni będzie zbawion Juda, i Jeruzalem mieszkać będzie bezpiecznie. A to jest imię, którem go nazowią: Pan sprawiedliwy nasz.
Jeremiah	Jr	28	33	17	Bo to mówi Pan: Nie zginie z Dawida mąż, któryby siedział na stolicy domu Izraelowego.
Jeremiah	Jr	28	33	18	Z kapłanów téż i z Lewitów nie zginie mąż od oblicza mego, któryby ofiarował całopalenie, i któryby palił obiatę i zabijał ofiarę po wszystkie dni.
Jeremiah	Jr	28	33	19	I stało się słowo Pańskie do Jeremiasza, mówiąc:
Jeremiah	Jr	28	33	20	To mówi Pan: Jeźli się zrzucić może przymierze moje z dniem i przymierze moje z nocą, żeby nie był dzień i noc czasu swego:
Jeremiah	Jr	28	33	21	I przymierze moje zrzucić się będzie mogło z Dawidem, sługą moim, żeby nie był z niego syn, któryby królował na stolicy jego, i Lewitowie i kapłani, słudzy moi.
Jeremiah	Jr	28	33	22	Jako nie mogą być zliczone gwiazdy niebieskie, ani zmierzony piasek morski, tak rozmnożę nasienie Dawida, sługi mego, i Lewity, służebniki moje.
Jeremiah	Jr	28	33	23	I stało się słowo Pańskie do Jeremiasza, mówiąc:
Jeremiah	Jr	28	33	24	Azaś nie widział, co ten lud mówił, rzekąc: Dwoje plemię, które był obrał Pan, jest odrzucone, i ludem moim wzgardzili, dlatego, że niemasz więcéj narodu przed nimi?
Jeremiah	Jr	28	33	25	To mówi Pan: Jeźlim przymierza mego między dniem i nocą, i ustaw niebu i ziemi nie postanowił:
Jeremiah	Jr	28	33	26	Zaiste i nasienie Jakóbowe i Dawida, sługi mego, odrzucę, żebych nie brał z nasienia jego książąt nasienia Abrahama, Izaaka i Jakóba; bo wrócę zaprowadzenie ich a zlituję się nad nimi.
Jeremiah	Jr	28	34	1	Słowo, które się stało do Jeremiasza od Pana, gdy Nabuchodonozor, król Babiloński, i wszystko wojsko jego i wszystkie królestwa ziemskie, które były pod władzą ręki jego, i wszyscy narodowie walczyli przeciwko Jeruzalem i przeciwko wszystkim miastom jego, mówiąc: To mówi Pan, Bóg Izraelski: Idź a mów do Sedecyasza, króla Judzkiego, i rzeczesz do niego:
Jeremiah	Jr	28	34	2	To mówi Pan: Oto Ja dam to miasto w ręce króla Babilońskiego, i spali je ogniem.
Jeremiah	Jr	28	34	3	I ty nie ujdziesz ręki jego, ale poimaniem poiman będziesz i w rękę jego podan będziesz, a oczy twoje oglądają króla Babilońskiego, i usta jego z usty twemi mówić będą, i wnidziesz do Babilonu.
Jeremiah	Jr	28	34	4	Wszakóż słuchaj słowa Pańskiego, Sedecyaszu, królu Judzki! To mówi Pan do ciebie: Nie umrzesz od miecza;
Jeremiah	Jr	28	34	5	Ale w pokoju umrzesz, i wedle spalenia ojców twoich pierwszych, którzy byli przed tobą, tak ciebie spalą: i biada, panie! będą cię płakać; bom Ja rzekł słowo, mówi Pan.
Jeremiah	Jr	28	34	6	I mówił Jeremiasz prorok do Sedecyasza, króla Judzkiego, wszystkie te słowa w Jeruzalem.
Jeremiah	Jr	28	34	7	A wojsko króla Babilońskiego walczyło na Jeruzalem i na wszystkie miasta Judzkie, które były pozostały, na Lachis i na Azechę; bo te zostały były z miast Judzkich miasta obronne.
Jeremiah	Jr	28	34	8	Słowo, które się stało do Jeremiasza od Pana, potem jako uczynił przymierze król Sedecyasz ze wszystkim ludem w Jeruzalem, opowiadając:
Jeremiah	Jr	28	34	9	Aby wypuścił każdy niewolnika swego i każdy niewolnicę swoję, Hebrejczyka i Hebrejankę wolne, a żeby nie panował nad nimi, to jest nad Żydowinem i nad bratem swoim.
Jeremiah	Jr	28	34	10	A tak usłuchały wszystkie książęta i wszystek lud, którzy uczynili przymierze, aby wypuścił każdy niewolnika swego i każdy niewolnicę swą wolno, ażeby daléj nie panowali [0726]nad nimi: a tak usłuchali i wypuścili je.
Jeremiah	Jr	28	34	11	I wrócili się zaś i wzięli zaś niewolniki i niewolnice swe, które byli wolno wypuścili, i zniewolili za niewolniki i za niewolnice.
Jeremiah	Jr	28	34	12	I stało się słowo Pańskie do Jeremiasza od Pana, mówiąc:
Jeremiah	Jr	28	34	13	To mówi Pan, Bóg Izraelów: Jam postanowił przymierze z ojcy waszymi w dzień, któregom je wywiódł z ziemie Egipskiéj, z domu niewoli, mówiąc:
Jeremiah	Jr	28	34	14	Gdy się skończą siedm lat, niech wypuści każdy brata swego Hebrejczyka, którego mu przedano, i będzie tobie służył sześć lat: a wypuścisz go wolno od siebie. I nie słuchali mię ojcowie wasi, ani nachylili ucha swego.
Jeremiah	Jr	28	34	15	I nawróciliście się wy dzisia i uczyniliście prawość przed oczyma memi, opowiadając wolność każdy bliźniemu swemu; i postanowiliście przymierze przed oczyma memi w domu, w którym wzywano imienia mego nad nim.
Jeremiah	Jr	28	34	16	I wróciliście się i splugawiliście imię moje, pobraliście zasię każdy niewolnika swego i każdy niewolnicę swą, któreście byli puścili, aby wolnymi i w swéj mocy byli: i zniewoliliście je, aby wam byli niewolnikami i niewolnicami.
Jeremiah	Jr	28	34	17	Przetóż to mówi Pan: Wyście mię nie słuchali, abyście opowiedzieli wolność każdy bratu swemu i każdy bliźniemu swemu: otóż Ja wam opowiadam wolność, mówi Pan, do miecza, do moru i do głodu, i dam was na wzruszenie wszym królestwom ziemskim.
Jeremiah	Jr	28	34	18	I podam męże, którzy przestępują przymierze moje a nie strzegli słów przymierza, na które zezwolili przed oczyma memi, cielca, którego rozcięli na dwie części i chodzili między częściami jego:
Jeremiah	Jr	28	34	19	Książęta Judzkie i książęta Jerozolimskie, trzebieńce i kapłany i wszystek lud ziemie, którzy chodzili między częściami cielca:
Jeremiah	Jr	28	34	20	I podam je w rękę nieprzyjaciół ich i w ręce szukających dusze ich: i będzie ścierw ich jadłem ptastwu powietrznemu i zwierzowi ziemnemu.
Jeremiah	Jr	28	34	21	I Sedecyasza, króla Judzkiego, i książęta jego dam w rękę nieprzyjaciół ich i w ręce szukających dusze ich i w ręce rycerstwa króla Babilońskiego, którzy odstąpili od was.
Jeremiah	Jr	28	34	22	Oto Ja rozkazuję, mówi Pan, i przywiodę je do miasta tego, i będą walczyć na nie i wezmą je i spalą ogniem: a miasta Judzkie położę pustynią, dlatego że niemasz obywatela.
Jeremiah	Jr	28	35	1	Słowo, które się stało do Jeremiasza od Pana za dni Joakima, syna Jozyaszowego, króla Judzkiego, mówiąc:
Jeremiah	Jr	28	35	2	Idź do domu Rechabitów, a mów im i wprowadź je do domu Pańskiego, do jednéj skarbnéj komory, a dasz im pić wina.
Jeremiah	Jr	28	35	3	I wziąłem Jezoniasza, syna Jeremiaszowego, syna Habsaniego, i bracią jego i wszystkie syny jego i wszystek dom Rechabitów,
Jeremiah	Jr	28	35	4	I wwiodłem je do domu Pańskiego, do komory skarbnéj synów Hanana, syna Jegedaliego, męża Bożego, która była podle komory książęcéj, nad komorą Maasyasza, syna Sellumowego, który był stróżem sieni.
Jeremiah	Jr	28	35	5	I postawiłem przed synmi domu Rechabitów czasze pełne wina i kubki, i rzekłem do nich: Pijcie wino.
Jeremiah	Jr	28	35	6	Którzy odpowiedzieli: Nie będziem pić wina; bo Jonadab, syn Rechabów, ojciec nasz, rozkazał nam, mówiąc: Nie będziecie pić wina, wy i synowie wasi aż na wieki.
Jeremiah	Jr	28	35	7	I domu nie będziecie budować, nasienia nie będziecie siać i winnic nie będziecie sadzić, ani mieć: ale w namieciech mieszkać będziecie po wszystkie dni wasze, abyście żyli przez długie czasy na ziemi, do któréj wy jesteście przychodniami.
Jeremiah	Jr	28	35	8	A tak usłuchaliśmy głosu Jonadaba, syna Rechabowego, ojca naszego, we wszystkiem, co nam przykazał, tak żebyśmy nie pili wina po wszystkie dni nasze, my i żony nasze, synowie i córki nasze,
Jeremiah	Jr	28	35	9	I żebyśmy nie budowali domów na mieszkanie i nie mieliśmy winnice i roli i nasienia:
Jeremiah	Jr	28	35	10	Aleśmy mieszkali w namieciech i byliśmy posłuszni we wszystkiem, co nam Jonadab, ojciec nasz, rozkazał.
Jeremiah	Jr	28	35	11	Lecz gdy przyciągnął Nabuchodonozor, król Babiloński, do ziemie naszej, rzekliśmy: Pójdźcie, a wnidźmy do Jeruzalem przed wojskiem Chaldejskiem i przed wojskiem Syryjskiem, i mieszkaliśmy w Jeruzalem.
Jeremiah	Jr	28	35	12	I stało się słowo Pańskie do Jeremiasza, mówiąc:
Jeremiah	Jr	28	35	13	To mówi Pan zastępów, Bóg Izraelów: Idź a mów mężom Judzkim i obywatelom Jeruzalem: Izali nie przyjmiecie ćwiczenia, abyście posłuszni byli słów moich? mówi Pan.
Jeremiah	Jr	28	35	14	Przemogły słowa Jonadaba, syna Rechabowego, które przykazał synom swym, żeby nie pili wina: i nie pili aż do dnia tego; bo posłuszni byli przykazania ojca swego. A Jam mówił do was rano wstając i mówiąc, a nie byliście mi posłuszni.
Jeremiah	Jr	28	35	15	I posłałem do was wszystkie sługi moje proroki, wstając rano a posyłając i mówiąc: Nawróćcie się, każdy z drogi swéj złéj, a dobre czyńcie sprawy wasze a nie chodźcie za bogi cudzymi, ani im służcie: a będziecie mieszkać na ziemi, którąm dał wam i ojcom waszym. I nie nachyliliście ucha swego, aniście mię usłuchali.
Jeremiah	Jr	28	35	16	A tak utwierdzili synowie Jonadaba, syna Pechabowego, przykazanie ojca swego, które im przykazał: a ten lud nie był mi posłusznym.
Jeremiah	Jr	28	35	17	Przetóż to mówi Pan zastępów, Bóg Izraelów: Oto Ja przywiodę na Judę, na wszystkie obywatele Jeruzalem wszystko utrapienie, którem mówił przeciwko im: ponieważem mówił do nich, a nie słuchali, wołałem ich, a nie odpowiedzieli mi.
Jeremiah	Jr	28	35	18	Lecz domowi Rechabitów rzekł Jeremiasz: To mówi Pan zastępów, Bóg Izraelów: Dlatego, żeście posłuszni byli rozkazania Jonadaba, ojca waszego, i strzegliście wszystkich przykazań jego a czyniliście wszystko, co wam rozkazał,
Jeremiah	Jr	28	35	19	Przetóż to mówi Pan zastępów, Bóg Izraelów: Nie ustanie mąż z pokolenia Jonadaba, syna Rechab, stojący przedemną po wszystkie dni.
Jeremiah	Jr	28	36	1	I stało się roku czwartego Joakima, syna Jozyaszowego, króla Judzkiego, stało się to słowo do Jeremiasza od Pana, mówiąc:
Jeremiah	Jr	28	36	2	Weźmij księgi a napisz na nich wszystkie słowa, którem mówił do ciebie przeciw Izraelowi i Judzie i przeciw wszystkim narodom, ode dnia, któregom mówił do ciebie, ode dni Jozyasza aż do dnia tego.
Jeremiah	Jr	28	36	3	Aza snadź, gdy usłyszy dom Judzki wszystko złe, które Ja myślę im uczynić, nawróci się każdy z drogi swéj złéj, i zlituję się nad nieprawością i nad grzechem ich.
Jeremiah	Jr	28	36	4	A tak wezwał Jeremiasz Barucha, syna Neryego, i spisał Baruch z ust Jeremiaszowych wszystkie słowa Pańskie, które mówił do niego, na księgach.
Jeremiah	Jr	28	36	5	I rozkazał Jeremiasz Baruchowi, mówiąc: Jam jest wsadzony a nie mogę iść do domu Pańskiego.
Jeremiah	Jr	28	36	6	A tak idź ty a czytaj z ksiąg, na którycheś spisał z ust moich słowa Pańskie, gdzie lud będzie słyszał w domu Pańskim w dzień postu: nadto, gdy będzie słuchał wszystek Juda, którzy przychodzą z miast swoich, będziesz im czytał.
Jeremiah	Jr	28	36	7	Owa snadź padnie modlitwa ich przed obliczem Pańskiem, a wróci się każdy z drogi swéj złéj; bo wielka zapalczywość i rozgniewanie jest, którą mówił Pan przeciw ludowi temu.
Jeremiah	Jr	28	36	8	I uczynił Baruch, syn Neryego, wszystko, jako mu rozkazał Jeremiasz prorok, czytając z ksiąg słowa Pańskie w domu Pańskim.
Jeremiah	Jr	28	36	9	I stało się roku piątego Joakima, syna Jozyaszowego, króla Judzkiego, miesiąca dziewiątego, zapowiedziano post przed obliczem Pańskiem wszystkiemu ludowi w Jeruzalem i wszemu ludowi, który się był zszedł z miast Judzkich do Jeruzalem.
Jeremiah	Jr	28	36	10	I czytał Baruch z ksiąg słowa Jeremiaszowe w domu Pańskim, w komorze skarbnéj Gamaryasza, syna Saphanowego pisarza, w sieni wyższéj, u wchodu nowéj bramy domu Pańskiego, gdy słuchał wszystek lud.
Jeremiah	Jr	28	36	11	A gdy usłyszał Micheasz, syn Gamaryasza, syna Saphanowego, wszystkie słowa Pańskie z ksiąg,
Jeremiah	Jr	28	36	12	Zszedł do domu królewskiego, do komory pisarzowéj, a oto tam wszystkie książęta siedziały: Elisama pisarz, i Dalajasz, syn Semejego, i Elnathan, syn Achoborów, i Gamaryasz, syn Saphanów, i Sedecyasz, syn Hananiaszów, i wszystkie książęta.
Jeremiah	Jr	28	36	13	I powiedział im Micheasz wszystkie słowa, które słyszał, gdy czytał Baruch z ksiąg do uszu ludu.
Jeremiah	Jr	28	36	14	Tedy posłały wszystkie książęta do Barucha Judę, syna Nathaniaszowego, syna Selewiego, syna Chuzyego, mówiąc: Księgi, z którycheś czytał, gdy lud słuchał, weźmij w rękę twoję, a przyjdź. Wziął tedy Baruch, syn Neryego, księgi w rękę swą i przyszedł do nich.
Jeremiah	Jr	28	36	15	I rzekli do niego: Siądź a czytaj to w uszach naszych. I czytał Baruch w uszach ich.
Jeremiah	Jr	28	36	16	A gdy usłyszeli wszystkie słowa, zdumieli się każdy do bliźniego swego i rzekli do Barucha: Musimy oznajmić królowi wszystkie te słowa.
Jeremiah	Jr	28	36	17	I pytali go, mówiąc: Powiedz nam, jakoś pisał wszystkie te słowa z ust jego.
Jeremiah	Jr	28	36	18	A Baruch im rzekł. Z ust swych mówił, jakoby czytając do mnie wszystkie te słowa: a jam pisał na księgach inkaustem.
Jeremiah	Jr	28	36	19	I rzekły książęta do Barucha: Idź a skryj się, ty i Jeremiasz, a żaden niech nie wie, gdzieście.
Jeremiah	Jr	28	36	20	I weszli do króla do sieni, lecz księgi poruczyli w skarbnicy Elisamasza pisarza, i powiedzieli przed królem wszystkie słowa.
Jeremiah	Jr	28	36	21	I posłał król Judę, aby wziął księgi: który wziąwszy je z komory Elisama pisarza, czytał przed królem i przed wszystkimi książęty, którzy stali przy królu.
Jeremiah	Jr	28	36	22	A król siedział w domu, gdzie zimował miesiąca dziewiątego: a stała przed nim kotlina pełna węgla.
Jeremiah	Jr	28	36	23	A gdy przeszedł Juda trzy albo cztery karty, porzezał je nożykiem pisarskim i wrzucił do ognia, który był na kotlince, aż zgorzały wszystkie księgi na ogniu.
Jeremiah	Jr	28	36	24	A nie ulękli się, ani rozdarli szat swoich, król i wszyscy słudzy jego, którzy słyszeli wszystkie te mowy.
Jeremiah	Jr	28	36	25	Wszakże Elnathan i Dalajasz i Gamaryasz zastawili się królowi, aby nie palił ksiąg, i nie usłuchał ich.
Jeremiah	Jr	28	36	26	I rozkazał król Jeremielowi, synowi Amelechowemu, i Sarajaszowi, synowi Ezryelowemu, i Selemiaszowi, synowi Abdeelowemu, aby poimali Barucha pisarza i Jeremiasza proroka: ale je był skrył Pan.
Jeremiah	Jr	28	36	27	I stało się słowo Pańskie do Jeremiasza proroka, potem gdy król spalił księgi i mowy, które był spisał Baruch z ust Jeremiaszowych, mówiąc:
Jeremiah	Jr	28	36	28	Weźmij zaś inne księgi a napisz na nich wszystkie mowy pierwsze, które były w pierwszych księgach, które spalił Joakim, król Judzki.
Jeremiah	Jr	28	36	29	A do Joakima, króla Judzkiego, rzeczesz: To mówi Pan: Tyś spalił one księgi, mówiąc: Czemuś napisał na nich, oznajmując: Wrychle przyjdzie król Babiloński i spustoszy tę ziemię i uczyni, że w niéj ustanie i człowiek i bydlę?
Jeremiah	Jr	28	36	30	Przeto to mówi Pan przeciw Joakimowi, królowi Judzkiemu: Nie będzie z niego, ktoby siedział na stolicy Dawidowéj, a trup jego wyrzucon będzie na gorącość przez dzień i na mróz przez noc.
Jeremiah	Jr	28	36	31	I nawiedzę przeciw niemu i przeciwko nasieniu jego i przeciwko sługom jego nieprawości ich i przywiodę na nie i na obywatele Jeruzalem i na męże Judzkie wszystko złe, którem mówił do nich, a nie usłuchali.
Jeremiah	Jr	28	36	32	A Jeremiasz wziął inne księgi i dał je Baruchowi, synowi Neryego, pisarzowi, który pisał na nich z ust Jeremiaszowych wszystkie mowy ksiąg, które był spalił Joakim, król Judzki, w ogniu, i nadto jeszcze dano mów daleko więcéj, niźli pierwéj było.
Jeremiah	Jr	28	37	1	I królował król Sedecyasz, syn Jozyaszów, miasto Jechoniasza, syna Joakimowego, którego postanowił królem Nabuchodonozor, król Babiloński, w ziemi Judzkiéj.
Jeremiah	Jr	28	37	2	I nie był posłuszny, sam i słudzy jego i lud ziemski słów Pańskich, które mówił przez rękę Jeremiasza proroka.
Jeremiah	Jr	28	37	3	I posłał król Sedecyasz Juchala, syna Selemiaszowego, i Sophoniasza, syna Maasyaszowego, kapłana, do Jeremiasza proroka, mówiąc: Módl się za nami do Pana, Boga naszego.
Jeremiah	Jr	28	37	4	A Jeremiasz wolno chodził wpośród ludu; bo go nie wsadzono było do ciemnice. Tedy wojsko Pharaonowe wyszło było z Egiptu, i usłyszawszy Chaldejczycy, którzy byli obiegli Jeruzalem, takową wieść, odciągnęli od Jeruzalem.
Jeremiah	Jr	28	37	5	I stało się słowo Pańskie do Jeremiasza proroka, mówiąc:
Jeremiah	Jr	28	37	6	To mówi Pan, Bóg Izraelów: Tak powiecie królowi Judzkiemu, który was posłał do mnie, abyście mię pytali:
Jeremiah	Jr	28	37	7	Oto wojsko Pharaonowe, które wyciągnęło wam na pomoc, wróci się do ziemie swéj, do Egiptu: i wrócą się Chaldejczycy, a będą walczyć na to miasto i wezmą je i zapalą je ogniem.
Jeremiah	Jr	28	37	8	To mówi Pan: Nie zwodźcie dusz waszych, mówiąc: Odchodząc odejdą i odciągną od nas Chaldejczycy; boć nie odejdą.
Jeremiah	Jr	28	37	9	Ale choćbyście pobili wszystko wojsko Chaldejskie, którzy walczą z wami, a zostaliby się z nich niektórzy zranieni, każdy z namiotu swego wstaną a zapalą to miasto ogniem.
Jeremiah	Jr	28	37	10	A tak gdy odeszło wojsko Chaldejskie od Jeruzalem przed wojskiem Pharaonowem,
Jeremiah	Jr	28	37	11	Wyszedł Jeremiasz z Jeruzalem, aby szedł do ziemie Benjaminowéj, aby tam podzielił i mienie przed obecnością mieszczan.
Jeremiah	Jr	28	37	12	A gdy przyszedł do bramy Benjaminowéj, był tam stróż bramy w swym rzędzie, imieniem Jeryasz, syn Selemmiego, syna Hananiaszowego, i poimał Jeremiasza proroka, mówiąc: Do Chaldejczyków uciekasz.
Jeremiah	Jr	28	37	13	I odpowiedział Jeremiasz: Fałsz to, nie uciekam do Chaldejczyków, i nie słuchał go; ale poimał Jeryasz Jeremiasza i przywiódł go do książąt.
Jeremiah	Jr	28	37	14	Przeto rozgniewawszy się książęta na Jeremiasza, ubiwszy go wsadzili do ciemnice, która była w domu Jonathana pisarza; bo on był przełożony nad ciemnicą.
Jeremiah	Jr	28	37	15	Także wszedł Jeremiasz do domu, dołu i do ciemnice; i siedział tam Jeremiasz przez wiele dni.
Jeremiah	Jr	28	37	16	A posławszy Sedecyasz król wyjął go i pytał go w domu swym potajemnie, i rzekł: Co mniemasz, jest mowa od Pana? i rzekł Jeremiasz: Jest: i rzekł: W ręce króla Babilońskiego podan będziesz.
Jeremiah	Jr	28	37	17	I rzeki Jeremiasz do króla Sedecyasza: Com zgrzeszył tobie i sługom twoim i ludowi twemu, żeś mię wsadził do domu więzienia?
Jeremiah	Jr	28	37	18	Gdzie są prorocy wasi, którzy wam prorokowali i mówili: Nie przyjdzie król Babiloński na was, ani na tę ziemię?
Jeremiah	Jr	28	37	19	A tak słuchaj teraz, proszę, panie mój, królu! niech będzie ważna prośba moja przed tobą, a nie odsyłaj mię do domu Jonathana pisarza, abych tam nie umarł.
Jeremiah	Jr	28	37	20	A tak rozkazał król Sedecyasz, aby wsadzono Jeremiaza do sieni ciemnice, i aby mu dawano bochenek chleba na każdy dzień oprócz potrawy, aż nie stało wszystkiego chleba w mieście. I mieszkał Jeremiasz w sieni ciemnice.
Jeremiah	Jr	28	38	1	I usłyszał Saphatyasz, syn Mathanów, i Gedeliasz, syn Phassurów, i Juchal, syn Selemiaszów, i Phassur, syn Melchiaszów, mowy, które Jeremiasz mówił do wszystkiego ludu, rzekąc:
Jeremiah	Jr	28	38	2	To mówi Pan: Ktokolwiek zostanie w tem mieście, umrze od miecza i od głodu i od moru: ale kto uciecze do Chaldejczyków, żyć będzie, i będzie dusza jego zdrowa i żywa.
Jeremiah	Jr	28	38	3	To mówi Pan: Podając podane będzie to miasto w ręce wojska króla Babilońskiego, i weźmie je.
Jeremiah	Jr	28	38	4	I rzekli książęta królowi: Prosimy, aby był zabit ten człowiek; bo umyślnie osłabia ręce mężów rycerskich, którzy się zostali w tem mieście, i ręce wszystkiego ludu, mówiąc do nich takowe słowa; bo ten człowiek nie szuka pokoju ludowi temu, ale złego.
Jeremiah	Jr	28	38	5	I rzekł król Sedecyasz: Oto on jest w ręku waszych; bo się królowi nie godzi wam czego odmówić.
Jeremiah	Jr	28	38	6	A tak wzięli Jeremiasza i wrzucili go do studni Melchiasza, syna Amalechowego, która była w sieni ciemnice i spuścili Jeremiasza powrozami w studnią, w któréj nie było wody, ale błoto: a tak stąpił Jeremiasz w błoto.
Jeremiah	Jr	28	38	7	I usłyszał Abedmelech Murzyn, mąż trzebieniec, który był w domu królewskim, że spuścili Jeremiasza do studni: a król siedział w bramie Benjaminowéj.
Jeremiah	Jr	28	38	8	I wyszedł Abedmelech z domu królewskiego i mówił do króla, rzekąc:
Jeremiah	Jr	28	38	9	Panie mój, królu! źle uczynili mężowie ci wszystko, co uczynili przeciwko Jeremiaszowi prorokowi, spuściwszy go w studnią, aby tam umarł głodem; bo już więcéj chleba niemasz w mieście.
Jeremiah	Jr	28	38	10	Tedy król rozkazał Abedmelechowi Murzynowi, mówiąc: Weźmij z sobą ztąd trzydzieści mężów, a wyciągnij Jeremiasza proroka z studni, niźli umrze.
Jeremiah	Jr	28	38	11	Wziąwszy tedy z sobą Abedmelech męże, wszedł do domu królewskiego, który był pod komorą, i wziął zonąd wiotche chusty i stare, które już były zbótwiały, i spuścił je do Jeremiasza w studnią powrozami.
Jeremiah	Jr	28	38	12	I rzekł Abedmelech Murzyn do Jeremiasza: Podłóż stare płaty i te podarte i zbótwiałe pod pachy rąk twoich i pod powrozy. I uczynił tak Jeremiasz.
Jeremiah	Jr	28	38	13	I wyciągnęli Jeremiasza powrózmi i wywiedli go z studni: i mieszkał Jeremiasz w sieni ciemnice.
Jeremiah	Jr	28	38	14	I posłał król Sedecyasz i wziął do siebie Jeremiasza proroka do trzecich drzwi, które były w domu Pańskim. I rzekł król do Jeremiasza: Pytam ja ciebie o mowę, nie taj nic przedemną.
Jeremiah	Jr	28	38	15	I rzekł Jeremiasz do Sedecyasza: Jeźli powiem tobie: czy nie zabijesz mię? a jeźlić poradzę, nie usłuchasz mię.
Jeremiah	Jr	28	38	16	Tedy przysiągł król Sedecyasz Jeremiaszowi potajemnie, mówiąc: Żywie Pan, który nam uczynił tę duszę, jeźli cię zabiję, jeźli cię wydam w ręce tych mężów, którzy szukają dusze twojéj.
Jeremiah	Jr	28	38	17	I rzekł Jeremiasz do Sedecyasza: To mówi Pan zastępów, Bóg Izraelski: Jeźli wychodząc wynidziesz do króla Babilońskiego, żyć będzie dusza twoja, a tego miasta nie spalą ogniem, i będziesz zachowan ty i dom twój.
Jeremiah	Jr	28	38	18	Lecz jeźli nie wynidziesz do książąt króla Babilońskiego, będzie podane to miasto w ręce Chaldejczyków, i spalą je ogniem, i ty nie ujdziesz rąk ich.
Jeremiah	Jr	28	38	19	I rzekł król Sedecyasz do Jeremiasza: Boję się Żydów, którzy pouciekali do Chaldejczyków, abych snadź nie był wydan w ręce ich, i ze mnie nie szydzili.
Jeremiah	Jr	28	38	20	Odpowiedział Jeremiasz: Nie wydadzą cię, słuchaj, proszę cię, głosu Pańskiego, któryć ja opowiadam, a będzie dobrze tobie, i żywa będzie dusza twoja.
Jeremiah	Jr	28	38	21	Lecz jeźli nie będziesz chciał wyniść, ta jest mowa, którą mi Pan ukazał:
Jeremiah	Jr	28	38	22	Oto wszystkie niewiasty, które pozostały w domu króla Judzkiego, będą wywiedzione do książąt króla Babilońskiego, a te rzeką: Zwiedli cię i przemogli cię mężowie spokojni twoi, utopili w błocie i na śliskiem miejscu nogi twoje, i odeszli od ciebie.
Jeremiah	Jr	28	38	23	Wszystkie téż żony twoje i syny twoje wywiodą do Cheldejczyków, i nie ujdziesz rąk ich: ale ręką króla Babilońskiego poiman będziesz, i to miasto spali ogniem.
Jeremiah	Jr	28	38	24	I rzekł Sedecyasz do Jeremia sza: Żaden niech nie wie tych słów, a nie umrzesz.
Jeremiah	Jr	28	38	25	Lecz jeźli usłyszą książęta, żem mówił z tobą, a przyjdą do ciebie i rzekąć: Powiedz nam, coś mówił z królem, nie taj przed nami, a nie zabijemy cię, i co mówił król z tobą?
Jeremiah	Jr	28	38	26	Rzeczesz do nich: Przełożyłem ja prośby moje przed królem, aby mię nie kazał odwieść do domu Jonathana, iżebych tam nie umarł.
Jeremiah	Jr	28	38	27	Przyszły tedy wszystkie książęta do Jeremiasza i pytali go, i mówił im według wszystkich słów, które mu król rozkazał, i dali mu pokój; bo nic nie słychać było.
Jeremiah	Jr	28	38	28	I siedział Jeremiasz w sieni ciemnice aż do dnia, którego wzięto Jeruzalem. I stało się, że wzięto Jeruzalem.
Jeremiah	Jr	28	39	1	Roku dziewiątego Sedecyasza, króla Judzkiego, miesiąca dziesiątego, przyciągnął Nabuchodonozor, król Babiloński i wszystko wojsko jego do Jeruzalem i oblegli je.
Jeremiah	Jr	28	39	2	A jedenastego roku Sedecyasza, miesiąca czwartego, piątego dnia miesiąca otworzono miasto.
Jeremiah	Jr	28	39	3	I weszły wszystkie książęta króla Babilońskiego i siedli w bramie średniéj: Nereel, Sereser, Semegarnabu, Sarsachim, Rabsares, Neregel, Sereser, Rebmag i insze wszystkie książęta króla Babilońskiego.
Jeremiah	Jr	28	39	4	A gdy je ujrzał Sedecyasz, król Judzki, i wszyscy mężowie rycerscy, uciekli i wyszli nocą z miasta drogą sadu królewskiego i bramą, która była między dwiema murami, i wyszli na drogę ku puszczy.
Jeremiah	Jr	28	39	5	I goniło ich wojsko Chaldejskie, i poimali Sedecyasza na polu pustyni Jerychońskiéj, a poimanego przywiedli do Nabuchodonozora, króla Babilońskiego, do Reblatha, który jest w ziemi Emath, i mówił do niego sądy.
Jeremiah	Jr	28	39	6	I pozabijał król Babiloński syny Sedecyaszowe w Reblacie przed oczyma jego, i wszystkę szlachtę Judzką pozabijał król Babiloński.
Jeremiah	Jr	28	39	7	Oczy téż Sedecyaszowi wyłupił i okował go w pęta, aby go zawieziono do Babilonu.
Jeremiah	Jr	28	39	8	Dom téż królewski i domy ludu pospolitego popalili Chaldejczycy ogniem i mury Jerozolimskie rozwalili.
Jeremiah	Jr	28	39	9	A ostatek ludu, który się ostał w mieście, i zbiegi, którzy byli pouciekali do niego, i ostatek ludu, który był pozostał, przeniósł Nabuzardan hetman do Babilonu.
Jeremiah	Jr	28	39	10	A z pospólstwa ubogich, którzy nic zgoła nie mieli, zostawił Nabuzardan hetman w ziemi Judzkiéj i dał im winnice i cysterny dnia onego.
Jeremiah	Jr	28	39	11	A rozkazał był Nabuchodonozor, król Babiloński, o Jeremiaszu Nabuzardanowi hetmanowi, mówiąc:
Jeremiah	Jr	28	39	12	Weźmij go a połóż nań oczy twe, a nie czyń mu nic złego: ale jako będzie chciał, tak mu uczyń.
Jeremiah	Jr	28	39	13	A tak posłał Nabuzardan hetman i Nabuzezban i Rabsares i Neregel i Sereser i Rebmag i wszyscy celniejsi króla Babilońskiego:
Jeremiah	Jr	28	39	14	Posłali i wzięli Jeremiasza z sieni ciemnice i dali go Godoliaszowi, synowi Ahikama, syna Saphanowego, aby wszedł do domu i mieszkał między ludem.
Jeremiah	Jr	28	39	15	A do Jeremiasza stało się słowo Pańskie, gdy był zamkniony w sieni ciemnice, rzekąc:
Jeremiah	Jr	28	39	16	Idź a powiedz Abedmelechowi Murzynowi, rzekąc: To mówi Pan zastępów, Bóg Izraelów: Oto Ja przywiodę mowy moje na to miasto na złe, a nie na dobre: i będą przed tobą onego dnia.
Jeremiah	Jr	28	39	17	A wybawię cię onego dnia, mówi Pan, a nie będziesz podan w ręce mężów, których się ty boisz.
Jeremiah	Jr	28	39	18	Ale wybawiając wybawię cię, i niepolężesz od miecza: ale będzie tobie dusza twoja na zbawienie, iżeś ufał we mnie, mówi Pan.
Jeremiah	Jr	28	40	1	Słowo, które się stało do Jeremiasza od Pana, gdy wypuszczony od Nabuzardan, hetmana z Rama, gdy go wziął związanego łańcuchami w pośrodku wszystkich, którzy się prowadzili z Jeruzalem, i wiedziono je do Babilonu.
Jeremiah	Jr	28	40	2	A tak hetman wziąwszy Jeremiasza, rzekł do niego: Pan, Bóg twój, mówi to złe na to miejsce.
Jeremiah	Jr	28	40	3	I przywiódł i uczynił Pan, jako mówił; boście zgrzeszyli Panu, a nie słuchaliście głosu jego, i stała się wam ta mowa.
Jeremiah	Jr	28	40	4	A tak teraz otom cię dziś rozwiązał z łańcuchów, które są na rękach twoich: jeźlić się podoba iść zemną do Babilonu, pójdź, i położę oczy moje na cię, lecz jeźlić się nie podoba iść zemną do Babilonu, zostań. Oto wszystka ziemia jest przed oczyma twemi: co obierzesz, i gdzieć się podoba, żebyś szedł, tam idź.
Jeremiah	Jr	28	40	5	A zemną nie chodź, ale mieszkaj u Godoliasza, syna Ahikama, syna Saphan, którego przełożył król Babiloński nad miasty Judzkiemi: mieszkajże tedy z nim w pośrodku ludu, albo gdziekolwiek ci się będzie podobało, żebyś szedł, idź. I dał mu hetman strawę i dary, i odprawił go.
Jeremiah	Jr	28	40	6	I przyszedł Jeremiasz do Godoliasza, syna Ahikam, do Masphath i mieszkał z nim w pośrodku ludu, który był zostawion w ziemi.
Jeremiah	Jr	28	40	7	A gdy usłyszeli wszyscy przełożeni wojska, którzy byli po krainach rozproszeni, sami i towarzysze ich, że przełożył król Babiloński Godoliasza, syna Ahikam, nad ziemią, a iż mu zlecił męże i niewiasty i dzieci, i ubogie ziemie, którzy nie byli zaprowadzeni do Babilonu:
Jeremiah	Jr	28	40	8	Przyszli do Godoliasza do Masphath: Ismahel, syn Nathaniasza, i Johanan i Jonathan, synowie Karee, i Sareasz, syn Thanelmmeth, i synowie Ophi, którzy byli z Nethophaty, i Jezoniasz, syn Maachathy, sami i mężowie ich.
Jeremiah	Jr	28	40	9	I przysiągł im Godoliasz, syn Ahikama, syna Saphan, i towarzyszom ich, mówiąc: Nie bójcie się służyć Chaldejczykom, mieszkajcie w ziemi a służcie królowi Babilońskiemu, a będzie wam dobrze.
Jeremiah	Jr	28	40	10	Oto ja mieszkam w Masphath, abych opowiadał rozkazania Chaldejczyków, którzy bywają posyłani do nas. A wy zbierajcie wino i żniwo i oliwę, a chowajcie w naczynia wasze, a mieszkajcie w mieściech waszych, które trzymacie.
Jeremiah	Jr	28	40	11	Lecz i wszyscy Żydowie, którzy byli w Moab i u synów Ammon i w Idumei i we wszech krainach, usłyszawszy, że zostawił król Babiloński ostatki w Żydowstwie, a iż przełożył nad nimi Godoliasza, syna Ahikam, syna Saphan,
Jeremiah	Jr	28	40	12	Wrócili się, mówię, wszyscy Żydowie ze wszech miejsc, do których byli uciekli, i przyszli do Judzkiéj ziemie, do Godoliasza do Masphath, i zebrali wino i żniwa bardzo wiele.
Jeremiah	Jr	28	40	13	Ale Johanan, syn Karee, i wszyscy przełożeni wojska, którzy byli po krainach rozproszeni, przyszli do Godoliasza do Masphath
Jeremiah	Jr	28	40	14	I rzekli mu: Wiedz, iż Baali, król synów Ammon, posłał Ismahela, syna Nathaniasza, zabić duszę twoje. A nie uwierzył im Godoliasz, syn Ahikam.
Jeremiah	Jr	28	40	15	A Johanan, syn Karee, rzekł do Godoliasza osobno w Masphath, mówiąc: Pójdę a zabiję Ismahela, syna Nathaniasza, gdy nikt nie wzwie, aby nie zabił dusze twojéj, i nie byli rozproszeni wszyscy Żydowie, którzy się zebrali do ciebie, a zginie ostatek Juda.
Jeremiah	Jr	28	40	16	I rzekł Godoliasz, syn Ahikam, do Johanan, syna Karee: Nie czyń tego; bo nieprawdę ty mówisz o Ismahelu.
Jeremiah	Jr	28	41	1	I stało się miesiąca siódmego, przyszedł Ismahel, syn Nathaniaszów, syna Elisam, z nasienia królewskiego, i książęta królewskie i dziesięć mężów z nim, do Godoliasza, syna Ahikam, [0733]do Masphath: i jedli tam chleb społem w Masphath.
Jeremiah	Jr	28	41	2	I wstał Ismahel, syn Nathaniasza, i dziesięć mężów, którzy z nim byli, i zabili Godoliasza, syna Ahikam, syna Saphan, mieczem, i zabili tego, którego był król Babiloński przełożył nad ziemią.
Jeremiah	Jr	28	41	3	Wszystkie téż Żydy, którzy byli z Godoliaszem w Masphath, i Chaldejczyki, którzy się tam naleźli, i męże rycerskie pobił Ismahel.
Jeremiah	Jr	28	41	4	A wtórego dnia po zabiciu Godoliasza, gdy jeszcze nikt nie wiedział,
Jeremiah	Jr	28	41	5	Przyszli mężowie z Sychem i z Sylo i z Samaryi, ośmdziesiąt mężów, ogoliwszy brody i podarłszy szaty, i brudni a dary i kadzidło mieli w ręku, aby ofiarowali w domu Pańskim.
Jeremiah	Jr	28	41	6	Wyszedłszy tedy Ismahel, syn Nathaniasza, przeciwko im z Masphath, szedł idąc a płacząc: a gdy się potkał z nimi, rzekł do nich: Pójdźcie do Godoliasza, syna Ahikam.
Jeremiah	Jr	28	41	7	Którzy gdy przyszli wpośród miasta, pozabijał je Ismabel, syn Nathaniaszów, przy pośrodku dołu, sam i mężowie, którzy z nim byli.
Jeremiah	Jr	28	41	8	Ale dziesięć mężów nalazło się między nimi, którzy rzekli do Ismahela: Nie zabijaj nas; bo mamy skarby na polu, pszenice i jęczmienia i oliwy i miodu. I przestał i nie zabił ich z bracią ich.
Jeremiah	Jr	28	41	9	A dół, do którego wrzucił Ismahel wszystkie trupy mężów, które pobił dla Godoliasza, on jest, który uczynił król Asa dla Baasy, króla Izraelskiego: ten napełnił Ismahel, syn Nathaniaszów, pobitymi.
Jeremiah	Jr	28	41	10	I pobrał w niewolą Ismahel wszystkie ostatki ludu, które były w Masphath, córki królewskie i wszystek lud, który był został w Masphath, które był poruczył Nabuzardan hetman Godoliaszowi, synowi Ahikam: i poimał je Ismahel, syn Nathaniaszów i poszedł, aby zaszedł do synów Ammon.
Jeremiah	Jr	28	41	11	I usłyszał Johanan, syn Karee, i wszyscy przełożeni waleczników, którzy byli z nim, wszystko złe, które był uczynił Ismahel, syn Nathaniaszów.
Jeremiah	Jr	28	41	12	I wziąwszy z sobą wszystkie męże, poszli, aby walczyli z Ismahelem, synem Nathaniaszowym, i naleźli go u wód mnogich, które są w Gabaon.
Jeremiah	Jr	28	41	13	A gdy ujrzał wszystek lud, który był z Ismahelem, Johanana, syna Karee, i wszystkie przełożone waleczników, którzy z nim byli, uradowali się.
Jeremiah	Jr	28	41	14	I wrócił się wszystek lud, który był pobrał Ismahel w Masphath, a wróciwszy się poszedł do Johanan, syna Karee.
Jeremiah	Jr	28	41	15	Lecz Ismahel, syn Nathaniaszów, uciekł z ośmią mężów przed Johanan i poszedł do synów Ammon.
Jeremiah	Jr	28	41	16	A tak wziął Johanan, syn Karee, i wszyscy przełożeni waleczników, którzy z nim byli, wszystek ostatek ludu, który był przywiódł od Ismahela, syna Nathaniasza, z Masphath po zabiciu Godoliasza, syna Ahikam, mocne męże na wojnę i niewiasty i dzieci i trzebieńce, które był wrócił z Gabaon.
Jeremiah	Jr	28	41	17	I odeszli i mieszkali gośćmi w Chamaam, który jest u Bethlehem, aby szli i weszli do Egiptu
Jeremiah	Jr	28	41	18	Przed Chaldejczyki; bo się ich bali, że Ismahel, syn Nathaniasza, zabił był Godoliasza, syna Ahikam, którego był przełożył król Babiloński w ziemi Judzkiéj.
Jeremiah	Jr	28	42	1	I przystąpili wszyscy przełożeni waleczników i Johanan, syn Karee, i Jezoniasz, syn Ozyasza, i ostatek pospólstwa od małego aż do wielkiego:
Jeremiah	Jr	28	42	2	I rzekli do Jeremiasza proroka: Niech padnie prośba nasza przed oczyma twemi, a módl się za nami do Pana, Boga twego, za wszystek ten ostatek; bo nas zostało mało z wiela, jako nas widzą oczy twoje;
Jeremiah	Jr	28	42	3	A niech nam oznajmi Pan, Bóg twój, drogę, którą iść mamy, i słowo, które czynić mamy.
Jeremiah	Jr	28	42	4	I rzekł do nich Jeremiasz prorok: Słyszałem, oto się ja modlę do Pana, Boga waszego, według słów waszych, każde słowo, które mi odpowie, oznajmię wam, ani zataję przed wami żadnéj rzeczy.
Jeremiah	Jr	28	42	5	A oni rzekli do Jeremiasza: Niech Pan będzie między nami świadkiem prawdy i wiary, jeźli nie według każdego słowa, z którem cię pośle Pan, Bóg twój, do nas, tak uczynimy.
Jeremiah	Jr	28	42	6	Choć dobre będzie, chocia złe, głosu Pana, Boga naszego, do którego cię posyłamy, posłuszni będziemy, aby nam dobrze było, gdy usłuchamy głosu Pana, Boga naszego.
Jeremiah	Jr	28	42	7	A gdy wyszło dziesięć dni, stało się słowo Pańskie do Jeremiasza.
Jeremiah	Jr	28	42	8	I zawołał Johanana, syna Karee, i wszystkich przełożonych waleczników, którzy z nim byli, i wszystkiego ludu, od najmniejszego aż do wielkiego,
Jeremiah	Jr	28	42	9	I rzekł do nich: To mówi Pan, Bóg Izraelów, do któregoście mię posłali, abych przełożył prośby wasze przed obliczem jego:
Jeremiah	Jr	28	42	10	Jeźli spokojnie mieszkać będziecie w téj ziemi, pobuduję was, a nie rozwalę: nasadzę, a nie powyrywam; bom już ubłagany nad złem, którem wam uczynił.
Jeremiah	Jr	28	42	11	Nie bójcie się od oblicza króla Babilońskiego, którego się wy lękając boicie, nie bójcie się go, mówi Pan; bom Ja z wami jest, abych was wybawił i wyrwał z ręki jego.
Jeremiah	Jr	28	42	12	I dam wam litości i zlituję się nad wami i uczynię, że będziecie mieszkać w ziemi waszéj.
Jeremiah	Jr	28	42	13	Lecz jeźli wy rzeczecie: Nie będziem mieszkać w téj ziemi, ani będziem słuchać głosu Pana, Boga naszego,
Jeremiah	Jr	28	42	14	Mówiąc: Nie, ale do ziemie Egipskiéj pójdziemy, gdzie nie ujrzemy wojny, i głosu trąby nie usłyszemy, i głodu cierpieć nie będziemy, i tam mieszkać będziemy:
Jeremiah	Jr	28	42	15	Dlatego słuchajcie teraz głosu Pańskiego, ostatku Judy! To mówi Pan zastępów, Bóg Izraelski: Jeźli położycie oblicze wasze iść do Egiptu i wnidziecie, abyście tam mieszkali:
Jeremiah	Jr	28	42	16	Miecz, którego się wy boicie, tam was ogarnie w ziemi Egipskiéj, a głód, dla którego się troszczycie, przylgnie do was w Egipcie, i tam pomrzecie.
Jeremiah	Jr	28	42	17	Wszyscy téż mężowie, którzy położyli twarz swoją, aby weszli do Egiptu, aby tam mieszkali, pomrą od miecza, od głodu i od moru: żaden z nich nie zostanie, ani ujdzie przed złem, które Ja przyniosę na nie.
Jeremiah	Jr	28	42	18	Bo to mówi Pan zastępów, Bóg Izraelów: Jako się zlał gniew mój i zapalczywość moja na obywatele Jerozolimskie, tak się zleje gniew mój na was, gdy wnidziecie do Egiptu: i będziecie na przysięgę i na zdumienie i złorzeczenie i na hańbę, a nie ujrzycie więcéj tego miejsca.
Jeremiah	Jr	28	42	19	Słowo Pańskie na was, ostatku Judy! Nie wchodźcie do Egiptu: wiedząc będziecie wiedzieć, iż się oświadczam na was dzisia,
Jeremiah	Jr	28	42	20	Żeście zwiedli dusze wasze; boście wy mnie posłali do Pana, Boga naszego, mówiąc: Módl się za nami do Pana, Boga naszego, a wedle wszystkiego, cokolwiek tobie rzecze Pan, Bóg nasz, tak nam oznajmij, a uczynimy.
Jeremiah	Jr	28	42	21	I oznajmiłem wam dzisiaj, a nie usłuchaliście głosu Pana, Boga waszego, we wszystkiem, o co mię do was posłał.
Jeremiah	Jr	28	42	22	A tak teraz wiedząc wiedzieć będziecie, że mieczem i głodem i morem pomrzecie na miejscu, do którego chcieliście iść, abyście tam mieszkali.
Jeremiah	Jr	28	43	1	I stało się, gdy skończył Jeremiasz mówić do ludu wszystkie mowy Pana, Boga ich, z któremi go posłał Pan, Bóg ich, do nich, wszystkie te słowa,
Jeremiah	Jr	28	43	2	Rzekł Azaryasz, syn Osajasza, i Johanan, syn Karee, i wszyscy mężowie pyszni, mówiąc do Jeremiasza: Kłamstwo ty mówisz, nie posłał cię Pan, Bóg nasz, mówiąc: Nie wchodźcie do Egiptu, abyście tam mieszkali.
Jeremiah	Jr	28	43	3	Ale Baruch, syn Neryaszów, podszczuwa cię na nas, aby nas wydał w ręce Chaldejczyków, aby nas pomordował i zaprowadził do Babilonu.
Jeremiah	Jr	28	43	4	I nie usłuchał Johanan, syn Karee, i wszyscy przełożeni waleczników i wszystek lud głosu Pańskiego, żeby mieszkał w ziemi Judzkiéj.
Jeremiah	Jr	28	43	5	Ale wziąwszy Johanan, syn Karee, i wszyscy przełożeni waleczników wszystek ostatek Judy, którzy się byli wrócili od wszystkich narodów, do których przedtem byli rozproszeni, aby mieszkali w ziemi Judzkiéj,
Jeremiah	Jr	28	43	6	Męże i niewiasty i dzieci i córki królewskie i każdą duszę, którą był zostawił Nabuzardan, hetman, z Godoliaszem, synem Ahikam, syna Saphan, i Jeremiasza proroka i Barucha, syna Neryasza:
Jeremiah	Jr	28	43	7	I weszli do ziemie Egipskiéj; bo nie byli posłuszni głosu Pańskiego, i przyszli aż do Taphnis.
Jeremiah	Jr	28	43	8	I stała się mowa Pańska do Jeremiasza w Taphnis, mówiąc:
Jeremiah	Jr	28	43	9	Weźmij kamienie wielkie w rękę twoje a skryj je w sklepie, który jest pod murem cegielnym, w bramie domu Pharaonowego w Thaphnis, przed oczyma mężów Judzkich;
Jeremiah	Jr	28	43	10	I rzeczesz do nich: To mówi Pan zastępów, Bóg Izraelów: Oto Ja poślę i wezmę Nabuchodonozora, króla Babilońskiego, sługę mego, a położę stolicę jego na tem kamieniu, którem skrył: i postawi stolicę swą na nich.
Jeremiah	Jr	28	43	11	A przyszedłszy porazi ziemię Egipską: które na śmierć, na śmierć, a które w niewolą, w niewolą, a które pod miecz, pod miecz:
Jeremiah	Jr	28	43	12	I zapali ogień we zborach bogów Egipskich a spali je i weźmie je w niewolą: i odzieje się ziemią Egipską, jako się pasterz odziewa płaszczem swoim, i wynidzie ztamtąd w pokoju.
Jeremiah	Jr	28	43	13	I skruszy słupy domu słonecznego, które są w ziemi Egipskiéj, a zbory bogów Egipskich ogniem spali.
Jeremiah	Jr	28	44	1	Słowo, które się stało przez Jeremiasza do wszech Żydów, którzy mieszkali w ziemi Egipskiéj, którzy mieszkali w Magdalu i w Taphnis i w Memphis i w ziemi Phatures, rzekąc:
Jeremiah	Jr	28	44	2	To mówi Pan zastępów, Bóg Izraelów: Wyście widzieli to wszystko złe, którem przywiódł na Jeruzalem i na wszystkie miasta Judzkie, a oto puste są dzisia, i niemasz w nich obywatela:
Jeremiah	Jr	28	44	3	Dla złości, którą czynili, aby mię do gniewu przywiedli, aby szli a ofiarowali i służyli bogom cudzym, których nie znali i oni i wy i ojcowie wasi.
Jeremiah	Jr	28	44	4	I posyłałem wszystkie sługi moje proroki, w nocy wstając a posyłając, i mówiąc: Nie czyńcie słowa brzydliwości takiéj, któréj nienawidzę.
Jeremiah	Jr	28	44	5	A nie słuchali, ani nachylili ucha swego, aby się nawrócili od złości swoich a nie ofiarowali bogom cudzym.
Jeremiah	Jr	28	44	6	I zlał się gniew mój i zapalczywość moja i zapaliła się po mieściech Judzkich i po ulicach Jerozolimskich, i obróciły się w pustki i w zburzenie wedle dnia tego.
Jeremiah	Jr	28	44	7	A teraz to mówi Pan zastępów, Bóg Izraelów: Czemu wy czynicie złość tę wielką przeciw duszom waszym, aby wyginął z was mąż i niewiasta, dziecię i ssące, z pośrodku Judy, aby wam nie zostało szczątku żadnego?
Jeremiah	Jr	28	44	8	Draźniąc mię uczynkami rąk waszych, ofiarując bogom cudzym w ziemi Egipskiéj, do którycheście weszli, abyście tam mieszkali, abyście wyginęli i byli przeklinaniem i urąganiem wszystkim narodom ziemie.
Jeremiah	Jr	28	44	9	Azaście zapomnieli złości ojców waszych i złości królów Judzkich i złości żon ich i złości waszych i złości żon waszych, które czynili w ziemi Judzkiéj i po ulicach Jerozolimskich?
Jeremiah	Jr	28	44	10	Nie oczyścili się aż do dnia tego i nie bali się, ani chodzili w zakonie Pańskim i przykazaniach moich, którem dał przed wami i przed ojcy waszymi.
Jeremiah	Jr	28	44	11	Przetóż to mówi Pan zastępów, Bóg Izraelów: Oto Ja położę oblicze moje na was na złe, a wytracę wszystkiego Judę.
Jeremiah	Jr	28	44	12	I zabiorę ostatek Judy, którzy położyli twarzy swe, aby weszli do ziemie Egipskiéj i mieszkali tam: i zniszczeją, wszyscy w ziemi Egipskiéj, polęgą od miecza i od głodu, i zniszczeni bgdą od najmniejszego aż do największego, od miecza i od głodu pomrą, i będą na przysięgę i na dziw i złorzeczenie i hańbę.
Jeremiah	Jr	28	44	13	I nawiedzę obywatele ziemie Egipskiej, jakom nawiedził Jeruzalem mieczem, głodem i morem.
Jeremiah	Jr	28	44	14	I nie będzie, ktoby uszedł i został z ostatku Żydów, którzy idą, żeby gośćmi byli, do ziemie Egipskiéj, ażeby się wrócili do ziemie Judzkiéj, do któréj oni podnoszą dusze swe, aby się wrócili i mieszkali tam: nie wrócą się, jedno którzy ujdą.
Jeremiah	Jr	28	44	15	I odpowiedzieli Jeremiaszowi wszyscy mężowie, wiedzący, że ich żony ofiarowały bogom cudzym, i wszystkie niewiasty, których stało mnóstwo wielkie, i wszystek lud mieszkających w ziemi Egipskiéj, w Phatures, rzekąc:
Jeremiah	Jr	28	44	16	Mowy, którąś mówił do nas imieniem Pańskiem, nie usłuchamy od ciebie,
Jeremiah	Jr	28	44	17	Ale czyniąc uczynimy każde słowo, które wynidzie z ust naszych, żebyśmy ofiarowali królowéj niebieskiéj i ofiarowali jéj mokre ofiary, jakośmy czynili, my i ojcowie nasi, królowie nasi i książęta nasze w mieściech Judzkich i po ulicach Jerozolimskich, a najadaliśmy się chleba, i dobrze nam było, i nie widzieliśmy złego.
Jeremiah	Jr	28	44	18	Lecz od onego czasu, któregośmy przestali ofiarować królowéj niebieskiéj, ofiarować jéj mokre ofiary, na wszystkiem nam schodzi, i zniszczeliśmy od miecza i od głodu.
Jeremiah	Jr	28	44	19	Lecz, jeźli my ofiarujemy królowéj niebieskiéj, i ofiarujemy jéj mokre ofiary, azaśmy bez mężów naszych czynili jéj placki ku służbie jéj i ku ofiarowaniu jéj mokrych ofiar?
Jeremiah	Jr	28	44	20	I mówił Jeremiasz do wszystkiego ludu przeciwko mężom i przeciw niewiastom i przeciw wszemu ludowi, którzy mu byli odpowiedzieli, rzekąc:
Jeremiah	Jr	28	44	21	Aza nie ofiara, którąście ofiarowali w mieściech Judzkich i na ulicach Jeruzalem, wy i ojcowie wasi, królowie wasi i książęta wasze i lud ziemie? na toć wspamiętał Pan, i wstąpiło na serce jego.
Jeremiah	Jr	28	44	22	I nie mógł Pan daléj znosić dla złości spraw waszych i dla obrzydłości, któreście czynili: i stała się ziemia wasza spustoszeniem i zdumieniem i przeklęctwem dlatego, że niemasz obywatela, jako ten dzień jest.
Jeremiah	Jr	28	44	23	Dlatego iżeście ofiarowali bałwanom i zgrzeszyliście Panu i nie słuchaliście głosu Pańskiego, i w zakonie, w przykazaniach i w świadectwach jego nie chodziliście: dlatego przyszło na was to złe, jako ten dzień jest.
Jeremiah	Jr	28	44	24	I rzekł Jeremiasz do wszego ludu i do wszech niewiast: Słuchajcie słowa Pańskiego, wszystek Juda, którzyście w ziemi Egipskiéj.
Jeremiah	Jr	28	44	25	To mówi Pan zastępów, Bóg Izraelów, rzekąc: Wy i żony wasze mówiliście usty swemi i wypełniliście rękami waszemi, mówiąc: Czyńmy śluby nasze, któreśmy ślubili, żebyśmy ofiarowali królowéj niebieskiéj i ofiarowali jéj mokre ofiary: wypełniliście śluby wasze i skutkiemeście je wykonali.
Jeremiah	Jr	28	44	26	Przetóż słuchajcie słowa Pańskiego, wszystek Judo! którzy mieszkacie w ziemi Egipskiéj: Otom Ja przysiągł na imię moje wielkie, mówi Pan, że nie będzie więcéj wzywane imię moje ustami żadnego męża Żyda, mówiącego: Żywie Pan Bóg, we wszystkiéj ziemi Egipskiéj.
Jeremiah	Jr	28	44	27	Oto Ja będę czuł nad nimi na złe a nie na dobre : i zniszczeją wszyscy mężowie Judzcy, którzy są w ziemi Egipskiéj, mieczem i głodem, aż do szczętu wyginą.
Jeremiah	Jr	28	44	28	A którzy ujdą miecza, wrócą się z ziemie Egipskiéj do ziemie Judzkiéj, mężów mało, i dozna wszystek ostatek Judy, który wszedł do ziemie Egipskiéj, aby tam mieszkał, czyje się słowo wypełni, mojeli albo ich?
Jeremiah	Jr	28	44	29	A to wam znakiem, mówi Pan, że Ja was nawiedzę na tem miejscu, abyście wiedzieli, że się prawdziwie spełnią mowy moje przeciwko wam na złe.
Jeremiah	Jr	28	44	30	To mówi Pan: Oto Ja podam Pharaona Ephree, króla Egipskiego, w rękę nieprzyjaciół jego i w rękę szukających dusze jego, jakom podał Sedecyasza, króla Judzkiego, w rękę Nabuchodonozora, króla Babilońskiego, nieprzyjaciela jego i szukającego dusze jego.
Jeremiah	Jr	28	45	1	Słowo, które mówił Jeremiasz prorok do Barucha, syna Neryasza, gdy napisał te słowa w księgach z ust Jeremiaszowych, roku czwartego Joakima, syna Jozyaszowego, króla Judzkiego, rzekąc:
Jeremiah	Jr	28	45	2	To mówi Pan, Bóg Izraelów, do ciebie Baruchu!
Jeremiah	Jr	28	45	3	Mówiłeś: Biada mnie nędznemu! bo przyczynił Pan boleści do boleści mojéj, upracowałem się we wzdychaniu mojem a nie nalazłem odpoczynienia.
Jeremiah	Jr	28	45	4	To mówi Pan: Tak rzeczesz do niego: Oto, którem zbudował, rozwalam: a którem nasadził, Ja wyrywam i wszystkę tę ziemię.
Jeremiah	Jr	28	45	5	A ty szukasz sobie wielkich? Nie szukaj; bo oto Ja przywiodę złe na wszelkie ciało, mówi Pan, i dam tobie duszę twoję na zbawienie na wszystkich miejscach, dokądkolwiek pójdziesz.
Jeremiah	Jr	28	46	1	Słowo Pańskie, które sie stało do Jeremiasza proroka przeciw narodom.
Jeremiah	Jr	28	46	2	Na Egipt, przeciw wojsku Pharaona Nechao, króla Egipskiego, który był nad rzeką Euphratesem w Charkamis, którego poraził Nabuchodonozor, król Babiloński, czwartego roku Joakima, syna Jozyaszowego, króla Judzkiego.
Jeremiah	Jr	28	46	3	Gotujcie tarcz i pawężę, a wychodźcie na wojnę,
Jeremiah	Jr	28	46	4	Zaprzągajcie konie a siadajcie jezdni, stańcie w hełmiech, wycierajcie oszczepy, obleczcie się w pancerze.
Jeremiah	Jr	28	46	5	Cóż tedy? widziałem je lękliwe a tył podające: mocne ich pobite, uciekali prędko, ani się obejrzeli: strach zewsząd, mówi Pan.
Jeremiah	Jr	28	46	6	Niech nie ucieka prędki a niech nie mniema, aby miał wybawion być mocny: na północy u rzeki Euphratesa zwyciężeni są i polegli.
Jeremiah	Jr	28	46	7	Któż to jest, który jako rzeka wzbiera? a jako rzeki nadymają się wody jego?
Jeremiah	Jr	28	46	8	Egipt jako rzeka wzbiera, a jako rzeki wzruszać się będą wały jego, i rzecze: Wstąpiwszy pokryję ziemię, wygubię miasto i obywatele jego.
Jeremiah	Jr	28	46	9	Wsiadajcie na konie a wyskakujcie na woziech, a niech się ruszą mocni, Murzyńska ziemia i Libijanie, którzy noszą tarcz, i Lidyjczycy porywający i puszczający strzały.
Jeremiah	Jr	28	46	10	Ale on dzień Pana, Boga zastępów, dzień pomsty, aby się pomścił nad nieprzyjacioły swymi: pożre miecz a nasyci się i opije się krwie ich; bo ofiara Pana, Boga zastępów, w ziemi północnéj nad rzeką Euphratesem.
Jeremiah	Jr	28	46	11	Wstąp na Galaad, a nabierz rezyny, panno, córko Egipska! próżno rozmnażasz lekarstwa, zdrowia mieć nie będziesz.
Jeremiah	Jr	28	46	12	Usłyszeli narodowie sromotę twoję, a krzyk twój napełnił ziemię; bo mocny natarł na mocnego, i obaj społem upadli.
Jeremiah	Jr	28	46	13	Słowo, które mówił Pan do Jeremiasza proroka, o tem, że ma przyjść Nabuchodonozor, król Babiloński, a porazić ziemię Egipską.
Jeremiah	Jr	28	46	14	Opowiadajcie Egiptowi a dajcie słyszeć w Magdalu, i niech brzmi w Memphis i w Taphnis; rzeczcie: Stań a nagotuj się; bo pożre miecz to, co w okolicy twojéj jest.
Jeremiah	Jr	28	46	15	Czemuż zgnił mocarz twój? nie ostał się; bo go Pan wywrócił.
Jeremiah	Jr	28	46	16	Rozmnożył upadające i padł mąż na bliźniego swego: i rzeką: Wstań a wróćmy się do ludu swego i do ziemie narodzenia naszego, od oblicza miecza gołębice.
Jeremiah	Jr	28	46	17	Nazówcie imię Pharaona, króla Egipskiego: trwogę przywiódł czas.
Jeremiah	Jr	28	46	18	Żywię Ja, (mówi król, Pan zastępów imię jego) że jako Thabor między górami a jako Karmel nad morzem przyjdzie.
Jeremiah	Jr	28	46	19	Naczynie prowadzenia poczyń sobie, obywatelko, córko Egipska! bo [0738]Memphis pustynią będzie i spustoszeje i będzie niemieszkalna.
Jeremiah	Jr	28	46	20	Cielica piękna i krasna Egipt, poganiacz z północy przyjdzie na nię.
Jeremiah	Jr	28	46	21	Najemnicy téż jéj, którzy mieszkali w pośrodku jéj, jako cielcy ukarmieni obrócili się i uciekali społem, i ostać się nie mogli; bo dzień wygubienia ich przyszedł na nie, czas nawiedzenia ich.
Jeremiah	Jr	28	46	22	Głos jéj jako miedzi zabrzmi; bo się z wojskiem pośpieszą i z siekierami przyjdą do niéj, jako co drwa rąbają.
Jeremiah	Jr	28	46	23	Wyrąbali las jéj, mówi Pan, który zliczon być nie może: rozmnożyli się nad szarańczą, i niemasz im liczby.
Jeremiah	Jr	28	46	24	Zawstydziła się córka Egipska, i podana w ręce ludu północnego.
Jeremiah	Jr	28	46	25	Rzekł Pan zastępów, Bóg Izraelów: Oto Ja nawiedzę trwogę Alexandryjską i Pharaona i Egipt i bogi jego i króle jego, i Pharaona i te, którzy w nim ufają.
Jeremiah	Jr	28	46	26	I dam je w ręce szukających dusze ich i w ręce Nabuchodonozora, króla Babilońskiego, i w ręce sług jego: a potem mieszkać w nim będą jako za dawnych dni, mówi Pan.
Jeremiah	Jr	28	46	27	A ty, nie bój się, sługo mój Jakóbie! a nie lękaj się, Izraelu; bo oto Ja ciebie wybawię zdaleka i nasienie twoje z ziemie poimania twego, i wróci się Jakób a odpoczynie i poszczęści mu się, a nie będzie, ktoby go straszył.
Jeremiah	Jr	28	46	28	A ty nie bój się, sługo mój Jakóbie! mówi Pan; bom Ja jest z tobą; bo Ja wyniszczę wszystkie narody, do którychem cię wygnał: a ciebie nie wyniszczę, ale cię skarżę w sądzie a nie przepuszczę jako niewinnemu.
Jeremiah	Jr	28	47	1	Słowo Pańskie, które się stało do Jeremiasza proroka przeciw Palestynom, przedtem niż poraził Pharaon Gazę.
Jeremiah	Jr	28	47	2	To mówi Pan: Oto wody wstępują z północy i będą jako potok wylewający, a okryją ziemię i napełnienie jéj, miasto i obywatele jego; będą wołać ludzie, i zawyją wszyscy obywatele ziemie.
Jeremiah	Jr	28	47	3	Przed trzaskiem pompy oręża i waleczników jego, przed grzmotem poczwórnych jego i przed mnóstwem kół jego: nie obejrzeli się ojcowie na syny opuściwszy ręce,
Jeremiah	Jr	28	47	4	Dla przyjścia dnia, którego zburzeni będą wszyscy Philistynowie, i będzie rozproszon Tyr i Sydon, ze wszystkiemi pozostałemi pomocami swemi; bo splundrował Pan Philistyny, ostatek wyspy Kapadocyi.
Jeremiah	Jr	28	47	5	Przyszło obłysienie na Gazę, umilknął Aszkalon i ostatki doliny ich; dokądże się rzezać będziesz?
Jeremiah	Jr	28	47	6	O mieczu Pański! dokąd się nie uspokoisz? wnidź w pochwy twoje, ochłódź się a umilknij.
Jeremiah	Jr	28	47	7	Ale jakoż się ma uspokoić, ponieważ mu Pan rozkazał przeciw Aszkalonowi i przeciw pomorskim krajom jego, i tam mu miejsce założył?
Jeremiah	Jr	28	48	1	Do Moaba to mówi Pan zastępów, Bóg Izraelów: Biada nad Nabo; bo zburzon jest i zawstydzon: wzięto Karyathaim, zawstydzon jest mocny i zadrżał.
Jeremiah	Jr	28	48	2	Niemasz więcéj radości w Moabie, przeciw Hesebon myślili złe: Pójdźcie a wytraćmy go z narodu! przeto milcząc umilkniesz, a pójdzie miecz za tobą.
Jeremiah	Jr	28	48	3	Głos wołania z Oronaim: Spustoszenie i zburzenie wielkie!
Jeremiah	Jr	28	48	4	Potłuczono Moaba, opowiedzcie wołanie maluczkim jego.
Jeremiah	Jr	28	48	5	Bo wstępem Luith płacząc wstąpi z płaczem; bo na zstępowaniu Oronaim nieprzyjaciele krzyk zburzenia usłyszeli:
Jeremiah	Jr	28	48	6	Uciekajcie, wybawcie dusze wasze, a będziecie jako wrzos na puszczy.
Jeremiah	Jr	28	48	7	Bo przeto, iżeś miał ufanie w obronach twoich i w skarbiech twoich, ty téż wzięty będziesz: i pójdzie Chamos w przeprowadzenie, kapłani jego i książęta jego społem.
Jeremiah	Jr	28	48	8	I przyjdzie zbójca do każdego miasta, a żadne miasto nie ujdzie: i zginą doliny, i rozrzucone będą pola; bo Pan powiedział.
Jeremiah	Jr	28	48	9	Dajcie kwiat Moab; bo kwitnąc wynidzie: a miasta jego puste bgdą i nie mieszkalne.
Jeremiah	Jr	28	48	10	Przeklęty, który czyni sprawę Pańską zdradliwie, i przeklęty, który miecz swój hamuje ode krwie.
Jeremiah	Jr	28	48	11	Płodny był Moab od młodości swéj i odpoczywał na drożdżach swoich, a nie przelewano go z naczynia do naczynia, i nie chodził w zaprowadzenie: przeto smak jego został w nim, i zapach jego nie zmienił się.
Jeremiah	Jr	28	48	12	Dlatego oto dni przychodzą, mówi Pan, i poślę mu szykujące i pokładacze łagwic, i położą go, a naczynia jego wypróżnią i łagwice ich potłuką.
Jeremiah	Jr	28	48	13	I zawstydzon będzie Moab od Chamos, jako zawstydzon jest dom Izraelski od Bethel, w którym ufanie miał.
Jeremiah	Jr	28	48	14	Jako mówicie: Mocniśmy i mężowie duży ku bitwie?
Jeremiah	Jr	28	48	15	Zburzon jest Moab, i miasta jego wycięli: i wyborni młodzieńcy jego poszli na zabicie, mówi Król, Pan zastępów imię jego.
Jeremiah	Jr	28	48	16	Blisko jest zginienie Moab, że przyjdzie, a złe jego przybieży bardzo prędko.
Jeremiah	Jr	28	48	17	Cieszcie go wszyscy, którzyście około niego, a wszyscy, którzy znacie imię jego, mówcie: Jako się złamała laska mocna, kij chwalebny?
Jeremiah	Jr	28	48	18	Zstąp z sławy a siądź w pragnieniu, mieszkanie, córko Dybon! bo zburzyciel Moab przyciągnie do ciebie, pokazi obrony twoje.
Jeremiah	Jr	28	48	19	Na drodze stań, a wyglądaj, mieszkanie Aroer! pytaj uciekającego, a temu, który uszedł, mów: Cóż się stało?
Jeremiah	Jr	28	48	20	Zawstydzon jest Moab, że go zwyciężono: wyjcie a wołajcie, opowiadajcie w Amon, że zburzono Moab.
Jeremiah	Jr	28	48	21	I sąd przyszedł na ziemię polną: na Helon i na Jasa i na Mephaath
Jeremiah	Jr	28	48	22	I na Dybon i na Nabo i na dom Deblathaim
Jeremiah	Jr	28	48	23	I na Karyathaim i na Bethgamul i na Bethmuon.
Jeremiah	Jr	28	48	24	I na Karyoth i na Bosra i na wszystkie miasta ziemie Moab, które daleko i które blisko są.
Jeremiah	Jr	28	48	25	Odcięto róg Moabowi i ramię jego ztarto, mówi Pan.
Jeremiah	Jr	28	48	26	Upójcie go; bo się przeciw Panu podniósł: i otrąci rękę Moab o blwocina swoje, i będzie na pośmiech on téż.
Jeremiah	Jr	28	48	27	Bo Izrael był tobie pośmiewiskiem, jakobyś go między złodziejmi zastał: a tak dla słów twoich, któreś przeciw jemu mówił, powiodą cię i więźniem.
Jeremiah	Jr	28	48	28	Opuszczajcie miasta a miejszkajcie na skale, obywatele Moab! a bądźcie jako gołębica, która się gnieździ przy samym kraju dziury.
Jeremiah	Jr	28	48	29	Słyszeliśmy o pysze Moab, pyszny jest bardzo, wysokość jego i hardość i pychę i wyniosłe serce jego.
Jeremiah	Jr	28	48	30	Ja znam, mówi Pan, chlubę jego, a iż nie jest wedle niéj siła jego, ani według tego, co mógł czynić, usiłował.
Jeremiah	Jr	28	48	31	Dlatego nad Moab narzekać będę i do Moab wszystkiego wołać będę, do mężów muru ceglanego lamentujących.
Jeremiah	Jr	28	48	32	Płaczem Jazer płakać ci będę, winnico Sabama! latorośli twoje zaszły za morze, aż do morza Jazer przyszły: na żniwo twoje i na zbieranie wina twego zbójca napadł.
Jeremiah	Jr	28	48	33	Odjęte jest wesele i radość z Karmela i z ziemie Moab, i wdno z pras pobrałem: a tłoczący wino nie będzie zwykłéj pobudki śpiewał.
Jeremiah	Jr	28	48	34	Od wołania Hesebon aż do Eleale i Jasa puścili głos swój: od Segor aż do Oronaim, cielice trzecioletniéj: wody téż Nemrym bardzo złe będą.
Jeremiah	Jr	28	48	35	I odejmie z Moab, mówi Pan, ofiarującego na wyżynach i ofiarującego bogom swoim.
Jeremiah	Jr	28	48	36	Przeto serce moje nad Moabem jako piszczałki piszczeć będzie: serce téż moje nad mężami muru ceglanego wypuści głos piszczałek; bo więcej czynił, niźli mógł, przeto zaginęli.
Jeremiah	Jr	28	48	37	Bo każda głowa łysina, a każda i broda ogolona będzie: na wszystkich [0740]rękach więzy, a na każdym grzbiecie włosienica.
Jeremiah	Jr	28	48	38	Po wszystldch dachach Moabowych i po ulicach jego wszelakie narzekanie; bom skruszył Moaba, jako naczynie niepożyteczne, mówi Pan.
Jeremiah	Jr	28	48	39	Jako zwyciężon jest i krzyczeli! Jako spuścił szyję Moab i zawstydził się! i będzie Moab naśmiewiskiem i przykładem wszystkim w okolicy jego.
Jeremiah	Jr	28	48	40	To mówi Pan: Oto jako orzeł przyleci a wyciągnie skrzydła swe na Moaba.
Jeremiah	Jr	28	48	41	Wzięto Karyoth, i zamki pobrano: a będzie serce mocarzów Moab onego dnia, jako serce niewiasty rodzącéj.
Jeremiah	Jr	28	48	42	I przestanie Moab być ludem; bo się przeciw Panu chlubił.
Jeremiah	Jr	28	48	43	Strach i dół i sidło nad tobą, o obywatelu Moab! mówi Pan.
Jeremiah	Jr	28	48	44	Kto uciecze przed strachem, wpadnie do dołu, a kto wylezie z dołu, poiman będzie sidłem; bo przywiodę na Moaba rok nawiedzenia ich, mówi Pan.
Jeremiah	Jr	28	48	45	W cieniu Hesebon stanęli z sidła uciekający; bo ogień wyszedł z Hesebon, a płomień z pośrodku Seon i pożre część Moab i wierzch synów rozruchu.
Jeremiah	Jr	28	48	46	Biada tobie, Moab! zginąłeś, ludu Chamos; bo zabrano syny twoje i córki twoje w niewolą.
Jeremiah	Jr	28	48	47	I wrócę poimanie Moab w ostateczne dni, mówi Pan. Dotąd sądy Moab.
Jeremiah	Jr	28	49	1	Do synów Ammon. To mówi Pan: Izali nie ma synów Izrael? albo dziedzica niemasz u niego? Czemuż tedy Melchom dziedzictwem posiadł Gada, a lud jego w miastach jego mieszkał?
Jeremiah	Jr	28	49	2	Przetóż oto dni przychodzą, mówi Pan, i dam słyszeć nad Rabbath, synów Ammon, trzask bitwy, i będzie w gromadę rozwalona, a córki jéj ogniem będą spalone, a posiędzie Izrael dzierżawce swoje, mówi Pan.
Jeremiah	Jr	28	49	3	Zawyj Hesebon! bo jest zburzon Haj. Krzyczcie, córki Rabbath! przepaszcie się włosienicami, narzekajcie i chodźcie około płotów; bo Melchom będzie prowadzon w zaprowadzenie, kapłani jego i książęta jego społem.
Jeremiah	Jr	28	49	4	Co się przechwalasz dolinami? spłynęła dolina twoja, córko pieszczona! któraś ufała w skarbiech twoich i mówiłaś: Któż przyjdzie do mnie?
Jeremiah	Jr	28	49	5	Oto Ja przywiodę na cię strach, mówi Pan, Bóg zastępów, od wszystkich, którzy są w okolicy twojéj, i rozproszycie się, każdy od oczu waszych, a nie będzie, ktoby zebrał uciekające.
Jeremiah	Jr	28	49	6	A potem każę się wrócić więźniom synów Ammon, mówi Pan.
Jeremiah	Jr	28	49	7	Do Idumei. To mówi Pan zastępów: Izali niemasz daléj mądrości w Theman? Zginęła rada od synów, niepożyteczna się stała mądrość ich.
Jeremiah	Jr	28	49	8	Uciekajcie a tył podawajcie, zstępujcie w przepaść, obywatele Dedan! bo zatracenie Ezaw przywiodłem nań, czas nawiedzenia jego.
Jeremiah	Jr	28	49	9	By byli przyszli na cię ci, co zbierają wino, nie zostawiliby byli grona, by złodzieje w nocy: porwaliby byli, coby im dosyć było.
Jeremiah	Jr	28	49	10	Lecz Ja obnażyłem Ezaw, odkryłem skrytości jego, i skryć się nie będzie mógł: zburzono nasienie jego i bracią jego i sąsiady jego, i nie będzie.
Jeremiah	Jr	28	49	11	Opuść sieroty twoje. Ja je żywić będę, a wdowy twoje we mnie nadzieję mieć będą.
Jeremiah	Jr	28	49	12	Bo to mówi Pan: Oto, którym nie było sądu, aby pili kielich, pijąc pić będą; a ty jako niewinny zostaniesz, nie będziesz niewinny, ale pijąc pić będziesz.
Jeremiah	Jr	28	49	13	Bo przysiągłem sam przez się, mówi Pan, iż spustoszeniem i hańbą i pustynią i przeklęctwem będzie Bosra, i wszystkie miasta jej będą pustyniami więcznemi.
Jeremiah	Jr	28	49	14	Słyszałem słuch od Pana, i poseł do narodów posłań jest: Zbierajcie się a przyjdźcie na nie, a powstańmy ku bitwie.
Jeremiah	Jr	28	49	15	Bo oto małego dałem cię między narody, wzgardzonego między ludzie.
Jeremiah	Jr	28	49	16	Hardość twoja zwiodła cię i pycha serca twego: który mieszkasz w jaskiniach skały, a usiłujesz dosiądź wysokości pagórku, gdy wywyższysz jako orzeł gniazdo twoje, z onąd ściągnę cię, mówi Pan.
Jeremiah	Jr	28	49	17	I będzie Idumea pusta, każdy który pójdzie przez nię, zadziwi się i świstać będzie na wszystkie plagi jéj.
Jeremiah	Jr	28	49	18	Jako wywrócona jest Sodoma i Gomorra i bliskie jéj, mówi Pan: nie będzie tam mieszkał mąż, ani będzie w niéj przebywał syn człowdeczy.
Jeremiah	Jr	28	49	19	Oto jako lew wystąpi z nadętości Jordanu do cudności mocnéj; bo uczynię, że wnet pobieży do niéj, a któż będzie wybrany, którego przełożę nad nią? bo kto mnie podobny? a kto mię zniesie? i który to jest pasterz, coby się sprzeciwił twarzy mojéj?
Jeremiah	Jr	28	49	20	Przeto posłuchajcie rady Pańskiéj, którą uradził na Edom: i myśli jego, które umyślił na obywatele Theman, jeźli ich nie zrzucą malutcy z trzody, jeźli nie rozmiecą z nimi mieszkania ich.
Jeremiah	Jr	28	49	21	Od trzasku upadku ich wzruszyła się ziemia: wołanie, aż na morzu czerwonem słyszano głosu jego.
Jeremiah	Jr	28	49	22	Oto jako orzeł wzbije się i odleci, a rozciągnie skrzydła swe nad Bosrą, i będzie serce mocarzów Idumei onego dnia, jako serce niewiasty rodzącéj.
Jeremiah	Jr	28	49	23	Do Damaszku: Zawstydził się Emath i Arphad; bo złą bardzo nowinę usłyszeli, strwożyli się jako na morzu, dla frasunku uspokoić się nie mógł.
Jeremiah	Jr	28	49	24	Osłabiał Damaszek, dał się uciekać, strach go ogarnął, ucisk a boleści poimały go jako rodzącą.
Jeremiah	Jr	28	49	25	Jakoż opuścili miasto chwalebne, miasto wesołe?
Jeremiah	Jr	28	49	26	Przetóż polęgą młodzieńcy jego na ulicach jego, a wszyscy mężowie walki umilkną dnia onego, mówi Pan zastępów.
Jeremiah	Jr	28	49	27	I zapalę ogień na murze Damaszku, i pożre mury Benadad.
Jeremiah	Jr	28	49	28	Na Cedar i na królestwa Assur, które poraził Nabuchodonozor, król Babiloński. To mówi Pan: Wstańcie a idźcie na Cedar a zburzcie syny wschodnie.
Jeremiah	Jr	28	49	29	Namioty ich i trzody ich zabiorą, skóry ich i wszystko naczynie ich i wielbłądy ich wezmą sobie, i zwołają na nie strach w okolicy.
Jeremiah	Jr	28	49	30	Uciekajcie, bieżcie wskok, w głębokości siedźcie, którzy mieszkacie w Asor! mówi Pan; bo Nabuchodonozor, król Babiloński, uradził na was radę i umyślił na was myśli.
Jeremiah	Jr	28	49	31	Wstańcie a idźcie do narodu spokojnego, a mieszkającego bezpiecznie, mówi Pan: niemasz wrót ani zawory u nich, sami mieszkają.
Jeremiah	Jr	28	49	32	I będą wielbłądy ich rozchwyceniem, a mnóstwo dobytków ich korzyścią: i rozwionę je na wszystkie wiatry, którzy się podstrzygli pod długi włos, a ze wszech granic jego przwiodę zatracenie na nie, mówi Pan.
Jeremiah	Jr	28	49	33	I będzie Asor mieszkaniem smoków, spustoszony aż na wieki: nie będzie tam mieszkał mąż, ani przebywał syn człowieczy.
Jeremiah	Jr	28	49	34	Słowo Pańskie, które się stało do Jeremiasza proroka przeciw Elam, na początku królestwa Sedecyasza, króla Judzkiego, rzekąc:
Jeremiah	Jr	28	49	35	To mówi Pan zastępów: Oto Ja złamię łuk Elam i wielką moc ich.
Jeremiah	Jr	28	49	36	I przywiodę na Elam cztery wiatry ze czterech stron nieba, a rozwionę je na wszystkie te wiatry, i nie będzie narodu, gdzieby nie zaszli wygnańcy Elam pred nieprzyjaciółmi jego:
Jeremiah	Jr	28	49	37	I przed szukającymi dusze ich: i przywiodę na nie złe, gniew zapalczywości mojéj, mówi Pan, i poślę za nimi miecz, aż ich dokonam.
Jeremiah	Jr	28	49	38	I postawię stolicę moję w Elam, a wytracę zonąd króle i książęta, mówi Pan.
Jeremiah	Jr	28	49	39	A w ostateczne dni każę się wrócić poimańcom Elam, mówi Pan.
Jeremiah	Jr	28	50	1	Słowo, które mówił Pan o Babilonie i o ziemi Chaldejskiéj, przez rękę Jeremiasza proroka:
Jeremiah	Jr	28	50	2	Opowiadajcie między narody a puśćcie słuch, podnieście chorągiew, ogłaszajcie a nie tajcie, mówcie: Wzięt jest Babilon, zawstydzon jest Bel, zwyciężon jest Merodach, zawstydziły się ryciny jego, zwyciężone są bałwany jego.
Jeremiah	Jr	28	50	3	Bo wyciągnął przeciw jemu naród z północy, który położy ziemię jego spustoszeniem, i nie będzie, ktoby mieszkał w niej, od człowieka aż do bydlęcia: i ruszyli się a poszli.
Jeremiah	Jr	28	50	4	W one dni i na on czas, mówi Pan, przyjdą synowie Izraelowi sami i synowie Judzcy społem, idąc a płacząc, prędko pójdą i Pana, Boga swego, szukać będą.
Jeremiah	Jr	28	50	5	Do Syonu drogi się pytać będą, tam twarzy ich, przyjdą, a przyłożeni będą do Pana przymierzem wiecznem, które żadnem zapomnieniem zgładzone nie będzie.
Jeremiah	Jr	28	50	6	Trzodą straconą stał się lud mój, pasterzowie ich zwiedli je, uczynili, że się błąkali po górach: z góry na pagórek przeszli, zapomnieli legowiska swego.
Jeremiah	Jr	28	50	7	Wszyscy, którzy naleźli, jedli je, a nieprzyjaciele ich mówili: Nie zgrzeszyliśmy, dlatego że zgrzeszyli Panu, piękności, sprawiedliwości i oczekiwaniu ojców ich, Panu.
Jeremiah	Jr	28	50	8	Uchodźcie z pośrodku Babilonu, a z ziemie Chaldejskiéj wychodźcie, a bądźcie jako kozłowie przed trzodą.
Jeremiah	Jr	28	50	9	Bo oto Ja pobudzam i przywiodę na Babilon zgromadzenie narodów wielkich z ziemie północnéj, i nagotują się nań, a zatem go wezmą: strzała jego, jako męża mocnego zabijacza, nie wróci się próżno.
Jeremiah	Jr	28	50	10	I będzie Chaldejska ziemia korzyścią, wszyscy, którzy ją będą burzyć, nasycą się, mówi Pan.
Jeremiah	Jr	28	50	11	Bo się radujecie i wielkie rzeczy mówicie, rozchwytając dziedzictwo moje; boście się rozlegli jako cielcy po trawie, a beczeliście jako bycy.
Jeremiah	Jr	28	50	12	Zawstydzona jest matka wasza bardzo, i porównana z prochem, która was porodziła: oto ostateczna będzie między narody, pusta, bezdrożna i wyschła.
Jeremiah	Jr	28	50	13	Dla gniewu Pańskiego nie będą w niéj mieszkać, ale się wszystka obróci w pustynią: każdy idący przez Babilon, zdumieje się i świstać będzie nad wszemi plagami jego.
Jeremiah	Jr	28	50	14	Gotujcie się na Babilon wokoło wszyscy, którzy łuk ciągniecie: zwojujcie go, nie folgujcie strzałom; bo zgrzeszył Panu.
Jeremiah	Jr	28	50	15	Wołajcie nań wszędy: dał rękę, upadły fundamenty jego, skażone są mury jego; bo pomsta Pańska jest. Pomścijcie się nad nim; jako czynił, uczyńcie mu.
Jeremiah	Jr	28	50	16	Wytraćcie siejące z Babilonu, i trzymającego sierp czasu żniwa: przed mieczem gołębice każdy się obróci do ludu swego, i każdy do ziemie swéj uciecze.
Jeremiah	Jr	28	50	17	Stado rozproszone Izrael, lwowie wypędzili je: pierwszy, król Assur zjadł go: ten ostateczny, Nabuchodonozor, król Babiloński, kości jego połamał.
Jeremiah	Jr	28	50	18	Przeto to mówi Pan zastępów, Bóg Izraelów: Oto Ja nawiedzę króla Babilońskiego i ziemię jego, jakom nawiedził króla Assur.
Jeremiah	Jr	28	50	19	I przywiodę zaś Izraela do mieszkania jego, a będzie się pasł na Karmelu i na Basan i na górze Ephraim, i Galaad nasyci się dusza jego.
Jeremiah	Jr	28	50	20	W one dni i czasu onego, mówi Pan, będą szukać nieprawości Izraelowéj, a nie będzie jej: i grzechu Juda, a nie najdzie się; bo miłościw będę tym, które zostawię.
Jeremiah	Jr	28	50	21	Na ziemię panujących wyciągnij, a obywatele ich nawiedź, rozpraszaj i zabijaj, co za nimi jest, mówi Pan, a czyń wedle wszystkiego, jakom ci rozkazał.
Jeremiah	Jr	28	50	22	Głos bitwy w ziemi, i ztarcie wielkie.
Jeremiah	Jr	28	50	23	Jako złamany jest i skruszony młot wszystkiéj ziemie? jako się obrócił w pustynią Babilon między narody?
Jeremiah	Jr	28	50	24	Usidliłem cię, i poimanyś, Babilonie! a nie wiedziałeś: zastano cię i poimano, iżeś Pana draźnił.
Jeremiah	Jr	28	50	25	Otworzył Pan skarb swój i wyniósł naczynia gniewu swego; bo sprawę ma Pan, Bóg zastępów, w ziemi Chaldejskiéj.
Jeremiah	Jr	28	50	26	Pójdźcie do niej od krajów ostatecznych, otwórzcie, aby wyszli, którzyby ją deptali, zbierajcie z drogi kamienie a składźcie w kupy a zatraćcie ją, i niech nie będzie szczątku.
Jeremiah	Jr	28	50	27	Rozpraszajcie wszystkie mocarze jéj, niech zstępują na zabicie. [0743]Biada im; bo przyszedł dzień ich, czas nawiedzenia ich.
Jeremiah	Jr	28	50	28	Głos uciekających i tych, którzy uszli z ziemie Babilońskiéj, aby opowiadali w Syonie pomstę Pana, Boga naszego, pomstę kościoła jego.
Jeremiah	Jr	28	50	29	Dajcie znać przeciw Babilonie mnogim, wszystkim, którzy ciągną łuk, stańcie przeciw jemu wokoło, a żaden nie ujdzie: oddajcie mu według dzieła jego, wedle wszystkiego, co czynił, czyńcie mu; bo się wynosił przeciw Panu, przeciw Świętemu Izraelowemu.
Jeremiah	Jr	28	50	30	Przeto polęgą młodzieńcy jego na ulicach jego, i wszyscy mężowie waleczni jego umilkną dnia onego, mówi Pan.
Jeremiah	Jr	28	50	31	Owo Ja do ciebie, hardy! mówi Pan, Bóg zastępów; bo przyszedł dzień twój, czas nawiedzenia twego.
Jeremiah	Jr	28	50	32	I powali się hardy i upadnie, a nie będzie, ktoby go wzwiódł: i zapalę ogień w mieściech jego, i pożre wszystko około niego.
Jeremiah	Jr	28	50	33	To mówi Pan zastępów: Potwarz cierpią synowie Izraelscy i synowie Judzcy społem: wszyscy, którzy je poimali, trzymają, a nie chcą ich puścić.
Jeremiah	Jr	28	50	34	Odkupiciel ich mocny, Pan zastępów imię jego, sądem będzie bronił rzeczy ich, aby przestraszył ziemię, a wzruszył obywatele Babilońskie.
Jeremiah	Jr	28	50	35	Miecz na Chaldejczyki, mówi Pan, i na obywatele Babilońskie i na książęta i na mądre jego.
Jeremiah	Jr	28	50	36	Miecz na wieszczki jego, którzy zgłupieją, miecz na mocarze jego, którzy się bać będą,
Jeremiah	Jr	28	50	37	Miecz na konie jego i na wozy jego i na wszystko pospólstwo, które jest wpośród jego, a będą jako niewiasty: miecz na skarby jego, które będą rozchwycone.
Jeremiah	Jr	28	50	38	Susza będzie nad wodami jego, i wyschną; bo ziemia rycin jest, a w potworach się przechwalają.
Jeremiah	Jr	28	50	39	Przeto będą mieszkać smokowie z dzikimi mężami, i będą w niéj mieszkać strusiowie: a nie będą w niéj mieszkać dalej aż na wieki, ani będzie zbudowana aż do pokolenia i pokolenia.
Jeremiah	Jr	28	50	40	Jako Pan wywrócił Sodomę i Gomorrę i bliskie jéj, mówi Pan, nie będzie tam mąż mieszkać, ani przebywać w niéj syn człowieczy.
Jeremiah	Jr	28	50	41	Oto lud idzie z północy, a naród wielki i królowie mnodzy powstaną z krajów ziemie.
Jeremiah	Jr	28	50	42	Łuk i pawężę pochwycą, okrutni są a niemiłosierni: głos ich jako morze zaszumi, a na konie wsiędą, jako mąż gotowy ku bitwie przeciw tobie, córko Babilońska!
Jeremiah	Jr	28	50	43	Usłyszał król Babiloński wieść o nich, i osłabiały ręce jego, poimał go ucisk, boleść jako rodzącą.
Jeremiah	Jr	28	50	44	Oto jako lew wystąpi z nadętości Jordanu do piękności mocnéj; bo uczynię, że znagła pobieży do niéj, a któż będzie wybrany, któregobych przełożył nad nią? bo kto mnie jest podobny? a kto mię zniesie? a który to jest pasterz, coby się sprzeciwił twarzy mojéj?
Jeremiah	Jr	28	50	45	Przeto słuchajcie rady Pańskiéj, którą umyślił przeciw Babilonowi, i myśli jego, które myśhł na ziemię Chaldejską, jeźli ich nie ściągną malutcy z trzody, jeźli nie będzie rozmiecono z nimi mieszkanie ich.
Jeremiah	Jr	28	50	46	Od wrzasku poimania Babilonu wzruszyła się ziemia, i wołanie między narody usłyszano jest.
Jeremiah	Jr	28	51	1	To mówi Pan: Oto Ja wzbudzę na Babilon i na obywatele jego, którzy serce swe podnieśli przeciwko mnie, jako wiatr zaraźliwy.
Jeremiah	Jr	28	51	2	I poślę do Babilonu przewiewacze, i rozwieją go a splundrują ziemię jego; bo przyszły nań zewsząd w dzień utrapienia jego.
Jeremiah	Jr	28	51	3	Niech nie ciągnie, który ciągnie łuk swój, a niech nie wstępuje w pancerzu: nie folgujcie młodzieńcom jego, wybijcie wszystko rycerstwo jego.
Jeremiah	Jr	28	51	4	I polęgą pobici w ziemi Chaldejskiéj, i zranieni po krainach jego.
Jeremiah	Jr	28	51	5	Bo nie owdowiał Izrael i Juda od Boga swego, od Pana zastępów; lecz ziemia ich pełna jest przestępstwa dla Świętego Izraelowego.
Jeremiah	Jr	28	51	6	Uciekajcie z pośrodku Babilonu, a każdy niech zbawi duszę swoję, nie milczcie nad nieprawością jego; bo czas pomsty jest od Pana, on mu wzajem odda.
Jeremiah	Jr	28	51	7	Kubek złoty Babilon w ręce Pańskiéj, upajający wszystkę ziemię: wino jego pili narodowie, i dlatego wzruszeni są.
Jeremiah	Jr	28	51	8	Nagle upadł Babilon i połamał się: wyjcie nad nim, weźcie żywice na boleść jego, owa się wyleczy.
Jeremiah	Jr	28	51	9	Leczyliśmy Babilon, a nie jest uzdrowiony. Opuśćmy go a pójdźmy każdy do swéj ziemie; bo doszedł aż do nieba sąd jego i wyniósł się aż do obłoków.
Jeremiah	Jr	28	51	10	Wywiódł Pan sprawiedliwość naszą. Pójdźcie, a opowiadajmy na Syonie dzieło Pana, Boga naszego.
Jeremiah	Jr	28	51	11	Ostrzcie strzały, napełniajcie sajdaki. Wzbudził Pan ducha króla Medskiego, i przeciw Babilonowi myśl jego jest, aby go zatracił; bo pomsta Pańska jest, pomsta kościoła jego.
Jeremiah	Jr	28	51	12	Na murzech Babilońskich podnieście chorągiew, przyczyńcie straży, wystawcie stróże, nagotujcie zasadzki; bo umyślił Pan i uczyni, cokolwiek mówił przeciw obywatelom Babilońskim.
Jeremiah	Jr	28	51	13	Która mieszkasz nad wodami mnogiemi, bogata w skarby! przyszedł koniec twój na stopie odcięcia twego.
Jeremiah	Jr	28	51	14	Przysiągł Pan zastępów na duszę swoję: Że cię napełnię ludzi jako chrząszczów, i nad tobą będą śpiewać pobudkę.
Jeremiah	Jr	28	51	15	Który uczynił ziemię mocą swoją, zgotował świat mądrością swoją, a mądrością swoją rozciągnął niebiosa:
Jeremiah	Jr	28	51	16	Gdy on głos wypuszcza, mnożą się wody na niebie, który podnosi obłoki od kończyn ziemie, błyskawice w deszcz obracał, i wywiódł wiatr z skarbów swoich.
Jeremiah	Jr	28	51	17	Zgłupiał każdy człowiek od umiejętności, zawstydzon każdy zlewacz na rycinie; bo fałsz jest zlanie ich, i niemasz ducha w nich.
Jeremiah	Jr	28	51	18	Marne są dzieła i śmiechu godne: czasu nawiedzenia ich zginą.
Jeremiah	Jr	28	51	19	Nie jako to dział Jakóbów; bo który wszystko stworzył, on jest, a Izrael sceptr dziedzictwa jego: Pan zastępów imię jego.
Jeremiah	Jr	28	51	20	Tłuczesz ty mnie oręże wojenn, a Ja potłukę w tobie narody, i wytracę w tobie królestwa.
Jeremiah	Jr	28	51	21	I potłukę w tobie konia i jeźdźca jego, i potłukę w tobie wóz i wsiadacza jego,
Jeremiah	Jr	28	51	22	I potłukę w tobie męża i niewiastę, i potłukę w tobie starca i pacholę, i potłukę w tobie młodzieńca i pannę,
Jeremiah	Jr	28	51	23	I potłukę w tobie pasterza i trzodę jego, i potłukę w tobie oracza i sprzężaj jego, i potłukę w tobie książęta i urzędniki.
Jeremiah	Jr	28	51	24	A oddam Babilonowi i wszystkim obywatelom Chaldejskim wszystkie złości ich, które czynili na Syon, przed oczyma waszemi, mówi Pan.
Jeremiah	Jr	28	51	25	Oto Ja na cię, góro zarażająca! mówi Pan, która zarażasz wszystkę ziemię, i wyciągnę rękę moje na cię, a zwalę cię z skał i uczynię cie górą spalenia.
Jeremiah	Jr	28	51	26	I nie będą z ciebie brać kamienia do węgła i kamienia do fundamentów, ale będziesz wiecznie zatracona, mówi Pan.
Jeremiah	Jr	28	51	27	Podnieście chorągiew w ziemi, trąbcie w trąby między narody, poświęćcie na nię narody, dajcie znać przeciw niej królom Ararath, Menni i Ascheneth: policzcie przeciwko niéj Taphsar, przywiedźcie konie jako chrząszcze z żądłami.
Jeremiah	Jr	28	51	28	Poświęćcie przeciwko niéj narody, króle Medyi, książęta jéj i wszystkie urzędniki jéj i wszystkę ziemię władze jéj.
Jeremiah	Jr	28	51	29	I wzruszy się ziemia i zatrwoży; bo się ocuci przeciw Babilonowi myśl Pańska, aby położył ziemię Babilońską pustą i niemieszkalną.
Jeremiah	Jr	28	51	30	Ustali mocarzowie Babilońscy od bitwy, mieszkali w zamkach; pożarta jest siła ich, i stali się jako niewiasty: zapalono mieszkania jego, złamano zawory jego.
Jeremiah	Jr	28	51	31	Bieżący bieżącemu zabieży, a poseł potka się z posłem, aby oznajmił królowi Babilońskiemu, że wzięto miasto jego od końca aż do końca.
Jeremiah	Jr	28	51	32	I brody ubieżano, i błota ogniem wypalono, a mężowie waleczni zatrzwożyli się.
Jeremiah	Jr	28	51	33	Bo to mówi Pan zastępów, Bóg Izraelów: Córka Babilońska jako [0745]bojewisko, czas młoćby jéj: jeszcze trochę, i przyjdzie czas żniwa jéj.
Jeremiah	Jr	28	51	34	Zjadł mię, pożarł mię Ńabuchodonozor, król Babiloński, uczynił mię jako naczynie czcze: połknął mię jako smok, napełnił brzuch swój pieszczotą moją i wygnał mię.
Jeremiah	Jr	28	51	35	Nieprawość przeciwko mnie, i ciało moje na Babilonie, mówi mieszkanie Syon, a krew moja na obywatelach Chaldejskiéj ziemie, mówi Jeruzalem.
Jeremiah	Jr	28	51	36	Przetóż to mówi Pan: Oto Ja osądzę rzecz twoję a pomszczę się pomsty twojéj i puste uczynię morze jego i wysuszę żyłę jego.
Jeremiah	Jr	28	51	37	I będzie Babilon mogiłami, mieszkaniem smoków, zdumieniem i świstaniem, dlatego że niemasz obywatela.
Jeremiah	Jr	28	51	38	Pospołu jako lwi ryczeć będą, będą otrząsać grzywę jako lwięta.
Jeremiah	Jr	28	51	39	W zapaleniu ich postawię picia ich, i upoję, aby zasnęli i spali sen wieczny, a nie wstali, mówi Pan.
Jeremiah	Jr	28	51	40	Powiodę je jako baranki na rzeź, i jako barany z kozły.
Jeremiah	Jr	28	51	41	Jako wzięt jest Sesach, i poimane jest najsławniejsze wszystkiéj ziemie? jako się stał Babilon między narodami?
Jeremiah	Jr	28	51	42	Wystąpiło morze na Babilon, pokryt jest mnóstwem wałów jego.
Jeremiah	Jr	28	51	43	Stały się miasta jego zdumieniem, ziemią niemieszkalną i pustą, ziemią, w której nikt nie mieszka, ani chodzi przez nię syn człowieczy.
Jeremiah	Jr	28	51	44	I nawiedzę Bela w Babilonie i wyrzucę, co był połknął, z gęby jego, a nie będą się zbiegać k niemu więcéj narodowie, ponieważ i mur Babiloński upadnie.
Jeremiah	Jr	28	51	45	Wynidźcie z pośrodku jego, ludu mój! aby zbawił każdy duszę swoję przed gniewem zapalczywości Pańskiéj.
Jeremiah	Jr	28	51	46	A żeby snadź nie zmiękczało serce wasze, a ulęklibyście się słuchu, który będzie słyszeć w ziemi: i przyjdzie w rok słuch, a po tym roku słuch i nieprawość w ziemi, i panujący na panującego.
Jeremiah	Jr	28	51	47	Przetóż oto dni przychodzą, nawiedzę ryciny Babilońskie, i zawstydzi się wszystka ziemia jego, i wszyscy zabici jego polęgą w pośrodku jego.
Jeremiah	Jr	28	51	48	I będą chwalić nad Babilonem niebiosa i ziemia i wszystko, co na nich jest; bo z północy przyjdą k niemu łupieżcy, mówi Pan.
Jeremiah	Jr	28	51	49	A jako czynił Babilon, że polegli pobici w Izraelu, tak téż polęgą pobici z Babilonu po wszystkiéj ziemi.
Jeremiah	Jr	28	51	50	Którzyście uciekli przed mieczem, pójdźcie, nie stójcie: pomnijcie zdaleka na Pana, i Jeruzalem niech przyjdzie na serce wasze.
Jeremiah	Jr	28	51	51	Zawstydziliśmy się, żeśmy usłyszeli urąganie: pokryła sromota oblicze nasze; bo przyszli cudzy na świątnicę domu Pańskiego.
Jeremiah	Jr	28	51	52	Przetóż oto dni przychodzą, mówi Pan, i nawiedzę ryciny jego, i po wszystkiéj ziemi jego beczeć będzie zraniony.
Jeremiah	Jr	28	51	53	Choćby wstąpił Babilon do nieba i obwarował na wysokości moc swoję, odemnie przyjdą pustoszyciele jego, mówi Pan.
Jeremiah	Jr	28	51	54	Głos wołania z Babilonu, a ztarcie wielkie z ziemie Chaldejskiéj;
Jeremiah	Jr	28	51	55	Bo Pan zburzył Babilon i wytracił z niego głos wielki, i szumieć będą wały ich, jako wody obfite, wydał szum głos ich.
Jeremiah	Jr	28	51	56	Bo idzie nań, to jest na Babilon, zbójca, i poimani są mocarze jego, i osłabiał łuk ich; bo mocny zemściciel Pan oddawając odda.
Jeremiah	Jr	28	51	57	I upoję książęta jego i mądre jego i wodze jego i urzędniki jego i mężne jego, i zasną sen wieczny a nie ocucą się, mówi król, Pan zastępów imię jego.
Jeremiah	Jr	28	51	58	To mówi Pan zastępów: Mur Babiloński on szeroki podkopaniem podkopany będzie, a bramy jego wysokie ogniem spalone będą, a prace ludzi wniwecz, i narodów na ogień będą i zginą.
Jeremiah	Jr	28	51	59	Słowo, które rozkazał Jeremiasz prorok Sarajaszowi, synowi Neryasza, syna Maasyaszowego, gdy szedł z Sedecyaszem królem do Babilonu roku czwartego królestwa jego; a Sarajasz był książęciem proroctwa.
Jeremiah	Jr	28	51	60	I napisał Jeremiasz wszystko złe, które miało przyjść na Babilon, w księgach jednych, wszystkie te słowa, które są napisane przeciw Babilonowi.
Jeremiah	Jr	28	51	61	I rzekł Jeremiasz do Sarajasza: Gdy przyjdziesz do Babilonu a ujrzysz i przeczytasz wszystkie te słowa,
Jeremiah	Jr	28	51	62	Rzeczesz: Panie! tyś mówił przeciw miejscu temu, że je masz wytracić, aby nie było, ktoby w niem mieszkał od człowieka aż do bydlęcia, i żeby było pustkami wiecznemi.
Jeremiah	Jr	28	51	63	A gdy skończysz czytanie téj księgi, przywiążesz do niéj kamień i wrzucisz ją, wpośród Euphratesa
Jeremiah	Jr	28	51	64	I rzeczesz: Tak zatopion będzie Babilon, a nie powstanie od utrapienia, które Ja nań przywiodę, i rozwali się. Póty słowa Jeremiaszowe.
Jeremiah	Jr	28	52	1	Synem dwudziestu i jednego roku był Sedecyasz, gdy począł królować, a jedenaście lat królował w Jeruzalem: a imię matki jego Amital, córka Jeremiaszowa z Lobna.
Jeremiah	Jr	28	52	2	A czynił złe przed oczyma Pańskiemi, wedle wszystkiego, co był uczynił Joakim.
Jeremiah	Jr	28	52	3	Bo zapalczywość Pańska była na Jeruzalem i na Judę, aż je odrzucił od oblicza swego. I odstąpił Sedecyasz od króla Babilońskiego.
Jeremiah	Jr	28	52	4	I stało się roku dziewiątego królestwa jego, w dziesiątym miesiącu, dnia dziesiątego, przyszedł Nabuchodonozor, król Babiloński, sam i wszystko wojsko jego, na Jeruzalem i oblegli je i zbudowali przeciw jemu baszty wokoło.
Jeremiah	Jr	28	52	5	I było miasto oblężone aż do jedenastego roku króla Sedecyasza.
Jeremiah	Jr	28	52	6	A miesiąca czwartego, dziewiątego dnia miesiąca zajął się głód w mieście, i nie miał żywności lud ziemie.
Jeremiah	Jr	28	52	7	I uczyniono dziurę do miasta, a wszyscy mężowie waleczni jego uciekli i wyszli z miasta w nocy drogą bramy, która jest między dwiema mury, a wiedzie do sadu królewskiego; (bo Chaldejczycy oblegli byli miasto wokoło), i poszli drogą, która wiedzie ku puszczy.
Jeremiah	Jr	28	52	8	Lecz wojsko Chaldejskie goniło króla, i poimali Sedecyasza na puszczy, która jest u Jerycho, a wszyscy, co z nim byli, uciekli od niego.
Jeremiah	Jr	28	52	9	A poimawszy króla, przywiedli go do króla Babilońskiego do Reblatha, który jest w ziemi Emath, i mówił do niego sądy.
Jeremiah	Jr	28	52	10	I pościnał król Babiloński syny Sedecyaszowe przed oczyma jego, ale i wszystkie książęta Judzkie pozabijał w Reblatha.
Jeremiah	Jr	28	52	11	I oczy Sedecyaszowe wyłupił i okował go w pęta i zaprowadził go król Babiloński do Babilonu i wsadził go do domu więzienia aż do dnia śmierci jego.
Jeremiah	Jr	28	52	12	A w miesiącu piątym dziesiątego dnia miesiąca, ten jest dziewiętnasty rok Nabuchodonozora, króla Babilońskiego, przyszedł Nabuzardan, hetman żołnierstwa, który stał przed królem Babilońskim w Jeruzalem.
Jeremiah	Jr	28	52	13	I spalił dom Pański i dom królewski i wszystkie domy Jerozolimskie, i każdy dom wielki spalił ogniem.
Jeremiah	Jr	28	52	14	I wszystek mur Jerozolimski wokoło rozwaliło wszystko wojsko Chaldejskie, które było z hetmanem.
Jeremiah	Jr	28	52	15	Ubogie zaś ludzie i ostatek pospólstwa, które było pozostało w mieście, i zbiegi, którzy byli zbiegli do króla Babilońskiego, i inne z pospólstwa, zaprowadził Nabuzardan hetman.
Jeremiah	Jr	28	52	16	A z ubogich ziemie zostawił Nabuzardan, hetman wojska, winiarze i oracze.
Jeremiah	Jr	28	52	17	Słupy téż miedziane, które były w domu Pańskim, i podstawki i morze miedziane, które było w domu Pańskim, połamali Chaldejczycy i zabrali wszystkę ich miedź do Babilonu.
Jeremiah	Jr	28	52	18	I kotły i panewki i gęśle i czasze i moździerzyki i wszystko naczynie miedziane, którego do służby używano, pobrali.
Jeremiah	Jr	28	52	19	I wiadra i kadzidlnice i konwie i miednice i świeczniki i moździerze i kubki, ile złotych, złote, a ile śrebrnych, śrebrne, zabrał hetman wojska.
Jeremiah	Jr	28	52	20	I dwa słupy i morze jedno i dwanaście wołów miedzianych, które [0747]były pod podstawkami, które był sprawił król Salomon w domu Pańskim, nie było wagi miedzi wszego naczynia tego.
Jeremiah	Jr	28	52	21	A z słupów łokci ośmnaście było wzwyż słupa jednego, a sznur dwunaście łokci opasował go, a miąższość zasię jego na cztery palce: a wewnątrz dęty był.
Jeremiah	Jr	28	52	22	I kapitella na obudwu miedziane, kapitellum jedno miało wzwyż pięć łokci, i siatki i jabłka granatowe na koronie wokoło, wszystko z miedzi, także i na drugim słupie, i jabłka granatowe.
Jeremiah	Jr	28	52	23	A było jabłek granatowych dziewięćdziesiąt i sześć wiszących, a wszystkich jabłek granatowych sto siatkami obtoczonych.
Jeremiah	Jr	28	52	24	I wziął hetman wojska Sarajasza, kapłana pierwszego, i Sophoniasza, kapłana wtórego, i trzech stróżów sieni.
Jeremiah	Jr	28	52	25	A z miasta wziął rzezańca jednego, który był przełożony nad mężmi walecznymi, i siedmi mężów z onych, co patrzali na twarz królewską, którzy się w mieście naleźli, i pisarza przedniejszego żołnierzów, który próbował nowych rycerzów, i sześćdziesiąt mężów z ludu ziemskiego, którzy się naleźli w pośrodku miasta.
Jeremiah	Jr	28	52	26	I wziął je Nabuzardan, hetman wojska, i zawiódł je do króla Babilońskiego do Reblatha.
Jeremiah	Jr	28	52	27	I pozabijał je król Babiloński i pomordował je w Reblatha w ziemi Emath. I przeniesion jest Juda z ziemie swojéj.
Jeremiah	Jr	28	52	28	Ten jest lud, który przeniósł Nabuchodonozor roku siódmego: Żydów trzy tysiące dwudziestu i trzech.
Jeremiah	Jr	28	52	29	Roku ośmnastego Nabuchodonozora z Jeruzalem dusz ośmset trzydzieści i dwie.
Jeremiah	Jr	28	52	30	Roku dwudziestego trzeciego Nabuchodonozora zaprowadził Nabuzardan hetman dusz Żydowskich siedmset czterdzieści i pięć. A tak wszystkich dusz cztery tysiące i sześćset.
Jeremiah	Jr	28	52	31	I stało się trzydziestego i siódmego roku zaprowadzenia Joachina, króla Judzkiego, dwunastego miesiąca, podniósł Ewilmerodach, król Babiloński, samegóż roku królestwa swego, głowę Joachina, króla Judzkiego, i wywiódł go z domu więzienia.
Jeremiah	Jr	28	52	32	I mówił z nim dobra i postawił stolicę jego nad stolicami królów, którzy byli po nim w Babilonie.
Jeremiah	Jr	28	52	33	I odmienił szaty więzienia jego, i jadał chleb przed nim zawżdy po wszystkie dni żywota jego.
Jeremiah	Jr	28	52	34	A strawa jego, strawa ustawiczna, dawana mu była od króla Babilońskiego, ustawiona na każdy dzień, aż do dnia śmierci jego po wszystkie dni żywota jego. Przypisy
Lamentations	Lm	29	1	1	ALEPH. Jako siedzi samo miasto pełne ludu! stało się jako wdowa pani narodów, księżna powiatów stała się hołdowną.
Lamentations	Lm	29	1	2	BETH. Płacząc płakało w nocy, a łzy jego na czeluściach jego: niemasz, ktoby je cieszył ze wszech miłośników jego, wszyscy przyjaciele jego wzgardzili je i stali się mu nieprzyjaciółmi.
Lamentations	Lm	29	1	3	GIMEL. Przeniósł się Judas prze trapienie i prze mnóstwo niewoli, mieszkał między narody, ani nalazł odpoczynienia, wszyscy goniący go poimali go w cieśni.
Lamentations	Lm	29	1	4	DALETH. Drogi Syon płaczą, że niemasz, ktoby szedł na święto uroczyste: wszystkie bramy jego pokażone: kapłani jego wzdychający, panny jego znędzone, a sama gorzkością ściśniona.
Lamentations	Lm	29	1	5	HE. Stali się przeciwnicy jego głową, nieprzyjaciele jego zbogaceni są; bo Pan mówił nań dla mnóstwa nieprawości jéj: dziatki jéj zaprowadzone w niewolą przed obliczem trapiącego.
Lamentations	Lm	29	1	6	VAU. I odstąpiła od córki Syońskiéj wszystka ozdoba jéj, stały się książęta jéj jako barani nie najdujący paszy, i poszli bez siły przed obliczem goniącego.
Lamentations	Lm	29	1	7	ZAJIN. Wspomniało Jeruzalem na dni utrapienia swego i na przestępstwa wszego kochania swego, które miało odedni dawnych, gdy upadł lud jego od ręki nieprzyjacielskiéj, a nie było pomocnika: widzieli je nieprzyjaciele, a naśmiewali się z szabatów jego.
Lamentations	Lm	29	1	8	CHETH. Grzech zgrzeszyło Jeruzalem, dlatego się niestateczne stało: wszyscy, którzy je czcili, wzgardzili je; bo widzieli zelżywość jego, samo téż wzdychając obróciło się nazad.
Lamentations	Lm	29	1	9	TETH. Plugastwa jego na nogach jego, a nie pomniało na swój koniec: złożone jest bardzo, nie mając pocieszyciela. Obacz, Panie! utrapienie moje; bo się podniósł nieprzyjaciel.
Lamentations	Lm	29	1	10	JOD. Rękę swoje ściągnął nieprzyjaciel na wszystkie kochania jego; bo widziało pogany, że weszli do świątnice jego, którym zakazałeś był, żeby nie wchodzili do kościoła twego.
Lamentations	Lm	29	1	11	KAPH. Wszystek lud jego wzdychający i szukający chleba, wydali wszystkie drogie rzeczy za jadło, na posilenie dusze. Wejrzyj, Panie! a obacz, żem się stało podłem.
Lamentations	Lm	29	1	12	LAMED. O wy wszyscy, którzy idziecie przez drogę, obaczcie a przypatrzcie się, jeźli jest boleść jako boleść moja; bo mię jako winnicę zebrał, jako mówił Pan, w dzień gniewu zapalczywości swojéj.
Lamentations	Lm	29	1	13	MEM. Z wysoka puścił ogień na kości moje i wyćwiczył mię: zastawił sieć na nogi moje, obrócił mię nawstecz, położył mię spustoszoną przez wszystek dzień żałością utrapioną.
Lamentations	Lm	29	1	14	NUN. Ocknęło się jarzmo nieprawości moich w ręce jego, splotły się i włożone są na szyję moje, zemdlała siła moja. Podał mię Pan w rękę, z któréj nie będę mogło powstać.
Lamentations	Lm	29	1	15	SAMECH. Pobrał wszystkie wielmożne Pan z pośrodku mnie, przyzwał przeciwko mnie czas, aby potarł wybrane moje: prasę deptał Pan pannie, córce Judzkiéj.
Lamentations	Lm	29	1	16	AJIN. Przetóż ja płacząc, a oko moje spuszczając wody; bo się oddalił odemnie pocieszyciel, nawracający duszę moję: stali się synowie moi straconymi; bo przemógł nieprzyjaciel.
Lamentations	Lm	29	1	17	PE. Rozciągnęło Syon ręce swe, niemasz, ktoby je cieszył: rozkazał Pan przeciw Jakóbowi około niego nieprzyjaciołom jego: stało się Jeruzalem jako splugawiona miesiącami między nimi.
Lamentations	Lm	29	1	18	CADE. Sprawiedliwy jest Pan; bom usta jego do gniewu przywiodło. Słuchajcie, proszę, wszyscy narodowie, a obaczcie boleść moją: panny moje i młodzieńcy moi poszli w niewolą.
Lamentations	Lm	29	1	19	KOPH. Wołałom przyjaciół moich, oni mię zdradzili, kapłani moi i starcy moi w mieście zginęli; bo szukali jadła sobie, aby posilili dusze swoje.
Lamentations	Lm	29	1	20	RESZ. Obacz, Panie! żem uciśniona, wzruszył się brzuch mój, przewróciło się serce moje we mnie samym; bom gorzkości jest pełna: na dworze miecz zabija, a doma śmierć takaż jest.
Lamentations	Lm	29	1	21	SZYN. Usłyszeli, że ja wzdycham, a niemasz, ktoby mię pocieszył: wszyscy nieprzyjaciele moi usłyszeli złe moje, weselili się, żeś ty uczynił: przywiodłeś dzień pociechy, a będą mnie podobni.
Lamentations	Lm	29	1	22	TAU. Niech wnidzie wszystko ich złe przed cię, a zbierz je jakoś mnie zebrał dla wszech nieprawości moich; bo mnogie wzdychania moje, i serce moje smętne.
Lamentations	Lm	29	2	1	ALEPH. Jako okrył mrokiem zapalczywości swéj Pan córkę Syon, zrzucił z nieba na ziemię sławną Izrael, a nie wspomniał nad podnóżek nóg swoich w dzień zapalczywości swojéj.
Lamentations	Lm	29	2	2	BETH. Zrzucił Pan, a nie zfolgował, wszystko piękne Jakóbowe, zepsował w zapalczywości swéj zamki córki Judzkiéj i obalił na ziemię, splugawił królestwo i książęta jéj.
Lamentations	Lm	29	2	3	GIMEL. Złamał w gniewie zapalczywości swéj każdy róg Izraelów, odwrócił nazad prawicę swoję od oblicza nieprzyjaciela i zapalił w Jakóbie jako ogień płomienia pożerającego wokoło.
Lamentations	Lm	29	2	4	DALETH. Wyciągnął łuk swój jako nieprzyjaciel, zmocnił prawicę swą jako sprzeciwnik i pobił wszystko, co było pięknego na wejrzenie w namiecie córki Syon, wylał jako ogień rozgniewanie swoje.
Lamentations	Lm	29	2	5	HE. Stał się Pan jako nieprzyjaciel, zrzucił Izraela, zrzucił wszystkie mury, rozwalił zamki jego i namnożył u córki Judzkiéj uniżonego i uniżoną.
Lamentations	Lm	29	2	6	VAU. I rozwalił jako ogród namiot swój, skaził przybytek swój, przywiódł w zapamiętanie Pan na Syon uroczyste święto i szabat, i na pośmiech i na rozgniewanie zapalczywości swéj króla i kapłana.
Lamentations	Lm	29	2	7	ZAJIN. Odrzucił Pan ołtarz swój, przeklnął świątnicę swoję, podał w ręce nieprzyjacielskie mury wież jego: wołali w domu Pańskim jako w dzień uroczysty.
Lamentations	Lm	29	2	8	CHETH. Umyślił Pan rozwalić mur córki Syon, wyciągnął sznur swój, i nie odwrócił ręki swéj od gubienia: i płakało przedmurze, i mur spółem rozwalon jest.
Lamentations	Lm	29	2	9	TETH. Zapadły w ziemię bramy jego, zatracił i połamał zowory jego i króla jego i książęta jego między pogany: niemasz zakonu, a prorocy jego nie naleźli widzenia od Pana.
Lamentations	Lm	29	2	10	JOD. Siedli na ziemi, umilkli starcy córki Syon, posypali popiołem głowy swe, przepasali się włosienicami, zwiesiły do ziemie głowy swe panny Jeruzalem.
Lamentations	Lm	29	2	11	KAPH. Ustały od płaczu oczy moje, strwożyły się wnętrza moje, wylała się na ziemię wątroba moja dla starcia córki ludu mego, gdy wstawiało dziecię i ssący na ulicach miasta.
Lamentations	Lm	29	2	12	LAMED. Matkom swym mówiły: Gdzie jest pszenica i wino? gdy mdleli jako zranieni na ulicach miejskich, gdy wypuszczały dusze swe na łonie matek swych.
Lamentations	Lm	29	2	13	MEM. Komu cię przyrównam? albo komu cię przypodobam, córko Jerozolimska? z kim cię porównam i pocieszę cię, panno, córko Syon? bo wielkie jest jako morze skruszenie twoje, któż cię zleczy?
Lamentations	Lm	29	2	14	NUN. Prorocy twoi widzieli tobie fałsz i głupstwo, a nie odkrywali nieprawości twojéj, aby cię do pokuty przywiedli: lecz upatrowali tobie proroctwa fałszywe i wygnania.
Lamentations	Lm	29	2	15	SAMECH. Klaskali nad tobą rękoma wszyscy mijający drogą, świstali i chwiali głową swoją nad córką Jerozolimską, mówiąc: I onóż to jest miasto doskonałéj piękności, wesele wszystkiéj ziemie?
Lamentations	Lm	29	2	16	PE. Otworzyli na cię usta swe wszyscy nieprzyjaciele twoi, świstali i zgrzytali zęboma i mówili: Pożremy, oto jest ten dzień, któregośmy czekali, naleźliśmy i ujrzeliśmy.
Lamentations	Lm	29	2	17	AJIN. Uczynił Pan, co był umyślił, spełnił mowę swą, którą był rozkazał ode dni dawnych: zepsował a nie zfolgował i uweselił nad tobą nieprzyjaciela i wywyższył róg sprzeciwników twoich.
Lamentations	Lm	29	2	18	CADE. Wołało serce ich do Pana na murzech córki Syon: Wypuść jako potok łzy we dnie i w nocy, nie dawaj odpoczynienia sobie, a niech się nie uspokaja źrenica oka twego.
Lamentations	Lm	29	2	19	KOPH. Wstań, chwal w nocy na początku straży, wylij jako wodę [0750]serce twe przed obliczem Pańskiem, podnieś ku niemu ręce twoje dla dusze dziatek twych, które omdlały od głodu na rogu wszech ulic,
Lamentations	Lm	29	2	20	RESZ. Wejrzyj, Panie! a obacz, kogoś tak obrał jako winnice? a więc będą jeść niewiasty płód swój, dzieci małe na piędzi? a więc ma być zakit w świątyni Pańskiéj kapłan i prorok?
Lamentations	Lm	29	2	21	SZYN. Leżeli na ziemi na ulicy dziecię i starzec, panny moje i młodzieńcy moi polegli od miecza, pobiłeś w dzień zapalczywości twojéj, pomordowałeś a nie zmiłowałeś się.
Lamentations	Lm	29	2	22	TAU. Przyzwałeś jako na dzień uroczysty, którzyby mię straszyli zewsząd, a nie było w dzień zapalczywości Pańskiéj, ktoby uszedł a został: którem ja wychowała i wyżywiła, nieprzyjaciel mój wyniszczył je.
Lamentations	Lm	29	3	1	ALEPH. Jam mąż widzący ubóstwo moje w rózdze zagniewania jego.
Lamentations	Lm	29	3	2	Aleph. Zaprowadził mię i zawiódł do ciemności, a nie do światłości.
Lamentations	Lm	29	3	3	Aleph. Tylko się na mię obrócił, i obraca rękę swą przez wszystek dzień.
Lamentations	Lm	29	3	4	BETH. Starą uczynił skórę moję i ciało moje, połamał kości moje.
Lamentations	Lm	29	3	5	Beth. Obudował około mnie, i ogarnął mię żółcią i pracą.
Lamentations	Lm	29	3	6	Beth. W ciemnościach posadził mię, jako umarłe wieczne.
Lamentations	Lm	29	3	7	GIMEL. Obudował przeciwko mnie, żebych nie wyszedł, obciążył okowy moje.
Lamentations	Lm	29	3	8	Gimel. Ale i gdy wołać będę i prosić, odrzuci modlitwę moję.
Lamentations	Lm	29	3	9	Gimel. Zagrodził drogi moje kamieniem kwadratowym, ścieżki moje wywrócił.
Lamentations	Lm	29	3	10	DALETH. Stał mi się niedźwiedziem zasadzonym, lwem na skrytych miejscach.
Lamentations	Lm	29	3	11	Daleth. Ścieżki moje wywrócił i połamał mię, uczynił mię spustoszoną.
Lamentations	Lm	29	3	12	Daleth. Wyciągnął łuk swój i postawił mię jako cel strzale.
Lamentations	Lm	29	3	13	HE. Wystrzelił w nerki moje, córki sajdaka swego.
Lamentations	Lm	29	3	14	He. Stałem się naśmiewiskiem wszystkiemu ludowi memu, pieśnią ich przez wszystek dzień.
Lamentations	Lm	29	3	15	He. Napełnił mię gorzkościami, opoił mię piołunem.
Lamentations	Lm	29	3	16	VAU. I połamał do jednego zęby moje, nakarmił mię popiołem.
Lamentations	Lm	29	3	17	Vau. I odepchniona jest od pokoju dusza moja, zapomniałem dobra.
Lamentations	Lm	29	3	18	Vau. I rzekłem: Zginął koniec mój i nadzieja moja od Pana.
Lamentations	Lm	29	3	19	ZAJIN, Wspomnij na ubóstwo i na przestępstwa moje, na piołun i na żółć.
Lamentations	Lm	29	3	20	Zajin. Pamięcią pomnieć będę, i uschnie we mnie dusza moja.
Lamentations	Lm	29	3	21	Zajin. To wspominając w sercu mojem, dlatego nadzieję mieć będę.
Lamentations	Lm	29	3	22	CHETH. Miłosierdzia Pańskie, żeśmy nie zniszczeli; bo nie ustały litości jego.
Lamentations	Lm	29	3	23	Cheth. Nowe rano, wielka jest wiara twoja.
Lamentations	Lm	29	3	24	Cheth. Działem moim Pan, rzekła dusza moja, dlatego nań czekać będę.
Lamentations	Lm	29	3	25	TETH. Dobry jest Pan nadzieję mającym w nim, duszy szukającéj go.
Lamentations	Lm	29	3	26	Teth. Dobrze jest czekać z milczeniem zbawienia Bożego.
Lamentations	Lm	29	3	27	Teth. Dobrze jest mężowi, gdy nosi jarzmo od młodości swojéj.
Lamentations	Lm	29	3	28	JOD. Siędzie sam a milczeć będzie; bo poniósł na sobie.
Lamentations	Lm	29	3	29	Jod. Położy w prochu usta swe, owaby była nadzieja.
Lamentations	Lm	29	3	30	Jod. Nadstawi bijącemu go czeluści, nasycon będzie urągania.
Lamentations	Lm	29	3	31	KAPH. Bo nie odrzuci Pan na wieki.
Lamentations	Lm	29	3	32	Kaph. Bo jeźli odrzucił, i zmiłuje się według mnóstwa miłosierdzia swego.
Lamentations	Lm	29	3	33	Kaph. Bo nie uniżył z serca swego i odrzucił syny człowiecze.
Lamentations	Lm	29	3	34	LAMED. Aby ztarł pod nogami swemi wszystkie więźnie ziemskie:
Lamentations	Lm	29	3	35	Lamed. Aby nachylił sądu męża przed obliczem Najwyższego:
Lamentations	Lm	29	3	36	Lamed. Aby wywrócił człowieka w sądzie jego, Pan nie wiedział.
Lamentations	Lm	29	3	37	MEM. Któż to jest, który rzekł, aby się stało, gdy Pan nie rozkazał?
Lamentations	Lm	29	3	38	Mem. Z ust Najwyższego nie wynidą ani złe ani dobre?
Lamentations	Lm	29	3	39	Mem. Cóż szemrał człowiek żywy, mąż za grzechy swoje?
Lamentations	Lm	29	3	40	NUN. Dowiadujmy się dróg naszych, a szukajmy i nawróćmy się do Pana.
Lamentations	Lm	29	3	41	Nun. Podnieśmy serca nasze z rękoma do Pana w niebo.
Lamentations	Lm	29	3	42	Nun. Myśmy nieprawie czynili i ku gniewuśmy pobudzali: przetoś ty nieuproszony.
Lamentations	Lm	29	3	43	SAMECH. Nakryłeś w zapalczywości i ubiłeś nas, pobiłeś, a nie zfolgowałeś.
Lamentations	Lm	29	3	44	Samech. Zastawiłeś się obłokiem, aby nie przeszła modlitwa.
Lamentations	Lm	29	3	45	Samech. Wykorzenieniem i odrzuceniem uczyniłeś mię w pośrodku narodów.
Lamentations	Lm	29	3	46	PE. Otworzyli na nas usta swe wszyscy nieprzyjaciele.
Lamentations	Lm	29	3	47	Pe. Strachem i sidłem stało się nam proroctwo i skruszeniem.
Lamentations	Lm	29	3	48	Pe. Rozdziały wód wypuściło oko moje nad ztarciem córki ludu mego.
Lamentations	Lm	29	3	49	AJIN. Oko moje utrapione jest a nie umilkło, przeto że niemasz odpoczynienia:
Lamentations	Lm	29	3	50	Ajin. Ażby pojrzał a ujrzał Pan z nieba.
Lamentations	Lm	29	3	51	Ajin. Oko moje złupiło duszę moję dla wszystkich córek miasta mego.
Lamentations	Lm	29	3	52	CADE. Łowem ułowili mię jako ptaka nieprzyjaciele moi darmo.
Lamentations	Lm	29	3	53	Cade. Wpadł w dół żywot mój, i przyłożyli mię kamieniem.
Lamentations	Lm	29	3	54	Cade. Zabrały wody nad głową moją, rzekłem. Zginąłem.
Lamentations	Lm	29	3	55	KOPH. Wzywałem imienia twego, Panie! z dołu ostatniego.
Lamentations	Lm	29	3	56	Koph. Głos mój usłyszałeś: nie odwracaj ucha twego od wzdychania i od wołania mego.
Lamentations	Lm	29	3	57	Koph. Przybliżyłeś się w dzień, kiedym cię wzywał, rzekłeś: Nie bój się.
Lamentations	Lm	29	3	58	RESZ, Osądziłeś, Panie! sprawę duszy mojéj, odkupicielu żywota mego.
Lamentations	Lm	29	3	59	Resz. Widziałeś, Panie! nieprawość ich przeciwko mnie, osądź sąd mój.
Lamentations	Lm	29	3	60	Resz. Widziałeś wszystkę zapalczywość i wszystkie myśli ich przeciwko mnie.
Lamentations	Lm	29	3	61	SZYN. Usłyszałeś urąganie ich, Panie! wszystkie myśli ich przeciwko mnie:
Lamentations	Lm	29	3	62	Szyn. Wargi powstawających na mię i świegotania ich przeciw mnie wszystek dzień.
Lamentations	Lm	29	3	63	Szyn. Siadanie ich i wstawanie ich obejrzyj: jamci jest pieśnią ich.
Lamentations	Lm	29	3	64	TAU. Oddasz im zapłatę, Panie! według uczynków rąk ich.
Lamentations	Lm	29	3	65	Tau. Dasz im tarczą serca pracą twoję.
Lamentations	Lm	29	3	66	Tau. Gonić będziesz w zapalczywości, a skruszysz je pod niebem, Panie!
Lamentations	Lm	29	4	1	ALEPH. Jako pośniedziało złoto, zmieniła się barwa najlepsza, rozmiotano kamienie świątynie po rogach wszech ulic!
Lamentations	Lm	29	4	2	BETH. Synowie Syońscy szlachetni i ubrani w przedniejsze złoto: jako poczytani są za naczynie skorupiane, za robotę rąk garncarzowych!
Lamentations	Lm	29	4	3	GIMEL. Lecz i jędze odkryły piersi, karmiły szczenięta swe: córka ludu mego okrutna, jako struś na puszczy.
Lamentations	Lm	29	4	4	DALETH. Przysechł język ssącego do podniebienia jego dla upragnienia, dzieci prosiły chleba: a nie było, ktoby im ułamał.
Lamentations	Lm	29	4	5	HE. Którzy jadali rozkosznie, poginęli po drogach, którzy się wychowali w szarłacie, obłapiali łajna.
Lamentations	Lm	29	4	6	VAU. I stała się większa nieprawość córki ludu mego, niźli grzech Sodomy, która wywrócona jest w okamgnieniu, a nie wzięły jéj ręce.
Lamentations	Lm	29	4	7	ZAJIN. Bielsi nad śnieg Nazarejczykowie jéj, jaśniejsi nad mleko, rumieńsi niźli stare kości słoniowe, piękniejsi niźli szafir.
Lamentations	Lm	29	4	8	CHETH. Zczerniało nad węgle oblicze ich, i nie poznano ich na ulicach, przyschła skóra ich do kości, wyschła i stała się jako drewno.
Lamentations	Lm	29	4	9	TETH. Lepiéj było pobitym od miecza, niźli pozabijanym od głodu; bo ci wywiedli strawieni dla niepłodności ziemie.
Lamentations	Lm	29	4	10	JOD. Ręce niewiast litościwych warzyły dzieci swe, były im pokarmem w skruszeniu córki ludu mego.
Lamentations	Lm	29	4	11	KAPH. Wykonał Pan popędliwość swoję, wylał gniew zapalczywości swéj i zapalił ogień na Syon i pożarł fundamenty jéj.
Lamentations	Lm	29	4	12	LAMED. Nie wierzyli królowie ziemscy i wszyscy obywatele świata, że był miał wniść nieprzyjaciel i sprzeciwnik przez bramy Jeruzalem.
Lamentations	Lm	29	4	13	MEM. Dla grzechów proroków jego i dla nieprawości kapłanów jego, którzy wylewali w pośrodku jego krew sprawiedliwych.
Lamentations	Lm	29	4	14	NUN. Błądzili ślepi po ulicach, pomazali się krwią, a gdy nie mogli, trzymali się za szaty swoje.
Lamentations	Lm	29	4	15	SAMECH. Odstąpcie nieczystości! wołali na nie: ustępujcie, idźcie precz, nie dotykajcie się; bo się swarzyli i wzruszeni mówili między narody: Nie przyjdą więcéj mieszkać między nimi.
Lamentations	Lm	29	4	16	PE. Oblicze Pańskie oddzieliło je, nie przyda, aby wejrzał na nie, oblicza kapłanów nie wstydzili się, ani się zlitowali nad starymi.
Lamentations	Lm	29	4	17	AJIN. Gdyśmy jeszcze stali, ustały oczy nasze na pomoc naszę próżną, gdyśmy się oglądali pilnie na naród, który zbawić nie mógł.
Lamentations	Lm	29	4	18	CADE. Ślizały się nogi nasze po drodze ulic naszych, przybliżył się koniec nasz, wypełniły się dni nasze; bo przyszedł koniec nasz.
Lamentations	Lm	29	4	19	KOPH. Prędszy byli goniący nas, niż orłowie powietrzni: po górach gonili nas, w puszczy zasadkę czynili na nas.
Lamentations	Lm	29	4	20	RESZ. Duch ust naszych, Chrystus Pan, poiman jest w grzechach naszych, któremuśmy mówili: W cieniu twoim żyć będziem między narody.
Lamentations	Lm	29	4	21	SZYN. Raduj się a wesel się, córko Edom! która mieszkasz w ziemi Hus: do ciebie téż przyjdzie kielich, upijesz się i obnażona będziesz.
Lamentations	Lm	29	4	22	TAU. Skończyła się nieprawość twoja, córko Syon! nie przyda więcéj, aby cię zaprowadził: nawiedził nieprawość twoję, córko Edom! odkrył grzechy twoje. MODLITWA JEREMIASZA PROROKA
Lamentations	Lm	29	5	1	Wspomnij Panie! co się nam przydało, wejrzyj a obacz zelżywość naszę.
Lamentations	Lm	29	5	2	Dziedzictwo nasze obróciło się do cudzych, domy nasze do obcych.
Lamentations	Lm	29	5	3	Sierotami zostaliśmy bez ojca, matki nasze jako wdowy.
Lamentations	Lm	29	5	4	Wodę nasze piliśmy za pieniądze, drwa nasze za pieniądze kupowaliśmy.
Lamentations	Lm	29	5	5	Za szyje nasze gnano nas, spracowanym nie dano odpoczynku.
Lamentations	Lm	29	5	6	Egiptowi daliśmy rękę i Assyryanom, żebyśmy się najedli chleba.
Lamentations	Lm	29	5	7	Ojcowie nasi zgrzeszyli, a niemasz ich, a myśmy nieprawości ich nosili.
Lamentations	Lm	29	5	8	Niewolnicy panowali nad nami, nie był, ktoby z rąk ich wykupił.
Lamentations	Lm	29	5	9	W duszach naszych przynosiliśmy sobie chleba przed mieczem w puszczy.
Lamentations	Lm	29	5	10	Skóra nasza jako piec wygorzała od gwałtu głodu.
Lamentations	Lm	29	5	11	Niewiasty na Syon poniżyli, i panny w mieściech Judzkich.
Lamentations	Lm	29	5	12	Książęta ręką są powieszane, nie wstydzili się oblicza starców.
Lamentations	Lm	29	5	13	Młodzieńców na psotę używali, a pacholęta pode drwy legli.
Lamentations	Lm	29	5	14	Starcy z bram ustali, młodzieńcy z tańca śpiewających.
Lamentations	Lm	29	5	15	Ustało wesele serca naszego, odmienił się w żałobę taniec nasz.
Lamentations	Lm	29	5	16	Spadł wieniec głowy naszéj, biada nam, żeśmy zgrzeszyli!
Lamentations	Lm	29	5	17	Dlatego stało się smętne serce nasze, dlatego zaćmiły się oczy nasze.
Lamentations	Lm	29	5	18	Dla góry Syon, że zginęła, liszki chodziły po niéj.
Lamentations	Lm	29	5	19	A ty Panie! na wieki trwać będziesz, stolica twoja do narodu i narodu.
Lamentations	Lm	29	5	20	Czemu nas na wieki zapominasz? opuszczasz nas na długość dni?
Lamentations	Lm	29	5	21	Nawróć nas, Panie! ku sobie, a nawrócimy się, odnów dni nasze jako z pierwu.
Lamentations	Lm	29	5	22	Ale odrzucając odrzuciłeś nas, rozgniewałeś się na nas bardzo. Przypisy
Baruch	Ba	30	1	1	I te słowa ksiąg, które napisał Baruch, syn Nerie, syna Maasjaszowego, syna Sedecjaszowego, syna Sedei, syna Helcjaszowego, w Babilonie,
Baruch	Ba	30	1	2	roku piątego, siódmego dnia miesiąca, natenczas gdy Chaldejczycy dobyli Jeruzalem i spalili je ogniem.
Baruch	Ba	30	1	3	I czytał Baruch słowa tych ksiąg do uszu Jechoniasza, syna Joakimowego, króla Judzkiego, i do uszu wszytkiego ludu przychodzącego do ksiąg,
Baruch	Ba	30	1	4	i do uszu możnych synów królewskich, i do uszu starszych, i do uszu ludu od namniejszego aż do nawiętszego tych wszytkich, którzy mieszkali w Babilonie nad rzeką Sodi.
Baruch	Ba	30	1	5	Którzy słysząc płakali i pościli i modlili się przed oczyma Pana.
Baruch	Ba	30	1	6	I zebrali pieniądze wedle tego, jako każdego ręka przemóc mogła,
Baruch	Ba	30	1	7	i posłali do Jeruzalem do Joakima, syna Helcjasza, syna Salom, kapłana, i do kapłanów, i do wszytkiego ludu, który się z nim najdował w Jeruzalem,
Baruch	Ba	30	1	8	gdy był wziął do siebie naczynia kościoła Pańskiego, które były z kościoła zabrane, aby je odniósł do ziemie Judzkiej, dziesiątego dnia miesiąca Siwan, naczynia śrebrne, które był sprawił Sedecjasz, syn Jozjaszów, król Judzki,
Baruch	Ba	30	1	9	potym jako Nabuchodonozor, król Babiloński, poimał był Jechoniasza i książęta, i wszytkie możne, i lud ziemie z Jeruzalem i zaprowadził je powiązane do Babilonu.
Baruch	Ba	30	1	10	I rzekli: Otośmy posłali do was pieniądze, za które nakupcie całopalenia i kadzidła a naczyńcie maimy i ofiarujcie za grzech u ołtarza Pana Boga naszego,
Baruch	Ba	30	1	11	a módlcie się za zdrowie Nabuchodonozora, króla Babilońskiego, i za zdrowie Baltazara, syna jego, aby były dni ich jako dni niebieskie na ziemi
Baruch	Ba	30	1	12	a iżby nam dał Pan moc, a oświecił oczy nasze, abychmy żyli pod cieniem Nabuchodonozora, króla Babilońskiego, i pod cieniem Baltazara, syna jego, i służyli im na wiele dni, i naleźli łaskę przed oczyma ich.
Baruch	Ba	30	1	13	I za nas samych módlcie się do Pana Boga naszego, bociechmy zgrzeszyli Panu Bogu naszemu i nie jest odwrócona zapalczywość jego od nas aż do dnia tego.
Baruch	Ba	30	1	14	Czytajcie też te księgi, któreśmy posłali do was, aby czytane były w kościele Pańskim w dzień uroczysty i w dzień sposobny,
Baruch	Ba	30	1	15	i rzeczecie: Panu Bogu naszemu sprawiedliwość, a nam zawstydzenie twarzy naszej, jako jest ten dzień wszytkiemu Judzie i mieszkającym w Jeruzalem:
Baruch	Ba	30	1	16	królom naszym i książętom naszym, i kapłanom naszym, i prorokom naszym, i ojcom naszym.
Baruch	Ba	30	1	17	Zgrzeszyliśmy przed Panem Bogiem naszym, a nie wierzyliśmy, nie ufając w nim.
Baruch	Ba	30	1	18	I nie byliśmy mu poddani aniśmy słuchali głosu Pana Boga naszego, abyśmy chodzili w przykazaniach jego, które nam podał.
Baruch	Ba	30	1	19	Ode dnia, którego wywiódł ojce nasze z ziemie Egipskiej, aż do dnia tego bylichmy niewierni Panu Bogu naszemu, a rozproszeni odstąpilichmy, abyśmy nie słuchali głosu jego.
Baruch	Ba	30	1	20	I jęło się nas wiele złego i przeklęctwa, które Pan naznaczył przez Mojżesza, sługę swego, który wywiódł ojce nasze z ziemie Egipskiej, aby nam dał ziemię opływającą mlekiem i miodem: jako dnia dzisiejszego.
Baruch	Ba	30	1	21	A nie słuchaliśmy głosu Pana Boga naszego według wszytkich słów proroków, które posyłał do nas.
Baruch	Ba	30	1	22	I odeszliśmy każdy za umysłem serca swego złego robić bogom cudzym, czyniąc złości przed oczyma Pana Boga naszego.
Baruch	Ba	30	2	1	Dla czego utwierdził Pan Bóg nasz słowo swe, które mówił do nas i do sędziów naszych, którzy sądzili Izraela, i do królów naszych, i doksiążąt naszych, i do wszego Izraela i Judy.
Baruch	Ba	30	2	2	Aby przywiódł Pan na nas wielkie nędze, które się pod niebem nie działy, jakie się zstały w Jeruzalem, wedle tych, które opisane są w Zakonie Mojżeszowym,
Baruch	Ba	30	2	3	że człowiek jadł ciało syna swego i ciało córki swojej.
Baruch	Ba	30	2	4	I dał je pod moc wszytkich królów, którzy są około nas, na pohańbienie i na spustoszenie po wszytkich narodziech, między któremi nas Pan rozegnał.
Baruch	Ba	30	2	5	I zstaliśmy się na spodku, a nie na wierzchu: iżeśmy zgrzeszyli Panu Bogu naszemu, nie słuchając głosu jego.
Baruch	Ba	30	2	6	Panu Bogu naszemu sprawiedliwość, a nam i ojcom naszym zawstydzenie twarzy, jako jest ten dzień.
Baruch	Ba	30	2	7	Bo Pan wyrzekł na nas to wszytko złe, które przyszło na nas,
Baruch	Ba	30	2	8	a nie błagaliśmy oblicza Pana Boga naszego, żeby się był nawrócił każdy z nas od swych dróg barzo złych.
Baruch	Ba	30	2	9	I czuł Pan we złym, i przywiódł je na nas, bo jest sprawiedliwy Pan we wszytkich uczynkach swoich, które nam rozkazał,
Baruch	Ba	30	2	10	i nie słuchaliśmy głosu jego, żebyśmy chodzili w rozkazaniach Pańskich, które dał przed oczyma naszemi.
Baruch	Ba	30	2	11	A teraz, Panie Boże Izraelski, któryś wywiódł lud twój z ziemie Egipskiej możną ręką i w cudach, i dziwach, i w mocy twej wielkiej, i wyniosłym ramieniu, i uczyniłeś sobie imię: jako jest ten dzień.
Baruch	Ba	30	2	12	Zgrzeszyliśmy, czyniliśmy niezbożnie, niesprawiedliwieśmy się obchodzili, Panie Boże nasz, we wszech sprawiedliwościach twoich:
Baruch	Ba	30	2	13	Niechże się odwróci gniew twój od nas: boć nas mało zostało między narodami, gdzieś nas rozproszył.
Baruch	Ba	30	2	14	Wysłuchaj, Panie, prośby nasze i modlitwy nasze a wywiedź nas dla siebie, a daj nam naleźć łaskę przed obliczem tych, którzy nas zaprowadzili:
Baruch	Ba	30	2	15	aby poznała wszelka ziemia, iżeś ty jest Pan Bóg nasz a iż imię twoje wzywane jest nad Izraelem i nad rodem jego.
Baruch	Ba	30	2	16	Wejźrzy na nas, Panie, z domu świętego twego i nakłoń ucha twego a wysłuchaj nas.
Baruch	Ba	30	2	17	Otwórz oczy twe a obacz, żeć nie umarli, którzy są w piekle, których duch jest odjęt z wnętrzności ich, oddadzą cześć i usprawiedliwienie Panu,
Baruch	Ba	30	2	18	ale dusza, która smutna jest dla wielkości złego a chodzi skrzywiona i zemdlona, i oczy ustawające, a dusza łaknąca oddaje chwałę i sprawiedliwość tobie Panu.
Baruch	Ba	30	2	19	Bo nie wedle sprawiedliwości ojców naszych my wylewamy modlitwy i prosimy miłosierdzia przed obliczem twoim, Panie Boże nasz,
Baruch	Ba	30	2	20	ale iżeś na nas spuścił gniew i zapalczywość twoję, jakoś mówił w ręce sług twoich proroków, rzekąc:
Baruch	Ba	30	2	21	Tak mówi Pan: Nachylcie ramię wasze i szyję waszę a róbcie królowi Babilońskiemu, a będziecie siedzieć w ziemi, którąm dał ojcom waszym.
Baruch	Ba	30	2	22	Lecz jeśli nie usłuchacie głosu Pana Boga waszego, abyście robili królowi Babilońskiemu, ustanie wasze uczynię z miast Judzkich i z zewnątrz Jeruzalem
Baruch	Ba	30	2	23	i odejmę od was głos radości i głos wesela, i głos oblubieńców i oblubienice, a wszytka ziemia będzie bez szladu mieszkających w niej.
Baruch	Ba	30	2	24	I nie usłuchali głosu twego, aby byli robili królowi Babilońskiemu, i utwierdziłeś słowa twe, któreś opowiadał w ręku sług twych proroków, aby były przeniesione kości królów naszych i kości ojców naszych z miejsca swego.
Baruch	Ba	30	2	25	A oto wyrzucone są na gorącość słoneczną i na mróz nocny. I pomarli w nacięższych boleściach, w głodzie i przez miecz, i w wygnaniu.
Baruch	Ba	30	2	26	I uczyniłeś kościół, w którym wzywano imienia twego, jako ten dzień, dla nieprawości domu Izraelskiego i domu Judzkiego.
Baruch	Ba	30	2	27	I uczyniłeś z nami, Panie Boże nasz, według wszelkiej dobroci twej i według wszego miłosierdzia twego onego wielkiego.
Baruch	Ba	30	2	28	Jakoś mówił w ręce Mojżesza, sługi twego, w dzień, któregoś mu Zakon twój napisać rozkazał przed syny Izraelskimi.
Baruch	Ba	30	2	29	Mówiąc: Jeśli głosu mego słuchać nie będziecie, to wielkie mnóstwo ludu obróci się w namniejsze między narody, do których ja je rozproszę.
Baruch	Ba	30	2	30	Bo wiem, iż mię lud słuchać nie będzie: bo jest lud zatwardziałego karku. I nawrócą się do serca swego w ziemi poimania swego,
Baruch	Ba	30	2	31	i poznają, żem ja jest Pan Bóg ich; i dam im serce, i wyrozumieją, i uszy, i usłuchają. I będą mię chwalić w ziemi poimania swego, i będą pamiętać na imię moje.
Baruch	Ba	30	2	32	I odwrócą się od grzbietu swego twardego i od złośliwości swoich: bo wspomnią na drogę ojców swych, którzy grzeszyli przeciwko mnie.
Baruch	Ba	30	2	33	I wrócę je do ziemie, którąm przysiągł ojcom ich: Abrahamowi, Izaakowi i Jakubowi, i będą jej panować, i rozmnożę je, i nie ubędzie ich.
Baruch	Ba	30	2	34	I postanowię z nimi inne przymierze wieczne, abych im był Bogiem, a oni mnie będą ludem, a nie ruszę więcej ludu mego, synów Izraelskich, z ziemie, którąm im dał.
Baruch	Ba	30	2	35	I zawrę z nimi inne przymierze, wieczne, abym im był Bogiem, a oni mnie będą ludem; i nie ruszę więcej ludu mego, synów izraelskich, z ziemi, którą im dałem"
Baruch	Ba	30	3	1	A teraz, Panie wszechmocny, Boże Izraelski, dusza w ucisku i duch utrapiony woła do ciebie:
Baruch	Ba	30	3	2	Wysłuchaj, Panie, a smiłuj się, boś jest Bóg miłosierny, a zlituj się nad nami, bośmy zgrzeszyli przed tobą!
Baruch	Ba	30	3	3	Abowiem ty siedzisz na wieki, a my zginiemy wiecznie.
Baruch	Ba	30	3	4	Panie wszechmogący, Boże Izraelów, słuchaj teraz modlitwy umarłych Izrael i synów ich, którzy grzeszyli przed tobą, a nie słuchali głosu Pana Boga swego i przylnęło do nas złe.
Baruch	Ba	30	3	5	Nie pamiętaj na nieprawości ojców naszych, ale pomni na rękę twoję i na imię twe czasu tego,
Baruch	Ba	30	3	6	boś ty jest Pan Bóg nasz, a ciebie, Panie, wysławiać będziemy,
Baruch	Ba	30	3	7	boś dlatego dał bojaźń twoję w serca nasze, i abychmy wzywali imienia twego, i chwalili cię w poimaniu naszym: bo się nawracamy od nieprawości ojców naszych, którzy zgrzeszyli przed tobą.
Baruch	Ba	30	3	8	A oto my jesteśmy dzisia w po imaniu naszym, którymeś nas rozproszył ku urąganiu i ku złorzeczeniu, i ku grzechowi wedle wszytkich nieprawości ojców naszych, którzy odstąpili od ciebie, Panie, Boże nasz.
Baruch	Ba	30	3	9	Słuchaj, Izraelu, przykazania żywota, przyjmi w uszy, abyś wiedział mądrości!
Baruch	Ba	30	3	10	Co to jest, Izraelu, żeś jest w ziemi nieprzyjacielskiej?
Baruch	Ba	30	3	11	Starzałeś się w cudzej ziemi, splugawiłeś się umarłymi, policzoneś jest między te, którzy zstępują do piekła.
Baruch	Ba	30	3	12	Opuściłeś źrzódło mądrości!
Baruch	Ba	30	3	13	Bobyś był chodził w drodze Bożej, mieszkałbyś był w pokoju wiecznym.
Baruch	Ba	30	3	14	Uczże się, kędy jest mądrość, gdzie jest moc, kędy jest rozumienie, abyś zaraz wiedział, gdzie jest przedłużenie żywota i życie, gdzie jest światłość oczu i pokój.
Baruch	Ba	30	3	15	Kto nalazł miejsce jej? Abo kto wszedł do skarbów jej?
Baruch	Ba	30	3	16	Gdzie są książęta narodów i którzy panują nad źwierzęty, które są na ziemi,
Baruch	Ba	30	3	17	którzy grają ptaki powietrznemi?
Baruch	Ba	30	3	18	Którzy skarbią śrebro i złoto, w którym ludzie ufają, a nie masz końca nabywania ich? Którzy robią śrebro a starają się, a nie masz nalezienia spraw ich?
Baruch	Ba	30	3	19	Wytraceni są i zstąpili do piekła, a inni na miejsce ich powstali.
Baruch	Ba	30	3	20	Młodzieńcy widzieli światłość i mieszkali na ziemi, ale nie poznali drogi umiejętności
Baruch	Ba	30	3	21	ani zrozumieli szcieżek jej, ani synowie ich przyjęli jej, od oblicza ich oddaliła się.
Baruch	Ba	30	3	22	Nie słychano jej w ziemi Chananejskiej ani jej widziano w Teman.
Baruch	Ba	30	3	23	Synowie też Agar, którzy szukają mądrości, która z ziemie jest, kupcy Merry i Teman i bajkowie, i szukający roztropności i rozumienia: a drogi mądrości nie wiedzieli ani pamiętali szcieżek jej.
Baruch	Ba	30	3	24	O Izraelu, jako wielki jest dom Boży i niezmierne miejsce osiadłości jego!
Baruch	Ba	30	3	25	Wielkie jest, a nie ma końca, wysokie i niezmierne.
Baruch	Ba	30	3	26	Tam byli obrzymowie oni sławni, którzy byli od początku, wzrostu wielkiego, umiejący wojnę.
Baruch	Ba	30	3	27	Nie tych Pan obrał ani naleźli drogi umiejętności, przetoż poginęli.
Baruch	Ba	30	3	28	A ponieważ nie mieli mądrości, poginęli dla swej nieroztropności.
Baruch	Ba	30	3	29	Kto wstąpił do nieba a dostał jej i wywiódł ją z obłoków?
Baruch	Ba	30	3	30	Kto się przewiózł przez morze a nalazł ją i przyniósł ją nad złoto wyborne?
Baruch	Ba	30	3	31	Nie masz, kto by mógł wiedzieć drogi jej ani kto by wyszukał szcieżki jej.
Baruch	Ba	30	3	32	Ale który wszytko wie, zna ją i znalazł ją roztropnością swoją, który ziemię zgotował na wieczny czas i napełnił ją bydlęty i czworonogiemi,
Baruch	Ba	30	3	33	który wypuszcza światłość, a idzie, i przyzwał jej, a posłuszna mu jest ze drżeniem.
Baruch	Ba	30	3	34	A gwiazdy dały światłość na strażach swoich i radowały się.
Baruch	Ba	30	3	35	Zawołano ich i rzekli: Owośmy! i świeciły mu z radością, kto je stworzył.
Baruch	Ba	30	3	36	Ten ci jest Bóg nasz i nie będzie poczytan inny przeciw jemu!
Baruch	Ba	30	3	37	Ten wynalazł wszytkę drogę umiejętności i podał ją Jakubowi, słudze swemu, Izraelowi, miłemu swemu.
Baruch	Ba	30	3	38	Potym na ziemi był widzian i z ludźmi obcował.
Baruch	Ba	30	4	1	Te Księgi Przykazania Bożego i Zakon, który jest na wieki. Wszyscy, którzy ji trzymają, przydą do żywota, a którzy ji opuścili, do śmierci.
Baruch	Ba	30	4	2	Nawróć się, Jakubie, a ujmi się go, chodź drogą przy jasności jego, przeciw światłu jego.
Baruch	Ba	30	4	3	Nie oddawaj chwały twojej drugiemu i godności twej narodowi cudzemu.
Baruch	Ba	30	4	4	Błogosławieniśmy, Izraelu, iż co się Bogu podoba, nam jest wiadomo!
Baruch	Ba	30	4	5	Bądź lepszej myśli, ludu Boży, pamiętaj, Izrael!
Baruch	Ba	30	4	6	Zaprzedaniście poganom nie na zagubienie, ale dlatego, iżeście w gniewie rozgniewali Boga, dlategoście podani sprzeciwnikom.
Baruch	Ba	30	4	7	Boście rozdrażnili tego, który was stworzył, Boga wiecznego, ofiarując czartom, a nie Bogu.
Baruch	Ba	30	4	8	Boście zapomnieli Boga, który was chował, i zasmuciliście mamkę waszę, Jeruzalem.
Baruch	Ba	30	4	9	Bo widziała gniew od Boga przychodzący na was i mówiła: Skarga Jerozolimy Słuchajcie, pograniczni Syjon, bo wielki smętek Bóg przywiódł na mię.
Baruch	Ba	30	4	10	Bom widziała pojmanie ludu mego, synów moich i córek, które na nie przywiódł Wieczny.
Baruch	Ba	30	4	11	Bom wychowała je z radością, alem je utraciła z żalem i z płaczem.
Baruch	Ba	30	4	12	Niech się nikt nie raduje nade mną wdową i opuszczałą, mnodzy mię opuścili dla grzechów synów moich, iż ustąpili od Zakonu Bożego.
Baruch	Ba	30	4	13	A nie znali sprawiedliwości jego ani chodzili drogami przykazania Bożego, ani szcieżkami prawdy jego z sprawiedliwością chodzili.
Baruch	Ba	30	4	14	Niechże przydą pograniczni Syjon a niech wspominają pojmanie synów i córek moich, które Wieczny na nie przywiódł.
Baruch	Ba	30	4	15	Bo przywiódł na nie naród z daleka, naród zły i innego języka.
Baruch	Ba	30	4	16	Którzy się nie wstydzili starca ani się smiłowali nad dziatkami i wywiedli namilsze wdowy, a jedyną z córek osirocili.
Baruch	Ba	30	4	17	A ja co wam pomóc mogę?
Baruch	Ba	30	4	18	Bo który na was przywiódł złe, ten was wyrwie z rąk nieprzyjaciół waszych.
Baruch	Ba	30	4	19	Idźcie, dziatki, idźcie, bociem ja sama została.
Baruch	Ba	30	4	20	Zdjęłam z siebie szatę pokoju, a oblokłam na się wór modlitwy i będę wołać do Nawyższego za dni moich.
Baruch	Ba	30	4	21	Bądźcie lepszej myśli, synowie, wołajcie do Pana, a wyrwie was z ręki książąt nieprzyjacielskich.
Baruch	Ba	30	4	22	Bom ja nadzieję miała w Wiecznym o zbawieniu waszym i potkało mię wesele od Świętego dla miłosierdzia, które na was przydzie od Wiecznego, Zbawiciela naszego.
Baruch	Ba	30	4	23	Bom was wypuściła z żałością i z płaczem, ale mi was Pan zasię przywróci z weselem i z radością na wieki.
Baruch	Ba	30	4	24	Bo jako widziały sąsiady Syjon pojmanie wasze od Boga, tak ujźrzą a w rychle wybawienie wasze od Boga, które wam przydzie z wielką czcią i zacnością wieczną.
Baruch	Ba	30	4	25	Dziatki, cierpliwie znoście gniew, który na was przyszedł: bo cię nieprzyjaciel twój przeszladował, ale w rychle oglądasz zginienie jego i wstąpisz na karki jego.
Baruch	Ba	30	4	26	Kochankowie moi chodzili po drogach przykrych, bo zagnani są jako trzoda od nieprzyjaciół rozchwycona.
Baruch	Ba	30	4	27	Bądźcież lepszej myśli, synowie, a wołajcie do Pana, bo będzie pamiętał na was ten, który was zaprowadził.
Baruch	Ba	30	4	28	Bo jako był smysł wasz, żebyście błądzili od Boga, dziesięćkroć tyle zasię nawróciwszy się szukać go będziecie.
Baruch	Ba	30	4	29	Bo który na was złe przywiódł, ten wam zaś przywiedzie wesele wieczne ze zbawieniem waszym.
Baruch	Ba	30	4	30	Bądźże lepszej myśli, o Jeruzalem, bo cię upomina ten, który cię mianował.
Baruch	Ba	30	4	31	Szkodnicy poginą, którzy cię trapili, a którzy się weselili z upadku twego, skarani będą.
Baruch	Ba	30	4	32	Miasta, którym służyli synowie twoi, będą pokarane, i które zabrało syny twoje.
Baruch	Ba	30	4	33	Bo jako się weseliło z upadku twego i radowało z przygody twojej, tak zasmucone będzie z spustoszenia swego.
Baruch	Ba	30	4	34	I będzie odcięte wesele mnóstwa jego a radowanie jego żalem będzie.
Baruch	Ba	30	4	35	Bo ogień przydzie na nie od Wiecznego na długie dni, a czarci w nim mieszkać będą przez długi czas.
Baruch	Ba	30	4	36	Obejźrzy się, Jeruzalem, ku wschodu słońca, a obacz wesele, któreć przychodzi od Boga.
Baruch	Ba	30	4	37	Bo oto synowie twoi idą, któreś wypuściło rozproszone, idą zebrani od wschodu aż do zachodu na słowo Świętego, weseląc się ku chwale Bogu.
Baruch	Ba	30	5	1	Zwlecz się, Jeruzalem, z szaty żałoby i utrapienia twego, a oblecz się pięknością i potciwością chwały onej wiecznej, którą masz od Boga.
Baruch	Ba	30	5	2	Oblecze cię Bóg w dwojakie szaty sprawiedliwości i włoży-ć na głowę koronę chwały wiecznej.
Baruch	Ba	30	5	3	Bo okaże Bóg jasność swą na tobie każdemu, który pod niebem jest.
Baruch	Ba	30	5	4	Abowiem Bóg będzie cię nazywał imieniem na wieki: Pokojem sprawiedliwości i Chwałą pobożności.
Baruch	Ba	30	5	5	Powstań, Jeruzalem, a stań na miejscu wysokim i pojźrzy ku wschodu słońca a obacz syny swe zebrane od wschodu słońca aż do zachodu słowem Świętego, weselące się z pamiątki Bożej.
Baruch	Ba	30	5	6	Bo od ciebie wyszli pieszo gnani od nieprzyjaciół, a Pan przyprowadzi je do ciebie przyniesione ze czcią jako syny królestwa.
Baruch	Ba	30	5	7	Bo postanowił Bóg zniżyć każdą górę wysoką i skały wiecznie trwające, a doliny napełnić na wyrównanie ziemie, żeby Izrael szedł pilnie ku chwale Bożej.
Baruch	Ba	30	5	8	A zasłoniły cieniem i lasy i wszelkie drzewo wdzięczne Izraela z rozkazania Boskiego.
Baruch	Ba	30	5	9	Bo przywiedzie Bóg Izraela z weselem światłości majestatu swego, z miłosierdziem i sprawiedliwością, która jest z niego.
Baruch	Ba	30	6	1	Wypis listu, który posłał Jeremiasz do tych, które pojmawszy miano zagnać do Babilonu od króla Babilońskiego - aby im opowiedział wedle tego, jako mu od Boga rozkazano.
Baruch	Ba	30	6	2	Dla grzechów, któremiście przed Bogiem grzeszyli, będziecie zawiedzieni więźniami do Babilonu od Nabuchodonozora, króla Babilońskiego. 2 Gdy tedy wnidziecie do Babilonu, będziecie tam przez wiele lat i przez czasy długie, aż do siedmi pokolenia; potym wywiodę was stamtąd w pokoju.
Baruch	Ba	30	6	3	A teraz ujźrzycie w Babilonie, że bogi złote i śrebrne, i kamienne, i drzewiane nosić będą na ramionach, pokazujące postrach poganom.
Baruch	Ba	30	6	4	Patrzcież tedy, abyście i wy nie zstali się podobni sprawam obcym i bali się, i strach was zjął dla nich.
Baruch	Ba	30	6	5	Gdy tedy ujźrzycie tłum z tyłu i z przodku, kłaniający się, mówcie w sercach waszych: Tobie, Panie, kłaniać się potrzeba!
Baruch	Ba	30	6	6	Bo Anjoł mój z wami jest, a sam będę szukał dusz waszych.
Baruch	Ba	30	6	7	Abowiem język onych polerowany od rzemieślnika; sami też pozłoceni i pośrebrzeni są fałszywi, a mówić nie mogą.
Baruch	Ba	30	6	8	A jako pannie, która się w ubierze kocha, tak wziąwszy złoto uczynili.
Baruch	Ba	30	6	9	Mają-ć iście korony złote na swych głowach bogowie ich, skąd kradną kapłani od nich złoto i śrebro a wydają je sami na się.
Baruch	Ba	30	6	10	Dawają też z niego wszetecznicom i nierządnice przybierają, i zaś wziąwszy je od nierządnic ubierają bogi swoje.
Baruch	Ba	30	6	11	A ci nie są wolni ode rdze i od molu.
Baruch	Ba	30	6	12	A przybrawszy je w szatę szarłatową, ocierają twarzy ich od prochu domowego, którego dosyć jest między nimi.
Baruch	Ba	30	6	13	A ma sceptrum jako człowiek, jako sędzia krainy, który grzeszącego przeciw jemu nie zabija.
Baruch	Ba	30	6	14	Trzyma też miecz w ręce i siekierę, a sam siebie: od wojny i od zbójców nie wyzwala. Skąd wam niech wiadomo będzie, żeć nie są bogami.
Baruch	Ba	30	6	15	przetoż nie bójcie się ich. Bo jako człowiecze naczynie stłuczone niepożytecznym się zstaje, tacy są i bogowie ich.
Baruch	Ba	30	6	16	Gdy je postawią w domu, oczy ich pełne są prochu z nóg wchodzących.
Baruch	Ba	30	6	17	A jako komu, który króla obraził, ode drzwi zastępiono, abo jako umarłego do grobu przyniesionego, tak opatrują ofiarownicy drzwi zamkami i kłotkami, aby ich złodzieje nie odzierali.
Baruch	Ba	30	6	18	Zapalają im lampy, a iście wiele, z których żadnej widzieć nie mogą, a są jako balki w domu.
Baruch	Ba	30	6	19	A serca ich powiadają, że liżą węże, którzy są z ziemie, gdy je gryzą i szatę ich, a nie poczują.
Baruch	Ba	30	6	20	Czarne się zstawają szaty ich od dymu, który w domu bywa.
Baruch	Ba	30	6	21	Nad ciałem ich i nad głową ich latają sowy, jaskółki i ptacy też, także i kotki.
Baruch	Ba	30	6	22	Skąd wiedźcie, iż nie są bogowie. A przetoż się ich nie lękajcie.
Baruch	Ba	30	6	23	Złoto też, które mają, na pozór jest jeśli kto rdze nie otrze, nie będą się łsknieć, bo nie czuli, gdy je odlewano.
Baruch	Ba	30	6	24	Za wszelkie pieniądze kupione są, w których tchu nie masz.
Baruch	Ba	30	6	25	Bez nóg, noszą je na ramionach, pokazując nikczemność swą ludziom. Niech będą zawstydzeni i ci, którzy im służą.
Baruch	Ba	30	6	26	Przetoż jeśli upadną na ziemię, same przez się nie wstają: ani jeśli go kto prosto postawi, sam przez się nie wstanie; ale jako martwym dary ich przed nimi położą.
Baruch	Ba	30	6	27	Ofiary ich ofiarownicy ich przedawają i źle je obracają. Także i żony ich, obrawszy je, ani choremu, ani żebrakowi z nich nie udzielają.
Baruch	Ba	30	6	28	Ofiar ich dotykają się położnice i miesięcznice. A tak stąd wiedząc, że nie są bogami, nie bójcie się ich.
Baruch	Ba	30	6	29	Bo skądże je zowią bogami? Iż niewiasty kładą przed bogi śrebrne i złote, i drzewiane,
Baruch	Ba	30	6	30	a w domach ich siedzą ofiarownicy mając rozdarte szaty a głowy i brodę ogoloną, których głowy nie przykryte.
Baruch	Ba	30	6	31	I ryczą, wołając przeciw bogom swoim, jako na wieczerzy umarłego.
Baruch	Ba	30	6	32	Szaty ich zejmują kapłani, a przyobłóczą żony i syny swoje.
Baruch	Ba	30	6	33	Ani jeśli co złego się im zstanie od kogo, ani jeśli co dobrego, będą mogli oddać; ani mogą uczynić króla, ani złożyć.
Baruch	Ba	30	6	34	Także ani mogą dać bogactw, ani złego oddać. Jeśli im kto szlub szlubi, a nie spełni, i tego się nie upominają.
Baruch	Ba	30	6	35	Człowieka od śmierci nie wybawią ani słabszego od mocniejszego nie wyrywają.
Baruch	Ba	30	6	36	Człowieku ślepemu wzroku nie przywracają, z potrzeby człowieka nie wybawią.
Baruch	Ba	30	6	37	Nie będą mieć litości nad wdową ani sierotom dobrze uczynią.
Baruch	Ba	30	6	38	Kamieniom z góry podobni są bogowie ich drzewiani i kamienni, i złoci, i śrebrni. A którzy je chwalą, zawstydzeni będą.
Baruch	Ba	30	6	39	Jakoż tedy ma kto rozumieć abo mówić, że oni są bogami?
Baruch	Ba	30	6	40	Gdyż jeszcze i sami Chaldejczycy nie czczą ich; którzy słysząc niemego, że mówić nie może, ofiarują je Belowi, prosząc od niego mowy:
Baruch	Ba	30	6	41	jakoby mogli czuć, którzy się nie ruszają. I sami, gdy zrozumieją, opuszczą je: bo smysłu nie mają sami bogowie ich.
Baruch	Ba	30	6	42	A niewiasty, opasane powrozami, siedzą na drogach, paląc pestki oliwne.
Baruch	Ba	30	6	43	A gdy która z nich, przyciągniona od kogo mimo idącego, leżała z nim, tedy sąsiadce swej przygania, źe onej nie miano za godną jako onę a iż się powróz jej nie przerwał.
Baruch	Ba	30	6	44	A wszytkie rzeczy, które się około nich dzieją, fałeszne są. Jakoż ma kto rozumieć abo mówić, że to są bogowie?
Baruch	Ba	30	6	45	A rzemieślnicy i złotnicy urobili je: nic innego nie będą, jedno to, czym je chcieli mieć ofiarownicy.
Baruch	Ba	30	6	46	Sami też rzemiesłnicy, którzy je czynią, nie są długocześni. Izaliż tedy mogą rzeczy od nich uczynione być bogami?
Baruch	Ba	30	6	47	A zostawili rzeczy fałeczne i sromotę potomkom.
Baruch	Ba	30	6	48	Bo gdy przydzie na nie wojna i złe, myślą ofiarownicy z sobą, gdzie by się skryli z nimi.
Baruch	Ba	30	6	49	Jakoż tedy mają rozumieć, że są bogami, którzy się ani od wojny wybawiają, ani ze złego wyrywąją?
Baruch	Ba	30	6	50	Bo gdyż są drzewiane, pozłocone i pośrebrzone, po tym poznają wszyscy narodowie i królowie, że są fałszywe: które jawno jest, że nie są bogami, ale robotą rąk ludzkich, a żadnej sprawy Bożej z nimi nie masz.
Baruch	Ba	30	6	51	Skąd tedy wiadomo jest, że nie są bogami, ale dziełami rąk ludzkich i żadnej Boskiej sprawy w nich nie masz?
Baruch	Ba	30	6	52	Króla krainie nie dają ani dżdża ludziom dadzą.
Baruch	Ba	30	6	53	Sądu też nie rozsądzą ani krain od krzywdy wybawią: a iż nic nie mogą jako wrony między niebem i ziemią.
Baruch	Ba	30	6	54	Bo gdy ogień wpadnie w dom bogów drzewianych, śrebrnych i złotych, ofiarownicy ich ucieką i ujdą, ale oni jako balki w pośrzodku zgorają.
Baruch	Ba	30	6	55	Królowi też i wojnie się nie sprzeciwią. Jakoż tedy ma kto mniemać i przyjąć, że bogami są?
Baruch	Ba	30	6	56	Nie obronią się od złodziejów ani od zbójców bogowie drzewiani i kamienni, i pozłoceni, i pośrebrzeni,
Baruch	Ba	30	6	57	którym złoto i śrebro, i szatę ci, którzy mocniejszy są, odejmą i odejdą, ani sobie rady dadzą.
Baruch	Ba	30	6	58	A przetoż lepiej jest być królem, który moc swą pokazuje, abo naczyniem w domu pożytecznym, w którym się chełpić będzie, który je ma, abo drzwiami w domu, które strzegą tego, co w nim jest, niżli bogami fałszywymi.
Baruch	Ba	30	6	59	Słońce i księżyc, i gwiazdy, będąc jasnemi i wysłanemi ku pożytku, posłuszne są.
Baruch	Ba	30	6	60	Także i błyskawica, gdy się okaże, znaczna jest; toż też i wiatr: po każdej krainie wieje.
Baruch	Ba	30	6	61	I obłoki, którym gdy Bóg rozkaże po wszemu światu przechodzić, czynią, co im rozkazano.
Baruch	Ba	30	6	62	Ogień też spuszczony z wierzchu, aby spalił góry i lasy, czyni, co mu rozkazano. A ci ani kształtem, ani mocą jednemu z tych podobne nie są.
Baruch	Ba	30	6	63	Przetoż nie ma żaden mniemać ani mówić, że oni są bogami, gdyż ani sądu sądzić nie mogą, ani żadnej rzeczy ludziom uczynić.
Baruch	Ba	30	6	64	A tak wiedząc, że nie są bogami, nie bójcie się ich.
Baruch	Ba	30	6	65	Bo ani będą złorzeczyć królom, ani dobrorzeczyć.
Baruch	Ba	30	6	66	Nie okazują też narodom znaków na niebie, ani świecić będą jako słońce, ani oświecać jako księżyc.
Baruch	Ba	30	6	67	Zwierzęta są lepsze niż oni, które mogą uciec pod przykrycie i pomóc sobie.
Baruch	Ba	30	6	68	Żadnym tedy sposobem nie jest nam wiadomo, żeby byli bogami: przetoż się ich nie bójcie.
Baruch	Ba	30	6	69	Bo jako w ogrodzie ogórkowym straszydło nic nie strzeże, tak są ich bogowie drzewiani i śrebrni, i pozłoceni.
Baruch	Ba	30	6	70	Tymże sposobem i w ogrodzie oset biały, na którym wszelki ptak siada. Takżeć bogowie ich drzewiani i pozłoceni, i pośrebrzeni podobni są umarłemu wrzuconemu do ciemności.
Baruch	Ba	30	6	71	Z szarłatu i z czerwonej farby, które na nich butwieją, poznacie, że nie są bogami. Sami też na koniec zgryzieni bywają i będą hańbą w krainie.
Baruch	Ba	30	6	72	Lepszy jest człowiek sprawiedliwy, który nie ma bałwanów: bo daleki będzie od pohańbienia.
Ezekiel	Ez	31	1	1	I stało się trzydziestego roku, w czwartym, piątego dnia miesiąca, gdym był w pośrodku poimanych nad rzeką Chobar, otworzyły się niebiosa, i widziałem widzenia Boże.
Ezekiel	Ez	31	1	2	Piątego dnia miesiąca, ten jest rok piąty przeprowadzenia króla Joachina,
Ezekiel	Ez	31	1	3	Stało się słowo Pańskie do Ezechiela, syna Buzy, kapłana w ziemi Chaldejskiéj, nad rzeką Chobar, i stała się tam nad nim ręka Pańska.
Ezekiel	Ez	31	1	4	I widziałem, a oto wiatr wichru przychodził od północy, i obłok wielki i ogień mięszający, a jasność około niego, a z pośrodku jego jako kształt mosiądzu, to jest, z pośrodku ognia.
Ezekiel	Ez	31	1	5	A w pośrodku jego podobieństwo czterech zwierząt, a ta osoba ich: podobieństwo człowieka w nich.
Ezekiel	Ez	31	1	6	Czworo oblicza u jednego, a cztery skrzydła u jednego.
Ezekiel	Ez	31	1	7	Nogi ich nogi proste a stopa nogi ich jako stopa nogi cielęcéj, a iskierki jako pozór miedzi rozpalonéj.
Ezekiel	Ez	31	1	8	I ręce człowiecze pod skrzydły ich po czterech stronach, a oblicza i skrzydła po czterech stronach miały.
Ezekiel	Ez	31	1	9	A skrzydła ich złączone były jednego z drugiem: nie wracały się, gdy chodziły, ale każde przed obliczem swojem chodziło.
Ezekiel	Ez	31	1	10	A podobieństwo twarzy ich: Twarz człowiecza i twarz lwia po prawicy tego czworga, a twarz wołowa po lewicy tego czworga, a twarz orłowa na wierzchu tego czworga.
Ezekiel	Ez	31	1	11	Twarzy ich i skrzydła ich rozciągnione zwierzchu: dwa skrzydła każdego złączały się, a dwa zakrywały ciała ich.
Ezekiel	Ez	31	1	12	A każde z nich przed obliczem swem chodziło, dokąd duch pędził, tam chodziły i nie wracały się, kiedy chodziły.
Ezekiel	Ez	31	1	13	A podobieństwo zwierząt: osoba ich jako węgla ognistego gorejącego i jako kształt pochodni. Toć było widzenie przebiegające między zwierzęty, jasność ogniowa, a z ognia wychodząca błyskawica.
Ezekiel	Ez	31	1	14	A zwierzęta biegały i wracały się nakształt błyskawice błyskającéj.
Ezekiel	Ez	31	1	15	A gdym patrzał na zwierzęta, ukazało się koło jedno na ziemi wedle zwierząt, mając cztery twarzy.
Ezekiel	Ez	31	1	16	A pozór kół i robota ich jako widzenie morza, a podobieństwo jedno u wszystkich czterzech, a pozór ich i robota, jakoby było koło w pośrodku koła.
Ezekiel	Ez	31	1	17	Na cztery strony ich chodząc chodziły, a nie wracały się, gdy chodziły.
Ezekiel	Ez	31	1	18	Miały téż koła stan i wysokość i wejrzenie straszne: a wszystko ciało pełne oczu wokoło onych czterech.
Ezekiel	Ez	31	1	19	A gdy chodziły zwierzęta, chodziły spółem i koła wedle nich, i gdy się podnosiły zwierzęta od ziemie, podnosiły się téż i koła.
Ezekiel	Ez	31	1	20	Gdziekolwiek szedł duch, tam, gdy szedł duch, i koła się spółem podnosiły idąc za nim; bo duch żywota był w kołach.
Ezekiel	Ez	31	1	21	Z idącemi chodziły, a z stojącemi stały, a z podniesionemi od ziemie wespół się i koła podnosiły, idąc za niemi; bo duch żywota był w kołach.
Ezekiel	Ez	31	1	22	I podobieństwo utwierdzenia nad głowami zwierząt, jako pozór kryształu strasznego i rozciągnionego nad głowami ich zwierzchu.
Ezekiel	Ez	31	1	23	A pod utwierdzeniem skrzydła ich proste jednego ku drugiemu: każde dwiema skrzydłami zakrywało ciało swe, a drugie także się zakrywało.
Ezekiel	Ez	31	1	24	I słyszałem szum skrzydeł ich, jako głos wód wielkich, jako głos wysokiego Boga: gdy chodziły, był jako głos mnóstwa, jako głos obozu, a gdy stały, spuszczały się skrzydła ich.
Ezekiel	Ez	31	1	25	Bo gdy był głos na utwierdzeniu, które było nad głową ich, stały i opuszczały skrzydła swe.
Ezekiel	Ez	31	1	26	A nad utwierdzeniem, które wisiało nad ich głowami, jako pozór kamienia szafira, podobieństwo stolice, a na podobieństwie stolice podobieństwo jako osoba człowiecza na niéj.
Ezekiel	Ez	31	1	27	I widziałem jako kształt mosiądzu, jako widzenie ognia wewnątrz jego wokoło: od biódr jego i wyżéj, a od biódr jego aż nadół widziałem jako kształt ognia błyszczącego wokoło.
Ezekiel	Ez	31	1	28	Jako widzenie tęcze, gdy bywa na obłoku w dzień dżdżu, takie było widzenie blasku wokoło.
Ezekiel	Ez	31	2	1	To widzenie podobieństwa chwały Pańskiéj: i widziałem i upadłem na oblicze swe i usłyszałem głos mówiącego, i rzekł do mnie: Synu człowieczy! stań na nogi twe, a będę mówił z tobą.
Ezekiel	Ez	31	2	2	I wszedł we mnie duch potem, jako wyrzekł do mnie, i postawił mię na nogi moje, i słyszałem mówiącego do mnie,
Ezekiel	Ez	31	2	3	I rzekącego: Synu człowieczy, posyłam Ja ciebie do synów Izraelowych, do narodów odstępnych, które odstąpiły odemnie: sami i ojcowie ich przestąpili przymierze moje aż do dnia tego.
Ezekiel	Ez	31	2	4	I synowie twardéj twarzy i nieukróconego serca są, do których Ja ciebie posyłam, a rzeczesz do nich: To mówi Pan Bóg.
Ezekiel	Ez	31	2	5	Jeźli snadź albo cię usłuchają, i jeźli snadź zaniechają; bo domem draźniącym jest: i będą wiedzieć, że prorok był w pośrodku ich.
Ezekiel	Ez	31	2	6	A tak ty, synu człowieczy! nie bój się ich, ani się mów ich lękaj; bo niewiernicy i przewrótnicy są z tobą, a z niedźwiadkami mieszkasz; słów ich nie bój się, a oblicza ich nie strachaj się; bo dom draźniący jest.
Ezekiel	Ez	31	2	7	A tak będziesz mówił słowa moje do nich, jeźli snadź usłyszą a przestaną; bo draźniący są.
Ezekiel	Ez	31	2	8	A ty, synu człowieczy! słuchaj, co Ja mówię do ciebie : Nie bądź draźniącym, jako dom draźniący jest: otwórz usta twoje, a jedz, co Ja daję tobie.
Ezekiel	Ez	31	2	9	I ujrzałem, ano ręka ściągniona ku mnie, w któréj były zwinione księgi: i rozwinęła je przedemną, które były popisane wewnątrz i zwierzchu, a napisano na nich narzekanie i pieśń i biadę.
Ezekiel	Ez	31	3	1	I rzekł do mnie: Synu człowieczy! cokolwiek najdziesz, zjedz; zjedz te księgi, a szedłszy mów do synów Izraelowych.
Ezekiel	Ez	31	3	2	I otworzyłem usta moje, i nakarmił mię onemi księgami,
Ezekiel	Ez	31	3	3	I rzekł do mnie: Synu człowieczy! brzuch twój jeść będzie, a trzewa [0755]twoje napełnią się temi księgami, które Ja daję tobie. I zjadłem je, a były w uściech moich jako miód słodkie.
Ezekiel	Ez	31	3	4	I rzekł do mnie: Synu człowieczy! idź do domu Izraelowego, a będziesz mówił słowa moje do nich.
Ezekiel	Ez	31	3	5	Bo nie do ludu głębokiéj mowy a nieznajomego języka posyłają cię: do domu Izraelskiego,
Ezekiel	Ez	31	3	6	Ani do narodów mnogich głębokiéj mowy i nieznajomego języka, którychbyś mów słyszeć nie mógł: i choćbyś do nich był posłany, oniby cię usłuchali.
Ezekiel	Ez	31	3	7	Lecz dom Izraelów nie chcą cię słuchać, iż mnie słuchać nie chcą; bo wszystek dom Izraelów jest przetartego czoła i twardego serca.
Ezekiel	Ez	31	3	8	Otóż dałem twarz twoję duższą, niż twarze ich, i czoło twoje twardsze, niż czoła ich.
Ezekiel	Ez	31	3	9	Jako dyament i jako krzemień dałem twarz twoję: nie bój się ich, ani się lękaj twarzy ich; bo dom draźniący jest.
Ezekiel	Ez	31	3	10	I rzekł do mnie: Synu człowieczy! wszystkie mowy moje, które Ja mówię do ciebie, bierz do serca swego, a słuchaj uszyma swemi.
Ezekiel	Ez	31	3	11	A idź, wnidź do zaprowadzenia, do synów ludu twego, a rzeczesz do nich i powiesz im: To mówi Pan Bóg, jeźli snadź usłyszą a przestaną.
Ezekiel	Ez	31	3	12	I wziął mię duch, i usłyszałem za sobą głos wzruszenia wielkiego: Błogosławiona chwała Pańska z miejsca jego.
Ezekiel	Ez	31	3	13	I głos skrzydeł zwierząt tłukących jedno o drugie, i głos kół idących za zwierzęty, i głos wzruszenia wielkiego.
Ezekiel	Ez	31	3	14	Duch téż podniósł mię i wziął mię, i poszedłem z gorzkością w rozgniewaniu ducha mego; bo ręka Pańska była zemną posilając mię.
Ezekiel	Ez	31	3	15	I przyszedłem do zaprowadzenia, do stogu nowego zboża, do tych, którzy mieszkali nad rzeką Chobar, i siadłem, gdzie oni siedzieli: i mieszkałem tam siedm dni, smęcąc się w pośrodku ich.
Ezekiel	Ez	31	3	16	A gdy minęło siedm dni, stało się słowo Pańskie do mnie, mówiąc:
Ezekiel	Ez	31	3	17	Synu człowieczy! dałem cię stróżem domowi Izraelowemu, i będziesz słuchał z ust moich słowa, i powiesz im odemnie.
Ezekiel	Ez	31	3	18	Jeźli, gdy Ja rzeknę niezbożnemu: Śmiercią umrzesz: nie opowiesz mu, ani mu rzeczesz, aby się odwrócił od drogi swéj niezbożnéj, i żył, on niezbożny w niezbożności swéj umrze, a krwie jego z ręki twéj szukać będę.
Ezekiel	Ez	31	3	19	A jeźli ty opowiesz niezbożnemu, a on się nie nawróci od niezbożności swojéj i od drogi swéj niezbożnéj, on w nieprawości swéj umrze, a ty wybawiłeś duszę swoję.
Ezekiel	Ez	31	3	20	Lecz i sprawiedliwy, jeźli się wróci od sprawiedliwości swéj a będzie czynił nieprawość, położę zawadę przed nim, onci umrze, żeś mu nie opowiedział: w grzechu swoim umrze, a nie będą w pamięci sprawiedliwości jego, które czynił, lecz krwie jego z ręki twéj szukać będę.
Ezekiel	Ez	31	3	21	Ale jeźli ty opowiesz sprawiedliwemu, żeby nie grzeszył sprawiedliwy, a on nie będzie grzeszył, żywiąc żyć będzie, żeś mu opowiedział: a tyś wyzwolił duszę swoję.
Ezekiel	Ez	31	3	22	I stała się nademną ręka Pańska, i rzekł do mnie:
Ezekiel	Ez	31	3	23	Wstawszy wynidź na pole, a oto tam stała chwała Pańska, jako chwała, którąm widział nad rzeką Chobar, i padłem na oblicze moje.
Ezekiel	Ez	31	3	24	I wstąpił w mię duch i postawił mię na nogach moich i mówił zemną i rzekł mi: Wnidź a zamknij się w pośrodku domu twego.
Ezekiel	Ez	31	3	25	A ty, synu człowieczy! oto dane są na cię powrozy, i zwiążą cię nimi, i nie wynidziesz z pośrodku ich.
Ezekiel	Ez	31	3	26	A uczynię, że język twój przylgnie do podniebienia twego, i będziesz niemy, a nie jako mąż strofujący; bo dom draźniący jest.
Ezekiel	Ez	31	3	27	A gdy z tobą mówić będę, otworzę usta twoje: i rzeczesz do nich: To mówi Pan Bóg: Kto słucha, niech słucha, a kto zaniechawa, niech zaniechawa; bo dom draźniący jest.
Ezekiel	Ez	31	4	1	A ty, synu człowieczy! weźmij sobie cegłę, a położysz ją przed sobą, i wyrysujesz na niéj miasto Jeruzalem.
Ezekiel	Ez	31	4	2	I sporządzisz przeciw niemu oblężenie a zbudujesz baszty i usypiesz wał i położysz przeciwko jemu obozy i postawisz tarany wokoło.
Ezekiel	Ez	31	4	3	A ty weźmij sobie panew żelazną, i postawisz ją miasto muru żelaznego między tobą a między miastem a umocnisz twarz twoję przeciw niemu, i będzie oblężone, i obtoczysz je. Znak jest domowi Izraelowemu.
Ezekiel	Ez	31	4	4	A ty będziesz spał na bok twój lewy i włożysz nieprawości domu Izraelowego nań, wedle liczby dniów, którycli spać będziesz na nim, i przyjmiesz nieprawości ich.
Ezekiel	Ez	31	4	5	A Ja dałem tobie lata nieprawości ich, wedle liczby dni, trzysta i dziewięćdziesiąt dni: i poniesiesz nieprawość domu Izraelowego.
Ezekiel	Ez	31	4	6	A dokonawszy tego, będziesz spał na bok twój prawy po wtóre i weźmiesz nieprawość domu Judzkiego czterdzieści dni: dzień za rok, dzień, mówię, za rok dałem tobie.
Ezekiel	Ez	31	4	7	A do oblężenia Jeruzalem obrócisz twarz twoję, a ramię twoje będzie wyciągnione, i będziesz prorokował przeciw jemu.
Ezekiel	Ez	31	4	8	Otom cię obtoczył powrozami, i nie obrócisz się z boku twego na drugi bok, aż wypełnisz dni oblężenia twego.
Ezekiel	Ez	31	4	9	A ty nabierz sobie pszenice i jęczmienia i bobu i soczewice i jagieł i wyki, i włożysz je w naczynie jedno i naczynisz sobie chleba według liczby dni, przez które będziesz spał na boku twoim: przez trzysta i dziewięćdziesiąt dni będziesz go jadł.
Ezekiel	Ez	31	4	10	A strawa twoja, którą jeść będziesz, będzie ważyć dwadzieścia syklów na dzień: od czasu aż do czasu jeść to będziesz.
Ezekiel	Ez	31	4	11	I wody w miarę napijać się będziesz: szóstą część hinu, od czasu aż do czasu pić to będziesz.
Ezekiel	Ez	31	4	12	A jako podpłomyk jęczmienny jeść go będziesz: a łajnem, które wychodzi z człowieka, nakryjesz go przed ich oczyma.
Ezekiel	Ez	31	4	13	I rzekł Pan: Tak będą jeść synowie Izraelowi chleb swój nieczysty między narody, do których je wyrzucę.
Ezekiel	Ez	31	4	14	I rzekłem: A, a, a, Panie Boże! oto dusza moja nie jest splugawiona, a ścierwu i utarganego od zwierzów nie jadłem z dzieciństwa mego aż dotąd, ani wchodziło do ust moich żadne mięso nieczyste.
Ezekiel	Ez	31	4	15	I rzekł do mnie: Otóż dałem ci gnój wołowy miasto gnoju człowieczego, że uczynisz chleb twój w nim.
Ezekiel	Ez	31	4	16	I rzekł do mnie: Synu człowieczy! Oto Ja złamię laskę chleba w Jeruzalem, i będą jeść chleb pod wagą i w frasunku, a wodę pod miarą i w ucisku pić będą:
Ezekiel	Ez	31	4	17	Żeby, gdy nie stanie chleba i wody, upadł każdy na brata swego, i poschnęli w nieprawościach swoich.
Ezekiel	Ez	31	5	1	A ty, synu człowieczy! weźmij sobie miecz ostry, golący włosy, i weźmiesz go i będziesz powłaczał po głowie twojéj i po brodzie twojéj: i weźmiesz sobie szale wagi a rozdzielisz je.
Ezekiel	Ez	31	5	2	Trzecią część spalisz ogniem w pośród miasta wedle wypełnienia dni oblężenia, i weźmiesz trzecią część i zsiekasz mieczem około niego: a drugą trzecią część roztrzęsiesz na wiatr, a miecza dobędę za nimi.
Ezekiel	Ez	31	5	3	I weźmiesz z nich małą liczbę i zawiążesz je w końcu płaszcza twego.
Ezekiel	Ez	31	5	4	A z tych jeszcze weźmiesz i wrzucisz je wpośród ognia i spalisz je w ogniu, a z niego wynidzie ogień na wszystek dom Izraelów.
Ezekiel	Ez	31	5	5	To mówi Pan Bóg: To jest Jeruzalem, wpośród narodów położyłem go, a wokoło niego ziemie.
Ezekiel	Ez	31	5	6	I wzgardziło sądy moje, że się stało niezbożniejsze niźli narodowie, i przykazanie moje więcéj, niźli te ziemie, które są około niego; bo sądy moje porzucili, a w przykazaniu mojem nie chodzili.
Ezekiel	Ez	31	5	7	Przetóż to mówi Pan Bóg: Żeście przewyższyli narody, które są około was, a nie chodziliście w przykazaniach moich a sądów moich nie zachowaliście, wedle też sądów narodów, które są około was, nie czyniliście:
Ezekiel	Ez	31	5	8	Przetóż to mówi Pan Bóg: Oto Ja na cię: a Ja sam uczynię w pośrodku ciebie sądy przed oczyma narodów.
Ezekiel	Ez	31	5	9	A uczynię w tobie, czegoni nie uczynił i którym rzeczom podobnych czynić nie będę więcej, dla wszech obrzydłości twoich.
Ezekiel	Ez	31	5	10	Przeto ojcowie będą jeść syny w pośrodku ciebie, a synowie będą jeść ojce swe; i będę czynił w tobie sądy i rozsypię wszystkie ostatki twoje na każdy wiatr.
Ezekiel	Ez	31	5	11	Przeto żywię Ja, mówi Pan Bóg, jeźli nie dlatego, iżeś świątynię moje zgwałciło wszelakiem obrażeniem twojem i wszelakiemi obrzydłościami twemi, Ja téż połamię, a nie przepuści oko moje, a nie zlituję się.
Ezekiel	Ez	31	5	12	Trzecia część ciebie morem pomrze i głodem wyginie w pośrodku ciebie, a trzecia część ciebie od miecza polęże około ciebie, a trzecią część twoję na wszelki wiatr rozproszę, a miecza dobędę za nimi.
Ezekiel	Ez	31	5	13	I wykonam zapalczywość moją i uspokoję rozgniewanie moje na nie, a ucieszę się, i doznają, że Ja Pan mówiłem w rzewniwości mojéj, gdy wykonam rozgniewanie moje w nich.
Ezekiel	Ez	31	5	14	I dam cię na spustoszenie i na hańbę narodom, które są około ciebie przed obliczem każdego mijającego.
Ezekiel	Ez	31	5	15	I będziesz hańbą i bluźnieniem, przykładem i zdumieniem między narodami, które są około ciebie, gdy uczynię w tobie sądy w zapalczywości i w rozgniewaniu i w fukach gniewliwych.
Ezekiel	Ez	31	5	16	Ja Pan mówiłem: Gdy wypuszczę strzały głodu złe na nie, które będą śmiertelne, a które wypuszczę, abych was wytracił, i głód zbiorę na was a połamię u was laskę chleba.
Ezekiel	Ez	31	5	17	I puszczę na was głód i zwierzęta złe aż do wytracenia: a powietrze i krew przechodzić będą przez cię, i miecz przywiodę na cię. Ja Pan mówiłem.
Ezekiel	Ez	31	6	1	I stała się mowa Pańska do mnie, rzekąc:
Ezekiel	Ez	31	6	2	Synu człowieczy! obróć oblicze twoje ku górom Izraelskim, a prorokować będziesz na nie.
Ezekiel	Ez	31	6	3	I rzeczesz: Góry Izraelskie, słuchajcie słowa Pana Boga! To mówi Pan Bóg górom i pagórkom, skałom i dolinom: Oto Ja przywiodę na was miecz i wytracę wyżyny wasze.
Ezekiel	Ez	31	6	4	I rozwalę ołtarze wasze, i będą połamane bałwany wasze, i porzucę pobite wasze przed bałwany waszemi.
Ezekiel	Ez	31	6	5	I dam trupy synów Izraelowych przed bałwany waszemi, a rozrzucę kości wasze około ołtarzów waszych.
Ezekiel	Ez	31	6	6	We wszech mieszkaniach waszych miasta spustoszone będą, a wyżyny zburzone i rozwalone: i zaginą ołtarze wasze i połamane będą, i ustaną bałwany wasze i skruszone będą zbory wasze i wygładzone będą dzieła wasze.
Ezekiel	Ez	31	6	7	I padnie zabity w pośrodku was, i dowiecie się, żem Ja Pan.
Ezekiel	Ez	31	6	8	A pozostawię z was te, którzy ujdą miecza między narody, gdy was rozproszę po ziemiach.
Ezekiel	Ez	31	6	9	I wspomnią na mię wyzwoleni wasi między narodami, do których więźnie są zagnani, żem skruszył serce ich cudzołożące i odstępujące odemnie, i oczy ich cudzołożące za bałwany swemi: i omierzną sami sobie dla złości, które czynili wszelakiemi brzydkościami swemi.
Ezekiel	Ez	31	6	10	I doznają, że Ja Pan nie próżnom mówił, żem im to złe miał uczynić.
Ezekiel	Ez	31	6	11	To mówi Pan Bóg: Uderz rękę twoję a przytrąć nogę twoję i mów: Ach na wszystkie obrzydłości złe domu Izraelowego; bo od miecza, od głodu i od moru polęgą.
Ezekiel	Ez	31	6	12	Kto daleko jest, morem umrze, a kto blisko, od miecza upadnie, a kto pozostanie i oblężon będzie, głodem umrze: i wykonam rozgniewanie moje na nich.
Ezekiel	Ez	31	6	13	A doznacie, żem Ja Pan, gdy będą pobici wasi między bałwanami waszemi około ołtarzów waszych, na wszelkim pagórku wysokim i po wszech wierzchach górnych i pod każdem drzewem gaistem i pod wszelkim dębem gałęzistym, na miejscu, gdzie palili kadzidła wonne wszym bałwanom swym.
Ezekiel	Ez	31	6	14	I wyciągnę rękę moję na nie, i uczynię ziemię spustoszoną, i opuszczoną od puszczy Deblatha po wszech mieszkaniach ich. A doznają,, żem Ja Pan.
Ezekiel	Ez	31	7	1	I stała się mowa Pańska do mnie, rzekąc:
Ezekiel	Ez	31	7	2	A ty, synu człowieczy! to mówi Pan Bóg ziemi Izraelowéj: Koniec przyszedł, przyszedł koniec na cztery strony ziemie.
Ezekiel	Ez	31	7	3	Teraz koniec na cię: i puszczę zapalczywość moję na cię i będę cię sądził według dróg twoich i położę przeciwko tobie wszystkie obrzydłości twoje.
Ezekiel	Ez	31	7	4	I nie zfolguje oko moje tobie, ani się zlituję; ale drogi twoje włożę na cię, a brzydliwości twoje będą w pośrodku ciebie: i doznacie, żem Ja Pan.
Ezekiel	Ez	31	7	5	To mówi Pan Bóg: Utrapienie jedno, utrapienie oto idzie.
Ezekiel	Ez	31	7	6	Koniec przychodzi, przychodzi koniec, ocknął się przeciw tobie, oto przychodzi.
Ezekiel	Ez	31	7	7	Przyszło skruszenie na cię, który mieszkasz w ziemi, przychodzi czas, blisko jest dzień zabijania, a nie sławy gór.
Ezekiel	Ez	31	7	8	Teraz z bliska wyleję gniew mój na cię, i wykonam zapalczywość moję na tobie, a osądzę cię według dróg twoich, i włożę na cię wszystkie złości twoje.
Ezekiel	Ez	31	7	9	A nie zfolguje oko moje, ani się zlituje: ale drogi twoje włożę na cię i obrzydłości twe w pośrodku ciebie będą: a doznacie, żem Ja Pan, który biję.
Ezekiel	Ez	31	7	10	Oto dzień, oto przyszedł, wyszło skruszenie, zakwitnęła laska, spłodziła pycha.
Ezekiel	Ez	31	7	11	Nieprawość urosła w laskę niezbożności: nie z nich i nie z ludu, ani z głosu ich, i nie będzie odpoczynku między nimi.
Ezekiel	Ez	31	7	12	Przyszedł czas, przybliżył się dzień. Kto kupuje, niech się nie raduje, a kto przedaje, niech nie żałuje; bo gniew na wszystek lud jego.
Ezekiel	Ez	31	7	13	Bo kto przedaje, nie wróci się do tego, co przedał, a jeszcze między żywymi żywot ich; bo widzenie do wszego gminu jego nie wróci się, a mąż w nieprawości żywota swego nie zmocni się.
Ezekiel	Ez	31	7	14	Trąbcie w trąbę, niech się gotują wszyscy, a niemasz, ktoby szedł ku bitwie; bo gniew mój na wszystek lud jego.
Ezekiel	Ez	31	7	15	Miecz zewnątrz, a mór i głód wewnątrz: kto jest na polu, od miecza umrze, a którzy w mieście, morem i głodem pożarci będą.
Ezekiel	Ez	31	7	16	I ujdą, którzy ucieka z nich, a będą na górach jako gołębice dolin: wszyscy drżący, każdy w nieprawości swéj.
Ezekiel	Ez	31	7	17	Wszystkie ręce zemdleją, i wszystkie kolana pocieką wodą.
Ezekiel	Ez	31	7	18	I przepaszą się włosienicami, a okryje je lękanie, na każdej téż twarzy wstyd, a na wszech głowach ich łysina.
Ezekiel	Ez	31	7	19	Śrebro ich precz wyrzucać będą, a złoto ich gnojem będzie; śrebro ich i złoto nie będzie ich mogło wybawić w dzień zapalczywości Pańkiéj. Dusze swéj nie nasycą, i brzuchy ich nie będą napełnione; bo obrażenie nieprawości ich stało się.
Ezekiel	Ez	31	7	20	I ozdobę klejnotów swoich na pychę obrócili, i wyobrażenia obrzydłości swych i bałwanów z niego poczynili: dlatego dałem ją im ku nieczystości.
Ezekiel	Ez	31	7	21	I dam ją w ręce obcych na rozchwycenie, i niezbożnikom ziemskim na korzyść, i splugawię ją.
Ezekiel	Ez	31	7	22	I odwrócę oblicze moje od nich, i zgwałcą tajemnicę moje: i wnidą do niego łupieżnicy i splugawią ją.
Ezekiel	Ez	31	7	23	Uczyń zamknienie; ponieważ ziemia pełna jest sądu krwie, a miasto pełne nieprawości.
Ezekiel	Ez	31	7	24	I przywiodę najgorsze z pogan, i posiędą domy ich, a uciszę pychę możnych, i posiędą świątnice ich.
Ezekiel	Ez	31	7	25	Gdy ucisk nadejdzie, będą szukać pokoju, a nie będzie.
Ezekiel	Ez	31	7	26	Trwoga na trwogę przyjdzie, a słuch na słuch: i będą szukać widzenia u proroka, a zakon zginie od kapłana, a rada od starców.
Ezekiel	Ez	31	7	27	Król będzie w żałobie, a książę oblecze się w smętek, i ręce ludu ziemskiego strwożą się. Według drogi ich uczynię im, a według sądów ich osądzę je: a wiedzieć będą, żem Ja Pan.
Ezekiel	Ez	31	8	1	I stało się roku szóstego, w szóstym miesiącu, dnia piątego, jam siedział w domu moim, a starsi Judzcy siedzieli przedemną, i padła tam na mię ręka Pana Boga.
Ezekiel	Ez	31	8	2	I ujrzałem, ano podobieństwo jako widzenie ognia, od widzenia biódr jego i niżéj ogień, a od biódr jego i wyżéj jako widzenie jasności, jako pozór mosiądzu.
Ezekiel	Ez	31	8	3	I spuszczone podobieństwo ręki uchwyciło mię za kędzierze głowy mojéj: i podniósł mię duch między ziemię a niebo i przywiódł mię do Jeruzalem w widzeniu Bożem podle bramy wnętrznéj, patrzącej ku północy, gdzie był postawion bałwan rzewliwości ku pobudzeniu zawiści.
Ezekiel	Ez	31	8	4	A oto tam chwała Boga Izraelowego, według widzenia, którem widział na polu.
Ezekiel	Ez	31	8	5	I rzekł do mnie: Synu człowieczy! podnieś oczy twe na drogę północną: i podniosłem oczy moje na drogę północną, a oto z północy bramy ołtarzowéj bałwan rzewliwości w samem wejściu.
Ezekiel	Ez	31	8	6	I rzekł do mnie: Synu człowieczy! mniemaszli, że widzisz ty, co ci czynią, obrzydłości wielkie, które tu działa dom Izraelski, abych daleko odstąpił od świątnice mojéj? a jeszcze obróciwszy się, ujrzysz obrzydliwości większe.
Ezekiel	Ez	31	8	7	I wiódł mię do drzwi sieni: i ujrzałem, ano dziura jedna w ścianie.
Ezekiel	Ez	31	8	8	I rzekł do mnie: Synu człowieczy! przekopaj ścianę: a gdym przekopał ścianę, ukazały się drzwi jedne.
Ezekiel	Ez	31	8	9	I rzekł do mnie: Wnidź a obacz obrzydłości bardzo złe, które tu ci działają.
Ezekiel	Ez	31	8	10	I wszedłszy ujrzałem, ano wszelkie podobieństwo płazów i zwierzów obrzydliwość, i wszelakie bałwany domu Izraelskiego wymalowane były na ścianie wokoło wszędy.
Ezekiel	Ez	31	8	11	A siedmdziesiąt mężów z starszych domu Izraelowego i Jezoniasz, syn Saphan, stał w pośrodku onych stojących przed malowaniem, a każdy miał kadzidlnicę w ręku swoich: a kurzawa obłoczna z kadzidła wstępowała.
Ezekiel	Ez	31	8	12	I rzekł do mnie: Iście widzisz, synu człowieczy! co starsi domu Izraelowego działają w ciemności, każdy w skrytości komory swéj; bo mówią: Nie widzi nas Pan, opuścił Pan ziemię.
Ezekiel	Ez	31	8	13	I rzekł do mnie: Jeszcze się obróciwszy ujrzysz obrzydłości większe, które ci działają.
Ezekiel	Ez	31	8	14	I wiódł mię przez drzwi bramy domu Pańskiego, które patrzyły ku północy: a oto tam niewiasty siedziały, płacząc Adonida.
Ezekiel	Ez	31	8	15	I rzekł do mnie: Iście widziałeś, synu człowieczy? Jeszcze obróciwszy się ujrzysz obrzydliwości większe niźli te.
Ezekiel	Ez	31	8	16	I wwiódł mię do sieni domu Pańskiego wnętrznéj, a oto u drzwi domu Pańskiego między przysionkiem a ołtarzem jakmiarz dwadzieścia i pięć mężów tyły mające ku kościołowi Pańskiemu, a twarzy na wschód: a kłaniali się na wschód słońca.
Ezekiel	Ez	31	8	17	I rzekł do mnie: Iście widziałeś, synu człowieczy? izali to lekka jest domowi Judzkiemu czynić obrzydłości te, które tu czynią? bo napełniwszy ziemię nieprawości, obrócili się ku draźnieniu mnie: a oto przykładają gałązkę do nosa swego.
Ezekiel	Ez	31	8	18	Przetóż i Ja będę czynił w zapalczywości: nie zfolguje oko moje, ani się zmiłuje: a gdy będą wołać do uszu moich głosem wielkim, nie wysłucham ich.
Ezekiel	Ez	31	9	1	I wołał do uszu moich głosem wielkim, mówiąc: Przybliżyły się nawiedzenia miasta, a każdy ma naczynie zabijania w ręce swéj.
Ezekiel	Ez	31	9	2	A oto sześć mężów przyszli z drogi bramy wyższéj, która patrzy ku północy, a każdego naczynie zginienia w ręce swéj, jeden też mąż w pośrodku ich obleczon był w płócienne szaty, a kałamarz pisarski na biodrach jego, i weszli i stanęli podle ołtarza miedzianego.
Ezekiel	Ez	31	9	3	A chwała Pana Izraelowego wzięta jest z Cherub, która była na nim do progu domu, i zawołał męża, który był obleczony w płócienne szaty, a miał kałamarz pisarski na biodrach swych.
Ezekiel	Ez	31	9	4	I rzekł Pan do niego: Przejdź przez pośrodek miasta w pół Jeruzalem, a naznacz Thau na czołach mężów wzdychających i żałujących nad wszystkiemi obrzydłościami, które się dzieją w pośrodku jego.
Ezekiel	Ez	31	9	5	A onym rzekł, gdym ja słyszał: Idźcie po mieście za nim a zabijajcie: niech nie folguje oko wasze, ani się zmiłujcie.
Ezekiel	Ez	31	9	6	Starego, młodzieniaszka i pannę, maluczkiego i niewiasty zabijcie aż do szczętu: a każdego, na którym ujrzycie Thau, nie zabijajcie: a od świątynie mojéj pocznijcie.
Ezekiel	Ez	31	9	7	A tak poczęli od mężów starszych, którzy byli przed domem Bożym. (I rzekł do nich: Splugawcie dom, a napełnijcie sieni zabitymi: wynidźcież.) I wyszli i zabijali te, którzy byli w mieście.
Ezekiel	Ez	31	9	8	A gdy się zabijanie skończyło, zostałem ja i upadłem na oblicze moje, i wołając rzekłem: Ach, ach, ach, Panie Boże! a więc wytracisz wszystek ostatek Izraela, wylewając zapalczywość twoję na Jeruzalem?
Ezekiel	Ez	31	9	9	I rzekł do mnie: Nieprawość domu Izraelskiego i Judzkiego wielka jest bardzo wielce, i ziemia się krwie napełniła, i miasto pełne jest odwrócenia; bo mówili: Opuścił Pan ziemię, i Pan nie widzi.
Ezekiel	Ez	31	9	10	Przeto téż oko moje nie zfolguje, ani się zmiłuję: drogę ich na głowę ich oddam.
Ezekiel	Ez	31	9	11	A oto mąż, który był obleczony w płócienne szaty, który miał kałamarz na grzbiecie swoim, odpowiedział słowo, rzekąc: Uczyniłem, jakoś mi rozkazał.
Ezekiel	Ez	31	10	1	I widziałem: a oto na utwierdzeniu, które było nad głową Cherubim, jako kamień Saphir, jako kształt podobieństwa stolice, ukazało się nad nimi.
Ezekiel	Ez	31	10	2	I rzekł do męża, który obleczony był w płócienne szaty, i rzekł: Wnidź w pośrodek kół, które są pod Cherubim, a napełnij rękę twoję węgla ognistego, które jest między Cherubim, a wysyp na miasto. I wszedł przed oczyma memi.
Ezekiel	Ez	31	10	3	A Cherubim stali po prawicy domu, gdy mąż wchodził, a obłok napełnił sień wnętrzną.
Ezekiel	Ez	31	10	4	I podniosła się chwała Pańska od wierzchu Cheruba do progu domu, i napełnił się dom obłokiem, a sień napełniła się światłości chwały Pańskiéj.
Ezekiel	Ez	31	10	5	A szum skrzydeł Cherubim słyszan był aż do sieni zewnętrznéj, jako głos Boga Wszechmogącego, mówiącego.
Ezekiel	Ez	31	10	6	A gdy rozkazał mężowi, który obleczony był w płócienne szaty, mówiąc: Weźmij ognia z pośrodku kół, które są między Cherubami: wszedłszy on, stanął podle koła.
Ezekiel	Ez	31	10	7	I ściągnął Cherub rękę z pośrodku Cherubim do ognia, który był między Cherubim, i wziął i dał w rękę tego, który był obleczon w płócienne szaty; który wziąwszy wyszedł.
Ezekiel	Ez	31	10	8	I ukazało się w Cherubim podobieństwo ręki człowieczéj pod skrzydłami ich.
Ezekiel	Ez	31	10	9	I widziałem, a oto cztery koła podle Cherubim: koło jedno podle Cheruba jednego, a koło drugie podle Cheruba jednego, a kształt kół było jako widzenie kamienia Chrysolita.
Ezekiel	Ez	31	10	10	A widzenie ich podobieństwo jedno czterech, jakoby było koło w pośrodku koła.
Ezekiel	Ez	31	10	11	A gdy chodziły, na cztery części chodziły, a nie nawracały się, gdy chodziły: ale na miejsce, na które skłaniało się iść, które pierwsze było; szły i drugie, a nie obracały się.
Ezekiel	Ez	31	10	12	A wszystko ciało ich i szyje i ręce i skrzydła i koła pełne były oczu wokoło czterech kół.
Ezekiel	Ez	31	10	13	A te koła nazwał potoczyste, gdym ja słyszał.
Ezekiel	Ez	31	10	14	A cztery oblicza miało jedno: oblicze jedno oblicze Cheruba, a oblicze wtóre oblicze człowiecze, a w trzeciem oblicze lwie, a czwarte oblicze orłowe.
Ezekiel	Ez	31	10	15	I podnieśli się Cherubim. To jest zwierzę, którem widział nad rzeką Chobar.
Ezekiel	Ez	31	10	16	A gdy chodzili Cherubim, szły wespół przy nich i koła, a gdy podnosili Cherubowie skrzydła swe, aby się wywyższyli od ziemie, nie zostawały koła, ale i one podle były.
Ezekiel	Ez	31	10	17	Gdy oni stali, stały: a z podniesionymi podnosiły się; bo duch żywota był w nich.
Ezekiel	Ez	31	10	18	I wyszła chwała Pańska od progu kościoła a stała nad Cherubim.
Ezekiel	Ez	31	10	19	A podniósłszy Cherubim skrzydła swe, wznieśli się od ziemie przedemną: a gdy oni wychodzili, koła téż szły za nimi, i stanęli w wejściu bramy wschodniéj domu Pańskiego, a chwała Boga Izraelowego była nad nimi.
Ezekiel	Ez	31	10	20	Toć jest zwierzę, którem widział pod Bogiem Izraelowym nad rzeką Chobar: i zrozumiałem, że Cherubim byli.
Ezekiel	Ez	31	10	21	Cztery twarzy u jednego, i cztery skrzydła u jednego, a podobieństwo ręki człowieczéj pod skrzydły ich.
Ezekiel	Ez	31	10	22	I podobieństwo twarzy ich one twarzy, którem widział nad rzeką Chobar: a widzenia ich, i pochop każdego, przed twarzą swą chodzić.
Ezekiel	Ez	31	11	1	I podniósł mię duch, a wwiódł mię do bramy domu Pańskiego wschodniéj, która patrzy na wschód słońca: a oto w wejściu bramy dwadzieścia i pięć mężów, i ujrzałem w pośrodku ich Jezoniasza, syna Ażur, i Phelthiasza, syna Banajasza, książęta ludu.
Ezekiel	Ez	31	11	2	I rzekł do mnie: Synu człowieczy! ci są mężowie, którzy myślą nieprawość, a radzą złą radę w mieście tem,
Ezekiel	Ez	31	11	3	Mówiąc: Izaż nie dawno zbudowane są domy? Toć jest kocieł, a myśmy mięso.
Ezekiel	Ez	31	11	4	Przeto prorokuj o nich, prorukuj, synu człowieczy!
Ezekiel	Ez	31	11	5	I napadł na mię duch Pański i rzekł do mnie: Mów: To mówi Pan: Takeście rzekli, domie Izraelów! a myśli serca waszego Ja znam.
Ezekiel	Ez	31	11	6	Bardzo wieleście pobili w mieście tem, i napełniliście ulice jego pobitymi.
Ezekiel	Ez	31	11	7	Przetóż to mówi Pan Bóg: Pobici wasi, którycheście nakładli w pośrodek jego, ci są mięsem, a to jest kotłem, i wywiodę was z pośrodku jego.
Ezekiel	Ez	31	11	8	Mieczaście się bali, a miecz przywiodę na was, mówi Pan Bóg.
Ezekiel	Ez	31	11	9	I wypędzę was z pośrodku jego, a dam was w rękę nieprzyjaciół, i uczynię z wami sądy.
Ezekiel	Ez	31	11	10	Od miecza polężecie: na granicach Izraelowych osądzę was, a wiedzieć będziecie, żem Ja Pan.
Ezekiel	Ez	31	11	11	Ono wam nie będzie kotłem, a wy nie będziecie w pośrodku jego mięsem: na granicach Izraelskich osądzę was.
Ezekiel	Ez	31	11	12	I wiedzieć będziecie, żem Ja Pan: iżeście w przykazaniach moich nie chodzili, a sądóweście moich nie czynili, ale według sądów poganów, którzy około was są, czyniliście.
Ezekiel	Ez	31	11	13	I stało się, gdym prorokował, że Phelthiasz, syn Banajaszów, umarł: i padłem na oblicze swe, wołając wielkim głosem, i rzekłem: Ach, ach, ach, Panie Boże! dokonanie czynisz ostatków Izraela.
Ezekiel	Ez	31	11	14	I stało się słowo Pańskie do mnie, mówiąc:
Ezekiel	Ez	31	11	15	Synu człowieczy! bracia twoi, bracia twoi, mężowie powinowaci twoi i wszystek dom Izraelski, wszyscy, do których mówili obywatele Jerozolimscy: Oddalcie się od Pana, nam dana jest ziemia, abyśmy ją posiedli.
Ezekiel	Ez	31	11	16	Przeto to mówi Pan Bóg: Iżem je oddalił między narody, a iżem je rozproszył po ziemiach, będę im świątnicą małą w ziemiach, do których zaszli.
Ezekiel	Ez	31	11	17	Przeto mów: To mówi Pan Bóg: Zbiorę was z narodów i skupię i z ziem, po którycheście rozproszeni, a dam wam ziemię Izraelowę.
Ezekiel	Ez	31	11	18	I wnidą tam i zniosą wszystkie urazy i wszystkie obrzydłości jéj z niéj.
Ezekiel	Ez	31	11	19	I dam im serce jedno, i ducha nowego dam do wnętrzności ich, i odejmę serce kamienne z ciała ich i dam im serce mięsiste,
Ezekiel	Ez	31	11	20	Żeby chodzili w przykazaniach moich a strzegli sądów moich i czynili je: aby mi byli ludem, a Ja im był Bogiem.
Ezekiel	Ez	31	11	21	Których serce za urazami i za obrzydłościami swemi chodzi, tych drogę położę na głowę ich, mówi Pan Bóg.
Ezekiel	Ez	31	11	22	I podnieśli Cherubim skrzydła swe, i koła z nimi, a chwała Boga Izraelowego była nad nimi.
Ezekiel	Ez	31	11	23	I wstąpiła chwała Pańska z pośrodku miasta i stanęła na górze, która jest na wschód miastu.
Ezekiel	Ez	31	11	24	A duch podniósł mię i przywiódł mię do Chaldejskiéj ziemie do zaprowadzenia w widzeniu, w duchu Bożym. I odjęte było odemnie widzenie, którem widział.
Ezekiel	Ez	31	11	25	A mówiłem do zaprowadzenia wszystkie słowa Pańskie, które mi był okazał.
Ezekiel	Ez	31	12	1	I stała się mowa Pańska do mnie, mówiąc:
Ezekiel	Ez	31	12	2	Synu człowieczy! w pośrodku domu draźniącego ty mieszkasz, którzy oczy mają do widzenia, a nie widzą, i uszy do słuchania, a nie słyszą; bo dom draźniący jest.
Ezekiel	Ez	31	12	3	A tak ty, synu człowieczy! uczyń sobie naczynia zaprowadzenia, a przeprowadzisz się we dnie przed nimi, a przeprowadzisz się z miejsca twego na inne miejsce przed ich oczyma, jeźli snadź obaczą, że dom draźniący jest.
Ezekiel	Ez	31	12	4	I wyniesiesz precz naczynia twoje, jako naczynia prowadzącego się we dnie przed ich oczyma: a ty wynidziesz wieczór przed nimi, jako wychodzi ten, co się prowadzi.
Ezekiel	Ez	31	12	5	Przed oczyma ich przekopaj sobie ścianę, a wynidziesz przez nię.
Ezekiel	Ez	31	12	6	Przed oczyma ich na ramionach wyniesion będziesz, zmierzkiem wyniesion będziesz, twarz swoje zakryjesz, a na ziemię patrzyć nie będziesz; bo dziwem dałem cię domowi Izraelowemu.
Ezekiel	Ez	31	12	7	Uczyniłem tedy, jako mi był Pan rozkazał: naczynia moje wyniosłem, jako naczynia prowadzącego się we dnie, a w wieczór przebiłem sobie ścianę ręką i wyszedłem zmierzkiem, na ramionach niesiony przed ich oczyma.
Ezekiel	Ez	31	12	8	I stała się mowa Pańska rano do mnie, mówiąc:
Ezekiel	Ez	31	12	9	Synu człowieczy! izali nie mówili do ciebie dom Izraelski, dom draźniący: Co ty czynisz?
Ezekiel	Ez	31	12	10	Mów do nich: To mówi Pan Bóg: To brzemię na książę, które jest w Jeruzalem, i na wszystek dom Izraelów, który jest w pośrodku ich.
Ezekiel	Ez	31	12	11	Mów: Jam dziw wasz, jakom uczynił, tak się im stanie: w zaprowadzenie i w niewolą pójdą.
Ezekiel	Ez	31	12	12	A książę, które jest w pośrodku ich, na ramionach poniosą, zmierzkiem wynidzie, ścianę przebiją, aby go wynieśli, oblicze jego zakryte będzie, aby okiem nie widział ziemie.
Ezekiel	Ez	31	12	13	I zastawię nań sieć moję, i poiman będzie niewodem moim, i przywiodę go do Babilonu, do ziemie Chaldejskiéj, i téj nie ujrzy, i tam umrze.
Ezekiel	Ez	31	12	14	A wszystkie, którzy są około niego, pomoc jego i hufy jego rozproszę na wszelaki wiatr, i miecza dobędę za nimi.
Ezekiel	Ez	31	12	15	I wiedzieć będą, żem Ja Pan, gdy je rozproszę między narody i rozsieję je po ziemiach.
Ezekiel	Ez	31	12	16	I zostawię z nich trochę mężów od miecza, od głodu i moru, aby opowiadali wszystkie złości ich między narody, do których wnidą: i wiedzieć będą, żem Ja Pan.
Ezekiel	Ez	31	12	17	I stała się mowa Pańska do mnie, mówiąc:
Ezekiel	Ez	31	12	18	Synu człowieczy! chleb twój w zatrwożeniu jedz, ale i wodę twoje z kwapieniem i z frasunkiem pij.
Ezekiel	Ez	31	12	19	I rzeczesz do ludu ziemie: To mówi Pan Bóg do tych, którzy mieszkają w Jeruzalem, w ziemi Izraelskiéj: Chleb swój w kłopocie jeść będą, a wodę swą w pustoszeniu pić będą, że spustoszeje ziemia od mnóstwa swego, dla nieprawości wszech mieszkających w niéj.
Ezekiel	Ez	31	12	20	Miasta téż, w których teraz mieszkają, spustoszone będą, ziemia pusta: i wiedzieć będziecie, żem Ja Pan.
Ezekiel	Ez	31	12	21	I stała się mowa Pańska do mnie, mówiąc:
Ezekiel	Ez	31	12	22	Synu człowieczy! co to za przypowieść u was w ziemi Izraelowéj? mówiących: W długą pójdą dni, a zginie wszelakie widzenie.
Ezekiel	Ez	31	12	23	Przeto mów do nich: To mówi Pan Bóg: Uczynię, że ustanie ta przypowieść, ani pospolicie mówić będą więcej w Izraelu: i mów do nich, że się przybliżyły dni i mowa każdego widzenia.
Ezekiel	Ez	31	12	24	Bo nie będzie więcéj żadnego widzenia próżnego, ani proroctwa wątpliwego w pośrodku synów Izrael.
Ezekiel	Ez	31	12	25	Bo Ja Pan mówić będę, a którekolwiek słowo wyrzekę, stanie się i nie odwlecze się daléj; ale za dni waszych, domie draźniący, mówić będę słowo, i uczynię je, mówi Pan Bóg.
Ezekiel	Ez	31	12	26	I stała się mowa Pańska do mnie, mówiąc:
Ezekiel	Ez	31	12	27	Synu człowieczy! oto dom Izraelów mówiących: Widzenie, które ten widzi, na wiele dni i na czasy długie ten prorokuje.
Ezekiel	Ez	31	12	28	Przeto mów do nich: To mówi Pan Bóg: Nie przewlecze się daléj wszelka mowa moja, słowo, które wymówię, wypełni się, mówi Pan Bóg.
Ezekiel	Ez	31	13	1	I stała się mowa Pańska do mnie, mówiąc:
Ezekiel	Ez	31	13	2	Synu człowieczy! prorokuj do proroków Izraelskich, którzy prorokują, i rzeczesz prorokującym z serca swego: Słuchajcie słowa Pańskiego.
Ezekiel	Ez	31	13	3	To mówi Pan Bóg: Biada prorokom głupim, którzy idą za duchem swoim a nic nie widzą.
Ezekiel	Ez	31	13	4	Jako liszki na puszczy, prorocy twoi, Izraelu! byli.
Ezekiel	Ez	31	13	5	Nie wstępowaliście naprzeciw, aniście zastawili muru dla domu Izraelowego, abyście stali w bitwie w dzień Pański.
Ezekiel	Ez	31	13	6	Widzą próżności, a prorokują kłamstwo, mówiąc: Mówi Pan: gdyż ich Pan nie posłał, i nie przestali twierdzić mowy.
Ezekiel	Ez	31	13	7	Azaście nie widzenie próżne widzieli, a proroctwo kłamliwe mówili? I mówicie: Mówi Pan, gdyżem Ja nie mówił.
Ezekiel	Ez	31	13	8	Przetóż mówi Pan Bóg: Ponieważeście mówili próżności a widzieliście kłamstwo, przeto oto Ja na was, mówi Pan Bóg.
Ezekiel	Ez	31	13	9	I będzie ręka moja na proroki, którzy widzą próżności a prorokują kłamstwo: w radzie ludu mego nie będą, a do pisma domu Izraelowego nie będą wpisani, ani do ziemie Izraelskiéj wnidą: a wiedzieć będziecie, żem Ja Pan Bóg.
Ezekiel	Ez	31	13	10	Przeto że zwiedli lud mój, mówiąc: Pokój, a niemasz pokoju, a ten budował ścianę, a ci polepiali ją gliną bez plew.
Ezekiel	Ez	31	13	11	Mów do tych, którzy polepiają bez przysady, że upadnie; bo będzie deszcz zalewający, i dam kamienie wielkie zwierzchu padające i wiatr wichru rozwalający.
Ezekiel	Ez	31	13	12	Bo oto upadła ściana, izali wam nie rzeką: Gdzież lepienie, któreście lepili?
Ezekiel	Ez	31	13	13	Przetóż to mówi Pan Bóg: I uczynię, że wywrze wiatr burzy w zagniewaniu mojem, i deszcz zalewający będzie w zapalczywości mojéj, a kamienie wielkie w gniewie na zniszczenie.
Ezekiel	Ez	31	13	14	I obalę ścianę, którąście lepili bez przysady, i zrównam ją z ziemią, i odkryje się fundament jéj, i upadnie i zepsuje się w pośrodku jéj: a wiedzieć będziecie, żem Ja Pan.
Ezekiel	Ez	31	13	15	I wykonam rozgniewanie moje nad ścianą i nad tymi, którzy ją lepią bez przysady, a rzekę wam: Niemasz ściany i niemasz, którzy ją lepią.
Ezekiel	Ez	31	13	16	Prorocy Izraelscy, którzy prorokują do Jeruzalem, i widzą mu widzenie pokoju, ano niemasz pokoju, mówi Pan Bóg.
Ezekiel	Ez	31	13	17	A ty, synu człowieczy! postaw oblicze twoje przeciw córkom ludu twego, które prorokują z serca swego, a prorokuj na nie
Ezekiel	Ez	31	13	18	I mów: To mówi Pan Bóg: Biada, które szyją wezgłówka pod wszelki łokieć ręki, a czynią poduszki pod głowy każdego wieku na ułowienie dusz! a gdy łowiły dusze ludu mego, ożywiały dusze ich.
Ezekiel	Ez	31	13	19	I gwałciły mię u ludu mojego dla garści jęczmienia, dla sztuki chleba, aby zabijały dusze, które nie umierają, a ożywiały dusze, które nie żywią, kłamając ludowi memu, wierzącemu kłamstwom.
Ezekiel	Ez	31	13	20	Przetóż to mówi Pan Bóg: Oto Ja do wezgłówek waszych, któremi wy łowicie dusze latające: i rozedrę je z ramion waszych a wypuszczę dusze, które wy łowicie, dusze ku lataniu.
Ezekiel	Ez	31	13	21	I rozedrę poduszki wasze, a wyswobodzę lud mój z ręki waszéj, ani będą więcéj w rękach waszych na łup: a wiedzieć będziecie, żem Ja Pan.
Ezekiel	Ez	31	13	22	Za to, żeście zasmucały serce sprawiedhwego kłamliwie, któregom Ja nie zasmucił: a zmacniałyście ręce niezbożnego, aby się nie nawrócił od drogi swéj złéj, a żył:
Ezekiel	Ez	31	13	23	Przeto próżności nie ujrzycie i proroctwa prorokować nie będziecie: i wyrwę łud mój z ręki waszéj, a będziecie wiedziały, żem Ja Pan.
Ezekiel	Ez	31	14	1	I przyszli do mnie mężowie z starszych Izraelskich i siedzieli przedemną.
Ezekiel	Ez	31	14	2	I stała się mowa Pańska do mnie, rzekąc:
Ezekiel	Ez	31	14	3	Synu człowieczy! ci mężowie położyli nieczystości swe w sercach swych, a obrazę nieprawości swéj postawili przed obliczem swojem: izali spytany mam im odpowiadać?
Ezekiel	Ez	31	14	4	Przeto mów im, i rzeczesz do nich: To mówi Pan Bóg: Człowiek, człowiek z domu Izraelowego, któryby położył nieczystości swe w sercu swojem, a urazę nieprawości swéj postawiłby przed obliczem swojem, a przyszedłby do proroka, pytając mię przezeń, Ja Pan odpowiem mu w mnóstwie nieczystości jego.
Ezekiel	Ez	31	14	5	Aby był poiman dom Izraełów w sercu ich, którem odstąpili odemnie we wszystkich bałwanach swoich.
Ezekiel	Ez	31	14	6	Przeto mów do domu Izraelowego: To mówi Pan Bóg: Nawróćcie się, a odstąpcie od bałwanów waszych, i ode wszech plugastw waszych odwróćcie twarzy wasze.
Ezekiel	Ez	31	14	7	Bo człowiek, człowiek z domu Izraelowego, i z nowonawróconych, ktokolwiek jest przychodniem u Izraela, jeźli się odłączy odemnie, a położy bałwany swe w sercu swojem, i obrazę nieprawości swej postawi przed obliczem swojem, a przyjdzie do proroka, aby mię przezeń zapytał: Ja Pan odpowiem mu przez mię.
Ezekiel	Ez	31	14	8	I położę oblicze moje na człowieka onego i dam go na przykład i na przypowieść, i wygubię go z pośrodku ludu mego: a wiedzieć będziecie, żem Ja Pan.
Ezekiel	Ez	31	14	9	I prorok, gdyby zbłądził, a powiedział słowo, Ja Pan zwiodłem proroka onego i wyciągnę rękę moję nań i wygładzę go z pośrodku ludu mego Izraelskiego.
Ezekiel	Ez	31	14	10	I poniosę nieprawość swoję: według nieprawości pytającego, tak nieprawość proroka będzie:
Ezekiel	Ez	31	14	11	Aby więcej dom Izraełów nie błądził odemnie, ani się mazał wszemi występkami swymi; ale aby mi był ludem, a Ja im był Bogiem, mówi Pan zastępów.
Ezekiel	Ez	31	14	12	I stała się mowa Pańska do mnie, mówiąc:
Ezekiel	Ez	31	14	13	Synu człowieczy! ziemia gdy zgrzeszy przeciwko mnie, że występując występuje, wyciągnę rękę moję na nię i złamię laskę chleba jéj i wpuszczę na nię głód i wybiję z niéj człowieka i bydlę.
Ezekiel	Ez	31	14	14	A jeźli będą ci trzéj mężowie w pośrodku jej, Noe, Daniel i Job, ci sprawiedliwością wybawią dusze swe, mówi Pan zastępów.
Ezekiel	Ez	31	14	15	Jeźli téż zły zwierz przywiodę na ziemię, żebych ją spustoszył, i byłaby bezdrożna, dlatego że niemasz przychodzącego dla zwierzów:
Ezekiel	Ez	31	14	16	Ci trzéj mężowie, jeźli będą w niej, żywię Ja, mówi Pan Bóg, że ani synów, ani córek nie wybawią: ale oni sami wybawieni będą, lecz ziemia będzie spustoszona.
Ezekiel	Ez	31	14	17	Albo jeźli miecz przywiodę na onę ziemię i rzeknę mieczowi: Przejdź po ziemi, i wytracę z niej człowieka i bydlę.
Ezekiel	Ez	31	14	18	A trzéj mężowie ci byliby w pośrodku jéj, żywię Ja, mówi Pan Bóg, nie wybawią, synów ani córek: ale oni sami wybawieni będą.
Ezekiel	Ez	31	14	19	Jeźli też puszczę mór na onę ziemię a wyleję rozgniewanie moje na nię we krwi, że wygubię z niéj człowieka i bydlę:
Ezekiel	Ez	31	14	20	A Noe i Daniel i Job byliby w pośrodku jéj, żywię Ja, mówi Pan Bóg, że syna i córki nie wybawią: ale sami sprawiedliwością swą wybawią dusze swe.
Ezekiel	Ez	31	14	21	Bo to mówi Pan Bóg: Że choć cztery sądy moje najgorsze, miecz i głód i złe zwierzę i mór puszczę na Jeruzalem, abych pozabijał z niego człowieka i bydlę,
Ezekiel	Ez	31	14	22	Wszakże zostanie w nim wybawienie wywodzących syny i córki: oto oni przyjdą do was, a oglądacie drogę ich i wynalazki ich, a pocieszeni będziecie we złem, którem przywiódł na Jeruzalem, we wszystkiem, com przywiódł na nie.
Ezekiel	Ez	31	14	23	I pocieszą was, gdy ujrzycie drogę ich i wynalazki ich, a poznacie, żem nie próżno czynił wszystko, com uczynił w nim, mówi Pan Bóg.
Ezekiel	Ez	31	15	1	I stała się mowa Pańska do mnie, rzekąc :
Ezekiel	Ez	31	15	2	Synu człowieczy! co będzie z drzewa winnego ze wszystkich drzew gajowych, które są między drzewy leśnemi?
Ezekiel	Ez	31	15	3	Izali wezmą z niego drewno, aby było dzieło? albo ucioszą z niego kołek, aby na nim wisiało którekolwiek naczynie?
Ezekiel	Ez	31	15	4	Oto ogniowi dane jest na strawę, oboję część jego strawił ogień, a środek jego obrócił się w perz: aza się zgodzi na robienie?
Ezekiel	Ez	31	15	5	Gdy jeszcze całe było, nie zgodziło się na robienie: jakoż daleko więcéj, gdy je ogień pożarł i spalił? nie będzie z niego żadne dzieło.
Ezekiel	Ez	31	15	6	Przetóż mówi Pan Bóg: Jako drzewo winne między drzewy leśnemi, którem dał ogniowi na pożarcie, tak podam obywatele Jeruzalem.
Ezekiel	Ez	31	15	7	I postawię oblicze moje na nie: z ognia wynidą, a ogień je pożre, i poznacie, żem Ja Pan, gdy postawię oblicze moje na nie.
Ezekiel	Ez	31	15	8	I uczynię ziemię bezdrożną i spustoszoną, przeto iż przestępcami byli, mówi Pan Bóg.
Ezekiel	Ez	31	16	1	I stała się mowa Pańska do mnie, mówiąc:
Ezekiel	Ez	31	16	2	Synu człowieczy! oznajmij Jeruzalem obrzydłości jego,
Ezekiel	Ez	31	16	3	I rzeczesz: To mówi Pan, Bóg Jeruzalem: Korzeń twój i narodzenie twoje z ziemie Chanaańskiéj: ojciec twój Amorrejczyk, a matka twoja Hethejka.
Ezekiel	Ez	31	16	4	A gdyś się urodziła, w dzień narodzenia twego nie urzniono pępka twego, i wodą cię nie zmyto na zdrowie, ani cię solą solono, ani w pieluchy powito.
Ezekiel	Ez	31	16	5	Nie zfolgowałoć oko, abyć uczyniło jedno z tych, ulitowawszy się ciebie: ale cię porzucono na ziemię w odrzuceniu dusze twojéj, w dzień, któregoś się urodziła.
Ezekiel	Ez	31	16	6	A idąc mimo cię ujrzałem, że cię deptano we krwi twojéj, i rzekłem ci, gdyś była we krwi twojéj: Żyw: rzekłem (mówię) tobie: We krwi twojéj żyw.
Ezekiel	Ez	31	16	7	Rozmnożoną jako urodzaj polny uczyniłem cię, i rozmnożyłaś się i urosłaś i chodziłaś i przyszłaś do ochędóstwa białogłowskiego: piersi twe urosły, i włos twój porósł, a byłaś naga i sromoty pełna.
Ezekiel	Ez	31	16	8	I szedłem mimo cię i ujrzałem cię: ano czas twój czas miłujących, i rozciągałem odzienie moje na cię i nakryłem sromotę twoję. I przysiągłem ci i wszedłem w przymierze z tobą, mówi Pan Bóg, i zostałaś moją.
Ezekiel	Ez	31	16	9	I omyłem cię wodą i ochędożyłem krew twoję z ciebie i pomazałem cię olejkiem.
Ezekiel	Ez	31	16	10	I ubrałem cię w różnéj farby szaty i obułem cię w modre obuwie, i opasałem cię bisiorem i przyodziałem cię subtelnem odzieniem:
Ezekiel	Ez	31	16	11	I przybrałem cię ochędóstwem, i dałem manelle na ręce twoje a łańcuch około szyje twojéj.
Ezekiel	Ez	31	16	12	I dałem nausznicę nad usta twoje, a kolca na uszy twoje i wieniec ozdobny na głowę twoję.
Ezekiel	Ez	31	16	13	I ozdobiłaś się złotem i śrebrem a oblokłaś się w bisior i w szatę wzorzystą i w rozmaite farby: jadłaś żemłę i miód i oliwę, i stałaś się piękną bardzo wielce i postąpiłaś do królestwa.
Ezekiel	Ez	31	16	14	I wyszło imię twoje między narody dla piękności twéj; boś była doskonała w ozdobności mojéj, którąm był włożył na cię, mówi Pan Bóg.
Ezekiel	Ez	31	16	15	A ufając w piękności twojéj, cudzołożyłaś na imię twoje i wystawiłaś wszeteczeństwo swoje każdemu mijającemu, abyś jego była.
Ezekiel	Ez	31	16	16	A nabrawszy szat twoich, uczyniłaś sobie wyżyny z tego i z owego szyte, i cudzołożyłaś na nich, jako nie było, ani będzie.
Ezekiel	Ez	31	16	17	I nabrałaś naczynia ozdoby twéj ze złota mego i ze śrebra mego, którem ci dał, i naczyniłaś sobie obrazów męzkich i cudzołożyłaś z nimi.
Ezekiel	Ez	31	16	18	I wzięłaś szaty swoje rozlicznych maści, a przykrywałaś je: i olejek mój a kadzenie moje kładłaś przed nie.
Ezekiel	Ez	31	16	19	I chleb mój, którym ci dał, żemłę i oliwę i miód, którymem cię wychował, postawiłaś przed oczyma ich na zapach wonności, i stało się, mówi Pan Bóg.
Ezekiel	Ez	31	16	20	I wzięłaś syny twoje i córki twoje, którycheś mi narodziła, i ofiarowałaś im na pożarcie: a więc małe jest wszeteczeństwo twoje?
Ezekiel	Ez	31	16	21	Ofiarowałaś syny moje i dałaś im, poświącając je.
Ezekiel	Ez	31	16	22	A po wszystkich obrzydłościach twoich i wszeteczeństwach nie pamiętałaś na dni młodości twéj, gdyś była nagą a sromoty pełną, zmazaną we krwi twojéj.
Ezekiel	Ez	31	16	23	I stało się po wszystkiéj złości twojéj: (biada, biada tobie! mówi Pan Bóg.)
Ezekiel	Ez	31	16	24	I zbudowałaś sobie dom nierządny i uczyniłaś sobie zły dom na wszystkich ulicach.
Ezekiel	Ez	31	16	25	Na każdym rogu drogi zbudowałaś znak wszeteczeństwa twego: i uczyniłaś obrzydłą piękność twoję, i rozkładałaś nogi twoje każdemu mimo idącemu, i namnożyłaś wszeteczeństw twoich.
Ezekiel	Ez	31	16	26	I cudzołożyłaś z synmi Egipskimi, sąsiady twymi wielkich ciał, i namnożyłaś wszeteczeństwa twego, abyś mię draźniła.
Ezekiel	Ez	31	16	27	Oto Ja ściągnę rękę moje na cię i odejmę usprawiedliwienie twoje i dam cię na duszę nienawidzących cię córek Palestyńskich, które się wstydzą drogi twéj złośliwéj.
Ezekiel	Ez	31	16	28	Cudzołożyłaś téż z syny Assyryjskimi, przeto żeś jeszcze nie była syta: a nacudzołożywszy się, i takeś się nie nasyciła.
Ezekiel	Ez	31	16	29	I namnożyłaś wszeteczeństwa twego w ziemi Chanaańskiéj z Chaldejczyki, i ani tak nie nasyciłaś się.
Ezekiel	Ez	31	16	30	Czemże oczyszczą serce twoje? mówi Pan Bóg, gdy czynisz wszystkie te uczynki niewiasty nierządnéj i wszetecznéj.
Ezekiel	Ez	31	16	31	Gdyżeś budowała dom nierządny twój na początku każdéj drogi, a wyżynę twoję stawiałaś na wszelkiéj ulicy: a nie stałaś się jako wszetecznica dla uprzykrzenia podnosząca zapłatę;
Ezekiel	Ez	31	16	32	Ale jako niewiasta cudzołożąca, która nad męża swego nawodzi obce.
Ezekiel	Ez	31	16	33	Wszystkim wszetecznicom dawają zapłaty: a tyś dawała zapłaty wszym kamratom swym i daryś im dawała, żeby wchodzili do ciebie zewsząd na wszeteczeństwa z tobą.
Ezekiel	Ez	31	16	34	I działo się z tobą przeciwko zwyczajowi niewiast w twoich wszeteczeństwach, i po tobie nie będzie wszeteczeństwa; bo w tem, żeś da- wała zapłatę, a zapłatyś nie brała, działa się w tobie rzecz przeciwna.
Ezekiel	Ez	31	16	35	Przeto, wszetecznico! słuchaj słowa Pańskiego.
Ezekiel	Ez	31	16	36	To mówi Pan Bóg: Ponieważ wysypane są pieniądze twoje, i odkryła się sromota twoja w twoich wszeteczeństwach ku miłośnikom twoim i ku bałwanom obrzydłości twych, we krwi synów twoich, któreś im dała:
Ezekiel	Ez	31	16	37	Oto Ja zgromadzę wszystkie miłośniki twoje, z którymiś się złączała, i wszystkie, któreś miłowała, ze wszymi, którycheś nienawidziała, i zgromadzę je na cię zewsząd a odkryję sromotę twoję przed nimi, i oglądają wszystkę szkaradność twoję.
Ezekiel	Ez	31	16	38	I będę cię sądził sądami cudzołożnic i rozlewających krew, i dam cię na krew zapalczywości i rzewniwości.
Ezekiel	Ez	31	16	39	I dam cię w ręce ich, i zepsują dom nierządny twój i zburzą zły dom twój i obnażą cię z szat twoich i pobiorą naczynia ozdoby twojéj, a zostawią cię nagą i zelżywości pełną.
Ezekiel	Ez	31	16	40	I przywiodą na cię gmin i ukamionują cię kamieniem i zamordują cię mieczami swymi.
Ezekiel	Ez	31	16	41	I spalą domy twe ogniem, a uczynią na cię sądy przed oczyma niewiast mnogich. I przestaniesz wszeteczeństwa płodzić, i zapłaty więcéj dawać nie będziesz.
Ezekiel	Ez	31	16	42	I przestanie rozgniewanie na cię, i odstąpi rzewniwość moja od ciebie, i przestanę i nie będę się daléj gniewał.
Ezekiel	Ez	31	16	43	Dlatego, żeś nie pamiętała na dni młodości twojej, a draźniłaś mię tem wszystkiem, przetóż i Ja drogi twoje dałem na głowę twoję, mówi Pan Bóg, a nie uczyniłem według złości twoich we wszech obrzydłościach twoich.
Ezekiel	Ez	31	16	44	Oto wszelki, kto przypowieść pospolicie mówi, na cię ją obróci, mówiąc: Jako matka, tak i córka jéj.
Ezekiel	Ez	31	16	45	Córka matki twéj jesteś ty, która porzuciła męża swego i syny swe, i siostrą sióstr twych jesteś ty, które porzuciły męże swe i syny swe; matka wasza Hethejka, a ojciec wasz Amorrejczyk.
Ezekiel	Ez	31	16	46	A siostra twoja starsza Samarya, ona i córki jéj, które mieszkają po lewicy twojéj : a siostra twoja mniejsza niż ty, która mieszka po prawicy twéj, Sodoma i córki jéj.
Ezekiel	Ez	31	16	47	Lecz ani drogami ich nie chodziłaś, aniś według złości ich czyniła troszkę mniéj: niemal gorsześ rzeczy czyniła, niźli one we wszech drogach twoich.
Ezekiel	Ez	31	16	48	Żywię Ja, mówi Pan Bóg, że nie czyniła Sodoma, siostra twoja, ona i córki jéj, jakoś czyniła ty i córki twoje.
Ezekiel	Ez	31	16	49	Oto ta była nieprawość Sodomy, siostry twéj, pycha, sytość chleba, a dostatek i próżnowanie jéj i córek jéj: a ręki niedostatecznemu i ubogiemu nie podawały.
Ezekiel	Ez	31	16	50	I podniosły się i czyniły obrzydłości przedemną: i zdjąłem je, jakoś widziała.
Ezekiel	Ez	31	16	51	A Samarya połowicę grzechów twoich nie zgrzeszyła: aleś je zwyciężyła złościami twemi i usprawiedliwiłaś siostry twe wszemi obrzydłościami twemi, któreś czyniła.
Ezekiel	Ez	31	16	52	A tak ty ponieś sromotę twoję, którąś przeszła siostry twoje grzechami twymi, złośliwiéj czyniąc niźli one; bo są usprawiedliwione od ciebie: przetóż i ty zawstydź się, a nieś sromotę twoję, którąś usprawiedliwiła siostry twe.
Ezekiel	Ez	31	16	53	I nawrócę przywróciwszy je nawróceniem Sodomy z córkami jéj i nawróceniem Samaryi i córek jéj, i nawrócę obrócenie twoje w pośrodku ich.
Ezekiel	Ez	31	16	54	Abyś niosła sromotę swoję i wstydziła się we wszem, coś czyniła, ciesząc je.
Ezekiel	Ez	31	16	55	I siostra twoja Sodoma i córki jéj wrócą się do dawności swéj, i Samarya i córki jéj wrócą się do dawności swojéj, i ty i córki twoje wrócicie się do dawności swéj.
Ezekiel	Ez	31	16	56	Lecz nie była Sodoma, siostra twoja, słyszana w uściech twoich w dzień pychy twojéj.
Ezekiel	Ez	31	16	57	Pierwéj niż odkryto złość twoję, jako tego czasu na urąganie córek Syryjskich, i wszystkich w okolicy twojéj córek Palestyńskich, które cię okrążają wokoło.
Ezekiel	Ez	31	16	58	Niecnotę twoję i sromotę twoję tyś nosiła, mówi Pan Bóg.
Ezekiel	Ez	31	16	59	Bo to mówi Pan Bóg: I uczynię tobie, jakoś wzgardziła przysięgą, abyś zgwałciła przymierze.
Ezekiel	Ez	31	16	60	I wspomnię Ja na przymierze moje z tobą, we dni młodości twojéj, i wzbudzęć przymierze wieczne.
Ezekiel	Ez	31	16	61	I wspomnisz na drogi twoje i zasromasz się, gdy weźmiesz siostry twoje starsze od ciebie z młodszemi twemi: a dam ci je za córki, ale nie z przymierza twego.
Ezekiel	Ez	31	16	62	I wzbudzę Ja przymierze moje z tobą, a będziesz wiedziała, żem Ja Pan.
Ezekiel	Ez	31	16	63	Abyś wspomniała i wstydziła się i nie mogłabyś daléj otworzyć ust dla sromoty twéj, gdy będę ubłagany tobie za wszystko, coś czyniła, mówi Pan Bóg.
Ezekiel	Ez	31	17	1	I stało się słowo Pańskie do mnie, mówiąc:
Ezekiel	Ez	31	17	2	Synu człowieczy! zadaj gadkę a powiedz przypowieść do domu Izrael,
Ezekiel	Ez	31	17	3	I rzeczesz: To mówi Pan Bóg: Orzeł wielki z wielkiemi skrzydłami, z długim powłokiem członków, pełen pierza i pstrocin, przyleciał na Liban i wziął drzeń cedru.
Ezekiel	Ez	31	17	4	Wierzch gałęzi jego ułamał, i przeniósł go do ziemie Chananejskiéj, w mieście kupieckiem położył go.
Ezekiel	Ez	31	17	5	I wziął nasienia ziemie i włożył je w ziemię za nasienie, aby umocnił korzenie nad wodami wielkiemi, na wierzchu położył je.
Ezekiel	Ez	31	17	6	A gdy się puściło, urosło w winnicę szeroką niskiego wzrostu, a gałęzie jéj patrzyły na nię, a korzenie jéj pod nią były. Stała się tedy winnica i wyrosła w gałęzie i wypuściła latorośli.
Ezekiel	Ez	31	17	7	I był drugi orzeł wielki z wielkiemi skrzydłami i z wielą pierza, a oto winnica ta jakoby puściła korzenie swe k niemu, latorośli swe ściągnęła do niego, aby ją polewał z brózd płodu swego.
Ezekiel	Ez	31	17	8	Na ziemi dobréj nad wodami wielkiemi nasadzona jest, aby czyniła gałęzie i rodziła owoc, aby była winnicą wielką.
Ezekiel	Ez	31	17	9	Mów: To mówi Pan Bóg: A więc się jéj powiedzie? izali korzenia jéj nie wyrwie, a owocu jej nie oberwie? i posuszy wszystkie latorośli urodzaju jéj, i uschnie? a nie ramieniem wielkiem, ani ludem obfitym, aby ją wytargał z korzeniem?
Ezekiel	Ez	31	17	10	Oto jest wsadzona, a więc się jéj powiedzie? izali, skoro się jéj dotknie wiatr palący, nie uschnie? i na brózdach wschodzenia swego uschnie?
Ezekiel	Ez	31	17	11	I stało się słowo Pańskie do mnie, mówiąc:
Ezekiel	Ez	31	17	12	Mów do domu draźniącego: Nie wiecie, co się to znaczy? Mów: Oto idzie król Babiloński do Jeruzalem i weźmie króla i książęta jego i zawiedzie je do siebie do Babilonu.
Ezekiel	Ez	31	17	13	I weźmie z nasienia królestwa i postanowi z niem przymierze, i weźmie od niego przysięgę; lecz i mocne ziemie zabierze,
Ezekiel	Ez	31	17	14	Aby było królestwo niskie i nie podnosiło się, ale żeby strzegło przymierza jego i zachowało je.
Ezekiel	Ez	31	17	15	Który odstąpiwszy od niego, posłał posły do Egiptu, aby mu dał koni i ludu wiele. A więc się mu powiedzie? albo dojdzie wybawienia, który to uczynił? a kto zrzuca przymierze, izali ujdzie?
Ezekiel	Ez	31	17	16	Żywię Ja, mówi Pan Bóg, że na miejscu króla, który go królem uczynił, którego złamał przysięgę i zrzucił przymierze, które miał z nim, w pośrodku Babilonu umrze.
Ezekiel	Ez	31	17	17	A nie z wielkiem wojskiem, ani z wielkim ludem zwiedzie z nim Pharao bitwę: w usypaniu groble i w zbudowaniu wałów, aby pobił wiele dusz.
Ezekiel	Ez	31	17	18	Bo wzgardził był przysięgę, aby zrzucił przymierze: a oto dał rękę swoję, a gdy to wszystko uczyni, nie wybiega się.
Ezekiel	Ez	31	17	19	Przetóż to mówi Pan Bóg: Żywię Ja, że przysięgę, którą wzgardził, i przymierze, które przestąpił, włożę na głowę jego.
Ezekiel	Ez	31	17	20	I zarzucę nań sieć moję, i poiman będzie niewodem moim, i przywiodę go do Babilonu a tam go sądzić będę z przestępstwa, którem mię wzgardził.
Ezekiel	Ez	31	17	21	A wszyscy zbiegowie jego ze wszemi hufami jego od miecza polęgą, a pozostali na każdy wiatr rozproszeni będą: i poznacie, że Ja Pan mówiłem.
Ezekiel	Ez	31	17	22	To mówi Pan Bóg: I wezmę Ja ze drżenia cedru wysokiego i położę: z wierzchu gałązek jego młodą ułamię i wsadzę na górze wysokiéj i wyniesionéj.
Ezekiel	Ez	31	17	23	Na górze wysokiéj Izraelskiéj wszczepię ją, i wyniknie w gałązki, a uczyni owoc i będzie cedrem wielkim: i będą mieszkać pod nim wszystko ptastwo, i wszelkie, co lata, pod cieniem gałęzi jego gnieździć się będzie.
Ezekiel	Ez	31	17	24	I wiedzieć będą wszystkie drzewa pola, że Ja Pan zniżyłem drzewo wysokie, a wywyższyłem drzewo niskie i ususzyłem drzewo zielone, a drzewo suche uczyniłem, że puściło gałęzie. Ja Pan rzekłem, i uczynię.
Ezekiel	Ez	31	18	1	I stała się mowa Pańska do mnie, mówiąc:
Ezekiel	Ez	31	18	2	Co jest, że między sobą podobieństwo w tę przypowieść obracacie w ziemi Izraelskiéj, mówiąc: Ojcowie zjedli jagodę winną niedojrzałą, a zęby synów drętwieją?
Ezekiel	Ez	31	18	3	Żywię Ja, mówi Pan Bóg, jeźli wam będzie daléj to podobieństwo za przysłowie w Izraelu.
Ezekiel	Ez	31	18	4	Oto wszystkie dusze moje są: jako dusza ojcowa, tak i dusza synowa moja jest: dusza, która zgrzeszy, ta umrze.
Ezekiel	Ez	31	18	5	A mąż, będzieli sprawiedliwy, a czynić będzie sąd i sprawiedliwość,
Ezekiel	Ez	31	18	6	Na górach jeść nie będzie, a oczu swych nie podniesie do bałwanów domu Izraelowego, i żony bliźniego swego nie zgwałci, a do niewiasty miesięcznéj nie przystąpi,
Ezekiel	Ez	31	18	7	I człowieka nie zasmuci, zastawę dłużnikowi wróci, gwałtem nic nie weźmie, chleba swego głodnemu da, a nagiego przykryje odzieniem:
Ezekiel	Ez	31	18	8	Na lichwę nie pożyczy i przydatku nie weźmie, od nieprawości odwróci rękę swoję, a sąd prawdziwy uczyni między mężem a mężem:
Ezekiel	Ez	31	18	9	W przykazaniach moich chodzić, a sądów moich strzedz będzie, aby czynił prawdę: ten sprawiedliwy jest, żywotem żyć będzie, mówi Pan Bóg.
Ezekiel	Ez	31	18	10	A jeźli urodzi syna łotra, wylewającego krew, a uczyni jedno z tych,
Ezekiel	Ez	31	18	11	A tych wszystkich rzeczy nie czyniącego, ale na górach jadającego, i żonę bliźniego swego plugawiącego.
Ezekiel	Ez	31	18	12	Niedostatecznego i ubogiego zasmucającego, wydzierającego drapież, zastawy nie wracającego, a do bałwanów oczy swe podnoszącego, obrzydłość czyniącego,
Ezekiel	Ez	31	18	13	Na lichwę dającego i przydatek biorącego: izali żyć będzie? Nie będzie żyć; ponieważ te wszystkie rzeczy brzydliwe czynił; śmiercią umrze, krew jego na nim będzie.
Ezekiel	Ez	31	18	14	A jeźliby spłodził syna, który widząc wszystkie grzechy ojca swego, które czynił, bałby się i nie czyniłby nic im podobnego:
Ezekiel	Ez	31	18	15	Na górachby nie jadał, a oczuby swych nie podnosił do bałwanów domu Izraelskiego i żony bliźniego swego nie gwałciłby:
Ezekiel	Ez	31	18	16	I mężaby nie zasmucił, zastawyby nie zadzierżał i nie wydzierałby drapieży, chleba swego dawałby łaknącemu, a nagiego przyodziałby odzieniem:
Ezekiel	Ez	31	18	17	Od krzywdy ubogiego odwróciłby rękę swą, lichwy i przydatku nie brałby, czyniłby sądy moje, chodziłby w przykazaniach moich: ten nie umrze w nieprawości ojca swego, ale żywotem żyć będzie.
Ezekiel	Ez	31	18	18	Ojciec jego iż potwarzał i gwałt czynił bratu i źle czynił w pośrodku ludu swego: oto umarł w nieprawości swojéj.
Ezekiel	Ez	31	18	19	I mówicie: Czemu nie poniósł syn nieprawości ojcowéj? Dlatego, iż syn czynił sąd i sprawiedliwość, wszystkiego przykazania mojego strzegł i czynił je, żywotem żyć będzie.
Ezekiel	Ez	31	18	20	Dusza, która zgrzeszy, ta umrze. Syn nie poniesie nieprawości ojcowéj, i ojciec nie poniesie nieprawości synowéj: sprawiedliwość sprawiedliwego na nim będzie, a niezbożność niezbożnego na nim będzie.
Ezekiel	Ez	31	18	21	Lecz, jeźli niezbożny będzie pokutował ze wszech grzechów swoich, które czynił, a będzie strzegł wszech przykazań moich, a będzie czynił sąd i sprawiedliwość: żywotem żyć będzie, a nie umrze.
Ezekiel	Ez	31	18	22	Wszystkich nieprawości jego, które czynił, pamiętać nie będę: w [0770]sprawiedliwości swéj, którą czynił, żyć będzie.
Ezekiel	Ez	31	18	23	Izali z woli mojéj jest śmierć niezbożnego? mówi Pan Bóg, a nie, aby się nawrócił od dróg swoich, a żył?
Ezekiel	Ez	31	18	24	A jeźli się odwróci sprawiedliwy od sprawiedliwości swéj, a czynić będzie nieprawość, według wszystkich obrzydłości, które niezbożny zwykł czynić, izali żyć będzie? wszystkie sprawiedliwości jego, które czynił, nie będą wspomnione: w przestępstwie, którem przestępował, i w grzechu swym, który grzeszył, w nich umrze.
Ezekiel	Ez	31	18	25	I rzekliście: Nie jest prosta droga Pańska. Słuchajcież tedy, domie Izraelów! Izali droga moja nie jest prosta, a nie raczéj drogi wasze krzywe są?
Ezekiel	Ez	31	18	26	Bo gdy się odwróci sprawiedliwy od sprawiedliwości swéj, a będzie czynił nieprawość, umrze w nich: w niesprawiedliwości, którą czynił, umrze.
Ezekiel	Ez	31	18	27	A gdy się odwróci niezbożny od niezbożności swéj, którą czynił, a będzie czynił sąd i sprawiedliwość, ten duszę swą ożywi.
Ezekiel	Ez	31	18	28	Bo uważywszy i odwróciwszy się od wszech nieprawości swych, które czynił, żywotem żyć będzie, a nie umrze.
Ezekiel	Ez	31	18	29	I mówią synowie Izraelowi: Nie jest prosta droga Pańska. Izali drogi moje nie są proste, domie Izraelów? a nie raczej drogi wasze krzywe?
Ezekiel	Ez	31	18	30	Przeto każdego według drogi jego sądzić będę, domie Izraelów! mówi Pan Bóg: Nawróćcie się, a czyńcie pokutę ze wszech nieprawości waszych, a nie będzie wam nieprawość na upad.
Ezekiel	Ez	31	18	31	Odrzućcie od siebie wszystkie przestępstwa wasze, któremiście przestępowali, a uczyńcie sobie serce nowe i ducha nowego. Czemu macie umrzeć, domie Izraelów?
Ezekiel	Ez	31	18	32	Bo nie chcę śmierci umierającego, mówi Pan Bóg: nawróćcie się, a żyjcie.
Ezekiel	Ez	31	19	1	A ty weźmij żałosny płacz nad książęty Izrael,
Ezekiel	Ez	31	19	2	I rzeczesz: Czemu matka twoja lwica między lwy legała? w pośrodku lwiąt wychowała szczenięta swoje.
Ezekiel	Ez	31	19	3	I wypuściła jednego ze lwiąt swoich, i stał się lwem, i nauczył się chwytać obłowu i człowieka jeść.
Ezekiel	Ez	31	19	4	I usłyszeli o nim narodowie, a nie bez ran swoich poimali go i przywiedli go w łańcuchach do ziemie Egipskiéj.
Ezekiel	Ez	31	19	5	Która obaczywszy, iż zaniemogła, a zginęła nadzieja jéj, wzięła jednego ze lwiąt swoich, lwem go uczyniła.
Ezekiel	Ez	31	19	6	Który chodził między lwami i stał się lwem i nauczył się łapać obłowu i ludzie pożerać.
Ezekiel	Ez	31	19	7	Nauczył się wdowy czynić, a miasta ich w pustynie obracać, i spustoszona jest ziemia i napełnienie jéj od głosu ryku jego.
Ezekiel	Ez	31	19	8	I zeszli się przeciw jemu narodowie zewsząd z krain i zarzucili nań sieć swoję, w ranach ich poimany jest.
Ezekiel	Ez	31	19	9	I wsadzili go w klatkę, w łańcuchach przywiedli go do króla Babilońskiego i wpuścili go do ciemnice, aby nie było słyszeć więcej głosu jego na górach Izraelskich.
Ezekiel	Ez	31	19	10	Matka twoja jako winnice we krwi twojéj przy wodzie nasadzona: owoce jéj i gałęzie jéj urosły od wód mnogich.
Ezekiel	Ez	31	19	11	I były u niej laski mocne na sceptry panujących, i podniósł się wzrost jéj między gałęziami, i obaczyła wysokość swą w mnóstwie latorośli swych.
Ezekiel	Ez	31	19	12	I wyrwana jest w gniewie i na ziemię porzucona, a wiatr palący wysuszył owoc jéj: powiędły i poschły rózgi mocy jéj, ogień ją pożarł.
Ezekiel	Ez	31	19	13	A teraz przesadzona jest na puszczą w ziemi bezdrożnéj i pragnącéj.
Ezekiel	Ez	31	19	14	I wyszedł ogień z rózgi gałęzi jéj, który owoc jéj pożarł, nie było na niéj rózgi mocnéj, ani sceptru panujących. Żałośny płacz jest i będzie żałośnym płaczem.
Ezekiel	Ez	31	20	1	I stało się roku siódmego, w piątym miesiącu, dziesiątego dnia miesiąca, przyszli mężowie z starszych Izraelskich, aby pytali Pana i siedli przedemną.
Ezekiel	Ez	31	20	2	I stała się mowa Pańska do mnie, rzekąc:
Ezekiel	Ez	31	20	3	Synu człowieczy! mów starszym Izraelskim, i rzeczesz do nich: To mówi Pan Bóg: Izaliście wy pytać się mnie przyszli? Żywię Ja, że wam nie odpowiem, mówi Pan Bóg.
Ezekiel	Ez	31	20	4	Jeźli je sądzisz, jeźli sądzisz, synu człowieczy! obrzydłości ojców ich ukaż im.
Ezekiel	Ez	31	20	5	I rzeczesz do nich: To mówi Pan Bóg: Dnia, któregom wybrał Izraela i podniosłem rękę moję za nasieniem domu Jakóbowego i ukazałem się im w ziemi Egipskiéj i podniosłem rękę moję za nimi, mówiąc: Ja Pan, Bóg wasz,
Ezekiel	Ez	31	20	6	Onego dnia podniosłem rękę moję za nimi, abych je wywiódł z ziemie Egipskiéj do ziemie, którąm im był upatrzył, opływającą mlekiem i miodem, która jest przednia między wszystkiemi ziemiami.
Ezekiel	Ez	31	20	7	I mówiłem do nich: Każdy obrażenia oczu swoich niech odrzuci, a bałwanami Egipskimi nie mażcie się: Jam Pan, Bóg wasz.
Ezekiel	Ez	31	20	8	I rozdraźnili mię i nie chcieli mię słuchać: żaden obrzydłości oczu swych nie porzucił, ani bałwanów Egipskich nie opuścili. I rzekłem, żem miał wylać rozgniewanie moje na nie, i wypełnić gniew mój nad nimi, w pośrodku ziemie Egipskiéj.
Ezekiel	Ez	31	20	9	I uczyniłem dla imienia mego, aby nie było zgwałcono przed narody, w których pośrodku byli, i między którymi ukazałem się im, abych je wywiódł z ziemie Egipskiéj.
Ezekiel	Ez	31	20	10	A tak wyrwałem je z ziemie Egipskiéj i wywiodłem je na puszczą.
Ezekiel	Ez	31	20	11	I dałem im przykazania moje, i sądy moje pokazałem im, które czyniąc człowiek będzie żył w nich.
Ezekiel	Ez	31	20	12	Nad to i szabbaty moje dałem im, aby były znakiem między mną a między nimi, a iżby wiedzieli, iż Ja Pan poświącający je.
Ezekiel	Ez	31	20	13	I drażnili mię dom Izraelów na puszczy, w przykazaniach moich nie chodzili i sądy moje porzucili, które czyniąc człowiek żyć będzie w nich. Szabbaty téż moje gwałcili bardzo: rzekłem tedy, żem miał wylać zapalczywość moję na nie na puszczy i zniszczyć je.
Ezekiel	Ez	31	20	14	I uczyniłem dla imienia mego, aby nie było gwałcono przed pogany, z który chem je wywiódł przed ich oczyma.
Ezekiel	Ez	31	20	15	A tak Ja podniosłem rękę moję na nie na puszczy, żebych ich nie wprowadził do ziemie, którąm im dał, opływającą mlekiem i miodem, najprzedniejszą ze wszystkich ziem:
Ezekiel	Ez	31	20	16	Ponieważ sądy moje porzucili, a w przykazaniach moich nie chodzili i soboty moje gwałcili; bo za bałwany serce ich chodziło.
Ezekiel	Ez	31	20	17	I zfolgowało im oko moje, żem ich nie pobił, anim ich wytracił na puszczy.
Ezekiel	Ez	31	20	18	Alem mówił do synów ich na puszczy: W przykazaniach ojców waszych nie chodźcie, ani sądów ich nie strzeżcie, ani się bałwany ich plugawcie.
Ezekiel	Ez	31	20	19	Jam Pan, Bóg wasz: w przykazaniach moich chodźcie, sądów moich strzeżcie i czyńcie je.
Ezekiel	Ez	31	20	20	I soboty moje święćcie, aby były znakiem między mną a między wami, i abyście wiedzieli, żem Ja Pan, Bóg wasz.
Ezekiel	Ez	31	20	21	I rozdraźnili mię synowie, w przykazaniach moich nie chodzili i sądów moich nie strzegli, żeby je czynili, (które gdy uczyni człowiek, będzie żył w nich) i soboty moje zgwałcili. I groziłem, żem miał wylać zapalczywość moję na nie i wykonać gniew mój nad nimi na puszczy.
Ezekiel	Ez	31	20	22	Alem pohamował rękę moję i uczyniłem dla imienia mego, aby nie było zgwałcone przed narody, z który chem je wywiódł przed ich oczyma.
Ezekiel	Ez	31	20	23	Zaś podniosłem rękę moję na nie na puszczy, żem je miał rozproszyć między narody i rozwiać po ziemiach.
Ezekiel	Ez	31	20	24	Dlatego że sądów moich nie&nbsp czynili, a przykazania moje wzgardzili i soboty moje zgwałcili, a za bałwany ojców swych były oczy ich.
Ezekiel	Ez	31	20	25	Przetóż i Ja dałem im przykazania nie dobre i sądy, w którychby nie żyli.
Ezekiel	Ez	31	20	26	I splugawiłem je w darach ich, gdy ofiarowali wszelkie otwarzające żywot dla grzechów ich: a poznają, żem Ja Pan.
Ezekiel	Ez	31	20	27	Przeto mów do domu Izraelowego, synu człowieczy! i rzeczesz do nich: To mówi Pan Bóg: Jeszcze i w tem bluźnili mię ojcowie wasi, gdy mię wzgardzając wzgardzili.
Ezekiel	Ez	31	20	28	I wprowadziłem je do ziemie, o którąm podniósł rękę moję, żem ją im dać miał: ujrzeli wszelki pagórek wysoki i wszelakie drzewo gaiste, i ofiarowali tam ofiary swe, i dali tam draźnienie ofiary swéj i położyli tam zapach wonności swéj i ofiarowali mokre ofiary swoje.
Ezekiel	Ez	31	20	29	I mówiłem do nich: Cóż jest wyżyna, do której wy wchodzicie?
Ezekiel	Ez	31	20	30	I nazwano imię jéj wyżyna aż do dnia tego. Przeto mów do domu Izraelowego: To mówi Pan Bóg: Zaiste drogą ojców waszych wy się plugawicie, a za urazami ich wy cudzołożycie:
Ezekiel	Ez	31	20	31	I w ofiarowaniu darów waszych, gdy przewodzicie syny wasze przez ogień, wy mażecie się wszymi bałwany waszymi aż do dzisiejszego dnia: a Ja wam odpowiadać mam, domie Izraelski? Żywię Ja, mówi Pan Bóg, że wam nie odpowiem.
Ezekiel	Ez	31	20	32	I ani się stanie myśl serca waszego, gdy mówicie: Będziemy jako narodowie i jako pokolenia ziemskie, że będziem chwalić drzewo i kamienie.
Ezekiel	Ez	31	20	33	Żywię Ja, mówi Pan Bóg, że ręką mocną i ramieniem wyciągnionem a w zapalczywości wylanéj będę królował nad wami.
Ezekiel	Ez	31	20	34	I wywiodę was z narodów i zgromadzę was z ziem, do którycheście rozproszeni; w ręce dużéj i w ramieniu wyciągnionem i w zapalczywości wylanéj będę królował nad wami.
Ezekiel	Ez	31	20	35	I przywiodę was do puszczy narodów, a będę się tam sądził z wami obliczem w oblicze.
Ezekiel	Ez	31	20	36	Jakom się sądem rozpierał przeciw ojcom waszym na puszczy ziemi Egipskiéj, tak was sądzić będę, mówi Pan Bóg.
Ezekiel	Ez	31	20	37	I podbiję was pod sceptr mój, a przywiodę was w okowach przymierza.
Ezekiel	Ez	31	20	38	I wybiorę z was przestępcę i niezbożne, a z ziemie mieszkania ich wywiodę je, a do ziemie Izrael nie wnidą: a doznacie, żem Ja Pan.
Ezekiel	Ez	31	20	39	A wy, domie Izraelów! to mówi Pan Bóg: Każdy za bałwanami swymi idźcie i służcie im: a jeźli i w tem nie usłuchacie mię, a imię moje święte plugawić daléj będziecie przez dary wasze i przez bałwany wasze:
Ezekiel	Ez	31	20	40	Na górze świętéj mojéj, na górze wysokiéj Izraelskiéj, mówi Pan Bóg, tam mi służyć będzie wszystek dom Izraelów, wszyscy, mówię, w ziemi, któréj mi się podobać będą, i tam się pytać będę o pierwiastkach waszych i o początku dziesięcin waszych, we wszech świątyniach waszych.
Ezekiel	Ez	31	20	41	Za wonią wdzięczną przyjmę was, gdy was wywiodę z narodów i zgromadzę was z ziem, do którycheście byli rozproszeni, i poświęcon będę wami przed oczyma narodów.
Ezekiel	Ez	31	20	42	A poznacie, żem Ja Pan, gdy was wwiodę do ziemie Izrael, do ziemie, o któréj podniosłem rękę moję, żem ją dać miał ojcom waszym.
Ezekiel	Ez	31	20	43	I wspomniecie tam na drogi wasze i na wszystkie złości wasze, któremiście się zmazali, i omierzniecie sobie przed obliczem waszem, dla wszech złości waszych, któreście czynili.
Ezekiel	Ez	31	20	44	A poznacie, żem Ja Pan, gdy wam dobrze uczynię dla imienia mego, a nie według waszych dróg złościwych, ani według sprośnych grzechów waszych, domie Izraelów! mówi Pan Bóg.
Ezekiel	Ez	31	20	45	I stała się mowa Pańska do mnie, rzekąc:
Ezekiel	Ez	31	20	46	Synu człowieczy! postaw oblicze twoje na drogę południa, a krop ku Afrykowi, i prorokuj ku lasu pola południowego.
Ezekiel	Ez	31	20	47	I rzeczesz lasowi południowemu: Słuchaj słowa Pańskiego: To mówi Pan Bóg: Oto Ja zapalę w tobie ogień, i spalę w tobie wszelkie drzewo zielone i wszelkie drzewo suche: nie będzie ugaszon płomień zapalenia, i zgore w nim wszelkie oblicze od południa aż na północy,
Ezekiel	Ez	31	20	48	I ujrzy wszelkie ciało, że Ja Pan zapaliłem je, a nie będzie ugaszon.
Ezekiel	Ez	31	20	49	I rzekłem: A, a, a, Panie Boże! Oni mówią o mnie: Aza nie w przypowieściach ten mówi?
Ezekiel	Ez	31	21	1	I stała się mowa Pańska do mnie, rzekąc :
Ezekiel	Ez	31	21	2	Synu człowieczy! postaw oblicze twoje ku Jeruzalem a krop na świątynię i prorokuj przeciwko ziemi Izraelskiéj.
Ezekiel	Ez	31	21	3	I rzeczesz ziemi Izraelskiéj: To mówi Pan Bóg: Owo Ja do ciebie, i dobędę miecza mego z pochew jego, i zabiję w tobie sprawiedliwego i niezbożnego.
Ezekiel	Ez	31	21	4	A dlatego żem zabił w tobie sprawiedliwego i niezbożnego, przeto wynidzie miecz mój z pochew swoich na wszelkie ciało od południa aż na północy,
Ezekiel	Ez	31	21	5	Aby wiedziało wszelkie ciało, że Ja Pan dobyłem miecza mego z pochew jego, który nie może być wrócon.
Ezekiel	Ez	31	21	6	A ty, synu człowieczy! wzdychaj w skruszeniu biódr, i w gorzkościach wzdychaj przed nimi.
Ezekiel	Ez	31	21	7	A gdy rzeką do ciebie: Dlaczego ty wzdychasz? Bzeczesz: Dla słuchu; bo idzie, a struchleje każde serce, i osłabieją wszelkie ręce, i omdleje każdy duch, i po wszystkich kolanach pocieką wody: oto idzie i stanie się, mówi Pan Bóg.
Ezekiel	Ez	31	21	8	I stała się mowa Pańska do mnie, rzekąc:
Ezekiel	Ez	31	21	9	Synu człowieczy! prorokuj i rzeczesz: To mówi Pan Bóg: Mów, miecz, miecz naostrzon jest i wypolerowan;
Ezekiel	Ez	31	21	10	Aby siekł ofiary wyostrzon jest; aby się lskniał, wypolerowan jest: który ruszasz sceptr syna mego, wysiekłeś wszelkie drzewo.
Ezekiel	Ez	31	21	11	A dałem go wypolerować, aby był ręką trzymany; ten miecz jest wyostrzon i ten jest wypolerowan, aby był w ręce zabijającego.
Ezekiel	Ez	31	21	12	Wołaj i wyj, synu człowieczy! bo ten uczynion jest na lud mój, ten na wszystkie książęta Izraelskie, którzy byli uciekli: pod miecz dani są z ludem moim; przeto bij się po biedrze.
Ezekiel	Ez	31	21	13	Bo doświadczon jest, i to gdy sceptr wywróci, i nie będzie, mówi Pan Bóg.
Ezekiel	Ez	31	21	14	Ty tedy, synu człowieczy! prorokuj, a bij ręką w rękę: a niech będzie dwoisty miecz, i niech troisty będzie miecz zabitych, toć jest miecz pobicia wielkiego, który je czyni zdumiałe,
Ezekiel	Ez	31	21	15	I struchlałe na sercu, i rozmnaża upadki. We wszech bramach ich dałem trwogę miecza ostrego i wypolerowanego dla błyskania, pokrytego na zabijanie.
Ezekiel	Ez	31	21	16	Zaostrz się, idź na prawą lub na lewą stronę, gdziekolwiek jest chuć oblicza twego.
Ezekiel	Ez	31	21	17	Aleć i Ja będę klaskał ręką w rękę, i wypełnię rozgniewanie moje. Ja Pan mówiłem.
Ezekiel	Ez	31	21	18	I stała się mowa Pańska do mnie, rzekąc:
Ezekiel	Ez	31	21	19	A ty, synu człowieczy! połóż sobie dwie drogi, aby przyszedł miecz króla Babilońskiego, z ziemie jednéj wynidą obiedwie, i z ręki się dorozumiewać będzie: na początku drogi miejskiéj dorozumiewać się będzie.
Ezekiel	Ez	31	21	20	Drogę położysz, aby przyszedł miecz do Babbatha, synów Ammon, i do Judy, do Jeruzalem najobronniejszego.
Ezekiel	Ez	31	21	21	Bo stanął król Babiloński na rozstaniu, na początku dwu dróg, wróżki szukając, mieszając strzały, pytał się bałwanów, radził się trzew.
Ezekiel	Ez	31	21	22	Po prawicy jego była wieszczba na Jeruzalem, aby stawiał tarany, aby otworzył usta na bicie, aby podniósł głos w okrzyku, aby stawiał tarany przeciw bramom, aby usypał groblą, aby zbudował baszty.
Ezekiel	Ez	31	21	23	I będzie jakoby radzący się próżno odpowiedzi bogów przed ich oczyma i próżnowania sobotniego naśladujący: ale on wspomni na nieprawość ku poimaniu.
Ezekiel	Ez	31	21	24	Przetóż to mówi Pan Bóg: Dlatego żeście wspomnieli na nieprawość waszę i odkryliście przestępstwa wasze, i pokazały się grzechy wasze we wszech myślach waszych, dlatego, mówię, żeście wspomnieli, ręką poimani będziecie.
Ezekiel	Ez	31	21	25	I ty przeklęty, niezbożny wodzu Izraelski! którego dzień przyszedł, czasu nieprawości zamierzony;
Ezekiel	Ez	31	21	26	To mówi Pan Bóg: Odejmij czapkę, weźmij koronę, izali nie ta jest, która zniżonego wywyższyła, a wywyższonego zniżyła?
Ezekiel	Ez	31	21	27	Nieprawością,, nieprawością, nieprawością położę ją: a oto się nie stało, aż przyszedł, którego jest sąd, i dam mu.
Ezekiel	Ez	31	21	28	A ty, synu człowieczy! prorokuj, a mów: To mówi Pan Bóg do synów Ammon i do zelżenia ich, i rzeczesz: Mieczu, mieczu wynidź z pochew na zabijanie, wypoleruj się, abyś zabijał a błyskał się.
Ezekiel	Ez	31	21	29	Gdy tobie upatrowano próżności i prorokowano kłamstwa, abyś był dany na szyję poranionych niezbożników, których przyszedł dzień, czasu nieprawości zamierzony,
Ezekiel	Ez	31	21	30	Wróć się do pochew twoich: na miejscu, na któremeś stworzony, w ziemi narodzenia twego sądzić cię będę.
Ezekiel	Ez	31	21	31	I wyleję na cię rozgniewanie moje, w ogniu zapalczywości mojéj dmuchnę na cię, i dam cię w ręce ludzi głupich i robiących zginienie.
Ezekiel	Ez	31	21	32	Ogniowi będziesz potrawą, krew twoja będzie w pośrodku ziemie, zapomnią cię; bo Ja Pan mówiłem.
Ezekiel	Ez	31	22	1	I stało się słowo Pańskie do mnie, rzekąc:
Ezekiel	Ez	31	22	2	A ty, synu człowieczy! izali nie sądzisz, izali nie sądzisz miasta krwawego? i okażesz im wszystkie obrzydłości jego.
Ezekiel	Ez	31	22	3	I rzeczesz: To mówi Pan Bóg: Miasto przelewające krew w pośrodku siebie, aby przyszedł czas jego, i które czyniło bałwany przeciw samemu sobie, żeby spługawione było.
Ezekiel	Ez	31	22	4	We krwi twéj, która od ciebie jest wylana, zgrzeszyłoś, a bałwany twymi, któreś czyniło, umazałoś się: i przybliżyłoś dni twoich, i przywiodłoś czas lat twoich, dlategom cię dał zelżeniem narodom i naśmiewiskiem wszym ziemiom.
Ezekiel	Ez	31	22	5	Które blisko są i które daleko od ciebie, tryumphować będą z ciebie: smrodliwe, sławne, wielkie w zatraceniu.
Ezekiel	Ez	31	22	6	Oto książęta Izraelskie, każde w ramieniu swem było w tobie na wylewanie krwie.
Ezekiel	Ez	31	22	7	Ojca i matkę sromocili w tobie, przychodnia potwarzali w pośrodku ciebie, sierotę i wdowę zasmucili u ciebie.
Ezekiel	Ez	31	22	8	Świątyniami mojemi gardziłoś, a soboty moje splugawiłoś.
Ezekiel	Ez	31	22	9	Mężowie obmówcy byli w tobie na wylewanie krwie, i na górach jadali w tobie, niecnotę płodzili w pośrodku ciebie.
Ezekiel	Ez	31	22	10	Sromotę ojcowską odkrywali w tobie, sprosność miesiącznice poniżali w tobie.
Ezekiel	Ez	31	22	11	I każdy z żoną bliźniego swego czynił obrzydłość, i świekier niewiastkę swoję mazał niecnotliwie, brat siostrę swoję, córkę ojca swego, gwałcił w tobie.
Ezekiel	Ez	31	22	12	Podarki brali w tobie na wylewanie krwie, lichwę i naddatek brałoś i łakomie potwarzałoś bliźnie twoje, a mnieś zapomniało, mówi Pan Bóg.
Ezekiel	Ez	31	22	13	Otóżem klasnął rękoma swemi na łakomstwo twoje, któreś czyniło, i na krew, która rozlana jest w pośrodku ciebie.
Ezekiel	Ez	31	22	14	Izali wytrzyma serce twoje, albo przemogą ręce twoje w dni, które Ja uczynię tobie? Ja Pan mówiłem i uczynię.
Ezekiel	Ez	31	22	15	I rozproszę cię między narody i rozwieję cię po ziemiach i uczynię, że ustanie nieczystota twoja od ciebie.
Ezekiel	Ez	31	22	16	I posiędę cię przed oczyma narodów, a poznasz, żem Ja Pan.
Ezekiel	Ez	31	22	17	I stało się słowo Pańskie do mnie, rzekąc:
Ezekiel	Ez	31	22	18	Synu człowieczy! obrócił mi się dom Izraelski w zużelicę: wszyscy ci miedź i cyna i żelazo i ołów w pośrodku pieca, zużelicą z śrebra stali się.
Ezekiel	Ez	31	22	19	Przetóż to mówi Pan Bóg: Dlatego żeście się wszyscy obrócili w zużelicę, przeto oto Ja zgromadzę was w pośrodku Jeruzalem.
Ezekiel	Ez	31	22	20	Zgromadzeniem śrebra i miedzi i cyny i żelaza i ołowu do środku pieca, abych w nim ogień zapalił dla zlania: tak zgromadzę w zapalczywości mojéj i w gniewie moim, i uciszę się i zleję was.
Ezekiel	Ez	31	22	21	I zgromadzę was i podpalę was ogniem zapalczywości mojéj, i zlani będziecie w pośrodku jego.
Ezekiel	Ez	31	22	22	Jako się zlewa śrebro w pośrodku pieca, tak będziecie w pośrodku jego, a poznacie, żem Ja Pan, gdy wyleję rozgniewanie moje na was.
Ezekiel	Ez	31	22	23	I stało się słowo Pańskie do mnie, mówiąc:
Ezekiel	Ez	31	22	24	Synu człowieczy! mów do niéj: Tyś jest ziemia nieczysta a dżdżem nie pokropiona w dzień zapalczywości.
Ezekiel	Ez	31	22	25	Sprzysiężenie proroków w pośrodku jéj, jako lew ryczący i chwytający obłów, dusze pożerali, bogactwa i drogie rzeczy zabierali, wdów jéj namnożyli w pośrodku jéj.
Ezekiel	Ez	31	22	26	Kapłani jéj wzgardzili zakon mój i splugawili świątynie moje: między świętą rzeczą a nieświętą nie mieli różności, a między plugawem a czystem nie rozumieli: a od sobót moich odwracali oczy swoje, i byłem splugawiony w pośrodku ich.
Ezekiel	Ez	31	22	27	Książęta jéj w pośrodku niéj, jako wilcy łapający obłów na wylewanie krwie i na tracenie dusz a na szukanie zysków łakomie.
Ezekiel	Ez	31	22	28	A prorocy jéj polepiali je bez przysady, upatrując próżności a prorokując im kłamstwa, mówiąc: To mówi Pan Bóg, gdyż Pan nie mówił.
Ezekiel	Ez	31	22	29	Lud ziemski potwarzali potwarzą i łupili gwałtownie, niedostatecznego i ubogiego trapili i przychodnia tłumili potwarzą bez sądu.
Ezekiel	Ez	31	22	30	I szukałem z nich męża, któryby zastawił płot i stanął zastawiony przeciwko mnie za ziemią, abych jéj nie rozproszył, a nie nalazłem.
Ezekiel	Ez	31	22	31	I wylałem na nie rozgniewanie moje, ogniem gniewu mego strawiłem je: drogę ich oddałem na głowę ich, mówi Pan Bóg.
Ezekiel	Ez	31	23	1	I stała się mowa Pańska do mnie, rzekąc:
Ezekiel	Ez	31	23	2	Synu człowieczy! były dwie niewiasty, córki jednéj matki.
Ezekiel	Ez	31	23	3	I dopuściły się nierządu w Egipcie, w młodości swej nierządu się dopuściły: tam zgniecione są piersi ich, i ztarte są cycki młodości ich.
Ezekiel	Ez	31	23	4	A imiona ich: Oolla starsza, a Ooliba, siostra jéj, młodsza, i miałem je, i urodziły syny i córki, lecz imiona ich: Samarya Oolla, a Jeruzalem Ooliba.
Ezekiel	Ez	31	23	5	A tak cudzołożyła Oolla przy mnie i szalała ku miłośnikom swoim, ku Assyryjczykom przybliżającym się.
Ezekiel	Ez	31	23	6	Obleczonym w hiacynt, książętom i urzędnikom, młodzieńcom pożądliwości, wszystkim jezdnym, którzy wsiadają na konie.
Ezekiel	Ez	31	23	7	I dała wszeteczeństwa swoje ku nim, (wybrane syny Assyryjskie wszystskie,) i ku wszystkim, ku którym szalała, w nieczystościach ich umazała się.
Ezekiel	Ez	31	23	8	Nadto i wszeteczeństw swoich, które miała w Egipcie, nie opuściła; bo i oni sypiali z nią w młodości jéj, oni też ztarli cycki młodości jéj i wylali wszeteczeństwo swe na nię.
Ezekiel	Ez	31	23	9	Przetóżem ją wydał w ręce miłośników jéj, w ręce synów Assur, na których wszeteczeństwo szalała.
Ezekiel	Ez	31	23	10	Oni odkryli sromotę jéj, syny i córki jej pobrali, a same mieczem zabili: i stały się niewiastami złéj sławy; i sądy czynili o niéj.
Ezekiel	Ez	31	23	11	Co gdy ujrzała siostra jej Ooliba, jeszcze więcéj niż ona szalała nierządem, i wszeteczeństwo swe nad wszeteczeństwo siostry swéj.
Ezekiel	Ez	31	23	12	Ku synom Assur niewstydliwie się podawała książętom i urzędnikom do niéj przychodzącym, ubranym w rozmaite szaty, ku jezdnym, którzy jeździli na koniach, i młodzieńcom wszystkim pięknéj urody.
Ezekiel	Ez	31	23	13	I ujrzałem, że się zmazała droga jedna obudwu.
Ezekiel	Ez	31	23	14	I przyczyniła do wszeteczeństw swoich, i gdy ujrzała męże na ścianie malowane, obrazy Chaldejczyków farbami wyrażone.
Ezekiel	Ez	31	23	15	I rycerskim pasem na biodrach przepasane, i czapki farbowane na głowiech ich, osoby książęce wszystkich, podobieństwo synów Babilońskich i ziemie Chaldejskiéj, w któréj się rodzili.
Ezekiel	Ez	31	23	16	Szalała ku nim pożądliwością oczu swych i posyłała do nich posły do Chaldejskiéj ziemie.
Ezekiel	Ez	31	23	17	A gdy weszli do niéj synowie Babilońscy do komory piersi, zmazali ją wszeteczeństwy swemi, i splugawiona jest od nich, i nasyciła się dusza jéj od nich.
Ezekiel	Ez	31	23	18	Odkryła też wszeteczeństwa swe i obnażyła sromotę swą, i odstąpiła dusza moja od niéj, jako była odstąpiła dusza moja od siostry jéj.
Ezekiel	Ez	31	23	19	Rozmnożyła téż wszeteczeństwa swe, wspominając dni młodości swéj, których nierządu patrzała w ziemi Egipskiéj.
Ezekiel	Ez	31	23	20	I szalała pożądliwością ku leżeniu z nimi, których ciała są jako ciała osiowe, a jako cieczenie końskie cieczenie ich.
Ezekiel	Ez	31	23	21	I nawiedziłaś złość młodości swéj, gdy zgniecione są w Egipcie piersi twoje i ztarte cycki młodości twojéj.
Ezekiel	Ez	31	23	22	Przetóż Oolibo! to mówi Pan Bóg: Oto Ja pobudzę wszystkie miłośniki twoje na cię, których się nasyciła dusza twoja, i zgromadzę je w okolicy.
Ezekiel	Ez	31	23	23	Syny Babilońskie i wszystkie Chaldejczyki, szlachtę i tyrany i książęta, wszystkie syny Assyryjskie, młodzieńce urodziwe, rotmistrze i urzędniki wszystkie, książęta książąt i sławne wsiadacze na konie.
Ezekiel	Ez	31	23	24	I przyjdą na cię gotowi z wozy i z kołami, mnóstwo narodów, pancerzem i tarczą i przyłbicą uzbroją się na cię zewsząd, i dam przed nie sąd, a będą cię sądzić sądami swymi.
Ezekiel	Ez	31	23	25	I dam rzewniwość moje na cię, którą czynią z tobą w zapalczywości, nos twój i uszy twoje obrzeżą, a co zostanie, mieczem rozsiekają, oni syny twoje i córki twoje poimają, a ostatek twój ogniem pożarty będzie.
Ezekiel	Ez	31	23	26	I obnażą cię z szat twoich, a pobiorą naczynia chwały twéj.
Ezekiel	Ez	31	23	27	I uczynię, że ustanie niecnota twoja od ciebie i wszeteczeństwo twoje od ziemie Egipskiéj, ani podniesiesz oczu twych do nich, ani będziesz więcéj Egiptu wspominać.
Ezekiel	Ez	31	23	28	Bo to mówi Pan Bóg: Oto Ja dam cię w ręce tych, których nienawidzisz, w ręce, których była syta dusza twoja.
Ezekiel	Ez	31	23	29	A będą z tobą czynić w nienawiści i zabiorą wszystkie prace twoje a zostawią cię nagą i zelżywości pełną, i odkryje się sromota wszeteczeństw twoich, niecnota twoja i nierządy twoje.
Ezekiel	Ez	31	23	30	Uczynili to tobie, żeś nierząd płodziła z pogany, między którymiś się pomazała bałwany ich.
Ezekiel	Ez	31	23	31	Drogą siostry twojéj chodziłaś, i dam kielich jéj w rękę twoję.
Ezekiel	Ez	31	23	32	To mówi Pan Bóg: Kielich siostry twéj pić będziesz, głęboki i szeroki, będziesz na pośmiewisko i na natrząsanie, które najwięcéj bierze w się.
Ezekiel	Ez	31	23	33	Pijaństwem i boleścią napełniona będziesz, kielichem żałości i smętku, kielichem siostry twéj Samaryi.
Ezekiel	Ez	31	23	34	I będziesz go piła a wypijesz go aż do drożdży i skorupy jego pożresz i piersi swoje podrzesz; bo Ja mówiłem, mówi Pan Bóg.
Ezekiel	Ez	31	23	35	Przeto tak mówi Pan Bóg: Ponieważeś mię zapomniała, a zarzuciłaś mię za ciało twoje, ty téż ponieś złość twoję i cudzołóstwa twoje.
Ezekiel	Ez	31	23	36	I rzekł Pan do mnie, mówiąc: Synu człowieczy! będzieszli sądzić Oollę i Oolibę i oznajmisz im niecnoty ich?
Ezekiel	Ez	31	23	37	Bo cudzołożyły, a krew w ręku ich, i z bałwany swymi cudzołożyły: nadto i syny swe, których mi narodziły, ofiarowały im na pożarcie.
Ezekiel	Ez	31	23	38	Ale i to mi uczyniły: Splugawiły świątnicę moje onego dnia i soboty moje zgwałciły.
Ezekiel	Ez	31	23	39	A ofiarowawszy syny swe bałwanom swym, i wszedłszy do świątnice mojéj onego dnia, aby ją zmazały: téż to czyniły w pośrodku domu mego.
Ezekiel	Ez	31	23	40	Posłały do mężów przychodzącycli z daleka, do których poselstwo były wyprawiły, a tak oto przyszli, którymeś się umyła, i omalowałaś barwiczką oczy swe i ochędożyłaś się ochędóstwem białogłowskiem.
Ezekiel	Ez	31	23	41	Usiadłaś na łożu bardzo pięknem, a stół przygotowan był przed tobą, kadzenie moje i olejek mój położyłaś na nim.
Ezekiel	Ez	31	23	42	A głos mnóstwa wykrzykającego był przy nim i przy mężach, których z mnóstwa ludzi przywodzono, a przychodzili z puszczy, kładli manelle na ręce ich i wieńce nadobne na głowy ich.
Ezekiel	Ez	31	23	43	I mówiłem onéj, która wytarta jest w cudzołóstwiech: Teraz będzie rozpustę płodziła w wszeteczeństwie swojem téż i ta.
Ezekiel	Ez	31	23	44	I weszli do niéj jako do niewiasty nierządnéj: tak wchodzili do Oolli i do Ooliby, niewiast niecnotliwych.
Ezekiel	Ez	31	23	45	A tak mężowie sprawiedliwi są: ci je osądzą sądem cudzołożnic i sądem wylewających krew; bo są cudzołożnice, a krew w ręku ich.
Ezekiel	Ez	31	23	46	Bo to mówi Pan Bóg: Przywiedź do nich gromadę, a wydaj je na rozruch i na szarpaninę.
Ezekiel	Ez	31	23	47	A niech będą ukamionowane kamieńmi narodów, a niech będą przebite mieczmi ich, syny i córki ich pobiją, a domy ich ogniem spalą.
Ezekiel	Ez	31	23	48	I zniosą niecnotę z ziemie, a nauczą się wszystkie niewiasty, aby nie czyniły podług niecnoty ich.
Ezekiel	Ez	31	23	49	I dadzą niecnotę waszę na was, a grzech i bałwanów waszych poniesiecie. A wiedzieć będziecie, żem Ja Pan Bóg.
Ezekiel	Ez	31	24	1	I stało się słowo Pańskie do mnie, roku dziewiątego, w dziesiątym miesiącu, dziesiątego dnia miesiąca, mówiąc:
Ezekiel	Ez	31	24	2	Synu człowieczy! napisz sobie imię dnia tego, w którym potwierdzony jest król Babiloński przeciwko Jeruzalem dzisiaj.
Ezekiel	Ez	31	24	3	A rzeczesz przez przypowieść do domu draźniącego przypowieść, i rzeczesz do nich: To mówi Pan Bóg: Postaw garniec, postaw, mówię, wléj weń wody.
Ezekiel	Ez	31	24	4	Pozbieraj sztuki jego do niego, każdą sztukę dobrą, udziec i mostek, wyborne i kości pełne.
Ezekiel	Ez	31	24	5	Co najtłustsze bydlę weźmij, ułóż też stosy kości pod niem: wykipiała warzą jego i rozewrzały kości jego w pośrodku jego.
Ezekiel	Ez	31	24	6	Przetóż to mówi Pan Bóg: Biada miastu krwawemu, garncowi, którego rdza jego jest w nim, a rdza jego nie wyszła z niego: po sztukach a po sztukach swoich wypróżnij go, nie padł nań los.
Ezekiel	Ez	31	24	7	Bo krew jego jest w pośrodku jego, na przezroczystą skałę wylał ją: nie wylał jéj na ziemię, żeby mogła być zakryta prochem.
Ezekiel	Ez	31	24	8	Abych przywiódł zagniewanie moje, a pomstą się pomścił, dałem krew jéj na przezroczystą skałę, żeby nie była zakryta.
Ezekiel	Ez	31	24	9	Przetóż to mówi Pan Bóg: Biada miastu krwi, którego Ja uczynię wielki stos na ogień.
Ezekiel	Ez	31	24	10	Zgromadź kości, które ogniem podpalę, rozewre mięso i uwre wszyska przyprawa, a kości się zeschną.
Ezekiel	Ez	31	24	11	Wstaw go téż na węgle próżny, że się rozpali i rozpuści miedź jego, a rozpłynie się w nim nieczystość jego i strawi się rdza jego.
Ezekiel	Ez	31	24	12	Z wielką pracą pocono się, a nie wyszła z niego zbytnia rdza jego, ani przez ogień.
Ezekiel	Ez	31	24	13	Nieczystość twoja obrzydła; bom cię chciał oczyścić, a nie jesteś oczyszczona od plugastw twoich; ale ani oczyszczona będziesz pierwéj, aż uspokoję rozgniewanie moje na tobie.
Ezekiel	Ez	31	24	14	Ja Pan mówiłem: Przyjdzie, a uczynię, nie minę, ani zfolguję, ani się dam uprosić, według dróg twoich i według wynalazków twoich sądzić cię będę, mówi Pan.
Ezekiel	Ez	31	24	15	I stało się słowo Pańskie do mnie, mówiąc:
Ezekiel	Ez	31	24	16	Synu człowieczy! oto Ja biorę od ciebie kochanie oczu twoich [0778]plagą: a nie będziesz żałował, ani płakał, ani pocieką łzy twoje.
Ezekiel	Ez	31	24	17	Wzdychaj milcząc, żałoby umarłych nie uczynisz; wieniec twój niech cię obwiąże, i boty twe będą na nogach twoich, ani odzieniem ust zasłaniaj, ani potraw żałujących nie jedz.
Ezekiel	Ez	31	24	18	A tak mówiłem do ludu poranu, i umarła żona moja w wieczór; i uczyniłem rano, jako mi rozkazał.
Ezekiel	Ez	31	24	19	I mówił do mnie lud: Czemu nam nie powiesz, co te rzeczy znaczą, które ty czynisz?
Ezekiel	Ez	31	24	20	I rzekłem do nich: Mowa Pańska stała się do mnie, mówiąc:
Ezekiel	Ez	31	24	21	Mów domowi Izraelowemu: To mówi Pan Bóg: Oto Ja splugawię świątnicę moję, pychę panowania waszego i kochanie oczu waszych i o co się lęka dusza wasza: synowie wasi i córki wasze, któreście zostawili, od miecza polęgą.
Ezekiel	Ez	31	24	22	A uczynicie, jakom uczynił: ust odzieniem nie nakryjecie i potraw żałujących jeść nie będziecie.
Ezekiel	Ez	31	24	23	Wieńce będziecie mieć na głowach waszych i boty na nogach, nie będziecie żałować ani płakać; ale będziecie schnąć w nieprawościach waszych, a każdy będzie wzdychał ku bratu swemu.
Ezekiel	Ez	31	24	24	I będzie wam Ezechiel dziwem; wedle wszystkiego, co uczynił, czynić będziecie, gdy to przyjdzie, a poznacie, żem Ja Pan Bóg.
Ezekiel	Ez	31	24	25	A ty, synu człowieczy! oto w dzień, którego wezmę od nich moc ich i wesele powagi i pożądanie oczu ich, na którem odpoczywają dusze ich, syny i córki ich,
Ezekiel	Ez	31	24	26	Onego dnia, gdy przyjdzie do ciebie uciekający, aby oznajmił tobie:
Ezekiel	Ez	31	24	27	Onego dnia, mówię, otworzą się usta twoje z tym, który uciekł, i będziesz mówić i nie będziesz daléj milczeć. I będziesz im dziwem, a wiedzieć będziecie, żem Ja Pan.
Ezekiel	Ez	31	25	1	I stała się mowa Pańska do mnie, mówiąc.
Ezekiel	Ez	31	25	2	Synu człowieczy! postaw oblicze twoje przeciw synom Ammon, i będziesz prorokował o nich.
Ezekiel	Ez	31	25	3	I rzeczesz synom Ammon: Słuchajcie słowa Pana Boga. To mówi Pan Bóg: Dlatego, żeś mówił: Hej, hej! nad świątynią moją, że splugawiona jest, i nad ziemią Izraelską, że spustoszona, i nad domem Judzkim, że zaprowadzeni są w niewolą:
Ezekiel	Ez	31	25	4	Przeto Ja ciebie dam synom wschodnim w dziedzictwo, i postawią chlewy swoje w tobie, i rozbiją w tobie namioty swoje, oni jeść będą zboże twoje i oni pić będą mleko twoje.
Ezekiel	Ez	31	25	5	I uczynię Rabbath mieszkaniem wielbłądów, a syny Ammon chlewem bydła: a poznacie, żem Ja Pan.
Ezekiel	Ez	31	25	6	Bo to mówi Pan Bóg: Dlatego, żeś klaskał ręką i biłeś nogą i radowałeś się ze wszystkiej chęci nad ziemią Izraelską:
Ezekiel	Ez	31	25	7	Przeto oto Ja wyciągnę rękę moję na cię a dam cię na rozchwycenie narodów, a wytnę cię z ludzi i wytracę cię z ziem i zetrę: a poznasz, żem Ja Pan.
Ezekiel	Ez	31	25	8	To mówi Pan Bóg: Za to, że mówili Moab i Seir: Oto jako wszyscy narodowie, dom Judzki:
Ezekiel	Ez	31	25	9	Przeto oto Ja otworzę ramię Moabowe od miast, od miast mówię jego i od granic jego, znamienite ziemie Bethjesymoth i Belmeon i Karyathaim.
Ezekiel	Ez	31	25	10	Synom wschodnim z synami Ammon, i dam ją za dziedzictwo, żeby nie było więcéj pamiątki synów Ammon między narody.
Ezekiel	Ez	31	25	11	Z Moabem téż uczynię sądy, i poznają, żem Ja Pan.
Ezekiel	Ez	31	25	12	To mówi Pan Bóg: Za to, że Idumea uczyniła pomstę, aby się pomściła nad synmi Judzkimi i występując zgrzeszyła i pomsty żądała nad nimi:
Ezekiel	Ez	31	25	13	Przetóż to mówi Pan Bóg: Wyciągnę rękę moję nad Idumeą, a zniosę z niéj człowieka i bydlę i uczynię ją pustą od południa; a którzy są w Dedan, od miecza polęgą.
Ezekiel	Ez	31	25	14	I uczynię pomstę moję nad Idumeą ręką ludu mego Izraelskiego, i uczynią w Edom według gniewu mego i zapalczywości mojéj: i poznają pomstę moję, mówi Pan Bóg.
Ezekiel	Ez	31	25	15	To mówi Pan Bóg: Za to, że czynili pomstę Palestynowie i mścili się wszystkim umysłem, zabijając i napełniając nieprzyjaźni stare:
Ezekiel	Ez	31	25	16	Przeto to mówi Pan Bóg: Oto Ja wyciągnę rękę moję na Palestyny, a pobiję zabijacze i wytracę ostatek krainy pomorskiéj.
Ezekiel	Ez	31	25	17	I uczynię nad nimi pomsty wielkie, karząc w zapalczywości: a poznają, żem Ja Pan, gdy uczynię pomstę moję nad nimi.
Ezekiel	Ez	31	26	1	I stało się jedenastego roku, pierwszego dnia miesiąca, stała się mowa Pańska do mnie, mówiąc :
Ezekiel	Ez	31	26	2	Synu człowieczy! za to, że mówił Tyr o Jeruzalem: Hej! połamano bramy narodów, obróciła się do mnie, napełnię się, spustoszona jest,
Ezekiel	Ez	31	26	3	Przetóż to mówi Pan Bóg: Owo Ja na cię, Tyrze! i przywiodę na cię narody wielkie, jako się wzdyma morze igrające.
Ezekiel	Ez	31	26	4	I rozwalą mury Tyrskie i pokażą wieże jego, i wyskrobię proch jego z niego i uczynię go, jako najprzezroczystszą skałę.
Ezekiel	Ez	31	26	5	Suszenie niewodów będzie wpośród morza; bom Ja rzekł, mówi Pan Bóg, i będzie na rozchwycenie narodów.
Ezekiel	Ez	31	26	6	Córki téż jego, które są po polu, mieczem pobite będą: a poznają, żem Ja Pan.
Ezekiel	Ez	31	26	7	Bo to mówi Pan Bóg: Oto Ja przywiodę na Tyr Nabuchodonozora, króla Babilońskiego, od północy, króla królów, z końmi i z wozami i z jezdnymi, z zgrają i z ludem wielkim.
Ezekiel	Ez	31	26	8	Córki twoje, które są po polu, mieczem pobije, i obtoczy cię basztami, i usypie groblą wokoło, a podniesie na cię tarcz;
Ezekiel	Ez	31	26	9	I tarany postawi przeciw murom, a wieże twoje zburzy orężem swoim.
Ezekiel	Ez	31	26	10	Od gwałtu koni jego okryje cię proch ich, od tętu jezdnych i kół i wozów poruszą się mury twoje, gdy wnidzie bramami twemi, jako przez wejście do miasta zburzonego.
Ezekiel	Ez	31	26	11	Kopytami koni swych zdepcze wszystkie ulice twoje, twój lud mieczem siec będzie, a słupy twoje zacne na ziemię upadną.
Ezekiel	Ez	31	26	12	Spustoszą majętności twoje, rozchwycą kupiectwa twoje i rozwalą mury twoje a domy twe okazałe wywrócą; i kamienie twoje i drzewo twoje i proch twój w pośrodek wody wrzucą.
Ezekiel	Ez	31	26	13	I uczynię, że ustanie mnóstwo pieśni twoich, a głos cytr twoich nie będzie więcéj słyszan.
Ezekiel	Ez	31	26	14	I postawię cię najprzezroczystszą skałą, suszeniem niewodów będziesz, ani cię zbudują więcéj; bom Ja rzekł, mówi Pan Bóg.
Ezekiel	Ez	31	26	15	To mówi Pan Bóg Tyrowi: Izali od głosu walenia twego i od wzdychania pobitych twoich, gdy będą zabijani w pośrodku ciebie, nie zachwieją się wyspy?
Ezekiel	Ez	31	26	16	I zstąpią z stolic swych wszystkie książęta morskie i zwloką odzienie swoje, a rozmaitych farb szaty swoje odrzucą a obloką się zdumieniem; na ziemi usiędą, a zdumiawszy się z nagłego upadku twego, dziwować się będą.
Ezekiel	Ez	31	26	17	A wziąwszy o tobie narzekanie rzekną tobie: Jakoś zginęło, które mieszkasz na morzu, miasto znamienite! któreś było mocne na morzu z obywatelmi swymi, których się bali wszyscy!
Ezekiel	Ez	31	26	18	Teraz zdumieją się okręty w dzień strachu twego, a zatrwożą się wyspy na morzu, przeto iż żaden nie wychodzi z ciebie.
Ezekiel	Ez	31	26	19	Bo to mówi Pan Bóg: Gdy cię uczynię miastem spustoszonem, jako miasta, w których nie mieszkają, a przywiodę na cię przepaść, i okryją cię wody mnogie,
Ezekiel	Ez	31	26	20	A ściągnę cię z tymi, którzy zstępują do dołu, do ludu wiecznego, a położę cię w ziemi spodniéj, jako pustynie dawne, z tymi, którzy bywają sprowadzeni do dołu, aby w tobie nie mieszkano: lecz gdy okażę chwałę w ziemi żywiących.
Ezekiel	Ez	31	26	21	Wniwecz cię obrócę, i nie będzie cię: a gdy cię szukać będą, nie [0780]najdą cię więcéj na wieki, mówi Pan Bóg.
Ezekiel	Ez	31	27	1	I stało się słowo Pańskie do mnie, mówiąc:
Ezekiel	Ez	31	27	2	A tak ty, synu człowieczy! weźmij nad Tyrem narzekanie,
Ezekiel	Ez	31	27	3	I rzeczesz Tyrowi, który mieszka na wejściu morskiem, kupiectwu narodów, do wysep mnogich: To mówi Pan Bóg: O Tyrze! tyś mówił: Jam jest doskonałéj piękności,
Ezekiel	Ez	31	27	4	A w sercu morza położony: pograniczni twoi, którzy cię zbudowali, wykonali piękność twoję,
Ezekiel	Ez	31	27	5	Jodłami z Sanir zbudowali cię ze wszystkim narzędem z drzewa na morze: cedrowe drzewo z Libanu wzięli, aby tobie maszt uczynili.
Ezekiel	Ez	31	27	6	Dęby z Basan ciosali na wiosła twoje, okrętowych ławek naczynili tobie z słoniowéj kości Indyjskiéj, a komory z wysep Włoskich.
Ezekiel	Ez	31	27	7	Bisior rozmaity z Egiptu tkano tobie na żagle, aby były na maszcie zawieszone, hiacynt i szarłat z wysep Elisa były przykryciem twojem.
Ezekiel	Ez	31	27	8	Obywatele Sydonu i Aradczycy byli żeglarzami twymi, mędrcy twoi, Tyrze! byli sternikami twymi.
Ezekiel	Ez	31	27	9	Starsi Gybliscy i mędrcy jego mieli żeglarze na posługę rozlicznego naczynia twego: wszystkie okręty morskie i żeglarze ich byli między ludem kupiectwa twego.
Ezekiel	Ez	31	27	10	Persowie i Lidyanie i Libianie byli w wojsku twojem mężowie waleczni twoi: tarcz i przyłbicę wieszali w tobie dla ozdoby twojéj.
Ezekiel	Ez	31	27	11	Synowie Aradczycy z wojskiem twojem byli na murzech twoich wokoło; lecz i Pigmeowie, którzy byli na wieżach twoich, sajdaki swoje rozwieszali na murzech twoich wokoło: oni wykonali piękność twoję.
Ezekiel	Ez	31	27	12	Karthagińczycy, kupcy twoi, mnóstwem wszelakiego bogactwa, śrebrem, żelazem, cyną i ołowem napełnili jarmarki twoje.
Ezekiel	Ez	31	27	13	Grecka ziemia, Thubal i Mosoch, oni kupcy twoi, niewolniki i naczynia miedziane przywieźli ludowi twemu.
Ezekiel	Ez	31	27	14	Z domu Thogorma konie i jezdne i muły przywodzili na targ twój.
Ezekiel	Ez	31	27	15	Synowie Dedan, kupcy twoi, wyspy rozmaite, kupiectwo ręki twojéj, zęby słoniowe i hebenowe zamieniały w kupiectwie.
Ezekiel	Ez	31	27	16	Syryanin, kupiec twój, dla mnóstwa robót twoich kamienie drogie i szarłat i sztuki wzorzyste i bisior i jedwab i chodchod wykładali na targu twoim.
Ezekiel	Ez	31	27	17	Juda i ziemia Izrael, oni kupcy twoi, pszenicą przedniejszą, balsam i miód i oliwę i resynę wykładali na jarmarkach twoich.
Ezekiel	Ez	31	27	18	Damasceńczyk, kupiec twój, w mnóstwie robót twoich, w mnóstwie rozmaitych bogactw, w winie gęstem, w wełnach najlepszéj farby.
Ezekiel	Ez	31	27	19	Dan i Grecka ziemia i Mosel na jarmarkach twoich wykładali żelazo robione: staktę i cynamon na kupowanie twoje.
Ezekiel	Ez	31	27	20	Dedan, kupcy twoi, z kobiercami na siadanie.
Ezekiel	Ez	31	27	21	Arabska ziemia i wszystkie książęta Cedar, ci kupcami ręki twojéj, z jagnięty i z barany i z koźlęty przychodzili do ciebie kupcy twoi.
Ezekiel	Ez	31	27	22	Przedawacze Saba i Reema, oni kupcami twymi, ze wszelakiem przedniejszem korzeniem i z drogiem kamieniem i ze złotem, które wykładali na targu twoim.
Ezekiel	Ez	31	27	23	Haran i Chene i Eden, kupcy twoi, Saba, Assur i Chelmad przedawacze twoi.
Ezekiel	Ez	31	27	24	Ci kupcy twoi byli rozmaicie, płaszczów hiacyntowych i wzorzystych i rzeczy drogich, które były obwinione i związane powrózmi: cedry téż miewali w kupiech twoich.
Ezekiel	Ez	31	27	25	Okręty morskie książęta twoi w kupiectwie twojem: i napełniłaś się i uwielbiła bardzo w sercu morza.
Ezekiel	Ez	31	27	26	Na wielkie wody zaprowadzili cię żeglarze twoi: wiatr od południa ztarł cię w sercu morza.
Ezekiel	Ez	31	27	27	Bogactwa twe i skarby twoje i rozmaite naczynie twoje, żeglarze twoi i rotmanowie twoi, którzy trzymali sprzęty twoje i byli przełożeni nad ludem twoim, mężowie téż waleczni twoi, którzy byli w tobie, ze wszystkim gminem twoim, który jest w pośród ciebie, polęgą w sercu morza w dzień upadku twego.
Ezekiel	Ez	31	27	28	Od głosu wołania żeglarzów twoich zatrwożą się okręty.
Ezekiel	Ez	31	27	29	I wystąpią z okrętów swych wszyscy, którzy trzymali wiosło, żeglarze i wszyscy rotmanowie morscy na ziemi staną.
Ezekiel	Ez	31	27	30	I będą narzekać nad tobą głosem wielkim i będą wołać gorzko i nasypią prochu na głowy swe, a popiołem się posypią.
Ezekiel	Ez	31	27	31	I ogolą łysiny dla ciebie a opaszą się włosienicami, i będą cię płakać w gorzkości dusze płaczem bardzo gorzkim.
Ezekiel	Ez	31	27	32	I wezmą nad tobą pieśń żałobną i będą cię żałośnie płakać: Które jest jako Tyr, który umilkł w pośrodku morza?
Ezekiel	Ez	31	27	33	Który wychodzeniem towarów twoich z morza napełniałeś narodów wiele, mnóstwem bogactw twoich i ludzi twoich zbogacałeś króle ziemskie.
Ezekiel	Ez	31	27	34	Teraz ztarteś z morza, w głębokości wód bogactwa twoje i wszystko mnóstwo twoje, które było w pośrodku ciebie, upadło.
Ezekiel	Ez	31	27	35	Wszyscy obywatele wysep zdumieli się nad tobą, a królowie ich wszyscy nawałnością porażeni zmienili twarze.
Ezekiel	Ez	31	27	36	Kupcy narodów świstali nad tobą: wniwecześ obrócony, a nie będzie cię aż na wieki.
Ezekiel	Ez	31	28	1	I stała się mowa Pańska do mnie, mówiąc:
Ezekiel	Ez	31	28	2	Synu człowieczy! mów książęciu Tyrskiemu: To mówi Pan Bóg: Za to, że się podniosło serce twoje, i rzekłeś: Bógem ja, a na stolicy Bożéj siadłem w sercu morza, gdyżeś człowiekiem a nie Bogiem, a czyniłeś serce swe jako serce Boże:
Ezekiel	Ez	31	28	3	Otoś ty mędrszy nad Daniela, żadna tajemnica nie jest zakryta od ciebie.
Ezekiel	Ez	31	28	4	Mądrością i roztropnością twoją sprawiałeś sobie moc i nabyłeś złota i srebra do skarbów twoich.
Ezekiel	Ez	31	28	5	Mnóstwem mądrości twéj i kupiectwem twem namnożyłeś sobie mocy, i podniosło się serce twoje w mocy twojéj.
Ezekiel	Ez	31	28	6	Przeto to mówi Pan Bóg: Przeto że się podniosło serce twe jako serce Boże,
Ezekiel	Ez	31	28	7	Przeto oto Ja przywiodę na cię obce najmocniejsze z narodów, i dobędą mieczów swych na piękność mądrości twéj i splugawią piękność twoję.
Ezekiel	Ez	31	28	8	Zabiją i ściągną cię, i umrzesz śmiercią zabitych w sercu morza.
Ezekiel	Ez	31	28	9	Izali rzekąc rzeczesz: Bógem ja, przed tymi, którzy cię zabijać będą? gdyżeś człowiek, a nie Bóg, w ręku zabijających cię.
Ezekiel	Ez	31	28	10	Śmiercią nieobrzezanych umrzesz od ręki obcych; bom Ja rzekł, mówi Pan Bóg.
Ezekiel	Ez	31	28	11	I stała się mowa Pańska do mnie, mówiąc: Synu człowieczy! podnieś płacz nad królem Tyrskim,
Ezekiel	Ez	31	28	12	I rzeczesz mu: To mówi Pan Bóg: Tyś pieczęć podobieństwa, pełen mądrości i doskonałéj piękności:
Ezekiel	Ez	31	28	13	Byłeś w rozkoszach raju Bożego: wszelaki kamień drogi przykrycie twoje, Sardyus, Topazyus i Jaspis, Chrysolit i Onix i Beryllus, Szaphir i Karbunkulus i Smaragd, złoto dzieło ozdoby twojéj: i dziury twoje w dzień, któregoś stworzon, są zgotowane.
Ezekiel	Ez	31	28	14	Tyś Cherub rozciągniony i nakrywający; i postawiłem cię na górze świętéj Bożéj, w pośrodku kamieni ognistych chodziłeś.
Ezekiel	Ez	31	28	15	Doskonały w drogach twoich ode dnia stworzenia twego, aż się nalazła nieprawość w tobie.
Ezekiel	Ez	31	28	16	Dla mnóstwa kupiectwa twego napełniły się wnętrzności twe nieprawością, i zgrzeszyłeś: i zrzuciłem cię z góry Bożéj i wytraciłem cię, o Cherubie nakrywający! z pośrodku kamieni ognistych.
Ezekiel	Ez	31	28	17	I podniosło się serce twe w piękności twéj, straciłeś mądrość twoję w piękności twéj: na ziemię porzuciłem cię, dałem cię przed oblicze królów, żeby cię oglądali.
Ezekiel	Ez	31	28	18	W mnóstwie nieprawości twych i w nieprawości kupiectwa twego splugawiłeś poświęcenie twoje: a tak wywiodę ogień z pośrodku ciebie, który cię pożre, i obrócę cię w popiół na [0782]ziemi przed oczyma wszech widzących cię.
Ezekiel	Ez	31	28	19	Wszyscy, którzy cię ujrzą między narody, zdumieją się nad tobą, wniwecześ obrócony, a nie będzie cię na wieki.
Ezekiel	Ez	31	28	20	I stała się mowa Pańska do mnie, mówiąc:
Ezekiel	Ez	31	28	21	Synu człowieczy! postaw oblicze twoje przeciw Sydonowi, a będziesz prorokował o nim,
Ezekiel	Ez	31	28	22	I rzeczesz: To mówi Pan Bóg: Oto Ja na cię, Sydonie! i wsławię się wpośród ciebie: a poznają, żem Ja Pan, gdy uczynię w nim sądy a poświęcon będę w nim.
Ezekiel	Ez	31	28	23	I puszczę nań mór i krew na ulice jego, i będą padać zabici w pośrodku jego mieczem wokoło: a poznają, żem Ja Pan.
Ezekiel	Ez	31	28	24	I nie będzie więcéj domowi Izraelskiemu obrażeniem gorzkiem i cierniem boleść przynoszącem zewsząd około tych, którzy się im przeciwiają: a poznają, żem Ja Pan Bóg.
Ezekiel	Ez	31	28	25	To mówi Pan Bóg: Gdy zgromadzę dom Izraelów z narodów, do których się rozproszyli, poświęcon będę w nich przed narodami, i będą mieszkać w ziemi swéj, którąm dał słudze memu Jakóbowi.
Ezekiel	Ez	31	28	26	I będą mieszkać w niéj bezpieczni i będą budować domy i sadzić winnice, a będą mieszkać bezpiecznie, gdy uczynię sądy ze wszymi, którzy się im sprzeciwiają wokoło: a poznają, żem Ja Pan, Bóg ich.
Ezekiel	Ez	31	29	1	Roku dziesiątego, w dziesiątym miesiącu, jedenastego dnia miesiąca, stało się słowo Pańskie do mnie, mówiąc:
Ezekiel	Ez	31	29	2	Synu człowieczy! postaw oblicze twoje przeciw Pharaonowi, królowi Egipskiemu, a będziesz prorokował o nim i o wszystkim Egipcie.
Ezekiel	Ez	31	29	3	Mów, a rzeczesz: To mówi Pan Bóg: Owo Ja na cię, Pharaonie, królu Egipski, smoku wielki! który leżysz w pośrodku rzek twoich a mówisz: Moja jest rzeka, a jam uczynił sam siebie.
Ezekiel	Ez	31	29	4	I włożę wędzidło na czeluści twoje, i przylepię ryby rzek twoich do łusk twoich i wywlokę cię z pośrodku rzek twych, a wszystkie ryby twoje przylgną do łusk twoich.
Ezekiel	Ez	31	29	5	A wyrzucę cię na puszczą i wszystkie ryby rzeki twojéj, na ziemię padniesz, nie będą cię zbierać ani zgromadzać, zwierzowi ziemnemu i ptastwu powietrznemu dałem cię ku pożarciu:
Ezekiel	Ez	31	29	6	I poznają wszyscy obywatele Egipscy, żem Ja Pan, przeto żeś był laską trzcinianą domowi Izraelskiemu.
Ezekiel	Ez	31	29	7	Gdy cię ręką uchwycili, i złamałeś się i zraniłeś wszystko ramię ich, a gdy się wspierali na tobie, skruszyłeś je i osłabiłeś wszystkie nerki ich.
Ezekiel	Ez	31	29	8	Przeto to mówi Pan Bóg: Oto Ja przywiodę na cię miecz i wybiję z ciebie człowieka i bydlę.
Ezekiel	Ez	31	29	9	I będzie ziemia Egipska pustynią i spustoszeniem, a poznają, żem Ja Pan, za to, żeś mówił: Moja jest rzeka i jam ją uczynił.
Ezekiel	Ez	31	29	10	Przeto owo Ja na cię i na rzeki twoje, i obrócę ziemię Egipską w pustynię spustoszoną, mieczem zburzoną, od wieże Syenes aż do granic Murzyńskich.
Ezekiel	Ez	31	29	11	Nie przejdzie po niéj noga człowiecza, ani noga bydlęca będzie chodziła po niéj, ani będą w niéj mieszkać przez czterdzieści lat.
Ezekiel	Ez	31	29	12	I dam ziemię Egipską pustą w pośrodku ziem pustych, a miasta jéj w pośrodku miast zburzonych, i będą puste czterdzieści lat: Egiptyany rozproszę między narody i rozwieję je po ziemiach.
Ezekiel	Ez	31	29	13	Bo to mówi Pan Bóg: Gdy się skończy czterdzieści lat, zgromadzę Egipt z narodów, do których byli rozproszeni.
Ezekiel	Ez	31	29	14	I nawrócę poimanie Egipskie i posadzę je w ziemi Phathures, w ziemi narodzenia ich, i będą tam królestwem podłem.
Ezekiel	Ez	31	29	15	Między innemi królestwy będzie najpodlejszem, a nie podniesie się więcéj nad narody, i umniejszę ich, aby nie panowali nad narody.
Ezekiel	Ez	31	29	16	A nie będą więcej domowi Izraelowemu ufnością, nauczając nieprawości, aby uciekli, a szli za nimi: i poznają, żem Ja Pan Bóg.
Ezekiel	Ez	31	29	17	I stało się dwudziestego i siódmego roku, w pierwszym miesiącu, pierwszego dnia miesiąca, stało się głowo Pańskie do mnie, mówiąc:
Ezekiel	Ez	31	29	18	Synu człowieczy! Nabuchodonozor, król Babiloński, zniewolił wojsko swe niewolą wielką przeciw Tyrowi: każda głowa obłysiała, z każdych plec włos spadł, a zapłaty mu nie dano, ani wojsku jego z Tyru za służbę, którą mi służył przeciw jemu.
Ezekiel	Ez	31	29	19	Przeto to mówi Pan Bóg: Oto Ja dam Nabuchodonozora, króla Babilońskiego, do ziemie Egipskiéj, i weźmie mnóstwo jéj i złupi korzyści jéj i rozchwyci łupy jéj, i będzie zapłata wojsku jego
Ezekiel	Ez	31	29	20	I robocie, którą służył przeciw jemu; dałem mu ziemię Egipską, za to że mi robił, mówi Pan Bóg.
Ezekiel	Ez	31	29	21	Onego dnia wyrośnie róg domowi Izraelowemu, a tobie dam usta otworzone w pośrodku ich: a poznają, żem Ja Pan.
Ezekiel	Ez	31	30	1	I stało się słowo Pańskie do mnie, mówiąc :
Ezekiel	Ez	31	30	2	Synu człowieczy! prorokuj, a mów: To mówi Pan Bóg: Wyjcie! biada, biada, dniowi;
Ezekiel	Ez	31	30	3	Bo blisko jest dzień i przybliża się dzień Pański, dzień obłoku, czas narodów będzie.
Ezekiel	Ez	31	30	4	I przyjdzie miecz do Egiptu, i będzie strach w Ethyopskiéj ziemi, gdy polęgą zranieni w Egipcie, i wzięte będzie mnóstwo jego i skażone fundamenty jego.
Ezekiel	Ez	31	30	5	Ethyopska ziemia i Libia i Lidyanie i wszystek ostatek pospólstwa i Chub i synowie ziemie przymierza z nimi od miecza polęgą.
Ezekiel	Ez	31	30	6	To mówi Pan Bóg, i upadną podpierający Egipt, i będzie skażona pycha panowania jego, od wieże Syenes mieczem polęgą w nim, mówi Pan, Bóg zastępów.
Ezekiel	Ez	31	30	7	I będą rozproszeni w pośrodku ziem spustoszonych, i miasta jego między miastami spustoszonemi będą.
Ezekiel	Ez	31	30	8	I poznają, żem Ja Pan, gdy dam ogień w Egipcie, i starci będą wszyscy pomocnicy jego.
Ezekiel	Ez	31	30	9	Onego dnia wynidą posłowie od oblicza mego na galerach, na ztarcie dufności Ethyopskiéj ziemie, i będzie strach u nich w dzień Egipski; bo bez wątpienia przyjdzie.
Ezekiel	Ez	31	30	10	To mówi Pan Bóg: Wyniszczę lud Egipski ręką Nabuchodonozora, króla Babilońskiego.
Ezekiel	Ez	31	30	11	On i lud jego z nim, najmocniejszy z narodów, będą przy wiedzeni na wytracenie ziemie, i dobędą mieczów swych na Egipt a napełnią ziemię pobitymi.
Ezekiel	Ez	31	30	12	I uczynię łożyska rzek wyschłe i podam ziemię w ręce złośliwych i spustoszę ziemię i napełnienie jéj ręką cudzych. Ja Pan mówiłem.
Ezekiel	Ez	31	30	13	To mówi Pan Bóg: I wygubię wyobrażenia a wytracę bałwany z Memphis: a książę z ziemie Egipskiéj nie będzie więcéj, i dam strach na ziemię Egipską.
Ezekiel	Ez	31	30	14	I zagubię ziemię Phatures i dam ogień na Thaphnis i uczynię sądy w Alexandryi.
Ezekiel	Ez	31	30	15	I wyleję rozgniewanie moje na Pelusyum, siłę Egiptu, i wybiję mnóstwo Alexandryjskie.
Ezekiel	Ez	31	30	16	I dam ogień na Egipt: jako rodząca boleć będzie Pelusyum, i Alexandrya będzie rozwalona, a w Memphis uciski na każdy dzień.
Ezekiel	Ez	31	30	17	Młodzieńcy Heliopola i Bubasty od miecza polęgą, a same w niewolą zawiodą.
Ezekiel	Ez	31	30	18	A w Taphnis zaćmi się dzień, gdy tam łamać będę sceptra Egipskie, a ustanie w nim pycha mocy jego, obłok go przykryje, a córki jego w niewolą będą zawiedzione.
Ezekiel	Ez	31	30	19	A uczynię sądy w Egipcie, a poznają, żem Ja Pan.
Ezekiel	Ez	31	30	20	I stało się jedenastego roku, w pierwszym miesiącu, siódmego dnia miesiąca, stało się słowo Pańskie do mnie, mówiąc:
Ezekiel	Ez	31	30	21	Synu człowieczy! ramię Pharaona, króla Egipskiego, złamałem, a oto niezawiniono go, aby mu zdrowie przywrócono, aby je związano chustami i ściągniono bindami, aby zaś wziąwszy moc mógłby trzymać miecz.
Ezekiel	Ez	31	30	22	Przeto to mówi Pan Bóg: Owo Ja do Pharaona, króla Egipskiego, i skruszę ramię jego mocne, ale złamane, i wytrącę miecz z ręki jego:
Ezekiel	Ez	31	30	23	I rozproszę Egipt między narody a rozwieję je po ziemiach.
Ezekiel	Ez	31	30	24	I zmocnię ramiona króla Babilońskiego i dam miecz mój w rękę jego i złamię ramię Pharaonowe, i stękać będą stękaniem zabici przed oczyma jego.
Ezekiel	Ez	31	30	25	A zmocnię ramiona króla Babilońskiego, a ramiona Pharaonowe upadną: i poznają, żem Ja Pan, gdy dam miecz mój w rękę króla Babilońskiego, i wyciągnie go na ziemię Egipską.
Ezekiel	Ez	31	30	26	I rozproszę Egipt między narody a rozwieję je po ziemiach: i poznają, żem Ja Pan.
Ezekiel	Ez	31	31	1	I stało się roku jedenastego, w trzecim miesiącu, pierwszego dnia miesiąca, stało się słowo Pańskie do mnie, mówiąc:
Ezekiel	Ez	31	31	2	Synu człowieczy! rzecz Pharaonowi, królowi Egipskiemu, i ludowi jego: Komuś się stał podobnym w wielkości twojéj?
Ezekiel	Ez	31	31	3	Oto Assur jako cedr na Libanie, piękny w gałęzi i oganisty i wysokiego wzrostu, a między gestem gałęziem podniósł się wierzch jego.
Ezekiel	Ez	31	31	4	Wody go wychowały, głębokość go wywyższyła, rzeki jéj płynęły około korzenia jego, i strumienie swe puściła do wszech drzew polnych.
Ezekiel	Ez	31	31	5	Dlatego się wyniosła wysokość jego nad wszystkie drzewa polne, i rozmnożyły się wszystkie gałązki jego i podniosły się gałęzie jego dla wielkich wód.
Ezekiel	Ez	31	31	6	A gdy rozciągnął cień swój, na gałęziu jego poczyniło gniazda wszelkie ptastwo powietrzne, a pod gałęziem jego rodziły wszystkie bestye leśne, a pod cieniem jego mieszkała zgraja bardzo wielu narodów.
Ezekiel	Ez	31	31	7	I był bardzo piękny w wielkości swéj i w rozszerzeniu gałązek swych; bo korzeń jego był przy wodach obfitych.
Ezekiel	Ez	31	31	8	Cedry nie były wyższe nadeń w raju Bożym, jodły nie zrównały z wysokością jego, a jawory nie były równe gałęziom jego, żadne drzewo raju Bożego nie jest do niego przypodobane i do piękności jego.
Ezekiel	Ez	31	31	9	Bom go ozdobnym uczynił i z wielą i gęstych gałęzi, i zajrzały mu wszystkie drzewa rozkoszne, które były w raju Bożym.
Ezekiel	Ez	31	31	10	Przeto to mówi Pan Bóg: Za to, że się wywyższył wysokością, a postawił wierzch swój zielony i gęsty, i podniosło się serce jego wysokością swą:
Ezekiel	Ez	31	31	11	Dałem go w rękę najmocniejszego między narody, czyniąc uczyni mu; według niezbożności jego wyrzuciłem go.
Ezekiel	Ez	31	31	12	I wysieką go cudzy a najokrutniejsi z narodów, i porzucą go na górach, i na wszech dolinach opadnie gałęzie jego i połamią się latorośli jego na wszech skałach ziemie, i odstąpią z cienia jego wszyscy ludzie ziemscy i opuszczą go.
Ezekiel	Ez	31	31	13	Na obaleniu jego mieszkało wszelkie ptastwo powietrzne, a na gałęziu jego był wszystek zwierz polny.
Ezekiel	Ez	31	31	14	Przeto nie wyniosą się wysokością swoją wszystkie drzewa wodne, a nie wystawią wysokości swéj między oganistem i gałęzistem, i nie będą stać z wysokością swą wszystkie, które się odwilżają wodami; bo wszyscy podani są na śmierć do ziemie ostatniéj, w pośrodku synów człowieczych do tych, którzy zstępują do dołu.
Ezekiel	Ez	31	31	15	To mówi Pan Bóg: W dzień, którego zstąpił do piekła, przywiodłem żałobę, okryłem go głębokością i zahamowałem rzeki jego a powściągnąłem wody wielkie: zasmucił się nad nim Liban, i wszystkie drzewa polne zachwiały się.
Ezekiel	Ez	31	31	16	Głosem obalenia jego strwożyłem narody, gdym go dowiódł do piekła z tymi, którzy zstępowali do dołu: i pocieszone są na ziemi spodniéj wszystkie drzewa rozkoszy wyborne i osobliwe na Libanie, wszystkie, które się odwilżały wodą.
Ezekiel	Ez	31	31	17	Bo i oni z nim zstąpią do piekła, do pobitych mieczem, i ramię każdego będzie siedziało pod cieniem jego w pośrodku narodów.
Ezekiel	Ez	31	31	18	Do kogóżeś był przyrównany, o zacny a wysoki! między drzewy rozkosznemi? Otoś dowiedziony jest z drzewy rozkosznemi do ziemie ostatniéj: w pośrodku nieobrzezańców spać będziesz z tymi, które pobito mieczem. Tenci jest Pharao i wszystka zgraja jego, mówi Pan Bóg.
Ezekiel	Ez	31	32	1	I stało się dwunastego roku, w miesiącu dwunastym, pierwszego dnia miesiąca, stało się słowo Pańskie do mnie, mówiąc:
Ezekiel	Ez	31	32	2	Synu człowieczy! weź lament nad Pharaonem, królem Egipskim, i rzeczesz do niego: Lwowi narodów przyrównany jesteś i smokowi, który jest w morzu, a miotałeś rogiem w rzekach twoich i mąciłeś wody nogami swemi a deptałeś rzeki ich.
Ezekiel	Ez	31	32	3	Przeto to mówi Pan: Zarzucę na cię sieć moję w mnóstwie narodów mnogich, i wyciągnę cię niewodem moim.
Ezekiel	Ez	31	32	4	I wyrzucę cię na ziemię, na oblicze pola porzucę cię, i każę mieszkać na tobie wszemu ptastwu powietrznemu, a nakarmię tobą zwierz wszystkiéj ziemie.
Ezekiel	Ez	31	32	5	I położę mięso twoje na górach a napełnię pagórki twe ropą twoją.
Ezekiel	Ez	31	32	6	I namoczę ziemię smrodem krwie twojéj po górach, a doliny napełnią się tobą.
Ezekiel	Ez	31	32	7	A gdy zgaśniesz, zakryję niebo i ciemne uczynię gwiazdy jego, słońce obłokiem zakryję, a księżyc nie da światła swego.
Ezekiel	Ez	31	32	8	Wszystkie światła niebieskie smutnemi poczynię nad tobą i dam ciemność na ziemię twoję, mówi Pan Bóg, gdy polęgą zranieni twoi w pośród ziemie, mówi Pan Bóg.
Ezekiel	Ez	31	32	9	A rozdraźnię serce narodów mnogich, gdy przywiodę skruszenie twoje między narody na ziemię, o których nie wiesz.
Ezekiel	Ez	31	32	10	I uczynię, że się zdumieją nad tobą narodowie mnodzy, i królowie ich strachem wielkim będą się lękać nad tobą, gdy pocznie latać miecz mój po twarzach ich: i zdumieją się nagle każdy o duszę swą w dzień upadku twego.
Ezekiel	Ez	31	32	11	Bo to mówi Pan Bóg: Miecz króla Babilońskiego przyjdzie na cię.
Ezekiel	Ez	31	32	12	Mieczami mocarzów obalę zgraje twoje, niezwyciężone to wszystko narody, i zburzą pychę Egipską, i rozproszy się zgraja jego.
Ezekiel	Ez	31	32	13	I wygubię wszystko bydło jego, które było nad wodami wielkiemi, a nie będzie ich więcéj mącić noga człowiecza, ani kopyta bydlęce nie będą ich mącić.
Ezekiel	Ez	31	32	14	Tedy czyściuchne uczynię wody ich, a rzeki ich jako oliwę przywiodę, mówi Pan Bóg,
Ezekiel	Ez	31	32	15	Gdy uczynię ziemię Egipską spustoszoną, a pusta będzie ziemia od pełności jéj, gdy wybiję wszystkie obywatele jéj: a poznają, żem Ja Pan.
Ezekiel	Ez	31	32	16	Płacz jest, i płakać go będą, córki narodów płakać go będą, nad Egiptem i nad zgrajami jego, będą go płakać, mówi Pan Bóg.
Ezekiel	Ez	31	32	17	I stało się dwunastego roku, piętnastego dnia miesiąca, stało się słowo Pańskie do mnie, mówiąc:
Ezekiel	Ez	31	32	18	Synu człowieczy! śpiewaj żałobnie nad zgrają Egipską, a ściągnij ją samę i córki narodów dużych do ziemie ostatniéj, z tymi, którzy zstępują do dołu.
Ezekiel	Ez	31	32	19	Czemeś piękniejszy? znidż a śpij z nieobrzezanymi.
Ezekiel	Ez	31	32	20	W pośrodku zabitych mieczem polęgą, miecz dany jest, przyciągnęli się i wszystkie ludzie jéj.
Ezekiel	Ez	31	32	21	Mówić do niego będą między mocarzmi najmocniejsi z pośrodku piekła, którzy z pomocniki jego zstąpili i zasnęli, nieobrzezańcy, mieczem pobici.
Ezekiel	Ez	31	32	22	Tam Assur i wszystka zgraja jego, około niego groby jego: wszyscy pozabijani i którzy polegli od miecza.
Ezekiel	Ez	31	32	23	Których groby są położone na ostatku dołu, a była zgraja jego około grobu jego: wszyscy pozabijani i polegli od miecza, którzy niegdy puszczali strach na ziemi żywiących.
Ezekiel	Ez	31	32	24	Tam Elam i wszystka zgraja jego około grobu jego, ci wszyscy pozabijani i padający od miecza, którzy zstąpili nieobrzezani do ziemie ostatniéj, którzy dawali strach swój na ziemi żywiących, i ponieśli sromotę swą z tymi, którzy zstępują do dołu.
Ezekiel	Ez	31	32	25	W pośrodku pobitych postawili łoże jego na wszystek lud jego, około uiego grób jego; ci wszyscy nieobrzezani i pozabijani mieczem; bo puszczali strach swój na ziemi żywiących i ponieśli sromotę swą z tymi, którzy zstępują do dołu: w pośrodku zabitych położeni są.
Ezekiel	Ez	31	32	26	Tam Mosoch i Thubal i wszystka zgraja jego: około niego groby jego, ci wszyscy nieobrzezańcy i pozabijani i upadli mieczem ; bo puszczali strach swój na ziemi żywiących.
Ezekiel	Ez	31	32	27	A nie będą spać z mocarzmi i z upadłymi i z nieobrzezańcy, którzy zstąpili do piekła z orężem swym i położyli miecze swe pod głowami swemi, i były nieprawości ich na kościach ich; bo strachem mocarzów byli na ziemi żywiących.
Ezekiel	Ez	31	32	28	A tak i ty w pośrodku nieobrzezańców ztart będziesz i zaśniesz z pobitymi mieczem.
Ezekiel	Ez	31	32	29	Tam Idumea i królowie jéj i wszystkie książęta jéj, którzy dani są z wojskiem swem z pobitymi mieczem, i którzy z nieobrzezanymi zasnęli i z tymi, którzy zstępują do dołu.
Ezekiel	Ez	31	32	30	Tam książęta północne wszystkie i wszyscy łowcy, którzy zawiedzieni są z pobitymi, lękający się i od męztwa swego zawstydzeni, którzy zasnęli nieobrzezani z zabitymi mieczem i ponieśli sromotę swą z tymi, którzy zstępują do dołu.
Ezekiel	Ez	31	32	31	Widział je Pharao a ucieszył się ze wszystkiej zgraje swéj, która jest mieczem obita: Pharao i wszystkie wojsko jego, mówi Pan Bóg.
Ezekiel	Ez	31	32	32	Bo dałem strach mój na ziemi żywiących, i zasnął w pośrodku nieobrzezańców z pobitymi mieczem Pharao i wszystka zgraja jego, mówi Pan Bóg.
Ezekiel	Ez	31	33	1	I stało się słowo Pańskie do mnie, mówiąc :
Ezekiel	Ez	31	33	2	Synu człowieczy! mów do synów ludu twego i rzeczesz do nich: Ziemia, gdy przywiodą na nię miecz, a lud ziemie weźmie męża jakiego z granic swoich i postawi go stróżem nad sobą,
Ezekiel	Ez	31	33	3	A onby ujrzał miecz przychodzący na ziemię, a zatrąbiłby w trąbę i dałby znać ludowi,
Ezekiel	Ez	31	33	4	I usłyszawszy, ktokolwiek on jest, głos trąby, a nie strzegłby się, a przyszedłby miecz i wziąłby go: krew jego na głowie jego będzie.
Ezekiel	Ez	31	33	5	Głos trąby słyszał, a nie strzegł się, krew jego na nim będzie, lecz, jeźli się przestrzegł, duszę swoją zbawi.
Ezekiel	Ez	31	33	6	Ale jeźli stróż ujrzy miecz przychodzący a nie zatrąbi w trąbę, a lud się nie podstrzeże, i przyjdzie miecz a weźmie duszę z nich, on ci w nieprawości swéj poiman jest, ale krwie jego z ręku stróżowéj szukać będę.
Ezekiel	Ez	31	33	7	A ty, synu człowieczy! dałem cię stróżem domowi Izraelowemu, a tak, gdy usłyszysz z ust moich mowę, opowiesz im odemnie.
Ezekiel	Ez	31	33	8	Jeźli. gdy Ja rzekę do niezbożnika: Niezbożniku! śmiercią umrzesz, nie będziesz mówił, aby się strzegł niezbożnik drogi swojej, on niezbożny w nieprawości swéj umrze, ale krwie jego z ręki twéj szukać będę.
Ezekiel	Ez	31	33	9	Lecz jeźli, gdy ty opowiesz niezbożnikowi, aby się od dróg swoich nawrócił, nie nawróciłby się od drogi swojéj, on w nieprawości swéj umrze, a tyś wyzwolił duszę swoję.
Ezekiel	Ez	31	33	10	A tak ty, synu człowieczy! mów do domu Izraelowego: Takeście rzekli, mówiąc: Nieprawości nasze i grzechy nasze są na nas, a od nich my schniemy: jakoż tedy żyć będziemy mogli?
Ezekiel	Ez	31	33	11	Rzecz do nich: Żywię Ja, mówi Pan Bóg, nie chcę śmierci niezbożnego, ale żeby się nawrócił niezbożny od drogi swéj, a żył.
Ezekiel	Ez	31	33	12	Nawróćcie się, nawróćcie się od dróg waszych bardzo złych, a przecz macie umrzeć, domie Izraelów? Ty tedy, synu człowieczy! mów do synów ludu twego: Sprawiedliwość sprawiedliwego nie wyzwoli go, w którykolwiek dzień zgrzeszy, a niezbożność niezbożnego nie zaszkodzi mu, któregokolwiek dnia nawróci się od niezbożności swéj: i sprawiedliwy nie będzie mógł żyć w sprawiedliwości swéj, któregokolwiek dnia zgrzeszy.
Ezekiel	Ez	31	33	13	Chociabym rzekł sprawiedliwemu, że żywotem żyć będzie, a ufając sprawiedliwości swéj uczyniłby nieprawość: wszystkie sprawiedliwości jego zapomnione będą, a w nieprawości swéj, którą czynił, w onéj umrze.
Ezekiel	Ez	31	33	14	Lecz jeżli rzekę niezbożnemu: Śmiercią umrzesz, a będzie pokutę czynił z grzechu swego,
Ezekiel	Ez	31	33	15	A będzie czynił sąd i sprawiedliwość i wróci zastawę on niezbożnik i łupież odda, w przykazaniach żywota chodzić będzie, ani czynić nic niesprawiedliwego, żywotem żyć będzie, a nie umrze.
Ezekiel	Ez	31	33	16	Wszystkie grzechy jego, któremi grzeszył, nie będą mu poczytane: sąd i sprawiedliwość czynił, żywotem żyć będzie.
Ezekiel	Ez	31	33	17	I rzekli synowie ludu twego: Nie jest równej wagi droga Pańska, a samych droga jest niesprawiedliwa.
Ezekiel	Ez	31	33	18	Bo gdy odstąpi sprawiedliwy od sprawiedliwości swéj, a czynić będzie nieprawości, umrze w nich.
Ezekiel	Ez	31	33	19	A gdy odstąpi niezbożiiy od niezbożności swéj, a czynić będzie sąd i sprawiedliwość, żyć będzie w nich.
Ezekiel	Ez	31	33	20	A mówicie: Nie jest prawa droga Pańska, każdego z was według drogi jego sądzić będę, domie Izraelów!
Ezekiel	Ez	31	33	21	I stało się dwunastego roku, w dziesiątym miesiącu, piątego dnia miesiąca przeprowadzenia naszego, przyszedł do mnie, który był uciekł z Jeruzalem, mówiąc: Zburzone jest miasto.
Ezekiel	Ez	31	33	22	A ręka Pańska stała się była nade mną w wieczór, niż był przyszedł, który był uciekł; i otworzył usta moje, aż przyszedł do mnie rano: a otworzywszy usta moje nie milczałem daléj,
Ezekiel	Ez	31	33	23	I stało się słowo Pańskie do mnie, mówiąc:
Ezekiel	Ez	31	33	24	Synu człowieczy! którzy mieszkają w tych rozwalinach na ziemi Izraelskiéj, mówią: Jeden był Abraham, a dziedzictwem posiadł ziemię: a nas jest wiele, nam dana jest ziemia za dziedzictwo.
Ezekiel	Ez	31	33	25	Przeto rzeczesz do nich: To mówi Pan Bóg: Którzy ze krwią jadacie, a oczy wasze podnosicie do plugastw waszych i krew wylewacie, izali ziemię dziedzictwem posiędziecie?
Ezekiel	Ez	31	33	26	Stanęliście na miejscach waszych, czyniliście obrzydłosci, i każdy żonę bliźniego swego mazał, a mielibyście dziedzictwem posięść ziemię?
Ezekiel	Ez	31	33	27	To rzeczesz do nich: Tak mówi Pan Bóg: Żywię Ja, że co na rozwalinach mieszkają, od miecza polęgą, a kto na polu jest, zwierzom dan będzie na pożarcie, lecz którzy są na zamkach i w jaskiniach, morem pomrą.
Ezekiel	Ez	31	33	28	I dam ziemię na pustki i spustoszenie, i ustanie pyszna moc jéj; i spustoszeją góry Izraelskie, dlatego niemasz żadnego, ktoby po nich przechodził.
Ezekiel	Ez	31	33	29	A poznają, żem Ja Pan, gdy uczynię ziemię ich spustoszoną i pustą dla wszech obrzydłości ich, które czynili.
Ezekiel	Ez	31	33	30	A ty, synu człowieczy! Synowie ludu twego, którzy mówią o tobie podle murów i we drzwiach domowych, i mówią jeden do drugiego, mąż do bliskiego swego rzekąc: Pójdźcie, a posłuchajmy, co za mowa jest wychodząca od Pana,
Ezekiel	Ez	31	33	31	I przychodzą do ciebie, jako gdyby przychodził lud, a siedzą przed tobą lud mój, i słuchają mów twoich; a nie czynią ich, w pieśń ust swoich, obracają je, a za łakomstwem swem serce ich chodzi.
Ezekiel	Ez	31	33	32	A jesteś im jako pieśń muzycka, którą wdzięcznym a pięknym głosem śpiewają: i słuchają słów twoich, a nie czynią ich.
Ezekiel	Ez	31	33	33	A gdy przyjdzie, co opowiedziano; (bo oto przychodzi), tedy doznają, że prorok był między nimi.
Ezekiel	Ez	31	34	1	I stało się słowo Pańskie do mnie, mówiąc:
Ezekiel	Ez	31	34	2	Synu człowieczy! prorokuj o pasterzach Izraelskich, prorokuj, a rzeczesz pasterzom: To mówi Pan Bóg: Biada pasterzom Izraelskim, którzy paśli samych siebie! izali trzód nie pasą pasterzowie?
Ezekiel	Ez	31	34	3	Mlekoście jadali a wełnąście się przyodziewali, a co tłustego było, zabijaliście, a trzody mojéj nie paśliście.
Ezekiel	Ez	31	34	4	Co niemocnego było, nie posilaliście, a co chorego, nie leczyliście, co połamanego było, nie powiązaliście, a co się oderwało, nie przywiedliście, a co było zginęło, nie szukaliście, aleście z surowością rozkazowali im i z mocą.
Ezekiel	Ez	31	34	5	I rozproszyły się owce moje dlatego, że nie było pasterza, i stały się na pożarcie wszech zwierzów polnych, i rozpierzchnęły się.
Ezekiel	Ez	31	34	6	Błądziły trzody moje po wszystkich górach, i po każdym pagórku wysokim i po wszem obliczu ziemie rozproszyły się trzody moje, a nie był, ktoby szukał, nie było, mówię, ktoby szukał.
Ezekiel	Ez	31	34	7	Przeto, pasterzowie! słuchajcie słowa Pańskiego.
Ezekiel	Ez	31	34	8	Żywię Ja, mówi Pan Bóg, za to że trzody moje stały się łupiestwem, i owce moje stały się na pożarcie wszech zwierzów polnych, że nie było pasterza; (bo nie szukali pasterzowie moi trzody mojéj:) ale pasterzowie samych siebie paśli, a trzód moich nie paśli.
Ezekiel	Ez	31	34	9	Przeto, pasterzowie! słuchajcie słowa Pańskiego.
Ezekiel	Ez	31	34	10	To mówi Pan Bóg: Oto Ja sam na pasterze, będę szukał trzody mojéj z rąk ich, i uczynię, że przestaną, aby więcéj nie paśli trzody, i aby nie paśli więcéj pasterzowie samych siebie: a wyzwolę trzodę moje z gęby ich, i nie będzie im dalej strawą.
Ezekiel	Ez	31	34	11	Bo to mówi Pan Bóg: Oto Ja sam będę szukał owiec moich i nawiedzę je.
Ezekiel	Ez	31	34	12	Jako nawiedza pasterz trzodę swoję w dzień, gdy bywa w pośrodku owiec swoich rozproszonych, tak nawiedzę owce moje i wybawię je ze wszech miejsc, do których były rozproszone w dzień obłoku i chmury.
Ezekiel	Ez	31	34	13	I wywiodę je z narodów i zgromadzę je z ziem i przywiodę je do ziemie ich, i będę je pasł po górach Izraelskich, nad strumieniami i na wszech mieszkaniach ziemie.
Ezekiel	Ez	31	34	14	Na pastwiskach najobfitszych paść je będę, a po górach wysokich Izraelskich będą pastwiska ich: tam będą odpoczywać w trawach zielonych, a na pastwiskach tłustych paść się będą po górach Izraelskich.
Ezekiel	Ez	31	34	15	Ja będę pasł owce moje a Ja im dam leżeć, mówi Pan Bóg.
Ezekiel	Ez	31	34	16	Co było zginęło, szukać będę, i co się było oderwało, przywiodę, co było połamano, pozwięzuję, co było chore, zmocnię, a co tłuste i mocne, strzedz będę a będę je pasł w sądzie.
Ezekiel	Ez	31	34	17	A wy, trzody moje! to mówi Pan Bóg: Oto Ja rozsądzam między bydlęciem a bydlęciem, baranów i kozłów.
Ezekiel	Ez	31	34	18	Aza wam nie dosyć było, paść się na dobréj paszy? żeście jeszcze i ostatki pasze waszej podeptali nogami swemi? a gdyście czystą wodę pili, ostatekeście nogami swemi mącili?
Ezekiel	Ez	31	34	19	A owce moje tem, co było podeptano nogami waszemi, tem się pasły, a co nogi wasze pomąciły, to pijały.
Ezekiel	Ez	31	34	20	Przeto to mówi Pan Bóg do was: Oto Ja sam sądzę między bydlęciem tłustem a chudem;
Ezekiel	Ez	31	34	21	Za to, żeście boki i plecami trącali, a rogami waszymi rzucaliście wszystkie niemocne bydlęta, aż się precz rozpierzchnęły:
Ezekiel	Ez	31	34	22	Wybawię trzodę moję, i nie będzie daléj łupiestwem, a rozsądzę między bydlęciem a bydlęciem.
Ezekiel	Ez	31	34	23	I wzbudzę nad nimi pasterza jednego, który je będzie pasł, sługę mego Dawida: on je paść będzie i on im będzie pasterzem.
Ezekiel	Ez	31	34	24	A Ja Pan będę im Bogiem, a sługa mój Dawid książęciem wpośrodku ich. Ja Pan mówiłem.
Ezekiel	Ez	31	34	25	I uczynię z nimi przymierze pokoju, i uczynię, że ustaną bestye złe z ziemie: a ci, którzy mieszkają na puszczy, bezpiecznie będą spać w lesiech.
Ezekiel	Ez	31	34	26	I postawię je około pagórku mego błogosławieństwem: i spuszczać [0789]będę deszcz czasu swego: deszcze błogosławieństwa będą.
Ezekiel	Ez	31	34	27	I da drzewo polne owoc swój, a ziemia wydawać będzie urodzaj swój, i będą w ziemi swej bez bojaźni, a poznają, żem Ja Pan, gdy połamię łańcuchy jarzma ich, a wyrwę je z ręki rozkazujących im.
Ezekiel	Ez	31	34	28	I nie będą więcej łupiestwem narodów, ani pożrą ich bestye ziemie; ale będą mieszkać bezpiecznie bez żadnego strachu.
Ezekiel	Ez	31	34	29	I wzbudzę im płód mianowany, a nie będą więcéj umniejszeni głodem w ziemi, ani poniosą więcéj sromoty narodów.
Ezekiel	Ez	31	34	30	I poznają, żem Ja Pan, Bóg ich, z nimi, a oni lud mój, dom Izraelów, mówi Pan Bóg.
Ezekiel	Ez	31	34	31	A wy trzody moje, trzody pastwiska mego, ludzie jesteście, a Ja Pan Bóg wasz, mówi Pan Bóg.
Ezekiel	Ez	31	35	1	I stała się mowa Pańska do mnie, mówiąc:
Ezekiel	Ez	31	35	2	Synu człowieczy! postaw oblicze swe przeciw górze Seir i będziesz prorokował o niéj, i rzeczesz jéj:
Ezekiel	Ez	31	35	3	To mówi Pan Bóg: Oto Ja do ciebie, góro Seir! a wyciągnę rękę moję na cię i uczynię cię spustoszoną i pustą.
Ezekiel	Ez	31	35	4	Miasta twoje zburzę, a ty pustą będziesz, a poznasz, żem Ja Pan.
Ezekiel	Ez	31	35	5	Dlatego żeś była nieprzyjacielem wiecznym, i zawarłaś syny Izraelowe w rękach miecza, czasu ich utrapienia, czasu nieprawości ostatecznéj,
Ezekiel	Ez	31	35	6	Przeto żywię Ja, mówi Pan Bóg, że cię podam krwi, a krew cię gonić będzie; a gdy krwie nienawidzisz, krew cię gonić będzie.
Ezekiel	Ez	31	35	7	I uczynię górę Seir spustoszoną i pustą i zniosę z niej idącego i wracającego się.
Ezekiel	Ez	31	35	8	I napełnię góry jéj pobitymi jéj: na pagórkach twoich i na dolinach twoich i na potokach pobici mieczem polęgą.
Ezekiel	Ez	31	35	9	Na pustki wieczne dam cię, a w mieściech twoich mieszkać nie będą: a poznacie, żem Ja Pan Bóg.
Ezekiel	Ez	31	35	10	Dlatego, żeś rzekła: Dwa narody i dwie ziemie moje będą, i dziedzictwem je posiędę, gdyż tam był Pan:
Ezekiel	Ez	31	35	11	Przetóż żywię Ja, mówi Pan Bóg, że uczynię według gniewu mego i według zawiści twéj, którąś czyniła nienawidząc ich: a będę znajomy przez nie, gdy cię sądzić będę.
Ezekiel	Ez	31	35	12	A poznasz, że Ja Pan słyszałem wszystkie hańby twoje, któreś mówiła o górach Izraelskich, rzekąc: Spustoszały, nam na pożarcie dane są.
Ezekiel	Ez	31	35	13	I powstaliście na mię usty swemi i uwłaczaliście przeciw mnie słowy swemi. Jam słyszał.
Ezekiel	Ez	31	35	14	To mówi Pan Bóg: Z weselem wszystkiéj ziemie w pustynią cię obrócę.
Ezekiel	Ez	31	35	15	Jakoś się weseliła nad dziedzictwem domu Izraelowego, że było rozproszone, tak uczynię tobie: spustoszoną będziesz, góro Seir! i wszystka Idumea. A poznają, żem Ja Pan.
Ezekiel	Ez	31	36	1	A ty, synu człowieczy! prorokuj na góry Izraelskie, a rzeczesz: Góry Izraelskie! słuchajcie słowa Pańskiego.
Ezekiel	Ez	31	36	2	To mówi Pan Bóg: Przeto że rzekł nieprzyjaciel o was: Hej! wysokości wieczne dostały się nam w dziedzictwo,
Ezekiel	Ez	31	36	3	Przeto prorokuj a mów: To mówi Pan Bóg: Dlatego, żeście spustoszone i podeptane wokoło i stałyście się dziedzictwem innym narodom i przyszłyście na wargę języka i hańbę ludu:
Ezekiel	Ez	31	36	4	Przeto, góry Izraelskie! słuchajcie słowa Pana Boga: To mówi Pan Bóg górom i pagórkom, potokom i dolinom i puszczom, obalinom i miastom opuszczonym, które zburzone są, i wyśmiane od innych narodów okolicznych.
Ezekiel	Ez	31	36	5	Przeto to mówi Pan Bóg, że w ogniu rzewniwości mojéj mówiłem o innych narodziech i o wszystkiéj Idumei, którzy dali ziemię moję sobie za dziedzictwo z weselem i ze wszego serca i z umysłu, i wyrzucili ją, aby spustoszyli.
Ezekiel	Ez	31	36	6	Przeto prorokuj na ziemię Izraelską i rzeczesz górom i pagórkom, wierzchom gór i dolinom: To mówi Pan Bóg: Oto Ja w rzewniwości mojéj i w zapalczywości mojéj mówiłem, dlatego zelżenie narodów nosiliście.
Ezekiel	Ez	31	36	7	Przeto tak mówi Pan Bóg: Jam podniósł rękę, aby narodowde, którzy około was są, sami swą sromotę nosili.
Ezekiel	Ez	31	36	8	A wy, góry Izraelskie! gałązki swe wypuszczajcie a owoc wasz przynoście ludowi memu Izraelskiemu; bo blisko jest, żeby przyszedł.
Ezekiel	Ez	31	36	9	Bo owo Ja do was, a nawrócę się do was, i będą was orać i przyjmiecie siew.
Ezekiel	Ez	31	36	10	I rozmnożę w was ludzie i wszystek dom Izraelski, i będą mieszkać w mieściech, a miejsca obalone naprawione będą.
Ezekiel	Ez	31	36	11	I napełnię was ludźmi i bydłem, i rozmnożą się i urosną: i osadzę was jako z przodku i obdarzę większemi dobrami, niźliście mieli z pierwu, a poznacie, żem Ja Pan.
Ezekiel	Ez	31	36	12	I przywiodę na was ludzie, lud mój Izraelski, i dziedzictwem was posiędą: i będziesz im dziedzictwem i nie przydasz więcéj być bez nich.
Ezekiel	Ez	31	36	13	To mówi Pan Bóg: Za to, że mówią o was: Pożeraczką ludzi jesteś i dawiącą naród swój:
Ezekiel	Ez	31	36	14	Przeto nie będziesz więcéj jeść ludzi i narodu swego nie będziesz daléj zabijać, mówi Pan Bóg.
Ezekiel	Ez	31	36	15	A nie dam w tobie więcéj słyszeć sromoty od narodów, i hańby od ludzi nie poniesiesz i narodu twego więcéj nie utracisz, mówi Pan Bóg.
Ezekiel	Ez	31	36	16	I stało się słowo Pańskie do mnie, mówiąc:
Ezekiel	Ez	31	36	17	Synu człowieczy! dom Izraelów mieszkali w ziemi swéj i zmazali ją drogami swemi i sprawami swemi, wedle nieczystoty miesięcznice była droga ich przedemną.
Ezekiel	Ez	31	36	18	I wylałem rozgniewanie moje na nie dla krwie, którą rozlewali po ziemi, i bałwanami swymi zmazali ją.
Ezekiel	Ez	31	36	19	I rozproszyłem je między narody, a rozwiani są po ziemiach, według dróg ich i wynalazków ich osądziłem je.
Ezekiel	Ez	31	36	20	i weszli do narodów, do których weszli, i zmazali imię święte moje, gdy mówiono o nich: Lud to Pański jest, a z ziemie jego wyszli.
Ezekiel	Ez	31	36	21	I zfolgowałem imieniu świętemu memu, które był zmazał dom Izraelów między narody, do których weszli.
Ezekiel	Ez	31	36	22	Przeto powiesz domowi Izraelowemu: To mówi Pan Bóg: Nie dla was Ja uczynię, domie Izraelów! ale dla imienia mego świętego, któreście zmazali między narody, do którycheście weszli.
Ezekiel	Ez	31	36	23	I poświęcę imię moje wielkie, które zmazane jest między narody, któreście zmazali w pośrodku ich, aby poznali narodowie, żem Ja Pan, mówi Pan zastępów, gdy się poświęcę wami przed nimi.
Ezekiel	Ez	31	36	24	Bo zabiorę was z narodów i zgromadzę was ze wszystkich ziem i przywiodę was do ziemie waszéj.
Ezekiel	Ez	31	36	25	I wyleję na was wodę czystą, i będziecie oczyszczeni od wszech nieczystót waszych, i od wszech bałwanów waszych oczyszczę was.
Ezekiel	Ez	31	36	26	I dam wam serce nowe i ducha nowego położę wpośród was, a wyjmę serce kamienne z ciała waszego i dam wam serce mięsne.
Ezekiel	Ez	31	36	27	A Ducha mego położę w pośrodku was, a uczynię, żebyście w przykazaniach moich chodzili i sądów moich strzegli i czynili.
Ezekiel	Ez	31	36	28	I będziecie mieszkać w ziemi, którąm dał ojcom waszym, i będziecie mi ludem, a Ja wam będę Bogiem.
Ezekiel	Ez	31	36	29	I zbawię was wszech nieczystót waszych, a przyzowię zboża i rozmnożę je, a nie włożę na was głodu.
Ezekiel	Ez	31	36	30	I rozmnożę owoc drzew i urodzaje polne, żebyście nie nosili więcéj hańby głodu między narody.
Ezekiel	Ez	31	36	31	I wspomniecie na drogi wasze złościwe i na sprawy niedobre, i omierzną wam nieprawości wasze i niecnoty wasze.
Ezekiel	Ez	31	36	32	Nie dla was Ja uczynię, mówi Pan Bóg, niech wam wiadomo będzie, wstydajcie się a sromajcie się za drogi wasze, domie Izraelów!
Ezekiel	Ez	31	36	33	To mówi Pan Bóg: W dzień, którego was oczyszczę ze wszech nieprawości waszych, a uczynię, że będą mieszkać w mieściech, i znowu zbuduję rozwaliny:
Ezekiel	Ez	31	36	34	A ziemia spustoszała będzie sprawiona, która była pierwéj spustoszona przed oczyma każdego podróżnego,
Ezekiel	Ez	31	36	35	Rzekną: Ziemia ona niesprawna stała się jako ogród rozkoszny, a miasta puste opuszczone i wywrócone usiadły obronne.
Ezekiel	Ez	31	36	36	I poznają narodowie, którzykolwiek zostaną około was, że Ja Pan zbudowałem rozwalone i nasadziłem niesprawione: Ja Pan mówiłem i uczyniłem.
Ezekiel	Ez	31	36	37	To mówi Pan Bóg: Jeszcze w tem najdą mię dom Izraelów, że im uczynię, rozmnożę je jako trzodę ludzi.
Ezekiel	Ez	31	36	38	Jako trzodę świętą, jako trzodę Jeruzalem na święta uroczyste jego, tak będą miasta spustoszone napełnione trzodami ludzi: a poznają, żem Ja Pan.
Ezekiel	Ez	31	37	1	Stała się nademną ręka Pańska, i wyprowadził mię w duchu Pańskim i postawił mię wpośród pola, które było pełne kości.
Ezekiel	Ez	31	37	2	I obwiódł mię po nich wokoło, a było ich bardzo wiele po polu i bardzo suchych.
Ezekiel	Ez	31	37	3	I rzekł do mnie: Synu człowieczy! mniemasz, że żyć będą te kości? I rzekłem: Panie Boże, ty wiesz.
Ezekiel	Ez	31	37	4	I rzekł do mnie: Prorokuj o tych kościach, i rzeczesz im: Kości suche, słuchajcie słowa Pańskiego!
Ezekiel	Ez	31	37	5	To mówi Pan Bóg tym kościom: Oto Ja wpuszczę w was ducha, i żyć będziecie.
Ezekiel	Ez	31	37	6	I dam na was żyły i uczynię, że porośnie na was mięso, a powlokę was skórą i dam wam ducha, i żyć będziecie a poznacie, żem Ja Pan.
Ezekiel	Ez	31	37	7	I prorokowałem, jako mi był rozkazał, i stał się szum, gdym ja prorokował, a oto poruszenie, i przystąpiły kości do kości, każda do stawu swego.
Ezekiel	Ez	31	37	8	I ujrzałem, a ono po nich żyły i ciało wstąpiło, i rozciągnęła się na nich skóra po wierzchu: a ducha nie miały.
Ezekiel	Ez	31	37	9	I rzekł do mnie: Prorokuj do ducha, prorokuj, synu człowieczy! a rzeczesz do ducha: To mówi Pan Bóg: Od czterech wiatrów przyjdź duchu! a natchnij te pobite, a niech ożyją.
Ezekiel	Ez	31	37	10	I prorokowałem, jako mi był rozkazał, i przyszedł w nie duch, a ożyły i stanęły na nogach swych, wojsko wielkie bardzo wielce.
Ezekiel	Ez	31	37	11	I rzekł do mnie: Synu człowieczy! kości te wszystkie sąć dom Izraelski. Oni mówią: Wyschły kości nasze, i zginęła nadzieja nasza, i jesteśmy odcięci.
Ezekiel	Ez	31	37	12	Przeto prorokuj, a mów do nich: To mówi Pan Bóg: Oto Ja otworzę groby wasze a wywiodę was z grobów waszych, ludu mój! i wwiodę was do ziemie Izraelskiéj,
Ezekiel	Ez	31	37	13	A poznacie, żem Ja Pan, gdy otworzę groby wasze, i wywiodę was z grobów waszych, ludu mój!
Ezekiel	Ez	31	37	14	I gdy dam ducha mego w was, i gdy ożywiecie, i gdy wam dam odpoczynąć w ziemi waszéj, a doznacie, że Ja Pan mówiłem i uczyniłem, mówi Pan Bóg.
Ezekiel	Ez	31	37	15	I stała się mowa Pańska do mnie, mówiąc:
Ezekiel	Ez	31	37	16	A ty, synu człowieczy! weźmij sobie drewno jedno, a napisz na niem: Judy i synów Izraelowych, towarzyszów jego; i weźmij drewno drugie, a napisz na nim: Józephowi, drzewu Ephraimowemu, i wszystkiemu domowi Izraelowemu i towarzyszom jego.
Ezekiel	Ez	31	37	17	I złóż je jedno do drugiego sobie w jedno drewno, i będą na zjednoczenie w ręce twojéj.
Ezekiel	Ez	31	37	18	A gdy rzeką do ciebie synowie ludu twego, mówiąc: Izali nam nie oznajmisz, co przez to znaczysz?
Ezekiel	Ez	31	37	19	Będziesz mówił do nich: To mówi Pan Bóg: Oto Ja wezmę drewno Józephowe, które jest w ręce Ephraim, i pokolenia Izraelowe, które z nim są złączone, i dam je wespół z drewnem Judy i uczynię je drewnem jednem, i będą jedno w ręce jego.
Ezekiel	Ez	31	37	20	A będą drewna, na których napiszesz w ręce twéj, przed ich oczyma.
Ezekiel	Ez	31	37	21	I rzeczesz do nich: To mówi Pan Bóg: Oto Ja wezmę syny Izraelowe z pośrodku narodów, do których zaszli, i zgromadzę je zewsząd, a przywiodę je do ziemie ich.
Ezekiel	Ez	31	37	22	I uczynię je narodem jednym w ziemi na górach Izraelskich, i król jeden będzie wszystkim rozkazujący, a nie będą daléj dwa narodowie, ani się więcéj dzielić będą na dwoje królestwo.
Ezekiel	Ez	31	37	23	Ani się więcéj mazać będą bałwany swymi i obrzydłościami swemi i wszemi nieprawościami swemi; i wybawię je ze wszech mieszkań, na których grzeszyli, i oczyszczę je, i będą mi ludem, a Ja im będę Bogiem.
Ezekiel	Ez	31	37	24	A sługa mój Dawid królem nad nimi, i pasterz jeden będzie ich wszystkich, w sądziech moich chodzić będą i przykazania mego przestrzegać i czynić je będą.
Ezekiel	Ez	31	37	25	I będą mieszkać na ziemi, którąm dał słudze memu Jakóbowi, w któréj mieszkali ojcowie wasi: i będą na niéj mieszkać sami i synowie ich i synowie synów ich aż na wieki, a Dawid, sługa mój, książęciem ich na wieki.
Ezekiel	Ez	31	37	26	I uczynię z nimi przymierze pokoju, przymierze wieczne będzie im, i ugruntuję je i rozmnożę i dam świątynię moje w pośrodku ich na wieki.
Ezekiel	Ez	31	37	27	I będzie przybytek mój między nimi, a będę im Bogiem, a oni będą mi ludem.
Ezekiel	Ez	31	37	28	I poznają narodowie, żem Ja Pan poświęcający Izraela, gdy będzie świątynia moja w pośrodku ich na wieki.
Ezekiel	Ez	31	38	1	I stała się mowa Pańska do mnie, mówiąc:
Ezekiel	Ez	31	38	2	Synu człowieczy! postaw oblicze swe przeciw Gog, ziemi Magog, książęciu głowy Mosoch i Thubal, a prorokuj o nim.
Ezekiel	Ez	31	38	3	I rzeczesz do niego: To mówi Pan Bóg: Oto Ja do ciebie, Gog, książęcia głowy Mosoch i Thubal.
Ezekiel	Ez	31	38	4	I będę cię obracał i włożę wędzidło na czeluści twoje, i wywiodę cię i wszystko wojsko twoje, konie i jezdne, ubrane w pancerze wszystkie, mnóstwo wielkie porywających kopiją i tarcz i miecze.
Ezekiel	Ez	31	38	5	Persowie, Ethyopianie i Lybianie z nimi, wszyscy z tarczami i w przyłbicach.
Ezekiel	Ez	31	38	6	Gomer i wszystkie hufy jego, dom Thogormy, strony północne, i wszystka siła jego i narodowie mnodzy z tobą.
Ezekiel	Ez	31	38	7	Spraw się a zgotuj się i wszystko mnóstwo twoje, które się zgromadziło do ciebie, a bądź im za przykazanie.
Ezekiel	Ez	31	38	8	Po długim czasie nawiedzon będziesz w ostateczne lata wnidziesz do ziemie, która się wróciła od miecza, a zebrana jest z ludzi mnogich na góry Izraelskie, które były puste ustawicznie: ta z narodów jest wywiedziona, i będą mieszkać w niéj bezpiecznie wszyscy.
Ezekiel	Ez	31	38	9	A wstępując jako burza przyjdziesz i jako obłok, abyś zasłonił ziemię, ty i wszystkie hufy twoje i narodów wiele z tobą.
Ezekiel	Ez	31	38	10	To mówi Pan Bóg: Onego dnia wstąpią mowy na serce twoje, i umyślisz myśl bardzo złą,
Ezekiel	Ez	31	38	11	I rzeczesz: Wtargnę do ziemie bez muru, przyjdę na spokojne a mieszkające bezpiecznie: ci wszyscy mieszkają bez muru, a zawór i bram nie mają:
Ezekiel	Ez	31	38	12	Abyś zdzierał łupy i przypadał na korzyści, abyś ściągnął rękę twoję na te, którzy spustoszeni byli, a potem przywróceni, i na lud, który jest zebrany z narodów, który począł posiadać i być obywatelem środku ziemie.
Ezekiel	Ez	31	38	13	Saba i Dedan i kupcy Tharsys i wszyscy lwi jéj rzeką tobie: Izali na branie łupów ty idziesz? Oto na rozchwytanie korzyści zebrałeś mnóstwo twoje, abyś zabrał śrebro i złoto i wyniósł statek i majętność, a żebyś złupił łupy niezliczone.
Ezekiel	Ez	31	38	14	Przeto prorokuj, synu człowieczy! a mów do Gog: To mówi Pan Bóg: Aza nie onego dnia, gdy będzie mieszkał lud mój Izraelski bezpiecznie, wiedzieć będziesz?
Ezekiel	Ez	31	38	15	I przyjdziesz z miejsca twego, z stron północnych, ty i narodów wiele z tobą, wsiadający na konie wszyscy, lud wielki i wojsko gwałtowne.
Ezekiel	Ez	31	38	16	I przyciągniesz na lud mój Izraelski jako obłok, abyś pokrył ziemię. W ostateczne dni będzie, i przywiodę cię do ziemie mojéj, żeby mię poznali narodowie, gdy będę poświęcon w tobie przed oczyma ich, o Gog!
Ezekiel	Ez	31	38	17	To mówi Pan Bóg: Tyś tedy jest on, o którymem mówił czasów dawnych w ręce sług moich, proroków Izraelskich, którzy prorokowali we dni onych czasów, żem cię miał przywieść na nie.
Ezekiel	Ez	31	38	18	I będzie w on dzień, w dzień przyjścia Gog na ziemię Izraelską, mówi Pan Bóg, wstąpi rozgniewanie moje w zapalczywości mojéj,
Ezekiel	Ez	31	38	19	A w rzewniwości mojéj, w ogniu gniewu mego mówiłem; bo dnia onego będzie wielki rozruch w ziemi Izraelskiéj.
Ezekiel	Ez	31	38	20	I poruszą się od oblicza mego ryby morskie i ptastwo powietrzne i zwierz polny i wszelki płaz, który się rusza po ziemi, i wszyscy ludzie, którzy są na obliczu ziemi, i poprzewracają się góry i poupadają płoty, i każdy mur na ziemię upadnie.
Ezekiel	Ez	31	38	21	I zwołam przeciwko niemu ze wszystkich gór moich miecz, mówi Pan Bóg, miecz każdego obróci się na brata jego.
Ezekiel	Ez	31	38	22	A osądzę go morem i krwią i deszczem gwałtownym i kamieniem wielkiem, ogniem i siarką dżdżyć będę nań i na wojsko jego i na narodów wiele, które są z nim.
Ezekiel	Ez	31	38	23	I uwielmożę się i poświęcę się a znajomy będę przed oczyma wiela narodów, i poznają, żem Ja Pan.
Ezekiel	Ez	31	39	1	A ty, synu człowieczy! prorokuj przeciw Gog, i rzeczesz: To mówi Pan Bóg: Owo Ja do ciebie, Gog, książęcia głowy Mosoch i Thubal.
Ezekiel	Ez	31	39	2	I obracać cię będę i wywiodę cię i uczynię, że wyciągniesz z stron północnych, a przywiodę cię na góry Izraelskie.
Ezekiel	Ez	31	39	3	I wytrącę łuk twój z lewéj ręki twojéj, i strzały twoje z prawéj ręki twéj wyrzucę.
Ezekiel	Ez	31	39	4	Na górach Izraelskich upadniesz, ty i wszystkie huty twoje, lud twój, który jest z tobą: zwierzom, ptakom i wszym latającym i zwierzowi ziemskiemu dałem cię na pożarcie.
Ezekiel	Ez	31	39	5	Na obliczu pola upadniesz; bom Ja rzekł, mówi Pan Bóg.
Ezekiel	Ez	31	39	6	I puszczę ogień na Magog i na te, którzy mieszkają na wyspach bezpiecznie, a poznają, żem Ja Pan.
Ezekiel	Ez	31	39	7	A imię święte moje oznajmię w pośrodku ludu mego Irzraelskiego, a nie zmażę więcéj imienia mego świętego, i poznają narodowie, żem Ja Pan, święty Izraelski.
Ezekiel	Ez	31	39	8	Oto przyszedł i stało się, mówi Pan Bóg, tenci jest dzień, o którymem mówił.
Ezekiel	Ez	31	39	9	I będą wychodzić obywatele z miast Izraelskich, i palić będą i spalą oręże, tarcz i drzewca, łuk i strzały i kije ręczne i włócznie, będą je palić ogniem siedm lat.
Ezekiel	Ez	31	39	10	A nie będą nosić drew z pola, ani rąbać z lasów; bo oręże palić będą ogniem, a złupią te, którym były łupem, i rozchwycą rozchwytacze swe, mówi Pan Bóg.
Ezekiel	Ez	31	39	11	I będzie onego dnia, dam Gog miejsce mianowane za grób w Izraelu, dolinę podróżnych na wschód morza, która uczyni, że się zdumieją i mijający: a pogrzebią tam Gog i wszystkie zgraje jego, i będzie nazwana doliną mnóstwa Gog.
Ezekiel	Ez	31	39	12	A pogrzebią je dom Izraelów, aby oczyścili ziemię przez siedm miesięcy.
Ezekiel	Ez	31	39	13	A pogrzebie go wszystek lud ziemie, i będzie im sławny dzień, któregom się wsławił, mówi Pan Bóg.
Ezekiel	Ez	31	39	14	I męże ustawiczne postanawiać będą, przeglądające ziemię, którzyby grzebli i szukali tych, którzy byli pozostali na obliczu ziemie, aby ją oczyścili, a po siedmi miesiącach szukać poczną.
Ezekiel	Ez	31	39	15	I obejdą przechodzący po ziemi, a ujrzawszy kość człowieczą, postawią podle niéj słup, aż ją pogrzebią grobarze w dolinie mnóstwa Gog.
Ezekiel	Ez	31	39	16	A imię miasta Ammona, i oczyszczą ziemię.
Ezekiel	Ez	31	39	17	A tak ty, synu człowieczy! to mówi Pan Bóg: Mów wszemu latającemu i wszystkim ptakom i wszemu zwierzowi polnemu: Zejdźcie się, śpieszcie się, zbieżcie się zewsząd na rzeź moję, którą Ja wam rzężę, rzeź wielką na górach Izraelskich, żebyście jedli mięso a krew pili.
Ezekiel	Ez	31	39	18	Mięso mocarzów jeść będziecie, a krew książąt ziemskich pić będziecie, baranów i jagniąt i kozłów i byków i karmnych i wszech tłustych.
Ezekiel	Ez	31	39	19	I najecie się tłustości do sytości, a pić będziecie krew do upicia z rzezi, któréj Ja narzeżę wam.
Ezekiel	Ez	31	39	20	I nasycicie się u stołu mojego koni i jezdnych mocnych i wszech mężów walecznych, mówi Pan Bóg.
Ezekiel	Ez	31	39	21	I położę sławę moję miedzy narody, i ujrzą wszyscy narodowie sąd mój, którym uczynił, i rękę moję, którąm na nie włożył.
Ezekiel	Ez	31	39	22	A poznają domy Izraelów, żem Ja Pan, Bóg ich, ode dnia onego i napotem.
Ezekiel	Ez	31	39	23	I poznają narodowie, że w nieprawości swéj był poiman dom Izraelów, dlatego że mię opuścili: i zakryłem oblicze moje od nich i podałem je w ręce nieprzyjaciół, i wszyscy polegli od miecza.
Ezekiel	Ez	31	39	24	Według nieczystoty ich a złości uczyniłem im i zakryłem oblicze moje od nich.
Ezekiel	Ez	31	39	25	Przeto to mówi Pan Bóg: Teraz przywrócę poimanie Jakóbowe i zmiłuję się nad wszystkim domem Izraelowym i wezmę rzewniwość dla imienia mego świętego.
Ezekiel	Ez	31	39	26	I poniosą sromotę swą i wszelaki występek, którym występowali przeciwko mnie, gdy mieszkać będą w ziemi swéj bezpiecznie, nikogo się nie bojąc:
Ezekiel	Ez	31	39	27	A gdy je wrócę z narodów a zgromadzę je z ziem nieprzyjaciół ich, a poświęcon będę w nich przed oczyma wielu narodów;
Ezekiel	Ez	31	39	28	I poznają, żem Ja Pan, Bóg ich, przeto żem je przeniósł do narodów i zebrał je do ziemie ich, a nie zostawiłem tam żadnego z nich.
Ezekiel	Ez	31	39	29	I nie zakryję więcéj oblicza mego od nich, dlatego żem wylał ducha mego na wszystek dom Izraelów, mówi Pan Bóg.
Ezekiel	Ez	31	40	1	Dwudziestego i piątego roku zaprowadzenia naszego, na początku roku, dziesiątego dnia miesiąca, czternastego roku potem, jako zburzone jest miasto, tegoż samego dnia stała się nademną ręka Pańska, i przywiódł mię tam.
Ezekiel	Ez	31	40	2	W widzeniach Boskich przywiódł mię do ziemie Izraelskiéj i zostawił mię na górze bardzo wysokiéj, na której było jakoby budowanie miasta leżącego ku południu.
Ezekiel	Ez	31	40	3	I wwiódł mię tam, a oto mąż, którego kształt był jako kształt miedzi, a sznur lniany w ręce jego i trzcina miary w ręce jego, a stał w bramie.
Ezekiel	Ez	31	40	4	I mówił do mnie tenże mąż: Synu człowieczy! patrz oczyma swemi, i uszyma swemi słuchaj, a przyłóż serce swe do wszystkiego, co ja ukażę tobie; bo, abyć to ukazano, jesteś tu przywiedzion, oznajmij wszystko, co ty widzisz, domowi Izraelowemu.
Ezekiel	Ez	31	40	5	A oto mur zewnątrz około domu wszędy, a w ręce męża trzcina miary na sześć łokci i na dłoni, i zmierzył szerokość budowania trzciną jedną, wysokość téż trzciną jedną.
Ezekiel	Ez	31	40	6	I przyszedł do bramy, która patrzała ku drodze wschodniéj, i wstąpił po wschodach jéj i wymierzył próg bramy trzciną jedną wszerz, to jest próg jeden trzciną jedną na szerzą.
Ezekiel	Ez	31	40	7	I komorę trzciną jedną na dłuż, a trzciną jedną na szerzą, a między komorami pięć łokci.
Ezekiel	Ez	31	40	8	A próg bramy wedle przysionka bramy wewnątrz trzciną jedną.
Ezekiel	Ez	31	40	9	I wymierzył przysionek bramy na ośm łokci, a czoło jego na dwa łokcie, a przysionek bramy był wewnątrz.
Ezekiel	Ez	31	40	10	A komory bramy ku drodze wschodniéj, trzy ztąd, a trzy zonąd, miara jedna trzech, i miara jedna czół z obu stron.
Ezekiel	Ez	31	40	11	I wymierzył szerzą progu bramy dziesiącią łokci, a dłużą bramy trzynaście łokci.
Ezekiel	Ez	31	40	12	A kraj przed komorami na jeden łokieć, a łokieć drugi końca z obu stron, a komory na sześć łokci były ztąd i z owąd.
Ezekiel	Ez	31	40	13	Mierzył téż bramę od dachu komory aż do dachu jéj, szerokość na dwadzieścia i pięć łokci, drzwi przeciw drzwiom.
Ezekiel	Ez	31	40	14	I uczynił czoła na sześćdziesiąt łokci, a u czoła sień bramy zewsząd wokoło.
Ezekiel	Ez	31	40	15	A przed obliczem bramy, która przychodziła aż do oblicza przysionka bramy wnętrznéj, pięćdziesiąt łokci.
Ezekiel	Ez	31	40	16	I okna pochodziste w komorach, i w czołach ich, które były wewnątrz bramy, zewsząd wokoło, takież téż były w przysionkach okna wokoło wewnątrz, a przed czołami malowanie palm.
Ezekiel	Ez	31	40	17	I wywiódł mię do sieni zewnętrznéj, a oto skarbnice i tło położone kamieniem w sieni wokoło, trzydzieści skarbnic wokoło tła.
Ezekiel	Ez	31	40	18	A tło na czele bram według długości bram było na dole.
Ezekiel	Ez	31	40	19	I wymierzył szerokość od oblicza bramy niższéj aż do czoła sieni wnętrznéj z nadworza, sto łokci na wschód i na północy.
Ezekiel	Ez	31	40	20	Bramę téż, która patrzyła ku drodze północnéj sieni zewnętrznéj, wymierzył tak na dłuż jako i na szerz.
Ezekiel	Ez	31	40	21	I komory jéj trzy ztąd, a trzy zonąd, i czoło jéj i przysionek jéj według miary bramy pierwszéj, pięćdziesiąt łokci dłużą jéj, a szerzą dwadzieścia i pięć łokci.
Ezekiel	Ez	31	40	22	A okna jéj i przysionek i rzezania według miary bramy, która patrzała na wschód, a na siedm stopniów było wstępowanie do niéj, a przysionek przed nią.
Ezekiel	Ez	31	40	23	A brama sieni wnętrznéj przeciw bramie północnéj i wschodniéj, i wymierzył od bramy aż do bramy sto łokci.
Ezekiel	Ez	31	40	24	I wywiódł mię na drogę południową, a oto brama, która patrzała na południe, i zmierzył czoło jéj i przysionek jéj wedle miar wyższych.
Ezekiel	Ez	31	40	25	I okna jéj i przysionki wokoło, jako inne okna, pięćdziesiąt łokci wzdłuż, a w szerz dwadzieścia i pięć łokci.
Ezekiel	Ez	31	40	26	A siedmią stopniów wstępowano na nię, a przysionek przede drzwiami jéj, i palmy wyrzezane były, jedna ztąd, a druga zonąd, na czele jéj.
Ezekiel	Ez	31	40	27	I brama sieni wnętrznéj na drodze południowéj, i wymierzył od bramy aż do bramy na drodze południowej sto łokci.
Ezekiel	Ez	31	40	28	I wwiódł mię do sieni wnętrznéj do bramy południowéj i wymierzył bramę według miar wyższych.
Ezekiel	Ez	31	40	29	Komorę jéj i czoło jéj i przysionek jéj temiż miarami, i okna jéj i przysionek jéj wokoło pięćdziesiąt łokci wzdłuż, a wszerz dwadzieścia i pięć łokci.
Ezekiel	Ez	31	40	30	A przysionek wokoło na dłuż dwadzieścia i pięć łokci, a na szerz pięć łokci.
Ezekiel	Ez	31	40	31	A przysionek jéj ku sieni zewnętrznéj, a palmy jej na czele, i ośm stopniów było, którymi wstępowano do niéj.
Ezekiel	Ez	31	40	32	I wwiódł mię do sieni wnętrznéj drogą wschodnią i wymierzył bramę wedle miar przerzeczonych.
Ezekiel	Ez	31	40	33	Komorę jéj i czoło jéj i przysionek jéj, jako wyżéj, i okna jéj i przysionki jéj wokoło na dłużą, pięćdziesiąt łokci, a na szerzą dwadzieścia i pięć łokci.
Ezekiel	Ez	31	40	34	A przysionek jéj, to jest sieni zewnętrznéj, a palmy wyrzezane na czele jéj ztąd i zonąd: a po ośmi stopniach wstępowanie na nie.
Ezekiel	Ez	31	40	35	I wwiódł mię do bramy, która patrzyła na północy, i wymierzył według miar wyższych.
Ezekiel	Ez	31	40	36	Komorę jéj i czoło jéj i przysionek jéj i okna jéj wokoło, na dłużą pięćdziesiąt łokci, a na szerzą pięć i dwadzieścia łokci.
Ezekiel	Ez	31	40	37	A przysionek jéj patrzał ku sieni zewnętrznéj, i rycie palm na czele jéj ztąd i zowąd, a po ośmi stopniach wstępowanie do niéj.
Ezekiel	Ez	31	40	38	A przy każdéj skarbnicy drzwi na czołach bram: tam omywano całopalenie.
Ezekiel	Ez	31	40	39	A w przysionku bramy dwa stoły po jednéj, a dwa stoły po drugiéj stronie, aby ofiarowano na nich całopalenia i za grzech i za występ.
Ezekiel	Ez	31	40	40	A przy boku zewnętrznym, który wstępuje do drzwi bramy, która jest ku północy, dwa stoły, a przy drugiéj stronie przed przysionkiem bramy dwa stoły.
Ezekiel	Ez	31	40	41	Cztery stoły ztąd, a cztery stoły zonąd, po bokach bramy ośm stołów było, na których ofiarowano.
Ezekiel	Ez	31	40	42	A cztery stoły do całopalenia z kamienia kwadratowego uczynione, wzdłuż na półtora łokcia i wszerz na półtora łokcia, a na zwyż łokieć jeden: na którychby kładziono naczynie, którem ofiarują, całopalenie i ofiarę.
Ezekiel	Ez	31	40	43	A kraje ich na jedne dłoń zakrzywione wewnątrz, a na stolech mięso na ofiarę.
Ezekiel	Ez	31	40	44	A przed bramą wnętrzną komory śpiewaków w sieni wnętrznéj, która była w boku bramy patrzącéj na północy, a oblicza ich ku drodze południowéj: jedna przy boku bramy wschodniéj, która patrzyła ku drodze północnéj.
Ezekiel	Ez	31	40	45	I rzekł do mnie: Ta komora, która patrzy ku drodze południowéj, będzie kapłańska, którzy strzegą, na straży kościelnéj.
Ezekiel	Ez	31	40	46	A komora, która patrzy ku drodze północnéj, będzie dla kapłanów, którzy strzegą służby ołtarzowéj. Ci są synowie Sadok, którzy przystępują z synów Lewi do Pana, aby mu służyli.
Ezekiel	Ez	31	40	47	I wymierzył sień na dłużą sto łokci i na szerzą sto łokci, na cztery granie, i ołtarz przed kościołem.
Ezekiel	Ez	31	40	48	I wwiódł mię do przysionku kościelnego, a wymierzył przysionek pięć łokci ztąd, a pięć łokci zonąd, a szerokość bramy trzy łokcie ztąd, a trzy łokcie zonąd.
Ezekiel	Ez	31	40	49	Długość zaś przysionku dwanaście łokci, a szerokość jedenaście łokci, a po ośmi stopniach wstępowano do niéj, a słupy były na czołach, jeden ztąd, a drugi zonąd.
Ezekiel	Ez	31	41	1	I wwiódł mię do kościoła, i zmierzył czoła, sześć łokci wszerz ztąd, a sześć łokci zonąd, szerzą przybytku.
Ezekiel	Ez	31	41	2	A szerokość bramy dziesięć łokci była, a boki bramy pięć łokci ztąd, a pięć łokci zonąd, i wymierzył długości jego czterdzieści łokci, a szerokości dwadzieścia łokci.
Ezekiel	Ez	31	41	3	A wszedłszy wewnątrz wymierzył na czele bramy dwa łokcie, a bramy na sześć łokci, a szerokość bramy siedm łokci.
Ezekiel	Ez	31	41	4	I zmierzył długość jego dwadzieścia łokci a szerokości jego dwadzieścia łokci przed obliczem kościoła, i rzekł do mnie: To jest święte świętych.
Ezekiel	Ez	31	41	5	I wymierzył ścianę domu sześć łokci, a szerokość boku cztery łokcie zewsząd około domu.
Ezekiel	Ez	31	41	6	A boki, bok do boku, dwakroć trzydzieści i trzy, a były wychodzące, któreby wchodziły przez ścianę domu na bokach wokoło, żeby dzierżały a nie dotykały się ściany kościelnéj.
Ezekiel	Ez	31	41	7	A plac był w okrąg wstępujący wzgórę kręconym wschodem, a na salę kościelną prowadził wokoło, przeto szerszy był kościół wzgórę, a tak ze spodku chodzono ku górze na środek.
Ezekiel	Ez	31	41	8	I widziałem w domu wysokość wokoło i założone boki pod miarą trzciny na sześć łokci.
Ezekiel	Ez	31	41	9	A szerokość ściany pobocznéj zewnątrz pięć łokci, i był wnętrzny dom w bokach domowych.
Ezekiel	Ez	31	41	10	A między skarbnicami szerokości dwadzieścia łokci około domu zewsząd.
Ezekiel	Ez	31	41	11	A drzwi boku na modlitwę, drzwi jedne ku drodze północnéj, a drzwi jedne ku drodze południowéj, a szerokość miejsca na modlitwę pięć łokci wokoło.
Ezekiel	Ez	31	41	12	A budowanie, które było odłączone i obrócone ku drodze patrzącéj ku morzu, wszerz siedmdziesiąt łokci, a ściana budowania pięć łokci na szerzą wokoło, a dłuż jéj dziewięćdziesiąt łokci.
Ezekiel	Ez	31	41	13	I zmierzył długość domu sto łokci: i budowanie, które było odłaczone, i ściany jego wzdłuż sto łokci.
Ezekiel	Ez	31	41	14	A szerokość przed obliczem domu i onego, które było odłączone na wschód, sto łokci.
Ezekiel	Ez	31	41	15	I zmierzył długość budowania przeciw onemu, które było odłączone na zadzie, ganki z obu stron na sto łokci: i kościół wnętrzny i przysionki sieni.
Ezekiel	Ez	31	41	16	Progi i okna pochodziste, i ganki wokoło po trzech stronach przeciwko progu każdego, i położone drzewem wkoło, w okrąg, od ziemie aż do okien, a okna zamknione nade drzwiami,
Ezekiel	Ez	31	41	17	I aż do domu wnętrznego i z nadworza po każdéj ścianie wokoło, wewnątrz i zewnątrz podług miary.
Ezekiel	Ez	31	41	18	I uczynione Cheruby i palmy, a palma między Cherubem a Cherubem, a dwoje oblicze miał Cherub.
Ezekiel	Ez	31	41	19	Oblicze człowiecze podle palmy z téj strony, a oblicze lwie podle palmy z drugiéj strony, wyrażone po wszystkim domu wokoło.
Ezekiel	Ez	31	41	20	Od ziemie aż do wierzchu drzwi Cherubim i palmy wyrażone były na ścianie kościelnéj.
Ezekiel	Ez	31	41	21	Próg na cztery granie, a oblicze świątynie wejrzenie przeciwko wejrzeniu.
Ezekiel	Ez	31	41	22	Ołtarza drzewianego wysokość na trzy łokcie, a długość jego na dwa łokcie, a węgły jego i długość jego i ściany jego drzewiane. I mówił do mnie: Toć jest stół przed Panem.
Ezekiel	Ez	31	41	23	A dwoje drzwi były w kościele i w świątyni.
Ezekiel	Ez	31	41	24	A we dwojgu drzwi z obudwu stron dwoje drzwiczki były, które się społem zwierały; bo dwoje drzwi było z obojéj strony wrót.
Ezekiel	Ez	31	41	25	A były wybite na samych drzwiach kościelnych Cherubim i rycie palm, jako i na ścianach téż były wyrażone, przeto i mięższe były drzewa na czele przysionku zewnątrz.
Ezekiel	Ez	31	41	26	Nad któremi okna pochodziste, i podobieństwo palm ztąd i zowąd na filarkach przysionku według boków domu i szerokości ścian.
Ezekiel	Ez	31	42	1	I wywiódł mię do sieni zewnętrznéj drogą wiodącą ku północy, i wwiódł mię do skarbnice, która była przeciw odłączonemu budowaniu i przeciw domowi leżącemu ku północy.
Ezekiel	Ez	31	42	2	Przed obliczem długości sto łokci drzwi północnych, a szerokości pięćdziesiąt łokci.
Ezekiel	Ez	31	42	3	Przeciwko dwudziestu łokci sieni wnętrznéj i przeciw tłu, położonemu kamieniem sieni zewnętrznéj, gdzie był ganek złączony z gankiem trojakim.
Ezekiel	Ez	31	42	4	A przed skarbnicami przechodzenie na dziesiąci łokci na szerzą do wnętrzności patrzając drogi na jeden łokieć, a drzwi ich na północy.
Ezekiel	Ez	31	42	5	Gdzie były skarbnice na wierzchu niższe; bo trzymały na sobie ganki, które z nich wychodziły, ze spodnich i ze średnich budowania.
Ezekiel	Ez	31	42	6	Bo były trzy piętra, a nie miały słupów, jako były słupy w sieniach: przetóż wychadzały ze spodnich i ze średnich od ziemie pięćdziesiąt łokci.
Ezekiel	Ez	31	42	7	A ganek wkoło podle skarbnic, które były na drodze sieni zewnętrznéj przed skarbnicami, długość jego pięćdziesiąt łokci.
Ezekiel	Ez	31	42	8	Bo długość była skarbnic sieni zewnętrznéj pięćdziesiąt łokci, a długość przed obliczem kościoła sto łokci.
Ezekiel	Ez	31	42	9	A pod skarbnice one było wchodzenie od wschodu słońca, gdy kto wchodził do nich z sieni zewnętrznéj.
Ezekiel	Ez	31	42	10	Na szerokości ganku okrągłego sieni, która była ku drodze wschodniéj przed budowaniem osobnem, a były przed budowaniem skarbnice.
Ezekiel	Ez	31	42	11	A droga przed obliczem ich według podobieństwa skarbnic, które były na drodze północnéj, według długości ich tak i szerokość ich, i wszystko wejście do nich i podobieństwa i drzwi ich.
Ezekiel	Ez	31	42	12	Według drzwi skarbnic, które były na drodze patrzącéj ku wiatru z południa, drzwi na początku drogi, która droga była przed przysionkiem odłączonym wchodzącym drogą wschodnią.
Ezekiel	Ez	31	42	13	I rzekł do mnie: Skarbnice północne i skarbnice południowe, które są przed budowaniem odłączonem, te są skarbnice święte, w których jadają kapłani, którzy przystępują do Pana do świątynie świętych: tam będą kłaść święte świętych i ofiarę za grzech i za występ; bo miejsce święte jest.
Ezekiel	Ez	31	42	14	A gdy wnidą kapłani, nie wynidą z świątynie do sieni zewnętrznéj, a tam schowają szaty swe, w których służą; bo święte są, i obloką się w insze szaty, a tak wynidą do ludu.
Ezekiel	Ez	31	42	15	A gdy dokonał miar domu wnętrznego, wywiódł mię drogą bramy, która patrzała ku drodze wschodniéj i zmierzył ją zewsząd wokoło.
Ezekiel	Ez	31	42	16	A zmierzył przeciw wiatru wschodniemu trzciną pomiary pięć set trzcin, trzciną pomiary wokoło.
Ezekiel	Ez	31	42	17	I zmierzył téż przeciw wiatru północnemu pięć set trzcin trzciną pomiary wokoło.
Ezekiel	Ez	31	42	18	I ku wiatru południowemu wymierzył pięć set trzcin trzciną pomiary wkoło.
Ezekiel	Ez	31	42	19	A ku wiatru zachodniemu wymierzył pięć set trzcin trzciną pomiary.
Ezekiel	Ez	31	42	20	Na cztery wiatry wymierzył mur jéj zewsząd wokoło, długość na pięć set łokci i szerokość na pięć set łokci, dzielącą między świątynią a miejscem ludu pospolitego.
Ezekiel	Ez	31	43	1	I wiódł mię do bramy, która patrzała na drogę wschodu słońca.
Ezekiel	Ez	31	43	2	A to chwała Boga Irzaelskiego szła drogą wschodową, a głos miała jako głos wód wielkich, a ziemia się świeciła od majestatu jego.
Ezekiel	Ez	31	43	3	I widziałem widzenie na kształt widzenia, którem widział, gdy był przyszedł, aby zatracił miasto, a kształt wedle widzenia, którem widział u rzeki Chobar, i padłem na oblicze swoje.
Ezekiel	Ez	31	43	4	A majestat Pański wszedł do kościoła drogą bramy, która patrzała na wschód słońca.
Ezekiel	Ez	31	43	5	I podniósł mię duch i wwiódł mię do sieni wnętrznéj, a oto pełen był dom chwały Pańskiéj.
Ezekiel	Ez	31	43	6	I usłyszałem mówiącego do mnie z domu, a mąż, który stał podle mnie,
Ezekiel	Ez	31	43	7	Rzekł do mnie: Synu człowieczy! miejsce stolice mojéj i miejsce stóp nóg moich, gdzie mieszkam w pośrodku synów Izraelowych na wieki, a nie zmażą więcéj dom Izraelski imienia mego świętego, sami i królowie ich, wszeteczeństwy swemi i upadlinami królów swych i wyżynami swemi.
Ezekiel	Ez	31	43	8	Którzy zbudowali próg swój podle progu mego i podwoje swe podle podwojów moich, a mur był między mną a nimi, i zmazali imię święte moje obrzydłościami, które czynili: przetom je wyniszczył w gniewie moim.
Ezekiel	Ez	31	43	9	A tak teraz niech oddalą wszeteczeństwo swe i upadliny królów swych odemnie: a będę mieszkał w pośrodku ich zawsze.
Ezekiel	Ez	31	43	10	A ty, synu człowieczy! ukaż domowi Izraelskiemu kościół, a niechaj się wstydzą nieprawości swych a niech zmierzą budowanie.
Ezekiel	Ez	31	43	11	A niech się zasromają wszego, co czynili: wizerunek domu i budowania tego wyjścia i wchodzenia i wszystko opisanie jego i wszystkie przykazania jego i wszystek porządek jego i wszystkie ustawy jego ukaż im, i napiszesz przed ich oczyma, aby strzegli wszystkiego opisania jego i przykazania jego i czynili je.
Ezekiel	Ez	31	43	12	Ten jest zakon domu na wierzchu góry: Wszystka granica jego wokoło jest świątynia świętych, ten tedy jest zakon domu.
Ezekiel	Ez	31	43	13	A te miary ołtarza łokciem najprawdziwszym, który miał łokieć i dłoń: łona jego był łokieć i łokieć na szerzą, a granica jego aż do kraju jego i wokoło dłoń jedna, to téż była wysokość ołtarza.
Ezekiel	Ez	31	43	14	A od łona ziemie aż do kraju najniższego dwa łokcie, a szerokości łokieć jeden: a od kraju mniejszego aż do kraju większego cztery łokcie, a szerz na jeden łokieć.
Ezekiel	Ez	31	43	15	A sam Aryel na cztery łokcie, a od Aryela aż ku górze cztery rogi.
Ezekiel	Ez	31	43	16	A Aryel dwanaście łokci wzdłuż, na dwanaście łokci w szerz, czworogranisty i na równe granie.
Ezekiel	Ez	31	43	17	A kraj czternaście łokci na dłużą i czternaście na szerzą na cztery granie jego, a korona około niego na pół łokcia, a łono jego na łokciu wokoło, a stopnie jego obrócone na wschód słońca.
Ezekiel	Ez	31	43	18	I rzekł do mnie: Synu człowieczy! to mówi Pan Bóg: Te są ustawy ołtarza, w którykolwiek dzień zbudowany będzie, aby na nim ofiarowano całopalenie i krew wylewano.
Ezekiel	Ez	31	43	19	I dasz kapłanom i Lewitom, którzy są z nasienia Sadok, którzy przystępują do mnie, mówi Pan Bóg, aby mi ofiarowali, cielca z stada za grzech.
Ezekiel	Ez	31	43	20	A wziąwszy ze krwie jego, włożysz na cztery rogi jego i na cztery węgły kraju i na koronę wokoło: i oczyścisz go i poświęcisz.
Ezekiel	Ez	31	43	21	I weźmiesz cielca, który będzie ofiarowan za grzech, a spalisz go na miejscu odłączonem domu za świątynią.
Ezekiel	Ez	31	43	22	A wtórego dnia ofiarujesz kozła kóz niepokalanego za grzech, i oczyszczą ołtarz, jako oczyścili cielcem.
Ezekiel	Ez	31	43	23	A gdy dokonasz oczyszczać jego, ofiarujesz cielca z stada niepokalanego i barana z trzody niepokalanego.
Ezekiel	Ez	31	43	24	I ofiarujesz je przed obliczem Pańskiem, i wrzucą kapłani na nie soli i ofiarują je całopaleniem Panu.
Ezekiel	Ez	31	43	25	Siedm dni uczynisz kozła za grzech na każdy dzień, i cielca z stada i barana z bydła niepokalane ofiarować będą.
Ezekiel	Ez	31	43	26	Siedm dni oczyszczać będą ołtarz i ochędożą go i napełnią rękę jego.
Ezekiel	Ez	31	43	27	A wypełniwszy dni, ósmego dnia i daléj uczynią kapłani na ołtarzu całopalenia wasze, co za pokój ofiarują; a będę wam miłościw, mówi Pan Bóg.
Ezekiel	Ez	31	44	1	I obrócił mię ku drodze bramy świątynie zewnętrznéj, która patrzała na wschód słońca, a była zamkniona.
Ezekiel	Ez	31	44	2	I rzekł Pan do mnie: Ta brama zamkniona będzie, nie będzie otworzona, i mąż nie wnidzie przez nię; bo Pan, Bóg Izraelski, wszedł przez nię, i będzie zamkniona
Ezekiel	Ez	31	44	3	Książęciu. Książę samo będzie siedzieć w niéj, aby jadło chleb przed Panem: drogą bramy przysionku wchodzić będzie a drogą jéj wychodzić.
Ezekiel	Ez	31	44	4	I przywiódł mię drogą bramy północnéj przed oblicze domu, i ujrzałem, ano napełniła chwała Pańska dom Pański, i padłem na oblicze moje.
Ezekiel	Ez	31	44	5	I rzekł do mnie Pan: Synu człowieczy! połóż serce twoje a patrz oczyma twemi i uszyma twemi słuchaj wszystkiego, co Ja mówię do ciebie o wszystkich Ceremoniach domu Pańskiego i o wszech zakoniech jego, i położysz serce twoje na drogach kościelnych po wszystkich wyjściach świątynie.
Ezekiel	Ez	31	44	6	I rzeczesz do draźniącego mnie domu Izraelowego: To mówi Pan Bóg: Miejcie dosyć na wszech złościach waszych, domie Izraelów!
Ezekiel	Ez	31	44	7	Przeto że wwodzicie syny obce, nieobrzezane na sercu i nieobrzezane na ciele, żeby byli w świątyni mojéj i mazali dom mój; i ofiarujecie chleby moje, tłustość i krew i łamiecie przymierze moje wszemi złościami waszemi.
Ezekiel	Ez	31	44	8	A nie strzegliście przykazania świątynie mojéj i postawiliście stróże obrzędów moich w świątyni mojéj sami sobie.
Ezekiel	Ez	31	44	9	To mówi Pan Bóg: Żaden cudzoziemiec nieobrzezany na sercu i nieobrzezany na ciele nie wnidzie do świątynie mojéj, żaden syn obcy, który jest w pośrodku synów Izraelowych.
Ezekiel	Ez	31	44	10	Ale i Lewitowie, którzy daleko odstąpili odemnie w błędzie synów Izraelskich i zbłądzili odemnie za bałwany swymi i nieśli nieprawość swoję,
Ezekiel	Ez	31	44	11	Będą w świątyni mojéj stróżmi i wrótnymi bram domu i sługami domu, oni będą bić całopalenia i ofiary ludu, i oni stać będą przed nimi, aby im służyli.
Ezekiel	Ez	31	44	12	Przeto iż służyli im przed oczyma bałwanów ich i byli domowi Izraelowemu zgorszeniem nieprawości, przetom podniósł rękę moję na nie, mówi Pan Bóg, i poniosą nieprawość swoję.
Ezekiel	Ez	31	44	13	A nie przybliżą się do mnie, aby mi sprawowali urząd kapłański, ani przystąpią do żadnéj świątnice mojéj podle świątynie świętych: ale poniosą sromotę swoję i złości swe, które czynili.
Ezekiel	Ez	31	44	14	I poczynię je odźwiernymi domu na wszelkiéj posłudze jego i na wszystko, co się dziać będzie w nim.
Ezekiel	Ez	31	44	15	Lecz kapłani i Lewitowie, synowie Sadok, którzy strzegli obrzędów świątynie mojéj, gdy błądzili synowie Izraelowi odemnie, ci przystąpią do mnie, aby mi służyli i stać będą przed oczyma memi, aby mi oliarowali tłustość i krew, mówi Pan Bóg.
Ezekiel	Ez	31	44	16	Ci wnidą do świątynie mojéj, ci téż przystąpią do stołu mego, aby mi służyli i strzegli obrzędów moich.
Ezekiel	Ez	31	44	17	A gdy będą wchodzić do bram sieni wnętrznéj, obloką szaty lniane, a nie wnidzie na nie nic wełnianego, gdy służą w bramach sieni wnętrznéj i wewnątrz.
Ezekiel	Ez	31	44	18	Czapki lniane będą na głowach ich i ubranie płócienne będzie na biodrach ich, a nie będą się opasować w pocie.
Ezekiel	Ez	31	44	19	A gdy wnidą do sieni zewnętrznéj do ludu, zewloką szaty swe, w których służyli, i położą je w skarbnicy świątynie a obloką się w inne szaty, a nie poświęcą ludu szatami swemi.
Ezekiel	Ez	31	44	20	Głowy téż swej golić nie będą, ani włosów zapuszczać, ale niech strzygąc przystrzygają głów swoich.
Ezekiel	Ez	31	44	21	I wina niech nie pije żaden kapłan, kiedy ma wniść do sieni wnętrznéj.
Ezekiel	Ez	31	44	22	I wdowy i porzucone niech nie pojmują za żony, ale panny z nasienia domu Izraelowego; ale i wdowę, która będzie wdową po kapłanie, pojmą.
Ezekiel	Ez	31	44	23	A lud mój uczyć będą, co za różność między rzeczą świętą a splugawioną i między rzeczą czystą a nieczystą, okażą im.
Ezekiel	Ez	31	44	24	A gdy będzie spór, stać będą na sądziech moich i sądzić będą, praw moich i przykazania mego we wszech świętach uroczystych strzedz będą i szabaty moje święcić będą,
Ezekiel	Ez	31	44	25	A do umarłego człowieka nie wnidą, aby się nie zmazali, chyba do ojca i do matki i do syna i do córki i do brata i do siostry, która drugiego męża nie miała, którymi się mazać będą.
Ezekiel	Ez	31	44	26	A gdy będzie oczyszczony, naliczą mu siedm dni.
Ezekiel	Ez	31	44	27	A w dzień wejścia swego do świątynie, do sieni wnętrznéj, aby mi służył w świątyni, ofiaruje za grzech swój, mówi Pan Bóg.
Ezekiel	Ez	31	44	28	A nie będą mieć dziedzictwa; Jam dziedzictwo ich, i osiadłości nie dacie im w Izraelu; bom Ja osiadłość ich.
Ezekiel	Ez	31	44	29	Ofiarę i za grzech i za występ oni jeść będą: i każdy ślub w Izraelu ich będzie.
Ezekiel	Ez	31	44	30	I pierwiastki wszech pierworodnych i wszystkie mokre ofiary ze wszech, które ofiarują, kapłańskie będą, i pierwiastki pokarmów waszych dawać będziecie kapłanowi, aby oddał błogosławieństwo domowi twemu.
Ezekiel	Ez	31	44	31	Żadnéj zdechliny, ani poimanego od zwierzów z ptaków i z bydła nie będą jeść kapłani.
Ezekiel	Ez	31	45	1	A gdy poczniecie ziemię losem dzielić, oddzielcie pierwiastki Panu poświątne z ziemie, na dłużą pięć i dwadzieścia tysięcy, a na szerzą dziesięć tysięcy: poświątnem to będzie we wszej granicy jego wokoło.
Ezekiel	Ez	31	45	2	A będzie z każdéj strony poświęcone pięćset, a pięćset na cztery strony wokoło, a pięćdziesiąt łokci na przedmieście jego wokoło.
Ezekiel	Ez	31	45	3	A od téj miary wymierzysz wzdłuż dwadzieścia i pięć tysięcy, a wszerz dziesięć tysięcy, a na tem będzie kościół i świątynia świętych.
Ezekiel	Ez	31	45	4	Poświątne z ziemie będzie kapłanom, sługom świątnice, którzy przystępują do służby Pańskiéj: i będzie im miejsce na domy i na świątynią świętości.
Ezekiel	Ez	31	45	5	A dwadzieścia i pięć tysięcy wzdłuż a dziesięć tysięcy wszerz będzie dla Lewitów, którzy posługują w domu, ci posiędą dwadzieścia skarbnic.
Ezekiel	Ez	31	45	6	A na osiadłość miasta dacie pięć tysięcy wszerz, a wzdłuż dwadzieścia i pięć tysięcy, podług oddzielenia świątynie, na wszystek dom Izraelski.
Ezekiel	Ez	31	45	7	Książęciu téż ztąd i zowąd na oddzielenie świątynie i na osiądłość miasta, przed oddzieleniem świątynie i przed osiadłością, miasta od boku morza aż do morza, a od boku wschodniego aż do wschodu słońca, a długość według każdéj strony od granice zachodniéj aż do granice wschodniéj.
Ezekiel	Ez	31	45	8	Z ziemie będzie miał osiadłość w Izraelu, i nie będą, daléj pustoszyć księżęta ludu mego, ale ziemię dadzą domowi Izraelskiemu według pokolenia ich.
Ezekiel	Ez	31	45	9	To mówi Pan Bóg: Dosyć miejcie na tem książęta Izraelskie! nieprawości i łupiestwa zaniechajcie a sądy i sprawiedliwość czyńcie, oddzielcie granice wasze od ludu mego, mówi Pan Bóg.
Ezekiel	Ez	31	45	10	Waga sprawiedliwa i Epha sprawiedliwe i Bat sprawiedliwy będzie u was.
Ezekiel	Ez	31	45	11	Epha i Bat równe i w jednę miarę będą, żeby Bat brał dziesiątą część korca, a Epha dziesiątą część korca: według miary korca będzie pomierzanie ich.
Ezekiel	Ez	31	45	12	A sykiel dwadzieścia pieniędzy ma, a dwadzieścia syklów, i pięć i dwadzieścia syklów, i piętnaście syklów grzywnę czynią.
Ezekiel	Ez	31	45	13	I te są pierwiastki, które weźmiecie: szóstą część Ephy z korca pszenice i szóstą część Ephy z korca jęczmienia.
Ezekiel	Ez	31	45	14	Miara téż oliwy: Bat oliwy dziesiąta część korca jest, a dziesięć Batów korzec czynią; bo dziesięć Batów napełniają korzec.
Ezekiel	Ez	31	45	15	I barana jednego z trzody dwuset, z tych, które chowają Izrael na ofiarę i na całopalenie i na zapokojne dla oczyszczenia za nie, mówi Pan Bóg.
Ezekiel	Ez	31	45	16	Wszystek lud ziemski będzie powinien ten podatek książęciu Izraelskiemu.
Ezekiel	Ez	31	45	17	A na książęciu będą całopalenia i ofiara i mokre ofiary na uroczyste święta i na soboty i na wszystkie uroczyste święta domu Izraelowego, on będzie czynił za grzech ofiarę i całopalenie i zapokojne ofiary na oczyszczenie za dom Izraelski.
Ezekiel	Ez	31	45	18	To mówi Pan Bóg: Pierwszego dnia miesiąca weźmiesz cielca z stada niepokalanego a oczyścisz świątynią.
Ezekiel	Ez	31	45	19	A weźmie kapłan ze krwie, która będzie za grzech, i włoży na podwoje domu i na cztery węgły kraju ołtarza i na podwoje bramy i sieni wnętrznéj.
Ezekiel	Ez	31	45	20	I tak uczynisz siódmego dnia z miejsca za każdego, który nie wiedział, a błędem zwiedzion jest, i oczyścisz za dom.
Ezekiel	Ez	31	45	21	W pierwszym miesiącu, czternastego dnia miesiąca, będziecie mieć uroczyste święto Paschy, siedm dni przaśniki jedzone będą.
Ezekiel	Ez	31	45	22	I uczyni książę dnia onego za się i za wszystek lud ziemski cielca za grzech.
Ezekiel	Ez	31	45	23	A w święto siedmiu dni będzie czynił całopalenie Panu siedm cielców i siedm baranów niepokalanych na każdy dzień przez siedm dni: a za grzech kozła kóz na każdy dzień.
Ezekiel	Ez	31	45	24	I ofiarę Ephy do cielca, a Ephy do barana uczyni, i oliwy Hin przy każdem Ephie.
Ezekiel	Ez	31	45	25	Siódmego miesiąca, piętnastego dnia miesiąca, w święto uroczyste uczyni, jako wyżéj powiedziano, przez siedm dni, tak za grzech, jako za całopalenie, i ofiarę i oliwę.
Ezekiel	Ez	31	46	1	To mówi Pan Bóg: Brama sieni wnętrznéj, która patrzy na wschód, będzie zamkniona przez sześć dni, w które robią, a w dzień sobotni będzie otworzona ; ale i w dzień pierwszy miesiąca będzie otworzona.
Ezekiel	Ez	31	46	2	I wnidzie książę drogą przysionku bramy z zewnątrz i stać będzie u progu bramy, a będą czynić kapłani całopalenie jego i zapokojne ofiary jego, a będzie się modlił na progu bramy i wnidzie; lecz brama nie będzie zamkniona aż do wieczora.
Ezekiel	Ez	31	46	3	I będzie się modlił lud ziemski u drzwi onéj bramy w soboty i na nowiu przed Panem.
Ezekiel	Ez	31	46	4	A całopalenie to ofiaruje książę Panu, w dzień sobotni sześć baranków niepokalanych i barana niepokalanego.
Ezekiel	Ez	31	46	5	A obiaty Ephy do barana, a do baranków obiatę, którą da ręka jego, a oliwy Hin do każdego Ephy
Ezekiel	Ez	31	46	6	A na dzień nowego miesiąca cielca z stada niepokalanego: i sześć baranków i baranów będą niepokalane.
Ezekiel	Ez	31	46	7	I Epha do cielca, Epha téż do barana uczyni obiaty, a do baranków, jako najdzie ręka jego, a oliwy Hin do każdego Ephy.
Ezekiel	Ez	31	46	8	A gdy ma wniść książę, drogą przysionku bramy niech wnidzie i tąż drogą niechaj wynidzie.
Ezekiel	Ez	31	46	9	Lecz, gdy będzie wchodził lud ziemski przed Pana na dni uroczyste, który wnidzie bramą północną, aby się kłaniał, niech wynidzie drogą bramy południowéj, a kto wchodzi drogą bramy południowéj, niech wynidzie drogą bramy północnéj, nie wraca się drogą bramy, którą wszedł, ale przeciwko niéj wynidzie.
Ezekiel	Ez	31	46	10	A książę w pośrodku ich z wchodzącymi wnidzie, a z wychodzącymi wynidzie.
Ezekiel	Ez	31	46	11	A w jarmarki i na uroczyste dni będzie obiata Ephy do cielca i Ephy do barana, a jagnięty będzie ofiara, ile da ręka jego, a oliwy Hin do każdego Ephy.
Ezekiel	Ez	31	46	12	A gdy czynić będzie książę dobrowolne całopalenie, albo zapokojne dobrowolne Panu, otworzą mu bramę, która patrzy na wschód, i będzie czynił całopalenie swe i zapokojne swe, jako zwykło bywać w dzień sobotni, a wynidzie, i zawrą bramę, gdy wynidzie.
Ezekiel	Ez	31	46	13	I baranka tegorocznego niepokalanego będzie czynił całopaleniem co dzień Panu: zawsze rano czynić je będzie.
Ezekiel	Ez	31	46	14	I uczyni obiatę nań co poranek, szóstą część Ephy, a oliwy trzecią część Hin, aby była zmieszana z białą mąką: obiata Panu zakonna, ustawiczna i wieczna.
Ezekiel	Ez	31	46	15	Uczyni baranka i obiatę i oliwę co poranek, całopalenie wieczne.
Ezekiel	Ez	31	46	16	To mówi Pan Bóg: Jeźli da książę dar któremu z synów swych, dziedzictwo jego będzie z synów jego, posiędą je dziedzicznem prawem.
Ezekiel	Ez	31	46	17	A jeźli co odkaże z dziedzictwa swego któremu z sług swoich, będzie jego aż do roku odpustu, i wróci się do książęcia; lecz dziedzictwo jego synom jego będzie.
Ezekiel	Ez	31	46	18	A nie weźmie książę z dziedzictwa ludu gwałtem i z osiadłości ich; ale z osiadłości swéj da dziedzictwo synom swym, żeby się nie rozpraszał lud mój każdy od osiadłości swéj.
Ezekiel	Ez	31	46	19	I wwiódł mię przez wejście, które było z boku bramy, do skarbnic świątnice do kapłanów, które patrzyły na północy, a było tam miejsce patrzące na zachód.
Ezekiel	Ez	31	46	20	I rzekł do mnie: To jest miejsce, gdzie będą warzyć kapłani za grzech i za występ, gdzie będą warzyć obiatę, aby nie wynosili do sieni zewnętrznéj, i aby był poświęcony lud.
Ezekiel	Ez	31	46	21	I wywiódł mię do sieni zewnętrznéj i obwiódł mię po czterech kątach sieni, a oto sionka była w kącie sieni każdéj, sionka w każdym kącie sieni.
Ezekiel	Ez	31	46	22	We czterech kąciech sieni sionki rozłożone, czterdzieści łokci wzdłuż, a trzydzieści wszerz, jednéj miary cztery były.
Ezekiel	Ez	31	46	23	A ściana wokoło obtaczająca cztery sionki, i kuchnie poczynione były pod gankami wokoło.
Ezekiel	Ez	31	46	24	I rzekł do mnie: Ten jest dom kuchen, w którym warzyć będą słudzy domu Pańskiego ofiary ludu.
Ezekiel	Ez	31	47	1	I obrócił mię ku drzwiom domu, a oto wody wychodziły zpod progu domu na wschód słońca; bo oblicze domu patrzyło na wschód słońca, a wody schodziły na prawy bok kościoła na południe ołtarza.
Ezekiel	Ez	31	47	2	I wywiódł mię drogą bramy północnéj a obrócił mię ku drodze przed bramą zewnętrzną na drogę, która patrzyła na wschód słońca, a oto wody wylewające z boku prawego.
Ezekiel	Ez	31	47	3	Gdy wychodził mąż na wschód słońca, który miał sznur w ręce swéj, a wymierzył tysiąc łokci, i przewiódł mię przez wodę aż do kostek.
Ezekiel	Ez	31	47	4	I zaś wymierzył tysiąc i przewiódł mię przez wodę aż do kolan.
Ezekiel	Ez	31	47	5	I wymierzył tysiąc i przewiódł mię przez wodę aż do nerek. I wymierzył tysiąc potoku, któregom nie mógł przebrnąć; bo się podniosły były wody głębokiego potoku, który nie może być przebrniony.
Ezekiel	Ez	31	47	6	I rzekł do mnie: Zaisteś widział, synu człowieczy? i wywiódł mię i obrócił do brzegu potoku.
Ezekiel	Ez	31	47	7	A gdym się obrócił, alić po brzegu potoku drzewa bardzo wiele z obudwu stron.
Ezekiel	Ez	31	47	8	I rzekł do mnie: Te wody, które wychodzą do mogił piasku wschodniego, a schodzą na równinę puszczy, wnidą do morza i wynidą, a będą uzdrowione wody.
Ezekiel	Ez	31	47	9	A wszelka dusza żywiąca, która płaza, gdziekolwiek przyjdzie potok, będzie żywa, i będzie ryb dosyć wiele, gdy tam przyjdą te wody, i będzie uzdrowiono i żyć będzie wszystko, dokąd przyjdzie potok.
Ezekiel	Ez	31	47	10	I będą stać nad nimi rybitwi, od Engaddy aż do Engallim suszenie niewodów będzie: wiela rodzajów będą ryby jego, jako ryby morza wielkiego, mnóstwa zbytniego.
Ezekiel	Ez	31	47	11	Lecz na brzegach jego i na błotach nie będą uzdrowione; bo się w solne żupy obrócą.
Ezekiel	Ez	31	47	12	A nad potokiem wyrośnie na brzegach jego z obudwu stron wszelkie drzewo owoc rodzące, nie opadnie list z niego i nie ustanie owoc jego: na każdy miesiąc przyniesie nowy owoc; bo wody jego z świątnice wynidą, i będzie owoc jego na pokarm, a liście jego na lekarstwo.
Ezekiel	Ez	31	47	13	To mówi Pan Bóg: Ta jest granica, w któréj posiędziecie ziemię dwojenaście pokoleń Izraelowych; bo Józeph dwojaki sznur ma.
Ezekiel	Ez	31	47	14	A posiędziecie ją każdy równie jako i brat jego, nad którą podniosłem rękę moję, żebym dał ojcom waszym, i dostanie się wam ta ziemia w osiadłość.
Ezekiel	Ez	31	47	15	A ta jest granica ziemie, ku stronie północnéj od morza wielkiego drogą Hethalon idącym do Sedada:
Ezekiel	Ez	31	47	16	Emath, Berotha, Sabarym, które jest między granicą Damaszku a między granicą Ematli, dom Thychon, który jest podle granice Auran.
Ezekiel	Ez	31	47	17	I będzie granica od morza aż do sieni Enon, granicą Damaszku i od północy do północy: granica Emath strona północna.
Ezekiel	Ez	31	47	18	A strona wschodnia z pośród Auran i z pośród Damaszku i z pośród Galaad i z pośród ziemie Izraelskiéj, Jordan rozgraniczający do morza wschodniego; będziecie téż mierzyć stronę wschodnią.
Ezekiel	Ez	31	47	19	A strona południowa na południe od Thamara aż do wód przeciwieństwa Kades, a potok aż do morza wielkiego: a to jest strona południowa na południe.
Ezekiel	Ez	31	47	20	A strona morza morze wielkie od granice na prost, aż przyjdziesz do Emath, ta jest strona morza.
Ezekiel	Ez	31	47	21	I podzielicie sobie tę ziemię według pokoleń Izraelowych.
Ezekiel	Ez	31	47	22	I weźmiecie ją w dziedzictwo sobie i przychduiom, którzy przystaną do was, którzy spłodzą syny w pośrodku was, a będą wam jako tu rodzicy między synmi Izraelowymi: z wami będą się dzielić osiadłością w pośrodku pokoleń Izraelowych.
Ezekiel	Ez	31	47	23	A przy któremkolwiek pokoleniu przychodzień będzie, tam mu dacie osiadłość, mówi Pan Bóg.
Ezekiel	Ez	31	48	1	I te imiona pokoleń od granic północnych podle drogi Hethalon idącym do Emath, sień Enan granica Damaszku ku północy podle drogi Emath: i będzie mu strona wschodnia morze, Danowi jedna.
Ezekiel	Ez	31	48	2	A przy granicy Danowéj od strony wschodniéj aż do strony morza, Asserowi jedna.
Ezekiel	Ez	31	48	3	A przy granicy Asserowéj od strony wschodniéj aż do strony morza, Nephthalemu jedna.
Ezekiel	Ez	31	48	4	A przy granicy Nephthali od strony wschodniéj aż do strony morza, Manassemu jedna.
Ezekiel	Ez	31	48	5	A przy granicy Manasse od strony wschodniéj aż do strony morza, Ephraimowi jedna
Ezekiel	Ez	31	48	6	A przy granicy Ephraimowéj od strony wschodniéj aż do strony morza, Rubenowi jedna.
Ezekiel	Ez	31	48	7	A przy granicy Rubenowéj od strony wschodniéj aż do strony morza, Judzie jedna.
Ezekiel	Ez	31	48	8	A przy granicy Judy od strony wschodnij aż do strony morza, będą pierwociny, które odłączycie, pięć i dwadzieścia tysięcy na szerzą i na dłużą, jako każda część od strony wschodniéj aż do strony morza, a będzie świątynia w pośrodku jéj.
Ezekiel	Ez	31	48	9	Pierwociny, które odłączycie Panu, wzdłuż na dwadzieścia i pięć tysięcy a wszerz na dziesięć tysięcy.
Ezekiel	Ez	31	48	10	A te będą pierwociny świątynie kapłanów, na północy wzdłuż dwadzieścia i pięć tysięcy, a ku morzu wszerz dziesięć tysięcy; ale i na wschód wszerz dziesięć tysięcy, a na południe wzdłuż dwadzieścia i pięć tysięcy. A świątynia Pańska będzie w pośrodku ich.
Ezekiel	Ez	31	48	11	Kapłanom świątnica będzie z synów Sadok, którzy przestrzegali Ceremonii moich a nie błądzili, gdy błądzili synowie Izraelowi, jako błądzili i Lewitowie.
Ezekiel	Ez	31	48	12	I będą ich pierwociny z pierwocin ziemie, święte świętych, przy granicy Lewitów.
Ezekiel	Ez	31	48	13	Lecz i Lewitom także przy granicy kapłanów dwadzieścia i pięć tysięcy wzdłuż a wszerz dziesięć tysięcy: wszystkie długości dwadzieścia i pięć tysięcy, a szerokości dziesięć tysięcy.
Ezekiel	Ez	31	48	14	A nie przedadzą z tego, ani zamienią, ani przenoszone będą pierwociny ziemi; bo są poświęcone Panu.
Ezekiel	Ez	31	48	15	A pięć tysięcy, które zbywają w szerokości przez dwadzieścia i pięć tysięcy, niech poświęcone będą miastu na mieszkanie i na przedmieście, i będzie miasto w pośrodku jego.
Ezekiel	Ez	31	48	16	A to wymierzenie jego: na stronę północną pięćset i cztery tysiące, a na stronę południową pięćset i cztery tysiące, a na stronę wschodnią pięćset i cztery tysiące, a na stronę zachodnią pięćset i cztery tysiące.
Ezekiel	Ez	31	48	17	A będzie przedmieścia miejskiego na północy dwieście i pięćdziesiąt, a na południe dwieście i pięćdziesiąt, i ku morzu dwieście i pięćdziesiąt, a na zachód dwieście i pięćdziesiąt.
Ezekiel	Ez	31	48	18	A co będzie zbywać wzdłuż według pierwocin świątynie, dziesięć tysięcy na wschód słońca i dziesięć tysięcy na zachód, będą jako pierwociny świątynie, a będzie zboże z niego na chleb tym, którzy służą miastu.
Ezekiel	Ez	31	48	19	A ci, którzy służą miastu, będą robić ze wszech pokoleń Izraelowych.
Ezekiel	Ez	31	48	20	Wszystkie pierwociny dwudziestu i piąci tysięcy, po dwudziestu i piąci tysięcy na cztery granie, będą odłączone na pierwociny świątynie i na osadę miasta.
Ezekiel	Ez	31	48	21	A to, co zostanie, książęce będzie z każdéj strony pierwocin świątynie i osady miasta naprzeciwko dwudziestu i piąci tysięcy pierwocin aż do granice wschodniéj, ale i ku morzu przeciw dwudziestu i piąci tysięcy aż do granice morza takież między częściami książęcemi będzie, i będą pierwociny świątynie i świątynia kościoła w pośrodku jego.
Ezekiel	Ez	31	48	22	A z osiadłości Lewitów i z osiadłości miasta w pośrodku części książęcych, będzie między granicą Judy i między granicą Benjamina i książęciu należeć będzie.
Ezekiel	Ez	31	48	23	I innym pokoleniom, od strony wschodniéj aż do strony zachodniéj, Benjaminowi jedna.
Ezekiel	Ez	31	48	24	A przeciw granicy Benjaminowéj od strony wschodniéj aż do strony zachodniéj, Symeonowi jedna.
Ezekiel	Ez	31	48	25	A przy granicy Symeonowéj od strony wschodniéj aż do strony zachodniéj, Isachar jedna.
Ezekiel	Ez	31	48	26	A wedle granice Isacharowéj od strony wschodniéj aż do strony zachodniéj, Zabulonowi jedna.
Ezekiel	Ez	31	48	27	A przy granicy Zabulonowéj od strony wschodniéj aż do strony morskiéj, Gadowi jedna.
Ezekiel	Ez	31	48	28	A wedle granice Gadowéj ku stronie południowéj na południe, i będzie granica od Thamar aż do wód przeciwieństwa Kades, dziedzictwo przeciw morzu wielkiemu.
Ezekiel	Ez	31	48	29	Tać jest ziemia, którą puścicie na los pokoleniom Izrael, i te Rozdziały ich, mówi Pan Bóg.
Ezekiel	Ez	31	48	30	A te wychodzenia miasta, od strony północnéj pięćset i cztery tysiące namierzysz.
Ezekiel	Ez	31	48	31	A bramy miejskie imionmi pokoleń Izraelowych, trzy bramy od północy: brama Rubenowa jedna, brama Judowa jedna, brama Lewi jedna.
Ezekiel	Ez	31	48	32	A na stronie wschodniéj pięćset i cztery tysiące a trzy bramy: brama Józephowa jedna, brama Benjaminowa jedna, brama Danowa jedna.
Ezekiel	Ez	31	48	33	A na stronę południową pięćset i cztery tysiące namierzysz, i trzy bramy: brama Symeonowa jedna, brama Isacharowa jedna, brama Zabulonowa jedna.
Ezekiel	Ez	31	48	34	I ku stronie zachodniéj pięćset i cztery tysiące, a bram ich trzy: brama Gadowa jedna, brama Asserowa jedna, brama Nephthali jedna.
Ezekiel	Ez	31	48	35	W około ośmnaście tysięcy, a imię miasta od onego dnia: Pan tamże. Przypisy
Daniel	Dn	32	1	1	Roku trzeciego królestwa Joakima, króla Judzkiego, przyszedł Nabuchodonozor, król Babiloński, do Jeruzalem i obległ je.
Daniel	Dn	32	1	2	I dał Pan w ręce jego Joakima, króla Judzkiego, i część naczynia domu Bożego, i zawiózł je do ziemie Sennaar, do domu boga swego. i wniósł naczynie do domu skarbu boga swego.
Daniel	Dn	32	1	3	I rzekł król Asphenezowi, przełożonemu trzebieńców, aby wwiódł z synów Izraelowych a z nasienia królewskiego i pańskiego
Daniel	Dn	32	1	4	Pacholęta, w którychby nie było żadnéj zmazy, pięknych urodą i wyćwiczone we wszelakiéj mądrości, ostrożne w umiejętności i uczone w nauce, a którzyby mogli stać w pałacu królewskim, aby ich uczył pisma i języka Chaldejskiego.
Daniel	Dn	32	1	5	I postanowił im król obrok na każdy dzień z potraw swoich i z wina, z którego sam pił, aby wychowani przez trzy lata potem stali przed obliczem królewskiem.
Daniel	Dn	32	1	6	Byli tedy między nimi z synów Judzkich, Daniel, Ananiasz, Misael i Azaryasz.
Daniel	Dn	32	1	7	I dał im przełożony trzebieńców imiona: Danielowi Balthazar, Ananiaszowi Sydrach, Misaelowi Misach a Azaryaszowi Abdenago.
Daniel	Dn	32	1	8	Lecz Daniel postanowił w sercu swojem, żeby się nie mazał z stołu królewskiego ani winem picia jego, i prosił przełożonego rzezańców, żeby się nie zmazał.
Daniel	Dn	32	1	9	I dał Bóg Danielowi łaskę i miłosierdzie przed obliczem przełożonego rzezańców.
Daniel	Dn	32	1	10	I rzekł przełożony rzezańców do Daniela: Boję się ja pana mego króla, który wam postanowił jadło i picie, który, jeźli ujrzy twarzy wasze chudsze, niż innych młodzieńców, rówienników waszych, potępicie głowę moję królowi.
Daniel	Dn	32	1	11	I rzekł Daniel do Malasara, którego był postanowił przełożony rzezańców nad Danielem, Ananiaszem, Misaelem i Azaryaszem:
Daniel	Dn	32	1	12	Doświadcz nas, proszę cię, sług twoich przez dziesięć dni, a niech nam dawają jarzyny ku jedzeniu a wodę ku piciu.
Daniel	Dn	32	1	13	A przypatruj się twarzom naszym i twarzom pacholąt, które jedzą potrawy królewskie, a jako ujrzysz, uczynisz z sługami twymi.
Daniel	Dn	32	1	14	Który usłyszawszy mowę takową, doświadczał ich przez dziesięć dni.
Daniel	Dn	32	1	15	A po dziesiąci dni pokazały się twarzy ich lepsze i cielistsze niźli wszech pacholąt, które jadły potrawy królewskie.
Daniel	Dn	32	1	16	Tedy Malasar brał potrawy i wino napoju ich, a dawał im jarzyn.
Daniel	Dn	32	1	17	A tym pacholętom dał Bóg umiejętność i naukę we wszelakich i księgach i w mądrości a Danielowi dał wyrozumienie wszelakiego widzenia i snów.
Daniel	Dn	32	1	18	A tak, gdy się wypełniły dni, po których był król rzekł, aby je wprowadzono, przywiódł je przełożony rzezańców przed oczy Nabuchodonozora.
Daniel	Dn	32	1	19	A gdy z nimi król rozmawiał, nie naleźli się tacy ze wszystkich, jako Daniel, Ananiasz, Misael i Azaryasz, i stawali przed królem.
Daniel	Dn	32	1	20	A wszelkie słowo w mądrości i w rozumie, którego pytał się król u nich, nalazł w nich dziesięciorako nad wszystkie wieszczki i czarnoksiężniki, którzy byli we wszystkiem królestwie jego.
Daniel	Dn	32	1	21	I był Daniel aż do pierwszego roku Cyrusa króla.
Daniel	Dn	32	2	1	Roku wtórego królestwa Nabuchonozora widział Nabuchodonozor sen, i zlękł się duch jego, a sen jego odszedł od niego.
Daniel	Dn	32	2	2	I rozkazał król, aby przyzwano wieszczków i czarnoksiężników i czarowników i Chaldejczyków, żeby oznajmili królowi sny jego; którzy, gdy przyszli, stanęli przed królem.
Daniel	Dn	32	2	3	I rzekł do nich król: Widziałem sen, a na myśli będąc zatrwożony, nie wiem, com widział.
Daniel	Dn	32	2	4	I odpowiedzieli Chaldejczycy królowi po Syryjsku: Królu, żyj na wieki! powiedz sen sługom swym, a wykład jego oznajmiemy.
Daniel	Dn	32	2	5	A odpowiadając król rzekł Chaldejczykom: Mowa odeszła odemnie, jeźli mi nie oznajmicie snu i wykładu jego, zginiecie wy, a domy wasze pospolite będą.
Daniel	Dn	32	2	6	Lecz jeźli sen i wykład jego powiecie, zapłaty i dary i cześć wielką odniesiecie odemnie, sen tedy i wykład jego pokażcie mi.
Daniel	Dn	32	2	7	Odpowiedzieli powtóre i rzekli: Król niech powie sen sługom swoim, a wykład jego pokażemy.
Daniel	Dn	32	2	8	Odpowiedział król i rzekł: Zaiste wiem, że czas odkupujecie, wiedząc, iż odeszła mowa odemnie.
Daniel	Dn	32	2	9	A tak, jeźli mi snu nie oznajmicie, jeden jest wyrok o was, żebyście wykład faleszny i zdrady pełny złożyli, abyście mówili przedemną, ażby czas przeminął: przeto sen powiedzcie mi, abych wiedział, że téż wykład jego prawdziwy powiadacie.
Daniel	Dn	32	2	10	Tedy odpowiadając Chaldejczycy przed królem, rzekli: Niemasz człowieka na ziemi, któryby mowę twą, królu, mógł wypełnić; lecz ani żaden z królów, wielki i możny, o słowo takowe nie pyta się od żadnego wieszczka i czarownika i Chaldejczyka.
Daniel	Dn	32	2	11	Bo mowa, o którą się ty pytasz, królu, ciężka jest, ani się najdzie żaden, ktoby ją oznajmił przed obliczem królewskiem, oprócz bogów, których obcowanie nie jest z ludźmi.
Daniel	Dn	32	2	12	Co usłyszawszy król w zapalczywości i w gniewie wielkim rozkazał, aby zginęli wszyscy mędrcy Babilońscy.
Daniel	Dn	32	2	13	A gdy wyszedł dekret, zabijano mędrce i szukano Daniela i towarzyszów jego, aby zginęli.
Daniel	Dn	32	2	14	Tedy Daniel pytał się o prawie i o wyroku od Aryocha, hetmana żołnierstwa królewskiego, który był wyszedł, aby pobił mędrce Babilońskie.
Daniel	Dn	32	2	15	I pytał onego, który był wziął moc od króla, dlaczego tak srogi wyrok od oblicza królewskiego wyszedł. Gdy tedy Aryoch rzecz oznajmił Danielowi,
Daniel	Dn	32	2	16	Daniel wszedłszy prosił króla, żeby mu dał czas na oznajmienie wykładu królowi.
Daniel	Dn	32	2	17	I wszedł do domu swego i oznajmił rzecz Ananiaszowi i Misaelowi i Azaryaszowi, towarzyszom swoim,
Daniel	Dn	32	2	18	Aby szukali miłosierdzia od oblicza Boga niebieskiego około téj tajemnice, a nie zginęli Daniel i towarzysze jego z innymi mędrcami Babilońskimi.
Daniel	Dn	32	2	19	Tedy Danielowi tajemnica przez widzenie w nocy jest objawiona, i błogosławił Daniel Boga niebieskiego,
Daniel	Dn	32	2	20	I mówiąc rzekł: Niech będzie imię Pańskie błogosławione od wieku aż do wieku; bo jego jest mądrość i moc.
Daniel	Dn	32	2	21	I on odmienia czasy i wieki, przenosi królestwa i stanowi, daje mądrość mądrym i umiejętność rozumiejącym naukę,
Daniel	Dn	32	2	22	On odkrywa głębokości i skrytości i wie rzeczy w ciemności postanowione, a światłość z nim mieszka.
Daniel	Dn	32	2	23	Tobie, Boże ojców naszych! wyznawam i chwalę cię, żeś mi dał mądrość i moc, i teraz oznajmiłeś mi, o cośmy cię prosili, żeś nam mowę królewską otworzył.
Daniel	Dn	32	2	24	Potem Daniel wszedłszy do Aryocha, którego był naznaczył król, aby wytracił mędrce Babilońskie, tak mu rzekł: Mędrców Babilońskich nie trać, wiedź mię przed oblicze królewskie, a wykład królowi powiem.
Daniel	Dn	32	2	25	Tedy Aryoch z kwapieniem wwiódł Daniela do króla i rzekł mu: Nalazłem człowieka z synów przeprowadzenia Judzkiego, który wykład królowi oznajmi.
Daniel	Dn	32	2	26	Odpowiedział król i rzekł Danielowi, któremu imię było Balthazar: Co mniemasz, możeszli mi prawdziwie oznajmić sen, którym widział i wykład jego?
Daniel	Dn	32	2	27	A odpowiadając Daniel przed królem, rzekł: Tajemnice, której król pyta, mędrcy, czarnoksiężnicy, wieszczkowie i praktykarze nie mogą oznajmić królowi;
Daniel	Dn	32	2	28	Ale jest Bóg na niebie, który odkrywa tajemnice, który oznajmił tobie, królu Nabuchodonozorze! co ma przyjść czasów ostatecznych. Sen twój i widzenia głowy twojéj na łożu twem takowe są:
Daniel	Dn	32	2	29	Ty, królu! począłeś myślić na pościeli twéj, coby miało być napotem: a który odkrywa tajemnice, pokazał tobie, co ma przyjść.
Daniel	Dn	32	2	30	Mnie téż nie mądrością, któraby była we mnie większa, niźli we wszystkich żywiących, tajemnica ta jest objawiona; ale, aby wykład królowi oznajmion był, a żebyś wiedział myśli serca twego.
Daniel	Dn	32	2	31	Ty, królu! widziałeś, a oto jakoby obraz jeden wielki, obraz on wielki i obraz wysoki stał przeciw tobie, a pojrzenie jego było straszne.
Daniel	Dn	32	2	32	Tego obrazu głowa była ze złota co lepszego, a piersi i ramiona z śrebra, brzuch lepak i biodra z miedzi,
Daniel	Dn	32	2	33	A goleni żelazne, nóg część niektóra była żelazna, a niektóra gliniana.
Daniel	Dn	32	2	34	Takeś widział, aż odcięt jest kamień z góry bez rąk i uderzył obraz w nogi jego żelazne i gliniane i skruszył je.
Daniel	Dn	32	2	35	Tedy skruszyło się spółem żelazo, skorupa, miedź, śrebro i złoto i obróciło się jako w proch letniego bojewiska, które zaniósł wiatr, i nie nalazło się im żadne miejsce: a kamień, który był uderzył w obraz, stał się górą wielką i napełnił wszystkę ziemię.
Daniel	Dn	32	2	36	Ten jest sen. Wykład téż jego powiemy przed tobą, królu!
Daniel	Dn	32	2	37	Tyś jest królem królów, a Bóg niebieski królestwo i moc i panowanie i sławę dał tobie:
Daniel	Dn	32	2	38	I wszystko, w czem mieszkają synowie ludzcy i zwierzęta polne, ptastwo téż powietrzne, dał w rękę twą, a pod mocą twoją wszystko postanowił, a tak tyś jest głową złotą.
Daniel	Dn	32	2	39	A po tobie powstanie królestwo insze, mniejsze niźli ty, śrebrne, i [0808]trzecie królestwo insze miedziane, które będzie panowało po wszystkiéj ziemi.
Daniel	Dn	32	2	40	A królestwo czwarte będzie jako żelazo, jako żelazo kruszy i króci wszystko, tak połamie i pokruszy to wszystko.
Daniel	Dn	32	2	41	A iżeś widział nóg i palców część skorupy garncarskiéj, a część żelazną, królestwo rozdzielone będzie, które jednak z dużości żelaza wynidzie, wedle tego, jakoś widział żelazo zmieszane z skorupą z gliny.
Daniel	Dn	32	2	42	A palce nóg częścią żelazne, a częścią gliniane, królestwo częścią będzie mocne, a częścią skruszone.
Daniel	Dn	32	2	43	A żeś widział żelazo zmięszane z skorupą z gliny, pomieszają się wprawdzie nasieniem człowieczem: ale się z sobą nie spoją, jako żelazo nie może się zmieszać z skorupą.
Daniel	Dn	32	2	44	A we dni onych królestw wzbudzi Bóg niebieski królestwo, które się na wieki nie rozproszy: a królestwo jego nie będzie dane ludowi innemu, a połamie i niszczy te wszystkie królestwa, a samo stać będzie na wieki.
Daniel	Dn	32	2	45	Wedle tego, żeś widział, że z góry odcięt jest kamień bez rąk, i pokruszył skorupę i żelazo i miedź i śrebro i złoto: Bóg wielki pokazał królowi, co ma przyjść potem, a prawdziwy jest sen i wierny wykład jego.
Daniel	Dn	32	2	46	Tedy król Nabuchodonozor padł na oblicze swe i pokłonił się Danielowi i ofiary i kadzenie kazał, aby mu ofiarowali.
Daniel	Dn	32	2	47	Mówiąc tedy król, rzekł Danielowi: Prawdziwie Bóg wasz jest Bogiem bogów i panem królów i odkrywaczem tajemnic, ponieważeś ty mógł otworzyć tę tajemnicę.
Daniel	Dn	32	2	48	Tedy król wyniósł wysoko Daniela i darów wiele i wielkich dał mu i uczynił go książęciem nad wszystkiemi krainami Babilońskiemi, i przełożonym nad urzędnikami, nad wszystkie mędrce Babilońskie.
Daniel	Dn	32	2	49	A Daniel prosił u króla, i [prz]ełożył nad sprawami krainy Ba[biloń]skiéj Sydracha, Misacha i Ab[denaga:] a sam Daniel był we drzwiach [królewski]ch.
Daniel	Dn	32	3	1	Nabuchodonozor król uczynił bałwan złoty, na wzwyż sześćdziesiąt łokci, a na szerzą sześć łokci, i postawił go na polu Dura, krainy Babilońskiéj.
Daniel	Dn	32	3	2	A tak król Nabuchodonozor posłał, aby zebrano przednie pany, urzędniki i sędzię, książęta i tyrany i starosty i wszystkie przełożone krain, aby się zeszli na poświącanie bałwana, który był wystawił król Nabuchodonozor.
Daniel	Dn	32	3	3	Tedy się zgromadzili przedni panowie, urzędnicy i sędziowie, książęta i tyrani i przedni ludzie, którzy byli na władzach postanowieni, i wszyscy przedniejsi z krain, aby się zeszli na poświęcenie bałwana, który był podniósł król Nabuchodonozor, i stali przed bałwanem, który był postawił król Nabuchodonozor.
Daniel	Dn	32	3	4	A woźny wołał duże: Wam mówię ludom, narodom i językom:
Daniel	Dn	32	3	5	W godzinę, któréj usłyszycie głos trąby i piszczałki i cytry, fletnie i harfy i symphonała i wszelakiéj muzyki, padłszy pokłońcie się bałwanowi złotemu, który postawił król Nabuchodonozor.
Daniel	Dn	32	3	6	A ktoby upadłszy nie pokłonił się, ten téjże godziny będzie wrzucon w piec ognia pałającego.
Daniel	Dn	32	3	7	Potem tedy, skoro usłyszeli wszyscy narodowie głos trąby, piszczałki i cytry, fletni i harfy i symphonału i wszelakiéj muzyki, upadłszy wszyscy narodowie, pokolenia i języki, kłaniali się bałwanowi złotemu, który postawił król Nabuchodonozor.
Daniel	Dn	32	3	8	A wnet tegóż czasu przystąpiwszy mężowie Chaldejscy oskarżyli Żydy.
Daniel	Dn	32	3	9	I rzekli Nabuchodonozorowi królowi: Królu, żyj na wieki!
Daniel	Dn	32	3	10	Ty, królu! dałeś wyrok, aby każdy człowiek, któryby usłyszał głos trąby, piszczałki i cytry, fletni i harfy i symphonału i wszelakiéj muzyki, aby upadł i pokłonił się obrazowi złotemu:
Daniel	Dn	32	3	11	A ktoby upadłszy nie pokłonił się, żeby był wrzucon w piec ognia gorejącego.
Daniel	Dn	32	3	12	Są tedy mężowie Żydowie, któreś postanowił nad sprawami krain Babilońskich, Sydrach, Misach i Abdenago: ci mężowie wzgardzili, królu! wyrokiem twoim, bogom twym nie służą, i bałwanowi złotemu, któryś podniósł, nie kłaniają się.
Daniel	Dn	32	3	13	Tedy Nabuchodonozor w zapalczywości i w gniewie rozkazał, aby byli przywiedzeni Sydrach, Misach i Abdenago: które wnet przywiedziono przed oblicze króla.
Daniel	Dn	32	3	14	I mówiąc Nabuchodonozor król, rzekł im: Po prawdzieli Sydrach, Misach i Abdenago, bogom moim nie służycie i bałwanowi złotemu, którym postanowił, nie kłaniacie się?
Daniel	Dn	32	3	15	Przeto teraz, jeźliście gotowi, któréjkolwiek godziny usłyszycie głos trąby, piszczałki, cytry, fletni i harfy, symphonału i wszelakiéj muzyki, padnijcie i pokłońcie się bałwanowi, którym uczynił, a jeźli się nie pokłonicie, téjże godziny będziecie wrzuceni w piec ognia gorejącego. A któryż jest bóg, który was wyrwie z ręki mojéj?
Daniel	Dn	32	3	16	Odpowiadając Sydrach, Misach i Abdenago, rzekli królowi Nabuchodonozorowi: Nie trzeba nam o téj rzeczy odpowiadać tobie.
Daniel	Dn	32	3	17	Bo oto Bóg nasz, któremu służymy, może nas wyrwać z pieca ognia pałającego i z ręku twoich, o królu! wybawić.
Daniel	Dn	32	3	18	A jeźliby nie chciał, niech będzie wiadomo tobie, królu! że bogom twoim nie służymy i bałwanowi złotemu, któryś wystawił, nie kłaniamy się.
Daniel	Dn	32	3	19	Tedy Nabuchodonozor napełniony jest zapalczywością, i pojrzenie twarzy jego odmieniło się na Sydrach, Misach i Abdenago i rozkazał, żeby rozpalono piec siedmkroć więcéj, niźli był zwyczaj palić.
Daniel	Dn	32	3	20	A mężom co mocniejszym z wojska swego rozkazał, aby związawszy nogi Sydrach, Misach i Abdenago, wrzucili je w piec ognia gorejącego.
Daniel	Dn	32	3	21	I natychmiast oni mężowie związani z ubraniami swemi i z czapkami i botami i szatami wrzuceni są wpośród pieca ognia pałającego.
Daniel	Dn	32	3	22	Bo rozkazanie królewskie przynaglało, a piec był bardzo rozpalony; lecz męże one, którzy byli wrzucili Sydrach, Misach i Abdenago, pobił płomień ogniowy,
Daniel	Dn	32	3	23	A ci trzéj mężowie, to jest: Sydrach, Misach i Abdenago wpadli wpośród pieca ognia pałającego związani.
Daniel	Dn	32	3	24	Tedy król Nabuchodonozor zdumiał się i wstał prędko i rzekł panom swoim: Izaliśmy nie trzech mężów wrzucili wpośród ognia spętanych? którzy odpowiadając królowi, rzekli: Prawdziwie, królu!
Daniel	Dn	32	3	25	Odpowiedział i rzekł: Oto ja widzę czterech mężów rozwiązanych i chodzących w pośrodku ognia, a żadnego naruszenia niemasz w nich, a osoba czwartego podobna synowi Bożemu.
Daniel	Dn	32	3	26	Tedy przystąpił Nabuchodonozor do drzwi pieca ognia pałającego, i rzekł: Sydrachu, Misachu i Abdenagu, słudzy Boga wysokiego! wynidźcie a przyjdźcie. I natychmiast wyszli Sydrach, Misach i Abdenago z pośrodku ognia.
Daniel	Dn	32	3	27	A zgromadziwszy się książęta, urzędnicy i sędziowie i możni królewscy, oględowali męże one, iż żadnéj mocy nie miał ogień nad ciały ich, i włos głowy ich nie przypalił się, i szarawary ich nie odmieniły się, ani zapach ognia nie przeszedł przez nie.
Daniel	Dn	32	3	28	Tedy krzyknąwszy Nabuchodonozor, rzekł: Błogosławiony Bóg ich, to jest, Sydracha, Misacha i Abdenaga, który posłał Anioła swego a wybawił sługi swe, którzy weń wierzyli, a słowo królewskie odmienili i wydali ciała swe, aby nie służyli ani się kłaniali żadnemu bogu, wyjąwszy Bogu swemu.
Daniel	Dn	32	3	29	Przetóż odemnie wydan jest ten wyrok, aby wszelki naród, pokolenie i język, którybykolwiek mówił bluźnierstwo przeciw Bogu Sydracha, Misacha i Abdenaga, zginął, a dom jego aby był zburzony; bo niemasz innego Boga, któryby tak mógł wybawiać.
Daniel	Dn	32	3	30	Tedy król podwyższył Sydracha, Misacha i Abdenaga w krainie Babilońskiéj.
Daniel	Dn	32	3	31	A tak wszystko, co przywiodłeś na nas, i wszystko, co nam uczyniłeś, sprawiedliwym sądem uczyniłeś;
Daniel	Dn	32	3	32	i dałeś nas w ręce nieprzyjaciół naszych niesprawiedliwych i złych i przestępców, i królowi niesprawiedliwemu i najgorszemu na wszystkiej ziemi.
Daniel	Dn	32	3	33	A teraz nie możemy ust otworzyć; sromotą i hańbą staliśmy się sługom twoim i tym, którzy cię chwalą
Daniel	Dn	32	3	34	Prosimy cię, abyś nas na wieki nie wydawał dla imienia twego i nie rozrywał przymierza twego.
Daniel	Dn	32	3	35	I nie oddalaj od nas miłosierdzia twego dla Abrahama, umiłowanego twego, i Izaaka, sługi twego, i Izraela, świętego twego, do których mówiłeś obiecując,
Daniel	Dn	32	3	36	że rozmnożysz potomstwo ich jak gwiazdy niebieskie, i jak piasek, który jest na brzegu morskim.
Daniel	Dn	32	3	37	Bo nas ubyło, Panie, więcej niźli wszystkich narodów, i jesteśmy dziś poniżeni na wszystkiej ziemi dla grzechów naszych.
Daniel	Dn	32	3	38	I nie mamy tego czasu książęcia i hetmana, i proroka, ani całopalenia, ani ofiary, ani obiaty, ani kadzenia, ani miejsca pierwocin przed tobą,
Daniel	Dn	32	3	39	żebyśmy mogli znaleźć miłosierdzie twoje; ale z umysłem skruszonym i z duchem upokorzonym niech będziemy przyjęci.
Daniel	Dn	32	3	40	Jak w całopaleniu baranów i wołów i jak w tysiącach baranków tłustych, tak niechaj będzie ofiara nasza dzisiaj przed tobą, aby ci się podobała, bo nie ma zawstydzenia ufającym tobie.
Daniel	Dn	32	3	41	A teraz idziemy za tobą ze wszystkiego serca i boimy się ciebie, i szukamy oblicza twego.
Daniel	Dn	32	3	42	Nie zawstydzaj nas, ale uczyń z nami według łaskawości twojej i według mnóstwa miłosierdzia twego.
Daniel	Dn	32	3	43	A wyrwij nas według dziwów twoich, i daj chwałę imieniu twemu, Panie!
Daniel	Dn	32	3	44	A niech będą zawstydzeni wszyscy, którzy pokazują sługom twoim zło, niech będą zawstydzeni wszelką mocą twoją, a siła ich niech będzie skruszona;
Daniel	Dn	32	3	45	a niech wiedzą, żeś ty jest Pan, Bóg sam, i chwalebny na okręgu ziemi."
Daniel	Dn	32	3	46	A słudzy królewscy, którzy ich byli wrzucili, nie przestawali podpalać pieca naftą, i zgrzebiami, i smołą, i chrustem;
Daniel	Dn	32	3	47	a płomień rozchodził się nad piecem na czterdzieści dziewięć łokci,
Daniel	Dn	32	3	48	i wypadł i popalił tych Chaldejczyków, których znalazł koło pieca.
Daniel	Dn	32	3	49	A anioł Pański zstąpił z Azariaszem i z towarzyszami jego w piec i wyrzucił płomień ognia z pieca,
Daniel	Dn	32	3	50	i uczynił wśród pieca jakby wiatr rosisty, przewiewający, i nie dotknął się ich zgoła ogień, ani nie zasmucił, ani żadnej przykrości nie uczynił.
Daniel	Dn	32	3	51	Wtedy ci trzej jakby jednymi usty chwalili i wysławiali i błogosławili Boga w piecu mówiąc:
Daniel	Dn	32	3	52	"Błogosławiony jesteś, Panie, Boże ojców naszych, i chwalebny, i sławny, i wywyższony na wieki; i błogosławione imię chwały twojej, i chwalebne i wywyższone po wszystkie wieki.
Daniel	Dn	32	3	53	Błogosławiony jesteś w kościele świętym chwały twojej i przenajchwalebniejszy i przenajsławniejszy na wieki.
Daniel	Dn	32	3	54	Błogosławiony jesteś na stolicy królestwa twego i przenajchwalebniejszy i przenajwyższy na wieki.
Daniel	Dn	32	3	55	Błogosławiony jesteś, który wypatrujesz przepaści, a siedzisz na cherubinach; i chwalebny i przenajwyższy na wieki.
Daniel	Dn	32	3	56	Błogosławiony jesteś na sklepieniu niebieskim i sławny i chwalebny na wieki.
Daniel	Dn	32	3	57	Błogosławcie; wszystkie dzieła Pańskie, Panu, chwalcie i wywyższajcie go na wieki!
Daniel	Dn	32	3	58	Błogosławcie, aniołowie Pańscy, Panu, chwalcie i wywyższajcie go na wieki!
Daniel	Dn	32	3	59	Błogosławcie, niebiosa, Panu, chwalcie i wywyższajcie go na wieki!
Daniel	Dn	32	3	60	Błogosławcie, wody wszystkie, które są na niebie, Panu, chwalcie i wywyższajcie go na wieki!
Daniel	Dn	32	3	61	Błogosławcie, wszystkie moce Pańskie, Panu, chwalcie i wywyższajcie go na wieki!
Daniel	Dn	32	3	62	Błogosławcie, słońce i miesiącu; Panu, chwalcie i wywyższajcie go na wieki!
Daniel	Dn	32	3	63	Błogosławcie, gwiazdy niebieskie, Panu, chwalcie i wywyższajcie go na wieki!
Daniel	Dn	32	3	64	Błogosławcie, wszelki deszczu i roso; Panu, chwalcie i wywyższajcie go na wieki!
Daniel	Dn	32	3	65	Błogosławcie, wszystkie wiatry Boże, Panu, chwalcie i wywyższajcie go na wieki!
Daniel	Dn	32	3	66	Błogosławcie, ogniu i gorąco, Panu, chwalcie i wywyższajcie go na wieki!
Daniel	Dn	32	3	67	Błogosławcie, zimno i ciepło, Panu, chwalcie i wywyższajcie go na wieki!
Daniel	Dn	32	3	68	Błogosławcie, roso i szronie, Panu, chwalcie i wywyższajcie go na wieki!
Daniel	Dn	32	3	69	Błogosławcie, mrozie i zimno, Panu, chwalcie i wywyższajcie go na wieki!
Daniel	Dn	32	3	70	Błogosławcie; lody i śniegi, Panu, chwalcie i wywyższajcie go na wieki!
Daniel	Dn	32	3	71	Błogosławcie, noce i dnie, Panu, chwalcie i Wywyższajcie go na wieki!
Daniel	Dn	32	3	72	Błogosławcie, światło i ciemności, Panu, chwalcie i wywyższajcie go na wieki
Daniel	Dn	32	3	73	Błogosławcie, błyskawicé i obłoki, Panu, chwalcie i wywyższajcie go na wieki!
Daniel	Dn	32	3	74	Niech błogosławi ziemia Pana, niech chwali i wywyższa go na wieki!
Daniel	Dn	32	3	75	Błogosławcie, góry i pagórki, Panu, chwalcie i wywyższajcie go na wieki!
Daniel	Dn	32	3	76	Błogosławcie, wszystko rodzące na ziemi, Panu, chwalcie i wywyższajcie go na wieki!
Daniel	Dn	32	3	77	Błogosławcie, źródła, Panu, chwalcie i wywyższajcie go na wieki!
Daniel	Dn	32	3	78	Błogosławcie, morza i rzeki, Panu, chwalcie i wywyższajcie go na wieki!
Daniel	Dn	32	3	79	Błogosławcie, wieloryby i wszystko, co się rusza w wodach, Panu, chwalcie i wywyższajcie go na wieki!
Daniel	Dn	32	3	80	Błogosławcie, wszystkie ptaki powietrzne, Panu, chwalcie i wywyższajcie go na wieki!
Daniel	Dn	32	3	81	Błogosławcie, wszystkie zwierzęta i bydło, Panu, chwalcie i wywyższajcie go na wieki!
Daniel	Dn	32	3	82	Błogosławcie, synowie ludzcy, Panu, chwalcie i Wywyższajcie go na wieki!
Daniel	Dn	32	3	83	Niech błogosławi Izrael Pana, niech go chwali i wywyższa na wieki!
Daniel	Dn	32	3	84	Błogosławcie, kapłani Pańscy, Panu, chwalcie i wywyższajcie go na wieki!
Daniel	Dn	32	3	85	Błogosławcie, słudzy Pańscy, Panu, chwalcie i wywyższajcie go na wieki!
Daniel	Dn	32	3	86	Błogosławcie, duchy i dusze sprawiedliwych, Panu, chwalcie i wywyższajcie go na wieki!
Daniel	Dn	32	3	87	Błogosławcie, święci i pokornego serca, Panu, chwalcie i wywyższajcie go na wieki!
Daniel	Dn	32	3	88	Błogosławcie, Ananiaszu, Azariaszu, Misaelu, Panu; chwalcie i Wywyższajcie go na wieki! Bo wydarł nas z otchłani i wybawił z ręki śmierci, i wyjął nas spośród płomienia pałającego, i spośród ognia wyrwał nas.
Daniel	Dn	32	3	89	Wysławiajcie Pana, bo dobry, bo za wieki miłosierdzie jego!
Daniel	Dn	32	3	90	Błogosławcie, wszyscy chwalcy; Panu, Bogu bogów, chwalcie i wysławiajcie go, bo na wszystkie wieki miłosierdzie jego!" Dotąd w żydowskim nie masz, a cośmy podłożyli, z edycji Teodocjona przełożone jest.
Daniel	Dn	32	3	91	Wtedy król Nabuchodonozor zdumiał się i wstał prędko, i rzekł panom swoim: "Czy nie trzech mężów wrzuciliśmy spętanych w środek ognia?" A ci odpowiadając królowi rzekli: "Prawdziwie, królu!"
Daniel	Dn	32	3	92	Odpowiedział i rzekł: "Oto ja widzę czterech mężów rozwiązanych i chodzących wpośród ognia, i żadnego naruszenia nie ma w nich, a osoba czwartego podobna synowi Bożemu."
Daniel	Dn	32	3	93	Wtedy przystąpił Nabuchodonozor do drzwi pieca ognia pałającego i rzekł: "Sydrachu, Misachu i Abdenago, słudzy Boga wysokiego, wyjdźcie, a przyjdźcie!" I natychmiast wyszli Sydrach, Misach i Abdenago spośród ognia.
Daniel	Dn	32	3	94	A zgromadziwszy się książęta, urzędnicy i sędziowie i możni królewscy, oglądali mężów tych, iż żadnej mocy nie miał ogień nad ich ciałami i włos głowy ich nie przypalił się, i płaszcze ich nie były uszkodzone, a swąd ognia nie przeszedł przez nich.
Daniel	Dn	32	3	95	Wtedy krzyknąwszy Nabuchodonozor rzekł: "Błogosławiony Bóg ich, to jest Sydracha, Misacha i Abdenaga, który posłał anioła swego i wybawił sług swych, którzy weń wierzyli, a słowo królewskie odmienili i wydali ciało swe, aby nie służyć ani się kłaniać żadnemu bogu wyjąwszy Bogu swemu.
Daniel	Dn	32	3	96	Przeto ode mnie wydany jest ten wyrok, aby wszelki naród, pokolenie i język, który by mówił bluźnierstwo przeciw Bogu Sydracha, Misacha i Abdenaga, zginął, a dom jego aby był zburzony; bo nie ma innego boga, który by tak mógł wybawiać "
Daniel	Dn	32	3	97	Wtedy król podwyższył Sydracha, Misacha i Abdenaga w prowincji Babilonu. wyjaśnia (16-24);-spełnienie snu: obłąkanie (25-30) i uzdrowienie króla (31-34).
Daniel	Dn	32	3	98	"Nabuchodonozor król wszystkim ludom, narodom i językom, mieszkającym po wszystkiej ziemi: Pokój wam niech się rozmnaża!
Daniel	Dn	32	3	99	Znaki i dziwy uczynił ze mną Bóg wysoki. Dlatego podobało mi się
Daniel	Dn	32	3	100	opowiadać znaki jego, bo wielkie są, i cuda jego, bo potężne; a królestwo jego jest królestwem wiecznym i władza jego z pokolenia w pokolenie.
Daniel	Dn	32	4	1	Nabuchodonozor król wszym ludziom, narodom i językom, którzy mieszkają, po wszystkiéj ziemi: Pokój wam niech się rozmnaża.
Daniel	Dn	32	4	2	Znaki i dziwy uczynił u mnie Bóg wysoki. A tak podobało mi się opowiadać znaki jego; bo wielkie są i cuda jego; bo mocne: a królestwo jego królestwo wieczne, i władza jego do rodzaju i rodzaju.
Daniel	Dn	32	4	3	Ja Nabucbodonozor byłem spokojnym w domu moim, i kwitnący na pałacu moim, Widziałem sen, który mię przestraszył, i myśli moje na łożu mojem i widzenia głowy mojéj strwożyły mię.
Daniel	Dn	32	4	4	I przez mię wydan jest wyrok, żeby przywiedziono przed oczy moje wszystlde mędrce Babilońskie, ażeby mi wykład snu oznajmili.
Daniel	Dn	32	4	5	Tedy przychodzili wieszczkowie, czarnoksiężnicy, Chaldejczycy i praktykarze, i powiedziałem sen przed nimi, a wykładu jego nie pokazali mi. Aż towarzysz Daniel wszedł przed oczy moje, któremu imię Balthazar, wedle imienia boga mego, który ma ducha bogów świętych sam w sobie, i powiedziałem przed nim sen.
Daniel	Dn	32	4	6	Balthazarze, przedniejszy z wieszczków! gdyż ja wiem, iż ducha bogów świętych masz w sobie, a wszelka tajemnica nie jest tobie niepodobna, widzenia snów moich, którem widział, i wykład ich powiedz.
Daniel	Dn	32	4	7	Widzenie głowy mojéj na łożu mojem: Widziałem, ano drzewo naśród ziemie, a wysokość jego zbytnia.
Daniel	Dn	32	4	8	Wielkie drzewo i mocne, a wysokość jego dosięgająca nieba, widzenie jego było aż do granic wszystkiéj ziemie.
Daniel	Dn	32	4	9	Liście jego bardzo piękne, a owoc jego zbytni, i pokarm wszystkich na niem: pod niem mieszkały zwierzęta i bestye, na gałęziu jego mieszkali ptacy powietrzni: a z niego jadło każde ciało.
Daniel	Dn	32	4	10	Widziałem w widzeniu głowy mojéj na pościeli mojéj, a oto czujący i Święty z nieba zstąpił,
Daniel	Dn	32	4	11	Wołał mocno i tak mówił: Parąbcie drzewo a obetnijcie gałęzie jego, otrzęście liście jego, a rozproszcie owoce jego: niech ucieką bestye, które pod niem są, i ptacy z gałęzia jego.
Daniel	Dn	32	4	12	Wszakże jednak pnia korzenia jego w ziemi zaniechajcie, a niech będzie związany łańcuchem żelaznym i miedzianym na trawach, które na polach są, a rosą niebieską niech będzie skropiony, a z zwierzęty część jego w trawie ziemnéj.
Daniel	Dn	32	4	13	Serce jego od człowieczego niech się zmieni, a serce zwierzęce niech mu będzie dane, a niech siedm czasów odmieni się nad nim.
Daniel	Dn	32	4	14	W wyroku czujących postanowiono jest a mowa świętych i żądanie: aż poznają żywiący, iż Najwyższy panuje w królestwie ludzi, a komukolwiek zechce, da je, a najpodlejszego człowieka stanowi nad niem.
Daniel	Dn	32	4	15	Ten sen widziałem ja, król Nabuchodonozor, a tak ty, Balthazarze! powiedz corychléj wykład; bo wszyscy mędrcy królestwa mego nie mogą mi wykładu powiedzieć; ale ty możesz; bo duch bogów świętych jest w tobie.
Daniel	Dn	32	4	16	Tedy Daniel, którego imię Balthazar, począł sam w sobie milcząc myślić, jakoby przez jedne godzinę, i myśli jego trwożyły go. A odpowiadając król, rzekł: Balthazarze! sen i wykład jego niech cię nie trwoży. Odpowiedział Balthazar i rzekł: Panie mój! sen tym, którzy cię nienawidzą, a wykład jego nieprzyjaciołom twoim niech będzie.
Daniel	Dn	32	4	17	Drzewo, któreś widział wysokie i mocne, którego wysokość sięga aż do nieba, a widzenie jego po wszéj ziemi,
Daniel	Dn	32	4	18	A gałęzie jego bardzo piękne i owoc jego zbytni, a pokarm wszystkich na niem, pod niem mieszkające bestye polne, a na gałęziach jego przebywający ptacy powietrzni:
Daniel	Dn	32	4	19	Tyś jest, królu! któryś się rozwielmożył i rozmógł, a wielmożność twoja urosła i dosięgła aż do nieba, a władza twoja do granic wszystkiéj ziemie.
Daniel	Dn	32	4	20	A iż widział król czującego i Świętego zstępującego z nieba i mówiącego: Porąbcie drzewo a skażcie je, wszakóż pnia korzenia jego w ziemi zaniechajcie, a niech będzie związany żelazem i miedzią na trawie w polu, a rosą niebieską niech będzie kropiony, a z zwierzęty niech będzie pokarm jego, aż siedm czasów przemieni się nad nim:
Daniel	Dn	32	4	21	Ten jest wykład wyroku Najwyższego, który przyszedł na pana mego, króla:
Daniel	Dn	32	4	22	Wyrzucą cię od ludzi, a z bydłem i z bestyami i z zwierzem będzie mieszkanie twoje, i trawę jako wół jeść będziesz, a rosą niebieską kropion będziesz, siedm téż czasów odmienia się nad tobą, aż doznasz, że Najwyższy panuje nad królestwem ludzi, a komukolwiek zechce, dawa je.
Daniel	Dn	32	4	23	A iż rozkazał, aby zostawiono pień korzenia jego, to jest drzewa, królestwo twoje dostanie się tobie, gdy poznasz, że władza jest niebieska.
Daniel	Dn	32	4	24	Przeto, kirólu! niech ci się podoba rada moja, a grzechy twoje jałmużnami odkupuj, a nieprawości twe miłosierdziem nad ubogimi: podobno odpuści grzechy twoje.
Daniel	Dn	32	4	25	Wszystko to przyszło na Nabuchodonozora króla.
Daniel	Dn	32	4	26	Po skończeniu dwunaściu miesięcy przechodził się na pałacu Babilońskim.
Daniel	Dn	32	4	27	I odpowiedział król i rzekł: Izali nie to jest Babilon wielki, którym ja zbudował na dom królestwa w sile mocy mojéj i w sławie ozdoby mojéj?
Daniel	Dn	32	4	28	A gdy jeszcze mowa była w uściech królewskich, głos spadł z nieba: Tobie mówią, Nabuchodonozorze królu! królestwo twe odejdzie od ciebie:
Daniel	Dn	32	4	29	I od ludzi wyrzucą cię, a z bydłem i z zwierzęty będzie mieszkanie twoje: trawę jako wół jeść będziesz, a siedm czasów odmienia się nad tobą, aż doznasz, że Najwyższy panuje w królestwie człowieczem, a komukolwiek zechce, dawa je.
Daniel	Dn	32	4	30	Téjże godziny wypełniła się mowa nad Nabuchodonozorem, i od ludzi wyrzucony jest, i trawę jadł jako wół i rosą niebieską ciało jego zmoczone jest, aż włosy jego na kształt orłów urosły, a paznokcie jego jako ptaków.
Daniel	Dn	32	4	31	A tak po skończeniu dni ja, Nabuchodonozor, podniosłem w niebo oczy moje, a rozum mój był mi przywrócon, i błogosławiłem Najwyższego, a żywiącego na wieki chwaliłem i sławiłem; bo władza jego władza wieczna, a królestwo jego na naród i naród.
Daniel	Dn	32	4	32	I wszyscy obywatele ziemscy u niego za nic są poczytani; bo według woli swéj czyni tak z wojskiem niebieskiem, jako i z obywatelmi ziemskimi, a niemasz, ktoby sie sprzeciwił ręce jego a mówił mu: Przecześ uczynił?
Daniel	Dn	32	4	33	Tegoż czasu zmysł mój wrócił się do mnie i przyszedłem do czci i ozdoby królestwa mego, i osoba moja wróciła się na mię, a panowie moi i urzędnicy moi szukali mię, i przywróconym jest na królestwo moje, i wielmożność większa mi była przydana.
Daniel	Dn	32	4	34	A tak teraz ja, Nabuchodonozor, chwalę i wielbię i wysławiam króla niebieskiego; bo wszystkie sprawy jego prawdziwe, a drogi jego sądy: i chodzące w pysze uniżyć może.
Daniel	Dn	32	5	1	Balthassar król uczynił ucztę wielką na tysiąc przednich panów swych, a każdy z nich pił podług swego wieku.
Daniel	Dn	32	5	2	Rozkazał tedy już pijany, aby przyniesiono naczynie złote i śrebrne, które był zabrał Nabuchodonozor, ojciec jego, z kościoła, który był w Jeruzalem, żeby pili z nich król i panowie przedni jego i żony jego i nałożnice.
Daniel	Dn	32	5	3	Tedy przyniesiono naczynia złote i śrebrne, które był zabrał z kościoła, który był w Jeruzalem, i pili niemi król i przedni panowie jego, żony i nałożnice jego.
Daniel	Dn	32	5	4	Pili wino i chwalili bogi swe złote i śrebrne, miedziane, żelazne i drewniane i kamienne.
Daniel	Dn	32	5	5	Téjże godziny ukazały się palce jako ręki człowieczéj, piszącej przeciw lichtarzowi na ścianie sale królewskiéj, a król patrzał na członki ręki piszącéj.
Daniel	Dn	32	5	6	Tedy twarz królewska zmieniła się, a myśli jego trwożyły go, a spojenia nerek jego słabiały, a kolana jego jedno o drugie się tłukły.
Daniel	Dn	32	5	7	A tak zawołał król mocno, aby przywiedziono czarnoksiężniki, Chaldejczyki i praktykarze. A mówiąc król rzekł do mędrców Babilońskich: Którykolwiek to pismo wyczyta a wykład jego mi oznajmi, w szarłat ubran będzie, a łańcuch złoty będzie miał na szyi, a trzecim w królestwie mojem będzie.
Daniel	Dn	32	5	8	Tedy wszedłszy wszyscy mędrcy królewscy nie mogli ani pisma wyczytać, ani wykładu królowi pokazać.
Daniel	Dn	32	5	9	Z czego król Balthassar bardzo się zafrasował, i zmieniła się twarz jego; lecz i panowie przedni jego trwożyli się.
Daniel	Dn	32	5	10	A królowa dla rzeczy, która się przydała królowi i przednim panom jego, weszła do domu uczty, a przemówiwszy rzekła: Królu! żyj na wieki, niech cię nie trwożą myśli twoje, i niech się nie mieni twarz twoja.
Daniel	Dn	32	5	11	Jest mąż w królestwie twojem, który ducha bogów świętych ma w sobie, a za dni ojca twego umiejętność i mądrość nalazły się w nim; bo i król Nabuchodonozor, ojciec twój, uczynił go przedniejszym nad czarnoksiężnikami, czarownikami, Chaldejczykami i praktykarzami, ojciec mówię, twój, królu!
Daniel	Dn	32	5	12	Iż duch większy i roztropność i rozum i wykład snów i objawienie tajemnic i rozwiązanie zawiązałych rzeczy nalazły się w nim, to jest, w Danielu, któremu król dał imię Balthazar. Teraz tedy niech przyzowią Daniela, a powie wykład.
Daniel	Dn	32	5	13	Wprowadzony tedy jest Daniel przed króla, do którego przemowę uczyniwszy król, rzekł: Tyś jest Daniel z synów poimania Judzkiego, którego przywiódł ojciec mój król z żydowskiéj ziemie?
Daniel	Dn	32	5	14	Słyszałem o tobie, że masz ducha bogów, a iż nauka i wyrozumienie i mądrość większe nalazły się w tobie.
Daniel	Dn	32	5	15	A teraz weszli przed mię mądrzy czarnoksiężnicy, aby to pismo czytali i wykład jego aby mi ukazali, i nie mogli wykładu mowy téj wypowiedzieć.
Daniel	Dn	32	5	16	A jam słyszał o tobie, że możesz wykładać trudne rzeczy i zawiązałe rozwiązać: a tak, jeźli możesz pismo wyczytać i wykład mi jego oznajmić, w szarłat ubran będziesz i złoty łańcuch będziesz miał na szyi i trzecim w królestwie mojem książęciem zostaniesz.
Daniel	Dn	32	5	17	Na co odpowiadając Daniel, rzekł przed królem: Dary twoje tobie niech będą, a upominki domu twego innemu daj, wszakże pismo przeczytam tobie, królu! i wykład jego pokażę tobie.
Daniel	Dn	32	5	18	O królu! Bóg najwyższy dał Nabuchodonozorowi, ojcu twemu, królestwo i wielmożność, sławę i cześć.
Daniel	Dn	32	5	19	A dla wielmożności, którą mu był dał, wszyczy narodowie, pokolenia i języki drżały i bały się go; które chciał, zabijał, a które chciał, ubijał, które téż chciał, wywyższał, a które chciał, zniżał.
Daniel	Dn	32	5	20	Lecz, gdy się podniosło serce jego, i duch jego zatwardział na pychę, złożon jest z stolice królestwa swego, i odjęta jest sława jego,
Daniel	Dn	32	5	21	I wygnan był od synów ludzkich, ale i serce jego między zwierzęty położono było, i z osły leśnymi było mieszkanie jego, trawę téż jadł jako wół, i rosą niebieską ciało jego zmoczone było, aż poznał, że Najwyższy ma moc w królestwie ludzkiem, a kogokolwiek zechce, postanowi na niem.
Daniel	Dn	32	5	22	Ty téż, Balthassarze, synu jego! nie uniżyłeś serca twego, gdyżeś ta wszystko wiedział;
Daniel	Dn	32	5	23	Aleś się podniósł przeciw Panu niebieskiemu, i naczynie domu jego przyniesiono przed cię, a ty i panowie twoi i żony twoje i nałożnice twoje, piliście wino z nich, a k temu bogi śrebrne i złote, miedziane, żelazne, kamienne i drewniane, którzy nie widzą, ani słyszą, ani czują, chwaliłeś, a Boga, który ma tchnienie twe w ręce swéj i wszystkie drogi twoje, nie uczciłeś.
Daniel	Dn	32	5	24	Przeto od niego posłan jest członek ręki, która to pisała, co jest wyrażono.
Daniel	Dn	32	5	25	A toć jest pismo, które jest rozłożone: Mane, thekel, phares.
Daniel	Dn	32	5	26	A ten jest wykład mowy. Mane: przeliczył Bóg królestwo twoje i dokonał go.
Daniel	Dn	32	5	27	Thekel: Zważonyś na wadze i znałezionyś mniéj mającym.
Daniel	Dn	32	5	28	Phares: Rozdzielone jest królestwo twoje i dano je Medom i Persom.
Daniel	Dn	32	5	29	Tedy z rozkazania królewskiego obleczony jest Daniel w szarłat, i włożono łańcuch złoty na szyję jego i obwołano o nim, że miał władzą trzeci w królestwie jego.
Daniel	Dn	32	5	30	Téjże nocy zabit jest Balthassar, król Chaldejski.
Daniel	Dn	32	5	31	A Daryusz Medczyk nastąpił na królestwo, gdy mu było sześćdziesiąt lat i dwa.
Daniel	Dn	32	6	1	Podobało się Darjaiszowi, i postanowił nad królestwem sto i dwadzieścia panów, aby byli we wszystkiem królestwie jego.
Daniel	Dn	32	6	2	A nad nimi troje książąt, z których był jednym Daniel, aby im panowie czynili liczbę, a król nie miał trudności.
Daniel	Dn	32	6	3	A tak Daniel przewyższał wszystkie książęta i pany; bo duch Boży duższy był w nim.
Daniel	Dn	32	6	4	A król myślił go postanowić nad wszystkiem królestwem, dla czego książęta i panowie szukali przyczyny, aby naleźli na Daniela z strony króla, a żadnéj przyczyny ani podejrzenia naleść nie mogli; ponieważ był wierny, a żadna wina, ani podejrzenie nie najdowało się w nim.
Daniel	Dn	32	6	5	Rzekli tedy mężowie oni: Nie najdziemy na Daniela tego żadnéj przyczyny, chyba snadź w zakonie Boga jego.
Daniel	Dn	32	6	6	Tedy książęta i panowie podchwycili króla i tak mu rzekli: Daryuszu królu! żyj na wieki.
Daniel	Dn	32	6	7	Uradziły wszystkie książęta królestwa twego, urzędnicy i panowie, rada i sędziowie, aby wyszedł dekret i wyrok królewski, aby każdy, kto by prosił jakiéj prośby od któregóżkolwiek boga albo człowieka, aż do trzydziestu dni, jedno ciebie, królu! był wrzucon do dołu lwiego.
Daniel	Dn	32	6	8	A tak teraz, królu! potwierdź wyrok, a napisz dekret; aby się nie odmieniło, co jest postanowiono od Medów i Persów, ani się godziło przestąpić nikomu.
Daniel	Dn	32	6	9	Król tedy Daryusz wydał dekret i postanowił.
Daniel	Dn	32	6	10	Czego gdy się Daniel dowiedział, to jest, iż prawo postanowione, wszedł do domu swego, a otworzywszy okna na sali swéj przeciw Jeruzalem trzech czasów w dzień klękał na kolana swoje i chwalił, i wyznawał przed Bogiem swoim, jako i przedtem był zwykł czynić.
Daniel	Dn	32	6	11	Tedy mężowie oni dwornicy się wywiadując naleźli Daniela modlącego się i proszącego Boga swego.
Daniel	Dn	32	6	12	I przystąpiwszy mówili królowi o wyrok: Królu! azaś nie postanowił, aby każdy człowiek, któryby prosił którego z bogów i z ludzi aż do trzydzieści dni, oprócz ciebie, królu! był wrzucon do lwiego dołu? Którym odpowiadając król, rzekł: Prawdziwa jest mowa według dekretu Medów i Persów, którego się przestąpić nie godzi.
Daniel	Dn	32	6	13	Tedy odpowiadając, rzekli przed królem: Daniel z synów poimania Judzkiego nie dbał na twój dekret i na wyrok, któryś postanowił; ale trzech czasów na dzień modli się modlitwą swoją.
Daniel	Dn	32	6	14	Które słowo król usłyszawszy, zasmucił się bardzo i usadził serce za Danielem, żeby go wyzwolił, i aż do zachodu słońca starał się, aby go wybawił.
Daniel	Dn	32	6	15	Ale mężowie oni zrozumiawszy króla, rzekli mu: Wiedz, królu! że prawo jest Medów i Persów, aby żadnego wyroku, który król postanowi, nie godziło się odmienić.
Daniel	Dn	32	6	16	Tedy król rozkazał, i przywiedziono Daniela i wrzucono go do lwiego dołu. I rzekł król Danielowi: Bóg twój, którego zawsze chwalisz, ten cię wybawi.
Daniel	Dn	32	6	17	I przyniesiono kamień jeden i położono go na dziurze dołu, który król zapieczętował sygnetem swym i sygnetem przednich panów swych, żeby czego nie uczyniono przeciw Danielowi.
Daniel	Dn	32	6	18	I poszedł król do domu swego i spał nie wieczerzawszy, i potraw przedeń nie noszono, nadto i sen odstąpił od niego.
Daniel	Dn	32	6	19	Tedy król bardzo rano poszedł kwapliwie do lwiego dołu:
Daniel	Dn	32	6	20	A przybliżywszy się do dołu, zawołał na Daniela płaczliwym głosem: Danielu, sługo Boga żywego! Bóg twój, któremu ty zawżdy służysz, co mniemasz, mógł cię ode lwów wybawić?
Daniel	Dn	32	6	21	A Daniel odpowiadając królowi, rzekł: Królu! żyj na wieki.
Daniel	Dn	32	6	22	Bóg mój posłał Anioła swego i zamknął paszczeki lwom, i nie zaszkodzili mi, ponieważ przed nim sprawiedliwość naleziona jest we mnie, lecz i przed tobą, królu! występku nie uczyniłem.
Daniel	Dn	32	6	23	Tedy król bardzo się uradował z tego i kazał Daniela wyciągnąć z dołu: i wyciągniono Daniela z dołu, a żadnego obrażenia nie naleziono na nim, iż wierzył Bogu swemu.
Daniel	Dn	32	6	24	A z rozkazania królewskiego przywiedziono one męże, którzy byli oskarżyli Daniela, i wrzucono je do lwiego dołu, same i syny i żony ich: a nie dolecieli aż do dna dołu, gdy je lwi pochwycili i wszystkie kości ich podruzgotali.
Daniel	Dn	32	6	25	Tedy Daryusz król pisał do wszech narodów, do pokolenia i do języków, mieszkających po wszystkiéj ziemi: Pokój wam niech będzie rozmnożony.
Daniel	Dn	32	6	26	Odemnie postanowiony jest dekret, aby po wszem państwie i królestwie mojem drżeli i lękali się Boga Danielowego; bo on jest Bóg żywy i wieczny na wieki, i królestwo jego nie skazi się, a władza jego aż na wieki.
Daniel	Dn	32	6	27	Ten wybawiciel i zbawiciela czyniący znaki i dziwy na niebie i na ziemi, który wybawił Daniela ze lwiego dołu.
Daniel	Dn	32	6	28	A Daniel trwał aż do królestwa Daryusza i do królestwa Cyrusa Persy.
Daniel	Dn	32	7	1	Roku pierwszego Balthassara, króla Babilońskiego, Daniel widział sen, a widzenie głowy jego na łożu jego, i opisując sen krótką mową zamknął, a krótko dotykając, rzekł:
Daniel	Dn	32	7	2	Widziałem w widzeniu mojem w nocy, ano cztery wiatry niebieskie potykały się na morzu wielkiem.
Daniel	Dn	32	7	3	A cztery bestye wielkie występowały z morza, różne od siebie.
Daniel	Dn	32	7	4	Pierwsza jako lwica, a miała skrzydła orle; patrzyłem, aż wyrwane są skrzydła jéj, i zdjęta jest z ziemie, a na nogi stanęła jako człowiek, i dano jéj serce człowiecze.
Daniel	Dn	32	7	5	A oto bestya druga, podobna niedźwiedziowi, stanęła na stronie, a trzy rzędy były w gębie jéj i między zębami jéj, i tak jéj mówiono: Wstań, jedz mięsa bardzo wiele.
Daniel	Dn	32	7	6	Potemem patrzał, a ono druga jako ryś, a miała skrzydła jako ptak cztery na sobie, a cztery głowy były u bestyi, a władzą jéj dano.
Daniel	Dn	32	7	7	Potem patrzałem w widzeniu nocnem, ano bestya czwarta, straszna i dziwna a bardzo mocna, zęby żelazne miała wielkie, jedząc i krusząc, a ostatek nogami swemi depcąc, a była różna od innych bestyi, którem przed nią widział, i miała dziesięć rogów.
Daniel	Dn	32	7	8	Przypatrowałem się rogom, a oto róg inszy mały wyrosł z pośrodku ich, a trzy z rogów pierwszych wyłomione są od oblicza jego: a oto oczy, jako oczy człowiecze, były w onym rogu, i usta mówiące zbytnie wielkie rzeczy.
Daniel	Dn	32	7	9	Przypatrowałem się, aż postanowiono stołki, a Starowieczny usiadł, szata jego biała jako śnieg, a włosy głowy jego jako wełna czysta, stolica jego płomienie ogniste, koła jéj ogień rozpalony.
Daniel	Dn	32	7	10	Rzeka ognista a bystra wychodziła od oblicza jego, tysiąc tysięcy służyło mu, a po dziesięć tysięcy kroć sto tysięcy stało przy nim: zasiadł sąd, i księgi otworzono.
Daniel	Dn	32	7	11	Patrzyłem dla głosu mów wielkich, które on róg mówił, i widziałem, że była zabita bestya, i zginęło ciało jéj i dano je na spalenie ogniem.
Daniel	Dn	32	7	12	Inszych téż bestyi władzą odjęto i zamierzono im czasy żywota aż do czasu i czasu.
Daniel	Dn	32	7	13	Patrzyłem tedy w widzeniu nocnem, a oto z obłoki niebieskimi jako syn człowieczy przychodził i aż do Starowiecznego przyszedł, i stawili go przed oblicze jego.
Daniel	Dn	32	7	14	I dał mu władzą i cześć i królestwo, i wszyscy narodowie pokolenia i języki służyć mu będą: władza jego władza wieczna, która nie będzie odjęta, a królestwo jego, które się nie skazi.
Daniel	Dn	32	7	15	Zlękł się duch mój, ja, Daniel byłem przestraszony temi rzeczami, a widzenia głowy mojéj strwożyły mię.
Daniel	Dn	32	7	16	Przystąpiłem do jednego z stojących i pytałem się u niego prawdy o tem wszystkiem, który mi powiedział wykład mów.
Daniel	Dn	32	7	17	I nauczył mię: Te cztery bestye wielkie są cztery królestwa, które powstaną z ziemie.
Daniel	Dn	32	7	18	A przyjmą królestwo świętego Boga najwyższego i odzierżą królestwo aż na wieki i na wiek wieków.
Daniel	Dn	32	7	19	Potem chciałem się pilnie wywiedzieć o bestyi czwartéj, która była bardzo różna od wszystkich i nazbyt straszna: zęby i paznokcie jéj żelazne, jadła i kruszyła, a ostatek nogami swemi deptała.
Daniel	Dn	32	7	20	I o dziesiąci rogach, które miała na głowie, i o drugim, który był urósł, przed którym upadły trzy rogi, i o onym rogu, który miał oczy i usta mówiące wielkie rzeczy, a był większy nad inne.
Daniel	Dn	32	7	21	Patrzyłem, ano on róg walczył przeciw świętym i przemagał je,
Daniel	Dn	32	7	22	Aż przyszedł Starowieczny i dał sąd świętym Wysokiego, i czas przyszedł, i święci odzierżeli królestwo.
Daniel	Dn	32	7	23	I tak rzekł: Bestya czwarta, królestwo czwarte będzie na ziemi, które będzie większe, niż wszystkie królestwa, i pożre wszystkę ziemię i podepce i zetrze ją.
Daniel	Dn	32	7	24	A dziesięć rogów tego królestwa, dziesięć królów będzie, a drugi powstanie po nich, a on będzie mocniejszy nad pierwsze, i trzech królów zniży.
Daniel	Dn	32	7	25	A będzie mówił mowy przeciw Wysokiemu i święte Najwyższego skruszy, i będzie się mu zdało, że może odmienić czasy i prawa, a będą podani w ręce jego aż do czasu i czasów i pół czasu.
Daniel	Dn	32	7	26	I zasiędzie sąd, aby była odjęta moc, i był ztart i zginął aż do końca.
Daniel	Dn	32	7	27	A królestwo i władzą i wielkość królestwa, która jest pod wszystkiem niebem, żeby dano ludowi świętych Najwyższego, którego królestwo królestwo wieczne jest. a wszyscy królowie będą mu służyć i słuchać go.
Daniel	Dn	32	7	28	Poty koniec słowa. Ja, Daniel, wielcem się myślami memi trwożył, i oblicze moje zmieniło się na mnie, a słowo zachowałem w sercu mojem.
Daniel	Dn	32	8	1	Roku trzeciego królestwa Balthassara króla ukazało mi się widzenie.
Daniel	Dn	32	8	2	Ja, Daniel, po tem, com był widział na początku, widziałem w widzeniu mojem, gdym był na Susys zamku, który jest w krainie Elam, a widziałem w widzeniu, żem był nad bramą Ulaj.
Daniel	Dn	32	8	3	I podniosłem oczy moje a ujrzałem, ano baran jeden stał nad błotem, mający rogi wysokie, a jeden wyższy niż drugi, a podrastający.
Daniel	Dn	32	8	4	Potem widziałem barana rogami rzucającego na zachód i na północy i na południe, a wszystkie bestye nie mogły się mu sprzeciwić, ani się wyzwolić z ręki jego: i czynił według woli swéj i stał się wielkim.
Daniel	Dn	32	8	5	A jam uważał, alić oto kozieł kóz przychodził od zachodu na wszystkę ziemię, a nie dotykał się ziemie, a kozieł miał róg znaczny między oczyma swemi.
Daniel	Dn	32	8	6	I przyszedł aż do barana onego rogatego, któregom widział stojącego przed bramą, i skoczył do niego w popędliwości siły swéj.
Daniel	Dn	32	8	7	A gdy się przybliżył blisko barana, rozjadł się nań i uderzył barana i zdruzgotał dwa rogi jego, a nie mógł się mu baran sprzeciwić; i obaliwszy go na ziemię, zdeptał, a żaden nie mógł wybawić barana z ręki jego.
Daniel	Dn	32	8	8	A kozieł kóz stał się bardzo wielkim, a gdy urósł, złamał się róg wielki, i wyrosły pod nim cztery rogi na cztery wiatry niebieskie.
Daniel	Dn	32	8	9	A z jednego z nich wyszedł róg jeden mały i stał się wielkim na południe i na wschód i na moc.
Daniel	Dn	32	8	10	I rozwielmożył się aż do siły niebieskiéj i zrzucił z siły i z gwiazd i podeptał je.
Daniel	Dn	32	8	11	I aż do książęcia siły rozwielmożył się i odjął od niego ofiarę ustawiczną i zrzucił miejsce świątynie jego.
Daniel	Dn	32	8	12	I dano mu moc przeciw ustawicznéj ofierze dla grzechów, i porzucona będzie prawda na ziemi, i będzie czynił, a zdarzy mu się.
Daniel	Dn	32	8	13	I słyszałem jednego z świętych mówiącego, i rzekł jeden z świętych drugiemu, nie wiem któremu, mówiącemu: Dokądże widzenie i ustawiczna ofiara i grzech spustoszenia, które się stało, a świątynia i siła będzie podeptana?
Daniel	Dn	32	8	14	I rzekł mu: Aż do wieczora i do poranku dni dwa tysiące trzysta, a będzie oczyszczona świątynia.
Daniel	Dn	32	8	15	I stało się, gdym ja, Daniel, widział widzenie i wywiadowałem się wyrozumienia, oto stanęła przed oczyma memi jako osoba męża.
Daniel	Dn	32	8	16	I słyszałem głos męża między Ulaj. i wołał a rzekł: Gabryelu! uczyń, że zrozumie ten widzenie.
Daniel	Dn	32	8	17	I przyszedł i stanął podle, gdziem ja stał, a gdy przyszedł, zlękłszy się padłem na oblicze moje, i rzekł do mnie: Rozumiéj, synu człowieczy! bo czasu końca wypełni się widzenie.
Daniel	Dn	32	8	18	A gdy mówił do mnie, padłem twarzą na ziemię, i dotknął się mnie i postawił mię na nogach moich,
Daniel	Dn	32	8	19	I rzekł mi: Ja pokażę tobie, co będzie na końcu przeklęctwa; bo czas ma koniec swój.
Daniel	Dn	32	8	20	Baran, któregoś widział mającego rogi, jest król Medzki i Perski.
Daniel	Dn	32	8	21	A kozieł kóz jest Grecki, a róg wielki, który był między oczyma jego, ten jest król pierwszy.
Daniel	Dn	32	8	22	A iż po złamaniu jego urosły cztery miasto niego, czterzéj królowie z narodu jego powstaną, ale nie w mocy jego.
Daniel	Dn	32	8	23	A po królestwie ich, gdy urosną nieprawości, powstanie król niewstydliwéj twarzy a rozumiejący gadki.
Daniel	Dn	32	8	24	I zmocni się siła jego, ale nie swemi siłami, a więcéj, niż kto wierzyć może, wszystko zburzy, i zdarzy się mu, i czynić będzie i pobije mocarze i lud świętych,
Daniel	Dn	32	8	25	Według woli swéj, i zdarzy się zdrada w ręce jego, a serce swe uwielbi, a w dostatku wszech rzeczy pozabija wielu: i przeciw książęciu książąt powstanie, a bez ręki skruszon będzie.
Daniel	Dn	32	8	26	A widzenie wieczorne i ranne, które powiedziano, prawdziwe jest, przeto ty zapieczętuj widzenie; bo po wielu dni będzie.
Daniel	Dn	32	8	27	A ja, Daniel, zemdlałem i chorzałem przez dni, a gdym wstał, odprawowałem sprawy królewskie, i zdumiałem się nad widzeniem, a nie było, ktoby wyłożył.
Daniel	Dn	32	9	1	Roku pierwszego Daryusza, syna Aswerowego, z nasienia Medów, który panował nad królestwem Chaldejskiem,
Daniel	Dn	32	9	2	Roku pierwszego królestwa jego, ja, Daniel, wyrozumiałem w księgach liczbę lat, o któréj stała się mowa Pańska do Jeremiasza proroka, aby się wypełniło siedmdziesiąt lat spustoszenia Jeruzalem.
Daniel	Dn	32	9	3	I obróciłem oblicze moje do Pana, Boga mego, abym prosił i modlił się w pościech, w worze i w popiele. A modliłem się Panu, Bogu memu i wyznawałem a rzekłem:
Daniel	Dn	32	9	4	Proszę, Panie! Boże wielki i straszny, który strzeżesz przymierza i miłosierdzia miłującym ciebie i strzegącym przykazania twego,
Daniel	Dn	32	9	5	Zgrzeszyliśmy, nieprawość czyniliśmy, niezbożnieśmy się sprawowali, odwróciliśmy się i odstąpiliśmy od przykazań twoich i sądów.
Daniel	Dn	32	9	6	Nie byliśmy posłuszni sług twoich proroków, którzy mówili w imię twoje królom naszym, książętom naszym, ojcom naszym i wszemu ludowi ziemie.
Daniel	Dn	32	9	7	Tobie, Panie! sprawiedliwość, a nam zawstydzenie twarzy, jako jest dzisiaj mężowi Juda i obywatelom Jeruzalem i wszemu Izraelowi, tym, którzy blisko są, i tym, którzy daleko we wszech ziemiach, do który cheś je wygnał dla nieprawości ich, któremi grzeszyli przeciw tobie.
Daniel	Dn	32	9	8	Panie! nam zawstydzenie twarzy, królom naszym, książętom naszym i ojcom naszym, którzy zgrzeszyli:
Daniel	Dn	32	9	9	A tobie, Panu, Bogu naszemu, miłosierdzie i zlitowanie; bośmy odstąpili od ciebie.
Daniel	Dn	32	9	10	I nie słuchaliśmy głosu Pana, Boga naszego, żebyśmy chodzili w zakonie jego, który nam dał przez sługi swoje proroki.
Daniel	Dn	32	9	11	I wszystek Izrael przestąpili zakon twój i ustąpili, aby nie słuchali głosu twego; i kropiło na nas przeklęctwo i klątwa, którą napisano w księgach Mojżesza, sługi Bożego; bośmy mu zgrzeszyli.
Daniel	Dn	32	9	12	I utwierdził mowy swoje, które mówił na nas i na książęta nasze, którzy nas sądzili, że miał przywieść na nas złe wielkie, jakie nigdy nie było pode wszem niebem, wedle tego, co się stało w Jeruzalem.
Daniel	Dn	32	9	13	Jako napisano w zakonie Mojżeszowym, to wszystko złe przyszło na nas, a nie prosiliśmy oblicza twego, Panie! Boże nasz, abyśmy się nawrócili od nieprawości naszych a myślili o prawdzie twojéj.
Daniel	Dn	32	9	14	I czuł Pan nad złością i przywiódł ją na nas; sprawiedliwy Pan, Bóg nasz, we wszech uczynkach swych, które uczynił; bośmy nie słuchali głosu jego.
Daniel	Dn	32	9	15	A teraz, Panie! Boże nasz, któryś wywiódł lud twój z ziemie Egipskiéj ręką mocną, i uczyniłeś sobie imię wedle dnia tego: zgrzeszyliśmy, nieprawościeśmy czynili,
Daniel	Dn	32	9	16	Panie! przeciw wszelakiéj sprawiedliwości twojéj, niech się, proszę, odwróci gniew twój i zapalczywość twoja od miasta twego Jeruzalem i od góry świętéj twojéj; bo dla grzechów naszych i dla nieprawości ojców naszych Jeruzalem i lud twój są na pośmiewisko wszystkim około nas.
Daniel	Dn	32	9	17	Teraz tedy wysłuchaj, Boże nasz! modlitwę sługi twego i prośby jego, a okaż oblicze twoje nad świątynią twoją, która spustoszona jest, dla ciebie samego.
Daniel	Dn	32	9	18	Nakłoń, Boże mój! ucha twego a usłysz, otwórz oczy twoje a obacz spustoszenie nasze i miasto, nad którem wzywano imienia twego; bo nie na sprawiedliwościach naszych pokładamy modlitwę przed obliczem twojem, ale na litościach twoich mnogich.
Daniel	Dn	32	9	19	Wysłuchaj, Panie! ubłagaj się, Panie! obacz a uczyń, nie omieszkawaj sam dla siebie, Boże mój; bo imienia twego wzywano nad miastem i nad ludem twoim.
Daniel	Dn	32	9	20	A gdym jeszcze mówił i modlił się, a wyznawałem grzechy moje i grzechy ludu mego Izraelskiego i pokładałem prośby moje przed obliczem Boga mego, o górę świętą Boga mego:
Daniel	Dn	32	9	21	Gdym ja jeszcze mówił w modlitwie, oto mąż Gabryel, któregom widział w widzeniu z początku, prędko lecący, dotknął się mnie czasu ofiary wieczornéj.
Daniel	Dn	32	9	22	I nauczył mię, a mówił zemną i rzekł: Danielu! terazem wyszedł, abych cię nauczył, ażebyś zrozumiał.
Daniel	Dn	32	9	23	Od początku modlitw twoich wyszła mowa, a jam przyszedł oznajmić tobie; boś mąż pożądania jest: ty tedy obacz mowę, a zrozumiéj widzenie.
Daniel	Dn	32	9	24	Siedmdziesiąt tygodni ukrócone są na lud twój i na miasto święte twoje, aby się dokonało przestępstwo, a grzech aby wziął koniec, ażeby nieprawość była zgładzona, a przywiedziona sprawiedliwość wieczna i aby się spełniło widzenie i proroctwo, a był pomazany Święty świętych.
Daniel	Dn	32	9	25	A tak wiedz a obacz, od wyjścia mowy, aby zaś było zbudowane Jeruzalem, aż do Chrystusa wodza. tygodniów siedm i tygodniów sześćdziesiąt i dwa będą, a znowu będzie zbudowana ulica i mury w ciasności czasów.
Daniel	Dn	32	9	26	A po tygodniów sześćdziesiąt i dwu będzie zabit Chrystus, a nie będzie ludem jego, który się go zaprzy: a miasto i świątynią skazi lud z wodzem, który przyjdzie, a koniec jego spustoszenie, a po skończeniu wojny postanowione spustoszenie.
Daniel	Dn	32	9	27	A zmocni przymierze z mnogimi tydzień jeden: a w pół tygodnia ustanie ofiara i ofiarowanie, i będzie w kościele obrzydłość spustoszenia, i aż do skończenia i końca będzie trwać spustoszenie.
Daniel	Dn	32	10	1	Roku trzeciego Cyrusa, króla Perskiego, objawione jest słowo Danielowi przezwiskiem Balthazar, a słowo prawdziwe i moc wielka, i wyrozumiał mowę; bo wyrozumienia potrzeba w widzeniu.
Daniel	Dn	32	10	2	W one dni ja, Daniel, płakałem przez dni trzech tygodniów:
Daniel	Dn	32	10	3	Chleba pożądanego nie jadłem, a mięso i wino nie weszło w usta moje, ale ani olejkiem mazałem się, aż się wypełniły dni trzech tygodniów.
Daniel	Dn	32	10	4	A dwudziestego i czwartego dnia miesiąca pierwszego byłem nad rzeką wielką, która jest Tygrys.
Daniel	Dn	32	10	5	I podniosłem oczy moje i ujrzałem, a ono mąż jeden obleczony w płócienne szaty, a nerki jego przepasane złotem najczystszem,
Daniel	Dn	32	10	6	A ciało jego jako Chrysolit, a oblicze jego jako pozór błyskawice, a oczy jego jako lampa gorejąca, a ramiona jego i co poniż jest aż do nóg, jako pozór miedzi błyszczące się: a głos mów jego jako głos mnóstwa.
Daniel	Dn	32	10	7	A widziałem ja, Daniel, sam widzenie; lecz mężowie, którzy byli zemną, nie widzieli, ale strach zbytni przypadł na nie, i pouciekali do tajemnych miejsc.
Daniel	Dn	32	10	8	A ja sam zostawszy widziałem to widzenie wielkie, a nie zostało we mnie siły, ale i osoba moja zmieniła się we mnie, i struchlałem i nie miałem nic siły.
Daniel	Dn	32	10	9	I usłyszałem głos mów jego, a usłyszawszy leżałem przestraszony na oblicze moje, a twarz moja przylgnęła do ziemie.
Daniel	Dn	32	10	10	A oto ręka tknęła mię i wzniosła mię na kolana moje i na członki rąk moich.
Daniel	Dn	32	10	11	I rzekł do mnie: Danielu! mężu pożądania, rozumiéj słowa, które ja mówię do ciebie, a stań na nogach twoich; bom teraz posłan jest do ciebie. A, gdy mi rzekł tę mowę, stanąłem drżąc.
Daniel	Dn	32	10	12	I rzekł do mnie: Nie bój się, Danielu; bo ode dnia pierwszego, któregoś podał serce twoje ku wyrozumieniu, abyś się dręczył przed obliczem Boga twego, wysłuchane są słowa twoje, a jam przyszedł dla mów twoich.
Daniel	Dn	32	10	13	Lecz książę królestwa Perskiego przeciwiło mi się jeden i dwadzieścia dni, a oto Michael, jeden z książąt przedniejszych, przyszedł na pomoc moję, a jam tam został przy królu Perskim.
Daniel	Dn	32	10	14	A przyszedłem, abych cię nauczył, co ma przyjść na lud twój we dni ostateczne; bo jeszcze widzenie na dni.
Daniel	Dn	32	10	15	A gdy mi mówił takiemi słowy, spuściłem oblicze moje ku ziemi i milczałem.
Daniel	Dn	32	10	16	A oto jakoby podobieństwo syna człowieczego dotknął się warg moich, i otworzywszy usta moje, mówiłem i rzekłem do tego, który stał przeciwko mnie: Panie mój! ujrzawszy cię rozstąpiły się stawy moje, a nie zostało we mnie nic siły.
Daniel	Dn	32	10	17	A jakoż będzie mógł sługa Pana mówić z Panem moim? bo nic we mnie sił nie zostało, ale i dech mój ustawa.
Daniel	Dn	32	10	18	Zaś tedy dotknęło się mnie jako widzenie człowieka, i posilił mię
Daniel	Dn	32	10	19	I rzekł: Nie bój się, mężu pożądania! pokój tobie, zmocnij się a bądź mocny. A gdy mówił zemną, wziąłem siłę i rzekłem: Mów, Panie mój; boś mię posilił.
Daniel	Dn	32	10	20	I rzekł: Wieszli, przeczem przyszedł do ciebie? a teraz wrócę się. [0819]abych walczył przeciw książcciu Perskiemu, gdym ja wychodził, ukazało się książę Greckie przychodzące.
Daniel	Dn	32	10	21	Wszakże opowiem ci, co jest wyrażono w piśmie prawdy, a żaden nie jest pomocnikiem moim w tem wszytkiem, jedno Michael, książę wasze.
Daniel	Dn	32	11	1	A ja od pierwszego roku Daryusza Meda stałem, aby był zmocnion i posilon.
Daniel	Dn	32	11	2	A teraz prawdę oznajmię tobie: Oto jeszcze trzéj królowie będą stać w Perskiéj ziemi, a czwarty zbogaci się bogactwy zbytniemi nade wszystkie, a gdy się zmocni bogactwy swemi, pobudzi wszystkie na królestwo Greckie.
Daniel	Dn	32	11	3	Lecz powstanie król mocny i będzie panował panowaniem wielkiem, a czynić będzie, co mu się podoba.
Daniel	Dn	32	11	4	A gdy stanie, będzie skruszone królestwo jego i będzie rozdzielone na cztery wiatry niebieskie, ale nie między potomki jego, ani według mocy jego, którą panował; bo będzie szarpane królestwo jego, téż między obce oprócz tych.
Daniel	Dn	32	11	5	I zmocni się król z południa a z książąt jego przemoże go, i będzie panował panowaniem; bo wielkie panowanie jego.
Daniel	Dn	32	11	6	A po skończeniu lat uczynią z sobą przymierze, i córka króla z południa przyjedzie do króla północnego czynić przyjaźń, i nie otrzyma siły ramienia, ani się ostoi nasienie jego, i będzie wydana sama, i którzy ją przyprowadzili, młodzieńcy jéj i którzy ją zmacniali w czasiech.
Daniel	Dn	32	11	7	A stanie z latorośli korzenia jéj szczepek i przyjdzie z wojskiem a wnidzie do krainy króla północnego, i będzie czynił z nimi po swéj woli, i otrzyma.
Daniel	Dn	32	11	8	Nadto i bogi ich i ryciny, naczynia téż drogie, śrebra i złota pobrane, zawiezie do Egiptu: ten przemoże króla północnego.
Daniel	Dn	32	11	9	I wjedzie w królestwo król z południa i wróci się do ziemi swéj.
Daniel	Dn	32	11	10	A synowie jego będą pobudzeni i zbiorą mnóstwo wojsk wiela, i przyjedzie kwapiąc się a zalewając, i wróci się i zapędzi się i potka się z mocą jego.
Daniel	Dn	32	11	11	I rozdrażniony król południowy wynidzie, a z królem północnym walczyć będzie i nagotuje mnóstwo zbytnie, i będzie podane mnóstwo w ręce jego.
Daniel	Dn	32	11	12	I poima mnóstwo, a wywyższy się serce jego i porazi wiele tysięcy, ale nie przemoże.
Daniel	Dn	32	11	13	Bo się wróci król północny i nagotuje mnóstwo daleko większe niż pierwéj, a na końcu czasów i lat przyjdzie kwapiąc się z wojskiem wielkiem i z bogactwy zbytniemi.
Daniel	Dn	32	11	14	A onych czasów mnodzy powstaną przeciw królowi południowemu, synowie téż przestępników ludu twego podniosą się, aby wypełnili widzenie i upadną.
Daniel	Dn	32	11	15	I przyjdzie król północny i usypie wał i weźmie miasta bardzo obronne, a ramiona południowe nie zniosą, i powstaną wybrani jego, aby się oparli, a nie będzie siły.
Daniel	Dn	32	11	16	A uczyni przyszedłszy nań według upodobania swego, a nie będzie, ktoby stał przeciw obliczu jego: i będzie stał w zacnéj ziemi, i będzie zniszczona w ręce jego.
Daniel	Dn	32	11	17	I położy oblicze swoje, żeby przyszedł ku otrzymaniu wszystkiego królestwa jego, i uczyni z nimi porównania, i córkę z białychgłów da mu, aby je wywrócił, ale się nie ostoi, ani go będzie.
Daniel	Dn	32	11	18	A obróci oblicze swe ku wyspom i weźmie ich wiele, i uczyni, że przestanie hetman urągania swego, a urąganie jego obróci się nań.
Daniel	Dn	32	11	19	I obróci oblicze swe ku państwu ziemie swéj i potknie się i upadnie, a nie najdzie się.
Daniel	Dn	32	11	20	I stanie na miejscu jego najpodlejszy i niegodny dostojeństwa królewskiego: a za mało dni ztart będzie nie w zapalczywości ani w bitwie.
Daniel	Dn	32	11	21	I stanie na miejscu jego wzgardzony, a nie dadzą mu czci królewskiéj: i przyjdzie potajemnie i otrzyma królestwo zdradą.
Daniel	Dn	32	11	22	A ramiona wojującego będą zwalczone od oblicza jego i ztarte będą, nadto i wódz przymierza.
Daniel	Dn	32	11	23	A po przyjacielstwie uczyni zdradę, i przyciągnie a zwycięży małym ludem.
Daniel	Dn	32	11	24	I do obfitych a bogatych miast wnidzie i uczyni, czego nie czynili ojcowie jego i ojcowie ojców jego, wydartki i korzyści i bogactwa ich rozproszy, a przeciw najmocniejszym myślić będzie, a to aż do czasu.
Daniel	Dn	32	11	25	I wzbudzi się siła jego i serce jego przeciw królowi południowemu z wojskiem wielkiem, a król południowy pobudzon będzie ku bitwie z wielkiemi pomocami i mocnemi bardzo: lecz się nie ostoją; bo umyślą nań radę.
Daniel	Dn	32	11	26	A ci, którzy z nim chleb jedzą, zetrą go, wojsko téż jego zatłumione będzie, i polęże zabitych bardzo wiele.
Daniel	Dn	32	11	27	Dwu téż królów serce będzie, aby źle czynili, a u stołu jednego kłamstwo mówić będą, i nie zdarzy się im; bo jeszcze koniec na inny czas.
Daniel	Dn	32	11	28	I wróci się do ziemie swéj z wielkiemi bogactwy, a serce jego przeciw przymierzu świętemu, i uczyni a wróci się do ziemie swéj.
Daniel	Dn	32	11	29	Zamierzonego czasu wróci się a przyjdzie na południe, a nie będzie pierwszemu podobne ostateczne.
Daniel	Dn	32	11	30	Przyjdą téż nań galery i Rzymianie, i porażon będzie a wróci się i rozgniewa się przeciwko przymierzu świątynie: i uczyni i wróci się i będzie myślił przeciwko tym, którzy opuścili przymierze świątynie.
Daniel	Dn	32	11	31	I ramiona od niego stać będą i zgwałcą świątynią mocy i odejmą ustawiczną ofiarę a dadzą obrzydłość na spustoszenie.
Daniel	Dn	32	11	32	A niezboźni przeciw przymierzu zmyślać będą zdradliwie; lecz lud znający Boga swego otrzyma i uczyni.
Daniel	Dn	32	11	33	A uczeni między ludem będą nauczać wielu, i polęgą od miecza i od ognia i od poimania i od łupienia dni.
Daniel	Dn	32	11	34	A gdy upadną, wspomożeni będą pomocą maluczką, i przyłączą się do nich mnodzy zdradliwie.
Daniel	Dn	32	11	35	I z uczonych upadną, aby byli wypławieni i wybrani i wybieleni aż do czasu zamierzonego; bo jeszcze inny czas będzie:
Daniel	Dn	32	11	36	A król będzie czynił według woli swojéj i podniesie się i rozwielmoży się przeciw każdemu bogu i przeciw Bogu bogów będzie mówił wielmożne rzeczy, i zdarzy się mu, aż się dokona gniew; bo już wyszła sentencya.
Daniel	Dn	32	11	37	A boga ojców swoich nie będzie miał nizacz i będzie w pożądliwościach niewiast, ani będzie dbał na żadnego boga; bo przeciw wszemu powstanie.
Daniel	Dn	32	11	38	Lecz boga Maozym na miejscu swojem chwalić będzie, a boga, którego nie znali ojcowie jego, będzie czcił złotem i śrebrem i drogim kamieniem i rzeczami kosztownemi.
Daniel	Dn	32	11	39	I uczyni, że obwaruje Maozym z bogiem cudzym, którego poznał, i rozmnoży sławę i da im moc w wielu rzeczach i ziemię podzieli darmo.
Daniel	Dn	32	11	40	A czasu zamierzonego będzie przeciwko niemu walczył król południowy, a jako burza przyjdzie nań król północny z wozy i z jezdnymi i z okrętami mnogimi, a wnidzie w ziemię i zetrze i przejdzie.
Daniel	Dn	32	11	41	I wnidzie do ziemie chwalebnéj, a wiele upadnie; lecz te same ujdą ręki jego, Edom i Moab a początek synów Ammon.
Daniel	Dn	32	11	42	I pośle rękę swoję na ziemie, i ziemia Egipska nie wybiega się.
Daniel	Dn	32	11	43	I opanuje skarby złota i śrebra i wszystkie rzeczy kosztowne Egipskie, przez Lybią téż i Ethyopią przejdzie.
Daniel	Dn	32	11	44	I wieść od wschodu słońca i od północy zatrwoży go, i przyjdzie z mnóstwem wielkiem, aby ztarł i pobił wielu.
Daniel	Dn	32	11	45	I postawi namiot swój Apadno między morzami na górze zacnéj i świętéj, i przyjdzie aż na wierzch jéj, a żaden mu nie dopomoże.
Daniel	Dn	32	12	1	A czasu onego powstanie Michael, książę wielkie, który stoi za synmi ludu twego: i przyjdzie czas, jaki nie był odtąd, jako narody być poczęły aż do onego czasu: a czasu onego będzie wybawion lud twój, każdy, kto będzie nalezion w księgach napisany.
Daniel	Dn	32	12	2	A mnodzy z tych, którzy śpią w prochu ziemie, ocucą się, jedni do żywota wiecznego, a drudzy na hańbę, aby wiedzieli zawżdy.
Daniel	Dn	32	12	3	A którzy uczeni będą, świecić będą jako światłość utwierdzenia: a którzy ku sprawiedliwości wprawują wielu, jako gwiazdy na wieki wieczne.
Daniel	Dn	32	12	4	A ty, Danielu! zamknij mowy i zapieczętuj księgi aż do czasu zamierzonego; mnodzy przyjdą, i będzie rozmaita umiejętność.
Daniel	Dn	32	12	5	I widziałem ja Daniel, a oto jakoby drudzy dwaj stali: jeden ztąd na brzegu rzeki, a drugi zonąd na drugim brzegu rzeki.
Daniel	Dn	32	12	6	I rzekłem mężowi, który był obleczony w płócienne szaty, który stał nad wodami rzeki: Dokądże koniec tych dziwów?
Daniel	Dn	32	12	7	I słyszałem męża, który był obleczony w płócienne szaty, który stał nad wodami rzeki, gdy podniósł prawicę i lewicę swą ku niebu i przysiągł przez Żywiącego na wieki, iż do czasu i czasów, i do połowice czasu, a gdy się dokona rozproszenie ręki ludu świętego, wypełni się wszystko to.
Daniel	Dn	32	12	8	A jam słyszał, a nie rozumiałem i rzekłem: Panie mój! co będzie potem?
Daniel	Dn	32	12	9	I rzekł: Idź Danielu; bo zawarte są i zapieczętowane mowy aż do zamierzonego czasu.
Daniel	Dn	32	12	10	Będą wybrani i wybieleni i jako ogień doświadczeni mnodzy, a niezbożni niezbożnie czynić będą, ani zrozumieją wszyscy niezbożnicy, ale uczeni zrozumieją.
Daniel	Dn	32	12	11	A od czasu, gdy będzie odjęta ustawiczna ofiara, a postanowiona będzie obrzydłość na spustoszenie, dni tysiąc dwieście i dziewięćdziesiąt.
Daniel	Dn	32	12	12	Błogosławiony, który czeka i doszedł aż do dni tysiąc trzechset trzydzieści i piąci.
Daniel	Dn	32	12	13	A ty idź do zamierzonego, a odpoczyniesz i staniesz na losie twoim na końcu dni. Przypisy
Daniel	Dn	32	13	1	I był mąż, mieszkający w Babilonie, a imię jego Joakim.
Daniel	Dn	32	13	2	I pojał żonę imieniem Zuzanna, córkę Helkiasza, bardzo piękną i bojącą się Boga;
Daniel	Dn	32	13	3	bo rodzice jej, będąc sprawiedliwymi, wyćwiczyli córkę swą według zakonu Mojżeszowego.
Daniel	Dn	32	13	4	A Joakim był bardzo bogaty i miał sad koło domu swego, i do niego się Żydzi schodzili, gdyż był ze wszystkich najznaczniejszy.
Daniel	Dn	32	13	5	A owego roku ustanowiono z ludu sędziami dwóch starców, o których Pan powiedział: "Wyszła nieprawość z Babilonu od starszych sędziów, o których się zdawało, iż lud sądzili."
Daniel	Dn	32	13	6	Ci często bywali w domu Joakima i przychodzili do nich wszyscy, którzy mieli sądy.
Daniel	Dn	32	13	7	A gdy się lud wracał w południe, wchodziła Zuzanna i przechadzała się po sadzie męża swego.
Daniel	Dn	32	13	8	I widywali ją starcy na każdy dzień wchodzącą i przechadzającą się, i zapalili się pożądliwością ku niej; i wywrócili rozum swój,
Daniel	Dn	32	13	9	i odwrócili oczy swe, aby nie patrzeć w niebo, i nie pamiętać na sądy sprawiedliwe.
Daniel	Dn	32	13	10	Byli tedy obydwaj zranieni miłością ku niej, lecz jeden drugiemu nie oznajmił bólu swego,
Daniel	Dn	32	13	11	bo się wstydzili jeden drugiemu oznajmić pożądliwość swą, że chcieli z nią grzech popełnić.
Daniel	Dn	32	13	12	A tym pilniej czatowali na każdy dzień, aby ją zobaczyć. I rzekł jeden do drugiego:
Daniel	Dn	32	13	13	"Pójdźmy do domu, bo jest godzina obiadu," i wyszedłszy rozeszli się.
Daniel	Dn	32	13	14	A wróciwszy się przyszli na jedno miejsce; a pytając się jeden drugiego o przyczynę, wyznali pożądliwość swoją, a wtedy wspólnie ułożyli czas, kiedyby ją samą zastać mogli.
Daniel	Dn	32	13	15	I zdarzyło się, gdy pilnowali dnia sposobnego, weszła raz, jak wczoraj i dziś trzeci dzień, z dwiema tylko dziewczętami i chciała się wykąpać w sadzie, bo gorąco było;
Daniel	Dn	32	13	16	a nie było tam nikogo oprócz dwu starców, którzy się ukryli i przypatrywali się jej.
Daniel	Dn	32	13	17	Rzekła tedy dziewczętom: "Przynieście mi olejku i mydła, a drzwi sadu zamknijcie, abym się wykąpała."
Daniel	Dn	32	13	18	I uczyniły tak, jak była kazała, i zamknęły drzwi sadu, i wyszły tyłem, aby przynieść, co była rozkazała; a nie wiedziały, iż się tam byli ukryli starcy.
Daniel	Dn	32	13	19	A gdy wyszły dziewczęta, powstali dwaj starcy i przybiegli do niej, i rzekli:
Daniel	Dn	32	13	20	"Oto drzwi sadu są zamknięte i nikt nas nie widzi, a my w pożądliwości ku tobie jesteśmy; przeto przystań na to, by spać z nami.
Daniel	Dn	32	13	21	A leśli nie będziesz chciała, wydamy przeciw tobie świadectwo, że był z tobą młodzieniec i że dlatego wypuściłaś dziewczęta od siebie."
Daniel	Dn	32	13	22	Westchnęła Zuzanna i rzekła: "Ściśnięta jestem zewsząd; bo jeśli to uczynię, muszę śmierć ponieść, a jeśli nie uczynię, nie ujdę rąk waszych.
Daniel	Dn	32	13	23	Ale mi lepiej bez uczynku wpaść w ręce wasze, niźli zgrzeszyć przed obliczem Pańskim."
Daniel	Dn	32	13	24	I zawołała głosem wielkim Zuzanna; zawołali też i starcy przeciwko niej.
Daniel	Dn	32	13	25	I pobiegł jeden do drzwi sadu, i otworzył.
Daniel	Dn	32	13	26	A czeladź domowa, usłyszawszy wołanie w sadzie, wpadła tyłem chcąc zoba czyć, co to jest.
Daniel	Dn	32	13	27	A gdy starcy powiedzleli, zawstydzili się słudzy bardzo, bo nigdy nie powiedziano takiego słowa o Zuzannie. I nadszedł drugi dzień.
Daniel	Dn	32	13	28	A gdy się lud zebrał u Joakima, męża jej, przyszli też dwaj starcy, pełni myśli złośliwej przeciw Zuzannie, aby ją zgubić.
Daniel	Dn	32	13	29	I rzekli przed ludem: "Poślijcie po Zuzannę, córkę Helkiasza, żonę Joakima." I zaraz posłali.
Daniel	Dn	32	13	30	I przyszła z rodzicami i z synami, i ze wszystkimi krewnymi swymi.
Daniel	Dn	32	13	31	A była Zuzanna delikatna i pięknego wejrzenia.
Daniel	Dn	32	13	32	A ci przewrotni kazali lą odsłonić (bo była zakryta), żeby się przynajmniej tak nasycić pięknością jej.
Daniel	Dn	32	13	33	Płakali tedy przyjaciele jej i wszyscy, którzy ją znali.
Daniel	Dn	32	13	34	I powstawszy dwaj starcy wpośród ludu, włożyli ręce swe na głowę jej.
Daniel	Dn	32	13	35	A ona płacząc spojrzała w niebo, bo serce jej miało ufność w Panu.
Daniel	Dn	32	13	36	I rzekli starcy: "Gdyśmy się sami przechadzali w sadzie, weszła ta z dwiema dziewczętami i zamknęła drzwi sadu, i odesłała dziewczęta od siebie.
Daniel	Dn	32	13	37	I przyszedł do niej młodzieniec, który się był ukrył, i spał z nią:
Daniel	Dn	32	13	38	A my, gdyśmy byli w kącie sadu, widząc nieprawość, pobiegliśmy do nich i ujrzeliśmy jak ze sobą obcowali.
Daniel	Dn	32	13	39	Jego wprawdzie nie mogliśmy pojmać, gdyż był mocniejszy niźli my i otworzywszy drzwi wyskoczył.
Daniel	Dn	32	13	40	Ale tę pojmawszy spytaliśmy ją, co by to był za młodzieniec, ale nie chciała nam oznajmić.
Daniel	Dn	32	13	41	Tej rzeczy jesteśmy świadkami." Uwierzyło im pospólstwo jako starcom i sędziom ludu, i skazali ją na śmierć.
Daniel	Dn	32	13	42	A Zuzanna zawołała głosem wielkim i rzekła: "Boże wieczny, który znasz skryte rzeczy, który wiesz wszystko pierwej, niżli się stanie,
Daniel	Dn	32	13	43	ty wiesz, iż fałszywe świadectwo wydali przeciwko mnie; a oto umieram, chociaż nie uczyniłam nic z tych rzeczy, które ci na mnie złośliwie zmyślili."
Daniel	Dn	32	13	44	I wysłuchał Pan głosu jej.
Daniel	Dn	32	13	45	A gdy ją wiedziono na śmierć, wzbudził Pan ducha świętego w młodym człowieku, któremu było na imię Daniel;
Daniel	Dn	32	13	46	i zawołał głosem wielkim: "Czysty ja jestem od krwi tej!"
Daniel	Dn	32	13	47	I obróciwszy się wszystek lud do niego; rzekł: "Co to za słowo któreś ty powiedział?"
Daniel	Dn	32	13	48	A on stojąc wpośród nich rzekł: "Tak to szaleni synowie Izraela, nie rozsądziwszy ani się prawdy dowiedziawszy skazaliście na śmierć córkę izraelską?
Daniel	Dn	32	13	49	Wróćcie się do sądu, bo fałszywe świadectwo mówili przeciwko niej!"
Daniel	Dn	32	13	50	Wrócił się tedy lud z pośpiechem, i rzekli mu starsi: "Pójdź, a siądź wpośród nas i ukaż nam, ponieważ ci Bóg dał cześć starości."
Daniel	Dn	32	13	51	I rzekł do nich Daniel: "Rozłączcie ich daleko jednego od drugiego, a będę ich sądził."
Daniel	Dn	32	13	52	Gdy tedy zostali rozłączeni jeden od drugiego, zawołał jednego z nich i rzekł do niego: "Zastarzały w złych dniach, teraz przyszły grzechy twoje, które przedtem popełniałeś,
Daniel	Dn	32	13	53	wydając sądy niesprawiedliwe, uciskając niewinnych, a wypuszczając winnych; gdy Pan mówi: "Niewinnego i sprawiedliwego nie będziesz zabijał."
Daniel	Dn	32	13	54	Teraz tedy, jeśli ją widziałeś, powiedz, pod jakim drzewem widziałeś ich obcujących ze sobą?" A on rzekł: "Pod mastyksowym."
Daniel	Dn	32	13	55	I rzekł Daniel: "Wybornie skłamałeś na głowę twoją; bo oto anioł Boga, wziąwszy od niego wyrok, rozetnie cię na poły."
Daniel	Dn	32	13	56	I oddaliwszy go, kazał przyjść drugiemu i rzekł mu: "Plemię chananejskie, a nie judzkie! Piękność cię uwiodła i pożądliwość wywróciła serce twoje.
Daniel	Dn	32	13	57	Tak czyniliście córkom izraelskim, a one z bojaźni ulegały wam; ale córka judzka nie ścierpiała niecnoty waszej.
Daniel	Dn	32	13	58	Teraz tedy powiedz mi, pod jakim drzewem zastałeś ich obcujących z sobą?" A on rzekł: "Pod dębem."
Daniel	Dn	32	13	59	I rzekł mu Daniel: "I ty wybornie skłamałeś na swą głowę; bo czeka anioł Pański, mający miecz, aby cię rozciąć na poły i zabić was."
Daniel	Dn	32	13	60	Tedy wszystko zgromadzenie zawołało głosem wielkim i błogosławili Boga, który wybawia pokładających w nim nadzieję.
Daniel	Dn	32	13	61	I powstali przeciw dwom starcom (bo im był udowodnił Daniel z ust ich, iż fałszywe świadectwo dali), i uczynili im wedle tego, jak oni sami źle uczynili przeciw bliźniemu,
Daniel	Dn	32	13	62	aby uczynić według zakonu Mojżeszowego; i zabili ich, a krew niewinna owego dnia była wybawiona.
Daniel	Dn	32	13	63	A Helkiasz i żona jego chwalili Boga za córkę swą Zuzannę z Joakimem mężem jej i z wszystkimi powinowatymi, że nie znaleziono w niej nic haniebnego.
Daniel	Dn	32	13	64	A Daniel stał się wielkim w oczach ludu od dnia owego i na potem.
Daniel	Dn	32	13	65	A król Astiages został przyłączony do ojców swoich, a Cyrus Pers objął królestwo.
Daniel	Dn	32	14	1	A Daniel jadał z królem i był we czci nad wszystkich przyjaciół jego.
Daniel	Dn	32	14	2	Był też bałwan u Babilończyków, imieniem Bel: a wydawano nań na każdy dzień dwanaście miar białej mąki, czterdzieści owiec, i sześć barył wina.
Daniel	Dn	32	14	3	Król też cześć mu oddawał i chodził na każdy dzień kłaniać się mu; ale Daniel czcił Boga swego. I rzekł mu król: "Dlaczego nie czcisz Bela?"
Daniel	Dn	32	14	4	A on odpowiadając rzekł mu: "Gdyż nie czczę bałwanów ręką uczynionych, ale Boga żyjącego, który stworzył niebo i ziemię, i ma moc nad wszelkim ciałem"
Daniel	Dn	32	14	5	I rzekł król do niego: "Nie wydaje ci się, że Bel jest bogiem żyjącym? Czy nie widzisz, jak wiele zjada i pija na każdy dzień?"
Daniel	Dn	32	14	6	I rzekł Daniel uśmiechając się: "Nie myl się królu, bo ten wewnątrz jest gliniany, a z wierzchu miedziany, i nie jada nigdy."
Daniel	Dn	32	14	7	A król rozgniewany przyzwał kapłanów jego i rzekł im: "Jeśli mi nie powiecie, kto jest ten, co zjada te nakłady, pomrzecie.
Daniel	Dn	32	14	8	A jeśli pokażecie, że to Bel jada, umrze Daniel, gdyż zbluźnił przeciw Belowi." I rzekł Daniel królowi: "Niech się stanie według słowa twego!"
Daniel	Dn	32	14	9	A było kapłanów Bela siedemdziesięciu oprócz żon, i małych dzieci i synów. I przyszedł król z Danielem do zboru Bela.
Daniel	Dn	32	14	10	I rzekli kapłani Bela: "Oto my wychodzimy precz, a ty, królu, połóż potrawy i nalej wina, i zamknij drzwi, i zapieczętuj sygnetem twoim;
Daniel	Dn	32	14	11	a gdy I wejdziesz rano, jeśli nie znajdziesz, że wszystko Bel zjadł, śmiercią pomrzemy, albo też Daniel, który kłamał przeciwko nam."
Daniel	Dn	32	14	12	A nie przejmowali się tym, bo byli uczynili tajemne wejście pod stołem i przez nie zawsze wchodzili, i zjadali to.
Daniel	Dn	32	14	13	Stało się tedy, gdy oni wyszĺi, król postawił potrawy przed Belem; Daniel rozkazał sługom swym, i przynieśli popiołu, i przesiał po wszystkim zborze przed królem; a wyszedłszy zamknęli drzwi i zapieczętowawszy sygnetem królewskim odeszli.
Daniel	Dn	32	14	14	Kapłani zaś weszli w nocy wedle zwyczaju swego z żonami i z synami swymi, i wszystko zjedli i wypili.
Daniel	Dn	32	14	15	A król wstał rano i Daniel z nim.
Daniel	Dn	32	14	16	I rzekł król: "Czy całe są pieczęcie, Danielu?" A on odpowiedział: "Całe, królu."
Daniel	Dn	32	14	17	I zaraz, gdy drzwi otworzył, spojrzawszy król na stół, zawołał głosem wielkim: "Wielki jesteś, Belu, i nie ma u ciebie żadnej zdrady!"
Daniel	Dn	32	14	18	A Daniel się roześmiał i wstrzymał króla, aby nie wchodził wewnątrz, i rzekł: "Oto podłoga, I obacz czyje to są stopy."
Daniel	Dn	32	14	19	I rzekł król: "Widzę stopy mężów i niewiast i dzieci."
Daniel	Dn	32	14	20	I rozgniewał się król. Wtedy pojmał kapłanów i żony i synów ich, i ukazali mu skryte drzwiczki, którymi wchodzili i zjadali to, co bywało na stole.
Daniel	Dn	32	14	21	Pomordował ich tedy król i dał Bela w moc Danielowi, który go wywrócił ze zborem jego. ludu; Daniel w lwiej jamie (27-31). Bóg chroni i posila cudownie proroka (32-38). Król chwali Boga Danielowego (39-42).
Daniel	Dn	32	14	22	A był smok wielki w owym miejscu i czcili go Babilończycy.
Daniel	Dn	32	14	23	I rzekł król Danielowi: "Oto teraz nie możesz rzec, że ten nie jest bogiem żyjącym; przeto kłaniaj się mu"
Daniel	Dn	32	14	24	Ale Daniel rzekł: "Panu, Bogu memu się kłaniam, bo on jest Bogiem żyjącym, a ten nie jest Bogiem żyjącym.
Daniel	Dn	32	14	25	Ale ty, królu daj mi moc, a zabiję smoka bez miecza i kija." I rzekł król: "Daję ci."
Daniel	Dn	32	14	26	Wziął tedy Daniel smoły, sadła i sierści, i uwarzył je razem; a naczynił kołaczy, i dał w paszczę smokowi, a smok pękł. I rzekł: "Oto, kogoście czcili"
Daniel	Dn	32	14	27	Usłyszawszy to Babilończycy rozgniewali się bardzo, a zebrawszy się przeciw królowi rzekli: "Król się stał Żydem: Bela zburzył, smoka zabił i kapłanów pomordował."
Daniel	Dn	32	14	28	A gdy przyszli do króla, rzekli: "Wydaj nam Daniela, bo inaczej zabijemy ciebie i dom twój!"
Daniel	Dn	32	14	29	Widząc tedy król, że gwałownie nań nalegali, koniecznością zmuszony wydał im Daniela.
Daniel	Dn	32	14	30	A oni go wrzucili do lwiej jamy i był tam przez sześć dni.
Daniel	Dn	32	14	31	A w jamie było siedem lwów, i dawano im na każdy dzień dwa ciała i dwie owce, a natenczas nie dano im, aby pożarły Daniela.
Daniel	Dn	32	14	32	A był Habakuk prorok w judzkiej ziemi. Ten uwarzył potrawę i nadrobił chleba na misę, i szedł na pole, aby zanieść żeńcom.
Daniel	Dn	32	14	33	I rzekł anioł pański do Habakuka: "Zanieś obiad, który masz, do Babilonu Danielowi, który jest w lwiej jamie.
Daniel	Dn	32	14	34	I rzekł Habakuk: "Babilonu nie widziałem, a o jamie nic nie wiem"
Daniel	Dn	32	14	35	I ujął go anioł Pański za czubek głowy, i niósł go za włosy głowy jego, i postawił go w Babilonie nad jamą w pędzie ducha swego.
Daniel	Dn	32	14	36	I zawołał Habakuk mówiąc: "Danielu, sługo Boży, weź obiad, który ci Bóg posłał!"
Daniel	Dn	32	14	37	I rzekł Daniel: "Wspomniałeś na mnie, Boże, a nie opuściłeś tych, którzy cię miłują."
Daniel	Dn	32	14	38	I wstawszy Daniel, jadł. A anioł Pański natychmiast postawił Habakuka z powrotem na miejscu jego.
Daniel	Dn	32	14	39	Przyszedł tedy król dnia siódmego, aby opłakiwać Daniela; i przyszedł do jamy i spojrzał do niej, a oto Daniel siedział między lwami.
Daniel	Dn	32	14	40	I zawołał król głosem wielkim, mówiąc: "Wielki jesteś, Panie, Boże Daniela!"
Daniel	Dn	32	14	41	I wyciągnął go z lwiej jamy. A owych, którzy byli przyczyną zatracenia jego, wrzucili do jamy i w mgnieniu oka zostali przed nim pożarci.
Daniel	Dn	32	14	42	Wtedy król rzekł: "Wszyscy mieszkający po całej ziemi niech się boją Boga Danielowego, bo on jest zbawicielem, czyniącym znaki i cuda na ziemi, on to wybawił Daniela z lwiej jamy."
Hosea	Oz	33	1	1	Słowo Pańskie, które się stało do Ozee, syna Beery, za dni Ozyasza, Joathana, Achaza, Ezechiasza, królów Judzkich, a za dni Jeroboama, syna Joas, króla Izrael.
Hosea	Oz	33	1	2	Początek mówienia Pana w Ozee, i rzekł Pan do Ozee: Idź, pojmij sobie żonę wszetecznicę, a spłodź sobie syny wszeteczne; bo cudzołożąc cudzołożyć będzie ziemia od Pana.
Hosea	Oz	33	1	3	I szedł a pojął Gomer, córkę Debelaim, i poczęła i porodziła mu syna.
Hosea	Oz	33	1	4	I rzekł Pan do niego: Nazów imię jego Jezrahel; bo jeszcze mało, a nawiedzę krew Jezrahel nad domem Jehu i uczynię, że ustanie królestwo domu Izraelskiego.
Hosea	Oz	33	1	5	A dnia onego złamię łuk Izraelów w dolinie Jezrahel.
Hosea	Oz	33	1	6	A poczęła jeszcze i porodziła córkę. I rzekł mu: Nazów imię jéj Bez miłosierdzia; bo nie przydam więcéj zmiłować się nad domem Izraelskim, ale zapomnieniem zapomnię ich.
Hosea	Oz	33	1	7	A nad domem Juda zmiłuję się i zbawię ich w Panu, Bogu ich: a nie zbawię ich przez łuk i przez miecz i przez wojnę i przez konie i przez jezdne.
Hosea	Oz	33	1	8	I ostawiła tę, która była bez miłosierdzia, i poczęła a porodziła syna.
Hosea	Oz	33	1	9	I rzekł: Nazów imię jego Nie lud mój; boście wy nie lud mój, i Ja nie będę waszym.
Hosea	Oz	33	1	10	I będzie liczba synów Izraelskich jako piasek morski, który jest bez miary, a policzon nie będzie. A będzie na miejscu, gdzie im rzeką: Nie lud mój wy, rzeką im: Synowie Boga żywiącego.
Hosea	Oz	33	1	11	I zgromadzą się synowie Judzcy i synowie Izraelscy pospołu, a postanowią sobie głowę jednę i wynidą z ziemie; bo wielki dzień Izraela.
Hosea	Oz	33	2	1	Mówcie braci waszéj: Lud mój, a siostrze waszéj: Miłosierdzia dostąpiła.
Hosea	Oz	33	2	2	Sądźcie matkę waszę, sądźcie; bo ona nie żona moja, i ja nie mąż jéj, niech odejmie wszeteczeństwa swe od oblicza swego i cudzołóstwa swe zpośród piersi swoich.
Hosea	Oz	33	2	3	Abych jej snadź nie zewlókł nago, a nie postawił jej wedle dnia narodzenia jéj, i uczynił ją jako pustynią i postawił ją jako ziemię bezdrożną, a umorzył ją pragnieniem.
Hosea	Oz	33	2	4	I nad synmi téż jéj nie zmiłuję się; bo synowie wszeteczeństwa są.
Hosea	Oz	33	2	5	Bo wszeteczeństwa płodziła matka ich, wstydziła się, która je poczęła; bo mówiła: Pójdę za miłośnikami moimi, którzy mi dawają chleb i wodę moję, wełnę moję i len mój, oliwę moję i napój mój.
Hosea	Oz	33	2	6	Przetóż oto Ja zagrodzę drogę twojeę cierniem a zagrodzę ją parkanem, i ścieżek swych nie znajdzie.
Hosea	Oz	33	2	7	I pójdzie za miłośniki swymi, a nie dogoni ich, i szukać ich będzie, a nie najdzie. I rzecze: Pójdę i wrócę się do męża mego pierwszego; bo mi lepiéj było na on czas, niźli teraz.
Hosea	Oz	33	2	8	A ona nie wiedziała, żem Ja jéj dał zboże i wino i oliwę: i śrebra namnożyłem jéj i złota, które obrócili na Baala.
Hosea	Oz	33	2	9	Przeto wrócę się a zabiorę zboże moje czasu swego, i wino moje czasu swego, i wyzwolę wełnę moję i len mój, które okrywały sromotę jéj.
Hosea	Oz	33	2	10	A teraz odkryję głupstwo jéj przed oczyma miłośników jéj, a mąż nie wydrze jéj z ręki mojéj.
Hosea	Oz	33	2	11	I uczynię, że ustanie wszelkie wesele jéj, uroczyste święto jéj, nów jéj, sobota jéj i wszystkie święte czasy jéj.
Hosea	Oz	33	2	12	I zepsuję winnice jéj i figi jéj, o których mówiła: Moje to zapłaty, które mi dali miłośnicy moi, i uczynię ją lasem, i będzie ją jeść zwierz polny.
Hosea	Oz	33	2	13	I nawiedzę nad nią dni Baalim, którym kadzidła zapalała i stroiła się nausznicą swą i klejnotami swymi, chodziła za miłośniki swymi, a mnie zapomniała, mówi Pan.
Hosea	Oz	33	2	14	Przetóż oto Ja łudzić nią będę, i zawiodę ją na puszczą, i będę mówił do serca jéj.
Hosea	Oz	33	2	15	I dam jéj winogrodniki jéj z tegoż miejsca, i dolinę Achor ku otworzeniu nadzieje: i będzie tam śpiewać wedle dni młodości swéj i wedle dni wyjścia swego z ziemie Egipskiéj.
Hosea	Oz	33	2	16	I będzie dnia onego, mówi Pan, będzie mię zwała Mąż mój, a nie nazowie mię więcej Baal.
Hosea	Oz	33	2	17	I odejmę imiona Baalim z ust jéj, i więcej wspominać nie będzie imienia ich.
Hosea	Oz	33	2	18	I postawię z nimi przymierze dnia onego ze zwierzem polnym i z ptastwem powietrznem i z płazem ziemskim, a łuk i miecz i wojnę wygładzę z ziemie i dam im spać bezpiecznie.
Hosea	Oz	33	2	19	I poślubię cię sobie na wieki a poślubię cię sobie w sprawiedliwości i w sądzie i w miłosierdziu a w litościach.
Hosea	Oz	33	2	20	I poślubię cię sobie w wierze, a poznasz, żem Ja Pan.
Hosea	Oz	33	2	21	I będzie dnia onego, wysłucham, mówi Pan, wysłucham niebios, a one wysłuchają ziemię.
Hosea	Oz	33	2	22	A ziemia wysłucha pszenicę i wino i oliwę: a te wysłuchają Jezrahela.
Hosea	Oz	33	2	23	I posieję ją, sobie w ziemi i zmiłuję się nad tą, która była bez miłosierdzia.
Hosea	Oz	33	2	24	I rzekę nie ludowi memu: Lud mój jesteś ty, a on rzecze: Bóg mój jesteś ty.
Hosea	Oz	33	3	1	I rzekł Pan do mnie: Jeszcze idź, a miłuj niewiastę umiłowaną przyjacielowi a cudzołożnicę, jako miłuje Pan syny Izraelowe, a oni patrzą na cudze a miłują skórki jagód winnych.
Hosea	Oz	33	3	2	I wykupiłem ją sobie za piętnaście śrebrników i za korzec jęczmienia i za pół korca jęczmienia.
Hosea	Oz	33	3	3	I rzekłem do niéj: Przez wiele dni będziesz mię czekała, nie będziesz nierządu patrzała, ani będziesz z mężem; ale i ja ciebie czekać będę.
Hosea	Oz	33	3	4	Bo przez wiele dni będą siedzieć synowie Izraelowi bez króla i bez książęcia i bez ofiary i bez ołtarza i bez Ephod i bez Theraphim.
Hosea	Oz	33	3	5	A potem nawrócą się synowie Izraelowi i szukać będą Pana, Boga swego, i Dawida, króla swego, i będą się lękać na Pana i na dobro jego na ostatku dni.
Hosea	Oz	33	4	1	Słuchajcie słowa Pańskiego, synowie Izraelowi; bo sąd Panu z obywatelmi ziemie; albowiem niemasz prawdy i niemasz miłosierdzia i niemasz znajomości Boga na ziemi.
Hosea	Oz	33	4	2	Złorzeczeństwo i kłamstwo i mężobójstwo i kradziestwo i cudzołóstwo wylało z brzegów, a krew się krwie dotknęła.
Hosea	Oz	33	4	3	Dlatego płakać będzie ziemia, i zachorzeje każdy, który mieszka na niéj, ze zwierzem polnym i z ptastwem powietrznem, lecz i ryby morskie zbiorą się.
Hosea	Oz	33	4	4	Wszakóż żaden niech nie sądzi, i niech nie będzie strofowan mąż; bo lud twój jako ci, którzy się sprzeciwiają kapłanowi.
Hosea	Oz	33	4	5	I upadniesz dzisia, i upadnie téż prorok z tobą, w nocy kazałem milczeć matce twojéj.
Hosea	Oz	33	4	6	Umilknął lud mój, że nie miał umiejętności: iżeś ty odrzucił umiejętności, odrzucę cię, abyś mi w kapłaństwie nie służył: a zapomniałeś zakonu Boga twego, zapomnę i Ja synów twoich.
Hosea	Oz	33	4	7	Wedle mnóstwa ich, tak zgrzeszyli przeciwko mnie: sławę ich w sromotę odmienię.
Hosea	Oz	33	4	8	Grzechy ludu mego jeść będą, a do nieprawości ich podnosić będą dusze ich.
Hosea	Oz	33	4	9	I będzie jako lud, tak kapłan, a nawiedzę na nim drogi jego i myśli jego oddam mu.
Hosea	Oz	33	4	10	I będą jeść, a nie najedzą się, nierząd płodzili, a nie przestali; bo opuścili Pana w tem, że nie strzegli.
Hosea	Oz	33	4	11	Wszeteczeństwo a wino i pijaństwo odejmują serce.
Hosea	Oz	33	4	12	Lud mój pytał się drewna swego, a kij jego odpowiadał mu; bo duch wszeteczeństw zwiódł je, i wszeteczeństwo płodzili od Boga swego.
Hosea	Oz	33	4	13	Na wierzchach gór ofiarowali a na pagórkach zapalili kadzenie pod dębem i topolą i terebintem; bo dobry był cień jego: przeto będą rozpustne córki wasze, i oblubienice wasze cudzołożnice będą.
Hosea	Oz	33	4	14	Nie nawiedzę córek waszych, gdy nierząd płodzić będą, ani oblubienic waszych, gdy cudzołożyć będą; bo sami z nierządnicami obcowali i z niewieściuchami ofiarowali, a lud nierozumiejący karan będzie.
Hosea	Oz	33	4	15	Jeźli nierząd płodzisz, ty Izraelu! niech wżdy nie występuje Juda: a nie wchodźcie w Galgala, a nie wstępujcie do Bethawen, ani przysięgajcie: Żywie Pan.
Hosea	Oz	33	4	16	Bo jako krowa gżąca się wystąpił Izrael: teraz będzie je Pan pasł jako baranka na przestrzeństwie.
Hosea	Oz	33	4	17	Uczestnik bałwanów Ephraim, zaniechaj go.
Hosea	Oz	33	4	18	Odłączona jest uczta ich, nierządem nierząd płodzili, umiłowali przynosić sromotę obroniciele jéj.
Hosea	Oz	33	4	19	Związał go duch na skrzydłach swoich, a zawstydzeni będą od ofiar swoich.
Hosea	Oz	33	5	1	Słuchajcie tego, kapłani! a pilnujcie, domie Izraelski i domie królewski! słuchajcie! bo wam sąd jest, iżeście się stali sidłem straży a siecią roztoczoną na Thabor.
Hosea	Oz	33	5	2	A ofiary potłoczyliście w głębią: a Ja nauczyciel ich wszystkich.
Hosea	Oz	33	5	3	Ja znam Ephraima, Izrael téż nie skrył się przedemną; bo teraz nierząd płodził Ephraim, splugawił się Izrael.
Hosea	Oz	33	5	4	Nie udadzą myśli swoich, żeby się nawrócili do Boga swego; bo duch wszeteczeństw w pośrodku ich, a Pana nie poznali.
Hosea	Oz	33	5	5	I odpowie hardość Izraelowa przed oczyma jego, a Izrael i Ephraim upadną w nieprawości swojéj, upadnie téż i Juda z nimi.
Hosea	Oz	33	5	6	Z trzodami swemi i z bydłem swem pójdą szukać Pana a nie znajdą, odstąpił od nich.
Hosea	Oz	33	5	7	Przeciw Panu wystąpili, że synów cudzych nacłodzili, teraz pożre je miesiąc z częściami ich.
Hosea	Oz	33	5	8	Trąbcie w trąbę w Gabaa, w trąbę w Rama, krzyczcie w Bethawen: Za tobą, Benjaminie!
Hosea	Oz	33	5	9	Ephraim w spustoszeniu będzie w dzień strofowania: między pokoleńmi Izraelowemi ukazałem wiarę.
Hosea	Oz	33	5	10	Stały książęta Judzkie jako przenoszący granicę: wyleję na nie jako wodę gniew mój.
Hosea	Oz	33	5	11	Potwarz cierpiący jest Ephraim, przekonany sądem, iż począł chodzić za smrody.
Hosea	Oz	33	5	12	A Ja jako mól Ephraimowi, a jako spróchnienie domowi Judzkiemu.
Hosea	Oz	33	5	13	I ujrzał Ephraim mdłość swoję, a Juda związkę swoję, i poszedł Ephraim do Assur i posłał do króla mściciela: a on nie będzie mógł uleczyć was, ani będzie mógł rozwiązać z was związek.
Hosea	Oz	33	5	14	Bo Ja jako lwica Ephraimowi, a jako szczenię lwie domowi Juda: Ja, Ja porwę i pójdę: wezmę, a niemasz, ktoby wydarł.
Hosea	Oz	33	5	15	Idąc wrócę się na miejsce moje, aż ustaniecie, a szukać będziecie oblicza mego.
Hosea	Oz	33	6	1	W utrapieniu swem rano wstaną do mnie, mówiąc: Pójdźcie, a nawróćmy się do Pana;
Hosea	Oz	33	6	2	Bo on poimał i uleczy nas, ubije a uzdrowi nas.
Hosea	Oz	33	6	3	Ożywi nas po dwu dniu, dnia trzeciego wzbudzi nas, i żyć będziem przed obliczem jego. Poznamy, a będziem naśladować, abyśmy poznali Pana: jako zorza zgotowane jest wyjście jego, i przyjdzie nam jako deszcz ranny i późny ziemi.
Hosea	Oz	33	6	4	Co uczynię tobie, Ephraimie? co uczynię tobie, Judo? miłosierdzie wasze jako obłok poranny a jako rosa rano przemijająca.
Hosea	Oz	33	6	5	Dlatego heblowałem przez proroki, pobiłem je słowy ust moich, a sądy twoje jako światłość wynidą.
Hosea	Oz	33	6	6	Bom miłosierdzia żądał a nie ofiary, a znajomości Bożéj więcéj niż całopalenia.
Hosea	Oz	33	6	7	Ale oni jako Adam przestąpili przymierze, tam wykroczyli przeciwko mnie.
Hosea	Oz	33	6	8	Galaad miasto działających bałwana podchwycone dla krwie.
Hosea	Oz	33	6	9	A jako gardła mężów rozbójników, uczestnik kapłanów, na drodze zabijających idący z Sychem; bo niecnotę działali.
Hosea	Oz	33	6	10	W domu Izraelowym widziałem rzecz straszną: tam wszeteczeństwa Ephraim, zmazał się Izrael.
Hosea	Oz	33	6	11	Ale i Judo! połóż sobie żniwo, gdy nawrócę poimanie ludu mojego.
Hosea	Oz	33	7	1	Gdym chciał zleczyć Izraela, odkryła się nieprawość Ephraim i złość Samaryi; bo działali kłamstwo, i złodziej wszedł odzierając, łotrzyk na dworze.
Hosea	Oz	33	7	2	A żeby snadź nie mówili w sercach swych, że Ja pomnę każdą złość ich, teraz ogarnęły je wynalazki ich, działy się przed obliczem mojem.
Hosea	Oz	33	7	3	Złością swą uweselali króla, a kłamstwy swemi książęta.
Hosea	Oz	33	7	4	Wszyscy cudzołożący jako piec rozpalony od piekarza: uspokoiło się na mały czas miasto od zamieszania kwasu, ażby się zakwasiło wszystko.
Hosea	Oz	33	7	5	Dzień króla naszego, poczęły książęta szaleć od wina, wyciągnął rękę swą z szyderzmi.
Hosea	Oz	33	7	6	Bo przyłożyli jako piec serce swe, gdy na nie czynił zasadzki: całą noc spał pieczący je, rano sam zapalony jako ogień płomienisty.
Hosea	Oz	33	7	7	Wszyscy rozgrzali się jako piec, a pożarli sędzie swe: wszyscy królowie ich upadli, niemasz między nimi wołającego do mnie.
Hosea	Oz	33	7	8	Ephraim ten się z narodami mieszał: Ephraim stał się podpłomykiem, którego nie przewracają.
Hosea	Oz	33	7	9	Jedli cudzy siłę jego, a on nie wiedział: ale i szędziwość wystąpiła nań, a on nie wiedział.
Hosea	Oz	33	7	10	I zniżona będzie pycha Izraelowa przed obliczem jego, a nie wrócili się do Pana, Boga swego, i nie szukali go w tem wszystkiem.
Hosea	Oz	33	7	11	I stał się Ephraim jako gołębica zwiedziona, nie mająca serca: Egiptu przyzywali, do Assyryjczyków szli.
Hosea	Oz	33	7	12	A gdy pójdą, zastawię na nie sieć moję, jako ptaka powietrznego potargnę je, skarżę je według słuchania zgromadzenia ich.
Hosea	Oz	33	7	13	Biada im, że odstąpili odemnie! spustoszeni będą; bo wystąpili przeciw mnie, a Jam je odkupił, a oni mówili przeciwko mnie kłamstwo.
Hosea	Oz	33	7	14	A nie wołali do mnie z serca swego, ale wyli w łożnicach swoich: nad pszenicą i winem przeżuwali, odstąpili odemnie.
Hosea	Oz	33	7	15	A Jam je nauczył i zmacniałem ramiona ich: a przeciw mnie złość myślili.
Hosea	Oz	33	7	16	Wrócili się, aby byli bez jarzma, stali się jako łuk zdradliwy, i upadną od miecza książęta ich dla zapalczywości języka swego. To pośmiewisko ich w ziemi Egipskiéj.
Hosea	Oz	33	8	1	W gardle twojem niech będzie trąba, jako orzeł na dom Pański: dlatego, że przestąpili przymierze moje a zakon mój zgwałcili.
Hosea	Oz	33	8	2	Mnie wzywać będą: Boże mój! poznaliśmy cię Izrael.
Hosea	Oz	33	8	3	Porzucił Izrael dobro, nieprzyjaciel go prześladować będzie.
Hosea	Oz	33	8	4	Oni królowali, a nie zemnie: książęty byli, a nie znałem: ze śrebra swego i ze złota swego naczynili sobie bałwanów, aby zaginęli.
Hosea	Oz	33	8	5	Porzucon jest cielec twój, Samaryo! rozgniewała się zapalczywość moja na nie, a dokądże nie będą mogli być oczyszczeni?
Hosea	Oz	33	8	6	Bo i ten jest z Izraela, rzemieślnik uczynił go, a nie jest Bogiem; bo w pajęcze siatki obróci się cielec Samaryjski.
Hosea	Oz	33	8	7	Bo wiatr siać będą, a wicher pożną, źdźbła stojącego niemasz w nim, urodzaj nie uczyni mąki: a jeźli uczyni, cudzy ją zjedzą.
Hosea	Oz	33	8	8	Pożart jest Izrael, teraz się stał między narody jako naczynie plugawe.
Hosea	Oz	33	8	9	Bo oni zaszli do Assur, osieł dziki osobny sobie, Ephraim dary dali miłośnikom.
Hosea	Oz	33	8	10	Ale i choć najmem najęli narody, teraz zbiorę je, a odpoczyną trochę od brzemienia królewskiego i książąt.
Hosea	Oz	33	8	11	Bo namnożył Ephraim ołtarzów ku grzeszeniu, stały mu się ołtarze na grzech.
Hosea	Oz	33	8	12	Napiszę mu rozliczne prawa moje, które były poczytane jako obce.
Hosea	Oz	33	8	13	Ofiary przynosić będą, będą ofiarować mięso i jeść, a Pan nie przyjmie ich: teraz wspomni na nieprawości ich i nawiedzi grzechy ich, oni się do Egiptu wrócą.
Hosea	Oz	33	8	14	I zapomniał Izrael Stworzyciela swego a nabudował zborów, i Judas téż namnożył miast obronnych; i puszczę ogień na miasta jego, i pożre domy jego. Nie wesel się, Izraelu! nie raduj się, jako narodowie; boś wszeteczeństwo płodził od Boga twego, rozmiłowałeś się datku nad wszystkie bojewiska pszenice.
Hosea	Oz	33	9	1	Nie wesel się, Izraelu! nie raduj się, jako narodowie; boś wszeteczeństwo płodził od Boga twego, rozmiłowałeś się datku nad wszystkie bojewiska pszenice.
Hosea	Oz	33	9	2	Bojewisko i prasa nie będzie karmiła ich, i wino omyli ich.
Hosea	Oz	33	9	3	Nie będą mieszkać w ziemi Pańskiéj; wrócił się Ephraim do Egiptu, a w Assyryi jadł nieczyste rzeczy.
Hosea	Oz	33	9	4	Nie będą ofiarować Panu wina, i nie spodobają, się mu ofiary ich, jako chleb płaczących: wszyscy, którzy go jeść będą, zmazą się; bo chleb ich duszy ich, nie wnidzie do domu Pańskiego.
Hosea	Oz	33	9	5	Cóż będziecie czynić w dzień uroczysty, w dzień święta Pańskiego?
Hosea	Oz	33	9	6	Bo oto poszli dla spustoszenia, Egipt je zgromadzi, Memphis je pogrzebie, pożądane śrebro ich pokrzywa odziedziczy, łopian w przybytkach ich.
Hosea	Oz	33	9	7	Przyszły dni nawiedzenia, przyszły dni oddania; znajcie Izraela, głupiego proroka, szalonego męża duchownego, dla mnóstwa nieprawości twéj i dla mnóstwa szaleństwa.
Hosea	Oz	33	9	8	Stróż Ephraim z Bogiem moim, prorok sidłem upadku stał się po wszech drogach jego, szaleństwo w domu Boga jego.
Hosea	Oz	33	9	9	Głęboko zgrzeszyli jako za dni Gabaa: wspomni na nieprawość ich i nawiedzi grzechy ich.
Hosea	Oz	33	9	10	Jako jagody winne w pustyni nalazłem Izraela, jako pierwszy owoc drzewa figowego na wierzchu jéj ujrzałem ojce ich: a oni weszli do Beelphegor i odłączyli się do sromoty i stali się obrzydłymi jako to, co miłowali.
Hosea	Oz	33	9	11	Ephraim jako ptak uleciał, sława ich od porodzenia i od żywota i od poczęcia.
Hosea	Oz	33	9	12	A choćby wychowali syny swoje, uczyni je bez dzieci między ludźmi, lecz i biada im, gdy odstąpię od nich.
Hosea	Oz	33	9	13	Ephraim, jakom widział, był Tyr założony na piękności: a Ephraim będzie wywodzić na zabijanie syny swe.
Hosea	Oz	33	9	14	Daj im Panie! Cóż im dasz? Daj im żywot bez dzieci, a piersi suche.
Hosea	Oz	33	9	15	Wszystkie złości ich w Galgal; bom ich tam nienawidział, dla złości wynalazków ich z domu mego wyrzucę je, nie przydam ich więcéj miłować, wszystkie książęta ich odstępujący.
Hosea	Oz	33	9	16	Porażon jest Ephraim, korzeń ich usechł, owocu nie uczynią: a choćby zrodzili, wybiję najmilsze żywota ich.
Hosea	Oz	33	9	17	Odrzuci je Bóg mój; bo go nie słuchali, i będą tułakami między narody.
Hosea	Oz	33	10	1	W inne drzewo gałęziste Izrael, owoc zrównał się z niem, według mnóstwa owocu swego namnożył ołtarzów, według obfitości ziemie swéj, obfitował w bałwaniech.
Hosea	Oz	33	10	2	Rozdzieliło się serce ich, teraz zginą: on połamie bałwany ich, spustoszy ołtarze ich.
Hosea	Oz	33	10	3	Bo teraz rzekną: Nie mamy króla; bo się nie boimy Pana, a król co nam uczyni?
Hosea	Oz	33	10	4	Mówcie słowa widzenia niepożytecznego, a postanowicie przymierze: i zrodzi się jako gorzkość sąd na zagoniech polnych.
Hosea	Oz	33	10	5	Krowy Bethawen chwalili obywatele Samaryjscy; bo płakał nad nim lud jego, i zborowi słudzy jego nad nim radowali się z sławy jego, iż się wyprowadziła od niego.
Hosea	Oz	33	10	6	Albowiem i on do Assur zaniesion jest za dar królowi mścicielowi, zelżywość Ephraima poima, a zawstydzon będzie Izrael w swéj woli.
Hosea	Oz	33	10	7	Uczyniła Samarya, że przyszedł król jéj jako piana na wierzchu wody.
Hosea	Oz	33	10	8	I będą wytracone wyżyny bałwana, grzech Izraelski, łopian i oset wyrośnie na ich ołtarzach; i rzeką górom: Przykryjcie nas! pagórkom: Upadnijcie na nas.
Hosea	Oz	33	10	9	Ode dni Gabaa zgrzeszył Izrael, tam stali, nie zachwyci ich w Gabaa bitwa przeciw synom nieprawości.
Hosea	Oz	33	10	10	Według chuci mojéj skarżę je, zbiorą się na nie narodowie, gdy będą karani dla dwu nieprawości swoich.
Hosea	Oz	33	10	11	Ephraim jałowica nauczona kochać się w młóceniu, i Ja przeszedłem po cudności szyje jéj, wsiędę na Ephraim, będzie orał Judas, bronować sobie będzie zagony Jakób.
Hosea	Oz	33	10	12	Siejcie sobie ku sprawiedliwości, a żnijcie do ust miłosierdzia, odnówcie sobie nowinę: a czas szukać Pana, gdy przyjdzie, który was będzie uczył sprawiedliwości.
Hosea	Oz	33	10	13	Oraliście niezbożność, żęliście nieprawość, jedliście owoc kłamstwa, iżeś ufał w drogach twoich, w mnóstwie mocarzów twoich.
Hosea	Oz	33	10	14	Powstanie rozruch między ludem twym, a wszystkie zamki twe zburzone będą, jako zburzon jest Salmana od domu onego, który osądził Baala w dzień bitwy, matkę o syny roztrąciwszy.
Hosea	Oz	33	10	15	Tak wam uczynił Bethel dla złości niecnot waszych.
Hosea	Oz	33	11	1	Jako zaranie przeminęło, przeminął król Izraelski. Bo Izrael pacholę, i umiłowałem go, z Egiptu wezwałem syna mego.
Hosea	Oz	33	11	2	Wyzwali je, tak poszli od oblicza ich, Baalim ofiarowali, a bałwanom ofiary czynili.
Hosea	Oz	33	11	3	A Ja jako piastun Ephraim, nosiłem je na ramionach swoich, a nie wiedzieli, żem je leczył.
Hosea	Oz	33	11	4	Powrozami Adamowemi pociągnę je, związkami miłości: i będę im jako podnoszący jarzmo na czeluści ich, i skłoniłem się do niego, aby jadł.
Hosea	Oz	33	11	5	Nie wróci się do ziemie Egipskiéj: a sam Assur król jego; bo się nie chcieli nawrócić.
Hosea	Oz	33	11	6	Począł miecz w mieściech jego i strawi wybrane jego i poje głowy ich.
Hosea	Oz	33	11	7	A lud mój będzie zawieszony do nawrócenia mego, ale jarzmo będzie na nie pospołu włożone, które nie będzie odjęte.
Hosea	Oz	33	11	8	Jakoż cię podam, Ephraimie? obronię cię, Izraelu? jako cię dam by Adamę, położę cię jako Seboim. Nawróciło się we mnie serce moje, zaraz wzruszyła się żałość moja.
Hosea	Oz	33	11	9	Nie uczynię zapalczywości gniewu mego: nie wrócę sie, abym zagubił Ephraim: bom Ja Bóg a nie człowiek w pośrodku ciebie Święty, a nie wnidę do miasta.
Hosea	Oz	33	11	10	Za Panem chodzić będą, jako lew zaryczy; bo on ryczeć będzie, i zlękną się synowie morza.
Hosea	Oz	33	11	11	I ulecą jako ptak z Egiptu, a jako gołębica z ziemie Assyryjskiéj, i posadzę je w domiech ich, mówi Pan.
Hosea	Oz	33	11	12	Ogarnął mię zaprzeniem Ephraim, a zdradą dom Izraelski, lecz Judas świadek zstąpił z Bogiem i z świętymi wierny.
Hosea	Oz	33	12	1	Ephraim pasie wiatr, chodzi za gorącem, cały dzień kłamstwo i spustoszenie mnoży; a przymierze z Assyryjczykami stanowił i oliwę do Egiptu woził.
Hosea	Oz	33	12	2	A tak prawo Pańskie z Juda, i nawiedzenie nad Jakóbem według dróg jego, i według wynalazków jego odda mu.
Hosea	Oz	33	12	3	W żywocie podchwycił brata swego, a mocą swą zdarzyło mu się z Aniołem.
Hosea	Oz	33	12	4	I przemógł Anioła i był posilon, płakał i prosił go: w Bethelu znalazł go, a tam mówił z nami.
Hosea	Oz	33	12	5	A Pan, Bóg zastępów, Pan pamiątka jego.
Hosea	Oz	33	12	6	A ty nawrócisz się do Boga twego, miłosierdzia i sądu przestrzegaj a miéj nadzieję w Bogu twoim zawżdy.
Hosea	Oz	33	12	7	Chanaan, w ręce jego szala zdradliwa, potwarz umiłował.
Hosea	Oz	33	12	8	I rzekł Ephraim: Wszakżem się zbogacił, nalazłem bałwan sobie, wszystkie prace moje nie najdą mi nieprawości, którąm zgrzeszył.
Hosea	Oz	33	12	9	A Ja Pan, Bóg twój, z ziemie Egipskiéj, jeszcze cię posadzę w namieciech jako za dni uroczystego święta.
Hosea	Oz	33	12	10	I mówiłem do proroków, Jam téż widzenie rozmnożył i w ręce proroków jestem przypodoban.
Hosea	Oz	33	12	11	Jezli Galaad bałwan, tedyć próżno byli w Galgalu woły ofiarujący; bo i ołtarze ich jako stogi na zagoniech polnych.
Hosea	Oz	33	12	12	Uciekł Jakób do krainy Syryjskiéj, i służył Izrael dla żony i dla żony strzegł.
Hosea	Oz	33	12	13	A przez proroka wywiódł Pan Izraela z Egiptu, i przez proroka zachowan jest.
Hosea	Oz	33	12	14	Ku gniewu mię pobudził Ephraim gorzkościami swemi, a krew jego przyjdzie nań, i zhańbienie swoje odda mu Pan jego.
Hosea	Oz	33	13	1	Gdy mówił Ephraim, strach padł na Izraela, i zgrzeszył Baalem i umarł.
Hosea	Oz	33	13	2	A teraz przydali ku grzeszeniu, i uczynili sobie licinę ze śrebra swego jako podobieństwo bałwanów, dzieło rzemieślnicze wszystko jest; tym oni mówią: Ofiarujcie ludzie kłaniając się cielcom.
Hosea	Oz	33	13	3	Przeto będą, jako obłok zaranny i jako rosa ranna przechodząca, jako proch od wichru porwany z bojewiska i jako dym z dymnika.
Hosea	Oz	33	13	4	A Jam Pan, Bóg twój, z ziemie Egipskiéj: a Boga oprócz mnie nie będziesz znał, i zbawiciela niemasz oprócz mnie.
Hosea	Oz	33	13	5	Jam cię znał na puszczy w ziemi pustéj.
Hosea	Oz	33	13	6	Według pastwisk swoich napełnili się i najedli się i podnieśli serce swoje i zapomnieli mię.
Hosea	Oz	33	13	7	A Ja im będę jako lwica, jako ryś na drodze Assyryjskiéj.
Hosea	Oz	33	13	8	Zabiegnę im jako niedźwiedzica, gdy zabiorą dzieci, i roztargam wnętrza wątroby ich, a pożrę je tam jako lew, bestya polna roztarga je.
Hosea	Oz	33	13	9	Zatracenie twoje, Irzaelu! tylko we mnie ratunek twój.
Hosea	Oz	33	13	10	Gdzież jest król twój? Teraz najwięcéj niech cię wybawi we wszech mieściech twoich, i sędziowie twoi, o którycheś mówił: Daj mi króla i książęta.
Hosea	Oz	33	13	11	Dam ci króla w zapalczywości mojéj, i wezmę w zagniewaniu mojem.
Hosea	Oz	33	13	12	Zawiązana jest nieprawość Ephraim, skryty grzech jego.
Hosea	Oz	33	13	13	Boleści rodzącéj przyjdą nań, on syn niemądry, bo teraz nie ostoi się w zniszczeniu synów.
Hosea	Oz	33	13	14	Z ręki śmierci wybawię je, od śmierci wykupię je. Będę śmiercią twoją, o śmierci! ukąszeniem twojem będę, o piekło! pociecha skryła się od oczu moich.
Hosea	Oz	33	13	15	Bo on między bracią dzielić będzie: przywiedzie wiatr palący Pan z puszczy przychodzący i wysuszy źródła jego i zagubi zdrój jego, a on rozchwyci skarb wszego naczynia pożądanego.
Hosea	Oz	33	14	1	Niech zginie Samarya, iż ku gorzkości pobudziła Boga swego: od miecza niech zginą, dzieci ich niech będą roztrącone, a brzemienne ich niech będą rozcięte.
Hosea	Oz	33	14	2	Nawróć się, Izraelu! do Pana, Boga swego; boś upadł w nieprawości twojéj.
Hosea	Oz	33	14	3	Weźmijcie z sobą słowa a nawróćcie się do Pana i mówcie mu: Wszystkę nieprawość odejmij, weźmij dobroć, a oddawać będziemy cielce warg naszych.
Hosea	Oz	33	14	4	Assur nie zbawi nas, na koń nie wsiędziemy, ani więcéj rzeczemy: Bogowie nasi uczynki rąk naszych; bo się nad tym, który u ciebie jest, osierociałym zmiłujesz.
Hosea	Oz	33	14	5	Zleczę rany ich, umiłuję je dobrowolnie; bo się odwróciła zapalczywość moja od nich.
Hosea	Oz	33	14	6	Będę jako rosa, Izrael wypuści się jako lilia, i puści się korzeń jego jako Libanu.
Hosea	Oz	33	14	7	Pójdą gałęzie jego, i będzie jako oliwa chwała jego, a wonią jego jako Libanu.
Hosea	Oz	33	14	8	Nawrócą się siedzący pod cieniem jego, będą żyć pszenicą, a puszczą się jako winnica, pamiątka jego jako wino Libańskie.
Hosea	Oz	33	14	9	Ephraim! na co mi więcéj bałwany? Ja wysłucham i Ja go naprostuję jako jodłę zieloną, ze mnie owoc twój nalazł się.
Hosea	Oz	33	14	10	Kto mądry, a zrozumie to? rozumny, a pozna to? bo proste drogi Pańskie, a sprawiedliwi będą niemi chodzili, a przestępce poupadają na nich. Przypisy
Joel	Jl	34	1	1	Słowo Pańskie, które się stało do Joel, syna Phatuel.
Joel	Jl	34	1	2	Słuchajcie tego starcy, a bierzcie w uszy wszyscy obywatele ziemie! jeźli się to stało za dni waszych, albo za dni ojców waszych?
Joel	Jl	34	1	3	O tym synom waszym powiadajcie, a synowie wasi synom swoim, i synowie ich rodzajowi drugiemu.
Joel	Jl	34	1	4	Ostatek gąsienice zjadła szarańcza, a ostatek szarańczy zjadł chrząszcz, a ostatek chrząszcza zjadła rdza.
Joel	Jl	34	1	5	Ocućcie się pijani, a płaczcie i wyjcie wszyscy, którzy pijecie wino z słodkością; bo zginęło od gęby waszéj.
Joel	Jl	34	1	6	Albowiem naród przyciągnął na ziemię moję mocny i nie zliczony, zęby jego jako zęby lwie, i trzonowe zęby jego jako szczenięcia lwiego.
Joel	Jl	34	1	7	Położył winnicę moje spustoszeniem, a figę moję obłupił: obnażając obnażył je i porzucił, zbielały gałęzie ich.
Joel	Jl	34	1	8	Narzekaj, jako panna przepasana worem, nad mężem młodości jéj.
Joel	Jl	34	1	9	Zaginęła obiata i mokra ofiara z domu Pańskiego, płakali kapłani, słudzy Pańscy.
Joel	Jl	34	1	10	Spustoszona jest kraina, smęciła się ziemia; bo zepsowana jest pszenica, zawstydziło się wino, zemdlała oliwa.
Joel	Jl	34	1	11	Zawstydzili się oracze, wyli winiarze dla pszenice i jęczmienia, i zginęło żniwo polne.
Joel	Jl	34	1	12	Winnica zawstydziła się, a figa zemdlała, jabłka granatowe i palma i jabłoń i wszystkie drzewa polne poschły, że zawstydziło się wesele od synów człowieczych.
Joel	Jl	34	1	13	Przepaście się a płaczcie, kapłani! wyjcie słudzy ołtarzowi, wnidźcie, leżcie w worzech, słudzy Boga mego; bo zginęła z domu Boga waszego obiata i mokra ofiara.
Joel	Jl	34	1	14	Poświęćcie post, zwołajcie gromadę, zbierzcie starce i wszystkie obywatele ziemskie do domu Boga waszego, a wołajcie do Pana:
Joel	Jl	34	1	15	A, a, a, dniowi! bo blisko jest dzień Pański, a jako spustoszenie od Wszechmocnego przyjdzie.
Joel	Jl	34	1	16	Izali nie przed oczyma waszemi żywność zginęła z domu Boga naszego, radość i wesele?
Joel	Jl	34	1	17	Pogniły dobytki w gnoju swoim, obalone są gumna, pokażone są szpichlerze; bo zawstydzona jest pszenica.
Joel	Jl	34	1	18	Przecz wzdycha bydło, ryczały stada skotu? Że nie mają pastwiska; lecz i trzody owiec wyginęły.
Joel	Jl	34	1	19	K tobie, Panie! wołać będę; bo ogień pożarł ozdobę puszczy, a płomień popalił wszystkie drzewa polne.
Joel	Jl	34	1	20	Lecz i bestye polne jako pole pragnące dżdża poglądały do ciebie; bo wyschły źródła wodne, a ogień pożarł ozdoby puszczy.
Joel	Jl	34	2	1	Trąbcie w trąbę na Syonie, a krzyczcie na górze świętéj mojéj! niech się lękają wszyscy obywatele ziemscy; bo przychodzi dzień Pański, bo blisko jest,
Joel	Jl	34	2	2	Dzień ciemności i mroku, dzień obłoku i wichru, jako zaranie rozciągnione po górach: lud wielki a mocny, podobnego mu nie było od początku, i nie będzie po nim aż do lat rodu i rodu.
Joel	Jl	34	2	3	Przed obliczem jego ogień pożerający, a za nim płomień palący. Jako ogród rozkoszny ziemia przed nim, a po nim pustynia pusta: i niemasz, ktoby uszedł przed nim.
Joel	Jl	34	2	4	Jako widzenie koni widzenie ich, a jako jezdni tak pobieżą.
Joel	Jl	34	2	5	Jako grzmot poczwórnych po wierzchu gór skakać będą, jako szum płomienia ognistego, pożerającego słomę, jako lud mocny zgotowany ku bitwie.
Joel	Jl	34	2	6	Przed obliczem jego dręczeni będą narodowie, wszystkie twarzy obrócą się w garniec.
Joel	Jl	34	2	7	Jako mocarze biegać będą, jako mężowie waleczni wlezą na mur: mężowie drogami swemi pójdą, a nie ustąpią z ścieżek swoich.
Joel	Jl	34	2	8	Żaden brata swego nie ściśnie, każdy ścieżką swoją pójdą, ale i okny wypadać będą, a nie stłuką się.
Joel	Jl	34	2	9	Do miasta wnidą, po murze biegać będą, na domy wstąpią, okny jako złodziéj wlezą.
Joel	Jl	34	2	10	Przed obliczem jego zadrżała ziemia, poruszyły się niebiosa, słońce i księżyc zaćmiły się, a gwiazdy zahamowały jasność swoję.
Joel	Jl	34	2	11	A Pan dał głos swój przed wojskiem swem; bo wiele bardzo obozów jego; bo mocne a czyniące słowo jego: albowiem wielki dzień Pański i straszny bardzo, a kto go zniesie?
Joel	Jl	34	2	12	Przetóż teraz mówi Pan: Nawróćcie się do mnie ze wszystkiego serca waszego w poście i w płaczu i w żalu.
Joel	Jl	34	2	13	I rozdzierajcie serca wasze, a nie szaty wasze, a nawróćcie się do Pana, Boga waszego; bo dobrotliwy i miłosierny jest, cierpliwy i mnogiego miłosierdzia i łacny do ubłagania nad złością i kający się złego.
Joel	Jl	34	2	14	Kto wie, jeźli się wróci i odpuści i zostawi po sobie błogosławieństwo, obiatę i mokrą ofiarę Panu, Bogu waszemu.
Joel	Jl	34	2	15	Trąbcie w trąbę na Syonie, poświęćcie post, zwołajcie gromadę.
Joel	Jl	34	2	16	Zgromadźcie lud, poświęćcie kościół, zbierzcie starce, zbierzcie dzieci i ssące piersi, niech wynidzie oblubieniec z komory swéj, a oblubienica z komnaty swojéj.
Joel	Jl	34	2	17	Między przysionkiem a ołtarzem będą płakać kapłani, słudzy Pańscy, a będą mówić: Przepuść, Panie! przepuść ludowi twemu, a nie daj dziedzictwa twego na hańbę, żeby nad niem poganie panowali; przecz mówią między narody: Gdzież jest Bóg ich?
Joel	Jl	34	2	18	Żalem zjęty jest Pan nad ziemią swoją, a przepuścił ludowi swemu.
Joel	Jl	34	2	19	I odpowiedział Pan i rzekł ludowi swemu: Oto Ja poślę wam pszenicę i wino i oliwę, i nasycicie się niemi: a nie dam was więcéj pośmiewiskiem między narody.
Joel	Jl	34	2	20	I tego, który jest od północy, oddalę od was i wypędzę go do ziemie bezdrożnéj i pustéj: oblicze jego ku morzu wschodniemu, a ostatek jego ku morzu ostatecznemu: i wynidzie smród jego, wystąpi zgniłość jego; bo się pyszno sprawował.
Joel	Jl	34	2	21	Nie bój się, ziemio! raduj się a wesel się; bo uwielmożył Pan, aby uczynił.
Joel	Jl	34	2	22	Nie bójcie się, bydło polne; bo zrodziły ozdoby pustynie, bo drzewo przyniosło owoc swój, figa i winnica podały moc swoję.
Joel	Jl	34	2	23	I synowie Syon! weselcie się a radujcie się w Panu, Bogu waszym; bo wam dał Nauczyciela sprawiedliwości i uczyni, że spadnie na was deszcz ranny i póżny jako na początku.
Joel	Jl	34	2	24	I napełnią się gumna zbożem, a prasy opływać będą winem i oliwą.
Joel	Jl	34	2	25	I oddam wam lata, które zjadła szarańcza, chrząszcz i rdza i gąsienica: wojsko moje wielkie, którem był posłał na was.
Joel	Jl	34	2	26	A tak jedząc jeść będziecie i najecie się, a chwalić będziecie imię Pana, Boga waszego, który uczynił dziwy z wami, a nie zawstydzi się lud mój na wieki.
Joel	Jl	34	2	27	Będziecie wiedzieć, że Ja w pośrodku Izraela jestem, Ja Pan, Bóg wasz, a niemasz inszego: nie będzie zawstydzon lud mój na wieki.
Joel	Jl	34	2	28	I będzie potem, wyleję Ducha mego na wszelkie ciało, a prorokować będą synowie wasi i córki wasze; starcom waszym sny się śnić będą, a młodzieńcy wasi widzenia widzieć będą.
Joel	Jl	34	2	29	Lecz i na sługi moje i na służebnice w one dni wyleję Ducha mego.
Joel	Jl	34	2	30	I dam cuda na niebie i na ziemi, krew i ogień i parę dymową.
Joel	Jl	34	2	31	Słońce obróci się w ciemność, a księżyc w krew, niż przyjdzie dzień Pański wielki a straszny.
Joel	Jl	34	2	32	I będzie, każdy, któryby wzywał imienia Pańskiego, zbawion będzie; bo na górze Syońskiéj i w Jeruzalem będzie wybawienie, jako rzekł Pan, i w ostatkach, których Pan wezwie.
Joel	Jl	34	3	1	Bo oto w one dni i czasu onego, gdy nawrócę poimanie Juda i Jeruzalem,
Joel	Jl	34	3	2	Zgromadzę wszystkie narody i sprowadzę je na dolinę Jozaphat, i będę się tam z nimi sądził o lud mój i o dziedzictwo moje Izraelskie, które rozproszyli między narody, a ziemię moję podzielili.
Joel	Jl	34	3	3	O lud téż mój rzucali los, i dawali pacholę na nierząd, a dzieweczkę przedawali za wino, aby pili.
Joel	Jl	34	3	4	Ale co mnie i wam, Tyrze i Sydonie! i wszystka granico Palestyńska? izali wy mnie pomstę oddacie? a jeźli się wy nademną mścicie, bardzo prędko wzajem oddam wam na głowę waszę.
Joel	Jl	34	3	5	Albowiem śrebro moje i złoto zabraliście a pożądane rzeczy moje, i co piękniejsze rzeczy wnieśliście do zborów waszych.
Joel	Jl	34	3	6	I syny Judzkie i syny Jeruzalem przedawaliście synom Greków, żebyście je oddalili od ich granic.
Joel	Jl	34	3	7	Otóż Ja wzbudzę je z miejsca, na któreście je przedali, a oddam zapłatę waszę na głowę waszę.
Joel	Jl	34	3	8	I zaprzedam syny wasze i córki wasze w ręce synów Judzkich, i zaprzedadzą je Sabejczykom, narodowi dalekiemu; bo Pan mówił.
Joel	Jl	34	3	9	Rozwołajcie między narody, poświęćcie wojnę, pobudźcie mocarze, niech przystąpią, niech wyciągną wszyscy mężowie waleczni.
Joel	Jl	34	3	10	Potłuczcie pługi wasze na miecze a motyki wasze na włócznie: słaby niech mówi, żem ja mocny.
Joel	Jl	34	3	11	Wyrwijcie się a przyjdźcie wszyscy narodowie z okolice, a zgromadźcie się: tam uczyni Pan, że polęgą mocarze twoi.
Joel	Jl	34	3	12	Niech powstaną a przyciągną narodowie na dolinę Jozaphat; bo tam siedzieć będę, abych sądził wszystkie narody okoliczne.
Joel	Jl	34	3	13	Zapuśćcie sierpy; bo się dostało żniwo: pójdźcie a zstąpcie, bo pełna jest prasa i opływają prasy; bo się rozmnożyła złość ich.
Joel	Jl	34	3	14	Ludowie, ludowie w dolinie posieczenia; bo blisko jest dzień Pański w dolinie posieczenia.
Joel	Jl	34	3	15	Słońce i księżyc zaćmiły się, a gwiazdy zawściągnęły światłość swoję.
Joel	Jl	34	3	16	A Pan z Syon zaryczy, a Jeruzalem da głos swój, i poruszą się niebiosa i ziemia: a Pan nadzieja ludu swego, i moc synów Izraelowych.
Joel	Jl	34	3	17	A poznacie, żem Ja Pan, Bóg wasz, mieszkający na Syonie, górze świętéj mojéj; i będzie Jeruzalem święte, a obcy nie przejdą przez nie więcéj.
Joel	Jl	34	3	18	I będzie dnia onego: będą kropić góry słodkość, a pagórki popłyną mlekiem, a wszystkimi strumieńmi Judzkimi pójdą wody, a źródło z domu Pańskiego wynidzie i obleje potok ciernia.
Joel	Jl	34	3	19	Egipt spustoszeniem będzie, a Idumea pustynią wygubienia za to, że niesprawiedliwie czynili przeciw synom Juda i wylali krew niewinną w ziemi ich.
Joel	Jl	34	3	20	A Judzka ziemia na wieki mieszkana będzie, a Jeruzalem do rodu i rodu.
Joel	Jl	34	3	21	I oczyszczę krew ich, któréjem był nie oczyścił, a Pan będzie mieszkał na Syonie. Przypisy
Amos	Am	35	1	1	Słowa Amos, który był między pasterzmi z Thekue, które widział nad Izraelem za dni Ozyasza, króla Judzkiego, i za dni Jeroboama, syna Joas, króla Izraelskiego, przed dwiema laty trzęsienia ziemie.
Amos	Am	35	1	2	I rzekł: Pan z Syon zaryczy a z Jeruzalem da głos swój, i płakały ozdoby pasterzów, a uszedł wierzch Karmela.
Amos	Am	35	1	3	To mówi Pan: Dla trzech występków Damaszku i dla czterech nie nawrócę go, iż pomłócili wozmi żelaznymi Galaad.
Amos	Am	35	1	4	I poślę ogień do domu Azael, i pożre domy Benadad.
Amos	Am	35	1	5	I skruszę zaworę Damaszku i wytracę obywatela z pola bałwańskiego i trzymającego berło z domu rozkoszy, i będzie zaprowadzon lud Syryjski do Cyreny, mówi Pan.
Amos	Am	35	1	6	To mówi Pan: Dla trzech występków Gazy i dla czterech nie nawrócę go, iż przenieśli poimanie doskonałe, aby je zamknęli w Idumei.
Amos	Am	35	1	7	A puszczę ogień na mury Gazy, i pożre domy jéj.
Amos	Am	35	1	8	I wytracę obywatela z Azothu i trzymającego berło z Aszkalonu i obrócę rękę moję na Akkaron, i zginą pozostali z Philistynów, mówi Pan Bóg.
Amos	Am	35	1	9	To mówi Pan: Dla trzech złości Tyru i dla czterech nie nawrócę go, dlatego, że zamknęli poimanie doskonałe w Idumei a nie wspomnieli przymierza braterskiego.
Amos	Am	35	1	10	I puszczę ogień na mur Tyrski, i pożre domy jego.
Amos	Am	35	1	11	To mówi Pan: Dla trzech złości Edom i dla czterech nie nawrócę go, przeto iż prześladował mieczem brata swego i zgwałcił miłosierdzie swoje i trzymał dłużéj zapalczywość swoję i zagniewanie swe zachował aż do końca.
Amos	Am	35	1	12	Puszczę ogień na Theman, i pożre domy Bosry.
Amos	Am	35	1	13	To mówi Pan: Dla trzech złości synów Ammon i dla czterech nie nawrócę go dlatego; bo rozcinał brzemienne Galaad, żeby rozszerzył granice swe.
Amos	Am	35	1	14	A rozniecę ogień na murze Rabba, i pożre domy jéj w krzyku w dzień wojny i z wichrem w dzień ruszenia.
Amos	Am	35	1	15	I pójdzie Melchom w niewolą, on i książęta jego spółem, mówi Pan.
Amos	Am	35	2	1	To mówi Pan: Dla trzech złości Moab i dla czterech nie nawrócę go, dlatego że spalił kości króla Idumejskiego aż na popiół.
Amos	Am	35	2	2	I puszczę ogień na Moab, i spali domy Karyoth, i umrze w grzmocie Moab w brzmieniu trąby,
Amos	Am	35	2	3	I wytracę sędziego z pośrodku jego, i wszystkie książęta jego pobiję z nim, mówi Pan.
Amos	Am	35	2	4	To mówi Pan: Dla trzech złości Judy i dla czterech nie nawrócę go, przeto że odrzucił zakon Pański, a przykazania jego nie zachował; bo je zwiodły bałwany ich, za którymi chodzili ojcowie ich.
Amos	Am	35	2	5	I puszczę ogień na Judę, i pożre domy Jeruzalem.
Amos	Am	35	2	6	To mówi Pan: Dla trzech złości Izraelowych i dla czterech nie nawrócę go, dlatego że przedał za śrebro sprawiedliwego a ubogiego za bóty.
Amos	Am	35	2	7	Którzy trą bardziéj niż proch ziemski głowy ubogich a drogę poniżonych mijają: i syn i ojciec jego chodzili do dziewki, aby gwałcili imię święte moje.
Amos	Am	35	2	8	I na szatach zastawnych siadali podle każdego ołtarza, a wino skazanych pili w domu boga swego.
Amos	Am	35	2	9	A Jam wygładził Amorrejczyka od oblicza ich, którego wysokość cedrów wysokość, a on duży jako dąb: i starłem owoc jego zwierzchu, a korzenie jego ze spodku.
Amos	Am	35	2	10	Jam jest, którym uczynił, żeście wyszli z ziemie Egipskiéj, a wodziłem was po puszczy czterdzieści lat, żebyście posiedli ziemię Amorrejczyka.
Amos	Am	35	2	11	I wzbudziłem z synów waszych proroki, a z młodzieńców waszych Nazarejczyki. Izali nie tak jest, synowie Izraelowi? mówi Pan.
Amos	Am	35	2	12	A będziecie Nazarejczykom podawać wino, a prorokom rozkażecie, mówiąc: Nie prorokujcie.
Amos	Am	35	2	13	Otóż Ja będę skrzypiał pod wami, jako skrzypi wóz nałożony sianem.
Amos	Am	35	2	14	I zginie ucieczka od prędkiego, a mocny nie otrzyma siły swojéj, i mocarz nie wyzwoli dusze swojéj.
Amos	Am	35	2	15	I dzierżący łuk nie ostoi się, a prędki nogami swemi nie będzie wybawion, a kto wsiada na koń, nie zachowa dusze swéj,
Amos	Am	35	2	16	I kto mężnego serca między mocarzmi, nago uciekać będzie dnia onego, mówi Pan.
Amos	Am	35	3	1	Słuchajcie słowa, które Pan mówił na was, synowie Izraelowi! na wszystek rodzaj, którym wywiódł z ziemie Egipskiéj, mówiąc:
Amos	Am	35	3	2	Tylkom was poznał ze wszech rodzajów ziemskich, dlatego nawiedzę na was wszystkie nieprawości wasze.
Amos	Am	35	3	3	Izali pójdą dwa społem, jeźli się nie zgodzą?
Amos	Am	35	3	4	Izali ryknie lew w lesie, jeźli obłowu mieć nie będzie? izali szczenię lwie wypuści głos swój z legowiska swego, jeźli czego nie ułapi?
Amos	Am	35	3	5	Izali wpadnie ptak do sidła na ziemi bez ptasznika? Izali wezmą sidło z ziemie, pierwéj niźli co ułapi?
Amos	Am	35	3	6	Aza zabrzmi trąba w mieście, a lud się nie zlęknie? aza będzie złe w mieście, któregoby Pan nie uczynił?
Amos	Am	35	3	7	Bo nie czyni Pan Bóg słowa, jeźliby nie objawił tajemnice swej sługom swoim prorokom.
Amos	Am	35	3	8	Lew zaryknie, któż się nie zlęknie? Pan Bóg mówił, któż prorokować nie będzie?
Amos	Am	35	3	9	Dajcież słyszeć w domiech Azothu i w domiech ziemie Egipskiéj, a rzeczcie: Zbierzcie się na góry Samaryi a obaczcie szaleństwa wielkie w pośrodku jéj i potwarz cierpiące w skrytościach jéj.
Amos	Am	35	3	10	I nie umieli czynić prawości, mówi Pan, skarbiąc nieprawość i łupiestwo w domach swoich.
Amos	Am	35	3	11	Przetóż to mówi Pan Bóg: Będzie uciśniona i okrążona ziemia, i zdarta będzie z ciebie moc twoja, rozchwycą domy twoje.
Amos	Am	35	3	12	To mówi Pan: Jako gdyby wyrwał pasterz z paszczeki lwiéj dwie goleni, albo koniec ucha, tak wyrywani będą synowie Izraelowi, którzy mieszkają w Samaryi na stronie łóżka i na łożu Damaszku.
Amos	Am	35	3	13	Słuchajcie, a oświadczajcie w domu Jakóbowym, mówi Pan, Bóg zastępów;
Amos	Am	35	3	14	Bo w dzień, gdy nawiedzać pocznę przestępstwa Izraelowe, nawiedzę go i ołtarze Betliel, i obcięte będą rogi ołtarzowe i upadną na ziemię.
Amos	Am	35	3	15	I porażę dom zimny z domem letnim, a zginą domy z kości słoniowéj, i będą rozwalone domy mnogie, mówi Pan.
Amos	Am	35	4	1	Słuchajcie słowa tego, krowy tłuste! które jesteście na górze Samaryjskiéj, które potwarz czynicie nędznikom, a niszczycie ubogie, które mówicie panom swym: Przynieście, a będziem pić.
Amos	Am	35	4	2	Przysiągł Pan Bóg na świętobliwość swoję, że oto dni przyjdą na was, a wyniosą was na drzewcach, a ostatki wasze w garncach warzących.
Amos	Am	35	4	3	I dziurami wynidziecie, jedna przeciw drugiéj, a będziecie zarzucone do Armon, mówi Pan.
Amos	Am	35	4	4	Chódźcież do Bethel a niezbożnie czyńcie, do Galgal a rozmnażajcie przestępstwo, a przynoście poranu ofiary wasze, przez trzy dni dziesięciny wasze.
Amos	Am	35	4	5	I ofiarujcie z kwaszonego chwałę, a nazywajcie dobrowolne ofiary, a opowiadajcie; boście tak chcieli, synowie Izraelscy! mówi Pan Bóg.
Amos	Am	35	4	6	Ztądże i Ja dałem wam strętwienie zębów we wszech mieściech waszych i niedostatek chleba po wszech miejscach waszych, a nie nawróciliście się do mnie, mówi Pan.
Amos	Am	35	4	7	Jam téż zahamował od was deszcz, gdy jeszcze były trzy miesiące do żniwa, a spuszczałem deszcz na jedno miasto, a na drugie miasto nie spuszczałem, część jedna dżdżem polana była, a część, na którą nie spuszczałem dżdżu, wyschła.
Amos	Am	35	4	8	I przyszły dwa i trzy miasta do jednego miasta, aby wodę piły i nie napiły się, a nie nawróciliście się do mnie, mówi Pan.
Amos	Am	35	4	9	Karałem was wiatrem palącym i suszą; mnóstwo ogrodów waszych i winnic waszych, oliwnice wasze i figownice wasze pożerała gąsienica, a nie wróciliście się do mnie, mówi Pan.
Amos	Am	35	4	10	Puściłem na was śmierć na drodze Egipskiéj, pozabijałem mieczem młodzieńce wasze aż do poimania koni waszych, i uczyniłem, że przyszła zgniłość obozów waszych w nozdrze wasze, a nie wróciliście się do mnie, mówi Pan.
Amos	Am	35	4	11	Wywróciłem was, jako wywrócił Bóg Sodomę i Gomorrę, i staliście się jako głownia porwana z ognia, a nie wróciliście się do mnie, mówi Pan.
Amos	Am	35	4	12	Przetóż to uczynię tobie, Izraelu! a gdyć to uczynię, przygotuj się na zabieżenie Panu, Bogu twemu, Izraelu!
Amos	Am	35	4	13	Bo oto tworzący góry i stwarzający wiatr i oznajmujący człowiekowi mowę swoję, czyniący mgłę poranną, a chodzący po wysokościach ziemie: Pan, Bóg zastępów, imię jego.
Amos	Am	35	5	1	Słuchajcie słowa tego, które ja wznoszę na was narzekanie: Dom Izraelów upadł a więcéj nie powstanie.
Amos	Am	35	5	2	Panna Izraelska porzucona jest na ziemię swoje, niemasz, ktoby ją podniósł.
Amos	Am	35	5	3	Bo to mówi Pan Bóg: W mieście, z którego wychodziło tysiąc, zostanie się w niem sto, a z którego wychodziło sto, zostanie w niem dziesięć w domu Izraelowym.
Amos	Am	35	5	4	Bo to mówi Pan domowi Izraelowemu: Szukajcie mię, a żyć będziecie.
Amos	Am	35	5	5	A nie szukajcie Bethela, do Galgala nie chódźcie i do Bersabei nie przejdziecie; bo Galgala w niewolą zaprowadzona będzie, a Bethel będzie niepożyteczną.
Amos	Am	35	5	6	Szukajcie Pana, a żyjcie, aby snadź nie zagorzał jako ogień dom Józephów, i pożre, a nie będzie, ktoby ugasił Bethel.
Amos	Am	35	5	7	Którzy sąd w piołun obracacie, a sprawiedliwość na ziemi opuszczacie.
Amos	Am	35	5	8	Tego, który uczynił wóz niebieski i kosę, i który obraca ciemności w zaranie i dzień w noc odmienia: który woła wód morskich i wylewa je na oblicze ziemie, Pan imię jego.
Amos	Am	35	5	9	Który się uśmiecha zburzeniu mocnego, i spustoszenie na mocarza przywodzi.
Amos	Am	35	5	10	Nienawidzieli strofującego w bramie, a mówiącym doskonale brzydzili się.
Amos	Am	35	5	11	Przetóż ponieważeście łupili ubogiego a korzyść wyborną braliście od niego, domy z kamienia kwadratowego zbudujecie, a nie będziecie mieszkać w nich, wannie bardzo miłych nasadzicie, a wina ich pić nie będziecie.
Amos	Am	35	5	12	Bom poznał mnogie złości wasze i mocne grzechy wasze: nieprzyjaciele sprawiedliwego biorący dar a ubogie tłumiący w bramie.
Amos	Am	35	5	13	Przeto roztropny czasu onego milczeć będzie; bo czas zły jest.
Amos	Am	35	5	14	Szukajcie dobra a nie złości, żebyście żyli, a będzie Pan, Bóg zastępów, z wami, jakoście mówili.
Amos	Am	35	5	15	Miejcie złość w nienawiści, a miłujcie dobro i postanówcie w bramie sąd, owa się Pan, Bóg zastępów, zmiłuje nad ostatkiem Józepha.
Amos	Am	35	5	16	Przetóż to mówi Pan, Bóg zastępów, panujący: Po wszech ulicach narzekanie, a po wszech miejscach, które po stronach są, rzeką: Biada, biada! I będą przyzywać oracza na płacz, a do narzekania tych, którzy umieją narzekać.
Amos	Am	35	5	17	I po wszech winnicach będzie narzekanie; bo pójdę przez pośród ciebie, mówi Pan.
Amos	Am	35	5	18	Biada żądającym dnia Pańskiego! cóż wam po nim? dzień ten Pański ciemność, a nie światłość.
Amos	Am	35	5	19	Jako gdyby uciekał mąż przede lwem, a zabiegł mu niedźwiedź; a wszedłby do domu i podparł się ręką swą na ścianie, a ukąsiłby go wąż.
Amos	Am	35	5	20	Izali nie ciemność dzień Pański a nie światłość, i mrok a nie jasność w nim?
Amos	Am	35	5	21	Mam w nienawiści i odrzuciłem święta wasze, ani przyjmę woni gromad waszych.
Amos	Am	35	5	22	A jeźli mi ofiarować będziecie całopalenia i dary wasze, nie przyjmę, i na śluby tłustych rzeczy waszych nie wejrzę.
Amos	Am	35	5	23	Odejmij odemnie zgiełk pieśni twoich, i piosnek liry twojéj słuchać nie będę.
Amos	Am	35	5	24	I odkryje się sąd jako woda, a sprawiedliwość jako potok gwałtowny.
Amos	Am	35	5	25	Izaliście mi ofiary i obiatę ofiarowali na puszczy przez czterdzieści lat, domie Izraelski?
Amos	Am	35	5	26	I nosiliście namiot Molochowi waszemu i obraz bałwanów waszych, gwiazdę boga waszego, któreście działali sobie.
Amos	Am	35	5	27	I uczynię, że się przeprowadzicie za Damaszek, mówi Pan: Bóg zastępów imię jego.
Amos	Am	35	6	1	Biada, którzyście bogaci na Syonie, a ufacie w górze Samaryjskiéj! co celniejsi, głowy ludów, chodzący z pompą do domu Izraelskiego.
Amos	Am	35	6	2	Zajdźcie do Chalane a obaczcie, a zonąd idźcie do Emath wielkiego, i znidźcie do Geth Palestyńskiego i do co lepszych królestw tych, jeźli szersza jest granica ich niż granica wasza.
Amos	Am	35	6	3	Którzyście odłączeni na dzień zły, a przybliżacie się do stolice nieprawości.
Amos	Am	35	6	4	Którzy sypiacie na łożach słoniowych, a rozpustujecie na pościelach waszych: którzy jadacie baranka z trzody i cielce z pośrodku stada.
Amos	Am	35	6	5	Którzy śpiewacie przy dźwięku arfy: mniemali, że mieli jako Dawid naczynia śpiewania.
Amos	Am	35	6	6	Którzy piją czaszami wino, a przedniejszym się olejkiem namazują, a nic się nie użalili skruszenia Józephowego.
Amos	Am	35	6	7	Przeto teraz wyprowadzą się na przodku prowadzących się: a będzie odjęte spiknienie rozpustnych.
Amos	Am	35	6	8	Przysiągł Pan Bóg na duszę swoję, mówi Pan, Bóg zastępów: Brzydzę się Ja pychą Jakóbową, a domów jego nienawidzę, i wydam miasto z obywatelmi jego.
Amos	Am	35	6	9	A jeźli się zostanie dziesięć mężów w domu jednym, i ci pomrą.
Amos	Am	35	6	10	I weźmie go bliski jego i spali go, aby wyniósł kości z domu, i rzecze temu, który jest wewnątrz domu: Jestli jeszcze u ciebie?
Amos	Am	35	6	11	A on odpowie: Już koniec. I rzecze mu: Milcz, a nie wspominaj imienia Pańskiego.
Amos	Am	35	6	12	Bo oto Pan rozkaże i skarze dom większy obaleniem, a dom mniejszy porysowaniem.
Amos	Am	35	6	13	Izali biegać mogą konie po skałach, albo mogą orać bawołami? żeście przemienili sąd w gorzkość, a owoc sprawiedliwości w piołun.
Amos	Am	35	6	14	Którzy się radujecie w niczem, którzy mówicie: Izali nie mocą naszą wzięliśmy sobie rogi?
Amos	Am	35	6	15	Bo oto wzbudzę na was, domie Izraelów! mówi Pan, Bóg zastępów, naród, i skruszy was od wejścia do Emath, aż do potoku puszcze.
Amos	Am	35	7	1	To mi ukazał Pan Bóg: a oto twórca szarańczy na początku wyrastających rzeczy ode dżdżu późnego, a oto późny po postrzyżeniu królewskiem.
Amos	Am	35	7	2	I stało się, gdy dokonała jeść trawy ziemie, rzekłem: Panie Boże! bądź miłościw proszę; któż wzniesie Jakóba; bo jest maluczki?
Amos	Am	35	7	3	Zmiłował się Pan nadtem. Nie będzie, rzekł Pan.
Amos	Am	35	7	4	To mi ukazał Pan Bóg, a oto wołał sądu do ognia Pan Bóg: i pożarł przepaść wielką i zjadł część pospołu.
Amos	Am	35	7	5	I rzekłem: Panie, Boże! przestań, proszę! kto wzniesie Jakóba; bo maluczki jest?
Amos	Am	35	7	6	Zmiłował się Pan nadtem: Lecz i to nie będzie, rzekł Pan Bóg.
Amos	Am	35	7	7	To mi ukazał Pan: a oto Pan stojący na murze potynkowanym, a w ręce jego kielnia murarzka.
Amos	Am	35	7	8	I rzekł Pan do mnie: Co ty widzisz, Amos? i rzekłem: Kielnią murarzką. I rzekł Pan: Oto Ja położę kielnią w pośrodku ludu mego Izraelskiego, nie przydam więcéj tynkować go.
Amos	Am	35	7	9	I obalone będą wyżyny bałwańskie, a świątynie Izraelowe spustoszone będą, i powstanę na dom Jeroboama z mieczem.
Amos	Am	35	7	10	I posłał Amazyasz, kapłan Bethel, do Jeroboama, króla Izrael, mówiąc: Powstał przeciw tobie Amos w pośrodku domu Izraelowego, nie będzie mogła ziemia znieść wszystkich mów jego.
Amos	Am	35	7	11	Bo to mówi Amos: Od miecza umrze Jeroboam, a Izrael poimany przeprowadzi się z ziemie swéj.
Amos	Am	35	7	12	I rzekł Amazyasz do Amos: Który widzisz, idź! uciecz do ziemie Judzkiéj, a jedz tam chleb i tam prorokuj.
Amos	Am	35	7	13	A w Bethel nie przyczyniaj więcej prorokować; bo świątynią jest królewską i domem królestwa jest.
Amos	Am	35	7	14	I odpowiedział Amos i rzekł do Amazyasza: Nie jestem prorokiem i nie jestem synem proroka; alem ja skotarz, obrywający leśne figi.
Amos	Am	35	7	15	I wziął mię Pan, gdym chodził za bydłem, i rzekł Pan do mnie: Idź, prorokuj do ludu mego Izraelskiego.
Amos	Am	35	7	16	A teraz słuchaj słowa Pańskiego: Ty mówisz: Nie będziesz prorokował na Izraela, a nie będziesz kropił na dom bałwana.
Amos	Am	35	7	17	Przetóż to mówi Pan: Żona twoja w mieście nierząd płodzić będzie, a synowie twoi i córki twoje od miecza polęgą, a ziemia twoja sznurem pomierzona będzie, a ty w ziemi splugawionéj umrzesz: a Izrael poimany przeniesie się z ziemie swéj.
Amos	Am	35	8	1	To mi ukazał Pan Bóg, a oto hak owocu.
Amos	Am	35	8	2	I rzekł: Co ty widzisz Amos? i rzekłem: Hak owocu. I rzekł Pan do mnie: Przyszedł koniec na lud mój Izraelski, nie przydam więcéj, abym go minął.
Amos	Am	35	8	3	A będą skrzypieć zawiasy kościelne w on dzień, mówi Pan Bóg: wiele ich pomrze, na każdem miejscu milczenie rozrzucone będzie.
Amos	Am	35	8	4	Słuchajcie tego, którzy trapicie ubogiego, a czynicie, że giną niedostateczni na ziemi,
Amos	Am	35	8	5	Mówiąc: Kiedy minie miesiąc, i będziem przedawali towary? i sobota, i otworzymy zboże, abyśmy umniejszali miaiy, a przyczyniali sykla, i podrzucali szale zdradliwe?
Amos	Am	35	8	6	Abyśmy dostali za śrebro nędzników, a ubogich za bóty, ażebyśmy plewy pszeniczne przedali.
Amos	Am	35	8	7	Przysiągł Pan przeciw pysze Jakobowéj: jeźliże zapomnię aż do końca wszystkich uczynków ich.
Amos	Am	35	8	8	Izali dlatego nie poruszy się ziemia, a płakać będzie wszelki obywatel jéj? i wzbierze wszystek jako rzeka i będzie wygnany i zbieży jako potok Egipski.
Amos	Am	35	8	9	I będzie dnia onego, mówi Pan Bóg: zajdzie słońce w południe, i uczynię, że się zaćmi ziemia w dzień jasności:
Amos	Am	35	8	10	I obrócę święta wasze w płacz, a wszystkie pieśni wasze w narzekanie, i oblokę wór na wszelki grzbiet wasz, a na każdą głowę obłysienie, i położę ją jako żałobę jednorodzonego, a ostateczne rzeczy jéj jako dzień gorzki.
Amos	Am	35	8	11	Oto dni idą, mówi Pan, i puszczę głód na ziemię: nie głód chleba, ani pragnienie wody, ale słuchania słowa Pańskiego.
Amos	Am	35	8	12	I wzruszą się od morza aż do morza, i od północy aż na wschód będą obchodzić, szukając słowa Pańskiego, a nie najdą.
Amos	Am	35	8	13	Onego dnia zemdleją panienki piękne i młodzieńcy dla pragnienia.
Amos	Am	35	8	14	Którzy przysięgają przez grzech Samaryi a mówią: Żywie Bóg twój, Dan! i żywie téż droga w Bersabei; i upadną a nie powstaną więcéj.
Amos	Am	35	9	1	Widziałem Pana stojącego na ołtarzu, i rzekł: Uderz w zawiasę, i niech się wzruszą naprożniki; bo łakomstwo na głowie wszystkich, a ostatek ich mieczem pobiję: nie będą mogli uciec; ucieka, a nie będzie zachowan z nich, który uciecze.
Amos	Am	35	9	2	Choćby zstąpili aż do piekła, ztamtąd wywiedzie je ręka moja, i choćby wstąpili aż do nieba, ztamtąd je ściągnę.
Amos	Am	35	9	3	I choćby się skryli na wierzch Karmela, ztamtąd szperając wezmę je, i choćby się skryli od oczu moich do głębokości morskiéj, tam rozkażę wężowi, a będzie je kąsał.
Amos	Am	35	9	4	A jeźli pójdą w niewolą przed nieprzyjacioły swymi, tam rozkażę mieczowi, i pobije je: i położę oczy moje na nie, na złe, a nie na dobre.
Amos	Am	35	9	5	A Pan, Bóg zastępów, który się dotyka ziemie, a zniszczeje, i płakać będą wszyscy mieszkający na niéj: i wzbierze jako potok wszelki, a zciecze jako rzeka Egipska,
Amos	Am	35	9	6	Który buduje na niebie wysokie mieszkanie swoje a snopek swój na ziemi zasadził, który przyzywa wód morskich i wylewa je na oblicze ziemie: Pan imię jego.
Amos	Am	35	9	7	Izali nie jako synowie Murzyńscy wy jesteście mi, synowie Izraelscy? mówi Pan: izali nie Izraela wywiodłem z ziemie Egipskiéj, a Palestyny z Kappadocyi, a Syryany z Cyreny?
Amos	Am	35	9	8	Oto oczy Pana Boga na królestwo grzeszące, a zetrę je z oblicza ziemie: wszakóż wygładzając nie wygładzę domu Jakóbowego, mówi Pan.
Amos	Am	35	9	9	Bo oto Ja rozkaże i wskrzeszę między wszymi narody dom Izraelów, jako wskrzeszają pszenicę w rzeszocie, a nie wypadnie kamyk na ziemię.
Amos	Am	35	9	10	Od miecza pomrą wszyscy grzesznicy ludu mego, którzy mówią: Nie przybliży się, ani przyjdzie na nas złe.
Amos	Am	35	9	11	Onego dnia podniosę przybytek Dawidów, który upadł, i zbuduję znowu rozpadliny murów jego, a co się było obaliło, naprawię i znowu zbuduję go jako za dni dawnych.
Amos	Am	35	9	12	Żeby posiedli ostatek Idumei i wszystkie narody, przeto iż wzywano imienia mego nad nimi, mówi Pan, czyniący to.
Amos	Am	35	9	13	Oto dni idą, mówi Pan, i zajmie oracz żeńca, a który depce winne jagody, siejącego nasienie: i kropić będą góry słodkością, a wszystkie pagórki wyprawione będą.
Amos	Am	35	9	14	I wrócę poimanie ludu mego Izraelskiego, a będą budować miasta spustoszone i będą w nich mieszkać: i będą téż sadzić winnice i pić wino ich; i naczynia sadów a będą jeść owoce ich.
Amos	Am	35	9	15	I nasadzę je w ziemię ich, a nie wyrwę ich więcéj z ziemie ich, którąm im dał, mówi Pan, Bóg twój. Przypisy
Obadiah	Ab	36	1	1	Widzenie Abdyaszowe. To mówi Pan Bóg do Edom: Słuch słyszeliśmy od Pana, i posła do narodów posłał: Wstańcie, a powstańmy nań ku bitwie.
Obadiah	Ab	36	1	2	Oto maluczkim dałem cię między narody, wzgardzonyś ty jest bardzo.
Obadiah	Ab	36	1	3	Pycha serca twego wyniosła cię, mieszkającego w rozpadlinach skał, podwyższającego stolicę twoję, który mówisz w sercu swojem: Kto mię ściągnie na ziemię?
Obadiah	Ab	36	1	4	Choćbyś się wywyższył jako orzeł i choćbyś między gwiazdami położył gniazdo twoje, stamtąd ściągnę cię, mówi Pan.
Obadiah	Ab	36	1	5	Gdyby złodzieje weszli do ciebie, gdyby zbójcy w nocy, jakobyś zamilczał? azaby nie nakradli sobie dosyć? gdyby winiarze weszli do ciebie, azaby przynajmniéj grona nie zostawili tobie?
Obadiah	Ab	36	1	6	Jako wyszperowali Ezaw, wyśladowali tajemne miejsca jego?
Obadiah	Ab	36	1	7	Aż do granice wypuścili cię, wszyscy mężowie przymierza twego: naśmiali się z ciebie, przemogli przeciw tobie mężowie pokoju twego, którzy jadają z tobą, zastawią zasadzki pod tobą: niemasz rozumu w nim.
Obadiah	Ab	36	1	8	Izali nie onego dnia, mówi Pan, wytracę mędrce z Idumei i roztropność z góry Ezaw?
Obadiah	Ab	36	1	9	I będą się bać mężni twoi od południa, aby zginął mąż z góry Ezaw.
Obadiah	Ab	36	1	10	Dla zabicia i dla nieprawości przeciw bratu twemu Jakóbowi okryje cię wstyd, i zginiesz na wieki.
Obadiah	Ab	36	1	11	W dzień, kiedyś stał przeciw niemu, gdy imali cudzy wojsko jego, a obcy wchodzili bramami jego a o Jeruzalem miotali los, ty téż byłeś jako jeden z nich.
Obadiah	Ab	36	1	12	A nie wzgardzisz w dzień brata twego, w dzień pielgrzymowania jego, i nie będziesz się weselił nad syny Judzkimi w dzień zatracenia ich i nie będziesz wielmożył ust twoich w dzień ucisku.
Obadiah	Ab	36	1	13	Ani wnidziesz w bramę ludu mego w dzień upadku ich, ani z góry patrzyć będziesz i ty na złe ich w dzień pustoszenia ich; i nie puszczą cię na wojsko jego w dzień pustoszenia jego.
Obadiah	Ab	36	1	14	Ani będziesz stał na rozstaniach, abyś zabijał tych, co uciekali, ani zawrzesz pozostałych jego w dzień ucisku.
Obadiah	Ab	36	1	15	Bo blisko jest dzień Pański nad wszystkie narody: jakoś uczynił, stanieć się, zapłatę twoję obróci na głowę twoję.
Obadiah	Ab	36	1	16	Bo jakoście pili na górze świętéj mojéj, pić będą narodowie ustawicznie: a pić będą i połkną i będą, jakoby nie byli.
Obadiah	Ab	36	1	17	A na górze Syon będzie zbawienie i będzie Święty: i posiędzie dom Jakóbów te, którzy go byli posiedli.
Obadiah	Ab	36	1	18	I będzie dom Jakóbów ogniem, a dom Józephów płomieniem, a dom Ezaw słomą: i zapalą się na nie i pożrą je, a nie będzie szczątku domu Ezaw; bo Pan mówił.
Obadiah	Ab	36	1	19	A odziedziczą ci, którzy są na południe, górę Ezaw, i którzy na [0839] polach Philistyńskich: i posiędą krainę Ephraim i krainę Samaryi, i Benjamin posiędzie Galaad.
Obadiah	Ab	36	1	20	A przeprowadzenie wojska tego synów Izraelskich wszystkie miejsca Chananejczyków aż do Sarepty, a przeprowadzenie Jeruzalem, które jest w Bosphorze, posiędzie miasto południowe.
Obadiah	Ab	36	1	21	I wstąpią zbawicielowie na górę Syon, sądzić górę Ezaw: a będzie Panu królestwo. Przypisy
Jonah	Jon	37	1	1	I stało się słowo Pańskie do Jonasa, syna Amathi, mówiąc:
Jonah	Jon	37	1	2	Wstań, a idź do Niniwe, miasta wielkiego a przepowiadaj w niem; bo wstąpiła złość jego przed mię.
Jonah	Jon	37	1	3	I wstał Jonas, aby uciekł do Tharsys od oblicza Pańskiego, i zstąpił do Joppen a nalazł okręt, który szedł do Tharsys, i dał najem jego, a wstąpił weń, aby z nimi jechał do Tharsys od oblicza Pańskiego.
Jonah	Jon	37	1	4	A Pan posłał wielki wiatr na morze, i powstała niepogoda wielka na morzu, a okręt był w niebezpieczeństwie rozbicia.
Jonah	Jon	37	1	5	I zlękli się żeglarze i wołali mężowie do boga swego i wyrzucali naczynia, które były w okręcie, do morza, żeby się ulżył od nich; a Jonasz zszedł wewnątrz w okręt i spał snem twardym.
Jonah	Jon	37	1	6	I przystąpił ku niemu sternik i rzekł mu: Co ty tak twardo śpisz? wstań, wzywaj Boga twego, owa snadź rozmyśli się Bóg o nas, a nie zginiemy.
Jonah	Jon	37	1	7	I rzekł mąż do towarzysza swego: Chódźcie a rzućmy losy a dowiedzmy się, dlaczego to złe na nas przyszło. I rzucili losy, i padł los na Jonasa.
Jonah	Jon	37	1	8	I rzekli do niego: Powiedz nam, dlaczego to złe przyszło na nas? Co za dzieło twoje? która ziemia twoja, i dokąd idziesz, albo z któregoś ty narodu?
Jonah	Jon	37	1	9	I rzekł do nich: Hebrejczyk jestem ja, a Pana, Boga niebieskiego, ja się boję, który stworzył morze i suchą.
Jonah	Jon	37	1	10	I zlękli się mężowie strachem wielkim i rzekli do niego: Cóżeś to uczynił? (bo się dowiedzieli oni mężowie, że od oblicza Pańskiego uciekał; bo im był powiedział).
Jonah	Jon	37	1	11	I rzekli do niego: Cóż ci uczynimy, i uspokoi się morze od nas? bo morze szło a burzyło się.
Jonah	Jon	37	1	12	I rzekł do nich: Weźmijcie mię a wrzućcie do morza, a uspokoi się morze od was; bo ja wiem, że dla mnie niepogoda ta wielka przyszła na was.
Jonah	Jon	37	1	13	I robili wiosłami mężowie, aby się wrócili do brzegu, a nie mogli; bo morze szło a burzyło się na nie.
Jonah	Jon	37	1	14	I wołali do Pana i mówili: Prosimy, Panie! niechaj nie giniemy dla dusze męża tego, a nie daj na nas krwie niewinnéj; bo ty, Panie! uczyniłeś, jakoś raczył.
Jonah	Jon	37	1	15	I wzięli Jonasa i wrzucili w morze, i stanęło morze od burzenia swego.
Jonah	Jon	37	1	16	I bali się mężowie strachem wielkim Pana i ofiarowali ofiary Panu i ślubowali śluby.
Jonah	Jon	37	2	1	I nagotował Pan rybę wielką, żeby połknęła Jonasa: i był Jonas w brzuchu ryby trzy dni i trzy nocy.
Jonah	Jon	37	2	2	I modlił się Jonas do Pana, Boga swego, z brzucha ryby
Jonah	Jon	37	2	3	I rzekł: Wołałem z ucisku mego do Pana, i wysłuchał mię, z brzucha piekła wołałem, i wysłuchałeś głos mój.
Jonah	Jon	37	2	4	I wrzuciłeś mię w głębokości, w serce morza, i rzeka ogarnęła mię: wszystkie wody twoje i wały nademną przechodziły.
Jonah	Jon	37	2	5	A jam mówił: Jestem odrzucony od widzenia oczu twoich: wszakże zasię ujrzę kościół twój święty.
Jonah	Jon	37	2	6	Ogarnęły mię wody aż do dusze, przepaść mię otoczyła, morze okryło głowę moję.
Jonah	Jon	37	2	7	Do spodku gór zstąpiłem, zawory ziemskie zamknęły mię na wieki, i wywiedziesz z skazy żywot mój, Panie, Boże mój!
Jonah	Jon	37	2	8	Gdy była ściśniona we mnie dusza moja, wspominałem na Pana, aby przyszła do ciebie modlitwa moja, do kościoła twego świętego.
Jonah	Jon	37	2	9	Którzy strzegą nikczemności próżno, miłosierdzie swoje opuszczają.
Jonah	Jon	37	2	10	Ale ja z głosem chwały ofiarować tobie będę: comkolwiek ślubił, oddam za zdrowie Panu.
Jonah	Jon	37	2	11	I rzekł Pan rybie, i wyrzuciła Jonasa na suchą.
Jonah	Jon	37	3	1	I stało się słowo Pańskie do Jonasa powtóre, mówiąc:
Jonah	Jon	37	3	2	Wstań a idź do Niniwe, miasta wielkiego, a opowiadaj w niem opowiadanie, które Ja mówię do ciebie.
Jonah	Jon	37	3	3	I wstał Jonas i poszedł do Niniwe według słowa Pańskiego: (a Niniwe było miasto wielkie, trzy dni chodu.)
Jonah	Jon	37	3	4	I począł Jonas wchodzić do miasta, ile mógł ujść dnia jednego, i wołał i rzekł: Jeszcze czterdzieści dni, a Niniwe będzie wywrócone.
Jonah	Jon	37	3	5	I uwierzyli mężowie Niniwitowie w Boga i zapowiedzieli post, a oblekli się w wory, od większego aż do mniejszego.
Jonah	Jon	37	3	6	I przyszło słowo do króla Niniwe, i wstał ze stolice swéj, a zrzucił z siebie odzienie swoje i oblekł się w wór a usiadł w popiele.
Jonah	Jon	37	3	7	I obwołał i mówił w Niniwe z ust królewskich i książąt jego, rzekąc: Ludzie i bydło i woły i owce niech nic nie ukuszają, i niech im nie dawają jeść, i wody niech nie piją.
Jonah	Jon	37	3	8	A niech się okryją worami ludzie i bydło, a niech wołają do Pana mocno, a niech się nawróci mąż od drogi swéj złéj i od nieprawości, która jest w ręku ich.
Jonah	Jon	37	3	9	Kto wie, jeźli się nie nawróci a zlituje się Bóg, i wróci się od zapalczywości gniewu swego, i nie zginiemy?
Jonah	Jon	37	3	10	I ujrzał Bóg uczynki ich, że się nawrócili od drogi swéj złéj; i zlitował się Bóg nad złem, które był rzekł, że im miał uczynić, i nie uczynił.
Jonah	Jon	37	4	1	I utrapiony jest Jonas utrapieniem wielkiem i rozgniewał się.
Jonah	Jon	37	4	2	I modlił się do Pana i rzekł: Proszę, Panie! aza nie to jest słowo moje, gdym jeszcze był w ziemi mojéj? Dlatego uprzedziłem, abych uciekł do Tharsys; bo wiem, żeś ty Bóg łaskawy a miłościwy, cierpliwy i wielkiego miłosierdzia, a odpuszczający złość.
Jonah	Jon	37	4	3	A teraz, Panie! weźmij, proszę, duszę moję odemnie; bo mi lepsza jest śmierć niźli żywot.
Jonah	Jon	37	4	4	I rzekł Pan : Co mniemasz, dobrze się ty gniewasz?
Jonah	Jon	37	4	5	I wyszedł Jonas z miasta i usiadł na wschód słońca miasta, i uczynił tam sobie chłodnik i siedział pod nim w cieniu, ażby ujrzał, coby się działo z miastem.
Jonah	Jon	37	4	6	I zgotował Pan Bóg bluszcz i wyrósł nad głową Jonasową, aby był cieniem nad głową jego i zasłaniał go; bo się był upracował, i radował się Jonas z bluszczu weselem wielkiem.
Jonah	Jon	37	4	7	I nagotował Bóg robaka, gdy wschodziło zaranie nazajutrz, i zaraził bluszcz, i usechł.
Jonah	Jon	37	4	8	A gdy weszło słońce rozkazał Pan wiatrowi ciepłemu i palącemu, i uderzyło słońce na głowę Jonasowę, i znój mu był. I prosił duszy swéj, aby umarł, i rzekł: Lepiéj mi umrzeć, niźli żyć.
Jonah	Jon	37	4	9	I rzekł Pan do Jonasa: Co mniemasz, dobrze się ty gniewasz o bluszcz? I rzekł: Dobrze się ja gniewam aż do śmierci.
Jonah	Jon	37	4	10	I rzekł Pan: Ty żałujesz bluszczu, na któryś nie robił, aniś uczynił, żeby wzrósł, i ktory za jednę noc urósł i za jednę noc zginął.
Jonah	Jon	37	4	11	A Jabych nie miał przepuścić Niniwe, miastu wielkiemu, w którem jest więcéj niż sto dwadzieścia tysięcy ludzi, którzy nie widzą, co jest między prawicą a lewicą ich, i bydła wiele. Przypisy
Micah	Mi	38	1	1	Słowo Pańskie, które się stało do Micheasza Morasthytczyka za dni Joathana, Achaza i Ezechiasza, królów Judzkich, które widział przeciw Samaryi i Jeruzalem.
Micah	Mi	38	1	2	Słuchajcie, narodowie wszyscy! i niech słucha ziemia i napełnienie jéj: a niech Pan Bóg będzie na was świadkiem, Pan z kościoła swego świętego.
Micah	Mi	38	1	3	Bo oto Pan wynidzie z miejsca swego, a znidzie i deptać będzie po wysokościach ziemie.
Micah	Mi	38	1	4	I zniszczeją góry pod nim, a doliny roztopnieją jako wosk od oblicza ognia i jako wody, które spadają z góry.
Micah	Mi	38	1	5	Dla występku Jakóbowego wszystko to i dla grzechów domu Izraelowego. Która złość Jakóbowa? izali nie Samarya? a które wyżyny Judzkie? izali nie Jeruzalem?
Micah	Mi	38	1	6	I położę Samaryą jako gromadę kamienia na polu, gdy sadzą winnice, i ściągnę kamienie jéj w dolinę i fundamenty jéj odkryję.
Micah	Mi	38	1	7	A wszystkie ryciny jéj będą porąbane i wszystkie zapłaty jéj będą spalone ogniem, i wszystkie bałwany jéj dam na zatracenie; bo z zapłaty nierządnice zgromadzone są i aż do zapłaty nierządnice wrócą się.
Micah	Mi	38	1	8	Dlatego płakać i wyć będę, będę chodził zewleczony i nagi: uczynię płacz jako smoków, a żałobę jako strusiów.
Micah	Mi	38	1	9	Bo zwątpiona jest rana jéj; bo przyszła aż do Judy, dotknęła się bramy ludu mego aż do Jeruzalem.
Micah	Mi	38	1	10	W Geth nie oznajmujcie, łzami nie płaczcie w domu prochu prochem się posypujcie.
Micah	Mi	38	1	11	A idźcie sobie, mieszkanie piękne, zelżone sromotą: nie wyszła, która mieszka na wyjściu: płacz dom bliski weźmie po was, który sobie samemu stał.
Micah	Mi	38	1	12	Bo zaniemógł na dobre, który mieszka w gorzkościach; bo zstąpiło złe od Pana do bramy Jeruzalem.
Micah	Mi	38	1	13	Grzmot poczwórnych zdumienia mieszkającemu w Lachis: początkiem grzechu jest córce Syońskiéj; bo się w tobie nalazły występki Izraelskie.
Micah	Mi	38	1	14	Dlatego da najezdniki na dziedzictwo Geth: domy kłamstwa ku zwiedzeniu królom Izraelskim.
Micah	Mi	38	1	15	Jeszcze dziedzica przywiodę tobie, która mieszkasz w Maresa, aż do Odollam przyjdzie sława Izraelowa.
Micah	Mi	38	1	16	Obłyś się i ostrzyż się dla synów rozkoszy twoich: rozszerz łysinę twoję jako orzeł; bo w niewolą pobrano z ciebie.
Micah	Mi	38	2	1	Biada, którzy myślicie rzecz niepożyteczną i czynicie złość w łożnicach waszych: na świtaniu czynią to; bo przeciw Bogu jest ręka ich.
Micah	Mi	38	2	2	I pożądali ról, a gwałtem brali i wydzierali domy: i potwarzali męża i dom jego, męża i dziedzictwo jego.
Micah	Mi	38	2	3	Przetóż to mówi Pan: Oto Ja myślę na ten ród złe, z czego nie odejmiecie szyi waszych, a nie będziecie pyszno chodzić; bo czas bardzo zły jest.
Micah	Mi	38	2	4	Onego dnia wezmą o was przypowieść i będą śpiewać pieśń z wdzięcznością, mówiących: Spustoszeniem spustoszeniśmy, część ludu mego odmieniona jest: jakoż odejdzie odemnie, gdyż się wraca, który pola nasze rozdzieli?
Micah	Mi	38	2	5	Przeto nie będziesz mieć, ktoby rzucał sznurem losu w zgromadzeniu Pańskiem.
Micah	Mi	38	2	6	Nie mówcie mówiąc: Nie będzie kapać na te, nie poima sromota.
Micah	Mi	38	2	7	Mówi dom Jakóbów: Izali ukrócony jest duch Pański, albo takie są myśli jego? Izali słowa moje nie są dobre z tym, który prosto chodzi?
Micah	Mi	38	2	8	A przeciwnym obyczajem lud mój nieprzyjacielem powstał: z wierzchu suknie braliście płaszcz, a te, którzy chodzili po prostu, obróciliście ku bitwie.
Micah	Mi	38	2	9	Niewiasty ludu mego powyganialiście z domu kochania ich, od dzieci ich odjęliście chwałę moję na wieki.
Micah	Mi	38	2	10	Wstańcie a idźcie; bo tu nie macie odpoczynienia: dla nieczystości jéj skazi się zgniłością co najgorszą.
Micah	Mi	38	2	11	Daj, Boże! bych nie był mężem mającym ducha, ażebych raczéj kłamstwo mówił: będę kropił na cię winem i pijaństwem, i będzie lud ten, na który kropią.
Micah	Mi	38	2	12	Zgromadzeniem zgromadzę wszystkiego ciebie, Jakóbie! skupię w jedno ostatki Izraela, położę go społem jako trzodę w owczarni, jako bydło w pośród chlewów; będzie zgiełk od mnóstwa ludzi.
Micah	Mi	38	2	13	Albowiem wstąpi otwierając drogę przed nimi: przebiją i przejdą przez bramę i wnidą przez nię, i przejdzie król ich przed nimi, a Pan na przodku ich.
Micah	Mi	38	3	1	I rzekłem: Słuchajcie, książęta Jakóbowe, i wodzowie domu Izraelowego! Izali nie wasza jest umieć sąd?
Micah	Mi	38	3	2	Którzy macie w nienawiści dobroć, a miłujecie złość, którzy gwałtem zdzieracie skóry z nich i mięso ich z kości ich:
Micah	Mi	38	3	3	Którzy jedli mięso ludu mego i skórę ich łupili z nich, a kości ich połamali i porąbali jako w kocieł i jako mięso wpośród garnca.
Micah	Mi	38	3	4	Tedy będą wołać do Pana, a nie wysłucha ich, i zakryje oblicze swe od nich na on czas, jako złośliwie czynili w wynalazkach swoich.
Micah	Mi	38	3	5	To mówi Pan przeciw prorokom, którzy zwodzą lud mój, którzy kąsają zęboma swemi, a opowiadają pokój, a jeźli kto nie da czego w gębę ich, poświącają nań wojnę.
Micah	Mi	38	3	6	Przeto noc wam za widzenie będzie, a ciemność wam za wróżenie: i zajdzie słońce na proroki a zaćmi się dzień nad nimi.
Micah	Mi	38	3	7	I zawstydzą się, którzy widzą widzenia, i zasromają się wieszczkowie a zasłonią wszyscy twarze swoje; bo niemasz odpowiedzi Bożéj.
Micah	Mi	38	3	8	A wszakżem ja napełnion jest siły Ducha Pańskiego, sądu i męztwa, żebych opowiadał Jakóbowi złość jego, a Izraelowi grzech jego.
Micah	Mi	38	3	9	Słuchajcie tego, książęta domu Jakóbowego i sędziowie domu Izraelowego, którzy się brzydzicie sądem, a wszystko, co prawo, wywracacie.
Micah	Mi	38	3	10	Którzy budujecie Syon krwią, a Jeruzalem nieprawością.
Micah	Mi	38	3	11	Książęta jego dla darów sądzili, a kapłani jego dla zapłaty uczyli i prorocy jego za pieniądze prorokowali, a na Panu odpoczywali, mówiąc: Izali nie Pan w pośrodku nas? nie przyjdzie na nas złe.
Micah	Mi	38	3	12	Przeto dla was Syon jako pole zorany będzie, a Jeruzalem jako gromada kamieni będzie, a góra kościelna wysokością lasów.
Micah	Mi	38	4	1	I będzie: W ostateczne dni będzie góra domu Pańskiego przygotowana na wierzchu gór i wyniosła nad pagórki, a popłyną do niéj narody.
Micah	Mi	38	4	2	I pośpieszą się narodowie mnodzy a mówić będą: Pójdźcie, wstąpmy na górę Pańską i do domu Boga Jakóbowego, a nauczy nas o drogach swoich, i będziem chodzić ścieżkami jego; bo z Syonu wynidzie zakon, a słowo Pańskie z Jeruzalem.
Micah	Mi	38	4	3	I będzie sądził między narody mnogimi a będzie strofował narody mocne aż daleko, i potłuką miecze swe na lemiesze a włócznie swe na motyki: nie weźmie naród przeciw narodowi miecza, ani się więcej ćwiczyć będą wojować.
Micah	Mi	38	4	4	I będzie siedział mąż pod winnem drzewem swojem i pod figą swą, a nie będzie, ktoby odstraszył; bo usta Pana zastępów mówiły.
Micah	Mi	38	4	5	Bo wszystkie narody chodzić będą, każdy w imię boga swego, ale my chodzić będziemy w imię Pana, Boga naszego, na wieki i daléj.
Micah	Mi	38	4	6	Onego dnia, mówi Pan, zbiorę chramiącą i tę, którąm był wyrzucił, zbiorę, i którąm był utrapił.
Micah	Mi	38	4	7	I uczynię chramiącą ostatkiem, a onę, która chramała, narodem mocnym: i będzie królował nad nimi Pan na górze Syon odtąd i aż na wieki.
Micah	Mi	38	4	8	A ty, wieżo stada! chmurna córki Syon, aż do ciebie przyjdzie, i przyjdzie władza pierwsza, królestwo córki Jeruzalem.
Micah	Mi	38	4	9	Czemuż się teraz od żalu kurczysz? izali króla niemasz? albo poradnik twój zginął, że cię zjął ból jako rodzącą?
Micah	Mi	38	4	10	Boléj a usiłuj, córko Syońska! jako rodząca; bo teraz wynidziesz z miasta i mieszkać będziesz w polu i zajdziesz aż do Babilonu; tam będziesz wybawiona, tam cię odkupi Pan z ręki nieprzyjaciół twoich.
Micah	Mi	38	4	11	A teraz zebrało się na cię narodów wiele, którzy mówią: Niech będzie ukamionowana, a niech patrzy na Syon oko nasze.
Micah	Mi	38	4	12	A oni nie poznali myśli Pańskich i nie wyrozumieli rady jego; bo je zgromadził jako kłosy na bojewisku.
Micah	Mi	38	4	13	Wstań a młóć, córko Syońska! bo róg twój uczynię żelazny a kopyta twoje uczynię miedziane, i zetrzesz narody mnogie a pobijesz Panu wydartki ich i moc ich Panu wszystkiéj ziemie.
Micah	Mi	38	5	1	Teraz zburzona będziesz, córko zbójce! oblężenie położono na nas, laską będą bić w gębę sędziego Izraelskiego.
Micah	Mi	38	5	2	A ty, Bethlehem Ephrata! malutkiś jest między tysiącmi Judzkimi, z ciebie mi wynidzie, który będzie panującym w Izraelu, a wyjścia jego od początku, ode dni wieczności.
Micah	Mi	38	5	3	Przeto da je aż do czasu, którego rodząca porodzi, a ostatek braci jego wróci się do synów Izraelowych.
Micah	Mi	38	5	4	I stanie i paść będzie mocą Pańską, w wysokości imienia Pana, Boga swego, i nawrócą się; bo teraz rozwielmoży się aż do granic ziemie.
Micah	Mi	38	5	5	A ten będzie pokojem, gdy przyjdzie Assyryjczyk do ziemie naszéj, a gdy będzie deptać po domach naszych, i wzbudziem nań siedmi pasterzów i ośm celniejszych ludzi.
Micah	Mi	38	5	6	I będą paść ziemię Assur mieczem i ziemię Nemrodowę włóczniami jéj: i wyzwoli od Assura, gdy wnidzie do ziemie naszéj i gdy deptać będzie po granicach naszych.
Micah	Mi	38	5	7	I będzie ostatek Jakóba w pośrodku wiela narodów jako rosa od Pana, i jako krople na zielu, które nie czeka męża, ani oczekawa synów człowieczych.
Micah	Mi	38	5	8	I będą ostatki Jakóba między narodami wpośród narodów wiela jako lew między zwierzęty leśnemi i jako szczenię lwie między trzodami owiec, który gdy przejdzie i potłoczy i porwie, niemasz, ktoby wydarł.
Micah	Mi	38	5	9	Podniesie się ręka twoja na sprzeciwniki twoje, a wszyscy nieprzyjaciele twoi wyginą.
Micah	Mi	38	5	10	I będzie onego dnia, mówi Pan, wezmę konie twoje z pośrodku ciebie i zatracę poczwórne twoje.
Micah	Mi	38	5	11	I wytracę miasta ziemie twéj i wywrócę wszystkie zamki twoje; i odejmę czary z ręki twojéj, i wieszczby nie będą w tobie.
Micah	Mi	38	5	12	I uczynię, że zaginą ryciny twoje i słupy twoje z pośrodku ciebie, i nie będziesz się więcej kłaniać uczynkom rąk twoich.
Micah	Mi	38	5	13	I wykorzenię gaje twoje z pośrodku ciebie i zburzę miasta twoje.
Micah	Mi	38	5	14	I ucynię w zapalczywości i w rozgniewaniu pomstę nad wszymi narody, które nie słuchały.
Micah	Mi	38	6	1	Słuchajcie, co Pan mówi: Wstań, czyń prawem przeciw górom, a niech słuchają pagórki głosu twego.
Micah	Mi	38	6	2	Niech słuchają góry sądu Pańskiego i mocne fundamenty ziemie; bo sąd Pański z ludem swym, a z Izraelem da się rozsądzić.
Micah	Mi	38	6	3	Ludu mój! cóżem ci uczynił, albo w czemem ci się uprzykrzył? odpowiedz mi.
Micah	Mi	38	6	4	Iżem cię wywiódł z ziemie Egipskiéj, a z domu niewolników wybawiłem cię i posłałem przed obliczem twojem Mojżesza i Aarona i Maryą.
Micah	Mi	38	6	5	Ludu mój! wspomnij, proszę, co myślił Balak, król Moab, i co mu odpowiedział Balaam. syn Beor, od Sethym aż do Galgal, żebyś poznał sprawiedliwości Pańskie.
Micah	Mi	38	6	6	Cóż godnego ofiaruję Panu, pokłonię się Bogu wysokiemu? Izali mu ofiaruję całopalenia i cielce roczne?
Micah	Mi	38	6	7	Izali Pan może być ubłagan tysiącami baranów, albo wielą tysięcy kozłów tłustych? Izali dam pierworodnego mego za złość moję, owoc żywota mego za grzech dusze mojéj?
Micah	Mi	38	6	8	Pokażę tobie, człowiecze! co jest dobro, i czego Pan chce po tobie: Zaiste, żebyś czynił sąd a miłował miłosierdzie a z pilnością chodził z Bogiem twoim.
Micah	Mi	38	6	9	Głos Pański do miasta wola: (a zbawienie będzie bojącym się imienia twego) Słuchajcie pokolenia! a któż to pochwali?
Micah	Mi	38	6	10	Jeszcze ogień w domu niezbożnego, skarby nieprawości i miara mniejsza gniewu pełna.
Micah	Mi	38	6	11	Izali usprawiedliwię szale niezbożne, a w mieszku gwichty fałszywe?
Micah	Mi	38	6	12	Któremi bogacze jego napełnili się nieprawością, a mieszkający w nim mówili kłamstwo, a język ich zdradliwy w uściech ich.
Micah	Mi	38	6	13	A tak i Ja począłem cię karać zatraceniem dla grzechów twoich.
Micah	Mi	38	6	14	Ty będziesz jeść a nie najesz się, uniżenie twoje w pośrodku ciebie: i pochwycisz a nie zachowasz, a które zachowasz, dam pod miecz.
Micah	Mi	38	6	15	Ty siać będziesz a żąć nie będziesz, ty będziesz tłoczyć oliwę, a oliwą się pomazować nie będziesz, i moszcz, a nie będziesz pić wina.
Micah	Mi	38	6	16	I przestrzegałeś przykazania Amry i każdego uczynku domu Achab i chodziłeś po ich woli, żebych cię dał na zatracenie, a mieszkające w nim na kszykanie: i hańbę ludu mego nosić będziecie.
Micah	Mi	38	7	1	Biada mnie, żem się stał, jako który zbiera w jesieni grona po zbieraniu wina: niemasz grona ku zjedzeniu, skoroźrałych fig pożądała dusza moja.
Micah	Mi	38	7	2	Zginął święty z ziemie, i prawego niemasz między ludźmi: wszyscy na krew czyhają, mąż brata swego na śmierć łowi.
Micah	Mi	38	7	3	Złość rąk swoich nazywają dobrem, książę żąda, a sędzia na oddaniu jest, a wielki mówił żądze dusze swojéj, i zamieszali ją.
Micah	Mi	38	7	4	Kto najlepszy między nimi jest, jako oset, a kto prawy, jako ciernie z płotu. Dzień upatrowania twego, nawiedzenie twoje przyszło: teraz będzie spustoszenie ich.
Micah	Mi	38	7	5	Nie wierzcie przyjacielowi, a nie ufajcie w książęciu: przed tą, która sypia na łonie twojem, strzeż zamków ust twoich.
Micah	Mi	38	7	6	Bo syn urąga ojcu, a córka powstaje na matkę swą, niewiastka na świekrę swoję, a nieprzyjaciele człowieczy domownicy jego.
Micah	Mi	38	7	7	A ja na Pana patrzyć będę, oczekawać będę Boga, zbawiciela mego; wysłucha mię Bóg mój.
Micah	Mi	38	7	8	Nie wesel się, nieprzyjaciółko moja! nademną, żem upadł, powstanę, gdy usiędę w ciemnościach, Pan jest światłością moją.
Micah	Mi	38	7	9	Gniew Pański poniosę; bom zgrzeszył jemu, aż osądzi sprawę moję i uczyni sąd mój: wywiedzie mię na światło, ujrzę sprawiedliwość jego.
Micah	Mi	38	7	10	I patrzyć będzie nieprzyjaciółka moja i okryje się wstydem, która mówi do mnie: Gdzie jest Pan, Bóg twój? Oczy moje będą patrzyć na nię, teraz będzie na podeptanie jako błoto na ulicy.
Micah	Mi	38	7	11	Dzień, aby były budowane płoty twoje, w on dzień oddalone będzie rozkazowanie.
Micah	Mi	38	7	12	Dnia onego i aż do ciebie przyjdzie z Assur i aż do miast obronnych, a od miast obronnych aż do rzeki, i od morza do morza, i do góry od góry.
Micah	Mi	38	7	13	A ziemia będzie na spustoszenie dla obywatelów swoich i dla owocu myśli ich.
Micah	Mi	38	7	14	Paś lud twój laską twoją, trzodę dziedzictwa twego, mieszkające same w lesie, wpośród Karmela: będą paszeni na Basan i Galaad wedle dni dawnych.
Micah	Mi	38	7	15	Wedle dni wyjścia twego z ziemie Egipskiéj ukażę mu dziwy.
Micah	Mi	38	7	16	Ujrzą narodowie, a zawstydzą się nad wszystką mocą ich, włożą rękę na usta, uszy ich głuche będą.
Micah	Mi	38	7	17	Będą lizać proch jako węże, jako ziemopłaz będą przestraszeni w domu swoim: Pana, Boga naszego, strachać się będą i ciebie bać się będą.
Micah	Mi	38	7	18	Któryż Bóg podobny tobie, który oddalasz nieprawość i mijasz grzech ostatków dziedzictwa swego? nie rozpuści więcéj zapalczywości swojéj; bo chcący w miłosierdziu jest.
Micah	Mi	38	7	19	Wróci się a zlituje się nad nami: złoży nieprawości nasze i wrzuci do głębokości morskiéj wszystkie grzechy nasze.
Micah	Mi	38	7	20	Dasz prawdę Jakóbowi, miłosierdzie Abrahamowi, coś przysiągł ojcom naszym ode dni dawnych. Przypisy
Nahum	Na	39	1	1	Brzemię Niniwe. Księgi widzenia Nahum Elcesejczyka.
Nahum	Na	39	1	2	Bóg rzewniwy i mszczący się Pan, mszczący się Pan, i mający zapalczywość, mszczący się Pan nad nieprzyjaciółmi swymi, a gniewający się na przeciwniki swoje.
Nahum	Na	39	1	3	Pan cierpliwy a wielkiéj mocy, a oczyszczając nie uczyni niewinnym: Pan w burzy, i w wichrze drogi jego, a mgły proch nóg jego.
Nahum	Na	39	1	4	Fukający morze i wysuszający je a wszystkie rzeki w pustynią obracający. Zemdlał Basan i Karmel, i kwiat Libański uwiądł.
Nahum	Na	39	1	5	Góry poruszyły się przed nim, a pagórki spustoszały, i ziemia się zatrzęsła od oblicza jego i świat i wszyscy mieszkający na nim.
Nahum	Na	39	1	6	Przed obliczem zagniewania jego kto stanie? a kto się sprzeciwi w gniewie zapalczywości jego? zagniewanie jego wylało się jako ogień, i skały rozpłynęły się od niego.
Nahum	Na	39	1	7	Dobry Pan i posilający w dzień utrapienia, a zna mające nadzieję w nim.
Nahum	Na	39	1	8	I w powodzi przemijającéj dokonanie uczyni miejsca jego, a nieprzyjaciele jego ciemności prześladować będą.
Nahum	Na	39	1	9	Cóż myślicie przeciw Panu? dokończenie on uczyni, nie powstanie dwojaki ucisk.
Nahum	Na	39	1	10	Bo jako ciernie spółecznie się wiąże, tak biesiada ich pospołu pijących, będą zniszczeni jako słoma suchości pełna.
Nahum	Na	39	1	11	Z ciebie wynidzie myślący przeciwko Panu złość, rozbierając na myśli wystąpienie.
Nahum	Na	39	1	12	To mówi Pan: Choćby doskonałymi byli, i tak więcéj było, tak téż będą postrzyżeni, i przeminie: utrapiłem cię, i nie utrapię cię więcéj.
Nahum	Na	39	1	13	A teraz złamię laskę jego z grzbieta twego, i związki twoje potargam.
Nahum	Na	39	1	14	I rozkaże o tobie Pan, nie będzie siano imieniem twojem więcéj, z domu Boga twego wygubię rycinę i licinę, położę grób twój; boś jest niepoczciwy,
Nahum	Na	39	1	15	Oto na górach nogi opowiadającego i zwiastującego pokój. Święć, Judo! święta twoje, a oddawaj śluby twoje; bo nie przyda więcéj, aby przeszedł po tobie Belial, wszystek zginął.
Nahum	Na	39	2	1	Przyciągnął, któryby rozpraszał przed tobą, któryby strzegł oblężenia: przypatrz się drodze, posil biodra, umocnij siłę bardzo.
Nahum	Na	39	2	2	Bo oddał Pan pychę Jakóbowę jako pychę Izraelowę; bo je pustoszyciele rozrzucili i latorośle ich popsowali.
Nahum	Na	39	2	3	Tarcz mocarzów jego ognista, mężowie wojska w szarłacie, ogniste lece wozu w dzień przygotowania jego, a woźnicy uśpieni są.
Nahum	Na	39	2	4	Na drogach zatrwożeni są, poczwórne ztarły się na ulicach, pozór ich jako pochodnie, jako błyskawice i tam i sam biegające.
Nahum	Na	39	2	5	Wspomnij na mocarze swoje, upadną na drogach swoich, prędko wskoczą na mury jego, i zgotowany będzie daszek.
Nahum	Na	39	2	6	Bramy rzek są otworzone, a zbór do ziemie rozwalony.
Nahum	Na	39	2	7	I żołnierz poimany zawiedziony jest, a służebnice jego prowadzono wzdychające jako gołębice, szemrzące w sercach swoich.
Nahum	Na	39	2	8	A Niniwe jako sadzawka wód wody jego, ale sami uciekli. Stójcie, stójcie! a niemasz, ktoby się wrócił.
Nahum	Na	39	2	9	Rozchwyćcie śrebro, rozchwyćcie złoto, a niemasz końca bogactwom we wszystkich naczyniach pożądanych.
Nahum	Na	39	2	10	Rozmiotane jest i rozerwane i rozdrapane: a serce struchlałe i zemdlenie kolan i zwątlenie we wszystkich nerkach, a twarzy wszystkich jako okopcenie garnca.
Nahum	Na	39	2	11	Gdzie jest mieszkanie lwów, i pastwiska szczeniąt lwich? do którego szedł lew, aby tam wszedł, szczenię lwie, a niemasz, ktoby przestraszył.
Nahum	Na	39	2	12	Lew nachwytał dostatecznie szczeniętom swym i nabił lwicom swym, a napełnił łupem jaskinie swoje a łożysko swe wydartkiem.
Nahum	Na	39	2	13	Owo Ja na cię, mówi Pan zastępów, i podpalę aż do dymu poczwórne twoje, a lwięta twoje pożre miecz, i wykorzenię z ziemie łup twój, i nie będzie więcéj słyszeć głosu posłów twoich.
Nahum	Na	39	3	1	Biada, miasto krwawe, wszystko kłamstwa szarpaniny pełne, nie odejdzie z ciebie łup.
Nahum	Na	39	3	2	Głos bicza i głos pędu koła i konia rżącego i poczwórnego woza wskok bieżącego i jezdnego wsiadającego:
Nahum	Na	39	3	3	I miecza błyskającego i oszczepa lśniącego i mnóstwa pobitego i upadku ciężkiego: i niemasz końca trupów, i legą na ciałach swoich.
Nahum	Na	39	3	4	Dla mnóstwa wszeteczeństw nierządnice pięknéj a wdzięcznéj a mającéj czary, która przedała narody wszeteczeństwy swemi, a familie czarami swemi.
Nahum	Na	39	3	5	Owo Ja do ciebie, mówi Pan zastępów, i odkryję sromotę twoję przed obliczem twojem i ukażę narodom nagość twoję, a królestwom hańbę twoję.
Nahum	Na	39	3	6	I wyrzucę na cię obrzydłości i zelżę cię i dam cię na przykład.
Nahum	Na	39	3	7	A będzie, każdy, kto cię ujrzy, odskoczy od ciebie i rzecze: Spustoszone jest Niniwe, kto nad tobą chwiać głową będzie? Zkąd mam szukać pocieszyciela tobie?
Nahum	Na	39	3	8	Izaliś lepsze nad Alexandryą ludną, która mieszka na rzekach? wody około niéj, któréj bogactwa morze, a wody mury jéj.
Nahum	Na	39	3	9	Murzyńska ziemia mocą jéj i Egipt, a niemasz końca, Afryka i Lybianie byli na pomoc twoję.
Nahum	Na	39	3	10	Lecz i ona w zaprowadzenie w niewolą zawiedziona jest: dzieci jéj poroztrącane są na początku wszech dróg, a o szlachcice jéj miotali los, a wszyscy przedni panowie jéj okowani są w pętach.
Nahum	Na	39	3	11	A tak i ty upijesz się a będziesz wzgardzona, i ty szukać będziesz ratunku od nieprzyjaciela.
Nahum	Na	39	3	12	Wszystkie zamki twoje jako figowe drzewo z niedojrzałemi figami swemi, które, jeźli zatrzęsione będą, padną w gębę jedzącego.
Nahum	Na	39	3	13	Oto lud twój niewiasty w pośrodku ciebie: nieprzyjaciołom twoim otworem otworzone będą bramy ziemie twéj, pożre ogień zawory twoje.
Nahum	Na	39	3	14	Naczerpaj sobie wody dla oblężenia, buduj obrony twoje, wnidź do błota a depc, depcąc trzymaj cegłę.
Nahum	Na	39	3	15	Tam cię pożre ogień, zginiesz mieczem, pożre cię jako chrząszcz: zgromadź się jako chrząszcz, rozmnóż się jak szarańcza.
Nahum	Na	39	3	16	Więcéjeś uczyniła kupiectw twoich, niż jest gwiazd niebieskich, chrząszcz rozszerzył się i uleciał.
Nahum	Na	39	3	17	Stróżowie twoi jak szarańcza, a malutcy twoi jako szarańcza szarańczy, które siadają na płocie czasu zimna: słońce wzeszło, i odleciały, i nie znać było miejsca ich, kędy były.
Nahum	Na	39	3	18	Zdrzymali się pasterze twoi, królu Assur! będą pogrzebione książęta twoje, krył się lud twój po górach, a niemasz, ktoby zgromadził.
Nahum	Na	39	3	19	Nie jest tajne skruszenie twoje, bardzo zła jest rana twoja: wszyscy, którzy słyszeli słuch twój, klaskali ręką nad tobą. Bo na kogo nie przychodziła złość twoja zawżdy? Przypisy
Habakkuk	Ha	40	1	1	Brzemię, które widział Habakuk prorok.
Habakkuk	Ha	40	1	2	Dokądże, Panie! wołać będę, a nie wysłuchasz? krzyczeć będę k tobie, gwałt cierpiąc, a nie wybawisz?
Habakkuk	Ha	40	1	3	Przeczżeś mi ukazał nieprawość i pracą, patrzyć na łup, i niesprawiedliwość przedemną, i stał się sąd i sprzeciwieństwo potężniejsze.
Habakkuk	Ha	40	1	4	Dlatego podrapan jest zakon, i nie przyszedł aż do końca sąd, iż niezbożny przemaga przeciw sprawiedliwemu, dlatego wychodzi sąd przewrótny.
Habakkuk	Ha	40	1	5	Pojrzyjcie między narody, a przypatrzcie się, dziwujcie się a zdumiejcie się; bo się stał uczynek za dni waszych, któremu żaden wierzyć nie będzie, gdy go będą powiadać.
Habakkuk	Ha	40	1	6	Bo oto Ja wzbudzę Chaldejczyki, naród gorzki a prędki, idący po szerokości ziemie, aby posiadł mieszkania nie swoje.
Habakkuk	Ha	40	1	7	Straszny i ogromny jest, od niego samego sąd i brzemię jego wynidzie.
Habakkuk	Ha	40	1	8	Lżejsze niż pardowie konie jego a prędszy niż wilcy z wieczora, rozbieżą się jezdni jego; bo jezdni jego zdaleka przyjdą, latać będą jako orzeł kwapiący się ku jedzeniu.
Habakkuk	Ha	40	1	9	Wszyscy na łupiestwo przyjdą, twarzy ich wiatr palący i zgromadzi jako piasek poimanie.
Habakkuk	Ha	40	1	10	A ten z królów tryumphy czynić będzie, a tyranowie błaznami u niego będą: ten się będzie śmiał z każdego zamku i usypie wał i weźmie go.
Habakkuk	Ha	40	1	11	Tedy się odmieni duch i przeminie i upadnie, tać jest moc jego boga jego.
Habakkuk	Ha	40	1	12	Izaliś nie ty od początku, Panie! Boże mój, Święty mój? a nie umrzemy: Panie! na sąd postawiłeś go, i mocnego, abyś skarał, ugruntowałeś go.
Habakkuk	Ha	40	1	13	Czyste są oczy twoje, abyś nie patrzył na złe, a patrzyć na nieprawość nie będziesz mógł. Przeczże patrzysz na nieprawość czyniące, a milczysz, gdy niezbożny pożera sprawiedliwszego niż sam?
Habakkuk	Ha	40	1	14	I uczynisz ludzie jako ryby morskie i jako płaz nie mający wodza.
Habakkuk	Ha	40	1	15	Wszystko wędą podniósł, wyciągnął je niewodem swoim i zgromadził w sieć swoję. Dlatego się weselić i radować będzie.
Habakkuk	Ha	40	1	16	Dlatego będzie ofiarował niewodowi swemu i uczyni ofiarę sieci swéj; bo przez je utył dział jego i pokarm jego wyborny.
Habakkuk	Ha	40	1	17	Dlatego tedy rozszerzył niewód swój, a zawżdy zabijać narodów nie przepuści.
Habakkuk	Ha	40	2	1	Na straży mojéj stać będę i zastanowię się na zamku, a przypatrzę się, żebym ujrzał, co mi rzeką, i co mam odpowiedzieć strofującemu mię.
Habakkuk	Ha	40	2	2	I odpowiedział mi Pan i rzekł: Napisz widzenie a wyłóż je na tablicach, żeby przebieżał, kto je czytać będzie.
Habakkuk	Ha	40	2	3	Bo jeszcze widzenie daleko, i ukaże się na końcu a nie skłama. Jeźliby odwłaczał, oczekawaj go; bo przychodzący przyjdzie a nie zamieszka.
Habakkuk	Ha	40	2	4	Oto kto niedowiarkiem jest, nie będzie prosta dusza jego w nim samym; a sprawiedliwy wiarą swą żyć będzie.
Habakkuk	Ha	40	2	5	A jako wino pijącego zdradza, tak będzie mąż pyszny, a nie będzie ozdobiony, który rozszerzył jako piekło duszę swoje, a sam jest jako śmierć i nie napełnia się i zbierze do siebie wszystkie narody, a zgromadzi ku sobie wszystkie ludzie.
Habakkuk	Ha	40	2	6	Izali nie ci wszyscy wezmą nań przypowieść i przysłowie zagadek o nim? i rzeką: Biada temu, kto rozmnaża nie swoje! dokądże? i obciąża przeciw sobie gęste błoto!
Habakkuk	Ha	40	2	7	Izali nie nagle powstaną, którzy cię kąsać będą, i wzbudzeni będą szarpający cię? i będziesz im na łupiestwo.
Habakkuk	Ha	40	2	8	Iżeś ty łupił narody mnogie, złupią cię wszyscy, którzy zostaną z narodów, dla krwie człowieczéj i dla krzywdy ziemie, miasta i wszech mieszkających w niem.
Habakkuk	Ha	40	2	9	Biada, który zgromadza łakomstwo złe domowi swemu, aby było na wysokości gniazdo jego, a mniema, że się wybawi z ręki złego.
Habakkuk	Ha	40	2	10	Myśliłeś zawstydzenie domowi twemu, posiekłeś narodów wiele, i grzeszyła dusza twoja.
Habakkuk	Ha	40	2	11	Bo kamień z ściany wołać będzie, a drzewo, które między spojeniem budowania jest, odpowie.
Habakkuk	Ha	40	2	12	Biada, kto buduje miasto krwią, a gotuje miasto nieprawością.
Habakkuk	Ha	40	2	13	Izali to nie jest od Pana zastępów? Bo będą pracować ludzie w wielkim ogniu, a narodowie po próżnicy i ustaną.
Habakkuk	Ha	40	2	14	Bo się napełni ziemia, aby poznali chwałę Pańską, jako wody okrywające morze.
Habakkuk	Ha	40	2	15	Biada, który dawa napój przyjacielowi swemu, wpuszczając żółć swoje i upojając, aby oglądał nagość jego.
Habakkuk	Ha	40	2	16	Napełniłeś się sromoty miasto sławy: pij téż ty i uśnij; ogarnie cię kubek prawice Pańskiéj, i wracanie sromotne nad chwałą twoją.
Habakkuk	Ha	40	2	17	Albowiem nieprawość Libanu okryje cię, i spustoszeniem bydła odstraszy je dla krwie ludzi i krzywdy ziemie i miasta i wszech mieszkających w niem.
Habakkuk	Ha	40	2	18	Co pomoże rycina, że ją wyrzezał uczyniciel jego? licina i obraz fałeszny, iż miał nadzieję w uczynku uczyniciel jego, aby uczynił bałwany nieme?
Habakkuk	Ha	40	2	19	Biada, który mówi drewnu: Ocuć się! Wstań, kamieniowi milczącemu. Izali ten nauczyć będzie mógł? Oto ten okryty jest złotem i śrebrem, a ducha żadnego niemasz we wnętrznościach jego.
Habakkuk	Ha	40	2	20	Ale Pan w kościele swym świętym, niech milczy od oblicza jego wszystka ziemia.
Habakkuk	Ha	40	3	1	Panie! słyszałem słuch twój i ulękłem się. Panie! dzieło twoje w pośrodku lat ożyw je.
Habakkuk	Ha	40	3	2	W pośrodku lat oznajmisz; gdy się rozgniewasz, wspomnisz na miłosierdzie.
Habakkuk	Ha	40	3	3	Bóg od południa przyjdzie, a Święty z góry Pharan, okryła niebiosa chwała jego, a wysławiania jego pełna jest ziemia.
Habakkuk	Ha	40	3	4	Blask jego jako światłość będzie, rogi w ręku jego: tam jest zakryta moc jego.
Habakkuk	Ha	40	3	5	Przed obliczem jego pójdzie śmierć, i wynidzie diabeł przed nogami jego.
Habakkuk	Ha	40	3	6	Stanął i rozmierzył ziemię, pojrzał i rozwiązał narody, i skruszone są góry wieku, zniżyły się pagórki świata przed drogami wieczności jego.
Habakkuk	Ha	40	3	7	Dla nieprawości widziałem namioty Murzyńskie, strwożą się skóry ziemie Madyan.
Habakkuk	Ha	40	3	8	Izali na rzeki rozgniewałeś się, Panie! albo na rzeki zapalczywość twoja? albo na morze rozgniewanie twoje, który wsiędziesz na konie twoje, a poczwórne twoje zbawienie?
Habakkuk	Ha	40	3	9	Wzbudzając wzbudzisz łuk twój, przysięgi pokoleniom, któreś rzekł.
Habakkuk	Ha	40	3	10	Rzeki przerwiesz ziemię: widziały cię i bolały góry, nawałność wód przeminęła, wydała przepaść głos swój, wysokość podniosła ręce swoje.
Habakkuk	Ha	40	3	11	Słońce i księżyc stanęły w mieszkaniu swojem w światłości strzał twoich, pójdą w blasku błyskającéj się włocznie twojej.
Habakkuk	Ha	40	3	12	W zagniewaniu podepcesz ziemię, w zapalczywości uczynisz zdumiałe narody.
Habakkuk	Ha	40	3	13	Wyszedłeś na zbawienie ludu twego, na zbawienie z Chrystusem twoim: zbiłeś głowę z domu niezbożnego, obnażyłeś grunt jego aż do szyje.
Habakkuk	Ha	40	3	14	Przeklnąłeś berła jego, głowę waleczników jego, przychodzących jako wicher, aby mię rozproszyli: radość ich jako tego, który pożera ubogiego w skrytości.
Habakkuk	Ha	40	3	15	Uczyniłeś w morzu drogę koniom twoim na błocie wód wielkich.
Habakkuk	Ha	40	3	16	Usłyszałem, a wzruszył się żywot mój, od głosu zadrżały wargi moje: niech wnidzie zgniłość w kości moje, a podemną niech się zamnoży, abych odpoczął w dzień utrapienia, abych wstąpił do ludu naszego przepasanego.
Habakkuk	Ha	40	3	17	Albowiem figa nie zakwitnie, a nie będzie owoców w winnicach. Omyli robota oliwy, i pola nie dadzą żywności, odcięty będzie z owczarni drób! i nie będzie skotu u żłobów.
Habakkuk	Ha	40	3	18	A ja będę się w Panu radował i będę się weselił w Bogu, Jezusie moim.
Habakkuk	Ha	40	3	19	Bóg Pan jest moc moja, i postawi jako jeleń nogi moje i po wysokościach moich poprowadzi mię zwyciężca, psalmy śpiewającego. Przypisy
Zephaniah	So	41	1	1	Słowo Pańskie, które się stało do Sophoniasza, syna Chus, syna Godoliasza, syna Amaryasza, syna Ezechiasza, za dni Jozyasza, syna Ammon, króla Judzkiego.
Zephaniah	So	41	1	2	Zbierając zbiorę wszystko z oblicza ziemie, mówi Pan.
Zephaniah	So	41	1	3	Zbierając człowieka i bydlę, zbierając ptastwo powietrzne i ryby [0851]morskie, a upadki będą niezbożnych: i wytracę ludzie z oblicza ziemie, mówi Pan.
Zephaniah	So	41	1	4	A wyciągnę rękę moje na Judę i na wszystkie mieszkające w Jeruzalem, i wytracę z miejsca tego ostatki Baal i imiona ministrów z kapłany.
Zephaniah	So	41	1	5	I te, którzy się kłaniają na dachach wojsku niebieskiemu, a kłaniają się i przysięgają na Pana i przysięgają na Melchom.
Zephaniah	So	41	1	6	I którzy się odwracają od tyłu Pańskiego i, którzy nie szukali Pana, i nie pytali się o nim.
Zephaniah	So	41	1	7	Milczcie przed obliczem Pana Boga; bo blisko jest dzień Pański, bo zgotował Pan ofiarę, poświęcił wezwane swoje.
Zephaniah	So	41	1	8	I będzie: W dzień ofiary Pańskiéj nawiedzę książęta i syny królewskie i wszystkie, którzy się oblekli w odzienie cudzoziemskie.
Zephaniah	So	41	1	9	I nawiedzę każdego, który hardzie wchodzi na próg onego dnia, którzy napełniają dom Pana, Boga swego, nieprawością i zdradą.
Zephaniah	So	41	1	10	I będzie onego dnia, mówi Pan, głos wołania od bramy rybnéj, a wycie od wtóréj i skruszenie wielkie od pagórków.
Zephaniah	So	41	1	11	Wyjcie! obywatele Stępy, umilkł wszystek lud Chanaan, wytraceni są wszyscy uwinieni w śrebro.
Zephaniah	So	41	1	12	I będzie czasu onego, będę szperał Jeruzalem z świecami i nawiedzę męże, którzy polgnęli w drożdżach swoich, którzy mówią w sercach swoich: Nie uczyni Pan dobrze i nie uczyni źle.
Zephaniah	So	41	1	13	I będzie moc ich rozchwycenie, a domy ich na pustki, i zbudują domy, a nie będą mieszkać, i nasadzą winnice, a nie będą pić wina ich.
Zephaniah	So	41	1	14	Blisko jest dzień Pański wielki, blisko jest i śpieszny bardzo, głos dnia Pańskiego gorzki: będzie tam utrapion mężny.
Zephaniah	So	41	1	15	Dzień gniewu dzień on, dzień utrapienia i ucisku, dzień nieszczęścia i nędze, dzień ciemności i mroku, dzień chmury i wichru,
Zephaniah	So	41	1	16	Dzień trąby i krzyku na miasta obronne i na węgły wysokie.
Zephaniah	So	41	1	17	I utrapię ludzie, i będą chodzić jako ślepi; bo zgrzeszyli Panu, i będzie wylana krew ich jako ziemia a ciała ich jako gnój.
Zephaniah	So	41	1	18	Ale i śrebro ich i złoto ich nie będzie ich mogło wybawić w dzień gniewu Pańskiego: w ogniu rzewniwości jego pożarta będzie wszystka ziemia; bo dokonanie z prędkością uczyni wszystkim mieszkającym na ziemi.
Zephaniah	So	41	2	1	Zejdźcie się, zgromadźcie się, narodzie niemiły!
Zephaniah	So	41	2	2	Pierwéj, niż rozkazanie urodzi dzień jako proch mijający, pierwéj, niż przyjdzie na was gniew zapalczywości Pańskiéj, pierwéj, niż przyjdzie na was dzień rozgniewania Pańskiego.
Zephaniah	So	41	2	3	Szukajcie Pana wszyscy ciszy ziemscy, którzyście sąd jego czynili: szukajcie sprawiedliwości, szukajcie cichości, jeźli jako się skryjecie w dzień zapalczywości Pańskiéj.
Zephaniah	So	41	2	4	Bo Gaza zepsowana będzie, i Aszkalon na pustki, Azoth w południe wyrzucą, i Akkaron wykorzenion będzie.
Zephaniah	So	41	2	5	Biada, którzy mieszkacie na sznurze morkim, narodzie wytracający! słowo Pańskie na was, Chanaanie, ziemio Philistyńska! i wytracę cię tak, iż nie będzie obywatela.
Zephaniah	So	41	2	6	I będzie sznur morski odpoczynieniem pasterzów i oborami bydła.
Zephaniah	So	41	2	7	I będzie sznur tego, który zostanie z domu Juda, tam się paść będą: w domiech Aszkalona w wieczór będą odpoczywać; bo je nawiedzi Pan, Bóg ich, i odwróci poimańce ich.
Zephaniah	So	41	2	8	Słyszałem urąganie Moab i bluźnierstwa synów Ammon, które na oczy wyrzucali ludowi memu i rozwielmożyli się nad granicami ich.
Zephaniah	So	41	2	9	Przeto żywię Ja, mówi Pan zastępów, Bóg Izraelów, że Moab jako Sodoma będzie, a synowie Ammon jako Gomorra, suchością ciernia i gromadami soli a pustynią aż na wieki, ostatek ludu mego rozchwycą je, a ostatek narodu mego posiędą je.
Zephaniah	So	41	2	10	To je potka za pychę ich, że bluźnili i wielmożyli się na lud Pana zastępów.
Zephaniah	So	41	2	11	Straszny Pan na nie i zniszczy wszystkie bogi ziemie, a będą się mu kłaniać mężowie z miejsca swego, wszystkie wyspy narodów.
Zephaniah	So	41	2	12	Lecz i wy, Murzynowie! mieczem moim pobici będziecie.
Zephaniah	So	41	2	13	I wyciągnie rękę swą na północy a zatraci Assur i obróci Śliczną w pustynią i w bezdrożną i jako pustynią.
Zephaniah	So	41	2	14	I będą legać w pośrodku jéj stada, wszystkie zwierzęta narodów: i bąk i jeż na progach ich będą mieszkać, głos śpiewającego w oknie, kruk na prożniku; bo zwątlę moc jego.
Zephaniah	So	41	2	15	Toć jest miasto sławne, mieszkające w bezpieczeństwie, które mówiło w sercu swojem: Jam jest, a oprócz mnie niemasz więcéj innego. Jako się stało pustynią legowisko bestyi! każdy, który przechodzi przez nię, kszykać będzie i machać ręką swoją.
Zephaniah	So	41	3	1	Biada draźnicielko! a odkupione miasto, gołębico.
Zephaniah	So	41	3	2	Nie słuchało głosu i nie przyjęło ćwiczenia, w Panu nie ufało, do Boga się swego nie przybliżało.
Zephaniah	So	41	3	3	Książęta jego wpośród jego jako lwi ryczący, sędziowie jego wilcy w wieczór, nie zostawiali do zarania.
Zephaniah	So	41	3	4	Prorocy jego wściekli, mężowie zdradliwi, kapłani jego splugawili świątynią, niesprawiedliwie czynili przeciw zakonowi.
Zephaniah	So	41	3	5	Pan sprawiedliwy w pośrodku jego nie uczyni nieprawości, rano, rano sąd swój wyda na światło, a nie zatai się: a nieprawy nie znał wstydu.
Zephaniah	So	41	3	6	Wytraciłem narody, i rozwaliły się węgły ich, spustoszyłem ulice ich, gdyż niemasz, ktoby po nich chodził, spustoszały miasta ich, że nie zostało człowieka, ani żadnego obywatela.
Zephaniah	So	41	3	7	Mówiłem: Wżdy się mnie bać będziesz, przyjmiesz ćwiczenie, i nie zginie mieszkanie jego dla tego wszystkiego, czemem go nawiedził: wszakże rano wstawszy pokazili wszystkie myśli swoje.
Zephaniah	So	41	3	8	Przeto poczekaj mię, mówi Pan, w dzień powstania mego na przyszły czas; bo sąd mój, abych zgromadził narody i zebrał królestwa i wylał na nie rozgniewanie moje, wszystek gniew zapalczywości; bo ogniem rzewniwości mojéj pożarta będzie wszystka ziemia.
Zephaniah	So	41	3	9	Bo na ten czas przywrócę ludziom wargę wybraną, aby wzywali wszyscy w imię Pańskie a służyli mu ramieniem jednem.
Zephaniah	So	41	3	10	Za rzekami Murzyńskiéj ziemie, ztamtąd nabożni moi, synowie rozproszonych moich przyniosą mi dar.
Zephaniah	So	41	3	11	W on dzień nie będziesz się wstydzić za wszystkie wynalazki twoje, któremiś grzeszyło przeciw mnie; bo tedy odejmę z pośrodku ciebie hardzie mówiące pychy twojéj, a już nie przydasz podnosić się więcéj na górze świętéj mojéj.
Zephaniah	So	41	3	12	I zostawię w pośrodku ciebie lud ubogi i nędzny, a będą mieć nadzieję w imieniu Pańskiem.
Zephaniah	So	41	3	13	Ostatki Izraela nie będą czynić nieprawości, ani mówić kłamstwa, i nie najdzie się w uszach ich język zdradliwy; bo oni paść się będą i leżeć, a nie będzie, ktoby przestraszył.
Zephaniah	So	41	3	14	Chwal, córko Syońska! wykrzykaj, Izraelu! wesel się i raduj się ze wszego serca, córko Jeruzalem!
Zephaniah	So	41	3	15	Odjął Pan sąd twój, odwrócił nieprzyjacioły twoje, królem Izraelskim Pan w pośrodku ciebie, nie będziesz się bać złego więcéj.
Zephaniah	So	41	3	16	Onego dnia rzeką Jeruzalem: Nie bój się! a Syonowi: Niech nie osłabiają ręce twoje!
Zephaniah	So	41	3	17	Pan, Bóg twój, w pośrodku ciebie mocny, on zbawi, rozweseli się z ciebie radością, milczeć będzie w miłości swéj, radować się będzie z ciebie w chwale.
Zephaniah	So	41	3	18	Plotki, którzy od zakonu byli odstąpili, zgromadzę; bo z ciebie byli, abyś więcéj z nich nie miał urągania.
Zephaniah	So	41	3	19	Oto Ja pobiję wszystkie, którzy cię trapili na on czas, i zbawię chromiącą i tę, która była wyrzucona, przywiodę: i uczynię je na chwałę, na sławę we wszystkiéj ziemi zelżywości ich.
Zephaniah	So	41	3	20	Onego czasu, którego was przywiodę, i onego czasu, którego was zgromadzę; bo was dam na chwałę i na sławę u wszech narodów ziemskich, gdy wrócę poimanie wasze przed oczyma waszemi, mówi Pan. Przypisy
Haggai	Ag	42	1	1	Roku wtórego Daryusza króla, miesiąca szóstego, pierwszego dnia miesiąca, stało się słowo Pańskie w ręce Aggeusza proroka do Zorobabela, syna Salathiel, książęcia Judzkiego, i do Jezusa, syna Josedek, kapłana wielkiego, mówiąc:
Haggai	Ag	42	1	2	To mówi Pan zastępów, rzekąc: Lud ten mówi: Jeszcze czas nie przyszedł budowania domu Pańskiego.
Haggai	Ag	42	1	3	I stało się słowo w ręce Aggeusza proroka, mówiąc:
Haggai	Ag	42	1	4	Izali wam jest czas mieszkać w domiech z ozdobnymi słupami, a dom ten pusty?
Haggai	Ag	42	1	5	A teraz to mówi Pan zastępów: Połóżcie serca wasze na drogi wasze.
Haggai	Ag	42	1	6	Sialiście wiele, a zwieźliście mało; jedliście, a nie najedliście się; piliście, a nie napiliście się; okryliście się, a nie zagrzaliście się; a kto zyski zbierał, kładł je w dziurawy mieszek.
Haggai	Ag	42	1	7	To mówi Pan zastępów: Połóżcie serca wasze na drogi wasze.
Haggai	Ag	42	1	8	Wstąpcie na górę, nawoźcie drzewa i zbudujcie dom, a będzie mi przyjemny, i rozsławię się, mówi Pan.
Haggai	Ag	42	1	9	Patrzyliście na więcéj, a oto stało się mniéj, i wnieśliście do domu, i rozdmuchnąłem je. Dla któréj przyczyny? mówi Pan zastępów. Iż dom mój jest pusty, a wy się śpieszycie każdy do domu swego.
Haggai	Ag	42	1	10	Dlatego nad wami zakazano niebiosom, aby nie dawały rosy, i zakazano ziemi, aby nie dawała urodzaju swego.
Haggai	Ag	42	1	11	I przyzwałem suchości na ziemię i na góry i na pszenicę i na wino i na oliwę, i cokolwiek rodzi ziemia, i na ludzie i na bydło i na wszystkę pracę ręczną.
Haggai	Ag	42	1	12	I usłyszał Zorobabel, syn Salathiel, i Jezus, syn Josedeków, kapłan wielki, i wszystek ostatek ludu głos Pana, Boga swego, i słowa Aggeusza proroka, jako posłał go Pan ich do nich, i bał się lud od oblicza Pańskiego.
Haggai	Ag	42	1	13	I rzekł Aggeusz, poseł Pański, z posłów Pańskich do ludu, mówiąc: Ja jestem z wami, mówi Pan.
Haggai	Ag	42	1	14	I wzbudził Pan ducha Zorobabel, syna Salathiel, książęcia Judzkiego, i ducha Jezusa, syna Josedek, kapłana wielkiego, i ducha innych ze wszego ludu, i weszli i czynili dzieło w domu Pana zastępów, Boga swego.
Haggai	Ag	42	2	1	Dwudziestego i czwartego dnia miesiąca, w szóstym miesiącu, wtórego roku Daryusza króla,
Haggai	Ag	42	2	2	Siódmego miesiąca, dwudziestego i pierwszego dnia miesiąca, stało się słowo Pańskie w ręce Aggeusza proroka, mówiąc:
Haggai	Ag	42	2	3	Mów do Zorobabela, syna Salathiel, książęcia Judzkiego, i do Jezusa, syna Josedek, kapłana wielkiego, i do innych z ludu, rzekąc:
Haggai	Ag	42	2	4	Kto się między wami został, który widział dom ten w ozdobie jego pierwszéj? A teraz co się wam ten widzi? Izali nie tak jest, jakoby nie był w oczach waszych?
Haggai	Ag	42	2	5	A teraz zmocnij się, Zorobabel! mówi Pan, i zmocnij się téż, Jezu, synu Josedek, kapłanie wielki! i zmocnij się, wszystek ludu ziemie, mówi Bóg zastępów, a czyńcie; (bo Ja jestem z wami, mówi Pan zastępów).
Haggai	Ag	42	2	6	Słowo, którem postanowił z wami, gdyście wychodzili z ziemie Egipskiéj: a duch mój będzie w pośrodku was, nie bójcie się.
Haggai	Ag	42	2	7	Bo to mówi Pan zastępów: Jeszcze jedna mała chwila jest, a Ja poruszę niebo i ziemię i morze i suchą.
Haggai	Ag	42	2	8	I poruszę wszystkie narody, a przyjdzie pożądany wszym narodom, i napełnię dom ten chwałą, mówi Pan zastępów.
Haggai	Ag	42	2	9	Moje jest śrebro i moje jest złoto, mówi Pan zastępów.
Haggai	Ag	42	2	10	Większa będzie chwała domu tego pośledniego, niż pierwszego, mówi Pan zastępów: a na tem miejscu dam pokój, mówi Pan zastępów.
Haggai	Ag	42	2	11	Dwudziestego i czwartego dnia dziewiątego miesiąca, roku wtórego Daryusza króla, stało się słowo Pańskie do Aggeusza proroka, mówiąc:
Haggai	Ag	42	2	12	To mówi Pan zastępów: Pytaj kapłanów o zakon, mówiąc:
Haggai	Ag	42	2	13	Jeźliby wziął człowiek mięso poświęcone w podołek szaty swéj a dotknął się krajem jéj chleba, albo potrawy, albo wina, albo oliwy, albo wszelkiego pokarmu, izali się oświęci? i odpowiadając kapłani, rzekli: Nie.
Haggai	Ag	42	2	14	I rzekł Aggeusz: Jeźli się dotknie zmazany duszą czegokolwiek z tych, izali zmazane nie będzie? i odpowiedzieli kapłani i rzekli: Będzie zmazane.
Haggai	Ag	42	2	15	I odpowiedział Aggeusz i rzekł: Takci ten lud i tak ten naród przed obliczem mojem, mówi Pan, i tak wszelkie dzieło, uczynki rąk ich, i wszystko, co tam ofiarowali, splugawione będzie.
Haggai	Ag	42	2	16	A tak połóżcie serca wasze ode dnia tego i wyżéj, póki nie położono kamienia na kamień w kościele Pańskim.
Haggai	Ag	42	2	17	Gdyście przychodzili do stogu dwadzieścia korców, a bywało dziesięć: a gdyście wchodzili do prasy, abyście wytłoczyli pięćdziesiąt łagwic, a było dwadzieścia.
Haggai	Ag	42	2	18	Skarałem was wiatrem palącym i suszą, i gradem wszystkie prace rąk waszych, a nie był między wami, ktoby się ku mnie nawrócił, mówi Pan.
Haggai	Ag	42	2	19	Połóżcie serca wasze od tego dnia i napotem, od dwudziestego i czwartego dnia miesiąca dziewiątego, ode dnia, którego założono fundamenty kościoła Pańskiego, połóżcie na serca wasze.
Haggai	Ag	42	2	20	Izali już nasienie wyrosło? a jeszcze winnica i figa i granatowe jabłka i drzewo oliwne nie zakwitło; ode dnia tego błogosławić będę.
Haggai	Ag	42	2	21	I stało się słowo Pańskie powtóre do Aggeusza dwudziestego i czwartego dnia miesiąca, mówiąc:
Haggai	Ag	42	2	22	Mów do Zorobabela, książęcia Judzkiego, rzekąc: Ja poruszę niebo spółem i ziemię.
Haggai	Ag	42	2	23	A wywrócę stolicę królestw a skruszę moc królestwa pogańskiego: i wywrócę poczwórny i wsiadającego nań, że pozdychają konie i wsiadacze ich, mąż od miecza brata swego.
Haggai	Ag	42	2	24	W on dzień, mówi Pan zastępów, wezmę ciebie, Zorobabelu, synu Salathiel, sługo mój! mówi Pan, i położę cię jako sygnet; bom cię obrał, mówi Pan zastępów. Przypisy
Zechariah	Za	43	1	1	Miesiąca ósmego, roku wtórego Daryusza króla, stało się słowo Pańskie do Zacharyasza, syna Barachiasza, syna Addo, proroka, mówiąc:
Zechariah	Za	43	1	2	Rozgniewał się Pan na ojce wasze rozgniewaniem.
Zechariah	Za	43	1	3	I rzeczesz do nich: To mówi Pan zastępów: Nawróćcie się do mnie, mówi Pan zastępów, a nawrócę się do was, mówi Pan zastępów.
Zechariah	Za	43	1	4	Nie bądźcie jako ojcowie wasi, do których wołali prorocy pierwsi, mówiąc: To mówi Pan zastępów: Nawróćcie się od dróg waszych złych, od myśli waszych złośliwych: a nie słuchali, ani dbali na mię, mówi Pan.
Zechariah	Za	43	1	5	Gdzież są ojcowie wasi? a prorocy izali na wieki żyć będą?
Zechariah	Za	43	1	6	Wszakóż słowa moje i prawa moje, którem rozkazał sługom moim prorokom, izali nie poimały ojców waszych? i nawrócili się i mówili: Jako był umyślił Pan zastępów uczynić nam według dróg naszych i według wynalazków naszych, uczynił nam.
Zechariah	Za	43	1	7	Dnia dwudziestego i czwartego, jedenastego miesiąca Sabath, roku wtórego Daryusza, stało się słowo Pańskie do Zacharyasza, syna Barachiaszowego, syna Addo, proroka, mówiąc:
Zechariah	Za	43	1	8	Widziałem w nocy, a oto mąż wsiadający na konia rydzego, a on stał między mirthy, które były w głębi, a za nim konie rydze, strokate i białe.
Zechariah	Za	43	1	9	I rzekłem: Co to zacz są, Panie mój? i rzekł do mnie Aniół, który mówił we mnie: Ja ukażę tobie, co to jest.
Zechariah	Za	43	1	10	I odpowiedział mąż, który stał między mirthy, i rzekł: Ci są, które posłał Pan, aby zbiegali ziemię.
Zechariah	Za	43	1	11	I odpowiedzieli Aniołowi Pańskiemu, który stał między mirthy, i rzekli: Zbiegaliśmy ziemię, a oto wszystka ziemia jest osiadła i odpoczywa.
Zechariah	Za	43	1	12	I odpowiedział Aniół Pański i rzekł: Panie zastępów! pókiż się ty nie zlitujesz nad Jeruzalem i nad miasty Judzkiemi, na któreś się rozgniewał? już to siedmdziesiąty rok jest.
Zechariah	Za	43	1	13	I odpowiedział Pan Aniołowi, który mówił we mnie, słowa dobre, słowa pocieszne.
Zechariah	Za	43	1	14	I rzekł do mnie Aniół, który mówił we mnie: Wołaj, mówiąc: To mówi Pan zastępów: Użaliłem się Jeruzalem i Syonu żalem wielkim.
Zechariah	Za	43	1	15	A gniewem wielkim Ja się gniewam na narody bogate; bo Ja rozgniewałem się mało, a oni pomogli do złego.
Zechariah	Za	43	1	16	Dlatego to mówi Pan: Wrócę się do Jeruzalem z litościami, a dom mój zbudowan będzie w nim, mówi Pan zastępów, i modła będzie rozciągniona nad Jeruzalem.
Zechariah	Za	43	1	17	Jeszcze wołaj, rzekąc: To mówi Pan zastępów: Jeszcze będą miasta moje opływać dobrami, i jeszcze Pan pocieszy Syon i obierze jeszcze Jeruzalem.
Zechariah	Za	43	1	18	I podniosłem oczy moje i ujrzałem, a ono cztery rogi.
Zechariah	Za	43	1	19	I rzekłem do Anioła, który mówił we mnie: Co to jest? I rzekł do mnie: Teć są rogi, które rozrzuciły Judę i Izraela i Jeruzalem.
Zechariah	Za	43	1	20	I ukazał mi Pan czterech rzemieślników.
Zechariah	Za	43	1	21	I rzekłem: Co ci idą czynić? Odpowiedział, mówiąc: Te są rogi, które rozmiotały Judę, każdego z osobna, i żaden z nich nie podniósł głowy swéj, i przyszli ci odstraszyć je, aby zrzucili rogi narodów, które podniosły róg na ziemię Judzką, aby ją rozproszyły.
Zechariah	Za	43	2	1	I podniosłem oczy moje i ujrzałem, a oto mąż, a w ręce jego sznur pomierników.
Zechariah	Za	43	2	2	I rzekłem: Gdzie ty idziesz? I rzekł do mnie: Abym mierzył Jeruzalem a obaczył, jako wielka jest szerokość jego i jako wielka dłuż jego.
Zechariah	Za	43	2	3	A oto Aniół, który mówił we mnie, wychodził, i Aniół drugi wychodził przeciw niemu,
Zechariah	Za	43	2	4	I rzekł do niego: Bież, mów do pacholęcia tego, rzekąc: Bez murów będą mieszkać w Jeruzalem prze mnóstwo ludzi i bydła w pośrodku jego.
Zechariah	Za	43	2	5	A Ja mu będę, mówi Pan, murem ognistym wokoło, i ku sławie będę w pośrodku jego.
Zechariah	Za	43	2	6	O, o, uciekajcie z ziemie północnéj! mówi Pan; bo na cztery wiatry rozproszyłem was, mówi Pan.
Zechariah	Za	43	2	7	O Syon! uciekaj, który mieszkasz u córki Babilońskiéj.
Zechariah	Za	43	2	8	Bo to mówi Pan zastępów: Po chwale posłał mię do narodów, które was złupiły; bo kto się was dotknie, dotyka się źrenice oka mego.
Zechariah	Za	43	2	9	Bo oto Ja podniosę rękę moję na nie, a będą korzyścią tym, którzy im służyli, a poznacie, że Pan zastępów posłał mię.
Zechariah	Za	43	2	10	Chwal a wesel się, córko Syońska! bo oto Ja idę i mieszkać będę wpośród ciebie, mówi Pan.
Zechariah	Za	43	2	11	I przyłączą się narodowie mnodzy do Pana w on dzień, i będą mi ludem, a będę mieszkał w pośrodku ciebie: a poznasz, że Pan zastępów posłał mię do ciebie.
Zechariah	Za	43	2	12	I posiędzie Pan Judę, dział swój w ziemi poświęconéj, i obierze jeszcze Jeruzalem.
Zechariah	Za	43	2	13	Niech milczy wszelkie ciało od oblicza Pańskiego; bo powstał z mieszkania swego świętego.
Zechariah	Za	43	3	1	I ukazał mi Pan Jezusa, kapłana wielkiego, stojącego przed Aniołem Pańskim: a szatan stał po prawicy jego, aby się mu sprzeciwiał.
Zechariah	Za	43	3	2	I rzekł Pan do szatana: Niech cię złaje Pan, szatanie! a niech cię złaje Pan, który obrał Jeruzalem. Aza ten nie jest głownia wyrwana z ognia?
Zechariah	Za	43	3	3	A Jezus był obleczon w szaty plugawe, a stał przed obliczem Anioła.
Zechariah	Za	43	3	4	Który odpowiedział i rzekł do tych, którzy stali przed nim, mówiąc: Zejmcie szaty plugawe z niego. I rzekł do niego: Otom zjął z ciebie nieprawość twoję a oblokłem cię w odmienne szaty.
Zechariah	Za	43	3	5	I rzekł: Włóżcie czapkę czystą na głowę jego: i włożyli czapkę czystą na głowę jego i oblekli go w szaty; a Aniół Pański stał.
Zechariah	Za	43	3	6	I oświadczał Aniół Pański Jezusa, mówiąc:
Zechariah	Za	43	3	7	To mówi Pan zastępów: Jeźli drogami mojemi pójdziesz, a straży mojéj strzedz będziesz, ty téż sądzić będziesz dom mój i strzedz będziesz sieni moich, a dam tobie chodzące z tych, którzy tu teraz stoją.
Zechariah	Za	43	3	8	Słuchaj, Jezusie, kapłanie wielki! ty i przyjaciele twoi, którzy mieszkają przed tobą; bo są mężowie znaczący przyszłe rzeczy: Bo oto Ja przywiodę sługę mego wschodzącego.
Zechariah	Za	43	3	9	Bo oto kamień, którym dał przed Jezusa; na kamieniu jednym siedmioro oczy są, oto Ja wyrzeżę rzezanie jego, mówi Pan zastępów, i odejmę nieprawość ziemie jego, dnia jednego.
Zechariah	Za	43	3	10	W on dzień, mówi Pan zastępów, będzie wzywał mąż przyjaciela swego pod winne drzewo i pod figę.
Zechariah	Za	43	4	1	I wrócił się Aniół, który mówił we mnie, i obudził mię, jako męża, którego budzą ze snu jego.
Zechariah	Za	43	4	2	I rzekł do mnie: Co ty widzisz? I rzekłem: Widziałem, ano lichtarz wszystek złoty, a lampa jego na wierzchu jego, i siedm lamp jego na nim, siedm téż nalewek do lamp, które były na wierzchu jego.
Zechariah	Za	43	4	3	I dwie oliwy wedle niego, jedna po prawicy lampy, a druga po lewicy jéj.
Zechariah	Za	43	4	4	I odpowiedziałem a rzekłem do Anioła, który mówił we mnie, mówiąc: Cóż to jest, Panie mój?
Zechariah	Za	43	4	5	I odpowiedział Aniół, który mówił we mnie, i rzekł do mnie: Izali nie wiesz, co to jest? I rzekłem: Nie, Panie mój.
Zechariah	Za	43	4	6	I odpowiedział a rzekł do mnie, mówiąc: Toć jest słowo Pańskie do Zorobabela, mówiąc: Nie wojskiem, ani siłą, ale duchem moim, mówi Pan zastępów.
Zechariah	Za	43	4	7	Cóżeś ty, góro wielka! przed Zorobabelem? w równinę: i wywiedzie kamień przedniejszy i wyrówna łaskę łaski jego.
Zechariah	Za	43	4	8	I stało się słowo Pańskie do mnie, mówiąc:
Zechariah	Za	43	4	9	Ręce Zorobabelowe założyły dom ten i ręce jego dokonają go: a poznacie, że Pan zastępów posłał mię do was.
Zechariah	Za	43	4	10	Bo kto wzgardził dni małe? a będą się weselić i ujrzą kamień cynowy w ręce Zorobabelowéj. Teć są siedmioro oczy Pańskie, które biegają po wszystkiéj ziemi.
Zechariah	Za	43	4	11	I odpowiedziałem i rzekłem do niego: Co są te dwie oliwy po prawicy lichtarza i po lewicy jego?
Zechariah	Za	43	4	12	I odpowiedziałem powtóre i rzekłem do niego: Co są dwa kłosy oliwne, które są podle dwu nosów złotych, na których są nalewki ze złota?
Zechariah	Za	43	4	13	I rzekł do mnie, mówiąc: Izali nie wiesz, co to jest? I rzekłem: Nie, Panie mój.
Zechariah	Za	43	4	14	I rzekł: Ci są dwaj synowie oliwy, którzy stoją przy Panującym wszystkiéj ziemi.
Zechariah	Za	43	5	1	I obróciłem się a podniosłem oczy swoje i ujrzałem, a ono księga latająca.
Zechariah	Za	43	5	2	I rzekł do mnie: Co ty widzisz? i rzekłem: Ja widzę księgę latającą, dłuża jéj dwadzieścia łokci, a szerzą jéj dziesięć łokci.
Zechariah	Za	43	5	3	I rzekł do mnie: Toć jest przeklęctwo, które wychodzi na oblicze wszystkiéj ziemie; bo wszelki złodziéj, jako tam napisano, sądzon będzie, a każdy przysięgający, z téj takież sądzon będzie.
Zechariah	Za	43	5	4	Wywiodę ją, mówi Pan zastępów, i przyjdzie do domu złodzieja i do domu przysięgającego na imię moje kłamliwie, i będzie mieszkać w pośrodku domu jego i zniszczy go i drzewa jego i kamienie jego.
Zechariah	Za	43	5	5	I wyszedł Aniół, który mówił we mnie, i rzekł do mnie: Podnieś oczy twoje a obacz, co to jest, co wychodzi.
Zechariah	Za	43	5	6	I rzekłem: Cóż jest? I rzekł: To jest dzban wychodzący. I rzekł: Ten jest oko ich po wszystkiéj ziemi.
Zechariah	Za	43	5	7	A oto talent ołowiu niesiono, a oto niewiasta jedna siedząca w pośrodku dzbana.
Zechariah	Za	43	5	8	I rzekł: Ta jest niezbożność, i wrzucił ją w pośrodek dzbana i włożył bryłę ołowiu na wierzch jego.
Zechariah	Za	43	5	9	I podniosłem oczy swoje i ujrzałem, ano dwie niewiasty wychodzące, a duch w skrzydłach ich, a miały skrzydła, jako skrzydła u kanie, i podniosły dzban między ziemię i niebo.
Zechariah	Za	43	5	10	I rzekłem do Anioła, który mówił we mnie: Dokąd te niosą dzban?
Zechariah	Za	43	5	11	I rzekł do mnie: Aby mu zbudowano dom w ziemi Sennaar, i był umocniony i był tam postawiony na podstawku swoim.
Zechariah	Za	43	6	1	I obróciłem się i podniosłem oczy swoje i ujrzałem, a ono cztery poczwórne wychodziły z pośrodka dwu gór, a góry góry miedziane.
Zechariah	Za	43	6	2	W pierwszym poczwórnym konie rydze, a we wtórym poczwórnym konie wrone,
Zechariah	Za	43	6	3	A w trzecim poczwórnym konie białe, a w czwartym poczwórnym konie strokate a mocne.
Zechariah	Za	43	6	4	I odpowiedziałem a rzekłem do Anioła, który mówił we mnie: Co to jest, Panie mój?
Zechariah	Za	43	6	5	I odpowiedział Aniół i rzekł do mnie: To są cztery wiatry niebieskie, które wychodzą, aby stały przed Panującym wszystkiéj ziemie.
Zechariah	Za	43	6	6	W którym były konie wrone, wychodziły do ziemie północnéj, a białe wyszły za nimi, a strokate wyszły do ziemie południowéj.
Zechariah	Za	43	6	7	A które były najmocniejsze, wyszły i chciały iść i biegać po wszystkiéj ziemi. I rzekł: Idźcie, chódźcie po ziemi! i biegały po ziemi.
Zechariah	Za	43	6	8	I zawołał mię i mówił do mnie, rzekąc: Oto które wychodzą do ziemie północnéj, uspokoiły ducha mego w ziemi północnéj.
Zechariah	Za	43	6	9	I stało się słowo Pańskie do mnie, rzekąc:
Zechariah	Za	43	6	10	Weźmij z przeprowadzenia od Holdai i od Tobiasza i od Idajasza, i przyjdziesz ty onego dnia i wnidziesz do domu Jozyasza, syna Sophoniasza, którzy przyszli z Babilonu.
Zechariah	Za	43	6	11	A nabierzesz złota i srebra, i poczynisz korony i włożysz na głowę Jezusa, syna Josedek, kapłana wielkiego.
Zechariah	Za	43	6	12	I rzeczesz do niego, mówiąc: To mówi Pan zastępów, rzekąc: Oto mąż; Wschód imię jego, a pod nim wznidzie i zbuduje kościół Panu.
Zechariah	Za	43	6	13	A on zbuduje kościół Panu i on nosić będzie sławę, i siędzie a panować będzie na stolicy swojéj i będzie kapłanem na stolicy swéj, a rada pokoju będzie między onymi dwiema.
Zechariah	Za	43	6	14	A korony będą Helem i Tobiaszowi i Idajaszowi i Hem, synowi Sophoniaszowemu, pamiątką w kościele Pańskim.
Zechariah	Za	43	6	15	A którzy są daleko, przyjdą, a budować będą w kościele Pańskim, i poznacie, że Pan zastępów posłał mię do was. A będzie to, jeźli słuchając usłuchacie głosu Pana, Boga waszego.
Zechariah	Za	43	7	1	I stało się roku czwartego Daryusza króla, stało się słowo Pańskie do Zacharyasza, czwartego dnia miesiąca dziewiątego, który jest Kaslew.
Zechariah	Za	43	7	2	I posłali do domu Bożego Sarasar i Rogomelech i mężowie, którzy byli z nim, aby ubłagali oblicze Pańskie,
Zechariah	Za	43	7	3	Żeby mówili kapłanom domu Pana zastępów i prorokom, mówiąc: Mamli płakać miesiąca piątego, albo się poświęcić mam, jakom już pierwéj uczynił przez wiele lat?
Zechariah	Za	43	7	4	I stało się słowo Pana zastępów do mnie, mówiąc:
Zechariah	Za	43	7	5	Mów do wszego ludu ziemie i do kapłanów, rzekąc: Gdyście pościli i płakali piątego i siódmego, przez te siedmdziesiąt lat, izaliście mnie post pościli?
Zechariah	Za	43	7	6	A gdyście jedli i pili, izaliście nie sobie jedli i sami sobie pili?
Zechariah	Za	43	7	7	Izali nie są słowa, które mówił Pan w ręce proroków pierwszych, gdy jeszcze w Jeruzalem mieszkano, i było bogate samo, i miasta około niego, i gdy na południe i po polach mieszkano?
Zechariah	Za	43	7	8	I stało się słowo Pańskie do Zacharyasza, rzekąc:
Zechariah	Za	43	7	9	To mówi Pan zastępów, rzekąc: Sąd prawdziwy sądźcie a miłosierdzie i litości czyńcie, każdy nad bratem swoim.
Zechariah	Za	43	7	10	A wdowy i sieroty i przychodnia i ubogiego nie potwarzajcie, i złego mąż bratu swemu w sercu swem niech nie myśli.
Zechariah	Za	43	7	11	I nie chcieli dbać, i odwrócili plecy odstępujące, a uszy swe obciążali, aby nie słyszeli.
Zechariah	Za	43	7	12	I serce swoje uczynili jako dyament, aby nie słuchali zakonu i słów, które posyłał Pan zastępów duchem swym przez ręce proroków pierwsze.
Zechariah	Za	43	7	13	I stało się rozgniewanie wielkie od Pana zastępów: i stało się, jako powiedział, a nie słuchali: tak wołać będą, a nie wysłucham, mówi Pan zastępów.
Zechariah	Za	43	7	14	I rozproszyłem je po wszech królestwach, których nie znają, i ziemia spustoszona jest od nich, dlatego że nie był przechodzący i wracający się: i uczynili ziemię pożądaną spustoszeniem.
Zechariah	Za	43	8	1	I stało się słowo Pana zastępów, rzekąc:
Zechariah	Za	43	8	2	To mówi Pan zastępów: Użaliłem się Syonu żalem wielkim i zagniewaniem wielkiem użaliłem się go.
Zechariah	Za	43	8	3	To mówi Pan zastępów: Wróciłem się do Syonu, a mieszkać będę w pośrodku Jeruzalem, i będzie nazwane Jeruzalem miastem prawdy, a góra Pana zastępów górą poświęconą.
Zechariah	Za	43	8	4	To mówi Pan zastępów: Jeszcze będą mieszkać starcy i baby po ulicach Jeruzalem, a mężowa laska w ręce jego prze mnóstwo dni.
Zechariah	Za	43	8	5	I ulice miejskie napełnią się dziećmi, i dzieweczki grającemi na ulicach jego.
Zechariah	Za	43	8	6	To mówi Pan zastępów: Jeźli się będzie zdało trudno przed oczyma ostatków ludu tego w onych dniach, izali przed oczyma memi trudno będzie? mówi Pan zastępów.
Zechariah	Za	43	8	7	To mówi Pan zastępów: Oto Ja wybawię lud mój z ziemie wschodniéj i z ziemie zachodu słońca.
Zechariah	Za	43	8	8	I przywiodę je, a mieszkać będą w pośrodku Jeruzalem i będą mi ludem, a Ja im będę Bogiem w prawdzie i w sprawiedliwości.
Zechariah	Za	43	8	9	To mówi Pan zastępów: Niech się zmocnią ręce wasze, którzy słyszycie tych dni te mowy przez usta proroków, w dzień, którego założon jest dom Pana zastępów, aby zbudowano kościół.
Zechariah	Za	43	8	10	Bo przede dni onymi zapłaty ludziom nie było, ani zapłaty bydłu, ani wchodzącemu, ani wychodzącemu nie było pokoju dla utrapienia: i puściłem wszystkie ludzie każdego przeciw bliźniemu swemu.
Zechariah	Za	43	8	11	A teraz nie wedle dni pierwszych Ja uczynię ostatkom ludu tego, mówi Pan zastępów.
Zechariah	Za	43	8	12	Ale nasienie pokoju będzie, winnica swój owoc dawać będzie i ziemia da urodzaj swój, i niebiosa dadzą rosę swoje, a uczynię, że posiędą ostatki ludu tego to wszystko.
Zechariah	Za	43	8	13	I będzie, jakoście byli przeklęctwem między narody, domie Judo, i domie Izrael! tak zbawię was, i będziecie błogosławieństwem: nie bójcie się, niech się zmacniają ręce wasze.
Zechariah	Za	43	8	14	Bo to mówi Pan zastępów: Jakom myślił, abych was utrapił, gdy mię do gniewu pobudzili ojcowie wasi, mówi Pan,
Zechariah	Za	43	8	15	A nie zmiłowałem się, tak nawróciwszy się, umyśliłem we dni te, abym dobrze uczynił domowi Juda i Jeruzalem: nie bójcie się.
Zechariah	Za	43	8	16	A tak te są słowa, które czynić będziecie: Mówcie prawdę, każdy z bliźnim swoim, prawdę a sąd pokoju sądźcie w bramach waszych.
Zechariah	Za	43	8	17	A Żaden przeciw przyjacielowi swemu nie myślcie złego w sercach waszych i przysięgi téż kłamliwéj nie miłujcie; bo to wszystko jest, czego nienawidzę, mówi Pan.
Zechariah	Za	43	8	18	I stało się słowo Pana zastępów do mnie, rzekąc:
Zechariah	Za	43	8	19	To mówi Pan zastępów: Post czwartego i post piątego i post siódmego i post dziesiątego będzie domowi Juda weselem i radością i znamienitemi uroczystemi święty: tylko prawdę a pokój miłujcie.
Zechariah	Za	43	8	20	To mówi Pan zastępów: Aż przyjdą narody i będą mieszkać w mieściech mnogich, i pójdą obywatele jeden do drugiego, mówiąc: Pójdźmy a ubłagajmy oblicze Pańskie a szukajmy Pana zastępów, pójdę i Ja.
Zechariah	Za	43	8	21	I przyjdą narody mnogie i narodowie mocni szukać Pana zastępów w Jeruzalem i ubłagać oblicze Pańskie.
Zechariah	Za	43	8	22	To mówi Pan zastępów: W one dni, w które uchwycą się dziesięć człowieka ze wszech języków pogańskich, a uchwycą się podołka męża Judzkiego, mówiąc: Pójdziem z wami; bośmy słyszeli, że jest Bóg z wami.
Zechariah	Za	43	8	23	To mówi Pan zastępów : W owe dni to będzie, w których uchwyci się dziesięciu mężów ze wszystkich języków narodów, a uchwycą się kraju płaszcza męża judzkiego mówiąc: "Pójdziemy z wami bo słyszeliśmy, że Bóg jest z wami."
Zechariah	Za	43	9	1	Brzemię słowa Pańskiego w ziemi Hadrach i Damaszku, odpoczynienia [0860]jego; bo Pańskie jest oko człowiecze i wszystkich pokoleń Izraelowych.
Zechariah	Za	43	9	2	Emath téż w granicy jego i Tyr i Sydon; bo przypisowali sobie mądrość bardzo.
Zechariah	Za	43	9	3	I zbudował Tyr zamek swój a nazgromadzał śrebra jako ziemie, a złota jako błota ulic.
Zechariah	Za	43	9	4	Oto Pan posiędzie go i porazi na morzu moc jego, a samego ogień pożre.
Zechariah	Za	43	9	5	Ujrzy Aszkalon a zlęknie się, i Gaza, a rozboleje się bardzo, i Akkaron; bo się zawstydziła nadzieja jego, i zginie król z Gazy, a w Aszkalonie mieszkać nie będą.
Zechariah	Za	43	9	6	I siedzieć będzie oddzielacz w Azocie, a wytracę pychę Philistynów.
Zechariah	Za	43	9	7	I odejmę krew jego z gęby jego a obrzydłości jego z pośrodku zębów jego: a zostawion będzie i ten Bogu naszemu i będzie jako książę w Juda, a Akkaron jako Jebuzejczyk.
Zechariah	Za	43	9	8	I obtoczę dom mój tymi, którzy mi bojują, idąc i wracając się: i nie przejdzie po nich więcej wycięgacz; bom teraz ujrzał oczyma memi.
Zechariah	Za	43	9	9	Raduj się wielce, córko Syon! wykrzykaj, córko Jeruzalem! Oto król twój przyjdzie tobie sprawiedliwy i zbawiciel, on ubogi, a wsiadający na oślicę i na źrebię, syna oślice.
Zechariah	Za	43	9	10	I wytracę poczwórny z Ephraim i konia z Jeruzalem, a połamany będzie łuk wojenny: i będzie mówił pokój narodom, a władza jego od morza aż do morza, a od rzek aż do kończyn ziemie.
Zechariah	Za	43	9	11	Ty téż we krwi przymierza twego wypuściłeś więźnie twoje z dołu, w którym niemasz wody.
Zechariah	Za	43	9	12	Wróćcie się do miejsca obronnego, więźniowie nadzieje! dziś téż opowiadając dwojako oddam tobie.
Zechariah	Za	43	9	13	Bom wyciągnął sobie Judę jako łuk, napełniłem Ephraima i wzbudzę syny twoje, Syonie! na syny twoje, Grecka ziemio! i położę cię jako miecz mocarzów.
Zechariah	Za	43	9	14	A Pan Bóg nad nimi widzian będzie, a wynidzie jako błyskawica strzała jego: a Pan Bóg w trąbę zatrąbi i pójdzie w wichrze południowym.
Zechariah	Za	43	9	15	Pan zastępów zaszczyci je, i pożerać będą i podbiją kamieńmi proce, a pijąc upiją się jako winem i napełnią się jako czasze, i jako rogi ołtarza.
Zechariah	Za	43	9	16	I zbawi je Pan, Bóg ich, dnia onego, jako trzodę ludu swego; bo kamienie święte podwyższą się na ziemi jego.
Zechariah	Za	43	9	17	Bo cóż jest dobrego jego, i co cudnego jego, jedno zboże wybranych, a wino, które rodzi panny?
Zechariah	Za	43	10	1	Proście od Pana dżdżu czasu późnego, a Pan uczyni śniegi i deszcz wielki da im, każdemu trawę na polu.
Zechariah	Za	43	10	2	Bo bałwany mówiły niepożyteczne rzeczy, wieszczkowie widzieli kłamstwo, a widosnowie mówili po próżnicy, daremnie cieszyli; przetóż zawiedzieni są jako trzoda, będą utrapieni, że nie mają pasterza.
Zechariah	Za	43	10	3	Na pasterze rozgniewała się zapalczywość moja, a kozły nawiedzę; bo nawiedził Pan zastępów trzodę swoję, dom Juda, i postawił je jako konia sławy swéj w bitwie.
Zechariah	Za	43	10	4	Z niego węgieł, z niego kołek, z niego łuk bitwy, z niego wynidzie każdy wycięgacz spółem.
Zechariah	Za	43	10	5	I będą jako mocarzowie depcący błoto ulic w bitwie, i walczyć będą; bo Pan z nimi, a zawstydzą się wsiadacze na konie.
Zechariah	Za	43	10	6	I umocnię dom Juda a dom Józeph zbawię i nawrócę je; bo się zlituję nad nimi: i będą, jako byli, kiedym ich był nie porzucił; bom Ja Pan, Bóg ich, i wysłucham je.
Zechariah	Za	43	10	7	I będą jako mocarze Ephraim, a rozweseli się serce ich jako od wina, i synowie ich ujrzą a rozweselą się, i rozraduje się serce ich w Panu.
Zechariah	Za	43	10	8	Zagwizdnę im a zgromadzę je; bom je odkupił, a rozmnożę je, jako przedtem byli rozmnożeni.
Zechariah	Za	43	10	9	I rozsieję je między narody, a zdaleka wspomną na mię, i żyć będą z synmi swymi, a wrócą się.
Zechariah	Za	43	10	10	I przywiodę je z ziemie Egipskiéj, a od Assyryjczyków zgromadzę je, a do ziemie Galaad i Libanu przywiodę je, a nie najdzie się im miejsce.
Zechariah	Za	43	10	11	I przejdzie przez morze wąskie i rozbije na morzu wały, i zawstydzą się wszystkie głębokości rzeki, i będzie zniżona pycha Assur, a berło Egipskie odstąpi.
Zechariah	Za	43	10	12	Posilę je w Panu, a w imieniu jego chodzić będą, mówi Pan.
Zechariah	Za	43	11	1	Otwórz, Libanie! wrota twoje, a niech pożre ogień cedry twoje.
Zechariah	Za	43	11	2	Zawyj jodło; bo upadł cedr, iż wielmożni są spustoszeni. Wyjcie dęby Basan; bo wycięty jest las obronny.
Zechariah	Za	43	11	3	Głos wycia pasterzów, że zburzona jest wielmożność ich: głos ryku lwów; bo zburzona jest pycha Jordanu.
Zechariah	Za	43	11	4	To mówi Pan, Bóg mój: Paś owce zabicia,
Zechariah	Za	43	11	5	Które ci, co je mieli, zabijali a nie zawołali, i przedawali je, mówiąc: Błogosławiony Pan, staliśmy się bogatymi, a pasterze ich nie folgowali im.
Zechariah	Za	43	11	6	A Ja więcéj folgować nie będę obywatelom ziemie, mówi Pan; oto Ja wydam ludzie, każdego w rękę bliźniego jego i w rękę króla jego, i wysieką ziemię, a nie wyrwę z ręki ich.
Zechariah	Za	43	11	7	I będę pasł bydło zabicia dlatego, o ubodzy trzody! i wziąłem sobie dwie laski, jednęm nazwał Pięknością, a drugąm nazwał Powrózkiem, i pasłem trzodę.
Zechariah	Za	43	11	8	I wyciąłem trzech pasterzów miesiąca jednego, i skurczyła się dusza moja dla nich; bo téż dusza ich mieniła się dla mnie, i mówiłem:
Zechariah	Za	43	11	9	Nie będę was pasł; co umiera, niech umiera, a co wysieczono, niech będzie wysieczono, a drudzy niech żrą, każdy mięso bliźniego swego.
Zechariah	Za	43	11	10	I wziąłem rózgę, którą zwano Piękność, i zrzezałem ją, abych wniwecz obrócił przymierze, którem postanowił ze wszymi narody.
Zechariah	Za	43	11	11	I wniwecz się obróciło w on dzień, i poznali tak ubodzy trzody, którzy mi strzegą, że słowo Pańskie jest.
Zechariah	Za	43	11	12	I rzekłem do nich: Jeźli jest rzecz dobra w oczach waszych, przynieście zapłatę moję, a jeźli nie, niechajcież. I odważyli zapłatę moję trzydzieści śrebrników.
Zechariah	Za	43	11	13	I rzekł Pan do mnie: Porzuć to do garncarza, piękną zapłatę, którąm jest od nich oszacowan. I wziąłem trzydzieści śrebników i porzuciłem je w domu Pańskim do garncarza.
Zechariah	Za	43	11	14	I zrzezałem rózgę moję wtórą, którą zwano Powrózkiem, abych rozwiązał braterstwo między Judą a Izraelem.
Zechariah	Za	43	11	15	I rzekł Pan do mnie: Jeszcze weźmij sobie naczynia pasterza głupiego.
Zechariah	Za	43	11	16	Bo oto Ja wzbudzę pasterza na ziemi, który opuszczonych nie będzie nawiedzał, rozproszonego nie będzie szukał, a złamanego leczyć nie będzie, a co stoi, karmić nie będzie; a mięso tłustych będzie jeść i kopyta ich strąci.
Zechariah	Za	43	11	17	O pasterzu, a bałwanie, opuszczający trzodę! miecz na ramieniu jego i na oku prawem jego: ramię jego schnieniem uschnie, a oko prawe zaciemniając się zaćmi.
Zechariah	Za	43	12	1	Brzemię słowa Pańskiego na Izraela. Mówi Pan, rozciągający niebiosa i gruntujący ziemię, a tworzący ducha człowieczego w nim:
Zechariah	Za	43	12	2	Oto Ja stawię Jeruzalem naprożnikiem obżarstwa wszym narodom wokoło; lecz i Juda będzie w oblężeniu przeciwko Jeruzalem.
Zechariah	Za	43	12	3	I będzie: Dnia onego położę Jeruzalem kamieniem ciężaru wszym narodom: wszyscy, którzy go będą podnosić, zranieniem zranieni będą, i zbiorą się nań wszystkie królestwa ziemskie.
Zechariah	Za	43	12	4	Onego dnia, mówi Pan, zarażę każdego konia strętwieniem, a wsiadacza jego szaleństwem: a na dom Juda otworzę oczy moje, a każdego konia narodów zarażę ślepotą.
Zechariah	Za	43	12	5	I rzeką hetmanowie Juda w sercu swem: Niech mi będą posileni obywatele Jeruzalem w Panu zastępów, Bogu ich.
Zechariah	Za	43	12	6	Onego dnia pokładę książęta Judzkie jako piec ognisty między drwy i jako pochodnią ognistą w sianie: i pożrą po prawicy i po lewicy wszystkie narody wokoło, i mieszkać będą w Jeruzalem zasię na swem miejscu w Jeruzalem.
Zechariah	Za	43	12	7	I zbawi Pan przybytki Juda jako na początku, aby się nie wielmożnie chlubił dom Dawidów, i chwała mieszkającym w Jeruzalem przeciwko Juda.
Zechariah	Za	43	12	8	Onego dnia zaszczyci Pan obywatele Jeruzalem, i będzie, ktoby się obraził z nich w on dzień, jako Dawid, a dom Dawidów jako Boży, jako Anioł Pański przed obliczem ich.
Zechariah	Za	43	12	9	I będzie dnia onego: Będę szukał zetrzeć wszystkie narody, które przychodzą na Jeruzalem.
Zechariah	Za	43	12	10	I wyleję na dom Dawidów i na obywatele Jeruzalem Ducha łaski i modlitw, i patrzyć będą na mię, którego przebodli, i płakać go będą płaczem jako nad jednorodzonym; i będą nad nim żałować, jako więc żałują przy śmierci pierworodnego.
Zechariah	Za	43	12	11	Onego dnia wielki będzie płacz w Jeruzalem jako płacz Adadremmon na polu Mageddon.
Zechariah	Za	43	12	12	I będzie płakać ziemia, familie a familie osobno, familie domu Dawidowego osobno, a niewiasty ich osobno.
Zechariah	Za	43	12	13	Familie domu Nathan osobno, a niewiasty ich osobno, familie domu Lewi osobno, a niewiasty ich osobno, familie Semei osobno, a niewiasty ich osobno.
Zechariah	Za	43	12	14	Wszystkie familie insze, familie a familie osobno, a niewiasty ich osobno.
Zechariah	Za	43	13	1	Onego dnia będzie źródło otworzone domowi Dawidowemu i mieszkającym w Jeruzalem na omycie grzesznego i miesiącznice.
Zechariah	Za	43	13	2	I będzie dnia onego, mówi Pan zastępów, wytracę imiona bałwanów z ziemie, i nie będą więcéj wspominane, i fałszywe proroki i ducha nieczystego zniosę z ziemie.
Zechariah	Za	43	13	3	I będzie, gdyby kto prorokował daléj, rzeką mu ojciec jego i matka jego, którzy go porodzili: Nie będziesz żyw; boś mówił kłamstwo imieniem Pańskiem: i ukolą go ojciec jego i matka jego, rodzicy jego, gdyby prorokował.
Zechariah	Za	43	13	4	I będzie: Onego dnia zawstydzą się prorocy, każdy z widzenia swego, gdy prorokować będzie, a nie będą się obłóczyć w płaszcz worowy, żeby kłamali.
Zechariah	Za	43	13	5	Ale rzecze: Nie jestem prorok, człowiek oracz ja jestem; bo Adam przykładem moim od młodości mojéj.
Zechariah	Za	43	13	6	I rzeką mu: Cóż to za rany są w pośrodku rąk twoich? I rzecze: Temi jestem zranion w domu tych, którzy mię miłowali.
Zechariah	Za	43	13	7	Mieczu! ocknij się na pasterza mego i na męża przyległego mi, mówi Pan zastępów: Uderz pasterza, a rozproszą się owce, i obrócę rękę moje na malutkie.
Zechariah	Za	43	13	8	I będą po wszystkiéj ziemi, mówi Pan, dwie części na niéj będą rozproszone i ustaną, a trzecia część zostanie na niéj.
Zechariah	Za	43	13	9	I powiodę część trzecią przez ogień i palić je będę, jako palą śrebro, a doświadczać ich będę, jako doświadczają złota. On będzie wzywał imienia mego, a Ja go wysłucham, rzekę: Lud mój jesteś. A on rzecze: Pan, Bóg mój.
Zechariah	Za	43	14	1	Oto przyjdą dni Pańskie, a będą dzielić korzyści twoje w pośrodku ciebie.
Zechariah	Za	43	14	2	I zgromadzę wszystkie narody do Jeruzalem ku bitwie, i będzie wzięte miasto, i zburzą domy i niewiasty pogwałcą, i wynidzie połowica miasta w niewolą, a ostatek ludu nie będzie wzięt z miasta.
Zechariah	Za	43	14	3	I wynidzie Pan a będzie walczył na one narody, jako walczył w dzień wojny.
Zechariah	Za	43	14	4	I staną nogi jego w on dzień na górze oliwnéj, która jest przeciw [0863]Jeruzalem na wschód słońca, a rozpadnie się góra oliwna w poły na wschód słońca i na zachód rozpadliną bardzo wielką, i odwali się połowica góry na północy, a połowica jéj na południe.
Zechariah	Za	43	14	5	I ucieczecie w dolinę gór onych; bo dosięże dolina gór aż do bliskiéj; a będziecie uciekać, jakoście uciekali przed trzęsieniem ziemi za dni Ozyasza, króla Judzkiego, i przyjdzie Pan, Bóg mój, i wszyscy święci z nim.
Zechariah	Za	43	14	6	I będzie dnia onego: Nie będzie światłości, ale zimno i mróz.
Zechariah	Za	43	14	7	I będzie dzień jeden, który jest wiadomy Panu, nie dzień ani noc, a czasu wieczornego będzie światło.
Zechariah	Za	43	14	8	I będzie w on dzień: Wynidą wody żywe z Jeruzalem, połowica ich do morza wschodniego, a połowica ich do morza ostatniego, lecie i zimie będą.
Zechariah	Za	43	14	9	I będzie Pan królem nad wszystką ziemią. W on dzień będzie Pan jeden, i będzie imię jego jedno.
Zechariah	Za	43	14	10	I wróci się wszystka ziemia aż do puszczy, od pagórku Remmon na południe Jeruzalem, i podniesie się i będzie mieszkał na miejscu swem od bramy Benjamin aż do miejsca bramy pierwszéj i aż do bramy węgłów, i od wieże Hananeel aż do pras królewskich.
Zechariah	Za	43	14	11	I będą mieszkać w nim, a wytracenia nie będzie więcéj; ale Jeruzalem siedzieć będzie bezpiecznie.
Zechariah	Za	43	14	12	A ta będzie kaźń, którą skarze Pan wszystkie narody, które walczyły na Jeruzalem: Będzie schnąć ciało każdego stojącego na nogach swych, oczy jego uschną w dziurach swych i język ich uschnie w gębie ich.
Zechariah	Za	43	14	13	Dnia onego będzie trwoga Pańska wielka między nimi, i uchwyci mąż rękę bliźniego swego, i zejmie się ręka jego z ręką bliźniego jego.
Zechariah	Za	43	14	14	Lecz i Judas walczyć będzie na Jeruzalem, i będą zgromadzone bogactwa wszech narodów wokoło, złoto i śrebro i szat dosyć wiele.
Zechariah	Za	43	14	15	I tak będzie upadek konia i muła, wielbłąda i osła i wszech bydląt, które były w obozie onym, jako upadek ten.
Zechariah	Za	43	14	16	A wszyscy, którzy się zostaną ze wszech narodów, które przyciągnęły przeciw Jeruzalem, chodzić będą od roku do roku, aby się kłaniali królowi, Panu zastępów, a święcili święto Kuczek.
Zechariah	Za	43	14	17	I będzie: Ktoby nie szedł z familii ziemie do Jeruzalem, aby się pokłonił królowi, Panu zastępów, nie będzie deszcz na nie.
Zechariah	Za	43	14	18	A jeźliby i familia Egiptu nie wstąpiła a nie przyszła, ani na nię będzie; ale będzie upadek, którym pokarze Pan wszystkie narody, któreby nie chodziły na święcenie święta Kuczek.
Zechariah	Za	43	14	19	Ten będzie grzech Egiptu i ten grzech wszech narodów, któreby nie chodziły na obchodzenie święta Kuczek.
Zechariah	Za	43	14	20	Onego dnia będzie, co na uździe końskiéj jest, poświęcono Panu, i będą kotły w domie Pańskim jako czasze przed ołtarzem.
Zechariah	Za	43	14	21	I będzie każdy kocieł w Jeruzalem i w Juda poświęcony Panu zastępów: i będą przychodzić wszyscy ofiarujący, a będą brać z nich i będą w nich warzyć: a nie będzie kupca więcéj w domu Pana zastępów onego dnia. Przypisy
Malachi	Ml	44	1	1	Brzemię słowa Pańskiego do Izraela w ręce Malachiasza.
Malachi	Ml	44	1	2	Umiłowałem was, mówi Pan, i rzekliście: W czemżeś nas umiłował? Izali Ezaw nie był brat Jakóbowi? mówi Pan, a umiłowałem Jakóba.
Malachi	Ml	44	1	3	A Ezaw miałem w nienawiści i położyłem góry jego spustoszeniem, a dziedzictwo jego pustynią smoków.
Malachi	Ml	44	1	4	A jeźli rzecze Idumea: Jesteśmy skażeni; ale wróciwszy się zbudujemy, co jest zepsowano, to mówi Pan zastępów: Ci budować będą, a Ja rozwalę, i nazowią je granicami niezbożności i ludem, na który się rozgniewał Pan aż na wieki.
Malachi	Ml	44	1	5	I oczy wasze oglądają, i wy rzeczecie: Nie będzie uwielbion Pan nad granicą Izrael.
Malachi	Ml	44	1	6	Syn ma w uczciwości ojca, a sługa Pana swego; jeźli tedy ojciec Ja jestem, gdzież jest cześć moja? jeźlim Ja Pan, gdzież jest bojaźń moja? mówi Pan zastępów do was, o kapłani! którzy gardzicie imieniem mojem i rzekliście: W czemżeśmy wzgardzili imię twoje?
Malachi	Ml	44	1	7	Ofiarujecie na ołtarzu moim chleb zmazany, a mówicie: Czemeśmy cię zmazali? Tem, że mówicie: Stół Pański wzgardzon jest.
Malachi	Ml	44	1	8	Jeźli ofiarujecie ślepe na ofiarę, aza nie złe jest? i jeźli ofiarujecie chrome i chore, aza nie złe jest? Ofiaruj to książęciu twemu, jeźli mu się podoba, albo jeźli przyjmie oblicze twoje, mówi Pan zastępów.
Malachi	Ml	44	1	9	A teraz błagajcie oblicze Boże, żeby się zmiłował nad wami; (bo z ręki waszéj stało się to), jeźli jako przyjmie oblicza wasze, mówi Pan zastępów.
Malachi	Ml	44	1	10	Kto jest między wami, któryby zmykał wróta, i zapalał na ołtarzu moim darmo? Nie mam chęci do was, mówi Pan zastępów, i daru nie przyjmę z ręki waszéj.
Malachi	Ml	44	1	11	Bo od wschodu słońca aż do zachodu wielkie jest imię moje między narody, a na każdem miejscu poświęcają imieniowi memu ofiarę czystą; bo wielkie jest imię moje między narody, mówi Pan zastępów.
Malachi	Ml	44	1	12	A wy splugawiliście je tem, co mówicie: Stół Pański splugawion jest: i co nań kładą, wzgardzone jest z ogniem, który je pożera.
Malachi	Ml	44	1	13	I rzekliście: Oto z roboty, i zdmuchnęliście je, mówi Pan zastępów, a wnieśliście z wydartków chrome i chore i wnieśliście dar; izali to przyjmę z ręki waszéj, mówi Pan?
Malachi	Ml	44	1	14	Przeklęty zdradliwy, który ma w trzodzie swojéj samca, a uczyniwszy ślub, ofiaruje ułomne Panu; bom ja król wielki, mówi Pan zastępów, a imię moje straszne między narody.
Malachi	Ml	44	2	1	A teraz do was to przykazanie, o kapłani!
Malachi	Ml	44	2	2	Jeźli nie będziecie chcieć słuchać a jeźli nie będziecie chcieć kłaść na serce, abyście dali chwałę imieniowi memu, mówi Pan zastępów, puszczę na was niedostatek, i przeklinać będę błogosławieństwa wasze i przeklnę je; iżeście nie położyli na serca.
Malachi	Ml	44	2	3	Oto Ja rzucę wam łopatkę i zaprószę na twarzy wasze łajnem uroczystych świąt waszych, i nie puści się was.
Malachi	Ml	44	2	4	A doznacie, żem posłał do was to rozkazanie, żeby było przymierze moje z Lewi, mówi Pan zastępów.
Malachi	Ml	44	2	5	Przymierze moje było z nim żywota i pokoju, i dałem mu bojaźń, i bał się mnie i lękał się od oblicza imienia mego.
Malachi	Ml	44	2	6	Zakon prawdy był w uściech jego, a nieprawość nie nalazła się w wargach jego, w pokoju a w prawości chodził zemną, a mnogie odwiódł od nieprawości.
Malachi	Ml	44	2	7	Bo wargi kapłańskie będą strzedz umiejętności, i zakonu pytać będą z ust jego, ponieważ Aniołem Pana zastępów jest.
Malachi	Ml	44	2	8	Aleście wy zstąpili z drogi i zgorszyliście wielu w zakonie, skaziliście przymierze Lewi, mówi Pan zastępów.
Malachi	Ml	44	2	9	Przetóż i Ja uczyniłem was wzgardzone i poniżone wszym narodom, tak jakoście nie strzegli dróg moich, a mieliście wzgląd na osobę w zakonie.
Malachi	Ml	44	2	10	Izali nie jeden ojciec wszystkich nas? izali nie jeden Bóg stworzył nas? czemuż tedy gardzi każdy z nas bratem swoim, gwałcąc przymierze ojców naszych?
Malachi	Ml	44	2	11	Przestąpił Juda, a obrzydłość stała się w Izraelu i w Jeruzalem; bo splugawił Judas poświęcenie Pańskie, które umiłował, i miał córkę boga cudzego.
Malachi	Ml	44	2	12	Zatraci Pan męża, któryby to uczynił, mistrza i ucznia z przybytków Jakób i ofiarującego dar Panu zastępów.
Malachi	Ml	44	2	13	- I to jeszcze uczyniliście: pokrywaliście łzami ołtarz Pański, płaczem i wrzaskiem, tak że nie wejrzę więcej na ofiarę ani nie przyjmę niczego ubłagającego z ręki waszej.
Malachi	Ml	44	2	14	I rzekliście: Dla któréj przyczyny? Bo Pan oświadczył między tobą i żoną młodości twojéj, którąś ty wzgardził, a ta uczestniczką twoją i żoną przymierza twego.
Malachi	Ml	44	2	15	Izali nie jeden uczynił, a ostatek ducha jego jest? a czegóż jeden szuka, jedno nasienia Bożego? A tek strzeżcie ducha waszego, a żony młodości twéj nie wzgardzaj.
Malachi	Ml	44	2	16	Gdy nienawidzieć będziesz, opuść, mówi Pan, Bóg Izraelski; a okryje nieprawość odzienie jego, mówi Pan zastępów. Strzeżcie ducha waszego, a nie wzgardzajcie.
Malachi	Ml	44	2	17	Zadaliście pracę Panu mowami waszemi i rzekliście: W czemżeśmy mu pracę zadali? w tem, że mówicie: Wszelki, który złe czyni, dobry jest w oczach Pańskich, i tacy mu się podobają; albo więc: Gdzie jest Bóg sądu? I toście jeszcze uczynili, pokrywaliście łzami ołtarz Pański, płaczem i wrzaskiem, tak że nie wejrzę więcéj na ofiarę, ani przyjmę co ubłagającego z ręki waszéj.
Malachi	Ml	44	3	1	Oto Ja posyłam Anioła mojego, a nagotuje drogę przed obliczem mojem.
Malachi	Ml	44	3	2	A zarazem przyjdzie do kościoła swego Panujący, którego wy szukacie, i Aniół przymierza, którego wy chcecie. Oto idzie, mówi Pan zastępów.
Malachi	Ml	44	3	3	A któ będzie mógł myślą ogarnąć dzień przyjścia jego, a kto się ostoi na widzenie jego? Bo on jako ogień zlewający, i jako ziele farbierskie, a usiędzie wypalając i wyczyszczając śrebro, i wyczyści syny Lewi i przecedzi je jako złoto i jako śrebro, i będą Panu ofiarować dary w sprawiedliwości.
Malachi	Ml	44	3	4	I spodoba się Panu ofiara Judy i Jeruzalem jako dni wieku i jako dawne lata.
Malachi	Ml	44	3	5	I przystąpię do was w sądzie a będę świadkiem prędkim czarownikom i cudzołożnikom i krzywoprzysiężcom, i którzy krzywdzą zapłatę najemnika, wdów i sierót, i ściskają cudzoziemca, a nie bali się mnie, mówi Pan zastępów.
Malachi	Ml	44	3	6	Bom Ja Pan, a nie odmieniam się, a wy synowie, Jakóbowi, nie jesteście wyniszczeni.
Malachi	Ml	44	3	7	Bo ode dni ojców waszych odstąpiliście od praw moich a nie strzegliście. Wróćcie się do mnie, a wrócę się do was, mówi Pan zastępów. I rzekliście: W czemże się wrócimy?
Malachi	Ml	44	3	8	Jeźli skole człowiek Boga, że wy mnie kolecie? i rzekliście: W czemże cię kolemy? W dziesięcinach i w pierwocinach.
Malachi	Ml	44	3	9	A w niedostatku wy przeklęci jesteście, a wy mnie kolecie, narodzie wszystek.
Malachi	Ml	44	3	10	Wnoście wszystkie dziesięciny do gumna, a niech będzie żywność w domu moim, a doznajcie mię tem, mówi Pan: Jeźli wam nie otworzę upustów niebieskich a nie wyleję na was błogosławieństwa aż do obfitości.
Malachi	Ml	44	3	11	I złaję dla was pożerającego, i nie popsuje owocu ziemie waszéj, i nie będzie winnica niepłodna na polu, mówi Pan zastępów.
Malachi	Ml	44	3	12	I będą was błogosławionymi nazywać wszyscy narodowie; bo wy będziecie ziemia pożądaną, mówi Pan zastępów.
Malachi	Ml	44	3	13	Zmogły się na mię słowa wasze, mówi Pan.
Malachi	Ml	44	3	14	I rzekliście: Cóżeśmy mówili przeciwko tobie? Mówiliście: Marny jest, który Bogu służy, a co za pożytek, żeśmy strzegli przykazania jego, a iżeśmy chodzili smętni przed Panem zastępów?
Malachi	Ml	44	3	15	Przetóż teraz błogosławione zowiemy harde; bo zbudowani są czyniący niezbożność; i kusili Boga, a zachowani są.
Malachi	Ml	44	3	16	Tedy mówili, którzy się boją Pana, każdy z bliźnim swoim, i pilnował Pan a usłyszał: i napisano księgę pamiątki przed nim bojącym się Pana i myślącym o imieniu jego.
Malachi	Ml	44	3	17	I będą mi, mówi Pan zastępów, dnia, w który ja uczynię, własnością: i będę im folgował, jako folguje mąż synowi swemu, który służy jemu.
Malachi	Ml	44	3	18	I nawrócicie się a ujrzycie, co za różność jest między sprawiedliwym a niezbożnym, i między służącym Bogu, a niesłużącym jemu.
Malachi	Ml	44	4	1	Bo oto dzień przyjdzie pałający jako piec, a będą wszyscy pyszni i wszyscy czyniący niezbożność słomą, i zapali je dzień, który przyjdzie, mówi Pan zastępów, który nie zostawi im korzenia i gałązki.
Malachi	Ml	44	4	2	I wznidzie wam bojącym się imienia mego słońce sprawiedliwości, i zdrowie na skrzydłach jego, i wynidziecie, i skakać będziecie jako cielcy ze stada.
Malachi	Ml	44	4	3	I podepcecie niezbożne, gdy będą popiołem pod stopą nóg waszych, w dzień, który Ja czynię, mówi Pan zastępów.
Malachi	Ml	44	4	4	Pamiętajcie na zakon Mojżesza, sługi mego, którym mu rozkazał na Horeb do wszego Izraela, rozkazania i sądy.
Malachi	Ml	44	4	5	Oto ja poślę wam Eliasza proroka, pierwéj niźli przyjdzie dzień Pański wielki a straszny.
Malachi	Ml	44	4	6	I nawróci się serce ojców ku synom, a serce synów ku ojcom ich, abych snadź nie przyszedł, a nie skarał ziemie wytraceniem. Przypisy
1 Maccabees	1 Mch	45	1	1	I zstało się potym, gdy Aleksander Filipów, Macedończyk, który pierwszy królował w Grecyjej, wyszedszy z ziemie Cetim poraził Dariusza, króla Persów i Medów,
1 Maccabees	1 Mch	45	1	2	zwiódł wiele bitew i odzierżał wszytkich zamki, i pozabijał króle ziemskie,
1 Maccabees	1 Mch	45	1	3	i przeszedł aż do granic ziemie, i zabrał łupy mnóstwa narodów, i umilkła ziemia przed oczyma jego.
1 Maccabees	1 Mch	45	1	4	I zebrał siłę i wojsko barzo mocne, i wywyższyło się, i podniosło serce jego.
1 Maccabees	1 Mch	45	1	5	I odzierżał krainy narodów i króle: i zstali mu się hołdownikami.
1 Maccabees	1 Mch	45	1	6	A potym upadł na łoże i poznał, że umrzeć miał.
1 Maccabees	1 Mch	45	1	7	I wezwał zacnych służebników swych, którzy od młodości z nim wychowani byli, i rozdzielił im królestwo swe jeszcze za żywota.
1 Maccabees	1 Mch	45	1	8	A królował Aleksander przez dwanaście lat, i umarł.
1 Maccabees	1 Mch	45	1	9	I odzierżeli słudzy jego królestwo, każdy na swym miejscu.
1 Maccabees	1 Mch	45	1	10	I włożyli na się korony wszyscy po śmierci jego i synowie ich po nich przez wiele lat, i namnożyło się złego na ziemi.
1 Maccabees	1 Mch	45	1	11	I wyszedł z nich korzeń grzeszny, Antioch Oświecony, syn Antiocha króla, który był w zakładzie w Rzymie i królował roku setnego trzydziestego i siódmego królestwa Greckiego.
1 Maccabees	1 Mch	45	1	12	W one dni wyszli z Izraela synowie niezbożni i namówili wielu, mówiąc: Pódżmy a uczyńmy przymierze z narody, które około nas są, bo od tego czasu, jakośmy od nich odstąpili, wiele złego nas nalazło.
1 Maccabees	1 Mch	45	1	13	I zdała się dobra mowa w oczach ich.
1 Maccabees	1 Mch	45	1	14	I postanowili niektórzy z ludu, i jachali do króla: i dał im moc, aby czynili sprawiedliwość poganów.
1 Maccabees	1 Mch	45	1	15	I zbudowali w Jeruzalem szkołę według praw pogańskich.
1 Maccabees	1 Mch	45	1	16	I uczynili sobie odrzezld, i odstąpili od przymierza świętego, i sprzęgli się z pogany, i zaprzedani są, aby złe czynili.
1 Maccabees	1 Mch	45	1	17	I zgotowane jest królestwo przed oczyma Antiocha. I począł królować w ziemi Egipskiej, aby królował nad dwiema królestwy.
1 Maccabees	1 Mch	45	1	18	I wyciągnął do Egiptu z wielkim mnóstwem, z wozmi, z słoniami, z jezdnemi i z wielkim mnóstwem okrętów,
1 Maccabees	1 Mch	45	1	19	I podniósł wojnę przeciw Ptolemeusowi, królowi Egipskiemu. I zlękł się Ptolemeus od oblicza jego, i uciekł, i poległo zranionych wiele.
1 Maccabees	1 Mch	45	1	20	I wziął miasta obronne w ziemi Egipskiej, i pobrał łupy ziemie Egipskiej.
1 Maccabees	1 Mch	45	1	21	I wrócił się Antioch, jako poraził Egipt, roku setnego czterdziestego i trzeciego, i ciągnął do Izraela.
1 Maccabees	1 Mch	45	1	22	I przyciągnął do Jeruzalem z mnóstwem wielkim.
1 Maccabees	1 Mch	45	1	23	I wszedł do świątynie z pychą, i wziął ołtarz złoty, i lichtarz światła, i wszytkie naczynia jego, i stół pokładny, i naczynia ofiar mokrych, i czasze, i możdżerzyki złote, i zasłonę, i korony, i ochędóstwo złote, które było na czele kościoła, i połamał wszytko.
1 Maccabees	1 Mch	45	1	24	I pobrał śrebro i złoto, i naczynia pożądane, i zabrał skarby skryte, które nalazł, a wszytko zabrawszy, poszedł do ziemie swojej.
1 Maccabees	1 Mch	45	1	25	I uczynił mord wielki w ludziech, i mówił z pychą wielką.
1 Maccabees	1 Mch	45	1	26	I zstało się narzekanie wielkie w Izraelu i po wszytkich miejscach ich.
1 Maccabees	1 Mch	45	1	27	I wzdychali książęta i starszy: panny i młodzieńcy roznie mogli się i piękność niewiast odmieniła się.
1 Maccabees	1 Mch	45	1	28	Każdy małżonek wziął lament, a które siedziały w małżeńskiej łożnicy, płakały.
1 Maccabees	1 Mch	45	1	29	I wzruszyła się ziemia nad tymi, którzy w niej mieszkali, a wszytek dom Jakub okrył się zelżywością.
1 Maccabees	1 Mch	45	1	30	Apo dwu lat dni posłał król do miast Judzkich przełożonego nad pobory, i przyciągnął do Jeruzalem z orszakiem wielkim.
1 Maccabees	1 Mch	45	1	31	I mówił do nich słowa spokojne na zdradzie, i uwierzyli mu.
1 Maccabees	1 Mch	45	1	32	I uderzył z trzaskiem na miasto, i poraził je porażką wielką, i wytrącił wiele z Izraela.
1 Maccabees	1 Mch	45	1	33	I pobrał lupy miasta, i spalił je ogniem, i popsował domy jego, i mury jego wokoło.
1 Maccabees	1 Mch	45	1	34	I zawiedli w pojmanie niewiasty, a dziatki i bydła posiedli.
1 Maccabees	1 Mch	45	1	35	I zbudowali Miasto Dawidowe murem wielkim i mocnym, i wieżami mocnemi, i było im miasto zamku.
1 Maccabees	1 Mch	45	1	36	I osadzili tam naród grzeszny, męże niepobożne, i zmocnili się w nim. I nakładli zbroje i żywności, i zgromadzili łupy Jeruzalem,
1 Maccabees	1 Mch	45	1	37	i schowali tam. I zstali się sidłem wielkim.
1 Maccabees	1 Mch	45	1	38	I zstało się to na zasadzkę świątyni, i na przeciwnika złego w Izrael.
1 Maccabees	1 Mch	45	1	39	I wylali krew niewinną około świątynie, i splugawili świątynię.
1 Maccabees	1 Mch	45	1	40	I uciekli obywatele Jeruzalem dla nich, i zstało się mieszkaniem cudzoziemców, i zstało się obcym nasieniu swemu, i synowie jego opuścili ji.
1 Maccabees	1 Mch	45	1	41	Świątynia jego spustoszona jest jako pustki, święta jego obróciły się w płacz, szabaty jego na hańbę, czci jego wniwecz.
1 Maccabees	1 Mch	45	1	42	Według sławy jego rozmnożyła się zelżywość jego, a wywyższenie jego obróciło się w płacz.
1 Maccabees	1 Mch	45	1	43	I pisał król Antioch do wszytkiego królestwa swego, aby był wszytek lud jeden, a każdy zakon swój opuścił.
1 Maccabees	1 Mch	45	1	44	I zezwolili wszyscy narodowie według słowa króla Antiocha,
1 Maccabees	1 Mch	45	1	45	i wiele z Izraela przystało na nabożeństwo jego, i ofiarowali bałwanom, i splugawili szabat.
1 Maccabees	1 Mch	45	1	46	I posłał król listy przez ręce posłów do Jeruzalem i do wszech miast Judzkich, aby szli zaprawy pogańskimi
1 Maccabees	1 Mch	45	1	47	a iżby zakazali całopalenia i ofiar, i ubłagania czynić w kościele Bożym,
1 Maccabees	1 Mch	45	1	48	i żeby bronili święcić szabatu i dni uroczystych.
1 Maccabees	1 Mch	45	1	49	I rozkazał splugawić świętynią i lud święty Izraelski.
1 Maccabees	1 Mch	45	1	50	I kazał nabudować ołtarzów i zborów, i bałwanów, i ofiarować świnie mięso i bydło pospolite,
1 Maccabees	1 Mch	45	1	51	i zostawiać syny swe nieobrzezane, a dusze swe plugawić wszelakimi plugastwy i obrzydłościami, tak iżby zapomnieli Zakonu i odmienili wszytkie usprawiedliwienia Boże.
1 Maccabees	1 Mch	45	1	52	A którzy by kolwiek nie czynili według słowa króla Antiocha, żeby gardło dali.
1 Maccabees	1 Mch	45	1	53	Według tych wszytkich słów pisał wszystkiemu królestwu swemu i postanowił przełożone nad ludem, którzy by to czynić przymuszali.
1 Maccabees	1 Mch	45	1	54	I rozkazali miastom Judzkim ofiary sprawować.
1 Maccabees	1 Mch	45	1	55	I zebrało się wiele z ludu do tych, którzy byli opuścili Zakon Pański, i czynili złość na ziemi.
1 Maccabees	1 Mch	45	1	56	I wypędzili lud Izraelski do jaskiń i do skrytych miejsc zbiegów.
1 Maccabees	1 Mch	45	1	57	Dnia piętnastego miesiąca Kasleu, piątego ii czterdziestego i setnego roku, zbudował król Antiochus obrzydłego bałwana spustoszenia na ołtarzu Bożym. I po wszytkich miastach Judzkich wokoło nabudowali ołtarzów,
1 Maccabees	1 Mch	45	1	58	a przede drzwiami domów i po ulicach palili kadzidło i ofiarowali.
1 Maccabees	1 Mch	45	1	59	I Księgi Zakonu Bożego, podrapawszy je, spalili ogniem.
1 Maccabees	1 Mch	45	1	60	A u kogokolwiek naleziono Księgi Przymierza Pańskiego i ktokolwiek zachowywał Zakon Pański, według wyroku królewskiego zabijali go.
1 Maccabees	1 Mch	45	1	61	Mocą swoją czynili to ludowi Izraelskiemu, który się najdował na każdy miesiąc i miesiąc w mieściech.
1 Maccabees	1 Mch	45	1	62	A dwudziestego i piątego dnia miesiąca ofiarowali na ołtarzu, który był przeciw ołtarzowi.
1 Maccabees	1 Mch	45	1	63	A niewiasty zasię, które obrzezowały syny swe, zabijano według rozkazania króla Antiocha.
1 Maccabees	1 Mch	45	1	64	I wieszali dziatki za szyje po wszytkich domiech ich, a te, którzy je obrzezowali, zabijali.
1 Maccabees	1 Mch	45	1	65	I wiele z ludu Izraelskiego postanowili u siebie, aby nie jadali rzeczy nieczystych, i woleli raczej umrzeć niż się plugawić pokarmy nieczystemi.
1 Maccabees	1 Mch	45	1	66	I nie chcieli łamać świętego Zakonu Bożego, i pomordowani są.
1 Maccabees	1 Mch	45	1	67	I zstał się barzo wielki gniew nad ludem.
1 Maccabees	1 Mch	45	2	1	W one dni poił wstał Matatiasz, syn Jana, syna Symeonowego, kapłan z synów Joarib z Jeruzalem, i osadził się na górze Modin.
1 Maccabees	1 Mch	45	2	2	A miał synów piąci: Jana, którego przezwisko było Gaddis,
1 Maccabees	1 Mch	45	2	3	I Symona, którego zwano Tasi,
1 Maccabees	1 Mch	45	2	4	i Judę, którego zwano Machabeusz,
1 Maccabees	1 Mch	45	2	5	i Eleazara, którego zwano Abaron, i Jonatan, którego zwano Afus.
1 Maccabees	1 Mch	45	2	6	Ci widzieli złości, które się działy między ludem Judzkim i w Jeruzalem.
1 Maccabees	1 Mch	45	2	7	I rzekł Matatiasz: Biada mnie! Przeczem się narodził, abym widział skruszenie ludu mego i skruszenie Miasta Świętego, i abych tam siedział, gdy podane jest w ręce nieprzyjacielskie?
1 Maccabees	1 Mch	45	2	8	Świątynia jest w ręku cudzoziemców, kościół jego jako człowiek bezecny.
1 Maccabees	1 Mch	45	2	9	Naczynia chwały jego zabrano w niewolstwo, starcowie jego pobici po ulicach, a młodzieńcy jego polegli od miecza nieprzyjacielskiego.
1 Maccabees	1 Mch	45	2	10	I któryż naród nie odziedziczył królestwa jego a nie odzierżał łupów jego?
1 Maccabees	1 Mch	45	2	11	Wszytko jego ochędóstwo jest odjęte, a które było wolne, zstało się niewolnicą.
1 Maccabees	1 Mch	45	2	12	A oto nasze miejsca święte i piękność nasza, i chwała nasza jest spustoszona, a pogani je splugawili.
1 Maccabees	1 Mch	45	2	13	Na cóż nam tedy jeszcze żyć?
1 Maccabees	1 Mch	45	2	14	I rozdarł Matatiasz odzienie swoje i synowie jego, a oblekli się w Włosienice i barzo płakali.
1 Maccabees	1 Mch	45	2	15	I przyszli tam ci, którzy byli posłani od króla Antiocha, żeby przymusili tych, którzy byli zbiegli do miasta Modin, ofiarować i palić kadzidło, i odstąpić od Zakonu Bożego.
1 Maccabees	1 Mch	45	2	16	I mnodzy z ludu Izraelskiego zezwoliwszy przystali ku nim, ale Matatiasz i synowie jego statecznie stali.
1 Maccabees	1 Mch	45	2	17	A odpowiadając, którzy byli posłani od Antiocha, rzekli Matatiaszowi: Przedniejszy i nasławniejszy, i wielki jesteś w tym mieście, i ozdobiony synami i bracią.
1 Maccabees	1 Mch	45	2	18	A tak przystąp naprzód a uczyń rozkazanie królewskie, jako uczynili wszyscy narodowie i mężowie Judzcy, i którzy zostali w Jeruzalem, a będziesz ty i synowie twoi między przyjacioły królewskimi, a będziesz ubogacon złotem i śrebrem, i mnogimi upominkami.
1 Maccabees	1 Mch	45	2	19	I odpowiedział Matatiasz, i rzekł głosem wielkim: Choć wszyscy narodowie Antiocha króla słuchają, aby odstąpił każdy od nabożeństwa zakonu ojców swoich a zezwolił na rozkazanie jego,
1 Maccabees	1 Mch	45	2	20	ja i synowie moi, i bracia moi będziem posłuszni Zakonowi ojców naszych.
1 Maccabees	1 Mch	45	2	21	Niech nam Bóg będzie miłościw: nie jest nam pożyteczno odstąpić Zakonu i sprawiedliwości Bożej:
1 Maccabees	1 Mch	45	2	22	nie usłuchamy słów j króla Antiocha ani będziem ofiar rować przestępując przykazania Zakonu naszego, abyśmy mieli inną drogą chodzić.
1 Maccabees	1 Mch	45	2	23	A gdy przestał mówić te słowa, przystąpił niektóry Żyd przed oczyma wszytkich, aby ofiarował bałwanom na ołtarzu w mieście Modin według rozkazania królewskiego.
1 Maccabees	1 Mch	45	2	24	I ujźrzał Matatiasz, i użalił się, i wstrzęsły się nerki jego, i rozpaliła się zapalczywość jego według sądu Zakonu, i przyskoczywszy zamordował go na ołtarzu:
1 Maccabees	1 Mch	45	2	25	ale i męża, którego był król Antioch posłał, który przymuszał ofiarować, zabił tegoż czasu i ołtarz rozwalił.
1 Maccabees	1 Mch	45	2	26	I zapalczywie mścił się Zakonu, | jako uczynił Fmees Zamremu, synowi Salomi.
1 Maccabees	1 Mch	45	2	27	I zawołał Matatiasz głosem wielkim w mieście, mówiąc: Każdy, który uprzejmie miłuje Zakon, zachowując przymierze, niech wynidzie za mną.
1 Maccabees	1 Mch	45	2	28	I uciekł sam i synowie jego na góry, i opuścili, cokolwiek mieli w mieście.
1 Maccabees	1 Mch	45	2	29	Tedy wiele szukających sądu . I sprawiedliwości poszło na puszczą
1 Maccabees	1 Mch	45	2	30	i mieszkali tam sami i synowie ich, i niewiasty ich, i bydło ich, że się wylało na nienieszczęście.
1 Maccabees	1 Mch	45	2	31	I dano znać mężom królewskim i wojsku, które było w Jeruzalem, w Mieście Dawidowym, iż odstąpili mężowie niektórzy, którzy zgwałcili rozkazanie królewskie, na miejsca tajemne na puszczy i poszło za nimi wiele.
1 Maccabees	1 Mch	45	2	32	I zarazem puścili się po nich, i stawili im bitwę w dzień szabatu.
1 Maccabees	1 Mch	45	2	33	I rzekli do nich: A jeszczeż się i teraz sprzeciwiacie? Wynidżcie a czyńcie według słowa króla Antiocha, a żywi zostaniecie.
1 Maccabees	1 Mch	45	2	34	I rzekli: Nie wynidziemy ani uczynimy słowa królewskiego, abyśmy mieli zgwałcić dzień szabatu.
1 Maccabees	1 Mch	45	2	35	I wzruszyli przeciwko im bitwę.
1 Maccabees	1 Mch	45	2	36	I nie odpowiedzieli im ani kamienia nie rzucili na nie, ani zawierali miejsc tajemnych,
1 Maccabees	1 Mch	45	2	37	mówiąc: Pomrzymy wszyscy w prostocie naszej: a będą nam świadkami niebo i ziemia, że nas niesprawiedliwie tracicie.
1 Maccabees	1 Mch	45	2	38	I podnieśli wojnę na nie w szabaty. I polegli sami i żony ich, i synowie ich, bydło ich, aż do tysiąca dusz ludzkich.
1 Maccabees	1 Mch	45	2	39	I dowiedział się Matatiasz i przyjaciele jego, i płakali nad nimi barzo.
1 Maccabees	1 Mch	45	2	40	I rzekł mąż bliźniemu swemu: Jeśli wszyscy uczynimy, jako bracia naszy uczynili, a nie będziem walczyć przeciw poganom za dusze nasze i o usprawiedliwienia nasze, teraz prędzej nas wygubią z ziemie.
1 Maccabees	1 Mch	45	2	41	I umyślili onego dnia, mówiąc: Wszelki człowiek, którykolwiek przydzie na nas na wojnę w dzień szabatu, potykajmy się z nim, a nie pomrzemy wszyscy, jako pomarli bracia naszy w skrytych miejscach.
1 Maccabees	1 Mch	45	2	42	Tedy się przyłączył do nich poczet asydejczyków, mocni siłą Izraela, każdy miłośnik Zakonu.
1 Maccabees	1 Mch	45	2	43	I wszyscy, którzy uciekali przed złem, przyłączyli się do nich i zstali się im ku zmocnieniu.
1 Maccabees	1 Mch	45	2	44	I zebrali wojsko, i porazili grzeszniki w gniewie swoim i męże niezbożne w zagniewaniu swoim, a drudzy uciekli do poganów, aby się wybiegali.
1 Maccabees	1 Mch	45	2	45	A obszedł Matatiasz i przyjaciele jego i rozwalali ołtarze.
1 Maccabees	1 Mch	45	2	46	I obrzezali dzieci nie obrzezane, ile ich naleźli w granicach Izraelskich i w mocy.
1 Maccabees	1 Mch	45	2	47	I przeszladowali syny pychy, i szczęściło się dzieło w rękach ich.
1 Maccabees	1 Mch	45	2	48	I odzierżeli Zakon z rąk pogańskich i z rąk królewskich, i nie dali rogu grzesznikowi.
1 Maccabees	1 Mch	45	2	49	I przybliżyły się dni Matatiaszowi, żeby umarł, i rzekł synom swoim: Teraz wzięła moc pycha i karanie, i czas wywrócenia, i gniew rozgniewania.
1 Maccabees	1 Mch	45	2	50	Przetoż teraz, o synowie, bądźcie miłośnicy Zakonu a dajcie dusze wasze za przymierze ojców waszych.
1 Maccabees	1 Mch	45	2	51	A pomnicie na sprawy ojcowskie, które czynili w rodzajach swoich, a otrzymacie sławę wielką i imię wieczne.
1 Maccabees	1 Mch	45	2	52	Azaż Abraham nie był nalezion wiernym w pokuszeniu i poczytano mu ku sprawiedliwości?
1 Maccabees	1 Mch	45	2	53	Józef czasu ucisku swego zachował rozkazanie i zstał się panem Egiptu.
1 Maccabees	1 Mch	45	2	54	Finees, ociec nasz, zapalony zapalczywością Bożą wziął przymierze kapłaństwa wiecznego.
1 Maccabees	1 Mch	45	2	55	Mezus, gdy wypełnił słowo, zstał się wodzem w Izraelu.
1 Maccabees	1 Mch	45	2	56	Kaleb, gdy wydawał świadectwo w zebraniu, wziął dziedzictwo.
1 Maccabees	1 Mch	45	2	57	Dawid w miłosierdziu swym dostąpił stolice królewskiej na wieki.
1 Maccabees	1 Mch	45	2	58	Eliasz gdy się zapalił zapaleniem o Zakon, wzięty jest do nieba.
1 Maccabees	1 Mch	45	2	59	Ananiasz i Azariasz, i Misael, wierząc, z płomienia są wybawieni.
1 Maccabees	1 Mch	45	2	60	Daniel w swej prostocie wybawion jest z paszczęki lwów.
1 Maccabees	1 Mch	45	2	61	I tak rozmyślajcie przez naród i naród, że wszyscy, którzy w nim nadzieję pokładają, nie słabieją.
1 Maccabees	1 Mch	45	2	62	A nie bójcie się słów człowieka grzesznego: bo chwała jego gnój i robactwo jest;
1 Maccabees	1 Mch	45	2	63	dziś się wywyższa, a jutro się nie najdzie: iż się obrócił w ziemię swą, a myśl jego zginęła.
1 Maccabees	1 Mch	45	2	64	A przetoż wy, synowie, zmocnicie się a czyńcie mężnie w Zakonie, bo w nim sławni będziecie.
1 Maccabees	1 Mch	45	2	65	A oto Symon, brat wasz, wiem, że jest człowiekiem do rady: słuchajcież go zawżdy, a on wam będzie ojcem.
1 Maccabees	1 Mch	45	2	66	A Juda Machabeusz, duży siłą od młodości swej, niech będzie hetmanem rycerstwa a on walkę będzie wiódł ludu.
1 Maccabees	1 Mch	45	2	67	I przywiedziecie do siebie wszytkich, którzy czynią Zakon, a mścicie się pomsty ludu swojego.
1 Maccabees	1 Mch	45	2	68	Oddawajcie wzajem poganom a pilnujcie rozkazania zakonnego.
1 Maccabees	1 Mch	45	2	69	I dał im błogosławieństwo, i przyłożon jest do ojców swoich.
1 Maccabees	1 Mch	45	2	70	I umarł roku setnego czterdziestego i szóstego a pogrzebion jest od synów swoich w grobie ojców swoich w Modin, i płakali go wszytek Izrael płaczem wielkim.
1 Maccabees	1 Mch	45	3	1	I powstał Juda, którego zwano Machabeuszem, syn jego miasto niego.
1 Maccabees	1 Mch	45	3	2	I pomagali mu wszyscy bracia jego i wszyscy, którzy się byli przyłączyli do ojca jego, i walczyli walkę Izrael z weselem.
1 Maccabees	1 Mch	45	3	3	I rozszerzył sławę ludowi swemu, i wziął na się pancerz jako obrzym, i przepasał się orężem wojennym swoim ku bitwie, i bronił wojska mieczem swym.
1 Maccabees	1 Mch	45	3	4	Zstał się podobny lwowi w sprawach swoich i jako szczenię lwie ryczące na połów.
1 Maccabees	1 Mch	45	3	5	I przenaszladował złośniki, pilnie ich szukając, a którzy trwożyli lud jego, te ogniem palił,
1 Maccabees	1 Mch	45	3	6	i odegnani są nieprzyjaciele jego dla bojaźni jego a wszyscy sprawce nieprawości byli zatrwożeni i szczęściło się wybawienie w ręce jego.
1 Maccabees	1 Mch	45	3	7	I zajątrzał wiele królów, i rozweselał Jakuba sprawami swemi: na wieki pamiątka jego w błogosławieństwie.
1 Maccabees	1 Mch	45	3	8	I objeżdżał miasta Judzkie, i wytracił z nich ludzie niezbożne, i odwrócił gniew od Izraela.
1 Maccabees	1 Mch	45	3	9	I zstał się zawołanym aż do kończyn ziemie, i zgromadził ginące.
1 Maccabees	1 Mch	45	3	10	I zebrał Apolloniusz narody mnogie i wielkie wojsko z Samaryjej, aby walczył przeciw Izraelowi.
1 Maccabees	1 Mch	45	3	11	I dowiedział się Juda, i wyciągnął przeciw jemu, i poraził, i zabił go; i poległo wiele poranionych, a ostatek uciekł.
1 Maccabees	1 Mch	45	3	12	I pobrał łupy ich, i miecz Apolloniuszów wziął Juda, i walczył im przez wszytkie dni.
1 Maccabees	1 Mch	45	3	13	I usłyszał Seron, hetman wojska Syryjskiego, iż Juda zebrał do siebie zgromadzenie wiernych i zebranie,
1 Maccabees	1 Mch	45	3	14	i rzekł: Uczynię sobie imię i wsławię się w królestwie a zwalczę Judę i te, którzy z nim są, którzy gardzili słowem królewskim.
1 Maccabees	1 Mch	45	3	15	I nagotował się, i ciągnęły z nim wojska niezbożników, mocni pomocnicy, aby się pomścili nad synmi Izraelskimi.
1 Maccabees	1 Mch	45	3	16	I przybliżyli się aż do Bethoron: i wyciągnął przeciwko jemu Juda z trochą.
1 Maccabees	1 Mch	45	3	17	A gdy ujźrzeli wojsko idące przeciw sobie, rzekli do Judy; Jakoż się będziem mogli potykać nas mało z tak wielkim i z tak mocnym ludem, a my spracowani jesteśmy postem dziś?
1 Maccabees	1 Mch	45	3	18	I rzekł Juda: Łatwie jest zawrzeć wielu w ręce niewielu, a nie masz różnice przed obliczem Boga Niebieskiego wybawić wielą abo trochą,
1 Maccabees	1 Mch	45	3	19	bo nie w mnóstwie wojska zwycięstwo bitwy, ale z nieba jest siła.
1 Maccabees	1 Mch	45	3	20	Oni idą na nas z mnóstwem upornym i z hardością, aby nas wygładzili i żony nasze, i syny nasze, i aby nas złupili.
1 Maccabees	1 Mch	45	3	21	Ale my walczyć będziemy o dusze nasze i o prawa nasze:
1 Maccabees	1 Mch	45	3	22	a sam Pan zetrze je przed obliczem naszym — a wy się ich nie bójcie.
1 Maccabees	1 Mch	45	3	23	A gdy przestał mówić, uderzył na nie z nagła i porażon jest Seron i wojsko jego przed nim.
1 Maccabees	1 Mch	45	3	24	I gonił go od zstępu Bethoron aż do Pola; i poległo z nich ośm set mężów, a inni uciekli do ziemie Fllistymskiej.
1 Maccabees	1 Mch	45	3	25	I padł strach Judy i bradej jego i bojaźń na wszytkie narody wokoło.
1 Maccabees	1 Mch	45	3	26	I doszło do króla imię jego, i o bitwach Judy powiadali wszyscy narodowe.
1 Maccabees	1 Mch	45	3	27	A król Antioch, skoro usłyszał te mowy, rozgniewał się z serca. I posłał, i zebrał wojsko wszytkiego królestwa swego, obozy barrzo mocne.
1 Maccabees	1 Mch	45	3	28	I otworzył skarb swój, i dał żołd na rok wojsku, i rozkazał im być pogotowiu na wszytko.
1 Maccabees	1 Mch	45	3	29	I ujźrzał, iż mu pieniędzy w skarbiech nie zstało, a podatki krainy małe dla niezgody i mordu, który w ziemi uczynił, żeby zniósł (prawa), które były za pierwszych dni.
1 Maccabees	1 Mch	45	3	30	I obawiał się, żeby nie miał jako raz i dwa na nakłady i upominki, które przedtym był dał szczodrą ręką i przewyższał króle, którzy przed nim byli.
1 Maccabees	1 Mch	45	3	31	I upadło mu serce barzo, i umyślił jachać do Persyjej i wybrać podatki krain, i zebrać śrebra wiele.
1 Maccabees	1 Mch	45	3	32	I zostawił Lisjasza, człowieka zacnego z królewskiego rodu, nad sprawami królewskiemi od rzeki Eufratesa aż do Rzeki Egipskiej
1 Maccabees	1 Mch	45	3	33	a żeby chował Antiocha, syna jego, ażby się wrócił.
1 Maccabees	1 Mch	45	3	34	I oddał mu połowicę wojska i elefanty, i rozkazał mu o wszytkim, co chciał, i około mieszkających w Żydowstwie i w Jeruzalem;
1 Maccabees	1 Mch	45	3	35	i aby na nie posłał wojsko, aby zstarł i wykorzenił moc Izraelską i ostatki Jeruzalem, i zagubił pamiątkę ich z miejsca
1 Maccabees	1 Mch	45	3	36	a żeby postanowił obywatele syny cudzoziemskie we wszech granicach ich i ziemię ich losem podzielił.
1 Maccabees	1 Mch	45	3	37	A król wziął z sobą część wojska pozostałego, i wyjachał z Antiochijej, miasta królestwa swego, roku setnego czterdziestego i siódmego, i przeprawiwszy się przez Eufratesa rzekę, i objeżdżał wyższe krainy.
1 Maccabees	1 Mch	45	3	38	I wybrał Iisjasz Ptolemeusza, syna Doryminowego, i Nikanora, i Gorgiasza, męźe mocne z przyjaciół królewskich,
1 Maccabees	1 Mch	45	3	39	i posłał z nimi czterdzieści tysięcy mężów i siedm tysięcy jezdnych, aby ciągnęli do ziemie Judzkiej a poburzyli ją według słowa królewskiego.
1 Maccabees	1 Mch	45	3	40	I ruszyli się ze wszytkim wojskiem swym, i przyciągnęli, i położyli się pod Emaum w polu.
1 Maccabees	1 Mch	45	3	41	I usłyszeli kupcy krain imię ich, i nabrali śrebra i złota barzo wiele, i sług, i przyszli do obozu, aby syny Izraelskie za niewolniki pobrali. I przyłączyły się do nich wojska Syryjskie i ziemie obcych narodów.
1 Maccabees	1 Mch	45	3	42	I obaczył Juda i bracia jego, iż się złego namnożyło a wojska się przybliżały do granic ich, i zrozumieli słowa królewskie, które rozkazał czynić ludowi na zgubę i wyniszczenie.
1 Maccabees	1 Mch	45	3	43	I rzekli każdy do bliźniego swego: Podnieśmy upadek narodu naszego a walczmy za lud nasz i za świątości nasze.
1 Maccabees	1 Mch	45	3	44	I zebrał się zjazd, aby byli gotowi na wojnę i żeby się modlili, i prosili miłosierdzia i zlitowania.
1 Maccabees	1 Mch	45	3	45	A w Jeruzalem nie mieszkano, ale było jako pustki: nie było, kto by wchodził i wychodził z synów jego, i miejsce święte było deptane, a synowie cudzoziemców byli na zamku i tam było mieszkanie poganów. I odjęta jest rozkosz od Jakuba, i ustała tam piszczałka i cytra.
1 Maccabees	1 Mch	45	3	46	I zebrali się, i przyszli do Masfa przeciwko Jeruzalem: przedtym miejsce modlitwy było w Masfa w Izraelu.
1 Maccabees	1 Mch	45	3	47	I pościli dnia onego, i oblekli się w Włosienicę, i posypali popiołem głowy swoje, i rozdarli szaty swoje.
1 Maccabees	1 Mch	45	3	48	I rozłożyli Księgi Zakonu, z których dowiadowali się pogani podobieństwa bałwanów swoich;
1 Maccabees	1 Mch	45	3	49	i przynieśli ubiory kapłańskie, i pierwociny, i dziesięciny; i wzbudzili nazarejczyki, którzy byli dni wypełnili.
1 Maccabees	1 Mch	45	3	50	I wołali wielkim głosem do nieba, mówiąc: Cóż z tymi czynić będziemy a dokąd je powiedziemy?
1 Maccabees	1 Mch	45	3	51	I świątości twoje podeptane są i splugawione są, i kapłani twoi zstali się na płacz i na poniżenie.
1 Maccabees	1 Mch	45	3	52	A oto pogani zebrali się na nas, aby nas wygładzili: ty wiesz, co myślą przeciwko nam.
1 Maccabees	1 Mch	45	3	53	Jakoż się będziem mogli ostać przed obliczem ich, jeśli ty, Boże, nas nie ratujesz?
1 Maccabees	1 Mch	45	3	54	I w trąby uderzyli głosem wielkim.
1 Maccabees	1 Mch	45	3	55	A potym Juda postanowił hetmany nad ludem, rotmistrze i setniki, i pięćdziesiątnik!, i dziesiątniki.
1 Maccabees	1 Mch	45	3	56	I rzekł tym, którzy budowali domy i pojmowali żony, i sadzili winnice, i bojaźliwym, aby się wrócili każdy do domu swego według Zakonu.
1 Maccabees	1 Mch	45	3	57	I ruszyli się z obozem, i położyli się na południe Emaum.
1 Maccabees	1 Mch	45	3	58	I rzekł Juda: Gotujcie się a bądźcie synowie mężni, a bądźcie rano pogotowiu, abyście się potkali z tymi pogany, którzy się zeszli na nas, aby nas wytracili i świątości nasze:
1 Maccabees	1 Mch	45	3	59	bo lepiej jest, abyśmy umarli na wojnie, niż abyśmy patrzyli na złe ludu naszego i świętych.
1 Maccabees	1 Mch	45	3	60	A jako będzie wola na niebie, tak się niechaj zstanie.
1 Maccabees	1 Mch	45	4	1	I wziął Gorgiasz pięć tysięcy mężów a tysiąc jezdnych na wybór i ruszyli się z obozem w nocy,
1 Maccabees	1 Mch	45	4	2	aby przyciągnęli do obozu Żydowskiego a z nagła je porazili: a synowie, którzy byli z zamku, byli ich przewodnikami.
1 Maccabees	1 Mch	45	4	3	I usłyszał Juda, i powstał, i mocarze, aby porazili moc wojska królewskiego, które było u Emaum.
1 Maccabees	1 Mch	45	4	4	Bo się było jeszcze wojsko rozbieżało od obozu.
1 Maccabees	1 Mch	45	4	5	I przyszedł Gorgiasz do obozu Judowego w nocy, i nie nalazł nikogo, i szukał ich po górach, bo rzekł: Uciekają ci przed nami.
1 Maccabees	1 Mch	45	4	6	A gdy się rozedniało, ukazał się na polu Juda ze trzemi tysiącmi mężów tylko, którzy zbroje i mieczów nie mieli.
1 Maccabees	1 Mch	45	4	7	I ujźrzeli wojsko pogańskie barzo mocne i zbrojne, a jezda około nich, a ci sprawni ku bitwie.
1 Maccabees	1 Mch	45	4	8	I rzekł Juda do mężów, którzy z nim byli: Nie bójcie się mnóstwa ich i natarcia ich nie bójcie się.
1 Maccabees	1 Mch	45	4	9	Pamiętajcie, jako ojcowie naszy byli wybawieni w Morzu Czerwonym, gdy je farao gonił z wojskiem wielkim.
1 Maccabees	1 Mch	45	4	10	A teraz wołajmy do nieba, a smiłuje się Pan nad nami i wspomni na przymierze ojców naszych, i zetrze to wojsko dziś przed obliczem naszym:
1 Maccabees	1 Mch	45	4	11	a poznają wszyscy narodowie, że jest, który wybawić i wyzwolić może Izraela.
1 Maccabees	1 Mch	45	4	12	I podnieśli cudzoziemcy oczy swe, i ujźrzeli je ciągnące przeciw sobie.
1 Maccabees	1 Mch	45	4	13	I wyszli z obozu ku bitwie, a ci, którzy byli z Judą, uderzyli w trąby.
1 Maccabees	1 Mch	45	4	14	I zwiedli bitwę, i zstarci są pohańcy, i uciekli w pole.
1 Maccabees	1 Mch	45	4	15	A ostatni wszyscy od miecza upadli i gonili ich aż do Gezeron i aż do pól Idumejej, i Azotu, i Jamnijej: i poległo z nich aż do trzech tysięcy mężów.
1 Maccabees	1 Mch	45	4	16	I wrócił się Juda i wojsko idące za nim.
1 Maccabees	1 Mch	45	4	17	I mówił do ludu: Nie łakomcie się na łupy, bo wojna przeciwko nam jest,
1 Maccabees	1 Mch	45	4	18	a Gorgiasz i wojsko jego jest blisko nas na górze: ale stójcie teraz przeciwko nieprzyjaciołom naszym a zwalczcie je, a po tym bezpiecznie będziecie zbierać łupy.
1 Maccabees	1 Mch	45	4	19	A gdy jeszcze to mówił Juda, oto się jedna część ukazała, poglądąjąc z góry.
1 Maccabees	1 Mch	45	4	20	I obaczył Gorgiasz, że swoi pouciekali, a obóz spalono: bo dym, który było widzieć, pokazował, co się zstało.
1 Maccabees	1 Mch	45	4	21	Co oni ujźrzawszy, ulękli się barzo widząc zaraz i Judę, i wojsko w polu gotowe ku bitwie,
1 Maccabees	1 Mch	45	4	22	i pouciekali wszyscy w pole cudzoziemców.
1 Maccabees	1 Mch	45	4	23	A Juda wrócił się ku łupom obozu i pobrali wiele złota i śrebra, hiacyntu i szarłatu morskiego, i wielkie bogactwa.
1 Maccabees	1 Mch	45	4	24	A wróciwszy się śpiewali pieśni i błogosławili Boga do nieba: Iż dobry jest, iż na wieki miłosierdzie jego. (Ps 105[106]; 135[136])
1 Maccabees	1 Mch	45	4	25	I zstało się wybawienie wielkie w Izraelu dnia onego.
1 Maccabees	1 Mch	45	4	26	A którzykolwiek z cudzoziemców uszli, przyszli i powiedzieli Lisjaszowi wszytko, co się było zstało
1 Maccabees	1 Mch	45	4	27	Co on usłyszawszy, upadszy sercem omdlewał, że się nie zstało Izraelowi, jako on chciał i jako król rozkazał.
1 Maccabees	1 Mch	45	4	28	A drugiego roku zebrał Iisjasz na wybór sześćdziesiąt tysięcy mężów a jezdnych pięć tysięcy, aby je zwojował.
1 Maccabees	1 Mch	45	4	29	I przyciągnęli do Żydowskiej ziemie a położyli się obozem u Bethoron, i zabieżał im Juda z dziesiącią tysięcy mężów.
1 Maccabees	1 Mch	45	4	30	A ujrzeli wojsko mocne, i modlił się, i rzekł: Błogosławionyś jest Wybawicielu Izraelski, któryś skruszył gwałt mocarza ręką Dawida, sługi twego, i podałeś obóz cudzoziemców w ręce Jonatasa, syna Saul, i giermka jego.
1 Maccabees	1 Mch	45	4	31	Zawrzy to wojsko w ręce ludu twego Izraelskiego a niech będą pohańbieni z wojskiem swym i z jezdnymi swemi.
1 Maccabees	1 Mch	45	4	32	Puść na nie strach a zemdli śmiałość mocy ich i niech się rozruszą zstarciem swoim.
1 Maccabees	1 Mch	45	4	33	Poraź je mieczem tych, którzy cię miłują, a niech cię chwalą pieśniami wszyscy, którzy znają imię twoje.
1 Maccabees	1 Mch	45	4	34	I stoczyli bitwę, i legli z wojska Lisjaszowego pięć tysięcy mężów.
1 Maccabees	1 Mch	45	4	35	A Lisjasz widząc uciekanie swoich, a śmiałość Żydów, a iż byli gotowi abo żyć, abo mężnie umrzeć, odjachał do Antiochijej i zebrał żołnierze, aby więtszym pocztem znowu przyciągnęli do Żydowskiej ziemie.
1 Maccabees	1 Mch	45	4	36	I rzekł Juda i bracia jego: Oto zstarci są nieprzyjaciele naszy: pódźmyż teraz, abyśmy oczyścili i odnowili święte.
1 Maccabees	1 Mch	45	4	37	I zebrało się wszytko wojsko, i przyszli na górę Syjon.
1 Maccabees	1 Mch	45	4	38	I obaczyli poświącenie spustoszone i ołtarz zgwałcony, i bramy popalone, a w sieniach wyrosły chrósty jako w lesie abo na górach, i domki kapłańskie rozwalone.
1 Maccabees	1 Mch	45	4	39	I rozdarli szaty swe, i płakali płaczem wielkim, i popiołem głowę swą posypali,
1 Maccabees	1 Mch	45	4	40	i upadli twarzą na ziemię, i uderzyli w trąby znaków, i wołali do nieba.
1 Maccabees	1 Mch	45	4	41	Tedy Juda postanowił męże, aby walczyli przeciwko tym, co na zamku byli, ażby świętynią oczyścili.
1 Maccabees	1 Mch	45	4	42	I obrał kapłany bez zmazy i mający wolą w Zakonie Bożym;
1 Maccabees	1 Mch	45	4	43	i oczyścili świątynią, i wynieśli kamienie splugawione na miejsce nieczyste.
1 Maccabees	1 Mch	45	4	44	I myślił o ołtarzu całopalenia, który był zgwałcony, co by z nim czynić miał.
1 Maccabees	1 Mch	45	4	45	I przypadła im rada dobra, aby ji rozwalili, żeby im snadź nie był ku zelżywości, iż ji byli poganie splugawili: i rozwalili go.
1 Maccabees	1 Mch	45	4	46	A na górze domu, na miejscu sposobnym, składli kamienie, ażby przyszedł Prorok i odpowiedział o nich.
1 Maccabees	1 Mch	45	4	47	I wzięli kamienie całe, według Zakonu, i zbudowali ołtarz nowy na kształt onego, co był pierwej.
1 Maccabees	1 Mch	45	4	48	I zbudowali świątynią i co było w domu wewnątrz. I kościół, i sieni poświęcili.
1 Maccabees	1 Mch	45	4	49	I naczynili nowego naczynia świętego, i wnieśli lichtarz i ołtarz zapału, i stół do kościoła.
1 Maccabees	1 Mch	45	4	50	I zapał położyli na ołtarzu, i zapalili lampy, które były na lichtarzu, i świeciły w kościele.
1 Maccabees	1 Mch	45	4	51	I pokładli chleb na stół, i zasłony zawiesili, i skończyli wszytkie dzieły, które byli uczynili.
1 Maccabees	1 Mch	45	4	52	I wstali przed zaraniem dwudziestego i piątego dnia miesiąca dziewiątego (to jest miesiąc Kasleu) roku setnego czterdziestego i ósmego,
1 Maccabees	1 Mch	45	4	53	i ofiarowali ofiary według Zakonu na ołtarzu całopalenia nowym, który zbudowali.
1 Maccabees	1 Mch	45	4	54	Wedle czasu i wedle dnia, w który go byli poganie splugawili, tegoż był odnowion z pieśniami, z cytrami, z lutniami, z cymbały.
1 Maccabees	1 Mch	45	4	55	I padł lud wszytek na oblicze, i kłaniali się, i błogosławili do nieba tego, który im dał szczęście.
1 Maccabees	1 Mch	45	4	56	I uczynili poświącanie ołtarza przez ośm dni, i ofiarowali całopalenia z weselem i ofiarę wybawienia i chwały.
1 Maccabees	1 Mch	45	4	57	A przodek kościoła ochędożyli koronami złotemi i tarczyczkami. I poświęcili bramy i domy kapłańskie, i przyprawili drzwi do nich.
1 Maccabees	1 Mch	45	4	58	I zstało się między ludem wesele barzo wielkie, i odwrócone jest urąganie pogańskie.
1 Maccabees	1 Mch	45	4	59	I postanowił Juda i bracia jego, i wszytko zebranie Izraelskie, żeby obchodzono dzień poświącania ołtarza czasów swoich od roku do roku przez ośm dni od dwudziestego i piątego dnia miesiąca Kasleu, z weselem i z radością.
1 Maccabees	1 Mch	45	4	60	I zbudowali onego czasu górę Syjon i mury wysokie, i wieże mocne wokoło: aby kiedy nie przyszli pogani i podeptali ją, jako pierwej byli uczynili.
1 Maccabees	1 Mch	45	4	61	I osadził tam wojsko, aby jej strzegli. I opatrzył ją ku strzeżeniu Betsury, aby lud miał miejsce obronne przeciw Idumejej.
1 Maccabees	1 Mch	45	5	1	I zstało się, gdy narodowie okoliczni usłyszeli, iż ołtarz zbudowan i świętynia tak jako A iprzedtym, rozgniewali się barzo.
1 Maccabees	1 Mch	45	5	2	I myślili wytracić naród Jakubów, którzy byli między nimi, i poczęli z ludu zabijać i przeszladować.
1 Maccabees	1 Mch	45	5	3	A Juda walczył przeciwko synom Esau w Idumęjej i przeciw tym, którzy byli w Akrabatan: iż byli obiegli Izraelczyki; i poraził je porażką wielką.
1 Maccabees	1 Mch	45	5	4	I wspomniał na złość synów Bean, którzy byli ludowi sidłem i obrazą, zasadzając się nań na drodze.
1 Maccabees	1 Mch	45	5	5	I zamknieni są na wieżach, i podsadził się pod nie, i dał ich na wytracenie, i zapalił wieże ich ogniem ze wszytkimi, którzy na nich byli.
1 Maccabees	1 Mch	45	5	6	I przeszedł do synów Ammon, i nalazł wojsko mocne i ludu wiele, i Tymoteusza, hetmana ich,
1 Maccabees	1 Mch	45	5	7	i stoczył z nimi wiele bitew, że skruszeni są przed obliczem ich, i poraził je.
1 Maccabees	1 Mch	45	5	8	I wziął Gazer, miasto i córki jego, i wrócił się do Żydowskiej ziemie.
1 Maccabees	1 Mch	45	5	9	I znowu zebrali się narodowie którzy są w Galaad, przeciw Izraełczykom, którzy byli na granicach ich, aby je zatracili. I uciekli do Dateman zamku.
1 Maccabees	1 Mch	45	5	10	l posłali list do Judy i braciej jego, mówiąc: Zebrali się przeciwko nam pogani okoliczni, aby nas wytracili.
1 Maccabees	1 Mch	45	5	11	I gotują się przyść i wziąć zamek, na któryśmy uciekli, a Tymoteusz jest hetmanem wojska ich.
1 Maccabees	1 Mch	45	5	12	A przetoż teraz przydź, a wyrwi nas z ręki ich, bo wiele z nas poginęło.
1 Maccabees	1 Mch	45	5	13	I wszyscy bracia naszy, którzy byli na miejscach Tubin, pobici są, i zawiedli w niewolą żony i dzieci, i korzyść ich, i zabili tam około tysiąca mężów.
1 Maccabees	1 Mch	45	5	14	I jeszcze listy czytano, a oto drudzy posłowie przyszli z Galilejej, rozdarszy szaty, dając znać w też słowa,
1 Maccabees	1 Mch	45	5	15	powiedając, iż się zebrali przeciwko nim od Ptolemaidy, z Tyru i z Sydonu, i napełniona jest wszytka Galilea cudzoziemców, aby nas wytracili.
1 Maccabees	1 Mch	45	5	16	A skoro usłyszał Juda i lud mowy te, zeszło się zgromadzenie wielkie myślić, co by czynić mieli braciej swej, którzy byli w uciśnieniu i dobywali ich.
1 Maccabees	1 Mch	45	5	17	I rzekł Juda Symonowi, bratu swemu: Obierz sobie męże a idż i wybaw bracią twą w Galilejej, a ja i brat mój Jonatas pojedziemy do Galaadytim.
1 Maccabees	1 Mch	45	5	18	I zostawił Józefa, syna Zachariaszowego, i Azariasza hetmany nad ludem z ostatkiem wojska na obronę w Żydowskiej ziemi.
1 Maccabees	1 Mch	45	5	19	I rozkazał im, mówiąc: Bądźcie przełożonymi nad tym ludem, a bitwy z pogany nie staczajcie, dokąd się nie wrócimy.
1 Maccabees	1 Mch	45	5	20	I oddzielili Symonowi mężów trzy tysiące, aby ciągnął do Galilejej, a Judzie ośm tysięcy do Galaadytim.
1 Maccabees	1 Mch	45	5	21	I ciągnął Symon do Galilejej, i zstoczył wiele bitew z pogany, i skruszeni są narodowie przed nim, i gonił je aż do bramy Ptolemaidy.
1 Maccabees	1 Mch	45	5	22	I poległo z poganów około trzech tysięcy mężów, i wziął łupy ich.
1 Maccabees	1 Mch	45	5	23	I zabrał te, którzy byli w Galilejej i w Arbatis, z żonami i z dziećmi, i ze wszytkim, co mieli, i przywiódł do Żydowskiej ziemi z wielkim weselem.
1 Maccabees	1 Mch	45	5	24	A Juda Machabeusz i Jonatas, brat jego, przeprawili się przez Jordan i jachali trzy dni drogi przez puszczą.
1 Maccabees	1 Mch	45	5	25	I zabieżeli im Nabatejczycy, i przyjęli je w pokoju, i powiedzieli im wszytko, co się działo z bracią ich w Galaadytimdzie.
1 Maccabees	1 Mch	45	5	26	A iż wiele ich pojmano w Barasa i Bosor, i w Alimis, i w Kasfor, i w Magiet, i w Karnaim: te wszytkie miasta obronne i wielkie.
1 Maccabees	1 Mch	45	5	27	Ale i w innych mieściech Galaadyckich są w pojmanie, i jutro umyślili przyciągnąć z wojskiem do tych miast i wziąć, i wytracić je dnia jednego.
1 Maccabees	1 Mch	45	5	28	I obrócił Juda i wojsko jego drogę na puszczą Bosor z nagła, i ubieżał miasto, i pobił wszytkie mężczyzny paszczęką miecza a wziął wszytkie łupy ich; i spalił je ogniem.
1 Maccabees	1 Mch	45	5	29	I ruszyli się stamtąd w nocy, i szli aż do zamku.
1 Maccabees	1 Mch	45	5	30	I zstało się na świtaniu, gdy podnieśli oczy swe: oto wielki lud, którego nie było liczby, niosący drabiny i tarany, aby wzięli zamek a dobyli ich.
1 Maccabees	1 Mch	45	5	31	A obaczył Juda, iż się bitwa zaczęła, a krzyk wojenny wstępował do nieba jako trąba i wołanie wielkie z miasta,
1 Maccabees	1 Mch	45	5	32	i rzekł do wojska swego: Potykajcie się dziś o bracią waszę.
1 Maccabees	1 Mch	45	5	33	I ciągnął trzema rzędami za nimi: i uderzyli w trąby, i krzyknęli, modląc się.
1 Maccabees	1 Mch	45	5	34	I poznały wojska Tymoteuszowe, że to Machabeusz, i uciekli nazad przed nim: i porazili ich porażką wielką, i poległo z nich onego dnia około ośmi tysięcy mężów.
1 Maccabees	1 Mch	45	5	35	A Juda obrócił się ku Masfa i dobył jej, i wziął ją, i pobił każdego mężczyznę, i pobrał łupy jego, i zapalił ji ogniem.
1 Maccabees	1 Mch	45	5	36	Stamtąd dągnął i wziął Kasbon, i Magiet, i Bosor, i inne miasta Galaad.
1 Maccabees	1 Mch	45	5	37	A po tych słowiech zgromadził Tymoteusz drugie wojsko a położył się obozem przeciw Rafon za potokiem.
1 Maccabees	1 Mch	45	5	38	I posłał Juda szpiegować wojsko, i odnieśli mu, mówiąc: że wszyscy narodowie, którzy są około nas, zeszli się do niego, wojsko barzo wielkie,
1 Maccabees	1 Mch	45	5	39	i najęli Arabczyki ku pomocy sobie a położyli się obozem za potokiem, będąc gotowi stoczyć z tobą bitwę. I ciągnął Juda przeciwko im.
1 Maccabees	1 Mch	45	5	40	I rzekł Tymoteusz do rotmistrzów wojska swego: Gdy się przybliży Juda z wojskiem i wojsko jego do potoku wody i jeśli się przeprawi pierwej do nas, nie wytrzymamy mu: bo mogąc przemoże przeciw nam.
1 Maccabees	1 Mch	45	5	41	Jeśli się będzie bał przeprawić a położy się obozem przed rzeką, przeprawmy się do nich, a przemożemy je.
1 Maccabees	1 Mch	45	5	42	A gdy Juda przyciągnął do potoku, postanowił pisarze ludu nad potokiem i rozkazał im, mówiąc: Żadnego człowieka nie zostawiajcie, ale wszyscy niech idą ku bitwie.
1 Maccabees	1 Mch	45	5	43	I przeprawił się do nich pierwej i wszytek lud za nim: i porażeni są wszyscy pogani od oblicza ich, i porzucili broń swą, i uciekli do zboru, który był w Karnaim.
1 Maccabees	1 Mch	45	5	44	I wziął samo miasto, i zbór spalił ogniem, ze wszytkimi, którzy w nim byli, i potłumione jest Karnaim, i nie mogło strzymać przeciw obliczu Judy.
1 Maccabees	1 Mch	45	5	45	I zgromadził Juda wszytkie Izraelczyk!, którzy byli w Galaad, od namniejszego aż do nawiętszego, i żony ich, i dzieci, i wojsko barzo wielkie, aby szli do ziemie Judzkiej.
1 Maccabees	1 Mch	45	5	46	I przyszli aż do Efron, a to miasto wielkie: w weszciu położone, barzo obronne, a nie mógł go minąć ani po prawej, ani po lewej stronie, ale droga była przez pośrzodek jego.
1 Maccabees	1 Mch	45	5	47	I zawarli się, którzy byli w mieście, i bramy kamieńmi zamiotali. I posłał do nich Juda słowy spokojnemi,
1 Maccabees	1 Mch	45	5	48	mówiąc: Niech przejdziemy przez ziemię waszę, abyśmy szli do ziemie naszej, a żaden wam nie zaszkodzi, tylko pieszo przejdziemy. I nie chcieli im otworzyć.
1 Maccabees	1 Mch	45	5	49	I rozkazał Juda obwołać w wojsku, aby każdy szedł do szturmu z miejsca, na którym był.
1 Maccabees	1 Mch	45	5	50	I rzucili się mężowie mocni, i dobywał miasta onego cały dzień i całą noc, i podane jest miasto w rękę ich.
1 Maccabees	1 Mch	45	5	51	I pobili wszytkie mężczyzny paszczęką miecza, i wywrócił je z gruntu, i pobrał łupy jego, i przeszedł przez miasto po zabitych.
1 Maccabees	1 Mch	45	5	52	A przeprawili się przez Jordan na wielkim polu przeciwko Betsan.
1 Maccabees	1 Mch	45	5	53	A Juda zgromadzał ostateczne i napominał lud przez wszytkę drogę, aż przyszli do ziemie Judzkiej.
1 Maccabees	1 Mch	45	5	54	I weszli na górę Syjon z weselem i z radością, i ofiarowali całopalenia, iż żaden z nich nie zginął, aż się wrócili w pokoju.
1 Maccabees	1 Mch	45	5	55	A za dni, których był Juda i Jonatas w ziemi Galaad, a Symon, brat jego, w Galilejej przeciw Ptolemaidzie,
1 Maccabees	1 Mch	45	5	56	usłyszał Józef, syn Zachariaszów, i Azariasz, hetman nad wojskiem, szczęśliwe powodzenie i bitwy, które się zstały,
1 Maccabees	1 Mch	45	5	57	i rzekł: Uczyńmy i my sobie sławę a idźmy walczyć przeciw narodom, które są około nas.
1 Maccabees	1 Mch	45	5	58	I rozkazał tym, którzy byli w wojszcze jego, i ciągnęli do Jamnijej.
1 Maccabees	1 Mch	45	5	59	I wyjachał Gorgiasz z miasta i mężowie jego przeciwko nim ku bitwie.
1 Maccabees	1 Mch	45	5	60	I podali tył Józef i Azariasz aż do granic Żydowskiej ziemie, i poległo dnia onego z ludu Izraelskiego około dwu tysiącu mężów, i zstało się wielkie uciekanie ludu
1 Maccabees	1 Mch	45	5	61	iż nie słuchali Judy i bradej jego, mniemając, żeby sobie mężnie postąpić mieli.
1 Maccabees	1 Mch	45	5	62	A oni nie byli z nasienia onych mężów, przez które się zstało zbawienie w Izraelu.
1 Maccabees	1 Mch	45	5	63	A mężowie Juda dostąpili wielkiej chwały w oczach wszytkiego Izraela i wszech narodów, gdzie było imię ich słyszane.
1 Maccabees	1 Mch	45	5	64	I zeszli się do nich, szczęścia winszując.
1 Maccabees	1 Mch	45	5	65	I wyszedł Juda i bracia jego, i dobywali synów Esau w ziemi, która jest ku południu: i zburzył Hebron i córki jego, i mury jego, i wieże około niego popalił.
1 Maccabees	1 Mch	45	5	66	I ruszył się obozem, aby szedł w ziemię cudzoziemską, i przechodził Samarią.
1 Maccabees	1 Mch	45	5	67	Dnia onego polegli kapłani na wojnie, gdy chcieli mężnie poczynać, gdy nierozmyślnie wyszli ku bitwie.
1 Maccabees	1 Mch	45	5	68	I obrócił się Juda do Azotu, do ziemie cudzoziemców, i porozwalał ołtarze ich, a rydny bogów ich popalił ogniem i pobrał łupy z miast, i wrócił się do ziemie Juda.
1 Maccabees	1 Mch	45	6	1	A król Antioch przejeżdżał wyższe krainy i dowiedział się, iż było miasto Elimai w Persyjej barzo zacne i bogate we śrebro i złoto
1 Maccabees	1 Mch	45	6	2	i zbór w nim barzo bogaty, i tam zasłony złote, i pancerze, i tarcze, które zostawił Aleksander Filippów, król Macedoński, który napierwszy królował w Grecyjej.
1 Maccabees	1 Mch	45	6	3	I przyjachał, i starał się wziąć miasto i złupić je; ale nie mógł, bo się dowiedzieli o tym ci, którzy byli w mieście,
1 Maccabees	1 Mch	45	6	4	i powstali ku bitwie; i uciekł stamtąd, i odciągnął z wielkim smutkiem, i wrócił się do Babilonu.
1 Maccabees	1 Mch	45	6	5	I przyszedł, który mu oznajmił w Persyjej, że rozpłoszone są wojska, które były w ziemi Judzkiej,
1 Maccabees	1 Mch	45	6	6	a iż Lisjasz z wielkim wojskiem naprzód wyciągnął i udekł przed Żydami: i zmocnili się orężem i siłą, i korzyścią wielką, którą wzięli z obozów, które zwojowali.
1 Maccabees	1 Mch	45	6	7	A iż obalili obrzydłość, którą był zbudował na ołtarzu, który był w Jeruzalem, a miejsce święte obtoczyli mury wysokimi jako pierwej, ale i Betsurę, miasto jego.
1 Maccabees	1 Mch	45	6	8	I zstało się, gdy król usłyszał te mowy, zlękł się i barzo się zafrasował, i legł na łożu, i wpadł w niemoc dla smutku, że mu się nie powiodło, jako myślił.
1 Maccabees	1 Mch	45	6	9	był tam przez długi czas, bo się był odnowił w nim smutek wielki i zrozumiał, że miał umrzeć.
1 Maccabees	1 Mch	45	6	10	I wezwał swych przyjaciół wszytkich, i rzekł im: Odszedł sen od oczu moich i upadłem, i straciłem serce przed frasunkiem.
1 Maccabees	1 Mch	45	6	11	I rzekłem w sercu moim: Ku jakiemuźem kłopotowi przyszedł, i w jakie nawałności smutku, w którymem teraz jest, którym był wesoły i wdzięczny w mocy mojej?
1 Maccabees	1 Mch	45	6	12	A teraz wspominam sobie na złości, którem zbroił w Jeruzalem, skądem też zabrał wszystkę korzyść złotą i śrebrną, która była w nim, i posłałem, aby zabrano, którzy mieszkali w Judzkiej ziemi bez przyczyny.
1 Maccabees	1 Mch	45	6	13	Poznałem tedy, iż dlatego nalazły mię te nędze: a oto ginę od żałości w cudzej ziemi.
1 Maccabees	1 Mch	45	6	14	I przyzwał Filipa, jednego z przyjaciół swoich, i przełożył go nad wszytkim swym królestwem.
1 Maccabees	1 Mch	45	6	15	I dał mu koronę i szatę swą, i pierścień, aby przyprowadził Antiocha, syna jego, i wychował go, i królował.
1 Maccabees	1 Mch	45	6	16	I umarł tam król Antioch roku setnego czterdziestego i dziewią
1 Maccabees	1 Mch	45	6	17	tego. I dowiedział się Lisjasz, iż król umarł, i postanowił, aby królował Antioch, syn jego, którego wychował młodzieniaszkiem, i nazwał imię jego Eupator.
1 Maccabees	1 Mch	45	6	18	A ci, którzy byli na zamku, zamknęli byli Izraelczyki około świątynie i szukali ich złego zawżdy a zmocnienia poganów.
1 Maccabees	1 Mch	45	6	19	I umyślił Juda wytracić je, i zwołał wszytek lud, aby je obiegli.
1 Maccabees	1 Mch	45	6	20	I zebrali się wespół, i obiegli je roku setnego i pięćdziesiątego, i naczynili kusz i taranów.
1 Maccabees	1 Mch	45	6	21	I wyszli niektórzy z tych, którzy byli w oblężeniu, i przyłączyli się do nich niektórzy niezbożni z Izraelczyków.
1 Maccabees	1 Mch	45	6	22	I poszli do króla, i mówili: Pókiż nie uczynisz sądu a nie mścisz się braciej naszej?
1 Maccabees	1 Mch	45	6	23	Myśmy umyślili służyć ojcu twemu i chodzić w przykazaniu jego, i być posłuszni wyrokom jego.
1 Maccabees	1 Mch	45	6	24	A synowie ludu naszego dlatego odrażali się od nas, a którzykolwiek najdowali się z naszych, zabijano i dziedzictwa nasze rozszarpywano.
1 Maccabees	1 Mch	45	6	25	A nie tylko na nas ściągnęli rękę, ale i na wszytkie granice nasze.
1 Maccabees	1 Mch	45	6	26	A oto dziś obiegli zamek Jerozolimski, aby go dobyli, i twierdzą w Betsurze opatrzyli.
1 Maccabees	1 Mch	45	6	27	A jeśli ich prędzej nie uprzedzisz, co więtszego niż to zbroją i nie będziesz ich mógł dostać.
1 Maccabees	1 Mch	45	6	28	I rozgniewał się król, skoro to usłyszał, i zwołał wszytkich przyjaciół swych i hetmanów wojska swego, i tych, którzy nad jezdnymi byli,
1 Maccabees	1 Mch	45	6	29	ale i z innych królestw, i z wyspów morskich zeszły się do niego wojska za pieniądze.
1 Maccabees	1 Mch	45	6	30	I była liczba wojska jego sto tysięcy pieszych a dwadzieścia tysięcy jezdnych i trzydzieści i dwu elefantów ku walce wyćwiczonych.
1 Maccabees	1 Mch	45	6	31	I ciągnęli przez Idumeą, i położyli się u Betsury, i walczyli przez wiele dni, i uczynili przyprawy wojenne. I wyszli, i popalili je ogniem, i mężnie walczyli.
1 Maccabees	1 Mch	45	6	32	I odciągnął Juda od zamku, i i ruszył się z obozem do Betzachar, przeciwko wojsku królewskiemu.
1 Maccabees	1 Mch	45	6	33	l wstał król przede dniem, i wzruszył wojsko na natarcie ku drodze Betzachar; i nagotowały się wojska ku bitwie, i uderzyli w trąby,
1 Maccabees	1 Mch	45	6	34	a elefantom ukazowali krew jagody winnej i morwy, aby je zajuszyli ku bitwie.
1 Maccabees	1 Mch	45	6	35	I rozsadzili bestie po hufiech, i stało przy każdym elefancie tysiąc mężów w pancerzach łańcuszkowych i przyłbice miedziane na głowach ich, a pięć set jezdnych uszykowanych na wybór było przy każdej bestyjej.
1 Maccabees	1 Mch	45	6	36	Ci przed czasem, gdziekolwiek była bestia, tam byli, i gdziekolwiek szła, szli, a nie odstępowali od niej.
1 Maccabees	1 Mch	45	6	37	Ale i wieże drzewiane były na nich mocne, broniąc na każdej bestyjej, a na nich przyprawy wojenne, a na każdej trzydzieści i dwa mężów mężnych, którzy walczyli z wierzchu, a Indyjczyk, który rządził bestyją.
1 Maccabees	1 Mch	45	6	38	A ostatek jezdy rozszykował stąd i zowąd na dwie części, aby wojsko trąbami wzbudzali i popądzali zszykowane w hufiech jego.
1 Maccabees	1 Mch	45	6	39	A gdy słońce uderzyło na tarcze złote i miedziane, rozświeciły się góry od nich i błyskały się jako pochodnie ogniste.
1 Maccabees	1 Mch	45	6	40	A rozłożone jest wojsko królewskie część po wysokich górach, a część po nizinach. I postępowali ostrożnie i porządnie.
1 Maccabees	1 Mch	45	6	41	A wzruszali się wszyscy mieszkający w ziemi od głosu mnóstwa i od ciągnienia zgraje, i od chrzęstu zbrój: bo było wojsko barzo wielkie i mocne.
1 Maccabees	1 Mch	45	6	42	I przybliżył się Juda i wojsko jego ku bitwie, i poległo z wojska królewskiego sześć set mężów.
1 Maccabees	1 Mch	45	6	43	I obaczył Eleazar, syn Saura, jednę z bestyj uzbrojoną zbroją królewską, i była wyniosła nad insze bestie, i zdało mu się, iż na niej król siedział.
1 Maccabees	1 Mch	45	6	44	I Ważył się, aby lud swój wyswobodził, i sobie wieczną sławę zjednał.
1 Maccabees	1 Mch	45	6	45	I bieżał do niej śmiele przez pośrzodek wojska, zabijając po prawej i po lewej stronie, i upadali od onego tam i sam.
1 Maccabees	1 Mch	45	6	46	I podszedł pod nogi elefanta, i podłożył się podeń, i zabił go. I upadł nań na ziemię: i tam umarł.
1 Maccabees	1 Mch	45	6	47	A widząc moc królewską i gwałt wojska jego, ustąpili przed nimi.
1 Maccabees	1 Mch	45	6	48	A wojska królewskie ciągnęły przeciwko im do Jeruzalem i przybliżył się obóz królewski do Żydowskiej ziemie i góry Syjon.
1 Maccabees	1 Mch	45	6	49	I uczynił pokój z tymi, którzy byli w Betsurze. I wyszli z miasta, iż nie mieli tam żywności oblężeni, bo szabaty były ziemie.
1 Maccabees	1 Mch	45	6	50	I wziął król Betsurę, i osadził tam straż, aby ją zachował.
1 Maccabees	1 Mch	45	6	51	I obrócił obóz na miejsce poświęcenia, i zasadził tam kusze i tarany, i ogniste kule, i przyprawy ku ciskaniu kamieni, i dardy, i samostrzały na wystrzelanie strzał, i proce.
1 Maccabees	1 Mch	45	6	52	Uczynili też oni przyprawy przeciw przyprawom ich i bili się przez wiele dni.
1 Maccabees	1 Mch	45	6	53	Ale w mieście żywności nie było, przeto iż był siódmy rok, a którzy byli zostali w Żydowstwie z pogan, wytrawili ostatek tego, co było schowano.
1 Maccabees	1 Mch	45	6	54	A na miejscu świętym mało mężów zostało, bo ich był zjął głód i rozbiegli się każdy na miejsce swoje.
1 Maccabees	1 Mch	45	6	55	I usłyszał lisjasz, iż Filip, którego był król Antioch jeszcze za żywota postanowił, aby chował Antiocha, syna jego, i królował,
1 Maccabees	1 Mch	45	6	56	wrócił się z Persyjej i Medyjej, i wojsko, które było z nim poszło, i że chciał wziąć na się sprawy królestwa.
1 Maccabees	1 Mch	45	6	57	I pospieszył się iść a mówić królowi i hetmanom wojska: Ubywa nas co dzień i żywności mało mamy, a miejsce, któreśmy obiegli, jest obronne, a potrzeba nam postanowić króle stwo.
1 Maccabees	1 Mch	45	6	58	Teraz tedy dajmy tym ludziom prawice a uczyńmy z nimi pokój i ze wszytkim ich narodem,
1 Maccabees	1 Mch	45	6	59	a postanówmy z nimi, aby jako i przedtym chodzili w prawach swoich: bo dla Zakonu swego, któryeśmy wzgardzili, rozgniewali się i to wszytko uczynili.
1 Maccabees	1 Mch	45	6	60	I podobała się mowa w oczach królewskich i książąt. I posłał do nich pokój uczynić, i przyjęli ji.
1 Maccabees	1 Mch	45	6	61	I przysiągł im król i książęta, i wyszli z zamku.
1 Maccabees	1 Mch	45	6	62	I wjachał król na górę Syjon, i oglądał obronę miejsca, i złamał prędko przysięgę, którą przysiągł, i rozkazał obalić mur wokoło.
1 Maccabees	1 Mch	45	6	63	I wnet odjachał, i wrócił się do Antiochijej, i nalazł Filipa panującego w mieście, i walczył przeciw jemu, i dostał miasta.
1 Maccabees	1 Mch	45	7	1	Roku setnego pięćdziesiątego i pierwszego Demetrius, syn Selewków, wyjachał z Rzymu i przy ciągnął z trochą mężów do miasta nad morzem, i królował tam.
1 Maccabees	1 Mch	45	7	2	I zstało się, gdy wszedł do domu królestwa ojców swoich, poimało wojsko Antiocha i Lisjasza, aby je przedeń przywiedli.
1 Maccabees	1 Mch	45	7	3	I dowiedział się tego, i rzekł: Nie ukazujcie mi oblicza ich.
1 Maccabees	1 Mch	45	7	4	I pobiło je wojsko. A Demetrius usiadł na stolicy królestwa swego.
1 Maccabees	1 Mch	45	7	5	I przyszli do niego mężowie złośliwi i niezbożni z Izrael i hetman Alcymus, który chciał być kapłanem.
1 Maccabees	1 Mch	45	7	6	I oskarżyli lud przed królem, mówiąc: Juda z bracią swą wytraci! wszytkie przyjacioły twoje i nas rozpędził z ziemie naszej.
1 Maccabees	1 Mch	45	7	7	A przetoż teraz pośli męża, któremu ufasz, aby jachał i oglądał wszytko wyniszczenie, które nam poczynił i krainom królewskim, a żeby pokarał wszytkie przyjacioły jego i ich pomocniki.
1 Maccabees	1 Mch	45	7	8	I obrał król z przyjaciół swych Bachida, który panował za Rzeką, zacnego w królestwie i wiernego królowi, i posłał go,
1 Maccabees	1 Mch	45	7	9	aby oglądał wyniszczenie, które poczynił Juda, ale i Alcyma niezbożnego wysadził na kapłaństwo i rozkazał mu, aby uczynił pomstę nad syny Izraelskimi.
1 Maccabees	1 Mch	45	7	10	I ruszyli się, i przyciągnęli z wielkim wojskiem do ziemie Judzkiej, i posłali posły, i mówili do Judy i do braciej jego słowy spokojnemi na zdradzie.
1 Maccabees	1 Mch	45	7	11	I nie dbali na mowy ich, bo widzieli, iż przyjachali z wojskiem wielkim.
1 Maccabees	1 Mch	45	7	12	I zeszli się do Alcyma i do Bachida zebranie doktorów zakonnych, żądać słusznych rzeczy,
1 Maccabees	1 Mch	45	7	13	a napierwszy asydejczycy, którzy byli z synów Izraelskich, i żądali od nich pokoju.
1 Maccabees	1 Mch	45	7	14	Bo mówili: Człowiek kapłan z nasienia Aaronowego przyjachał, nie zdradzi nas.
1 Maccabees	1 Mch	45	7	15	I mówił z nimi słowa spokojne, i przysiągł im, mówiąc: Nie uczynimy wam nic złego ani przyjaciołom waszym.
1 Maccabees	1 Mch	45	7	16	I uwierzyli mu, i poimał z nich sześćdziesiąt mężów, i zabił ich dnia jednego, według słowa, które napisano:
1 Maccabees	1 Mch	45	7	17	Ciała świętych twoich i kreib ich toyłałi około Jeruza lem, a nie było, kto by pogrzebł.(Ps 78[79], 2n)
1 Maccabees	1 Mch	45	7	18	I padła bojażń i strach na wszytek lud, bo mówili: Nie masz w nich prawdy i sądu, bo przestąpili postanowienie i przysięgę, którą przysięgli.
1 Maccabees	1 Mch	45	7	19	I ruszył Bachides wojsko od Jeruzalem, i położył się u Betzecha, i posłał, i poimał wielu z tych, którzy byli od niego pouciekali, i niektóre z ludu zabił, i wrzucił w wielką studnią.
1 Maccabees	1 Mch	45	7	20	I poruczył Alcymowi krainę, i ostawił z nim posiłek na pomoc jemu, i jachał Bachides do króla;
1 Maccabees	1 Mch	45	7	21	a Alcymus pilnie się starał o zwierzchność kapłaństwa swego.
1 Maccabees	1 Mch	45	7	22	I zeszli się do niego wszyscy, którzy rozterki czynili między ludem swoim, i opanowali ziemię Judzką, i wielką porażkę uczynili w Izraelu.
1 Maccabees	1 Mch	45	7	23	I obaczył Juda wszytko złe, które uczynił Alcymus i co z nim byli synom Izraelskim, daleko więcej niż pogani.
1 Maccabees	1 Mch	45	7	24	I wyjachał na wszytkie granice Żydowskiej ziemie wokoło, i pomścił się nad mężami zbiegami, i przestali więcej najazdów czynić w ziemi.
1 Maccabees	1 Mch	45	7	25	I obaczył Alcymus, że przemógł Juda i d, co z nim byli, r poznał, że im zdołać nie mógł: i wrócił się do króla, i oskarżył je o wiele złości.
1 Maccabees	1 Mch	45	7	26	I posłał król Nikanora, jednego z zacniejszych książąt swoich, który wiódł nieprzyjaźń przedw Izraelczykowi, i rozkazał mu, aby lud wywrócił.
1 Maccabees	1 Mch	45	7	27	I przyciągnął Nikanor do Jeruzalem z wojskiem wielkim, i posłał do Judy i do braciej jego słowy spokojnemi na zdradzie,
1 Maccabees	1 Mch	45	7	28	mówiąc: Niechaj nie będzie wojny między mną i wami: przyjadę w małym poczcie, abych oblicza wasze oglądał w pokoju.
1 Maccabees	1 Mch	45	7	29	I przyjachał do Judy, i przywitali się z sobą spokojnie, a nieprzyjaciele byli pogotowiu porwać Judę.
1 Maccabees	1 Mch	45	7	30	I dowiedział się mowy Juda, iż do niego przyszedł na zdradzie, i ulękł się go, i nie chciał więcej widzieć oblicza jego.
1 Maccabees	1 Mch	45	7	31	A Nikanor obaczył, że odkryta była rada jego, i wyciągnął przeciw Judzie ku bitwie u Kafarsalama.
1 Maccabees	1 Mch	45	7	32	I poległo z wojska Nikanorowego około piąci tysięcy mężów, i uciekli do Miasta Dawid.
1 Maccabees	1 Mch	45	7	33	33. A po tych słowiech Nikanor wjachał na górę Syjon i wyszli z kapłanów ludu przywitać go w pokoju i ukazać mu całopalenia, które ofiarowali za króla.
1 Maccabees	1 Mch	45	7	34	A szydząc wzgardził nimi i splugawił, i hardzie mówił,
1 Maccabees	1 Mch	45	7	35	i przysiągł z gniewem, rzekąc: Jeśli nie będzie wydań Juda i wojsko jego w ręce moje, skoro się wrócę w pokoju, spalę ten dom. I wyszedł z wielkim gniewem.
1 Maccabees	1 Mch	45	7	36	A kapłani weszli i stanęli przed ołtarzem i przed kościołem, i płacząc mówili:
1 Maccabees	1 Mch	45	7	37	Tyś, Panie, obrał ten dom, aby w nim wzywano imienia twego, aby był domem modlitwy i prośby ludowi twemu:
1 Maccabees	1 Mch	45	7	38	uczyńże pomstę nad tym człowiekiem i nad wojskiem jego, i upadną od miecza. Pamiętaj na ich bluźnierstwa, a nie daj im, aby się ostali!
1 Maccabees	1 Mch	45	7	39	I wyjachał Nikanor z Jeruzalem, i położył się obozem u Bethoron, i zabieżało mu wojsko Syryjskie.
1 Maccabees	1 Mch	45	7	40	A Juda położył się u Adarsa z trzemi tysięcy mężów. I modlił się Juda, i rzekł:
1 Maccabees	1 Mch	45	7	41	Panie, którzy od króla Sennacheryba byli posłani, że cię bluźnili, wyszedł Anjoł i pobił z nich sto ośmdziesiąt i pięć tysięcy:
1 Maccabees	1 Mch	45	7	42	tak zetrzy to wojsko przed oczyma naszymi dziś i niech wiedzą drudzy, iż źle mówił przeciw świątyni twojej, a osądź go według złości jego.
1 Maccabees	1 Mch	45	7	43	A zwiodły wojska bitwę trzynastego dnia miesiąca Adara i starte jest wojsko Nikanorowę, i poległ sam napierwej w bitwie.
1 Maccabees	1 Mch	45	7	44	A gdy ujźrzało wojsko jego, iż legł Nikanor, porzucili oręże swe i uciekli.
1 Maccabees	1 Mch	45	7	45	I gonili je jeden dzień drogi od Adazer, aż gdy przychodzą do Gazara, i trąbili za nimi ze znakami.
1 Maccabees	1 Mch	45	7	46	I wybieżeli ze wszytkich miast Żydowskiej ziemie wokoło, i miotali ich rogami, i obracali się zasię do nich, i wszyscy upadli od miecza, i nie został z nich ani jeden.
1 Maccabees	1 Mch	45	7	47	I pobrali łupy ich na korzyść. I głowę Nikanora ucięli i prawą rękę, którą był hardzie wyciągnął, i przynieśli, i zawiesili przeciw Jeruzalem.
1 Maccabees	1 Mch	45	7	48	I radował się lud barzo, i obchodzili on dzień z wielkim weselem.
1 Maccabees	1 Mch	45	7	49	I postanowił, aby obchodzon był po wszytkie lata ten dzień trzynastego dnia miesiąca Adar.
1 Maccabees	1 Mch	45	7	50	I odpoczęła ziemia Juda przez mało dni.
1 Maccabees	1 Mch	45	8	1	I usłyszał Juda sławę Rzymian, że są możni siłą a iż zezwalają na wszystko, co ich żądają; i którzykolwiek do nich się przyłączyli, postanowili z nimi przyjaźń, a że są możni siłą.
1 Maccabees	1 Mch	45	8	2	I usłyszeli ich walki i mężne w sprawach, które czynili w Galacyjej: że ich dostali i pod hołd podbili.
1 Maccabees	1 Mch	45	8	3	I jak wielkie rzeczy uczynili w ziemi Hiszpańskiej a iż pod moc podbili kruszce śrebra i złota, które tam są, i opanowali wszytkie miejsca radą swą i cierpliwością.
1 Maccabees	1 Mch	45	8	4	Miejsca też, które daleko barzo od nich były, i króle, którzy byli na nie przyciągnęli od kończyn ziemie, zstarli i porazili je porażką wielką, a inni dają im dań na każdy rok.
1 Maccabees	1 Mch	45	8	5	A Filipa i Persę, króla Cetęjskiego, i inne, którzy przeciwko im walczyli, zstarli na wojnie i otrzymali je.
1 Maccabees	1 Mch	45	8	6	A Antiocha Wielkiego, króla Azyjej, który był na nie wojnę podniósł mając sto i dwadzieścia elefantów i jezdne, i wozy, i wojsko barzo wielkie, na głowę porazili.
1 Maccabees	1 Mch	45	8	7	A iż go pojmali żywego i ustawili mu, aby dawał sam i którzy by po nim królowali, wielki podatek a żeby dał ludziom zakład i umowę.
1 Maccabees	1 Mch	45	8	8	A krainę Indyjską i Medy, i Lidiany, co nalepsze krainy ich, i wziąwszy je od nich, dali Eumenowi królowi.
1 Maccabees	1 Mch	45	8	9	A że ci, którzy byli w Grecyjej, chcieli iść i wygładzić je: i przyszła do wiadomości ich mowa,
1 Maccabees	1 Mch	45	8	10	i wyprawili do nich hetmana jednego, i zwiedli bitwę z nimi, i legło wiele z nich, i pojmali żony ich i dzieci, i złupili je, a ziemie ich posiedli i mury ich rozwalili, i uczynili je niewolił nikami aż do dnia tego.
1 Maccabees	1 Mch	45	8	11	I inne królestwa i wyspy, które się im kiedy sprzeciwiły, wygładzili i pod moc swoję podbili,
1 Maccabees	1 Mch	45	8	12	a z przyjacioły swemi i którzy na nich polegali, przyjaźń zachowali. I dostali królestw, które były blisko i które daleko, bo którzykolwiek słyszeli imię ich, bali się ich.
1 Maccabees	1 Mch	45	8	13	A którym pomóc chcieli na królestwo, królowali, a które chcieli, z królestwa zrzucali: i wywyższyli się barzo.
1 Maccabees	1 Mch	45	8	14	A między nimi wszystkimi żaden nie nosił korony ani się obłóczył w szarłat, aby się wielmożył w nim.
1 Maccabees	1 Mch	45	8	15	A że sobie uczynili dom radny i co dzień radzili się trzech set i dwudziestu radzących zawsze o pospólstwie, aby to czynili, co przystoi.
1 Maccabees	1 Mch	45	8	16	I poruczają zwierzchność swą jednemu człowiekowi na każdy rok, aby panował nad wszytką ich ziemią, a wszyscy jednemu są posłuszni i nie masz zazdrości ani nienawiści między nimi.
1 Maccabees	1 Mch	45	8	17	I obrał Juda Eupolema, syna Jana, syna Jakubowego, i Jazona, syna Eleazarowego, i posłał je do Rzymu, aby postanowili z nimi przyjacielstwo i towarzystwo
1 Maccabees	1 Mch	45	8	18	a żeby zjęli z nich jarzmo Greków; bo widzieli, że pod niewolą cisnęli królestwo Izraelskie.
1 Maccabees	1 Mch	45	8	19	I pojachali do Rzymu drogą barzo wielką, i weszli do Rady, i rzekli:
1 Maccabees	1 Mch	45	8	20	Juda Machabeusz i bracia jego, i lud Żydowski posłali nas do was, abyśmy z wami postanowili towarzystwo i pokój a żebyśmy byli policzeni między towarzysze i przyjacioły wasze.
1 Maccabees	1 Mch	45	8	21	I podobała się mowa przed oczyma ich.
1 Maccabees	1 Mch	45	8	22	A ten jest odpis, który odpisali na tablicach miedzianych i posłali do Jeruzalem, aby tam u nich była pamiątka pokoju i towarzystwa:
1 Maccabees	1 Mch	45	8	23	Niech się dobrze dzieje Rzymianom i narodowi Judzkiemu, na morzu i na ziemi na wieki, a miecz i nieprzyjaciel niech będzie od nich daleko.
1 Maccabees	1 Mch	45	8	24	A jeśliby pierwej ruszono wojnę przeciw Rzymianom abo przeciw którym ich towarzyszom we wszytkim ich państwie,
1 Maccabees	1 Mch	45	8	25	naród Żydowski da pomoc sercem zupełnym, jako czas nauczy,
1 Maccabees	1 Mch	45	8	26	a walczącym nie postąpią ani dodawać będą pszenice, zbroje, pieniędzy, okrętów: jako się podobało Rzymianom, i rozkazania ich strzec będą, nic od nich nie biorąc.
1 Maccabees	1 Mch	45	8	27	Także też jeśliby przeciw narodowi Judzkiemu pierwej podniesiono wojnę, Rzymianie dadzą im pomoc z serca, jako im czas
1 Maccabees	1 Mch	45	8	28	a pomagającym nie dadzą pszenice, zbroje, pieniędzy, okrętów: jako się Rzymianom podobało, i będą przestrzegać rozdopuści, kazania ich bez zdrady.
1 Maccabees	1 Mch	45	8	29	Wedle tych słów postanowili Rzymianie z ludem Żydowskim.
1 Maccabees	1 Mch	45	8	30	A jeśliby po tych słowiech ci abo owi przydać do tego, abo ująć co chcieli, uczynią wedle woli swej: a cokolwiek przydadzą abo umniejszą, ważno będzie.
1 Maccabees	1 Mch	45	8	31	Ale i o złości, które król Demetrius wyrządził im, napisaliśmy do niego mówiąc: Przecześ obciążył jarzmo twe nad Żydy, przyjacioły i towarzyszami naszymi?
1 Maccabees	1 Mch	45	8	32	Jeśli tedy drugi raz udeką się do nas na cię, uczynimy im sąd a będziem walczyć z tobą morzem i ziemią.
1 Maccabees	1 Mch	45	9	1	Tymczasem skoro usłyszał Demetrius, że legł Nikanor i wojsko jego w bitwie, umyślił zaś posłać Bachida i Alcyma do Żydowskiej ziemie, i prawe skrzydło z nimi.
1 Maccabees	1 Mch	45	9	2	I ciągnęli drogą, która idzie do Galgala, i położyli się obozem w Masalot, który jest w Arbelis, i wzięli go, i pobili dusz ludzkich wiele.
1 Maccabees	1 Mch	45	9	3	Miesiąca pierwszego roku setnego pięćdziesiątego wtórego przyciągnęli z wojskiem do Jeruzalem.
1 Maccabees	1 Mch	45	9	4	I ruszyli się, i poszli do Berejej, dwadzieścia tysięcy mężów, a dwa tysiące jezdnych.
1 Maccabees	1 Mch	45	9	5	A Juda leżał obozem w Laiza i trzy tysiące mężów na wybór z nim.
1 Maccabees	1 Mch	45	9	6	I obaczyli wielkość wojska, że ich wiele, i ulękli się barzo: i wiele się ich z obozu umknęło, i nie zostało z nich jedno ośm set mężów.
1 Maccabees	1 Mch	45	9	7	I obaczył Juda, że się rozbieżało wojsko jego, a walka nalegała go, i struchlał sercem: iż nie miał czasu zebrać ichi I upadło mu serce.
1 Maccabees	1 Mch	45	9	8	I rzekł do tych, którzy byli zostali: Wstańmy a pódżmy przeciw nieprzyjaciołom naszym, jeśli będziem mogli walczyć przeciwko im.
1 Maccabees	1 Mch	45	9	9	I odwodzili go, mówiąc: Nie będziemy mogli. Ale teraz wybawmy dusze nasze a wróćmy Się do braciej naszej, a tedy będziem walczyć przeciwko im: a nas mało jest
1 Maccabees	1 Mch	45	9	10	I rzekł Juda: Nie daj tego, Boże, abyśmy to uczynić mieli, abychmy mieli uciekać przed nimi: a jeśli się przybliżył nasz czas, umrzymy mężnie za bracią naszę a nie czyńmy zelżywości sławie naszej.
1 Maccabees	1 Mch	45	9	11	ruszyło się wojsko z obozu, i stanęli przeciwko im, i rozdzielili się jezdni na dwie części, a przed wojskiem szli procewnicy i strzelcy, i pierwszy do potykania, wszyscy co mocniejszy.
1 Maccabees	1 Mch	45	9	12	A Bachides był na prawym skrzydle; i przybliżył się huf ze dwu stron, i zatrąbili w trąby.
1 Maccabees	1 Mch	45	9	13	Zatrąbili też i ci, którzy byli z strony Judy i sami, i zadrżała ziemia przed krzykiem wojsk, i toczyła się bitwa od poranku aż do wieczora.
1 Maccabees	1 Mch	45	9	14	I obaczył Juda, że duższa była część wojska Bachidesa po prawej stronie, i zeszli się z nim wszyscy stałego serca.
1 Maccabees	1 Mch	45	9	15	I zstarta jest prawa strona od nich, i gonił ich aż do góry Azotu.
1 Maccabees	1 Mch	45	9	16	A którzy na lewym skrzydle byli, ujźrzeli, iż prawe skrzydło było porażone, i puścili się za Judą, i za tymi, którzy z nim byli, z tyłu.
1 Maccabees	1 Mch	45	9	17	I zmocniła się bitwa, i legło rannych wiele z tych i z owych,
1 Maccabees	1 Mch	45	9	18	i Juda legł, a inni uciekli.
1 Maccabees	1 Mch	45	9	19	A Jonatas i Symon wzięli Judę, brata swego, i pogrzebli go w grobie ojców swych w mieście Modin.
1 Maccabees	1 Mch	45	9	20	I płakali go wszytek lud Izraelski płaczem wielkim, i czynili żałobę przez wiele dni.
1 Maccabees	1 Mch	45	9	21	I mówili: Jako poległ mocarz, który wybawiał lud Izraelski?
1 Maccabees	1 Mch	45	9	22	I insze słowa wałek Judowych, i męstwa, którego dokazował, i wielkości jego, nie są opisane: bo ich bardzo wiele było.
1 Maccabees	1 Mch	45	9	23	I zstało się, po śmierci Judy wynurzyli się złośnicy po wszytkich granicach Izraelskich i powstali wszyscy, którzy nieprawość czynili.
1 Maccabees	1 Mch	45	9	24	W one dni był głód barzo ciężki i poddała się Bachidesowi wszytka kraina ich z nimi.
1 Maccabees	1 Mch	45	9	25	I obrał Bachides męże niezbożne, i postanowił je pany krainy.
1 Maccabees	1 Mch	45	9	26	I szukali, i szpiegowali przyjaciół Judowych, i wodzili je do Bachidesa, i mścił się nad nimi, i pośmiewał się z nich.
1 Maccabees	1 Mch	45	9	27	I zstał się ucisk wielki w Izraelu, jaki nie był ode dnia, którego nie widziano proroka w Izraelu.
1 Maccabees	1 Mch	45	9	28	I zebrali się wszyscy przyjaciele Judowi, i rzekli do Jonaty:
1 Maccabees	1 Mch	45	9	29	Jakoż brat twój Juda umarł, nie masz męża podobnego jemu, który by wyciągnął przeciw nieprzyjaciołom naszym, Bachidesowi i tym, którzy są nieprzyjaciele narodu naszego.
1 Maccabees	1 Mch	45	9	30	A przeto dziś obraliśmy cię, abyś nam był książęciem naszym miasto niego i hetmanem, żebyś wiódł wojny nasze.
1 Maccabees	1 Mch	45	9	31	I przyjął Jonatas księstwo naonczas, i powstał na miejsce Judy, brata swego.
1 Maccabees	1 Mch	45	9	32	I dowiedział się Bachides, i szukał, aby go zabił.
1 Maccabees	1 Mch	45	9	33	I dowiedział się Jonatas i Symon, brat jego, i wszyscy, którzy z nim byli, i uciekli na puszczą Tekue, i położyli się nad wodą jeziora Asfar.
1 Maccabees	1 Mch	45	9	34	I dowiedział się Bachides, i w dzień szabatu przyciągnął sam i wszytko wojsko jego za Jordan.
1 Maccabees	1 Mch	45	9	35	A Jonatas posłał brata swego, hetmana ludu, i prosił Nabutejczyków, przyjaciół swoich, aby im pożyczyli narzędów swych, których było dostatek.
1 Maccabees	1 Mch	45	9	36	I wyszli synowie Jambri z Madaba, i pojmali Jana, i wszytko, co miał, i odeszli mając to.
1 Maccabees	1 Mch	45	9	37	Po tych słowiech dano znać Jonacie i Symonowi, bratu jego, że synowie Jambri sprawują gody wielkie a prowadzą młodą panią z Madaba, córkę jednego z zacnych książąt Chanaan, z pompą wielką.
1 Maccabees	1 Mch	45	9	38	I wspomnieli na krew Jana, brata swego, i poszli, i skryli się za górą.
1 Maccabees	1 Mch	45	9	39	I podnieśli oczy swe, i ujźrzeli, ano zgraja i przygotowanie wielkie, a pan młody wyjachał i przyjaciele jego, i bracia jego przeciwko nim z bębny i muzyką, i z wielą oręża.
1 Maccabees	1 Mch	45	9	40	I powstali na nie z zasadzki, i pobili je, i poległo rannych wiele, a ostatek ich uciekli na góry, i pobrali wszytkie łupy ich.
1 Maccabees	1 Mch	45	9	41	I obróciły się gody w żałość, a głos muzyki ich w płacz.
1 Maccabees	1 Mch	45	9	42	I pomścili się pomstą krwie brata swego, i wrócili się do brzegu Jordanu.
1 Maccabees	1 Mch	45	9	43	I usłyszał (Bachides), i przyciągnął w dzień szabatu z wielkim wojskiem aż do brzegu Jordanu.
1 Maccabees	1 Mch	45	9	44	I rzekł do swych Jonatas: Wstańmy a walczmy przeciw nieprzyjaciołom naszym, bo nie tak jest dziś jako wczora i dziś trzeci dzień.
1 Maccabees	1 Mch	45	9	45	Bo oto wojna przeciwko nam, a woda Jordanu stąd i zowąd, i brzegi, i błota, i lasy; i nie masz miejsca do ustąpienia.
1 Maccabees	1 Mch	45	9	46	A przetoż teraz wołajcie do nieba, abyście byli wybawieni z rąk nieprzyjaciół waszych. I stoczyła się bitwa.
1 Maccabees	1 Mch	45	9	47	I wyciągnął Jonatas rękę swą, aby uderzył Bachidesa, i odwróciii się od niego nazad.
1 Maccabees	1 Mch	45	9	48	A Jonatas i ci, co z nim byli, wskoczył w Jordan, i przepłynęli do nich Jordan.
1 Maccabees	1 Mch	45	9	49	I poległo z strony Bachidesowęj onego dnia tysiąc mężów. I wrócili się do Jeruzalem,
1 Maccabees	1 Mch	45	9	50	i pobudowali miasta obronne w Żydowskiej ziemi, zamek, który był w Jerycho, i w Ammaum, i w Bethoron, i w Betel, i w Tamnata, i Fara, i Topo, mury wysokimi z bramami i z zawory.
1 Maccabees	1 Mch	45	9	51	I osadził je strażą, aby nieprzyjacielskie obchodzili się z Izraelem.
1 Maccabees	1 Mch	45	9	52	I opatrzył miasto Betsurę i Gazarę, i zamek, i osadził je żołnierzem i dostatkiem żywności.
1 Maccabees	1 Mch	45	9	53	I syny książęce ziemie wziął w zakładzie, i dał je pod straż na zamek w Jeruzalem.
1 Maccabees	1 Mch	45	9	54	A roku setnego pięćdziesiątego i trzeciego, miesiąca wtórego, rozkazał Alcymus rozwalić mury domu świętego wnętrznego i sprawy prorockie pokazić, i począł kazić.
1 Maccabees	1 Mch	45	9	55	Onego czasu zarażony jest Alcymus i przerwały się sprawy jego, i zamknione są usta jego, i upadł od paraliżu ani mógł dalej słowa przerzec, ani rozprawy uczynić o domie swym.
1 Maccabees	1 Mch	45	9	56	I umarł Alcymus naonczas z wielką boleścią.
1 Maccabees	1 Mch	45	9	57	I obaczył Bachides, iż Alcymus umarł, i wrócił się do króla, i była w pokoju ziemia przez dwie leeie.
1 Maccabees	1 Mch	45	9	58	I umyślili wszyscy złośnicy, mówiąc: Oto Jonatas i którzy z nim są, w pokoju mieszkają bezpiecznie: a tak teraz przywiedźmy Bachida i pochwyta je wszytkie jednej nocy.
1 Maccabees	1 Mch	45	9	59	I szli, i dali mu radę.
1 Maccabees	1 Mch	45	9	60	I ruszył się, aby przyciągnął z wielkim wojskiem; i posłał potajemnie listy do swych towarzyszów, którzy byli w Żydowskiej ziemi, aby pojmali Jonatasa i tych, którzy z nim byli: ale nie mogli, bo się ich rady dowiedzieli.
1 Maccabees	1 Mch	45	9	61	I pojmał z mężów krainy, którzy byli powodem złości, pięćdziesiąt mężów, i zabił je.
1 Maccabees	1 Mch	45	9	62	I ujechał Jonatas i Symon, i którzy z nim byli, do Betbesen, który jest na puszczy, i pobudował obaliny jego, i opatrzyli ji mocno.
1 Maccabees	1 Mch	45	9	63	I dowiedział się Bachides, i zebrał wszytko wojsko swoje, i tym, którzy byli z Żydowskiej ziemie, dał znać.
1 Maccabees	1 Mch	45	9	64	I przyciągnął, i położył się obozem nad Betbesen, i dobywał go przez wiele dni, i na czynił wojennych przypraw.
1 Maccabees	1 Mch	45	9	65	I zostawił Jonatas w mieście Symona, brata swego, i wyciągnął w pole, i przyjechał z pocztem,
1 Maccabees	1 Mch	45	9	66	i poraził Odaren i bracią jego, i syny Faseron w namieciech ich, i począł zabijać i pomnażać się w siłach.
1 Maccabees	1 Mch	45	9	67	A Symon, i którzy z nim byli, uczynił wycieczkę z miasta i popalili wojenne przyprawy.
1 Maccabees	1 Mch	45	9	68	I bili się z Bachidesem, i zstarty jest od nich, i utrapili go barzo, bo rada jego i potkanie jego było daremne.
1 Maccabees	1 Mch	45	9	69	A rozgniewawszy się na złośliwe męże, którzy mu byli radę dali, aby przyjechał do ich krainy, wielu z nich zabił, a sam umyślił się wrócić z ostatkiem do swej krainy.
1 Maccabees	1 Mch	45	9	70	I dowiedział się Jonatas, i wyprawił do niego posły, stanowić z nim pokój a wrócić mu więź nie.
1 Maccabees	1 Mch	45	9	71	A rad przyjął i uczynił wedle słów jego, i przysiągł, iż po wszytkie dni żywota jego nie miał mu nic złego uczynić.
1 Maccabees	1 Mch	45	9	72	I oddał mu więźnie, które przedtym był wywiódł z ziemie Żydowskiej, a nawróciwszy, odjechał do swej ziemie i nie przydał więcej, aby przy ciągnął w granice jego.
1 Maccabees	1 Mch	45	9	73	I przestał miecz z Izraela, a Jonatas mieszkał w Machmas i począł tam Jonatas lud sądzić, i wygładził niezbożne z Izraela.
1 Maccabees	1 Mch	45	10	1	Roku setnego sześćdziesiątego Aleksander, syn Antiocha, którego zwano Szlachetnym, przyciągnął i wziął Ptolemaidę, i przy jęli go, i królował tam.
1 Maccabees	1 Mch	45	10	2	I usłyszał król Demetrius, i zebrał wielkie wojsko, i wyjachał przeciwko niemu na wojnę.
1 Maccabees	1 Mch	45	10	3	I posłał król Demetrius list do Jonaty spokojnemi słowy, aby go wielkim uczynił.
1 Maccabees	1 Mch	45	10	4	Bo mówił: Uprzedźmy pokój z nim uczynić, pierwej niżli z Aleksandrem uczyni przeciwko nam.
1 Maccabees	1 Mch	45	10	5	Bo będzie pamiętał na one wszytkie złości, któreśmy przeciw jemu uczynili i przeciw bratu jego, i przeciw narodowi jego.
1 Maccabees	1 Mch	45	10	6	I dał mu moc zbierać wojsko i oręża gotować, i być towarzyszem jego, i te, którzy byli w zakładzie na zamku, rozkazał mu wydać.
1 Maccabees	1 Mch	45	10	7	I przyjachał Jonatas do Jeruzalem, i czytał listy przed wszytkim ludem i tymi, którzy na zamku byli.
1 Maccabees	1 Mch	45	10	8	I ulęldi się bojaźnią wielką, bo usłyszeli, że mu król dał moc zbierać wojsko.
1 Maccabees	1 Mch	45	10	9	I wydani są, którzy w zakładzie byli, Jonade, i przywrócił je rodzicom ich.
1 Maccabees	1 Mch	45	10	10	I mieszkał Jonatas w Jeruzalem, i począł budować i odnawiać miasto.
1 Maccabees	1 Mch	45	10	11	I rozkazał robotnikom, aby pobudowali mury i górę Syjon wokoło kamieniem kwadratowym dla obrony: i tak uczynili.
1 Maccabees	1 Mch	45	10	12	A cudzoziemcy, którzy byli na zanikach, które był Bachides pobudował, poudekali.
1 Maccabees	1 Mch	45	10	13	I każdy opuścił miejsce swe, i odszedł do ziemie swej.
1 Maccabees	1 Mch	45	10	14	Tylko w Betsurze zostali niektórzy z tych, co byli opuścili Zakon i przykazanie Boże. Bo ono było na udeczkę.
1 Maccabees	1 Mch	45	10	15	I usłyszał król Aleksander o obietnicach, które obiecał Demetrius Jonade, i dano mu sprawę o walkach i o męstwach, których on dokazował i bracia jego, i o pracach, które podejmowali.
1 Maccabees	1 Mch	45	10	16	I rzekł: Izali najdziem kogo męża takiego? A teraz uczynieni go przyjadelem i towarzyszem naszym.
1 Maccabees	1 Mch	45	10	17	I napisał list, i posłał mu w te słowa, mówiąc:
1 Maccabees	1 Mch	45	10	18	Król Aleksander bratu Jonade zdrowia.
1 Maccabees	1 Mch	45	10	19	Słyszeliśmy o tobie, żeś jest mąż zacny w mocy i godzieneś, abyś był przyjadelem naszym.
1 Maccabees	1 Mch	45	10	20	Przetoż teraz stanowiemy dę nawyższym kapłanem narodu twego i żebyś był zwan przyjacielem królewskim (i posłał mu szarłatową szatę i koronę złotą) a żebyś w naszych rzeczach z nami dzierżał, a przyjaźń z nami zachował.
1 Maccabees	1 Mch	45	10	21	I oblekł się Jonatas w świętą szatę miesiąca siódmego roku setnego sześćdziesiątego, w dzień uroczystego święta Kuczek; i zebrał wojsko, i zbroje wielką moc nagotował.
1 Maccabees	1 Mch	45	10	22	I usłyszał Demetrius te słowa, nsjii zafrasował się barzo, i rzekł:
1 Maccabees	1 Mch	45	10	23	Cóżeśmy to uczynili, iż nas Aleksander uprzedził zachwycić przyjacielstwo z Żydy ku swej obronie?
1 Maccabees	1 Mch	45	10	24	Napiszę i ja do nich słowa prośby i dostojeństwa, i dary, aby ze mną byli na pomoc.
1 Maccabees	1 Mch	45	10	25	I napisał im w te słowa: Król Demetrius narodowi Żydowskiemu zdrowia.
1 Maccabees	1 Mch	45	10	26	Iżeście zachowali przymierze z nami a trwaliście w przyjacielstwie naszym i nie przystaliście do nieprzyjaciół naszych, usłyszeliśmy i radowaliśmy się.
1 Maccabees	1 Mch	45	10	27	A teraz trwajcie jeszcze zachować nam wiarę, a oddamy wam dobrym za to, coście nam uczynili,
1 Maccabees	1 Mch	45	10	28	i odpuścimy wam powinności wiele, i damy wam podarki.
1 Maccabees	1 Mch	45	10	29	A teraz czynię was idtj wszytkie Żydy wolnemi od dani i płacą soli daruję, i korony odpuszczam, i trzecią część nasienia,
1 Maccabees	1 Mch	45	10	30	i połowicę owoców z drzew, co na moję stronę przychodzi, puszczam wam ode dnia dzisiejszego i na potym, aby ich więcej nie brano z ziemie Juda i od trzech miast, które jej są przydane z Samaryjej i z Galilejej, ode dnia dzisiejszego i na wszytek czas.
1 Maccabees	1 Mch	45	10	31	A Jeruzalem niech będzie święte i wolne z granicami swemi, a dziesięciny i podatki niech jego będą.
1 Maccabees	1 Mch	45	10	32	Spuszczam też władzą w zamku, który jest w Jeruzalem i daję ji nawyższemu kapłanowi, aby na nim postanowił męże, którekolwiek On obierze, którzy by go strzegli.
1 Maccabees	1 Mch	45	10	33	I wszelką duszę Żydowską, która z ziemie Żydowskiej poimana jest, po wszytkim królestwie moim wolną czynię darmo; aby wszytcy byli wolni od podatków też i od bydła swego.
1 Maccabees	1 Mch	45	10	34	A wszytkie dni uroczyste i szabaty, i nowie miesiąców, i dni ustanowione, i trzy dni przede dniem uroczystym, i trzy dni po dniu uroczystym, niech będą wszytkie wolności i odpuszczenia wszytkim Żydom, którzy są w królestwie moim:
1 Maccabees	1 Mch	45	10	35	tak iż żaden nie będzie miał mocy nic czynić ani wzruszać trudności przeciwko któremu z nich w żadnej rzeczy.
1 Maccabees	1 Mch	45	10	36	A niechaj będą spisani z Żydów do trzydziestu tysięcy mężów w wojsku królewskim i dadzą im potrzeby, jako należy wszytkim wojskom królewskim, a z nich będą sporządzeni, którzy by byli po zamkach króla wielkiego.
1 Maccabees	1 Mch	45	10	37	I z nich będą przełożeni nad sprawami królestwa, które odprawują na wiarę, a z nich niech będą książęty, a niech swoich praw używają, jako król rozkazał w ziemi Judzkiej.
1 Maccabees	1 Mch	45	10	38	I trzy miasta, które są przydane ku Żydowskiej ziemi z krainy Samar ryjskiej, niechaj będą z Żydowską ziemią poczytane, aby były pod jednym, i niech nie będą posłuszne inszej władzy, jedno kapłana nawyższego.
1 Maccabees	1 Mch	45	10	39	Ptolemaidę i okolice jej, którem darował świętym, którzy są w Jeruzalem, na potrzebne nakłady miejsca świętego.
1 Maccabees	1 Mch	45	10	40	A ja daję na każdy rok piętnaście tysięcy syklów śrebra z dochodów królewskich, które mi należą;
1 Maccabees	1 Mch	45	10	41	i wszytko, co zostanie, czego nie oddali byli, którzy byli nad sprawami przeszłych lat, od tego czasu będą oddawać na roboty domu.
1 Maccabees	1 Mch	45	10	42	A nadto pięć tysięcy syklów śrebra, które brano z dochodów kościelnych na każdy rok, i te niech należą kapłanom, którzy na posłudze są.
1 Maccabees	1 Mch	45	10	43	A którzy by się kołwiek uciekli do kościoła, który jest w Jeruzalem i we wszytkich granicach jego, winni będąc królowi we wszelakiej sprawie, niech będą wypuszczeni, i wszytkie rzeczy, które mają w królestwie moim, niech im wolne będą.
1 Maccabees	1 Mch	45	10	44	I na budowanie i poprawienie budowania miejsca świętego będą dawać nakład z dochodu królewskiego;
1 Maccabees	1 Mch	45	10	45	i na wybudowanie murów Jeruzalem, i na obwarowanie ich wokoło, i na pobudowanie murów w Żydowskiej ziemi.
1 Maccabees	1 Mch	45	10	46	A gdy usłyszał Jonatas i lud te mowy, nie wierzyli im ani ich przyjęli, bo wspomnieli na złość wielką, którą czynił w Izraelu i utrapił je był barzo.
1 Maccabees	1 Mch	45	10	47	I upodobali sobie Aleksandra, bo on im był powodem umowy pokoju; i dawali mu pomoc po wszytkie dni.
1 Maccabees	1 Mch	45	10	48	I zebrał król Aleksander wielkie wojsko, i przyciągnął z wojskiem przeciwko Demetriusowi.
1 Maccabees	1 Mch	45	10	49	I stoczyli bitwę dwa królowie, i tył podało wojsko Demetriusowe. I gonił go Aleksander, i nacierał na nie.
1 Maccabees	1 Mch	45	10	50	I zmocniła się bitwa barzo, aż zapadło słońce: i poległ Demetrius dnia onego.
1 Maccabees	1 Mch	45	10	51	I posłał Aleksander do Ptolemeusa, króla Egipskiego, posły, w te słowa mówiąc:
1 Maccabees	1 Mch	45	10	52	Gdyżem się wrócił do królestwa mego a usiadłem na stolicy ojców moich i dostałem państwa, i poraziłem Demetriusa, i osiadłem ziemię naszę,
1 Maccabees	1 Mch	45	10	53	i zwiodłem z nim bitwę, i porażon jest sam i wojsko jego od nas, i usiedliśmy na stolicy królestwa jego.
1 Maccabees	1 Mch	45	10	54	A teraz uczyńmy przyjacielstwo z sobą, a daj mi córkę swą za żonę, a ja będę zięciem twoim, a dam tobie i onej dary, ciebie godne.
1 Maccabees	1 Mch	45	10	55	I odpowiedział Ptolemeus, mówiąc: Szczęśliwy dzień, któregoś się wrócił do ziemie ojców twoich i usiadłeś na stolicy królestwa ich.
1 Maccabees	1 Mch	45	10	56	A tak teraz uczynięć, coś pisał, ale zajedźmy do Ptolemaidy, abyśmy się spół oglądali i abych ci poślubił, jakoś rzekł.
1 Maccabees	1 Mch	45	10	57	I wyjachał Ptolemeus z Egiptu sam i Kleopatra, córka jego, i przyjachał do Ptolemaidy roku setnego sześćdziesiątego wtórego.
1 Maccabees	1 Mch	45	10	58	I zajachał mu król Aleksander, i dał mu Kleopatrę, córkę swą, i sprawił jej wesele w Ptolemaidzie jako królowie z wielką chwałą.
1 Maccabees	1 Mch	45	10	59	I pisał król Aleksander do Jonaty, aby mu drogę zajachał.
1 Maccabees	1 Mch	45	10	60	I jachał z chwałą do'Ptolemaidy, i ijachał się tam ze dwiema królmi, i dał im wiele śrebra i złota, i upominków, i nalazł łaskę przed oczyma ich.
1 Maccabees	1 Mch	45	10	61	I zeszli się przeciwko niemu mężowie złośliwi z Izraela, mężowie niezboźni, skarżąc nań, a nie dbał na nie król.
1 Maccabees	1 Mch	45	10	62	I kazał z Jonaty zjąć szaty jego i oblec go w szarłat, i tak uczynili, i posadził go król, aby siedział z nim.
1 Maccabees	1 Mch	45	10	63	I rzekł książętom swoim: Wynidźcie z nim w pośrzód miasta i obwołajcie, aby żaden nie skarżył nań o żadną rzecz a iżby mu się nikt nie przykrzył w żadnej sprawie.
1 Maccabees	1 Mch	45	10	64	I zstało się, skoro ci, co nań skarżyli, obaczyli zacność jego, którą obwoływano, a onego ubranego w szarat, wszytcy pouciekali.
1 Maccabees	1 Mch	45	10	65	I uwielmożył go król, i wpisał go między przedniejsze przyjacioły, i postanowił go hetmanem i uczestnikiem państwa.
1 Maccabees	1 Mch	45	10	66	I wrócił się Jonatas do Jeruzalem w pokoju i w radości.
1 Maccabees	1 Mch	45	10	67	Roku setnego sześćdziesiątego piątego Demetrius syn Demetriusów, przyjachał z Krety do ziemie ojców swoich.
1 Maccabees	1 Mch	45	10	68	I usłyszał król Aleksander, i zafrasował się barzo, i wrócił się do Antiochijej.
1 Maccabees	1 Mch	45	10	69	I postanowił Demetrius król hetmanem Apolloniusza, który był nad Celesyrią: i zebrał wielkie wojsko, i przyciągnął do Jamnijej, i posłał do Jonaty nawyższego kapłana, mówiąc:
1 Maccabees	1 Mch	45	10	70	Ty sam przeciwisz się nam, a jam się zstał na pośmiewisko i w pohańbienie, przeto iż ty przeciwko nam władzą rozciągasz na górach.
1 Maccabees	1 Mch	45	10	71	A tak teraz, jeśli ufasz mocy twojej, znidź do nas w pole, a skosztujmy się tam społem: bo ze mną jest moc wojenna.
1 Maccabees	1 Mch	45	10	72	Pytaj a dowiedz się, ktom ja jest i inni, którzy mi pomagają: którzy też powiadają, że się nie może ostać noga wasza przed obliczem naszym, gdyż dwakroć ojcowie waszy w ziemi swej uciekli.
1 Maccabees	1 Mch	45	10	73	A teraz jakoż będziesz mógł zdzierżeć jezdę i wielkie wojsko w polu, gdzie nie masz kamienia ani skały, ani miejsca do uciekania?
1 Maccabees	1 Mch	45	10	74	A gdy usłyszał Jonatas mowy Apolloniuszowe, wzruszył się sercem i obrał dziesięć tysięcy mężów, i wyjachał z Jeruzalem, i zajachał mu na pomoc Symon, brat jego.
1 Maccabees	1 Mch	45	10	75	I przyciągnęli z wojskiem do Joppen, i nie dopuścił mu do miasta, bo straż Apolloniuszowa w Joppen była; i dobywał go.
1 Maccabees	1 Mch	45	10	76	A którzy byli w mieście, zlęknąwszy się otworzyli mu i wziął Jonatas Joppen.
1 Maccabees	1 Mch	45	10	77	I usłyszał Apolloniusz, i przyciągnął ze trzema tysięcy jezdnych, i z wielkim wojskiem.
1 Maccabees	1 Mch	45	10	78	A ciągnął ku Azotu jakoby w drogę jadąc i natychmiast wyciągnął w pole, dlatego iż miał wielki poczet jezdnych i ufał w nich.
1 Maccabees	1 Mch	45	10	79	I gonił go Jonatas do Azotu, i zstoczyli bitwę. A Apolloniusz zostawił w obozie tysiąc jezdnych za nimi potajemnie.
1 Maccabees	1 Mch	45	10	80	I obaczył Jonatas, iż była zasadzka za nim i obtoczyli wojsko jego, i ciskali oszczepami na lud od poranku aż do wieczora.
1 Maccabees	1 Mch	45	10	81	A lud stał, jako był Jonatas rozkazał, i spracowały się konie ich.
1 Maccabees	1 Mch	45	10	82	I wywiódł Symon wojsko swe, i przypuścił na ufiec, bo jezdni spracowali się byli, i zstarci są ód niego, i uciekli.
1 Maccabees	1 Mch	45	10	83	A ci, którzy się byli rozbiegli po polu, uciekli do Azotu i wbiegli do Betdagon, bałwana swego, aby się tam zachowali.
1 Maccabees	1 Mch	45	10	84	A Jonatas spalił Azot i miasta, które były około niego, i pobrał ich korzyści, a zbór Dagon i wszytkie, którzy do niego uciekli, ogniem spaił.
1 Maccabees	1 Mch	45	10	85	l A było tych, którzy od miecza polegli, z onymi, którzy byli popaleni, około ośmi tysięcy mężów.
1 Maccabees	1 Mch	45	10	86	I ruszył stamtąd obóz Jonatas, i położył ji u Askalona, i wyszli z miasta przeciwko niemu z wielką chwałą.
1 Maccabees	1 Mch	45	10	87	I wrócił się Jonatas z swemi do Jeruzalem, mającymi wiele korzyści.
1 Maccabees	1 Mch	45	10	88	I zstało się, skoro usłyszał te mowy król Aleksander, jeszcze przyczynił uwielmożyć Jonatę.
1 Maccabees	1 Mch	45	10	89	I posłał mu knafeł złoty, jaki jest obyczaj dawać powinowatym królewskim, i dał mu Akkaron i wszytkie granice jego w osiadłość.
1 Maccabees	1 Mch	45	11	1	A król Egipski zebrał wojsko jako na brzegu morskim, i okrętów wiele i starał się dostać królestwa Aleksandrowego zdradą a przyłączyć je ku królestwu swemu.
1 Maccabees	1 Mch	45	11	2	I wyjachał do Syryjej słowy spokojnemi, i otwierano mu miasta, i wychodzili przeciwko jemu, bo był rozkazał król Aleksander, aby przeciwko jemu wychodzono, przeto iż był świekrem jego.
1 Maccabees	1 Mch	45	11	3	A Ptolemeus, wjachawszy do miasta, zostawował straż żołnierzów w każdym mieście.
1 Maccabees	1 Mch	45	11	4	A gdy był blisko Azotu, ukazano mu zbór Dagonów ogniem spalony, i Azot, i insze jego zburzone, i ciała porzucone, i tych, którzy na wojnie pobici byli, mogiły, które było uczyniono przy drodze.
1 Maccabees	1 Mch	45	11	5	I powiedzieli królowi, że to uczynił Jonatas, aby mu nienawiść zjednali, i milczał król.
1 Maccabees	1 Mch	45	11	6	A Jonatas zajechał królowi do Joppen z chwałą i przywitali się społecznie, i nocowali tam.
1 Maccabees	1 Mch	45	11	7	I jachał Jonatas z królem aż do rzeki, którą zowią Eleuterus, i wrócił się do Jeruzalem.
1 Maccabees	1 Mch	45	11	8	A król Ptolemeus otrzymał państwo miast aż do Seleucyjej nad morzem i myślił przeciw Aleksandrowi złe rady.
1 Maccabees	1 Mch	45	11	9	I wypra wił posły do Demetriusa, mówiąc: Przyjedź, że uczynimy z sobą przymierze, a dam ci córkę moję, którą ma Aleksander, a będziesz królował w królestwie ojca twego:
1 Maccabees	1 Mch	45	11	10	abowiem mi żal, żem mu dał córkę mą, bo się starał, jakoby mię zabił.
1 Maccabees	1 Mch	45	11	11	I winował go dlatego, iż pragnął królestwa jego.
1 Maccabees	1 Mch	45	11	12	I odjął córkę swą, i dał ją Demetriusowi, i odraził się od Aleksandra, i wyjawiły się nieprzyjaźni jego.
1 Maccabees	1 Mch	45	11	13	I wjachał Ptolemeus do Antiochijej, i włożył na głowę swą dwie koronie, Egiptu i Azyjej.
1 Maccabees	1 Mch	45	11	14	A król Aleksander był w Cylicyjej naonczas; bo co na onych miejscach byli, wyłamowali się z posłuszeństwa jego.
1 Maccabees	1 Mch	45	11	15	I usłyszał Aleksander, i wyciągnął ku niemu na wojnę, a król Ptolemeus wywiódł wojsko i zajachał mu z wielką mocą, i w tył go obrócił.
1 Maccabees	1 Mch	45	11	16	I uciekł Aleksander do Arabijej, aby się tam zachował, a król Ptolemeus wywyższon jest
1 Maccabees	1 Mch	45	11	17	A Zabdiel, Arabczyk, zjął głowę Aleksandra i posłał Ptolemeusowi.
1 Maccabees	1 Mch	45	11	18	A król Ptolemeus dnia trzeciego umarł, a którzy byli na zamkach, poginęli od tych, którzy byli w obozie.
1 Maccabees	1 Mch	45	11	19	I królował Demetrius roku setnego sześćdziesiątego siódmego.
1 Maccabees	1 Mch	45	11	20	Onych dni zebrał Jonatas te, którzy byli w Żydowskiej ziemi, aby dobyli zamku, który jest w Jeruzalem; i sprawili przeciw jemu wiele przypraw wojennych.
1 Maccabees	1 Mch	45	11	21	I szli niektórzy mężowie niezbożni, którzy naród swój mieli w nienawiści, do króla Demetriusa, i oznajmili mu, iż Jonatas obiegł zamek.
1 Maccabees	1 Mch	45	11	22	I jako usłyszał, rozgniewał się; i wnet przyjachał do Ptolemaidy, i pisał Jonacie, aby nie leżał pod zamkiem, ale mu zajachał prędko na rozmowę.
1 Maccabees	1 Mch	45	11	23	A gdy usłyszał Jonatas, kazał oblec i obrał z starszych Izraelskich i z kapłanów, i puścił się w niebezpieczeństwo.
1 Maccabees	1 Mch	45	11	24	I , nabrał złota i śrebra, i szat, i wiele innych upominków, i jachał do króla do Ptolemaidy, i nalazł łaskę w oczach jego.
1 Maccabees	1 Mch	45	11	25	I skarżyli nań niektórzy niezbożni z narodu jego.
1 Maccabees	1 Mch	45	11	26	I uczynił mu król, jako mu byli uczynili, co przed nim byli, i wywyższył go przed oczyma wszystkich przyjaciół swoich,
1 Maccabees	1 Mch	45	11	27	i potwierdził mu nawyższe kapłaństwo i cokolwiek innego przedtym miał drogiego, i uczynił go przednięjszym między przyjacioły.
1 Maccabees	1 Mch	45	11	28	I prosił Jonatas u króla, aby wolną uczynił Żydowską ziemię i trzy powiaty, i Samarią, i granice jej, i obiecał mu trzy sta talentów.
1 Maccabees	1 Mch	45	11	29	I zezwolił król, i napisał Jonacie listy o tym wszytkim w ten sposób:
1 Maccabees	1 Mch	45	11	30	Król Demetrius Jonacie, bratu, zdrowia, i narodowi Żydowskiemu.
1 Maccabees	1 Mch	45	11	31	Kopiją listu, któryśmy o was pisali Lastenowi, ojcu naszemu, posłaliśmy do was, abyście wiedzieli.
1 Maccabees	1 Mch	45	11	32	Król Demetrius Lastenowi, ojcu, zdrowia.
1 Maccabees	1 Mch	45	11	33	Narodowi Żydowskiemu, przyjaciołom naszym, i zachowującym, co sprawiedliwego jest u nas, umyśliliśmy dobrze uczynić za ich uczynność, którą przeciwko nam mają.
1 Maccabees	1 Mch	45	11	34	A tak postanowiliśmy im wszytkie granice Żydowsldej ziemie i trzy miasta Lidę i Ramatę, które od Samaryjej do Żydowskiej ziemie są przydane, i wszytkie pograniczne ich, aby były odłączone wszytkim, którzy ofiary sprawują w Jeruzalem, za to, co pierwej król od nich bierał na każdy rok, i za pożytki ziemie i owoców.
1 Maccabees	1 Mch	45	11	35	I inne rzeczy, które nam należały z dziesięcin, i podatków, od tego czasu im odpuszczamy, i żupy solne, i korony, które nam oddawano.
1 Maccabees	1 Mch	45	11	36	Wszytko im puszczamy, a żadna z tych rzeczy nie będzie naruszona odtąd i nawszelki czas.
1 Maccabees	1 Mch	45	11	37	Przetoż teraz postarajcie się uczynić kopiją tych rzeczy a niech będzie dana Jonacie i położona na górze świętej i na zacnym miejscu.
1 Maccabees	1 Mch	45	11	38	I widząc Demetrius król, iż się uspokoiła ziemia w oczach jego, a nic mu się nie sprzeciwiło, rozpuścił wszystko wojsko swe, każdego na swe miejsce, wyjąwszy wojsko cudzoziemców, które był zebrał z wyspów pogańskich: i były mu nieprzyjaciółmi wszytkie wojska ojców jego.
1 Maccabees	1 Mch	45	11	39	A był nie jaki Tryfon, który przedtym trzymał stronę Aleksandrowę, i obaczył, że wszytko wojsko szemrało przeciw Demetriusowi, i udał się do Emalchuel Arabczyka, który chował Antiocha, syna Aleksan drowego,
1 Maccabees	1 Mch	45	11	40	i nalegał mu, aby mu go dał, żeby królowi na miejscu ojca swego, i powiedział mu, jako wielkie rzeczy uczynił Demetrius, i nieprzyjaźń wojsk jego przeciw niemu; i mieszkał tam przez wiele dni.
1 Maccabees	1 Mch	45	11	41	I posłał Jonatas do Demetriusa króla, aby sprowadził te, którzy byli na zamku w Jeruzalem i którzy byli na zamkach: iż najeżdżali Izraela.
1 Maccabees	1 Mch	45	11	42	I posłał Demetrius do Jonaty, mówiąc: Nie tylko to uczynię tobie i narodowi twemu, ale wsławię cię i naród twój, gdy czas będzie po temu.
1 Maccabees	1 Mch	45	11	43	Teraz tedy dobrze uczynisz, jeśli mi poślesz na pomoc męże, bo wszytko wojsko moje odstąpiło.
1 Maccabees	1 Mch	45	11	44	I posłał mu Jonatas trzy tysiące mężów mocnych do Antiochijej: i przyjachali do króla, i kochał się król z ich przyjachania.
1 Maccabees	1 Mch	45	11	45	I zebrali się, którzy byli z miasta, sto i dwadzieścia tysięcy mężów, i chcieli zabić króla.
1 Maccabees	1 Mch	45	11	46	A król uciekł na pałac; i ubiegli, którzy byli w mieście, drogi miejskie, i poczęli walczyć.
1 Maccabees	1 Mch	45	11	47	I przyzwał król na ratunek Żydów, i zeszli się społem wszyscy do niego, i rozbiegli się wszyscy po mieście.
1 Maccabees	1 Mch	45	11	48	I zabili dnia onego sto tysięcy człowieka, i zapalili miasto, i wzięli wielką korzyść dnia onego, i wybawili króla.
1 Maccabees	1 Mch	45	11	49	I obaczyli, którzy byli z miasta, że Żydzi miasta, jako chcieli, dostali, i upadli sercem swym, i wołali do króla z prośbami, mówiąc:
1 Maccabees	1 Mch	45	11	50	Daj nam prawicę, a niech przestaną Żydzi bić na nas i na miasto.
1 Maccabees	1 Mch	45	11	51	I porzucili broń swą, i uczynili pokój, a Żydzi wsławili się przed oczyma królewskimi i przed oczyma wszystkich, którzy byli w królestwie jego, i zstali się zawołanymi w królestwie jego, i wrócili się do Jeruzalem mając wiele łupów.
1 Maccabees	1 Mch	45	11	52	I usiadł Demetrius król na stolicy królestwa swego, i ucichła przed oczyma jego ziemia.
1 Maccabees	1 Mch	45	11	53	I skłamał na wszytkim, cokolwiek rzekł, i odraził się od Jonaty, i nie oddał mu podług dobrodziejstwa, które mu był uczynił, i trapił go barzo.
1 Maccabees	1 Mch	45	11	54	A potym wrócił się Tryfon i Antioch z nim, dziecię młode, i królował, i włożył na się koronę.
1 Maccabees	1 Mch	45	11	55	I zbiegły się do niego wszytkie wojska, które był rozproszył Demetrius: i walczyły przeciwko niemu, i uciekł, i tył podał.
1 Maccabees	1 Mch	45	11	56	A Tryfon wziął bestyje i otrzymał Antiochią.
1 Maccabees	1 Mch	45	11	57	I pisał Antioch młodzieniec do Jonaty, mówiąc: Potwierdzam tobie kapłaństwo i postanawiam cię nad czworgiem miast, abyś był z przyjaciół królewskich.
1 Maccabees	1 Mch	45	11	58	I posłał mu naczynia złote na posługowanie, i dał mu moc pić ze złota, i chodzić w szarłacie, i nosić knafel złoty.
1 Maccabees	1 Mch	45	11	59	A Symona, brata jego, postanowił książęciem od granic Tyru aż do granic Egiptu.
1 Maccabees	1 Mch	45	11	60	I wyjechał Jonatas, i objeżdżał miasta za rzeką, i zebrało się do niego wszytko wojsko Syryjskie na pomoc. I przyjechał do Askalona, i wyszli przeciwko niemu z uczciwością z miasta.
1 Maccabees	1 Mch	45	11	61	A stamtąd ruszył się do Gazy i zawarli się, którzy byli w Gazie. I obiegł ją, i spalił, co było około miasta, i splądrował je.
1 Maccabees	1 Mch	45	11	62	I prosili Gazejczycy Jonaty, i dał im prawą rękę; i wziął syny ich w zakładzie, i posłał je do Jeruzalem; i przeszedł krainę aż do Damaszku.
1 Maccabees	1 Mch	45	11	63	I usłyszał Jonatas, że przymierze złamali książęta Demetriusowe w Kades, które jest w Galilejej, z wielkim wojskiem, chcąc go oddalić od sprawowania królestwa:
1 Maccabees	1 Mch	45	11	64	i wyjachał przeciwko nim, a brata swego zostawił w ziemi.
1 Maccabees	1 Mch	45	11	65	A Symon przyciągnął do Betsury i dobywał jej przez wiele dni, i ścisnął je.
1 Maccabees	1 Mch	45	11	66	I prosili od niego, aby sobie ręce dali, i dał im. I wypędził je stamtąd, i wziął miasto, i osadził je ludem.
1 Maccabees	1 Mch	45	11	67	A Jonatas i wojsko jego przyciągnęli do wody Genezar i wstali przededniem w polu Asor.
1 Maccabees	1 Mch	45	11	68	A ono wojsko cudzoziemców zabieżało w pole i uczynili nań zasadzkę w górach, a on przeciw nim wyjachał.
1 Maccabees	1 Mch	45	11	69	A ci, co na zasadzkach byli, ruszyli się z miejsc swoich
1 Maccabees	1 Mch	45	11	70	i stoczyli bitwę. wszyscy, którzy z Jonatą byli, podali tył: i żaden z nich nie został, oprócz Matatiasza, syna Absolomi, a Judy syna Kalfi, hetmanów nad żołnierstwem wojska.
1 Maccabees	1 Mch	45	11	71	I rozdarł Jonatas szaty swe, i posypał głowę swą
1 Maccabees	1 Mch	45	11	72	prochem, i modlił się. I wrócił się do nich ku bitwie, i w tył je obrócił, i bili się.
1 Maccabees	1 Mch	45	11	73	I ujźrzeli, którzy uciekali z jego strony, i wrócili i się kniemu, i gonili z nim wszytkie aż do Kades, do obozu ich, i zabiegli aż tam.
1 Maccabees	1 Mch	45	11	74	I poległo z cudzoziemców onego dnia trzy tysiące mężów, a Jonatas wrócił się i do Jeruzalem.
1 Maccabees	1 Mch	45	12	1	I obaczył Jonatas, że mu czas dopomaga, i obrał męże, i posłał je do Rzymu ku potwierdzeniu i ponowieniu przymierza z nimi,
1 Maccabees	1 Mch	45	12	2	i do Spartiatów, i na inne miejsca rozsyłał listy tymże kształtem.
1 Maccabees	1 Mch	45	12	3	I jachali do Rzymu, i weszli do domu Radnego, i rzekli: Jonatas, nawyższy kapłan, i naród Żydowski posłali nas, żebyśmy odnowili przyjadelstwo i towarzystwo wedle dawnego czasu.
1 Maccabees	1 Mch	45	12	4	I dali im listy do swych po miejscach, aby je doprowadzono spokojem do ziemie Juda.
1 Maccabees	1 Mch	45	12	5	A ta jest kopia listów, które Jonatas Spartiatom pisał:
1 Maccabees	1 Mch	45	12	6	Jonatas, nawyźszy kapłan, i starszy narodu, i kapłani, i inny lud Żydowski, Spartiatom, braciej, zdrowia.
1 Maccabees	1 Mch	45	12	7	Już dawno posłany był list do Oniasza, nawyższego kapłana, od Ariusza, który u was królował, żeście bracia naszy, jako zamyka w sobie odpis, który poniż idzie.
1 Maccabees	1 Mch	45	12	8	I przyjął Oniasz męża, który był posłany z uczciwością, i wziął listy, któremi oznajmowano o towarzystwie i przyjacielstwie.
1 Maccabees	1 Mch	45	12	9	My, acześmy nic z tego nie potrzebowali, mając za pociechę Księgi Święte, które są w rękach naszych,
1 Maccabees	1 Mch	45	12	10	woleliśmy posłać do was odnowić braterstwo i przyjacielstwo, abyśmy się nie zstali odłączeni od was: bo wiele czasów wyszło, jakoście do nas posłali.
1 Maccabees	1 Mch	45	12	11	My tedy na każdy czas bez przestanku, w uroczyste dni i w inne, kiedy potrzeba, pamiętamy na was przy ofiarach, które ofiarujemy, i przy obrzędziech, jako się godzi i przystoi pamiętać na bracią.
1 Maccabees	1 Mch	45	12	12	Przetoż radujemy się z waszej sławy.
1 Maccabees	1 Mch	45	12	13	Ale nas ogarnęły wielkie utrapienia i wiele wojen. I walczyli przedw nam królowie, którzy są około nas.
1 Maccabees	1 Mch	45	12	14	Nie chcieliśmy tedy wam się przykrzyć ani innym towarzyszom i przyjaciołom naszym w tych walkach,
1 Maccabees	1 Mch	45	12	15	bośmy mieli ratunek z nieba: jesteśmy wybawieni my, a nieprzyjaciele naszy poniżeni są.
1 Maccabees	1 Mch	45	12	16	A tak obraliśmy Numeniusza, syna Antiochowego, i Antypatra, Jazonowego syna, i posłaliśmy do Rzymian odnowić z nimi przyjacielstwa i towarzystwa dawne.
1 Maccabees	1 Mch	45	12	17	Przetożeśmy im rozkazali, aby też do was jechali i pozdrowili was, i oddali wam listy nasze o ponowieniu braterstwa naszego.
1 Maccabees	1 Mch	45	12	18	A teraz dobrze uczynicie, jeśli nam na to odpowiecie.
1 Maccabees	1 Mch	45	12	19	A ten jest odpis listu, który był posłał do Oniasza:
1 Maccabees	1 Mch	45	12	20	Arius, król Spartiatów, Oniaszowi, Wielkiemu Kapłanowi, zdrowia.
1 Maccabees	1 Mch	45	12	21	Nalazło się w piśmie o Spartiatach i Żydziech, iż są bracia a iż poszli z narodu Abrahamowego.
1 Maccabees	1 Mch	45	12	22	A teraz, jakośmy się tego dowiedzieli, dobrze czynicie, że do nas o pokoju waszym piszecie.
1 Maccabees	1 Mch	45	12	23	Ale i my odpisaliśmy wam: bydło nasze i majętności nasze wasze są, a wasze nasze. A tak rozkazaliśmy, aby wam to opowiedziano.
1 Maccabees	1 Mch	45	12	24	I usłyszał Jonatas, iż książęta Demetriusowe z wojskiem daleko więtszym niż pierwsze wróciły się, aby nań walczyły.
1 Maccabees	1 Mch	45	12	25	I ruszył się z Jeruzalem, i zabieżał im w Amatyjskiej krainie: bo im był nie dał czasu, aby ^achali do ziemie jego.
1 Maccabees	1 Mch	45	12	26	I posłał szpiegi do wojska ich; i wróciwszy się oznajmili, że myślą najachać ich w nocy.
1 Maccabees	1 Mch	45	12	27	A gdy słońce zaszło, rozkazał Jonatas swym, aby czuli i byli we zbroi pogotowiu ku bitwie przez całą noc, i postawił straż około obozu.
1 Maccabees	1 Mch	45	12	28	I usłyszeli nieprzyjaciele, iż Jonatas z swemi gotów jest na wojnę i bali się, i lękali się na sercu swoim. I zapalili ognie w swym obozie.
1 Maccabees	1 Mch	45	12	29	A Jonatas i co z nim byli, nie dowiedzieli się aż rano: a widzieli ognie gorające.
1 Maccabees	1 Mch	45	12	30	I puścił się Jonatas po nich, i nie dogonili ich, bo się byli przez Eleuter rzekę przeprawili.
1 Maccabees	1 Mch	45	12	31	A Jonatas obrócił się na Arabczyki, które zowią Zabadejczyki, i poraził je, i pobrał łupy ich.
1 Maccabees	1 Mch	45	12	32	I ruszył się, i przyjechał do Damaszku, i objeżdżał onę wszytkę krainę.
1 Maccabees	1 Mch	45	12	33	A Symon wyjechał i przyciągnął aż pod Askalon i do bliskich miejsc osadzonych, a udał się do Joppen i wziął ją
1 Maccabees	1 Mch	45	12	34	(bo usłyszał, że chcieli zamek podać stronie Demetriuszowej), i osadził tam straż, żeby jej strzegli.
1 Maccabees	1 Mch	45	12	35	I wrócił się Jonatas, i zezwał starsze ludu, i naradził się z nimi pobudować zamki w Żydowskiej ziemi
1 Maccabees	1 Mch	45	12	36	i pobudować mury w Jeruzalem, i podnieść wielką wysokość między pośrzodkiem zamku a miastem, aby go oddzielił od miasta, aby był sam osobno a żeby ani kupowano, ani przedawano.
1 Maccabees	1 Mch	45	12	37	I zeszli się, aby budowali miasto, i upadł mur, który był nad potokiem od wschodu słońca, i naprawił go, który zowią Kafeteta.
1 Maccabees	1 Mch	45	12	38	A Symon zbudował Adiadę w Sefeli i opatrzył ją, i postawił bramy i zawory.
1 Maccabees	1 Mch	45	12	39	A gdy umyślił Tryfon królować w Azyjej a wziąć na się koronę i ściągnąć rękę na Antiocha króla,
1 Maccabees	1 Mch	45	12	40	bojąc się, żeby mu snadź nie dopuścił tego Jonatas, ale walczyć będzie przeciwko jemu, szukał go poimać i zabić. I ruszywszy się jechał do Betsan.
1 Maccabees	1 Mch	45	12	41	I wyjechał przeciw jemu Jonatas ze czterdziestą tysięcy mężów przebranych ku bojowi, i przyszedł do Betsan.
1 Maccabees	1 Mch	45	12	42	I obaczył Tryfon, iż Jonatas przyciągnął z wojskiem wielkim, aby ściągnął nań rękę, ulękł się.
1 Maccabees	1 Mch	45	12	43	I przyjął go z poczciwością, i zalecał go wszytkim przyjaciołom swym, i dał mu upominki, i rozkazał wojskam swoim, aby mu byli posłuszni jako jemu.
1 Maccabees	1 Mch	45	12	44	i mówił do Jonaty: Przecześ trudził wszytek lud, gdyż nie masz walki między nami?
1 Maccabees	1 Mch	45	12	45	A teraz odeszli je do domów ich a obierz sobie trochę mężów, którzy by zostali z tobą, a pojedź ze mną do Ptolemaidy, a podam ci ją i inne zamki, i wojsko, i wszytkie przełożone nad sprawami, a wróciwszy się odjadę: bom dlatego przyjachał.
1 Maccabees	1 Mch	45	12	46	I uwierzył mu, i uczynił, jako mówił: i rozpuścił wojsko,
1 Maccabees	1 Mch	45	12	47	i odeszli do ziemie Juda, a zostawił przy sobie trzy tysiące mężów, z których dwa tysiące odesłał do Galilejej, a tysiąc przyszło z nim.
1 Maccabees	1 Mch	45	12	48	A skoro Jonatas wjachał do Ptolemaidy, Ptolemajczycy zamknęli miejslae bramy i pojmali go, a wszytkie, którzy z nim byli wjechali, mieczem pobili.
1 Maccabees	1 Mch	45	12	49	I posłał Tryfon wojsko i jezdne do Galilejej i na pole wielkie, aby wytracili wszytkie towarzysze Jonaty.
1 Maccabees	1 Mch	45	12	50	Ale oni, gdy się dowiedzieli, iż Jonatę pojmano a iż zginął i wszyscy, którzy z nim byli, napomnieli się społu i wyszli gotowi ku bitwie.
1 Maccabees	1 Mch	45	12	51	A ci, którzy pogonili, widząc, że im o duszę idzie, wrócili się;
1 Maccabees	1 Mch	45	12	52	a oni wszyscy przyszli z pokojem do ziemie Judzkiej. I płakali Jonaty i tych, którzy z nim byli, barzo, i żałował Izrael żałobą wielką.
1 Maccabees	1 Mch	45	12	53	A wszyscy narodowie, którzy około nich byli, starali się, aby je starli, bo mówili:
1 Maccabees	1 Mch	45	12	54	Nie mają hetmana i pomocnika: teraz tedy zwalczmy je a wygładźmy pamiątkę ich z ludzi.
1 Maccabees	1 Mch	45	13	1	I usłyszał Symon, że Tryfon zebrał ziemie Judzkiej i zstarł ją.
1 Maccabees	1 Mch	45	13	2	Widząc, że w strachu lud jest i w bojaźni, jachał do Jeruzalem i zgromadził lud.
1 Maccabees	1 Mch	45	13	3	I napominając rzekł: Wy wiecie, jako wielkie bitwy ja i bracia moi, i dom ojca mego czyniliśmy o Zakon i o rzeczy święte i jakicheśmy trudności użyli.
1 Maccabees	1 Mch	45	13	4	Dla tych rzeczy bracia moi wszyscy dla Izraela zginęli i zostałem ja sam.
1 Maccabees	1 Mch	45	13	5	I teraz nie daj, Boże, abych miał folgować duszy mojej w każdy czas utrapienia, bom nie jest lepszy niż bracia moi.
1 Maccabees	1 Mch	45	13	6	Pomszczę się tedy narodu mego i rzeczy świętych, dziatek też naszych i żon, bo zgromadzili się wszyscy narodowie zetrzeć nas dla nieprzyjaźni.
1 Maccabees	1 Mch	45	13	7	I zapalił się duch ludu, skoro usłyszał te mowy;
1 Maccabees	1 Mch	45	13	8	i odpowiedzieli wielkim głosem mówiąc: Tyś jest hetmanem naszym na miejscu Judy i Jonaty, brata twego:
1 Maccabees	1 Mch	45	13	9	sprawuj walki nasze, a wszytko, cokolwiek nam rzeczesz, uczynimy.
1 Maccabees	1 Mch	45	13	10	l zebrawszy wszytkie męże waleczne, pospieszył się dokonać wszytkich murów Jeruzalem i utwierdził ji wokoło.
1 Maccabees	1 Mch	45	13	11	I wyprawił Jonatę, syna Absalomi, i z nim wojsko nowe do Joppen, a wygnawszy te, co w nim byli, sam tam został.
1 Maccabees	1 Mch	45	13	12	A Tryfon ruszył się od Ptolemaidy z wielkim wojskiem, aby wciągnął do ziemie Judzkiej, a Jonatas z nim pod strażą.
1 Maccabees	1 Mch	45	13	13	A Symon też położył się obozem w Addus przeciw polu.
1 Maccabees	1 Mch	45	13	14	A gdy się Tryfon dowiedział, iż Symon powstał na miejscu Jonaty, brata swego, a iż z nim miał zwieść bitwę, wyprawił posły do niego,
1 Maccabees	1 Mch	45	13	15	mówiąc: Iż dla śrebra, które został winien Jonatas, brat twój, na liczbie królewskiej, dla spraw, które miał, zatrzymaliśmy go.
1 Maccabees	1 Mch	45	13	16	A teraz pośli sto talentów śrebra i dwu synów jego w zakładzie, aby wypuszczony nie uciekł od nas, i odeślemy go.
1 Maccabees	1 Mch	45	13	17	I poznał Symon, że zdradą z nim mówił, wszakoż kazał dać śrebro i dzieci, żeby w nieprzyjaźń wielką nie przyszedł u ludu Izraelskiego, mówiącego:
1 Maccabees	1 Mch	45	13	18	Iż mu nie posłał śrebra i dzieci, przeto zginął.
1 Maccabees	1 Mch	45	13	19	I posłał dzieci i sto talentów: i skłamał a nie puścił Jonaty.
1 Maccabees	1 Mch	45	13	20	A potym Tryfon wciągnął w ziemię, aby ją zburzył, i krążyli drogą, która wiedzie do Ador, a Symon i wojsko jego ciągnęło na każde miejsce, gdzie się kolwiek obrócili.
1 Maccabees	1 Mch	45	13	21	A którzy na zamku byli, wyprawili posły do Tryfona, aby się spieszył przyjachać przez puszczą a iżby im posłał żywności.
1 Maccabees	1 Mch	45	13	22	I nagotował Tryfon wszytkę jezdę, aby przyjachał onej nocy: a był śnieg barzo wielki i (nie) przyjachał do Galaadyty.
1 Maccabees	1 Mch	45	13	23	A gdy był blisko Baskaman, zabił tam Jonatę i syny jego.
1 Maccabees	1 Mch	45	13	24	I obrócił się Tryfon, i jachał do swej ziemie.
1 Maccabees	1 Mch	45	13	25	A Symon posłał i wziął kości Jonaty, brata swego, i pogrzebł je w Modin, w mieście ojców jego.
1 Maccabees	1 Mch	45	13	26	I płakali go wszytek Izrael płaczem wielkim, i czynili po nim żałobę przez wiele dni.
1 Maccabees	1 Mch	45	13	27	I zbudował Symon nad grobem ojca swego i braciej swej budowanie wysokie ku widzeniu, z kamienia gładkiego z tyłu i z przodku.
1 Maccabees	1 Mch	45	13	28	I postawił siedm słupów spiczastych jeden przeciw drugiemu: ojcu i matce, i czterzem braciej;
1 Maccabees	1 Mch	45	13	29	a około nich postawił słupy wielkie, a na słupiech zbroje, na pamiątkę wieczną: a podle zbrój wyryte okręty, które by widzieć mogli wszyscy, co morzem jachali.
1 Maccabees	1 Mch	45	13	30	Ten jest grób, który uczynił w Modin, aż do tego dnia.
1 Maccabees	1 Mch	45	13	31	A Tryfon, gdy jachał w drodze z Antiochem, królem młodym, zabił go zdradą.
1 Maccabees	1 Mch	45	13	32	I królował miasto niego, i włożył na się koronę Azyjej, i uczynił wielką porażkę w ziemi.
1 Maccabees	1 Mch	45	13	33	A Symon pobudował obronne miejsca Żydowskiej ziemie, oprawiwszy je wysokimi wieżami i murami wielkimi, i bramami, i zaworami i zostawił żywność w zamkach.
1 Maccabees	1 Mch	45	13	34	I obrał Symon męże, i posłał do Demetriusa króla, aby uczynił folgę ziemi: bo wszytkie sprawy Tryfonowe przez łupiestwo czynione były.
1 Maccabees	1 Mch	45	13	35	Na te słowa Demetrius król odpowiedział mu i taki list napisał:
1 Maccabees	1 Mch	45	13	36	Król Demetrius Symonowi, nawyższemu kapłanowi i przyjacielowi królów, i starszym, i narodowi Judzkiemu, zdrowia.
1 Maccabees	1 Mch	45	13	37	Koronę złotą i bahem, którąście posłali, wzięliśmy i gotowiśmy z wami uczynić pokój wielki, i pisać do urzędników królewskich, aby wam odpuścili, cośmy wam pozwolili.
1 Maccabees	1 Mch	45	13	38	Bo cokolwiekeśmy postanowili, w cale wam zostaje. Zamki, któreście pobudowali, niechaj wam będą.
1 Maccabees	1 Mch	45	13	39	Odpuszczamy też niewiadomości i występki aż do dnia dzisiejszego, i koronę, którąście byli winni; i jeśli co inszego było należącego do podatku z Jeruzalem, już niech nie będzie należące do podatku.
1 Maccabees	1 Mch	45	13	40	A jeśli są którzy z was godni na wpisanie między nasze, niech będą wpisani, a niech będzie pokój między nami.
1 Maccabees	1 Mch	45	13	41	Roku setnego siedmdziesiątego zjęte jest jarzmo pogańskie z Izraela.
1 Maccabees	1 Mch	45	13	42	I począł lud Izraelski zapisować w księgach i w dziejach pospolitych: Roku pierwszego pod Symonem nawyższym kapłanem, wielkim hetmanem i książęciem Żydowskim.
1 Maccabees	1 Mch	45	13	43	W onych dniach przyciągnął Symon do Gazy i obtoczył ją obozem, i sprawił machiny, i przypuścił do miasta, i zbił jednę wieżę, i wziął ją.
1 Maccabees	1 Mch	45	13	44	I wtargnęli, którzy w machinie byli, do miasta, i zstał się wielki rozruch w mieście.
1 Maccabees	1 Mch	45	13	45	I wbieżeli, którzy byli w mieście, z żonami i z dziećmi na mury, rozdarszy szaty swe a wołali głosem wielkim, prosząc Symona, aby ręce sobie dali.
1 Maccabees	1 Mch	45	13	46	I mówili: Nie oddawaj nam według złości naszych, ale według miłosierdzia twego.
1 Maccabees	1 Mch	45	13	47	A Symon, zmiękczony, nie zwojował ich, wszakże je wypędził z miasta i wyczyścił domy, w których były bałwany, i tam dopiero wjechał z pieśniami do miasta, błogosławiąc Pana.
1 Maccabees	1 Mch	45	13	48	I wyrzuciwszy z niej wszytkie nieczystości, postanowił w niej męże, którzy by Zakon czynili, i opatrzył ją, i mieszkanie sobie uczynił.
1 Maccabees	1 Mch	45	13	49	A którzy byli na zaniku Jeruzalem, nie dopuszczano im wchodzić i wychodzić do ziemie, i kupować, i przedawać; i cierpieli głód wielki, i wiele z nich od głodu poginęło.
1 Maccabees	1 Mch	45	13	50	I wołali do Symona, aby im ręce dano. I dał im, i wygnał je stamtąd, i oczyścił zamek od plugastw.
1 Maccabees	1 Mch	45	13	51	I wjechali do niego dnia dwudziestego i trzeciego miesiąca wtórego roku setnego siedmdziesiątego pierwszego z wychwalaniem i z rózgami palmowemi, i z lutniami, i cymbały, i gęślami, i z hymnami, i z pieśniami: iż wielki nieprzyjaciel zstarty jest z Izraela.
1 Maccabees	1 Mch	45	13	52	I postanowił, aby po wszytkie lata były obchodzone te dni z weselem.
1 Maccabees	1 Mch	45	13	53	I opatrzył górę kościelną, która była podle zamku, i mieszkał tam sam i którzy z nim byli.
1 Maccabees	1 Mch	45	13	54	A obaczył Symon, iż Jan, syn jego, był mocnym do potykania mężem, i postanowił go hetmanem nad wszytkim wojskiem; i mieszkał w Gazarach.
1 Maccabees	1 Mch	45	14	1	Roku setnego siedmdziesiątego wtórego król Demetrius zebrał wojsko swe i jachał do Medyjej nabywać sobie ratunku, aby zwojował Tryfona.
1 Maccabees	1 Mch	45	14	2	I usłyszał Arsaces, król Perski i Medzki, że Demetrius wjechał w granice jego, i posłał jednego z książąt swych, aby go żywo poimał i przywiódł do siebie.
1 Maccabees	1 Mch	45	14	3	I jachał, i poraził wojsko Demetriusowe, i poimał go, i przywiódł do Arsaka, i dał go dowięzienia.
1 Maccabees	1 Mch	45	14	4	I była w pokoju wszytka ziemia Juda za wszytkich dni Symonowych. I starał się o dobro narodu swego, i podobało się im panowa nie jego, i sława jego przez wszytkie dni.
1 Maccabees	1 Mch	45	14	5	I ku wszytkiej chwale swej wziął Joppen na port i otworzył wjazdy do wysep morskich.
1 Maccabees	1 Mch	45	14	6	I rozprzestrzenił granice narodu swego, i otrzymał ziemię.
1 Maccabees	1 Mch	45	14	7	I zebrał więźniów wiele, i opanował Gazarę i Betsurę, i zamek, i zniósł z niego plugastwa, a nie był, kto by się mu sprzeciwił.
1 Maccabees	1 Mch	45	14	8	I każdy sprawował swą ziemię w pokoju, a ziemia Judzka dawała urodzaje swoje i drzewa polne owoce swoje.
1 Maccabees	1 Mch	45	14	9	Starcy na ulicach siadali wszytcy i radzili o dobrym ziemie, a młodzieńcy obtoczyli się w chwałę i w szaty wojenne.
1 Maccabees	1 Mch	45	14	10	I miastom dodawał żywności, i postanowił je, aby byli naczyniem obrony, póki wsławione było imię chwały jego aż do kończyn ziemie.
1 Maccabees	1 Mch	45	14	11	Uczynił pokój w ziemi i radował się Izrael radością wielką.
1 Maccabees	1 Mch	45	14	12	I każdy siedział pod winnym drzewem swym i pod swą figą: a nie było, kto by je straszył.
1 Maccabees	1 Mch	45	14	13	Ustał walczący na nie na ziemi, królowie za onych dni zstarci są.
1 Maccabees	1 Mch	45	14	14	I zmocnił wszytkie poniżone ludu swego, i szukał Zakonu, i zniósł wszelkiego niezbożnika i złego.
1 Maccabees	1 Mch	45	14	15	Miejsca święte ozdobił i naczynia świątynie rozmnożył.
1 Maccabees	1 Mch	45	14	16	I usłyszano w Rzymie, Iż Jonatas umarł, i aż u Sparcjatów, i zasmucili się barzo.
1 Maccabees	1 Mch	45	14	17	Lecz gdy usłyszeli, iż Symon, brat jego, postanowion jest nawyższym kapłanem na miejscu jego a iż otrzymał wszytkę ziemię i miasta w niej,
1 Maccabees	1 Mch	45	14	18	pisali do niego na tablicach miedzianych, aby ponowili przyjacielstwo i towarzystwo, które byli uczynili z Judą i z Jonatą, bracią jego.
1 Maccabees	1 Mch	45	14	19	I czytano je w oczach zgromadzenia w Jeruzalem. A ta kopia listów, które Sparcjatowie posłali:
1 Maccabees	1 Mch	45	14	20	Spartianów książęta i miasta, Symonowi, kapłanowi wielkiemu, i starszym, i kapłanom, i innemu ludowi Żydowskiemu, braciej, zdrowia.
1 Maccabees	1 Mch	45	14	21	Posłowie, którzy są do ludu naszego posłani, dali nam sprawę o waszej chwale i czci, i weselu, i uradowaliśmy się z przyjazdu ich.
1 Maccabees	1 Mch	45	14	22	I napisaliśmy, co oni powiadali, w księgi pospolite, tym sposobem: Numenius Antiochów i Antypater, Jazonów syn, posłowie Judzcy, przyjachali do nas odnawiając z nami stare przyjacielstwo.
1 Maccabees	1 Mch	45	14	23	I podobało się ludowi przyjąć męże zacnie i wpisać kopią mów ich w osobne księgi ludu, aby było na pamiątkę ludowi Spartiatów. A tych rzeczy kopią napisaliśmy Symonowi, wielkiemu kapłanowi.
1 Maccabees	1 Mch	45	14	24	A potym posłał Symon Numeniusza do Rzymu, mającego wielką tarczą złotą, która ważyła tysiąc grzywien, dla potwierdzenia towarzystwa z nimi.
1 Maccabees	1 Mch	45	14	25	A gdy usłyszał lud (Rzymski) te mowy, powiedział: Co za dzięki oddamy Symonowi i synom jego?
1 Maccabees	1 Mch	45	14	26	On bowiem wyzwolił bracią swoję a wybił nieprzyjaciele Izraelskie od nich. I dali mu wolność. I zapisali na tablicach miedzianych, i postanowili na słupiech na górze Syjon.
1 Maccabees	1 Mch	45	14	27	A ta jest kopia pisma: Ośmnastego dnia miesiąca Elul, roku setnego siedmdziesiątego wtórego, roku trzeciego pod Symonem, kapłanem wielkim, w Asaramel,
1 Maccabees	1 Mch	45	14	28	na wielkim zgromadzeniu kapłanów i ludu, i książąt narodu, i starszych ziemie, oznajmione są te rzeczy: Iż częste byty walki w ziemi naszej,
1 Maccabees	1 Mch	45	14	29	a Symon, syn Matatiaszów, z synów Jarib, i bracia jego dali się w niebezpieczeństwa i oparli się nieprzyjaciołom narodu swego, aby ich miejsce święte i Zakon został w cale, i wielką sławą naród swój ozdobili.
1 Maccabees	1 Mch	45	14	30	I zgromadził Jonatas naród swój, i zstał się im kapłanem wielkim, i przyłożon jest do ludu swego.
1 Maccabees	1 Mch	45	14	31	I chcieli nieprzyjaciele ich podeptać i zetrzeć ich krainę, i targnąć się ręką na ich święte miejsca.
1 Maccabees	1 Mch	45	14	32	Tedy Symon zastawił się i walczył za naród swój, i nałożył wiele pieniędzy a uzbroił męże mocne narodu swego, i dał im pieniądze,
1 Maccabees	1 Mch	45	14	33	i mocno opatrzył miasta Żydowskiej ziemie i Betsurę, która była na granicach Żydowskiej ziemie, gdzie przedtym bywały zbroje nieprzyjacielskie, i osadził tam straż męże Żydy.
1 Maccabees	1 Mch	45	14	34	I Joppen, która była nad morzem, opatrzył, i Gazarę, która jest na granicach Azotu, w której przedtym nieprzyjaciele mieszkali, i osadził tam Żydy, i cokolwiek służyło ku poprawie ich postawił w nich.
1 Maccabees	1 Mch	45	14	35	I widział lud sprawy Symonowe i sławę, którą myślił uczynić narodowi swemu, i postanowili go za hetmana swego I za książę kapłańskie, dlatego że on to był wszytko uczynił; i sprawiedliwość, i wiarę, którą zachował narodowi swemu, i starał się wszelkim sposobem lud swój wywyższyć.
1 Maccabees	1 Mch	45	14	36	I za jego czasów powiodło się w ręku jego, iż pogani wyrzuceni są z ziemie ich i którzy byli w Mieście Dawidowym w Jeruzalem na zamku, z którego wychodzili i wszystko, co około świątynie jest, splugawili a zadawali wielką ranę czystości.
1 Maccabees	1 Mch	45	14	37	I osadził na nim męże Żydy ku obronie ziemie i miasta, i mury Jerozolimskie wywyższył.
1 Maccabees	1 Mch	45	14	38	I król Demetrius potwierdził mu nawyższe kapłaństwo.
1 Maccabees	1 Mch	45	14	39	Dlatego uczynił go przyjacielem swoim i wsławił go chwałą wielką.
1 Maccabees	1 Mch	45	14	40	Bo słyszał, iż Rzymianie nazywali Żydy przyjaciółmi i towarzyszmi i braty a iż Symonowe posły uczciwie przyjęli,
1 Maccabees	1 Mch	45	14	41	a iż Żydowie i kapłani ich zezwolili, żeby on był ich książęciem i nawyższym kapłanem na wieki, ażby nastał wierny prorok.
1 Maccabees	1 Mch	45	14	42	A żeby był książędem nad nimi i żeby miał na pieczy rzeczy święte, a żeby stanowił przełożone nad sprawami ich i nad ziemią, i nad zbrojami, i nad zamkami,
1 Maccabees	1 Mch	45	14	43	i staranie miał o rzeczach świętych i żeby go wszytcy słuchali a żeby imieniem jego były pisane wszytkie zapisy w ziemi i aby się obłóczył w szarłat i we złoto,
1 Maccabees	1 Mch	45	14	44	i aby żadnemu z ludu i z kapłanów nie godziło się żadnej z tej rzeczy gwałcić ani się sprzeciwić temu, co on mówi, ani czynić sejmu w ziemi bez niego, ani się obłóczyć w szarłat, ani nosić knafeł złoty.
1 Maccabees	1 Mch	45	14	45	A kto by wykroczył z tego abo którą z tych rzeczy zgwałcił, winien będzie.
1 Maccabees	1 Mch	45	14	46	I podobało się wszemu ludowi przełożyć Symona, i uczynić według tych słów.
1 Maccabees	1 Mch	45	14	47	I podjął się Symon, i podobało mu się, aby najwyższe kapłaństwo odprawował i był hetmanem a książędem narodu Żydowskiego i kapłanów, i miał przełożeństwo nad wszytkimi.
1 Maccabees	1 Mch	45	14	48	I rzekli, aby pismo to było napisano na tablicach miedzianych i położono na ganku okrągłym miejsca świętego, na miejscu okazałym.
1 Maccabees	1 Mch	45	14	49	A kopia tych rzeczy aby była włożona do skarbu, żeby misi Symon i synowie jego.
1 Maccabees	1 Mch	45	15	1	I posłał król Antioch, syn Demetriuszów, listy z wysep morskich do Symona, kapłana i książęcia narodu Żydowskiego, i do wszego narodu, i były w ten sposób napisane:
1 Maccabees	1 Mch	45	15	2	Król Antioch Symonowi, wielkiemu kapłanowi, i narodowi Żydowskiemu, zdrowia.
1 Maccabees	1 Mch	45	15	3	Ponieważ ludzie zaraźliwi posiedli królestwo ojców moich, chcę królestwo oswobodzić a przywrócić je jako było przedtym i wybrałem mnóstwo wojska, i sprawiłem okręty wojenne.
1 Maccabees	1 Mch	45	15	4	A chcę wjachać w ziemię, abych się pomścił nad tymi, którzy naszę krainę pokazili i którzy wiele miast w królestwie moim spustoszyli.
1 Maccabees	1 Mch	45	15	5	Przetoż teraz potwierdzam ci wszytkie podatki, któreć wszyscy przede mną królowie odpuścili i którekolwiek inne upominki odpuścili tobie.
1 Maccabees	1 Mch	45	15	6	I dopuszczam ci, abyś dał bić własną monetę w ziemi twojej, Jeruzalem żeby było święte i wolne.
1 Maccabees	1 Mch	45	15	7	I wszytka broń wojenna, która sprawiona jest, i zamki, któreś pobudował, które trzymasz, niech zostaną przy tobie.
1 Maccabees	1 Mch	45	15	8	I wszytek dług królewski i co ma być królowi, odtąd i na wszytek czas odpuszczają tobie.
1 Maccabees	1 Mch	45	15	9	A gdy otrzymamy królestwo nasze, wsławiemy cię i naród twój, i kościół sławą wielką, tak iż się okaże sława wasza po wszej ziemi.
1 Maccabees	1 Mch	45	15	10	Roku setnego siedmdziesiątego czwartego wyjachał Antioch do ziemie ojców swoich i zeszły się do niego wszytkie wojska, tak iż ich mało zostało z Tryfonem.
1 Maccabees	1 Mch	45	15	11	I gonił go król Antioch, a przyszedł do Dory uciekając po pomorzu.
1 Maccabees	1 Mch	45	15	12	Bo widział, że się nań złe zebrało i wojsko go opuściło.
1 Maccabees	1 Mch	45	15	13	I przyciągnął Antioch do Dory we stu i dwudziestu tysięcy mężów walecznych, a ośmi tysięcy jezdnych.
1 Maccabees	1 Mch	45	15	14	I obtoczył miasto, i okręty od morza przybyły, i trapili miasto ziemią i morzem, i nie dopuszczali żadnemu wniść abo wyniść.
1 Maccabees	1 Mch	45	15	15	I przyjachał Numenius i którzy z nim byli z miasta Rzymu, mając listy do królów i do ziem napisane, w których się to zamykało:
1 Maccabees	1 Mch	45	15	16	Lucius, Rzymski konsul, Ptolemeuszowi królowi, zdrowia.
1 Maccabees	1 Mch	45	15	17	Posłowie Żydowscy, przyjaciele naszy, przyjechali do nas ponawiając dawną przyjaźń i towarzystwo posłani od Symona, książęcia kapłanów, i od ludu Żydowskiego.
1 Maccabees	1 Mch	45	15	18	A przynieśli i tarcz złotą ważącą tysiąc grzywien.
1 Maccabees	1 Mch	45	15	19	A tak zdało się nam pisać do królów i do ziem, aby im krzywdy nie czynili ani walczyli na nie i na miasta ich, i na ziemie ich, i aby nie dali ratunku wojującym przeciwko nim.
1 Maccabees	1 Mch	45	15	20	I zdało się nam wziąć tarcz od nich.
1 Maccabees	1 Mch	45	15	21	Jeśli tedy którzy źli ludzie uciekli z ich ziemie do was, wydajcie je Symonowi, książęciu kapłańskiemu, aby je skarał według Zakonu swego.
1 Maccabees	1 Mch	45	15	22	Toż też było napisano do Demetriusa króla i Attala, i Ariarata, i Arsaka,
1 Maccabees	1 Mch	45	15	23	i do wszytkich ziem: do Lampsaka i do Spartiatów, i do Delu, i do Mindu, i do Sicyonu, i do Karyjej, i do Samu, i do Pamfiliej, i do Licyjej, i do Alikarnasu, i do Kou, i do Siden, i do Aradon, i do Rodu, i do Faselidy, i do Gortynej, i do Gnidu, i do Cypru, i do Cyreny.
1 Maccabees	1 Mch	45	15	24	A kopią ich posłali Symonowi, ksiąźęciu kapłańskiemu, i ludowi Żydowskiemu.
1 Maccabees	1 Mch	45	15	25	A Antioch król przyciągnął z wojskiem do Dory powtóre, ustawicznie na nie szturmując a czyniąc machiny, i zamknął Tryfona, żeby nie wyszedł.
1 Maccabees	1 Mch	45	15	26	I posłał Symon dwa tysiąca mężów wybornych do niego na pomoc i śrebra, i złota, i wiele naczy nia.
1 Maccabees	1 Mch	45	15	27	I nie chciał ich przyjąć, ale wszytko połamał, co z nim przedtym postanowił, i odłączył się od niego.
1 Maccabees	1 Mch	45	15	28	I posłał do niego Atenobiusa, jednego z przyjaciół swych, aby z nim mówił, rzekąc: Wy dzierżycie Joppen i Gazarę, i zamek, który jest w Jeruzalem, miasta królestwa mego.
1 Maccabees	1 Mch	45	15	29	Spustoszyliście ich granice i uczyniliście wielką szkodę w ziemi, i opanowaliście wiele miejsc w królestwie moim.
1 Maccabees	1 Mch	45	15	30	Teraz tedy wróćcie miasta, któreście posiedli, i podatki miejsc, któreście opanowali za granicami Żydowskiej ziemie.
1 Maccabees	1 Mch	45	15	31	A jeśli nie, dajcie za nie pięć set talentów śrebra, a za wyniszczenie, któreście uczynili, i za podatki miast, drugie pięć set talentów. A jeśli nie, przyjedziemy i zwojujemy was.
1 Maccabees	1 Mch	45	15	32	I przyjachał Atenobius, przyjaciel królewski, do Jeruzalem, ii obaczył zacność Symonowę i świetność we złocie i we śrebrze, i dostatek wielki, i zdumiał się, i odniósł mu słowa królewskie.
1 Maccabees	1 Mch	45	15	33	I odpowiedział mu Symon, rzekąc: Aniśmy posiedli cudzej ziemie, ani trzymamy cudzego: ale dziedzictwo ojców naszych, które nieprzyjaciele naszy przez niektóry czas niesprawiedliwie trzymali.
1 Maccabees	1 Mch	45	15	34	A my, mając czas, wyswobodzamy dziedzictwo ojców naszych.
1 Maccabees	1 Mch	45	15	35	Bo o Joppen i Gazarę, co się uskarżasz, oni wielką szkodę czynili w ludu i w ziemi naszej: od tych dajemy sto talentów. I nie odpowiedział mu Atenobius słowa.
1 Maccabees	1 Mch	45	15	36	A wróciwszy się z gniewem do króla, odniósł mu te słowa i zacność Symonowę, i wszytko, co widział; i rozgniewał się król gniewem wielkim.
1 Maccabees	1 Mch	45	15	37	A Tryfon uciekł w okręcie do Ortozjady.
1 Maccabees	1 Mch	45	15	38	A król przełożył Cendebego, hetmana Pomorskiego, i wojsko pieszych i jezdnych dał mu.
1 Maccabees	1 Mch	45	15	39	I rozkazał mu ruszyć się z wojskiem przeciw Żydowskiej ziemi i rozkazał mu zbudować Gedor i zawalić bramy miejskie, i zwojować lud. A król gonił Tryfona.
1 Maccabees	1 Mch	45	15	40	I przyciągnął Cendebej do Jamnijej, i począł lud gabać, i deptać Żydowską ziemię, i brać lud w poimanie, i zabijać, a budować Gedorę.
1 Maccabees	1 Mch	45	15	41	I osadził tam jezdne i wojsko, aby wycieczki czyniąc przejeżdżali drogę ziemie Żydowskiej, jako mu król postanowił.
1 Maccabees	1 Mch	45	16	1	I ruszył się Jan z Gerazy i oznajmił Szymonowi, ojcu swemu, co Cendebej ludowi ich poczynił.
1 Maccabees	1 Mch	45	16	2	A Symon wezwał dwu starszych synów, Judy i Jana, i rzekł im: Ja i bracia moi, i dom ojca mego wojowaliśmy nieprzyjaciele Izraela od młodości aż do dnia tego: i powodziło się przez ręce nasze, żeśmy wybawili Izraela kilkakroć.
1 Maccabees	1 Mch	45	16	3	A teraz starzałem się; ale bądźcie na miejscu moim i brata mego a wyjechawszy walczcie za naród nasz a niech z wami będzie pomoc z nieba.
1 Maccabees	1 Mch	45	16	4	I obrał z krainy dwadzieścia tysięcy mężów walecznych i jezdne, i ciągnęli przeciw Cendebejowi, i nocowali w Modin.
1 Maccabees	1 Mch	45	16	5	I wstali rano, i ruszyli się w pole, a oto wojsko wielkie przeciwko im pieszych i jezdnych, a między nimi była rzeka.
1 Maccabees	1 Mch	45	16	6	I położył się obozem przeciwko im sam i lud jego. I widział, że się lud bał przeprawić przez rzekę, i pierwszy się przeprawił: i ujźrzeli go mężowie, i przeprawili się za nim.
1 Maccabees	1 Mch	45	16	7	I rozdzielił lud i jezdne między pieszymi, a jezda nieprzyjacielska była barzo wielka.
1 Maccabees	1 Mch	45	16	8	I zatrąbili w trąby święte, i podał tył Cendebej i wojsko jego, i poległo z nich wiele rannych, a ostatek na zamek uciekli.
1 Maccabees	1 Mch	45	16	9	Natenczas ranion jest Juda, brat Janów, a Jan gonił je aż przyszedł do Celo drona, który zbudował.
1 Maccabees	1 Mch	45	16	10	A uciekli aż do wież, które były w polach Azotu; i popalił je ogniem, i poległo z nich dwa tysiąca mężów. I wrócił się do Żydowskiej ziemie w pokoju.
1 Maccabees	1 Mch	45	16	11	A Ptolemeus, syn Abobi, który przełożony był książęciem na polu Jerycho i miał wiele śrebra i złota,
1 Maccabees	1 Mch	45	16	12	bo był zięciem nawyższego kapłana,
1 Maccabees	1 Mch	45	16	13	i wyniosło się serce jego, i chciał opanować ziemię, i myślił zdradę na Symona i na syny jego, aby je zgładał.
1 Maccabees	1 Mch	45	16	14	A Symon objeżdżając miasta, które były w krainie Żydowskiej, i starając się o nie, wstąpił do Jerycho sam i Matatias, syn jego, i Juda, roku setnego siedmdziesiątego siódmego miesiąca jedenastego, ten jest miesiąc sabat
1 Maccabees	1 Mch	45	16	15	I przyjął je syn Abobi do zameczku, który zwano Doch, zdradliwie, który zbudował. I sprawił im wielką ucztę, i zataił tam męże.
1 Maccabees	1 Mch	45	16	16	A gdy podpili sobie Symon i synowie jego, powstał Ptolemeus z swymi i wzięli bronie swe, i weszli na ucztę, i zabili go i dwu synów jego, i niektóre sługi jego.
1 Maccabees	1 Mch	45	16	17	I uczynił zdradę wielką w Izraelu, a oddał złym za dobre.
1 Maccabees	1 Mch	45	16	18	I napisał to Ptolemeus, i posłał do króla, aby mu posłał wojsko na pomoc i żeby mu podał ziemię i miasta ich, i podatki.
1 Maccabees	1 Mch	45	16	19	A drugie wyprawił do Gazary zabić Jana, i do tysiączników napisał listy, aby do niego przyjechali i aby im dał śrebro i złoto, i upominki.
1 Maccabees	1 Mch	45	16	20	A drugich posłał, aby osiedli Jeruzalem i górę kościelną.
1 Maccabees	1 Mch	45	16	21	Ale niektóry uprzedziwszy oznajmił Janowi w Gazarze, iż zginął ociec jego i bracia jego a iż posłał ciebie też zabić.
1 Maccabees	1 Mch	45	16	22	A gdy usłyszał, zlękł się barzo i poimał męże, którzy byli przyszli zgubić go, i zabił je, bo się dowiedział, że go chcieli zabić.
1 Maccabees	1 Mch	45	16	23	A ostatek mów Jana i walk jego, i wielkiego męstwa, którym mężnie poczynał, i budowania murów, które wystawił, i dziejów jego,
1 Maccabees	1 Mch	45	16	24	oto jest napisany w Księgach dni kapłaństwa jego, od tego czasu, jako został książęciem kapłańskim po ojcu swoim.
2 Maccabees	2 Mch	46	1	1	Braciej, którzy są w Egipcie, Żydom, zdrowia życzą bracia, którzy są w Jeruzałem, Żydzi, i którzy w krainie Żydowskiej ziemie, i pokoju dobrego.
2 Maccabees	2 Mch	46	1	2	Niech wam Bóg dobrze czyni a niech pomni na przymierze swe, które mówił do Abrahama i Izaaka, i Jakuba, sług swoich wiernych.
2 Maccabees	2 Mch	46	1	3	A niech wam wszytkim da serce, abyście go chwalili a wolą jego czynili sercem wielkim i umysłem chętliwym.
2 Maccabees	2 Mch	46	1	4	Niech otworzy serca wasze w Zakonie swym i przykazaniu swym a niech uczyni pokój.
2 Maccabees	2 Mch	46	1	5	Niech wysłucha modlitwy wasze a niech was w łaskę przyjmie ani was niech nie opuszcza czasu złego.
2 Maccabees	2 Mch	46	1	6	A teraz tu jesteśmy modląc się za wami.
2 Maccabees	2 Mch	46	1	7	Za królowania Demetriusa, roku setnego sześćdziesiątego i dziewiątego, my, Żydowie, pisaliśmy do was w utrapieniu i w gwałcie, który przypadł na nas po te lata, jakoż odstąpił Jazon od Ziemie Świętej i od królestwa.
2 Maccabees	2 Mch	46	1	8	Bramę spalili i krew niewinną wylali. I modliliśmy się do Pana, a wysłuchani jesteśmy i ofiarowaliśmy ofiarę i czystą mąkę, i zapaliliśmy lampy, i wyłożyliśmy chleby.
2 Maccabees	2 Mch	46	1	9	A teraz obchodźcie dni uroczyste Kuczek miesiąca Kasleu.
2 Maccabees	2 Mch	46	1	10	Roku setnego ośmdziesiątego ósmego. Lud, który jest w Jeruzalem i w Żydowskiej ziemi, i senat, i Juda Arystobulowi, Ptolomeusa króla mistrzowi i który poszedł z narodu pomazanych kapłanów, i tym, którzy są w Egipcie Żydom, zbawienia i zdrowia.
2 Maccabees	2 Mch	46	1	11	Z wielkich niebezpieczeństw od Boga wybawieni, wielce mu dziękujemy jako ci, którzyśmy przeciw takiemu królowi walczyli.
2 Maccabees	2 Mch	46	1	12	Abowiem on uczynił, że się wysypali z Persyjej ci, którzy walczyli przeciwko nam i miastu swemu.
2 Maccabees	2 Mch	46	1	13	Bo gdy w Persyjej był sam hetmanem i z nim wojsko niezliczone, poległ we zborze Nanejej, radą ministrów Nanejej oszukany.
2 Maccabees	2 Mch	46	1	14	Abowiem Antioch chcąc z nią mieszkać przyjechał na miejsce i przyjaciele jego i aby wziął wiele pieniędzy w posagu.
2 Maccabees	2 Mch	46	1	15	Które gdy ministrowie Nanejej położyli, a on z kilkiem osób wszedł do zboru, zamknęli zbór,
2 Maccabees	2 Mch	46	1	16	gdy wszedł Antioch. I otworzywszy weszde skryte zboru, ciskając kamieńmi zabili hetmana i te, którzy z nim byli: i rozsiekali je na sztuki, i poucinawszy głowy wyrzucili.
2 Maccabees	2 Mch	46	1	17	Za wszytko błogosławiony Bóg, który bezbożniki wydał.
2 Maccabees	2 Mch	46	1	18	A przetoż mając uczynić dwudziestego i piątego dnia miesiąca Kasleu Oczyścienie kościoła, zdało się nam za rzecz potrzebną oznajmić wam, abyście też i wy obchodzili dzień Kuczek i dzień ognia, który dany jest, kiedy Nehemiasz, zbudowawszy kościół i ołtarz, ofiarował ofiary.
2 Maccabees	2 Mch	46	1	19	Bo gdy ojcowie naszy byli wiedzieni do Persyjej, kapłani; którzy na ten czas bogochwalcy byli, wziąwszy ogień z ołtarza, skryli potajemnie w dolinie, gdzie była studnia głęboka a sucha i w niej ji obwarowali, tak iż wszytkim niewiadome było miejsce.
2 Maccabees	2 Mch	46	1	20	Lecz gdy wyszło wiele lat, a podobało się Bogu, aby był posłań Nehemiasz od króla Perskiego, wnuki kapłanów onych, którzy byli skryli, posłał, aby szukali ognia, a jako nam powiadali, nie naleźli ognia, ale wodę gęstą.
2 Maccabees	2 Mch	46	1	21	I rozkazał im czerpać i przynieść do siebie, a ofiary, które nałożone były, rozkazał kapłan Nehemiasz pokropić tą wodą, i drwa, co było nałożono.
2 Maccabees	2 Mch	46	1	22	Co gdy uczyniono, a czas przyszedł, którego się słońce rozświeciło, które pierwej było za obłoki, zapalił się ogień wielki, tak iż się wszyscy zdziwili.
2 Maccabees	2 Mch	46	1	23	A modlitwę czynili wszyscy kapłani, gdy się ofiara odprawowała, gdy Jonatas zaczynał, a drudzy odpowiadali.
2 Maccabees	2 Mch	46	1	24	A modlitwa Nehemiaszowa na ten kształt była: Panie Boże, wszytkich stworzycielu, straszliwy i mocny, sprawiedliwy i miłosierny, który jesteś sam dobry król,
2 Maccabees	2 Mch	46	1	25	sam sczodrobliwy, sam sprawiedliwy i wszechmocny, i wieczny, który wybawiasz Izraela ze wszego złego, któryś uczynił ojce wybrane i poświęciłeś je.
2 Maccabees	2 Mch	46	1	26	Przyjmiż ofiarę za wszytek lud twój Izraelski a zachowaj cząstkę twą i poświęć.
2 Maccabees	2 Mch	46	1	27	Zgromadź rozproszenie nasze, wybaw tych, którzy są w niewoli u pogan, a wejźrzy na wzgardzone i obrzydzone, aby poznali pogani,
2 Maccabees	2 Mch	46	1	28	żeś ty jest Bóg nasz! Utrap te, którzy nas uciskają i którzy nam w hardości krzywdę czynią.
2 Maccabees	2 Mch	46	1	29	Postanów lud twój na miejscu świętym twoim, jako Mojżesz powiedział.
2 Maccabees	2 Mch	46	1	30	A kapłani śpiewali hymny, aż się ofiara dokonała.
2 Maccabees	2 Mch	46	1	31	A gdy się ofiara dokonała, kazał Nehemiasz ostatkiem wody polać więtsze kamienie.
2 Maccabees	2 Mch	46	1	32	Co gdy uczyniono, zapalił się z nich płomień, ale od jasności, którą się łskniała od ołtarza, zgasnął.
2 Maccabees	2 Mch	46	1	33	A gdy się rzecz rozsławiła, opowiedziano królowi Perskiemu, że na miejscu, na którym kapłani w niewolą zagnani skryli byli ogień, wodę znaleziono, którą Nehemiasz z tymi, co z nim byli, oczyścili ofiary.
2 Maccabees	2 Mch	46	1	34	A uważając król i rzeczy się pilnie dowiedziawszy, zbudował mu kościół, aby pochwalił, co się było zstało.
2 Maccabees	2 Mch	46	1	35	A gdy pozwolił, darował kapłanom wiele dobra i rozmaite dary, i biorąc swą ręką, dawał im.
2 Maccabees	2 Mch	46	1	36	A Nehemiasz to miejsce nazwał Neftar, co się wykłada oczyścienie. A wiele ich, co je zowią Nefi. Postanów lud twój na miejscu świętym twoim, jako Mojżesz powiedział.
2 Maccabees	2 Mch	46	2	1	A najduje się to w piśmiech Jeremiasza proroka, że rozkazał wziąć ogień tym, którzy się przeprowadzali, jako jest oznajmiono i jako rozkazał przeprowadzonym.
2 Maccabees	2 Mch	46	2	2	I dał im Zakon, aby nie zapominali przykazania Pańskiego a iżby nie wykroczyli umysłem widząc bałwany złote i śrebrne, i ochędóstwa ich.
2 Maccabees	2 Mch	46	2	3	I inne takowe rzeczy mówiąc, napominał, aby Zakonu nie spuszczali z umysłu swego.
2 Maccabees	2 Mch	46	2	4	A było w onym piśmie, jako przybytek i skrzynię rozkazał prorok za wyrokiem Boskim do niego uczynionym za sobą nieść, aż wyszedł na górę, na którą wstąpił Mojżesz i widział dziedzictwo Boże.
2 Maccabees	2 Mch	46	2	5	I wszedszy tam Jeremiasz nalazł miejsce jaskiniej: i przybytek, i skrzynię, i ołtarz kadzenia wniósł tam i zawalił drzwi.
2 Maccabees	2 Mch	46	2	6	I przystąpili niektórzy pospołu, którzy szli za nim, aby sobie miejsce naznaczyli, i znaleźć nie mogli.
2 Maccabees	2 Mch	46	2	7	A skoro się dowiedział Jeremiasz, winując je, rzekł: Iż miejsce nie będzie wiadome, aż zbierze Bóg zgromadzenie ludu a smiłuje się.
2 Maccabees	2 Mch	46	2	8	A na ten czas Pan te rzeczy ukaże i okaże się majestat Pański, i obłok będzie, jako się i Mojżeszowi pokazał i jako, gdy Salomon prosił, aby miejsce wielkiemu Bogu było poświęcone, pokazował te rzeczy.
2 Maccabees	2 Mch	46	2	9	Bo się wielmożnie z mądrością obchodził a jako mądrość mający ofiarował ofiarę poświęcenia i dokonało nia kościoła.
2 Maccabees	2 Mch	46	2	10	Jako i Mojżesz modlił się do Pana, a ogień zstąpił z nieba i całopalenie strawił, tak i Salomon modlił się i zstąpił ogień z nieba, i zstrawił całopalenia.
2 Maccabees	2 Mch	46	2	11	I powiedział Mojżesz: Dlatego że nie było zjedziono, co było za grzech, spalone jest
2 Maccabees	2 Mch	46	2	12	Także i Salomon przez ośm dni obchodził poświącanie.
2 Maccabees	2 Mch	46	2	13	Wpisano też rzeczy w księgi i pisma Nehemiasza i jako sprawiwszy bibliotekę zniósł do niej z krain Księgi i Proroków, i Dawida, i Listy Królewskie, i o podarkach.
2 Maccabees	2 Mch	46	2	14	Także i Juda te rzeczy, które były poginęły dla wojny, która na nas była przypadła, zebrał wszytkie i są u nas.
2 Maccabees	2 Mch	46	2	15	Jeśli tedy tych rzeczy potrzebujecie, poślijcie te, którzy by je wam odnieśli.
2 Maccabees	2 Mch	46	2	16	A tak mając czynić Oczyścienie, pisaliśmy do was: przetoż dobrze uczynicie, jeśli te dni obchodzić będziecie.
2 Maccabees	2 Mch	46	2	17	A Bóg, który wybawił lud swój i przywrócił wszytkim dziedzictwo i królestwo, i kapłaństwo, i świętynią,
2 Maccabees	2 Mch	46	2	18	jako obiecał w Zakonie, mamy nadzieję, że się rychło nad nami smiłuje i zgromadzi z podniebiana miejsce święte.
2 Maccabees	2 Mch	46	2	19	Bo nas wyrwał z wielkich niebezpieczeństw i miejsce oczyścił.
2 Maccabees	2 Mch	46	2	20	A o Judzie Machabeuszu i o braciej jego, i o kościoła wielkiego oczyścieniu, i ołtarza poświęceniu,
2 Maccabees	2 Mch	46	2	21	ale i o walkach, które się tkną Antiocha Zacnego, i syna jego, Eupatora,
2 Maccabees	2 Mch	46	2	22	i o zjawieniach, które się z nieba zstały do tych, którzy się za Żydy mocno zastawowali, tak iż wszytkę ziemię wyswobodzili, choć ich mało było, i wojska pogańskie wypędzili,
2 Maccabees	2 Mch	46	2	23	i nasławniejszego po wszem świecie kościoła zaś dostali, i miasto wybawili, i prawa, które były zginęły, naprawione były: bo się im Pan miłościwym zstał ze wszytką łaskawo
2 Maccabees	2 Mch	46	2	24	A ktemu, co Jazon Cyrenejczyk pięciorgiem ksiąg zamknął, myśmy się starali w jedneścią.
2 Maccabees	2 Mch	46	2	25	Bo uważając wielkość ksiąg i trudność tym, którzy się chcą obierać w historiach, księgi skrócić dla wielkości rzeczy,
2 Maccabees	2 Mch	46	2	26	staraliśmy się, aby ci, którzy chcą czytać, mieli na umyśle uciechę, a uczący się, żeby je łatwiej w pamięć wbić mogli, a wszytkim czytającym przyniósł się pożytek.
2 Maccabees	2 Mch	46	2	27	A my jednak, którzyśmy się te księgi skrócić podjęli, nie lekką pracą, ale owszem zabawą pełną niedospania i potu na sięśmy przyjęli.
2 Maccabees	2 Mch	46	2	28	Jako ci, którzy ucztę sprawują, a starają się, aby innych woli dosyć uczynili, gwoli mnogim z chęcią pracę podejmujemy.
2 Maccabees	2 Mch	46	2	29	Prawdę o każdej rzeczy składaczom zastawując, a sami wedle danego sposobu krótkości folgując.
2 Maccabees	2 Mch	46	2	30	Bo jako temu, który nowy dom buduje, o wszytkim się budowaniu potrzeba pilnie starać, a temu zasię, kto chce pomalować, wynajdować potrzeba, co do ochędóstwa należy, tak rozumieć potrzeba i o nas.
2 Maccabees	2 Mch	46	2	31	Abowiem wyrozumienie zebrać i mowę stosować, i dworniej każdą część osobno rozbierać, składaczowi historij należy,
2 Maccabees	2 Mch	46	2	32	ale dzierżeć się krótkości mowy i strzec się wyprawowania rzeczy, skracającemu ma być dozwolono.
2 Maccabees	2 Mch	46	2	33	Stąd tedy historią zaczniemy. Z przemowy, ile się rzekło, niech dosyć będzie, bo głupstwo jest przed historią rozciągać się, a w samej się historyjej ściągać.
2 Maccabees	2 Mch	46	3	1	A tak, gdy w Mieście Świętym ze wszelkim pokojem mieszkano i praw jeszcze barzo dobrze przestrzegano dla pobożności Oniasza arcykapłana i dla serc nienawidzących złego,
2 Maccabees	2 Mch	46	3	2	bywało, że i sami królowie i książęta miejsce wielkiej uczciwości godne być rozumieli i kościół barzo wielkimi upominki ozdabiali,
2 Maccabees	2 Mch	46	3	3	tak iż Selewkus, król Azyjej, z dochodów swych dawał wszytek nakład, który należał ku posłudze ofiar.
2 Maccabees	2 Mch	46	3	4	A Symon, z pokolenia Beniamin, przełożonym kościelnym będąc postanowiony, usiłował, choć mu się książę kapłańskie zastawowało, aby co złego w mieście broił.
2 Maccabees	2 Mch	46	3	5	Ale gdy nie mógł przewieść nad Oniaszem, przyszedł do Apolloniusa, syna Tarseasza, który na ten czas był starostą Celesyryjej i Fenicy
2 Maccabees	2 Mch	46	3	6	jej, oznajmił mu, że skarb w Jeruzalem pełen jest niezliczonych pieniędzy i pospolity skarb niezmierny, który nie należy do ofiar, a iż można rzec, że wszytko wpadnie w ręce królewskie.
2 Maccabees	2 Mch	46	3	7	A gdy Apollonius dał sprawę królowi o pieniądzach, o których było powiedziano, on przyzwawszy Heliodora, który był nad sprawami jego, wyprawił go z mandaty, aby przeniósł przerzeczone pieniądze.
2 Maccabees	2 Mch	46	3	8	I natychmiast Heliodorus puścił się w drogę, wrzkomo jakoby objeżdżać miał miasta w Celesyryjej i w Fenicyjej, ale po prawdzie, aby woli królewskiej do syć uczynił.
2 Maccabees	2 Mch	46	3	9	Lecz gdy przyjachał do Jeruzalem a był wdzięcznie przyjęt w mieście od najwyższego kapłana, powiedział jako dano znać o pieniądzach i dla której rzeczy przyjachał, a pytał się, jeśliby to prawdziwie tak było.
2 Maccabees	2 Mch	46	3	10	Tedy najwyższy kapłan okazał, iż to na schowanie dano i na pożywienie wdów i sierot,
2 Maccabees	2 Mch	46	3	11	a iż też są niektóre Hirkana Tobiasza, człowieka barzo zacnego między tymi, o których niezbożny Symon powiadał, a iż wszytkiego jest czterzy sta talentów śrebra, a dwie ście złota.
2 Maccabees	2 Mch	46	3	12	A żeby mieli być oszukani ci, którzy się zwierzyli miejscu i kościołowi, który po wszytkim świecie jest w uczciwości dla uczciwości i świątości jego, żadnym obyczajem być nie może.
2 Maccabees	2 Mch	46	3	13	Ale on według tego, jako miał od króla rozkazanie, mówił, że koniecznie to królowi ma być odniesione.
2 Maccabees	2 Mch	46	3	14	A dnia postanowionego wchodził Heliodorus, aby te rzeczy rozrządził. A po wszytkim mieście był strach niemały.
2 Maccabees	2 Mch	46	3	15	A kapłani w szatach kapłańskich przed ołtarzem padali i wzywali z nieba tego, który postanowił Zakon o rzeczach zwierzonych, aby je tym, którzy je złożyli, w cale zachował.
2 Maccabees	2 Mch	46	3	16	Więc zaś kto jedno wejźrzał na twarz nawyższego kapłana, serce mu się krajało, bo oblicze i barwa zmieniona pokazowała boleść wnętrzną serca.
2 Maccabees	2 Mch	46	3	17	Abowiem ogarnął był męża niejaki smętek i strach na ciele, z którego jaśnie się wszytkim boleść serca jego pokazowała.
2 Maccabees	2 Mch	46	3	18	Drudzy też hurmem z domu zbiegali się, pospolitą modlitwą modląc się, dlatego iż miejsce miało przyjść na wzgardę.
2 Maccabees	2 Mch	46	3	19	A niewiasty przepasawszy piersi swe Włosienicami po ulicach się schodziły. Ale i panny, które w zamienieniu były, wybiegały do Oniasza, a drugie na mury, a niektóre z okien wyglądały.
2 Maccabees	2 Mch	46	3	20	A wszytkie wznosząc ręce w niebo, modlitwę czyniły,
2 Maccabees	2 Mch	46	3	21	bo było mizerne pomieszanego ludu i najwyższego kapłana, w wielkiej tęsknicy będącego, oczekawanie.
2 Maccabees	2 Mch	46	3	22	A ci-ć wzywali Boga wszechmocnego, aby rzeczy im zwierzone, tym, którzy byli zwierzyli, we wszelkiej całości były zachowane.
2 Maccabees	2 Mch	46	3	23	Lecz Heliodorus, co był umyślił, odprawował na tymże miejscu, sam z służebnymi w skarbie obecny.
2 Maccabees	2 Mch	46	3	24	Ale duch wszechmocnego Boga pokazał jawny a wielki cud, tak iż wszyscy, którzy go słuchać śmieli, upadając od Bożej mocy, pomgleli i polękli się.
2 Maccabees	2 Mch	46	3	25	Abowiem ukazał się im niejaki koń, mając na sobie jeźdźca strasznego, kosztownie ubrany: a ten z pędem uderzył Heliodora przednimi nogami, a on, który na nim siedział, zdał się, jakoby miał zbroję złotą.
2 Maccabees	2 Mch	46	3	26	Ukazali się też inni dwa młodzieńcy, siłą kraśni, osobni chwałą, szatą świetni, którzy go obstąpili i z obu stron siekli go biczami bez przestanku, i wiele mu plag zadając.
2 Maccabees	2 Mch	46	3	27	A Heliodorus wnet upadł na ziemię, a jego wielką ciemnością ogarnionego pochwycili i na stołek, na którym noszą, włożywszy, wynieśli.
2 Maccabees	2 Mch	46	3	28	A tego, który z wielą lokajów i pachołków przyszedł był do skarbu przerzeczonego, niesiono, a żaden mu pomocy nie dawał poznawszy jawną moc Bożą,
2 Maccabees	2 Mch	46	3	29	a on przez Bożą moc leżał niemy i wszelaką nadzieję i zdrowie utraciwszy.
2 Maccabees	2 Mch	46	3	30	A ci zasię błogosławili Pana, że uwielmożył miejsce swoje i kościół; który mało przed tym strachu i trwogi był pełen, za okazaniem Pana wszechmocnego weselem i radością był napełniony.
2 Maccabees	2 Mch	46	3	31	Natenczas niektórzy z przyjaciół Heliodora prosili zaraz Oniasza, aby wzywał Nawyższego, żeby darował żywot temu, który już prawie konał.
2 Maccabees	2 Mch	46	3	32	A nawyższy kapłan uważając, by snadź król nie domniemawał się, że złości jakiej użyli [Żydowie] nad Heliodorem, ofiarował za zdrowie męża ofiarę zbawienną.
2 Maccabees	2 Mch	46	3	33	A gdy czynił modlitwę nawyższy kapłan, ciż młodzieńcy w też szaty ubrani stanąwszy nad Heliodorem, rzekli: Dziękuj Oniaszowi kapłanowi, bo Pan dla niego tobie żywot darował.
2 Maccabees	2 Mch	46	3	34	A ty od Boga skarany, opowiadaj wszytkim wielkie cuda i moc Bożą. A to rzekszy, zniknęli.
2 Maccabees	2 Mch	46	3	35	A Heliodorus ofiarę Bogu uczyniwszy i wielkie szluby obiecawszy temu, który mu zdrowie przywrócił, Oniaszowi też podziękowawszy, wziąwszy z sobą wojsko wrócił się do króla.
2 Maccabees	2 Mch	46	3	36	A oświadczał wszytkim one, które oczyma swemi widział, Boga wielkiego sprawy.
2 Maccabees	2 Mch	46	3	37	A gdy król pytał Heliodora, kto by się na to godził, żeby jeszcze raz do Jeruzalem posłan był, rzekk
2 Maccabees	2 Mch	46	3	38	Jeśli masz którego nieprzyjaciela abo zdrajcę królestwa twego, pośli tam, i ubiczowanego przywitasz go — jeśli się jednak wybiega; dlatego że na miejscu prawdziwie jest jakaś moc Boża.
2 Maccabees	2 Mch	46	3	39	Gdyż ten, który ma mieszkanie w niebie, jest dozorcą i obrońcą miejsca onego, i przychodzące, aby co złego czynili, bije i traci.
2 Maccabees	2 Mch	46	3	40	A tak o Heliodorze i o strażej skarbu, tak się rzecz ma.
2 Maccabees	2 Mch	46	4	1	Ale Symon wyższej pomieniony, pieniędzy i ojczyzny zdrajca, źle mówił o Oniaszu, jakoby on sam Heliodora na to poduszczył i sam był powodem złego:
2 Maccabees	2 Mch	46	4	2	a opiekuna miasta i obrońcę narodu swego, i miłośnika Zakonu Bożego śmiał nazywać zdrajcą królestwa.
2 Maccabees	2 Mch	46	4	3	Ale gdy nieprzyjaźni tak daleko zaszły, że też i przez niektóre przyjacioły Symonowe działy się mężobójstwa,
2 Maccabees	2 Mch	46	4	4	uważając Oniasz niebezpieczeństwo sporu i że Apolloniusz szalał będąc starostą Celesyryjej i Fenicyjej, aby przyczyniał złości Symonowej, jachał do króla
2 Maccabees	2 Mch	46	4	5	nie jako ten, co by miał skarżyć na mieszczany, ale uważając sam u siebie pożytek wszytkiego pospólstwa.
2 Maccabees	2 Mch	46	4	6	Bo widział, iż bez opatrzności królewskiej nie podobno było rzeczy uspokoić i Symonowi móc przestać od szaleństwa swego.
2 Maccabees	2 Mch	46	4	7	Ale po zeszciu Selewka, gdy ujął królestwo Antiochus, którego Zacnym zwano, Jazon, brat Oniaszów, domagał się nawyższego kapłaństwa.
2 Maccabees	2 Mch	46	4	8	Przyjachawszy do króla, obiecował mu trzy sta i sześćdziesiąt talentów śrebra, a z Inszych dochodów ośmdziesiąt talentów.
2 Maccabees	2 Mch	46	4	9	Nadto obiecował i drugie sto i pięćdziesiąt, jeśliby mu była dana moc postawić szkołę i zebranie młodzieniaszków, a te, którzy byli w Jeruzalem Antiochenczyki pisać.
2 Maccabees	2 Mch	46	4	10	Na co gdy król zezwolił a otrzymał księstwo, wnet naród swój począł na obyczaje pogańskie przenosić.
2 Maccabees	2 Mch	46	4	11	I zniózszy to, co dla ludzkości Żydom było postanowiono od królów, przez Jana, ojca Eupolemowego, który do Rzymianów z strony przyjacielstwa i towarzystwa porządne poselstwo odprawował, psując prawa mieszczan złe prawa stanawiali.
2 Maccabees	2 Mch	46	4	12	Abowiem śmiał pod samym zamkiem szkołę postawić a co napiękniejsze młodzieniaszki w nierządnych do miech posadzić.
2 Maccabees	2 Mch	46	4	13	A to było nie początkiem, ale rozkrzewieniem niejakim i pomnożeniem pogańskich i cudzoziemskich obyczajów, dla niezbożnego a nie kapłana Jazona niecnotliwej i niesłychanej złości,
2 Maccabees	2 Mch	46	4	14	tak iż się już kapłani nie około posługi ołtarza bawili, ale wzgardziwszy kościół i zaniedbawszy ofiar, kwapili się na to, aby byli uczestnikami szermierstwa i niezbożnego widania igrzysk jego, i ćwiczenia w ciskaniu kamieniem.
2 Maccabees	2 Mch	46	4	15	A nie mając sobie nizacz ojczystej poczciwości, chwałę Grecką za rzecz nalepszą sobie rozumieli,
2 Maccabees	2 Mch	46	4	16	dla których w niebezpieczne spory przychodzili i tych ustaw naszladowali, a na wszytkim chcieli być tym podobni, które za nieprzyjaciele i zamorderze mieli.
2 Maccabees	2 Mch	46	4	17	Bo przeciw prawom Boskim niezbożnie czynić nie bywa bez skarania, ale to czas potomny pokaże.
2 Maccabees	2 Mch	46	4	18	A gdy igrzyska piętoletne sprawowano w Tyrze i był król osobą swoją,
2 Maccabees	2 Mch	46	4	19	posłał Jazon złośliwy z Jeruzalem męże grzeszne, którzy nieśli trzy sta didrachmów śrebra na ofiarę Herkulesowę, o które prosili ci, którzy je odnieśli, aby ich na ofiary nie dawano, że się to nie godziło, ale iżby je na co innego obrócono.
2 Maccabees	2 Mch	46	4	20	Ale te dane są od tego, który je posłał, na ofiarę Herkulesowę. Ale dla tych, którzy obecni byli, dane są na budowanie galer.
2 Maccabees	2 Mch	46	4	21	A gdy był posłań do Egiptu Apolloniusz, syn Mnesteusza, dla przednich panów Ptolemeusa Filometora króla, gdy się dowiedział Antiochus, że był oddalony od spraw królewskich, starając się o swe własne pożytki, wyjechawszy zonąd przyszedł do Joppen, a stamtąd do Jeruzalem.
2 Maccabees	2 Mch	46	4	22	A zacnie od Jazona i od miasta przyjęty, z pochodniami i z śpiewanim wjachał w miasto, a stamtąd wojsko do Fenicyjej obrócił.
2 Maccabees	2 Mch	46	4	23	A po trzech leciech posłał Jazon Menelausa, brata powyż mianowanego Symona, aby odniósł pieniądze królowi i żeby odpowiedź o sprawach potrzebnych odniósł.
2 Maccabees	2 Mch	46	4	24	Ale on będąc królowi zalecony, gdy uczcił wielmożnie oblicze możności jego, sam na się przeniósł nawyższe kapłaństwo, przepłaciwszy Jazona trzemi sty talentów śrebra.
2 Maccabees	2 Mch	46	4	25	I wziąwszy mandaty od króla, przyjachał nie mając w sobie nic godnego kapłaństwa, ale serce okrutne tyrana i gniew dzikiego źwierza po sobie pokazując.
2 Maccabees	2 Mch	46	4	26	A Jazon, który był własnego brata do więzienia podał, sam oszukany, wygnaniec do ziemie Amanickiej wypędzony jest.
2 Maccabees	2 Mch	46	4	27	Ale Menelaus, acz księstwo odzierżał, wszakoż o pieniądzach królowi obiecanych nic nie sprawił, gdyż je Sostratus, starosta zamkowy, wybierał,
2 Maccabees	2 Mch	46	4	28	bo temu wybieranie poborów należało. Przetoż obudwu ich do króla pozwano.
2 Maccabees	2 Mch	46	4	29	A Menelausa złożono z kapłaństwa, a na jego miejsce wstąpił brat jego Lisymachus, a Sostratusa przełożono nad Cypriany.
2 Maccabees	2 Mch	46	4	30	A gdy się to działo, przydało się, iż Tarseńczycy i Malotczycy wszczęli rozruch, iż byli darowani Antiochidzie, nałożnicy królewskiej.
2 Maccabees	2 Mch	46	4	31	A przetoż król wnet wyjachał uśmierzyć je, zostawiwszy na miejscu swym Andronika, jednego z sług swoich.
2 Maccabees	2 Mch	46	4	32	A Menelaus mając za to, że nalazł czas po temu, złote niektóre naczynia z kościoła ukradszy darował Andronikowi, a drugie w Tyrze i w okolicznych miastach poprzedał.
2 Maccabees	2 Mch	46	4	33	Czego gdy się pewnie Oniasz dowiedział, strofował go, sam na miejscu bezpiecznym mieszkając w Antiochijej, blisko Dafnijej.
2 Maccabees	2 Mch	46	4	34	Przetoż Menelaus szedszy do Andronika, prosił go, aby zabił Oniasza. Który przyszedszy do Oniasza i dawszy mu prawą rękę pod przysięgą (acz mu był podejźrzany), namówił go, żeby wyszedł z miejsca bezpiecznego, i natychmiast go zabił nie oglądając się na sprawiedliwość.
2 Maccabees	2 Mch	46	4	35	Dla której przyczyny nie tylko Żydowie, ale też i inni narodowie gniewali się i za złe mieli niesprawiedliwe tak zacnego męża zabicie.
2 Maccabees	2 Mch	46	4	36	Ale gdy się król z Cylicyjej wrócił, szli do niego Żydowie w Antiochijej pospołu i Grekowie skarżąc się o niesprawiedliwe zabicie Oniasza.
2 Maccabees	2 Mch	46	4	37	Przeto zasmucony na sercu Antioch dla Oniasza i wzruszony ku miłosierdziu, zapłakał, i wspomniawszy na mierność i skromność zmarłego,
2 Maccabees	2 Mch	46	4	38	a będąc zapalony gniewem, Andronika, zwleczonego z szarłatu, kazał wodzić po wszytkim mieście i na tymże miejscu, na którym niezbożność nad Oniaszem wypełnił, świętokrajcę żywota pozbawić: tak mu Pan oddał godną zapłatę.
2 Maccabees	2 Mch	46	4	39	A gdy Lisymachus za radą Menelausową wiele świętokradztwa w kościele pobroił, a to się rozsławiło, zebrało się mnóstwo ludu przeciw Lisymachowi, gdy już był wiele złota wyniósł.
2 Maccabees	2 Mch	46	4	40	A gdy się pospólstwo wzruszyło i serca się gniewem napełniły, Lisymachus, uzbroiwszy około trzech tysięcy, niesprawiedliwych rąk używać począł, mając hetmanem niejakiego Tyrana, w leciech jednako i w szaleństwie podeszłego.
2 Maccabees	2 Mch	46	4	41	Ale skoro obaczyli usiłowanie Lisymachowe, jedni kamienie, drudzy kije duże porwali, a inni popiół na Lisymacha miotali.
2 Maccabees	2 Mch	46	4	42	I wiele ich poranieni, a niektórzy też legli, a wszyscy tył podawszy uciekli, samego też świętokradżcę podle skarbu zabili.
2 Maccabees	2 Mch	46	4	43	A tak o tej rzeczy jęto prawem czynić przeciw Menelausowi.
2 Maccabees	2 Mch	46	4	44	A gdy król do Tyru przyjachał, przełożyli rzecz przed nim trzej mężowie od starszych posłani.
2 Maccabees	2 Mch	46	4	45	A Menelaus, będąc przekonany, obiecał wiele pieniędzy dać Ptolemeuszowi, aby króla namówił.
2 Maccabees	2 Mch	46	4	46	A tak Ptolemeusz do króla, gdy był na jednej sali jakoby dla ochłodzenia, przystąpił i odwiódł go od przedsię wzięcia.
2 Maccabees	2 Mch	46	4	47	A Menelausa, winnego wszytkich złości, od obwinienia wolnym uczynił, a nędzniki, którzy choćby się też przed Tatary prawowali, za niewinne by byli osądzeni, te na śmierć skazał.
2 Maccabees	2 Mch	46	4	48	Prędko tedy niesprawiedliwe karanie podjęli ci, którzy o miasto, o lud i o naczynie święte prawem czynili.
2 Maccabees	2 Mch	46	4	49	Przeto też Tyryjczycy gniewem wzruszeni, na pogrzeb ich barzo hojni byli.
2 Maccabees	2 Mch	46	4	50	A Menelaus prze łakomstwo tych, którzy na urzędzie byli, trwał na urzędzie, mnożąc się we złości na zdradę mieszczanom.
2 Maccabees	2 Mch	46	5	1	Tegoż czasu Antioch wyprawił się po wtóre do Egiptu.
2 Maccabees	2 Mch	46	5	2	I przydało się, że po wszytkim mieście Jerozolimskim przez czterdzieści dni widziano na powietrzu jezdne biegające, którzy mieli złote szaty i kopijami jako hufy opatrzone.
2 Maccabees	2 Mch	46	5	3	I bieganie koni na roty podzielone, i potykanie wręcz, i ruszanie tarcz, i mnóstwo ludzi w przyłbicach z dobytymi mieczmi, i miotanie dard, i świetność zbrój złotych i wszelakich pancerzów.
2 Maccabees	2 Mch	46	5	4	A przetoż wszyscy prosili, aby się widzenia w dobre obróciły.
2 Maccabees	2 Mch	46	5	5	Ale gdy wieść fałszywa wyszła, jakoby Antiochus umarł, Jazon, zebrawszy nie mniej tysiąc mężów, znienagła uderzył na miasto. A gdy się mieszczanie na mury zbiegali, na koniec wziąwszy miasto, Menelaus uciekł na zamek.
2 Maccabees	2 Mch	46	5	6	A Jazon zasię nie przepuszczał w mordowaniu mieszczanom swoim ani myślił, że szczęście przeciw powinowatym jest złe barzo wielkie, mając za to, że miał z nieprzyjaciół, a nie z mieszczanów zwycięstwo odzierżeć.
2 Maccabees	2 Mch	46	5	7	A księstwa nie otrzymał, ale koniec zdrad swoich zelżywość wziął, a uciekszy zasię poszedł do Amanitydy.
2 Maccabees	2 Mch	46	5	8	Na ostatek na ! swe zatracenie, będąc ściśniony od Arety, tyrana Arabskiego, uciekając z miasta do miasta, wszytkim omierzły jako odstępca Zakonu i obrzydły jako nieprzyjaciel ojczyzny i mieszczan, do Egiptu wypchniony jest.
2 Maccabees	2 Mch	46	5	9	I który wiele ludzi z ojczyzny ich wygnał, w cudzej ziemi zginął poszedszy do Lacedemonu, jakoby tam dla powinowactwa miał mieć ucieczkę.
2 Maccabees	2 Mch	46	5	10	A który wielu niepogrzebionych pomiatywał, sam i bez żałoby i bez pogrzebu był porzucony, nie mając ani pogrzebu cudzoziemskiego, ani będąc uczestnikiem grobu ojczystego.
2 Maccabees	2 Mch	46	5	11	To tedy gdy się zstało, domniemywał się król, żeby Żydzi; chcieli odstąpić od towarzystwa, i dlategoż wyjachawszy z Egiptu z zajątrzonym sercem wziął miasto mocą.
2 Maccabees	2 Mch	46	5	12	I rozkazał żołnierzom zabijać ani folgować tym, które by potkali, i po domach chodząc, aby mordowali.
2 Maccabees	2 Mch	46	5	13	A przetoż było zabijanie młodych i starych, i niewiast, i dzieci wygubienia, i panien, i młodych dziatek mordy.
2 Maccabees	2 Mch	46	5	14	A było przez trzy dni całe ośmdziesiąt tysięcy zabitych, czterdzieści tysięcy powiązanych, a nie mniej zaprzedanych.
2 Maccabees	2 Mch	46	5	15	Ale i na tym nie dosyć, śmiał też wniść do kościoła po wszytkiej ziemi naświętszego mając przewodnikiem Menelausa, który był zdrajcą praw i ojczyzny,
2 Maccabees	2 Mch	46	5	16	i złościwymi rękami wziąwszy naczynie święte, które od innych królów i miast na ozdobę miejsca i chwałę były położone, dotykał się ich niegodnie i splugawił.
2 Maccabees	2 Mch	46	5	17	Tak Antioch oszalawszy, nie uważał, że dla grzechów mieszkających w mieście Bóg rozgniewał się był na mały czas, dla czego też przyszła na miejsce wzgarda.
2 Maccabees	2 Mch	46	5	18	Bo gdzie by nie byli wielą grzechów uwikłani, jako Heliodorus, który posłań jest od Selewka króla na złupienie skarbu, i ten też przyjechawszy, wnet by był ubiczowany i odstraszony pewnie od śmiałości.
2 Maccabees	2 Mch	46	5	19	Lecz nie dla miejsca naród, ale dla narodu miejsce Bóg obrał.
2 Maccabees	2 Mch	46	5	20	A przetoż i samo miejsce zstało się uczestnikiem nieszczęścia ludu, a potym będzie towarzyszem szczęścia; a które dla gniewu wszechmocnego Boga było opuszczone, zasię ubłagawszy wielkiego Pana z wielką sławą będzie wywyższone.
2 Maccabees	2 Mch	46	5	21	A tak Antioch wziąwszy z kościoła tysiąc i ośm set talentów, z trzaskiem się wrócił do Antiochijej, tusząc sobie od hardości, że miał ziemię ku żeglowaniu, a morze ku chodzeniu przywieść, dla podniesienia myśli.
2 Maccabees	2 Mch	46	5	22	I zostawił przełożone na utrapienie narodu: w Jeruzalem Filipa rodem z Frygijej, obyczajami okrutniejszego niż ten sam, który go postanowił,
2 Maccabees	2 Mch	46	5	23	a w Garyzym Andronika i Menelausa, którzy ciężej niż inszy mieszczanom nalegali.
2 Maccabees	2 Mch	46	5	24	A gdy się udał przeciwko Żydom, wyprawił przemierzłego hetmana Apolloniusa z wojskiem dwudziestu i dwu tysięcy, rozkazując mu, aby wszytkie doskonałych lat zabijał, niewiasty i młodzieniaszki przedawał.
2 Maccabees	2 Mch	46	5	25	Który gdy przyciągnął do Jeruzalem zmyślając pokój, dał pokój aż do dnia świętego szabatu, a natenczas gdy Żydowie święcili, kazał swoim do oręża.
2 Maccabees	2 Mch	46	5	26	I wszytkie, co się byli wyszli dziwować, pobił, a biegając po mieście ze zbrojnymi, niezmierną wielkość ludzi zabijał.
2 Maccabees	2 Mch	46	5	27	A Juda Machabeusz, który był dziesiąty, ustąpił był na puste miejsce, tamże między źwierzęty po górach z swemi żywot wiódł i z ziół pokarmu używając mieszkali, żeby nie byli uczesnikami splugawienia.
2 Maccabees	2 Mch	46	6	1	Ale nie po długim czasie posłał król niektórego starca Antiocheńczyka, który by przymuszał Żydy, żeby się przenieśli od ojczystych i Bożych praw.
2 Maccabees	2 Mch	46	6	2	A żeby też splugawił kościół, który był w Jeruzalem, a nazwał go Jowisza Olimpiusza, a na Garyzym, jacy byli ci, którzy na miejscu mieszkali, Jowisza Gościnnego.
2 Maccabees	2 Mch	46	6	3	A nagorsze było i wszytkim ciężkie złości wtargnienie.
2 Maccabees	2 Mch	46	6	4	Bo kościół pełen był zbytków i obżarstwa pogańskiego, i tych, którzy z nierządnicami nieczystotę płodzili, a w świętych gmachach niewiasty dobrowolnie się podawały, wnosząc tam rzeczy, których się nie godziło.
2 Maccabees	2 Mch	46	6	5	Ołtarz też pełen był rzeczy niesłusznych, których Zakon zakazował.
2 Maccabees	2 Mch	46	6	6	Lecz ani szabatów święcono, ani dni uroczystych ojczystych zachowano, ani się zgoła żaden Żydem być nie wyznawał.
2 Maccabees	2 Mch	46	6	7	I wodzono je z gorzkim musem w dzień nar rodzenia królewskiego na ofiary, a gdy obchodzili święto Bachusowe, przymuszano ich w wieńcach bluszczowych Bachusowi kwoli chodzić.
2 Maccabees	2 Mch	46	6	8	A dekret wyszedł do bliskich miast pogańskich z poduszczenia Ptolemeistów, aby i oni także przeciwko Żydom czynili, żeby ofiary sprawowali,
2 Maccabees	2 Mch	46	6	9	i tych, którzy by nie chcieli przenieść się do ustaw pogańskich, aby zabijali. I tak widzieć było nędzę.
2 Maccabees	2 Mch	46	6	10	Bo dwie niewieście oskarżono, że syny swe obrzezały: które zawiesiwszy im u piersi niemówiątka, jawnie w mieście obwiódszy, z muru zrzucili.
2 Maccabees	2 Mch	46	6	11	Drudzy zasię szczedszy się do bliskich jaskiń a dzień szabatu po kryjomu obchodząc, gdy je Filipowi oznajmiono, ogniem są spaleni: dlatego że się obawali, dla nabożeństwa i dla zachowania powinności, ręką sobie pomoc dać.
2 Maccabees	2 Mch	46	6	12	Lecz proszę tych, którzy te księgi czytać będą, aby się nie obrażali dla przeciwnych przygód, ale żeby te rzeczy, które się przydały, poczytali, że były nie na zginienie, ale na skaranie rodzaju naszego.
2 Maccabees	2 Mch	46	6	13	Abowiem nie do puści grzesznikom długo czynić po swej wolej, ale zarazem pomścić się, znak jest wielkiego dobrodziejstwa.
2 Maccabees	2 Mch	46	6	14	Bo nie tak, jako w innych narodziech, Pan cierpliwie czeka, aby je, gdy dzień sądu przyjdzie, w zupełności grzechów pokarał,
2 Maccabees	2 Mch	46	6	15	tak i o nas postanowił, aby gdy grzechy nasze do końca przyjdą, tak dopiero nad nami się mścił.
2 Maccabees	2 Mch	46	6	16	A przetoż nigdy od nas nie oddala miłosierdzia swego, ale — karząc przeciwnościami — lud swój nigdy nie opuszcza.
2 Maccabees	2 Mch	46	6	17	Ale to krótko, dla upomnienia czytających, niech będzie przypomniono, a teraz wróćmy się do historyjej.
2 Maccabees	2 Mch	46	6	18	Eleazar tedy, jeden z przedniejszych doktorów, mąż w leciech podeszły i nadobnej twarzy, był przymuszany usta otworzywszy jeść świnie mięso.
2 Maccabees	2 Mch	46	6	19	Ale on śmierć nachwalebniejszą raczej niż żywot omierzły obierąjąc, dobrowolnie uprzedzał na śmierć.
2 Maccabees	2 Mch	46	6	20	A przeglądając jako przystało przystąpić, skromnie znosząc, umyślił nie dopuszczać się rzeczy nieprzystojnych dla miłości zdrowia.
2 Maccabees	2 Mch	46	6	21	A ci, którzy przy nim stali, niedobrą litością wzruszeni dla starej przyjaźni z mężem, odwiódszy go osobno prosili, aby przyniesiono mięsa, którego mu się używać godziło, aby zmyślono, że jadł, jako król był rozkazał, z mięsa ofiarowanego:
2 Maccabees	2 Mch	46	6	22	żeby to uczyniwszy uszedł śmierci, a dla starej z mężem przyjaźni z nim ludzkość czynili.
2 Maccabees	2 Mch	46	6	23	Ale on jął u siebie uważać zacność wieku i starości swej godną, i wrodzonego szlachectwa szedziwość, i z dzieciństwa obyczaje zachowania dobrego, i według ustaw świętego a od Boga danego Zakonu prędko odpowiedział, mówiąc: Że wolał pierwej iść do piekła.
2 Maccabees	2 Mch	46	6	24	Bo, prawi, na nasze lata zmyślać nie przystoi: żeby wiele młodzieńców, mniemając, iż Eleazar będąc w dziewiącidziesiąt lat przeniósł się do życia cudzoziemców
2 Maccabees	2 Mch	46	6	25	i oni, dla mego zmyślania i dla trochy skazitelnego żywota, byli w błąd zawiedzieni, a przeto bych zmazy i przeklęctwa starości mojej nabył.
2 Maccabees	2 Mch	46	6	26	Bo choćbych na ten czas uszedł mąk ludzkich, wszakże ręki Wszechmocnego ani żywy, ani umarły nie ujdę.
2 Maccabees	2 Mch	46	6	27	A tak, statecznie z żywota schodząc, okażę się być starości godnym,
2 Maccabees	2 Mch	46	6	28	a młodzieńcom mężny przykład zostawię, jeśli ochotnym sercem a mężnie za napoważniejsze i naświętsze prawa poczdwą śmierć podejmę. To gdy wymówił, zaraz go na mękę pociągniono.
2 Maccabees	2 Mch	46	6	29	A ci, którzy go wiedli, a mało przedtym byli łaskawszy, rozgniewali się dla słów od niego rzeczonych, które oni rozumieli, że z hardości rzeczone były.
2 Maccabees	2 Mch	46	6	30	A gdy od bicia umierał, westchnął i rzekł: Panie, który masz świętą znajomość, ty wiesz jawnie, że ja mogąc być od śmierci wybawion, ciężkie boleści na ciele cierpię: wszakże według dusze dla bojażni twojej rad to cierpię.
2 Maccabees	2 Mch	46	6	31	Aten ci tym sposobem szczedł z żywota, nie tylko młodzieńcom, ale i wszemu narodowi pamiątkę śmierci swej na przykład cnoty i męstwa zostawiwszy.
2 Maccabees	2 Mch	46	7	1	A przydarzyło się, iż siedm braciej pospołu z matką ich poimanych, od króla przymuszano, aby przeciw Prawu świnie mięso jedli, bijąc je biczmi bykowemi.
2 Maccabees	2 Mch	46	7	2	A jeden z nich, który był pierwszy, tak mówił: Czegóż się pytasz, abo czego się chcesz od nas dowiedzieć? Gotowiśmy raczej umrzeć, niźli Zakon Boży ojczysty przestąpić.
2 Maccabees	2 Mch	46	7	3	Rozgniewawszy się tedy król, rozkazał panwie i kotły miedziane rozpalić: które gdy natychmiast rozpalono,
2 Maccabees	2 Mch	46	7	4	kazał temu, który naprzód mówił, język urżnąć, a skórę z głowy zdarwszy, ręce i nogi jego obciąć, na co inni bracia jego i z matką patrzali.
2 Maccabees	2 Mch	46	7	5	A gdy już na wszytkim niczemu się nie godził, kazał ogień przyłożyć i jeszcze dychającego smażyć w panwi; w której gdy go długo męczono, drudzy pospołu z matką napominali jeden drugiego, aby statecznie śmierć podjęli, mówiąc:
2 Maccabees	2 Mch	46	7	6	Pan Bóg wejźrzy na prawdę a ucieszy się w nas, jako w oświadczeniu pieśni Mojżesz oznajmił: I w sługach swoich ucieszy się.(Powt 32,36)
2 Maccabees	2 Mch	46	7	7	A gdy tym sposobem on pierwszy umarł, wiedziono drugiego ku nagrawaniu, a skórę głowy jego i z włosy zdarwszy, pytali, jeśliby chciał jeść pierwej, niż go po wszytkim ciele na każdym członku męczyć będą.
2 Maccabees	2 Mch	46	7	8	Ale on odpowiadając ojczystym głosem rzekł: Nie uczynię! Dlatego i ten wtóry pierwszego męki podjął.
2 Maccabees	2 Mch	46	7	9	A konając, tak rzekł: Acz ty, nazłośliwszy, w niniejszym żywocie nas tracisz, ale król świata nas, za swe prawa Umarłe, na wiecznego żywota zmartwywstanie wzbudzi.
2 Maccabees	2 Mch	46	7	10	Po onym trzeci był naigrawan, a gdy mu język podać kazano, wnet podał i śmiele ręce wyciągnął,
2 Maccabees	2 Mch	46	7	11	z ufnością mówił: Z nieba to mam, ale dla Zakonu Bożego teraz i to wzgardzam: bo się od niego zasię to wziąć spodziewam.
2 Maccabees	2 Mch	46	7	12	Tak iż król i którzy z nim byli, dziwowali się sercu młodzieńca, że jako na nic na męki nie dbai.
2 Maccabees	2 Mch	46	7	13	A gdy ten tak umarł, czwartego także męcząc trapili.
2 Maccabees	2 Mch	46	7	14	A gdy już był bliski śmierci, tak rzekł: Lepiej jest, od ludzi na śmierć zdanym, czekać nadzieje od Boga, którzy od niego zasię mają być wskrzeszeni: bo tobie nie będzie zmartwywstanie ku żywotowi.
2 Maccabees	2 Mch	46	7	15	A gdy przywiedli piątego, męczyli go, ale on wejźrzawszy nań,
2 Maccabees	2 Mch	46	7	16	rzekł: Mając moc między ludźmi, będąc skazitelny, czynisz, co chcesz: a nie mniemaj, żeby naród nasz był od Boga opuszczony.
2 Maccabees	2 Mch	46	7	17	A ty cierpliwie czekaj a ujźrzysz wielką moc jego, jako ciebie i nasienie twe męczyć będzie.
2 Maccabees	2 Mch	46	7	18	Potym wiedziono szóstego, i ten, poczynając umierać, tak mówił: Nie myl się darmo, bo my to sami dla siebie cierpimy, żeśmy przeciw Bogu naszemu zgrzeszyli i zstały się nam rzeczy podziwienia godne.
2 Maccabees	2 Mch	46	7	19	Wszakże ty nie mnimaj, żebyś miał uść karania, żeś się ważył przeciw Bogu walczyć.
2 Maccabees	2 Mch	46	7	20	Ale nad miarę matka dziwna a pamiątki między dobrymi godna: która na ginące siedm synów jednego dnia patrząc, dobrym sercem znosiła dla nadzieje, którą w Bogu miała.
2 Maccabees	2 Mch	46	7	21	Każdego z nich ojczystym głosem mężnie napominała, będąc pełna mądrości, a myśli niewieściej męskiego
2 Maccabees	2 Mch	46	7	22	do nich mówiła: Nie wiem, jakoście się w żywocie moim ukazali, bo nie jam ducha i duszę wam darowała, i żywot, i każdego członki nie jam sama serca dodając spoiła.
2 Maccabees	2 Mch	46	7	23	Ale Stworzyciel świata, który sprawił człowiecze narodzenie i który wynalazł poczęcie wszech rzeczy, i wam z miłosier dziem zaś ducha przywróci i żywot, jako wy teraz samymi sobą dla praw jego gardzicie.
2 Maccabees	2 Mch	46	7	24	14 Lecz Antioch mniemając, żeby nim gardzono, i puściwszy też mimo się głos urągający, gdy jeszcze namłodszy pozostał, nie tylko go słowy upominał, ale i pod przysięgą obiecował, że go bogatym i szczęśliwym uczynić miał i jeśliby odstąpił od praw ojczystych, że go miał mieć za przyjaciela i potrzeb mu dodać.
2 Maccabees	2 Mch	46	7	25	Ale gdy się młodzieniec żadną miarą nie skłaniał na to, zawołał król matki i radził jej, aby młodzieńcowi radziła ku zdrowiu.
2 Maccabees	2 Mch	46	7	26	A gdy ją długimi słowy napominał, obiecała, że synowi radzić miała.
2 Maccabees	2 Mch	46	7	27	A tak schyliwszy się do niego, szydząc z okrutnego tyrana, mówiła głosem ojczystym: Synu mój, smiłuj się nade mną, któram cię dziewięć miesięcy w żywocie nosiła i przez trzy lata przy piersiach miała i chowała, i do tych lat przywiodła
2 Maccabees	2 Mch	46	7	28	Proszę, synu, abyś pojźrzał na niebo i na ziemię, i na wszytko, co na nich jest, i zrozumiał, iż to Bóg z niszczego uczynił i rodzaj ludzki.
2 Maccabees	2 Mch	46	7	29	Tak się zstanie, że się nie będziesz bał tego kata, ale zstawszy się godnym braciej twej uczestnikiem, podejmi śmierć, abych cię z braty twemi w onym smiłowaniu przyjęła.
2 Maccabees	2 Mch	46	7	30	To gdy ona jeszcze mówiła, rzekł młodzieniec: Kogóż czekacie? Nie słucham rozkazania królewskiego, ale rozkazania Zakonu, który nam jest dan przez Mojżesza.
2 Maccabees	2 Mch	46	7	31	Ale ty, któryś się zstał wynależcą wszelkiej złości na Hebrejczyki, nie ujdziesz ręki Bożej.
2 Maccabees	2 Mch	46	7	32	Bo my to dla grzechów naszych cierpiemy.
2 Maccabees	2 Mch	46	7	33	I acz się na nas, dla kaźni i karania, Pan Bóg nasz trochę rozgniewał, ale przejednan będzie sługom swoim.
2 Maccabees	2 Mch	46	7	34	A ty złośliwy a ze wszech ludzi nagorszy, nie wynoś się próżno daremnemi nadziejami, rozpaliwszy się na sługi jego.
2 Maccabees	2 Mch	46	7	35	Abowiem jeszcześ nie uszedł sądu wszechmocnego a wszytko widzącego Boga.
2 Maccabees	2 Mch	46	7	36	Bo brada moi krótkie teraz boleści wycierpiawszy, w przymierzu żywota wiecznego postanowieni są: ale ty sądem Bożym sprawiedliwe pychy twej karanie odniesiesz.
2 Maccabees	2 Mch	46	7	37	Lecz ja, jako i bracia moi, duszę i dało moje dar wam za prawa ojczyste, wzywając Boga, aby co rychlej narodowi naszemu miłościwym był, a ty żebyś w mękach i w karaniu wyznał, że on sam jest Bogiem.
2 Maccabees	2 Mch	46	7	38	Na mnie lepak i na braci mojej ustanie gniew Wszechmocnego, który jest sprawiedliwie wniesion na wszytek nasz naród.
2 Maccabees	2 Mch	46	7	39	Tedy król gniewem zapalony, nad tym okrutniej niż nad wszytkimi się srożył, gniewając się, że był naigrany.
2 Maccabees	2 Mch	46	7	40	A tak i ten czystym zszedł, na wszytkim w Panu ufając.
2 Maccabees	2 Mch	46	7	41	A na ostatek po syniech i matka koniec wzięła.
2 Maccabees	2 Mch	46	7	42	A tak o ofiarach i zbytnich okrucieństwach dosyć się rzekło.
2 Maccabees	2 Mch	46	8	1	Ale Juda Machabeusz i ci co z nim byli, kryjomko wchodzili do miasteczek a zwoławszy powinowate i przyjacioły i przyjąwszy ku sobie te, którzy trwali w wierze Żydowskiej, wywiedli do siebie sześć tysięcy mężów.
2 Maccabees	2 Mch	46	8	2	I wzywali Pana, aby wejżrzał na lud, który był od wszytkich deptany a smiłował się nad kościołem, który od niezbożnych był plugawiony;
2 Maccabees	2 Mch	46	8	3	aby się też zlitował nad zburzeniem miasta, które prędko miało być z ziemią zrównane, a wysłuchał głos krwie do niego wołającej;
2 Maccabees	2 Mch	46	8	4	żeby też wspomniał na niesprawiedliwe śmierci dziatek niewinnych i na bluźnierstwa zadane imieniowi jego a żeby się o to rozgniewał.
2 Maccabees	2 Mch	46	8	5	Ale Machabeusz zebrawszy mnóstwo, zstawał się nieznośny poganom, bo się gniew Pański w miłosierdzie obrócił.
2 Maccabees	2 Mch	46	8	6	A na miasteczka i miasta nachodząc nieodpowiednie, palił je, a miejsca sposobne posiadszy niemało porażek nieprzyjadół czynił.
2 Maccabees	2 Mch	46	8	7	A nawięcej w nocy do takich się wycieczek udawał i sława mocy jego wszędy się roznosiła.
2 Maccabees	2 Mch	46	8	8	A tak widząc Filip, że mąż pomału się wzbijał a iż się mu rzeczy częściej szczęśliwie powodziły, pisał do Ptolemeusa, starosty Celesyryjej i Fenicyjej, aby dał ratunek sprawam królewskim.
2 Maccabees	2 Mch	46	8	9	A on wnet posłał Nikanora Patroklowego, z przedniejszych przyjaciela, dawszy zmieszanych narodów zbrojnych nie mniej dwudziestu tysięcy, aby wszytek naród Żydowski wygładził, i przydawszy mu i Gorgiasza, męża rycerskiego i w rzeczach wojennych barzo biegłego.
2 Maccabees	2 Mch	46	8	10	A postanowił Nikanor, aby daniej królowi, którą miano płacić Rzymianom, dwa tysiąca talentów, dołożył z poimanych Żydów.
2 Maccabees	2 Mch	46	8	11	I wnet posłał do miast nad morzem leżących zwoływając kupców na kupowanie więźniów Żydowskich, obiecując im dawać dziewięćdziesiąt niewolników za jeden talent, nic się nie oglądając na pomstę, która od wszechmocnego Pana za nim iść miała.
2 Maccabees	2 Mch	46	8	12	A Juda, gdy się dowiedział, oznajmił tym, którzy przy nim byli Żydom, o przyszciu Nikanora.
2 Maccabees	2 Mch	46	8	13	Z których niektórzy zlęknąwszy się i nie wierząc sprawiedliwości Bożej, uciekali,
2 Maccabees	2 Mch	46	8	14	a drudzy, jeśli co jeszcze mieli, przedawali, a społu Pana prosili, aby ich zachował od niezbożnego Nikanora, który pierwej niż się z nimi potkał, już je był poprzedał;
2 Maccabees	2 Mch	46	8	15	jeśli nie dla nich, wszakoż dla przymierza, które było z ojcy ich, i dla wzywania świętego a wielmożnego imienia jego nad nimi.
2 Maccabees	2 Mch	46	8	16	Machabeusz tedy zwoławszy siedm tysięcy, którzy z nim byli, prosił, aby się z nieprzyjacioły nie jednali ani się bali mnóstwa nieprzyjaciół przeciwko im niesprawiedliwie ciągnących, ale aby
2 Maccabees	2 Mch	46	8	17	się mężnie potykali, mając przed oczyma zelżywość, którą oni miejscu świętemu niesłusznie uczynili, nadto i na krzywdę miasta wydanego na pośmiewisko, jeszcze też na ustawy przodków pogwałcone.
2 Maccabees	2 Mch	46	8	18	Bo oni, prawi, we zbrojach swych wespół i w śmiałości ufają; ale my ufamy w Panie wszechmogącym, który może i te, którzy przeciw nam ciągną, i wszytek świat jednym skinieniem zgładzić.
2 Maccabees	2 Mch	46	8	19	Przypominał Im też i boskie pomocy, które się przodkom ich działy, i że pod Sennacherybem sto ośmdziesiąt i pięć tysięcy zginęło,
2 Maccabees	2 Mch	46	8	20	i walkę, którą w Babilonie przeciw Galatom mieli, jako gdy przyszło do rzeczy, gdy Macedończycy towarzysze jęli sobą trwożyć, samych tyło sześć tysięcy, porazili sto dwadzieścia tysięcy za pomocą, którą im dano z nieba, i dobrodziejstw za to barzo wiele dostali.
2 Maccabees	2 Mch	46	8	21	Temi słowy zstali się stałymi i gotowymi dla Zakonu i ojczyzny umrzeć.
2 Maccabees	2 Mch	46	8	22	A tak postanowił bracią swą hetmany nad obiema szykami, Symona i Józefa i Jonatę, poruczywszy każdemu po tysiącu i po piąci set.
2 Maccabees	2 Mch	46	8	23	Nadto jeszcze gdy od Ezdrasza im przeczytane były Święte Księgi i dany znak Boskiego wspomożenia, sam hetman w pierwszym hufle potkał się z Nikanorem.
2 Maccabees	2 Mch	46	8	24	I mając pomocnika Wszechmocnego pobili więcej niż dziewięć tysięcy ludzi, a większą część wojska Nikanorowego ranami zwątliwszy uciekać przymusili.
2 Maccabees	2 Mch	46	8	25	I pobrawszy pieniądze onych, którzy kupować je byli przyjachali, zewsząd je gonili,
2 Maccabees	2 Mch	46	8	26	ale się wrócili, czasem przymuszeni, bo było przed szabatem, dla której przyczyny nie trwali w pogoniej.
2 Maccabees	2 Mch	46	8	27	Lecz zbroje ich i łupy zgromadziwszy, szabat święcili błogosławiąc Pana, który je dnia onego zachował, kropiąc na nie początkiem miłosierdzia swego.
2 Maccabees	2 Mch	46	8	28	A po szabacie chorym, sierotom i wdowom łupy rozdawali, a ostatek sami z swoimi mieli.
2 Maccabees	2 Mch	46	8	29	To tedy gdy się zstało i gdy uczynili wszyscy wobec modlitwę, prosili miłosiernego Pana, aby do końca sługi swe w łaskę przyjął.
2 Maccabees	2 Mch	46	8	30	A z tych, którzy z Tymoteuszem i z Bachidem przeciwko nim walczyli, więcej niż dwadzieścia tysięcy pobili i wysokich zamków dostali, i wiele łupów podzielili, przypuściwszy w równy dział chore, sieroty i wdowy, ale i stare.
2 Maccabees	2 Mch	46	8	31	A gdy pilnie zebrali zbroje ich, wszytkie złożyli po miejscach sposobnych, a ostatek korzyści do Jeruzalem zanieśli.
2 Maccabees	2 Mch	46	8	32	Zabili i Filarcha, który był z Tymoteuszem, męża złościwego, który był w wielu rzeczach Żydy utrapił.
2 Maccabees	2 Mch	46	8	33	A gdy dzień zwycięstwa w Jeruzalem obchodzili, tego, który był święte bramy spalił, to jest Callistena, gdy do niektórego domu uciekł, spalili, godną mu zapłatę za niezbożności jego oddając.
2 Maccabees	2 Mch	46	8	34	Lecz nawiętszy złoczyńca, Nikanor, który był tysiąc kupców na przedawanie Żydów przywiódł,
2 Maccabees	2 Mch	46	8	35	poniżony za pomocą Bożą od tych, których sobie za nic nie miał, złożywszy szatę świetną, przez Morze Międzyziemne uciekając przyszedł sam do Antiochijej, wielkie nieszczęście z utracenia wojska swego podjąwszy.
2 Maccabees	2 Mch	46	8	36	A który obiecował Rzymianom zapłacić dań z więźniów Jerozolimskich, opowiadał teraz, iż Żydowie mają Boga obrońcą a dlatego ranieni być nie mogą, że Zakonu od niego postanowionego naszladują.
2 Maccabees	2 Mch	46	9	1	Tegoż czasu Antioch sromotnie się wracał z Persyjej.
2 Maccabees	2 Mch	46	9	2	Bo wjachał był do miasta, które zowią Persepolis, i kusił się zbór złupić i miasto podbić. Ale gdy się pospólstwo do broniej zbiegło, tył podali i tak się zstało, iż Antioch uciekszy z sromotą się wracał.
2 Maccabees	2 Mch	46	9	3	A gdy przyjachał ku Ekbatanie, dowiedział się, co się z Nikanorem i z Tymoteuszem zstało.
2 Maccabees	2 Mch	46	9	4	A nadąwszy się gniewem spodziewał się, że krzywdę onych, przed którymi uciekł, mógł na Żydy obrócić i dlategoż rozkazał co prędzej poganiać jadąc bez przestanku, gdyż go sąd niebieski przyciskał za to, że tak hardzie mówił, że miał przyjachać do Jeruzalem, uczynić ji mogiłą grobu Żydów.
2 Maccabees	2 Mch	46	9	5	Ale który wszytko widzi, Pan Bóg Izraelski, zaraził go plagą nieuleczoną i niewidomą. Bo skoro tejże to mowy dokonał, zjęła go boleść sroga wnętrzności i gorzkie dręczenie wnętrza.
2 Maccabees	2 Mch	46	9	6	A iście barzo sprawiedliwie jako tego, który mnogimi a nowemi mękami dręczył innych wnętrzności. Acz on przedsię żadnym obyczajem od swej złości nie przestawał.
2 Maccabees	2 Mch	46	9	7	A nadto będąc pychy pełen i ogniem pałając na sercu przeciw Żydom i rozkazując pospieszać, przydało się, że bieżąc wskok wypadł z woza i od ciężkiego ciała stłuczenia członki jego strapione były.
2 Maccabees	2 Mch	46	9	8	A ten, który się zdał sobie, że i nawałnościam morskim rozkazował, nad ludzki zwyczaj hardości pełen, i gór wysokość miał na szali zważyć, teraz do ziemie poniżony, noszon był na stołku, jawną moc Bożą na samym sobie oświadczając,
2 Maccabees	2 Mch	46	9	9	tak iż robacy z ciała złośnika wyciekali, a żyjącego w boleściach mięso padało, cuchnienie też i smród jego wojsku ciężkie było.
2 Maccabees	2 Mch	46	9	10	A który mało przedtym zdał sobie gwiazd niebieskich dosięgać, tego już nikt nie mógł dla nieznośnego smrodu znosić.
2 Maccabees	2 Mch	46	9	11	Stąd tedy począł od wielkiej pychy odwiedziony ku uznaniu samego siebie przychodzić, Boską plagą upomniony, gdy na każde ocemgnienie boleści jego więtszą moc brały.
2 Maccabees	2 Mch	46	9	12	A gdy już ani sam mógł swego smrodu znosić, tak mówił: Sprawiedliwa rzecz jest być poddanym Bogu, a śmiertelnemu myślą nie równać się z Bogiem.
2 Maccabees	2 Mch	46	9	13	A modlił się ten złośnik do Pana, od którego nie miał otrzymać miłosierdzia.
2 Maccabees	2 Mch	46	9	14	A miar sto, do którego prędko bieżał, aby je z ziemią zrównał i grób nagromadzonych trupów uczynił, teraz chce wolnym uczynić.
2 Maccabees	2 Mch	46	9	15	A Żydy, o których był rzekł, że ich ani grobu godnych miał rozumieć, ale ptakom i żwierzom podać ku rozniesieniu i z dziatkami wygładzić, teraz je równe Ateńczykom uczynić obiecuje.
2 Maccabees	2 Mch	46	9	16	Kościół też święty, który by! pierwej złupił, że ji miał co nalepszemi darami ozdobić i naczynia świętego więcej przyczynić, i nakłady do ofiar należące z dochodów swych dawać,
2 Maccabees	2 Mch	46	9	17	i nadto i Żydem zostać a po wszech miejscach ziemie przechodzić i moc Bożą opowiadać.
2 Maccabees	2 Mch	46	9	18	Ale gdy boleści nie przestawały (bo nań był przyszedł sprawiedliwy sąd Boży), rozpaczając napisał do Żydów na kształt odproszenia list to zamykający:
2 Maccabees	2 Mch	46	9	19	Przenalepszym mieszczanom, Żydom, dobrego zdrowia i dobrego mienia, i wszelakiego szczęścia król i hetman Antioch.
2 Maccabees	2 Mch	46	9	20	Jeśliście dobrze zdrowi i dziatki wasze i wszytko się wam po myśli powodzi, wielce dziękujemy.
2 Maccabees	2 Mch	46	9	21	A ja niemocą złożony a na was łaskawie wspominając, gdym się wracał z Persyjej, a wpadłem w wielką chorobę, zdało mi się za rzecz potrzebną, abym o pospolitym pożytku staranie miał,
2 Maccabees	2 Mch	46	9	22	nie wątpiąc sam o sobie, ale nadzieję wielką mając, że się z niemocy wybiegam.
2 Maccabees	2 Mch	46	9	23	A rozmyślając sobie, że i ociec mój czasów, których do wyższych miejsc wojska wiódł, naznaczył, który by po nim państwo ujął,
2 Maccabees	2 Mch	46	9	24	iż jeśliby się co przeciwnego przydało abo jako co trudnego dano znać, wiedząc ci, którzy po krainach byli, komu jest poruczona zwierzchność wszech rzeczy, z sobą nie trwożyli.
2 Maccabees	2 Mch	46	9	25	K temu uważając, że bliskie książęta wszytkie i sąsiedzi czasu patrzą i skończenia czekają, syna mego, Antiocha, naznaczyłem królem, któregom, częstokroć dojeżdżając do wyższych królestw, wielom z waszych zalecał i pisałem do niego, co niżej położono.
2 Maccabees	2 Mch	46	9	26	A przetoż was proszę i żądam, pomniąc na dobrodziejstwa pospolicie i osobliwie, aby każdy wiarę przeciwko mnie i przeciw synowi memu zachował.
2 Maccabees	2 Mch	46	9	27	Bo mam nadzieję, że się będzie skromnie i ludzkie sprawował i naśladował przedsięwzięcia mego, i będzie wam pospolity.
2 Maccabees	2 Mch	46	9	28	A tak mężobójca i bhiżnierz okrutnie zarażony, jako się sam z drugimi obchodził, w drodze między górami mizerną śmiercią żywota dokonał.
2 Maccabees	2 Mch	46	9	29	A Filip, który z nim był pospołu wychowań, prowadził ciało, który, bojąc się syna Antiocha, do Ptolemeusa Filometora do Egiptu zjachał.
2 Maccabees	2 Mch	46	10	1	A Machabeusz i którzy z nim byli, za obroną Pańską kościół i miasto zasię wziął,
2 Maccabees	2 Mch	46	10	2	a ołtarze, których byli cudzoziemcy po ulicach nabudowali, tudzież też zbory, rozwalił.
2 Maccabees	2 Mch	46	10	3	I wychędożywszy kościół, inny ołtarz sprawili, a z kamienia rozpalonego ogień wskrzosawszy, sprawowali ofiary po dwu lat, i kadzenie, i lampy, i chleby pokładne wystawili.
2 Maccabees	2 Mch	46	10	4	Co uczyniwszy, padając na ziemię, prosili Pana, aby już więcej w takowe nędze nie wpadali, ale i jeśliby kiedy zgrzeszyli, aby łaskawiej od niego byli karani, a nie dzikim a bluźnierskim ludziom podawani.
2 Maccabees	2 Mch	46	10	5	A którego dnia kościół od cudzoziemców był splugawiony, tegoż dnia przydało się, że się oczyścienie zstało, dwudziestego i piątego dnia miesiąca, który był Kasleu.
2 Maccabees	2 Mch	46	10	6	I z weselem przez ośm dni obchodzili jako święto Kuczek, wspominając, iż przed małym czasem dzień uroczysty Kuczek po górach i po jaskiniach jako żwierzęta obchodzili.
2 Maccabees	2 Mch	46	10	7	A przetoż gałązki i rózgi zielone i palmy nosili przed tym, który zdarzył, że oczyśclone było miejsce swoje.
2 Maccabees	2 Mch	46	10	8	I pospolitym rozkazaniem i wyrokiem ustawili, aby one dni wszytek naród Żydowski na każdy rok obchodził.
2 Maccabees	2 Mch	46	10	9	A Antiocha, którego zwano Zacnym, taki był koniec żywota.
2 Maccabees	2 Mch	46	10	10	A teraz o Eupatorze, synie Antiocha niezbożnego, co się działo, powiemy, skracając złe przygody, które się na walkach przydawały.
2 Maccabees	2 Mch	46	10	11	Bo ten dostąpiwszy królestwa, przełożył nad sprawami królestwa niejakiego Lisjasza, hetmana rycerstwa Fenicyjej i Syryjej.
2 Maccabees	2 Mch	46	10	12	Abowiem Ptolemeusz, którego zwano Mecer, prawa Żydom umyślił zachować, a zwłaszcza dla niesprawiedliwości, która się im była stała, i spokojnie się z nimi obchodzić.
2 Maccabees	2 Mch	46	10	13	Ale przeto będąc oskarżony od przyjaciół do Eupatora, gdy go częstokroć zdrajcą nazywano (przeto iż Cypru od Filometora jemu poruczonego odbieżał i do Antiocha Zacnego się udawszy i od tego odstał) , trucizną żywota dokonał.
2 Maccabees	2 Mch	46	10	14	A Gorgiasz, będąc hetmanem na tych miejscach, nazbierawszy przychodniów, często z Żydy wojował.
2 Maccabees	2 Mch	46	10	15	A Żydzi, którzy mieli zamki na różnych miejscach, wygnane z Jeruzalem przyjmowali i kusili się walczyć.
2 Maccabees	2 Mch	46	10	16	A ci, którzy z Machabeuszem byli, przez modlitwę Pana prosząc, aby im był na pomocy, uderzyli na obronne miejsca Idumejczyków
2 Maccabees	2 Mch	46	10	17	i dobywając ich wielką mocą, miejsca otrzymali, a kto się im nawinął, zabijali, i wszytkich wobec nie mniej dwudziestu tysięcy zamordowali.
2 Maccabees	2 Mch	46	10	18	A gdy niektórzy uciekli na dwie wieży barzo obronne, wszytkie potrzeby na odpór mające,
2 Maccabees	2 Mch	46	10	19	Machabeusz na ich zdobywanie Symona, Józefa i Zachęusza, i tych, którzy z nimi byli, dosyć wielu zostawiwszy, sam się udał do tych bitew, więcej które przynaglały.
2 Maccabees	2 Mch	46	10	20	Ale ci, którzy z Symonem byli, chciwością uniesieni, od niektórych, którzy na wieżach byli, dali się uwieść pieniądzom, a wziąwszy siedmdziesiąt tysięcy dydrachm, niektórym uciec dopuścili.
2 Maccabees	2 Mch	46	10	21	A gdy Machabeuszowi oznajmiono, co się zstało, zgromadziwszy przedniejsze z ludu, skarżył na nie, iż bracią za pieniądze przedali wypuściwszy ich nieprzyjacioły.
2 Maccabees	2 Mch	46	10	22	Tych tedy, uczyniwszy je zdrajcy, zabił i natychmiast dwu wież dobył.
2 Maccabees	2 Mch	46	10	23	I sprawując wszytko szczęśliwe, bronią i rękoma, więcej niż dwadzieścia tysięcy zabił na dwu zamkach.
2 Maccabees	2 Mch	46	10	24	A Tymoteusz, który pierwej od Żydów był zwyciężony, zebrawszy wojsko ludu cudzoziemskiego i zgromadziwszy jezdne z Azyjej, przyciągnął, jakoby mocą miał wziąć ziemię Żydowską.
2 Maccabees	2 Mch	46	10	25	Lecz Machabeusz i ci, co z nim byli, gdy się on przybliżał, modlili się Panu głowy ziemią posypawszy a biodra włosiennicami opasawszy.
2 Maccabees	2 Mch	46	10	26	Padszy u spodku ołtarza, aby im miłościw, a nieprzyjaciołom ich był nieprzyjacielem i sprzeciwnikom sprzeciwił się, jako Zakon mówi.
2 Maccabees	2 Mch	46	10	27	A tak po modlitwie wziąwszy zbroje, odszedszy dalej od miasta, a przyszedszy bliżej ku nieprzyjaciołom, położyli się.
2 Maccabees	2 Mch	46	10	28	A skoro słońce wzeszło, stoczyli bitwę z obudwu stron: ci mając rękojmią zwycięstwa i szczęścia Pana z cnotą, a oni za ! hetmana ku bitwie serce mając.
2 Maccabees	2 Mch	46	10	29	Lecz gdy sroga bitwa była, ukazali się nieprzyjaciołom z nieba pięć mężów na koniech, uzdami złotemi ozdobni, którzy byli przewodnikami Żydom.
2 Maccabees	2 Mch	46	10	30	Z których dwa Machabeusza między sobą mając, broniami swymi obtoczywszy, zdrowego zachowywali, a na nieprzyjacioły zastrzały i pioruny miotali, prze co i ślepotą zamieszani, i napełnieni trwogi upadali.
2 Maccabees	2 Mch	46	10	31	I zabito ich dwadzieścia tysięcy i pięć set, a jezdnych sześć set.
2 Maccabees	2 Mch	46	10	32	A Tymoteusz uciekł na Gazarę, zameczek obronny, w którym był starosta Chereusz.
2 Maccabees	2 Mch	46	10	33	Ale Machabeusz i ci, którzy z nim byli, z ochotą obiegli zamek przez cztery dni.
2 Maccabees	2 Mch	46	10	34	A ci, którzy na nim byli, ufając miejsca obronie, nad miarę złorzeczyli i mowy nie
2 Maccabees	2 Mch	46	10	35	słuszne miotali. Ale gdy piąty dzień nastawał, dwadzieścia młodzieńców z tych, którzy z Machabeuszem byli, zapaleni sercem o one blużnierstwa, mężnie do muru przystąpili i srogim sercem idąc wstępowali.
2 Maccabees	2 Mch	46	10	36	Lecz i drudzy także wstępując, wieże i bramy palić poczęli i same bluźnierze żywo palili.
2 Maccabees	2 Mch	46	10	37	A przez dwa dni ustawicznie zamek zburzywszy, Tymoteusza, który się był skrył na jednym miejscu, dostawszy zabili, i brata jego Chereasza, i Apolofana zabili.
2 Maccabees	2 Mch	46	10	38	Co sprawiwszy, z pieśniami i z wyznawaniem błogosławili Pana, który wielkie rzeczy uczynił w Izraelu a dał im zwycięstwo.
2 Maccabees	2 Mch	46	11	1	Ale po małym czasie lisjasz, sprawca i powinowaty królewski, i nad sprawami przełożony, to co się stało ciężko znosząc,
2 Maccabees	2 Mch	46	11	2	zebrawszy ośmdziesiąt tysięcy i wszytkę jezdę, ruszył się przeciw Żydom, rozumiejąc, iż miasta dobywszy uczynić je miał mieszkaniem pogańskim
2 Maccabees	2 Mch	46	11	3	a że kościół miał iść na zysk pieniężny jako inne zbory pogańskie, a kapłaństwo przedajne na każdy rok.
2 Maccabees	2 Mch	46	11	4	W niwczym się nie oglądając na Bożą moc, ale rozpuściwszy wodze serca, w mnóstwie pieszych iw tysiącach konnych, i w ośmidziesiąt elefantów ufał.
2 Maccabees	2 Mch	46	11	5	A tak wtargnąwszy do ziemie Żydowskiej, a przybliżywszy się do Betsury, która była w ciasnym miejscu na piąci stajach od Jeruzalem, onego zamku dobywał.
2 Maccabees	2 Mch	46	11	6	A gdy Machabeusz i cl, co | z nim byli, dowiedzieli się, iż zamków dobywano, z płaczem i łzami prosili Pana i wszytek lud pospolity z nimi, aby zesłał Anjoła dobrego ku wybawieniu Izraela.
2 Maccabees	2 Mch	46	11	7	A sam napierwej Machabeusz, porwawszy broń, napominał drugich, aby się z nim wdali w niebezpieczeństwo a dali ratunek braciej swej.
2 Maccabees	2 Mch	46	11	8	A gdy pospołu ochotnym sercem wjeżdżali w Jeruzalem, ukazał się rycerz jadący przed nimi w szacie świetnej, we złotej zbroi, drzewcem obracając.
2 Maccabees	2 Mch	46	11	9	Tedy wszyscy społu błogosławili miłosiernego Pana i byli na umyśle utwierdzeni, będąc gotowi nie tylko przez ludzie, ale i przez naokrutniejsze bestyje i przez mury żelazne przebić się.
2 Maccabees	2 Mch	46	11	10	A tak szli ochotnie mając z nieba pomocnika i litościwego nad sobą Pana.
2 Maccabees	2 Mch	46	11	11	A jako lwi rzuciwszy się pędem na nieprzyjacioły, porazili z nich jedenaście tysięcy pieszych a tysiąc i sześć set jezdnych,
2 Maccabees	2 Mch	46	11	12	a wszystkie w tył obrócili, a więcej z nich rannych nago uszło, lecz i sam Lisjasz sromotnie uciekając uszedł.
2 Maccabees	2 Mch	46	11	13	A iż był niegłupi, rozmyśliwszy sobie, jaką szkodę podjął, i rozumiejąc, iż Hebrejczykowie niezwyciężeni są polegając na wszechmocnego Boga pomocy,
2 Maccabees	2 Mch	46	11	14	posłał do nich i obiecował zezwolić na wszytko, co słuszna jest, i króla przywieść, aby był przyjacielem.
2 Maccabees	2 Mch	46	11	15	I przyzwolił Machabeusz na prośby Lisjaszowe, pożytkowi we wszytkim dogadzając. I cokolwiek Machabeusz pisał Lisjaszowi o Żydziech, tego król pozwolił.
2 Maccabees	2 Mch	46	11	16	Bo były listy napisane do Żydów od Lisjasza ten sposób zamykające: Lysjas, ludowi Żydowskiemu, zdrowia.
2 Maccabees	2 Mch	46	11	17	Jan i Abesalom, którzy byli posłani od was, oddawszy pisanie, żądali, abym to, co się przez nie dało znać, wypełnił.
2 Maccabees	2 Mch	46	11	18	A tak, cokolwiek mogło się odnieść do króla, przełożyłem, a czego rzecz dopuszczała, pozwoliłem.
2 Maccabees	2 Mch	46	11	19	Przetoż jeśli w sprawach wiarę zachowacie, na potym starać się będę, abych wam był przyczyną dobrego.
2 Maccabees	2 Mch	46	11	20	A o innych rzeczach, o każdej z osobna, dałem rozkazanie słowne i tym i owym, którzy ode mnie posłani są, aby się z wami namówili.
2 Maccabees	2 Mch	46	11	21	Mięjde się dobrze. Roku setnego czterdziestego ósmego, miesiąca Dioskora, dnia dwudziestego i czwartego.
2 Maccabees	2 Mch	46	11	22	Królewski zaś list to w sobie miał: Król Antioch Lisjaszowi bratu, zdrowia.
2 Maccabees	2 Mch	46	11	23	Gdyż ociec nasz między bogi przeniesion jest, my, chcąc, aby ci, którzy są w królestwie naszym, bez trwogi żyli a rzeczy swej pilnowali.
2 Maccabees	2 Mch	46	11	24	Słyszeliśmy, iż Żydowie nie przyzwolili ojcu memu, żeby mieli przeniesieni być do obyczajów greckich, ale że chcą trzymać swe ustawy i dlatego żądają od nas, abyśmy im dopuścili praw ich.
2 Maccabees	2 Mch	46	11	25	Chcąc tedy, aby ten naród był w pokoju, stanowiąc osądziliśmy, aby im kościół był przywrócony, aby się podług zwyczaju przodków swych rządzili.
2 Maccabees	2 Mch	46	11	26	Dobrze tedy uczynisz, jeśli do nich poślesz a dasz im prawą rękę, aby poznawszy wolą naszę, byli dobrego serca a własnych pożytków przestrzegali.
2 Maccabees	2 Mch	46	11	27	A list do Żydów królewskich taki był: Król Antioch Radzie Żydowskiej i innym Żydom, zdrowia
2 Maccabees	2 Mch	46	11	28	Jeśli się dobrze made, takeście, jako chcemy, ale i my dobrze się mamy.
2 Maccabees	2 Mch	46	11	29	Przyszedł do nas Me nelaus powiadając, że wy chce de zstąpić do waszych, którzy są u nas.
2 Maccabees	2 Mch	46	11	30	A przetoż tym, którzy do nas przydą aż do dnia trzydziestego miesiąca Ksantika, dajemy prawicę bezpieczeństwa,
2 Maccabees	2 Mch	46	11	31	aby Żydzi używali pokarmów i praw swoich jako i przedtym a izby żaden z nich żadnym sposobem przykrości nie cierpiał w tych rzeczach, które się z niewiadomości działy.
2 Maccabees	2 Mch	46	11	32	A posłaliśmy i Menelausa, który by z wami mówił.
2 Maccabees	2 Mch	46	11	33	Dobrze się miejcie. Roku setnego czterdziestego ósmego, Ksantika miesiąca, dnia piętnastego.
2 Maccabees	2 Mch	46	11	34	Posłali też i Rzymianie list taki: Kwintus Memmius i Tytus Manilius, legad Rzymscy, ludowi Żydowskiemu, zdrowia.
2 Maccabees	2 Mch	46	11	35	Tego, co wam lisjasz, królewski powinowaty, pozwolił, i myśmy pozwolili.
2 Maccabees	2 Mch	46	11	36	A o czym rozumiał, że się miał królik dołożyć, pilnie się między sobą naradziwszy, wnet kogo poślijcie, abyśmy skazali tak, jako wam należy, bo my jedziemy do Antiochijej.
2 Maccabees	2 Mch	46	11	37	A przetoż co narychlej odpiszcie, abyśmy i my wiedzieli, co jest za wola wasza.
2 Maccabees	2 Mch	46	11	38	Miejcie się dobrze. Roku setnego czterdziestego ósmego, piętnastego dnia miesiąca Ksantika.
2 Maccabees	2 Mch	46	12	1	Gdy się te umowy zstały, Lisjasz jachał do króla, a Żydowie rolą się bawili.
2 Maccabees	2 Mch	46	12	2	Ale ci, którzy byli zostali, Tymoteusz i Apolloniusz, syn Genneusza, ale i Hieronim, i Demofon, i nad te Nikanor, książę z Cypru, nie dopuszczali im żyć w milczeniu i w pokoju.
2 Maccabees	2 Mch	46	12	3	A Joppitowie taką złość zbroili. Prosili Żydów, z którymi mieszkali, aby wsiedli w łodzi, które byli nagotowali, z żonami i z dziećmi, jakoby z nimi żadnego nieprzyjacielstwa nie mieli.
2 Maccabees	2 Mch	46	12	4	A tak według pospolitego wyroku miejskiego, gdy i sami przyzwolili a nic podejżrzanego dla pokoju nie mieli, zajachawszy na głębią, potopili nie mniej dwuset.
2 Maccabees	2 Mch	46	12	5	O którym okrucieństwie, nad narodem swym uczynionym, gdy się dowiedział Juda, rozkazał mężom, którzy byli z nim, a wezwawszy sędziego sprawiedliwego Boga,
2 Maccabees	2 Mch	46	12	6	przyciągnął na braciej morderze i zapalił port w nocy, i łodzie popalił, a te, którzy ognia uszli, mieczem pozabijał.
2 Maccabees	2 Mch	46	12	7	A gdy to tak sprawił, odciągnął jakoby się zaś znowu wrócić miał, a wszytkie Jopity wykorzenić.
2 Maccabees	2 Mch	46	12	8	Lecz gdy się dowiedział, że i ci, którzy byli w Jamnijej, chcieli takież Żydom u nich mieszkającym uczynić,
2 Maccabees	2 Mch	46	12	9	Jamnity też w nocy najachał i port z okrętami spalił, tak iż łunę od ognia było widać w Jeruzalem przez dwieście i czterdzieści stajów.
2 Maccabees	2 Mch	46	12	10	Stamtąd, gdy już byli odciągnęli na dziewięcioro staj i ciągnęli ku Tymoteuszowi, potkało się z nim Arabczyków pięć tysięcy mężów i jezdnych pięć set.
2 Maccabees	2 Mch	46	12	11	A gdy tęga bitwa była i za pomocą Bożą fortunnie się wiodło, ostatek Arabczyków zwyciężonych prosili Judy, aby im dał prawicę, obiecując paszej postąpić i w innych rzeczach być ku pożytku.
2 Maccabees	2 Mch	46	12	12	Tedy Juda rozumiejąc że prawdziwie w wielu rzeczach mogą być pożyteczni, obiecał pokój i dawszy sobie ręce odeszli do namiotów swoich.
2 Maccabees	2 Mch	46	12	13	Najachał też i niektóre miasto mocne, mostami i mury obtoczone, w którym mieszkało mnóstwo narodów rozmaitych, które zwano Kasfin.
2 Maccabees	2 Mch	46	12	14	A ci, którzy w mieście byli, ufając w mocności murów i w dostatku żywności, swowolniej sobie poczynali, złorzeczeństwy drażniąc Judę i bluźniąc, i mówiąc, co się nie godzi.
2 Maccabees	2 Mch	46	12	15	A Machabeusz wzywając wielkiego Pana świata, który bez taranów i bez machin za czasów Jezusa obalił Jerycho, uderzył okrutnie na miasto.
2 Maccabees	2 Mch	46	12	16	I dobywszy miasta za wolą Pańską, niezliczone mordy poczynił, tak iż przyległe jezioro, które było wszerz na dwojgu staj, zdało się, że krwią pobitych opływało.
2 Maccabees	2 Mch	46	12	17	Stamtąd odeszli przez siedm set i pięćdziesiąt stajów i przyszli do Charaka do tych Żydów, które Tubiany zowią,
2 Maccabees	2 Mch	46	12	18	a Tymoteusza na onych miejscach nie zastali, który się był nie sprawiwszy wrócił, zostawiwszy na niektórym miejscu mocną obronę.
2 Maccabees	2 Mch	46	12	19	A Dosyteusz i Sosipater, którzy byli hetmani z Machabeuszem, pobili od Tymoteusza na zamku zostawionych dziesięć tysięcy mężów.
2 Maccabees	2 Mch	46	12	20	Lecz Machabeusz zszykowawszy około siebie sześć tysięcy i rozsadziwszy je w hufce, ciągnął przeciw Tymoteuszowi, który miał z sobą sto i dwadzieścia tysięcy pieszych, a jezdnych dwa tysiąca i pięć set.
2 Maccabees	2 Mch	46	12	21	A Tymoteusz dowiedziawszy się o przyciągnieniu Judy, wprzód wysłał niewiasty i dzieci, i inne potrzeby na zamek, który zowią Karnion, bo był niedobyty a trudny do przystępu dla dasności miejsc.
2 Maccabees	2 Mch	46	12	22	A gdy się pierwszy huf Judy ukazał, padł na nieprzyjadoly strach z obecności Boga, który wszytko widzi, i jęli uciekać jeden od drugiego, tak iż więcej od swych byli porażeni i od razów mieczów swych słabieli.
2 Maccabees	2 Mch	46	12	23	A Juda barzo docierał karząc niezbożne i poraził z nich trzydzieści tysięcy mężów.
2 Maccabees	2 Mch	46	12	24	A sam Tymoteusz napadł na skrzydło Dosyteusza i Sosipatra i prosił ich wielkimi prośbami, aby go żywo puścili, dlatego iż wielu z Żydów miał rodzice i bradą, którym by przyszło oszukać się dla śmierci jego.
2 Maccabees	2 Mch	46	12	25	A tak gdy im przyrzekł, że je miał wolno puścić według umowy, puścili go zdrowo dla braciej wybawienia.
2 Maccabees	2 Mch	46	12	26	A Judas wyciągnął do Karnionu pobiwszy dwadzieścia i pięć tysięcy.
2 Maccabees	2 Mch	46	12	27	Po tych udeczce i porażce ruszył się z wojskiem do Efrona, miasta obronnego, w którym mnóstwo narodów rozlicznych mieszkało i duży młodzieńcy stojąc na murze mocno się bronili, a w tym machin wiele i strzelby gotowość.
2 Maccabees	2 Mch	46	12	28	Ale gdy wzywali Wszechmocnego, który mocą swą kruszy nieprzyjacielskie siły, wzięli miasto, a z onych, którzy w nim byli, dwadzieścia i pięć tysięcy porazili.
2 Maccabees	2 Mch	46	12	29	Stamtąd przyszli do miasta Scytów, które jest od Jeruzalem na sześci set stajan.
2 Maccabees	2 Mch	46	12	30	Ale gdy Żydowie, którzy u Scytopolitanów byli, dali świadectwo, że się z nimi łaskawie obchodzili i czasów nieszczęścia skromnie się przeciw im zachowali,
2 Maccabees	2 Mch	46	12	31	podziękowawszy im i napomniawszy, aby i na potem na naród ich łaskawi byli, przyjachali do Jeruzalem, gdy uroczysty dzień święty Tegodniów nadchodził.
2 Maccabees	2 Mch	46	12	32	A po pięćdziesiątnicy ruszyli się przeciw Gorgiaszowi, staroście Idumejskiemu.
2 Maccabees	2 Mch	46	12	33	A wyciągnął ze trzema tysięcy pieszych i z czterzmi sty jezdnych.
2 Maccabees	2 Mch	46	12	34	Którzy gdy zwiedli bitwę, przydało się, iż trocha Żydów poległo.
2 Maccabees	2 Mch	46	12	35	A Dosyteusz, niektóry z Bacenorowych jezdny, mąż mocny, dzierżał Gorgiasza, a gdy go chciał poimać żywo, jezdny niektóry z Traków natarł nań i odciął mu ramię, i tak Gorgiasz uciekł do Maresa.
2 Maccabees	2 Mch	46	12	36	A gdy ci, którzy z Esdrynem byli, długo walczyli i zmordowali się, Juda wzywał Pana, aby im był pomocnikiem i hetmanem bitwy.
2 Maccabees	2 Mch	46	12	37	I począwszy głosem ojczystym i z pieśniami wołanie podnosząc, rycerstwo Gorgiaszowe uciekać przymusił.
2 Maccabees	2 Mch	46	12	38	Tedy Juda zebrawszy wojsko przyszedł do miasta Odolle, a gdy dzień siódmy przyszedł, według zwyczaju oczyściwszy się, święcili szabat na tymże miejscu.
2 Maccabees	2 Mch	46	12	39	A nazajutrz Juda przyjachał z swemi, aby pobrał ciała pobitych i pochował je z powinowatymi w grobiech ojcowskich.
2 Maccabees	2 Mch	46	12	40	Tedy należli pod szatami pobitych dary bałwanów, którzy byli w Jamnijej, czego Żydom Zakon zakazuje. Wszytkim tedy jawno było, iż dla tego byli porażeni.
2 Maccabees	2 Mch	46	12	41	A tak wszyscy błogosławili sprawiedliwy sąd Pański, który rzeczy skryte jawnemi uczynił.
2 Maccabees	2 Mch	46	12	42	A tak udawszy się na modlitwy, prosili, aby ten grzech, który się zstał, w zapamiętanie przyszedł. Ale namężniejszy Juda napominał lud, aby się bez grzechu zachowali, widząc na oczy, co się zstało dla grzechów onych, którzy polegli.
2 Maccabees	2 Mch	46	12	43	A złożywszy dwanaście tysięcy drachm śrebra, posłał do Jeruzalem, aby ofiarowano za grzechy umarłych ofiarę, dobrze i pobożnie o zmartwychwstaniu myśląc
2 Maccabees	2 Mch	46	12	44	(bo by się był nie nadziewał, że oni pobici zmartwychwstać mieli, zdałaby się rzecz niepotrzebna i próżna modlić się za umarłe),
2 Maccabees	2 Mch	46	12	45	a iż uważał, że ci, którzy pobożnie byli zasnęli, barzo dobrą łaskę mieli zachowaną.
2 Maccabees	2 Mch	46	12	46	A tak święta i zbawienna jest myśl modlić się za umarłe, aby byli od grzechów rozwiązani.
2 Maccabees	2 Mch	46	13	1	Roku setnego czterdziestego i dziewiątego dowiedział się Juda, iż Antioch Eupator ciągnie z mnóstwem na Żydowską ziemię,
2 Maccabees	2 Mch	46	13	2	a z nim Lisjasz, sprawca i przełożony nad sprawami, mając z sobą pieszych sto i dziesięć tysięcy, a jezdnych pięć tysięcy, i elefantów dwadzieścia i dwa, i wozów z kosami trzy sta.
2 Maccabees	2 Mch	46	13	3	A przymieszał się do nich i Menelaus i z wielką chytrością prosił Antiocha nie o zachowanie ojczyzny, ale mając nadzieję, że miał być wsadzony na państwo.
2 Maccabees	2 Mch	46	13	4	Lecz Król nad królami wzruszył serce Antiochowe przeciw złośnikowi i gdy lisjasz przypominał, że on był przyczyną wszego złego, rozkazał (jako u nich jest obyczaj) pojmawszy go na tymże miejscu zabić.
2 Maccabees	2 Mch	46	13	5	A była na onym miejscu wieża na pięćdziesiąt łokiet, która miała zewsząd około siebie kupy popiołu: z tej było pojźrzenie na dół przykre.
2 Maccabees	2 Mch	46	13	6	Stamtąd kazał onego świętokrąjcę w popiół wrzucić, gdy go wszyscy popychali na stracenie.
2 Maccabees	2 Mch	46	13	7	Takim ci prawem przestępcy Zakonu przydało się umrzeć ani w ziemi być pochowanym Menelausowi.
2 Maccabees	2 Mch	46	13	8	A zaiste dosyć sprawiedliwie, bo iż wiele przeciw ołtarzowi Bożemu złości poczynił, którego ogień i popiół był święty, sam na popiołową śmierć zdan jest.
2 Maccabees	2 Mch	46	13	9	Ale król ciągnął, sercem nieujęty, chcąc się pokazać gorszym na Żydy niżli odec jego.
2 Maccabees	2 Mch	46	13	10	Czego się Juda dowiedziawszy, przykazał ludowi, aby we dnie i w nocy Pana wzywali, aby jako zawsze tak i teraz im był na pomocy
2 Maccabees	2 Mch	46	13	11	jako tym, którzy się bali, aby Zakonu i ojczyzny, i kościoła świętego nie utracili, a iżby ludowi, który niedawno trochę sobie wytchnął, nie dopuszczał znowu przyść w poddaóstwo narodom bluźnierskim.
2 Maccabees	2 Mch	46	13	12	To gdy wszyscy społu uczynili i prosili miłosierdzia od Pana, z płaczem i z posty przez trzy dni ustawicznie leżąc na ziemi, napominał ich Juda, aby się gotowali.
2 Maccabees	2 Mch	46	13	13	Sam z starszymi umyślił, pierwej niżby król z wojskiem przyciągnął do Żydowskiej ziemie a niżby wziął miasto, wyciągnąć, a sądowi Pańskiemu skończenie rzeczy poruczyć.
2 Maccabees	2 Mch	46	13	14	A tak wszytko dawszy w moc Bogu stworzycielowi świata a swych napomniawszy, aby się mężnie potykali i aż do śmierci o Zakon, kościół, miasto, ojczyznę i mieszczany się zastawiali, położył się z wojskiem u Modin.
2 Maccabees	2 Mch	46	13	15	I dawszy swoim hasło zwycięstwa Bożego, obrawszy sobie co mężniejsze młodzieńce, uderzywszy w nocy na dwór królewski zabił w obozie mężów cztery tysiące i co najwiętszego elefanta, z tymi, którzy na nim byli.
2 Maccabees	2 Mch	46	13	16	I napełniwszy wielką trwogą i zamieszaniem obóz nieprzyjacielski a rzeczy fortunnie odprawiwszy, odjechali.
2 Maccabees	2 Mch	46	13	17	A to się zstało, gdy się już rozedniwało, za pomocą obrony Pańskiej.
2 Maccabees	2 Mch	46	13	18	Ale król skosztowawszy śmiałości Żydowskiej, fortelem pokuszał się o trudności miejsc.
2 Maccabees	2 Mch	46	13	19	I położył się obozem u Betsury, która była obronnym zamkiem Żydowskim, ale go odpędzono i szkodzono, i urywano.
2 Maccabees	2 Mch	46	13	20	A onym, którzy w zamku byli, Juda potrzeb dodawał.
2 Maccabees	2 Mch	46	13	21	A Rodok niejaki, który był z wojska Judzkiego, tajemnice nieprzyjaciołom oznajmił, który szukany, poiman jest i wsadzony.
2 Maccabees	2 Mch	46	13	22	Powtóre król uczynił rzecz do tych, którzy byli w Betsurze, rękę dał, wziął, odjachał.
2 Maccabees	2 Mch	46	13	23	Zwiódł bitwę z Judą, porażon jest. A dowiedziawszy się, iż Filip wybijał się z mocy w Antiochijej, którego był zostawił nad sprawami, upadszy na sercu, przepraszając Żydy i podając się im, przysiągł na wszytko, co się słuszno widziało a pojednawszy się, ofiarę ofiarował, kościół uczcił i dary zostawił;
2 Maccabees	2 Mch	46	13	24	Machabeusza obłapił i uczynił go książęciem i hetmanem od Ptolemaidy aż do Gerenów.
2 Maccabees	2 Mch	46	13	25	A gdy przyjachał do Ptolemaidy, za złe mieli Ptolomejczycy przyjaclelstwa postanowienie, gniewając się, żeby snadź przymierza nie zgwałcili.
2 Maccabees	2 Mch	46	13	26	Tedy lisjasz wstąpił na stolicę i dał sprawę, i lud uśmierzył, i wrócił się do Antiochijej. A tym ci sposobem toczył się królewski odjazd i przyjazd.
2 Maccabees	2 Mch	46	14	1	Ale Po trzech leciech dowiedział się Juda i ci co z nim byli, iż Demetrius Selewków z potężnym wojskiem i z okręty przez port Trłpolu ciągnął na miejsca sposobne
2 Maccabees	2 Mch	46	14	2	i wziął ziemię przeciwko Antiochowi i hetmanowi jego lisjaszowi. Arcykapłan Alcymus wzywa Demetriusza do interwencji w Judei
2 Maccabees	2 Mch	46	14	3	A niejaki Alcymus, który był nawyższym kapłanem, ale się był dobrowolnie splugawił czasu pomieszania, bacząc, że żadnym obyczajem żyw zostać nie mógł ani przystępu mieć do ołtarza,
2 Maccabees	2 Mch	46	14	4	przyszedł do króla Demetriusa roku setnego pięćdziesiątego ofiarując mu koronę złotą i palmę, i niejakie zielone gałązki, które się zdały być kościelne. A onego dnia milczał.
2 Maccabees	2 Mch	46	14	5	Potym upatrzywszy czas szaleństwu swemu pogodny, gdy był od Demetriusa wezwań do rady a pytano go, na których rzeczach i radach Żydowie się sadzili,
2 Maccabees	2 Mch	46	14	6	odpowiedział: Ci, które zowią asydejczyki między Żydami, których Hetmanem jest Juda Machabeusz, mnożą wojny i tumulty wzruszają a nie dopuszczają królestwu zostać w pokoju.
2 Maccabees	2 Mch	46	14	7	Bo i ja złupiony z chwały przodków moich (mówię z nawyższego kapłaństwa) tum się uciekł,
2 Maccabees	2 Mch	46	14	8	naprzód zachowując wiarę pożytkom królewskim, a potym też radząc o mieszczanach, bo dla ich przewrotności wszytek naród nasz nie pomału jest utrapiony.
2 Maccabees	2 Mch	46	14	9	Ale proszę, królu, te wszytkie rzeczy uznawszy, i o ziemi, i o narodzie, według twej ludzkości wszytkim znajomej, obmyślaj:
2 Maccabees	2 Mch	46	14	10	bo póki żyw Juda, nie jest rzecz podobna, aby rzeczy były w pokoju.
2 Maccabees	2 Mch	46	14	11	To gdy on powiedział, drudzy też przyjaciele będąc nieprzyjacielskiego serca przeciw Judzie, zapalili Demetriusa.
2 Maccabees	2 Mch	46	14	12	Który natychmiast Nikanora, przełożonego nad elefanty, hetmana, posłał do Judzkiej ziemie, dawszy rozkazanie, aby Judę pojmał,
2 Maccabees	2 Mch	46	14	13	I tych, którzy z nim byli, rozproszył, a Alcyma nawyższym kapłanem nawyższego kościoła postanowił.
2 Maccabees	2 Mch	46	14	14	Tedy pogani, którzy byli z Żydowskiej ziemie przed Judą uciekli, kupami się do Nikanora przymieszywali, mniemając, iż nędza i klęski Żydów miało być ich szczęściem.
2 Maccabees	2 Mch	46	14	15	A tak Żydowie usłyszawszy o przyszciu Nikanorowym i zgromadzeniu narodów, ziemią się posypawszy, prosili onego, który swój lud postanowił, aby na wieki strzegł, i który cząstkę swoję jasnemi cudami broni.
2 Maccabees	2 Mch	46	14	16	A za rozkazaniem hetmana zarazem się stamtąd ruszyli a ściągnęli się do miasteczka Dessau.
2 Maccabees	2 Mch	46	14	17	A Symon, brat Judy, potkał się z Nikanorem, ale się przeląkł nagłego przypadnienia nieprzyjaciół.
2 Maccabees	2 Mch	46	14	18	Wszakoż Nikanor słysząc o męstwie towarzyszów Judy i o wielkim sercu, które mieli bijąc się za ojczyznę, bał się krwią rozsądku uczynić.
2 Maccabees	2 Mch	46	14	19	Przetoż posłał przed sobą Posydoniusza i Teodocjusza, i Matiasza, aby dali prawicę i wzięli.
2 Maccabees	2 Mch	46	14	20	A gdy się o to długo namawiali a sam hetman przed ludem onę rzecz przełożył, wszytkich jedno zdanie było zezwolić na przyjaźń.
2 Maccabees	2 Mch	46	14	21	A tak naznaczyli dzień, którego mieli z sobą na osobności mówić, i dla każdego wyniesiono stołek i postawiono.
2 Maccabees	2 Mch	46	14	22	A Juda rozkazał, aby zbrojni byli na miejscach sposobnych, by się snadż z prędka od nieprzyjaciół co złego nie zaczęło; i midi przystojną rozmowę.
2 Maccabees	2 Mch	46	14	23	A Nikanor mieszkał w Jeruzalem i nic niesprawiedliwie nie czynił, i gromady gminu, które się były zebrały, rozpuścił.
2 Maccabees	2 Mch	46	14	24	I zawsze mu był z serca miły Juda, i był mężowi przychylny.
2 Maccabees	2 Mch	46	14	25	I prosił go, aby żonę pojął i syny spłodził. Pojął żonę i mieszkał spokojnie, i żyli społecznie.
2 Maccabees	2 Mch	46	14	26	Lecz Alcymus widząc między nimi społeczną miłość i umowy, przyszedł do Demetriusa i oznajmił mu, że Nikanor na rzeczy szkodliwe pozwolił, a Judę, zdrajcę królestwa, następcą swym naznaczył.
2 Maccabees	2 Mch	46	14	27	A tak król zajątrzony a złościwymi potwarzami jego rozdrażniony, napisał Nikanorowi mówiąc, że mu niemiło, iż przyjaźń zawarł: wszakże rozkazuje, aby co rychlej Machabeusza związanego do Antiochijej posłał.
2 Maccabees	2 Mch	46	14	28	Co zrozumiawszy Nikanor, lękał się i było mu to ciężko, jeśliby to miał złamać, na czym było stanęło, nie będąc w niwczym obrażony od męża,
2 Maccabees	2 Mch	46	14	29	ale iż się królowi nie mógł sprzeciwić, upatrował pogodę, której by wypełnił rozkazanie.
2 Maccabees	2 Mch	46	14	30	Lecz Machabeusz widząc, że się z nim Nikanor ostrze obchodził i na zwykłym potykaniu srożej mu się stawił, rozumiejąc, iż ta srogość nie z dobrego pochodziła, zebrawszy niewiele ludu swego, schronił się przed Nikanorem.
2 Maccabees	2 Mch	46	14	31	Czego gdy się on dowiedział, iż był mężnie od męża uprzedzon, wszedł do nawiętszego a naświętszego kościoła, a gdy kapłani zwykłe ofiary sprawowali, rozkazał im, aby męża wydali.
2 Maccabees	2 Mch	46	14	32	Lecz gdy oni pod przysięgą powiadali, iż nie wiedzą, gdzie by był, którego szukano, ściągnąwszy rękę przeciw kościołowi, przysiągł mówiąc:
2 Maccabees	2 Mch	46	14	33	Jeśli mi Judy związanego nie wydacie, ten kościół Boży zrównam z ziemią i ołtarz wywalę, a ten kościół poświęcę Bachusowi.
2 Maccabees	2 Mch	46	14	34	I to rzekszy szedł precz. Lecz kapłani podniózszy ręce w niebo, wzywali tego, który zawsze był obrońcą narodu ich, to mówiąc:
2 Maccabees	2 Mch	46	14	35	Ty, Panie wszech rzeczy, który niczego nie potrzebujesz, chciałeś, aby był kościół mieszkania
2 Maccabees	2 Mch	46	14	36	twego między nami. A teraz, święty wszytkich świętych Panie, zachowaj na wieki nie splugawionym dom ten, który niedawno jest oczyściony.
2 Maccabees	2 Mch	46	14	37	A Razjasz niejaki, z starszych z Jeruzalem, był oskarżon przed Nikanorem, a ten mąż, miłośnik miasta, i dobrą sławę mając, który dla życzliwości nazwan był ojcem Żydów,
2 Maccabees	2 Mch	46	14	38	ten przez wiele czasów przedsięwzięcie czystości trzymał w Zakonie Żydowskim, gotów wydać ciało i duszę za wytrwanie.
2 Maccabees	2 Mch	46	14	39	A Nikanor chcąc okazać nienawiść, którą miał przeciw Żydom, posłał pięć set żołnierzów, aby go pojmali,
2 Maccabees	2 Mch	46	14	40	bo mniemał, gdyby go był zwiódł, że miał wielką klęskę Żydom uczynić.
2 Maccabees	2 Mch	46	14	41	A tak, gdy się chciał werwać gmin do domu jego i drzwi wybić, i ogień założyć, gdy go już pojmać mieli, przebił się mieczem,
2 Maccabees	2 Mch	46	14	42	woląc raczej poczciwie umrzeć, a niżli poddać się grzesznikom i nieprzystojnie rodowiswemu krzywdy cierpieć.
2 Maccabees	2 Mch	46	14	43	Ale gdy przed kwapieniem, niepewnym razem ranę sobie zadał, a gmin się we drzwi wdzierał, wbieżawszy śmiele na mur, mężnie się z góry zrzucił na ludzie.
2 Maccabees	2 Mch	46	14	44	Którzy gdy prędko dali plac spadnieniu jego, padł na szyję.
2 Maccabees	2 Mch	46	14	45	A gdy jeszcze dychał, zapaliwszy się sercem, powstał. A chocia kretfr z niego wielkim strumieniem ciekła i acz był ciężko zraniony, przeszedł wskok przez lud
2 Maccabees	2 Mch	46	14	46	i stanąwszy na niejakiej skale przykrej, gdy go już krefr uchodziła, uchwyciwszy obiema rękoma wnętrzności swe, rzucił je na lud, wzywając tego, który jest Panem żywota i ducha, aby mu je zaś przywrócił. A tym sposobem umarł.
2 Maccabees	2 Mch	46	15	1	A Nikanor dowiedziawszy się, że Juda był na miejscach Samaryjej, umyślił ze wszytką mocą w dzień soboty stoczyć bitwę.
2 Maccabees	2 Mch	46	15	2	A gdy Żydowie, którzy z przymuszenia z nim iść musieli, mówili mu, nie czyń tak okrutnie a nieludzkie, ale uczci dzień święty i czci tego, który wszytko widzi,
2 Maccabees	2 Mch	46	15	3	on nieszczęsny zopytał, jeśli jest Możny na niebie, który rozkazał obchodzić dzień sobotni.
2 Maccabees	2 Mch	46	15	4	A gdy oni odpowiedzieli: Jest Pan żywy sam w niebie możny, który rozkazał obchodzić dzień siódmy,
2 Maccabees	2 Mch	46	15	5	on zasię odpowiedział: A jam też mocny na ziemi, który każę brać zbroję i sprawy królewskie wypełnić. Wszakże nie dokazał, aby był radę wykonał.
2 Maccabees	2 Mch	46	15	6	A Nikanor, wielką hardością wyniesiony, umyślił, by pospolity znak zwycięstwa wystawić z Judy.
2 Maccabees	2 Mch	46	15	7	A Machabeusz ustawicznie ufał ze wszytką nadzieją, iż mu miał przyść ratunek od Boga,
2 Maccabees	2 Mch	46	15	8	i napominał swoich, aby się nie bali przyszcia poganów, ale aby mieli na pamięci wspomożenia im z nieba podawane i teraz aby się spodziewali, że im miało przyść od Wszechmocnego zwycięstwo.
2 Maccabees	2 Mch	46	15	9	I mówiąc do nich z Zakonu i z Proroków, przypominając też bitwy, które pierwej miewali, uczynił je ochotniejsze,
2 Maccabees	2 Mch	46	15	10	a tak serca im dodawszy, przy tym okazowa! zdrady poganów i zgwałcenie przysiąg.
2 Maccabees	2 Mch	46	15	11	A każdego z nich uzbroił nie bronią tarczej i drzewa, ale dobrymi mowami i napominaniem, powiedziawszy sen wiary godny, którym wszytkie uweselił.
2 Maccabees	2 Mch	46	15	12	A było widzenie takowe: Oniasza, który był nawyższym kapłanem, męża dobrego i łaskawego, wstydliwego wejźrzenia i skromnych obyczajów, i wymowy ozdobnej, i który z dzieciństwa w cnotach był ćwiczony, ręce wyciągnąwszy, modlącego się za wszytek lud Żydowski.
2 Maccabees	2 Mch	46	15	13	Potym że się ukazał i drugi mąż w leciech i w chwale dziwnej, i wielkiej ozdoby przy nim,
2 Maccabees	2 Mch	46	15	14	a iż odpowiadając Oniasz rzekł: Ten ci jest miłośnik braciej i ludu Izraelskiego, ten jest, który się wiele modli za lud i za wszytko Miasto Święte, Jeremiasz, prorok Boży.
2 Maccabees	2 Mch	46	15	15	A że Jeremiasz zściągnął prawą rękę i podał Judzie miecz złoty, mówiąc:
2 Maccabees	2 Mch	46	15	16	Weżmi miecz święty, dar od Boga, którym porazisz przeciwnik! ludu mego Izraelskiego.
2 Maccabees	2 Mch	46	15	17	A tak będąc napomnieni namowami Judy barzo dobremi, któremi mogła być wzbudzona ochota i serca młodych ludzi umocnione, postanowili bić się i potykać mężnie, aby męstwo rzeczach osądziło, przeto że Miasto Święte i kościół był w niebezpieczeństwie.
2 Maccabees	2 Mch	46	15	18	Bo mniejsze było staranie o żony i o syny, o bracią, i o krewne, ale nawiększa i napierwsza była bojaźń o świętobliwość kościoła.
2 Maccabees	2 Mch	46	15	19	Ale i ci, którzy w mieście byli, nie po mału się troskali o te, którzy się potykać mieli.
2 Maccabees	2 Mch	46	15	20	A gdy się już wszyscy spodziewali przyszłego sądu, a nieprzyjaciele już blisko byli, wojsko zszykowane było, i bestyje, i jezdni na sposobnym miejscu postawieni,
2 Maccabees	2 Mch	46	15	21	Machabeusz, uważając nadchodzenie wojska i rozmaite przyprawy broniej, i srogość bestyj, wyciągnąwszy ręce ku niebu prosił Pana, który dziwne cuda sprawuje, który nie według mocy zbrój, ale jako się mu podoba, godnym zwycięstwo daje.
2 Maccabees	2 Mch	46	15	22	l mówił wzywając tym sposobem: Ty Panie, któryś posłał Anjoła twego za Ezechiasza, króla Judzkiego, i pobiłeś z wojska Sennacheryb sto ośmdziesiąt i pięć tysięcy,
2 Maccabees	2 Mch	46	15	23	i teraz panujący niebiosom, spuść Anjoła twego dobrego przed nami w bojaźni i w strachu wielkości ramienia twego,
2 Maccabees	2 Mch	46	15	24	aby się przelękli, którzy z bluźnieniem idą przeciw świętemu ludowi twemu. A ten tak modlitwę skończył.
2 Maccabees	2 Mch	46	15	25	A Nikanor i którzy z nim byli, z trąbami i z pieśniami następowali.
2 Maccabees	2 Mch	46	15	26	Lecz Juda i którzy z nim byli, wzywając Boga, z modlitwami zwiedli bitwę,
2 Maccabees	2 Mch	46	15	27	rękoma wprawdzie wojując, ale sercem Panu się modląc porazili nie mniej trzydziestu i piąci tysięcy ludzi, radując się wielce z obecności Bożej.
2 Maccabees	2 Mch	46	15	28	A gdy przestali i z weselem się wracali, dowiedzieli się, iż Nikanor upadł we swej zbrojej.
2 Maccabees	2 Mch	46	15	29	Tedy okrzyk uczyniwszy i trwogę wzruszywszy, błogosławili głosem ojczystym Pana wszechmocnego.
2 Maccabees	2 Mch	46	15	30	A Juda przykazał, który zawsze ciałem i sercem gotów był dla mieszczan umrzeć, głowę Nikanorowę i rękę z ramieniem uciętą do Jeruzalem zanieść.
2 Maccabees	2 Mch	46	15	31	Gdzie gdy przyjachał, zezwawszy mieszczany i kapłany do ołtarza, wezwał i tych, którzy na zamku byli.
2 Maccabees	2 Mch	46	15	32	I ukazawszy głowę Nikanorowę i rękę przeklętą, którą zściągnąwszy na dom święty wszechmocnego Boga, hardzie się chłubił.
2 Maccabees	2 Mch	46	15	33	I język niezbożnego Nikanora wyrżnąwszy kazał po kęsu ptakom dać, a rękę szaleńca zawiesić przeciw kościołowi.
2 Maccabees	2 Mch	46	15	34	Tedy wszyscy błogosławili Pana Niebieskiego, mówiąc: Błogosławiony, który miejsce swe zachował nie splugawione.
2 Maccabees	2 Mch	46	15	35	Zawiesił też głowę Nikanorowę na wierzchu zamku, aby było jasne a jawne znamię ratunku Bożego.
2 Maccabees	2 Mch	46	15	36	A tak wszyscy za społecznym zezwoleniem postanowili, aby dnia onego żadną miarą bez święcenia nie mijali,
2 Maccabees	2 Mch	46	15	37	ale żeby mieli święto trzynastego dnia księżyca Adar, jako Syryjskim językiem zowią, dniem przede dniem Mardocheuszowym.
2 Maccabees	2 Mch	46	15	38	A gdy się to z Nikanorem zstało a od onego czasu Hebrejczykowie miasto otrzymali, ja też na tym miejscu koniec uczynię pisaniu memu.
2 Maccabees	2 Mch	46	15	39	A jeśli dobrze i jako historyjej przystoi, tegom i sam pragnął; a jeśli nie tak godnie, ma mi być odpuszczono.
2 Maccabees	2 Mch	46	15	40	Bo jako zawżdy pić wino abo zawżdy wodę, jest rzecz przeciwna, ale na przemiany używać, jest rzecz wdzięczna, tak czytającym, jeśliby zawsze było pisanie doskonałe, nie będzie wdzięczne tym, co czytają. Tu tedy będzie koniec.
Matthew	Mt	47	1	1	Księgi rodzaju Jezusa Chrystusa, syna Dawidowego, syna Abrahamowego.
Matthew	Mt	47	1	2	Abraham zrodził Izaaka. A Izaak zrodził Jakóba. A Jakób zrodził Judę i bracią jego.
Matthew	Mt	47	1	3	A Judas zrodził Pharesa i Zarę z Thamar. A Phares zrodził Esrona. A Esron zrodził Aram.
Matthew	Mt	47	1	4	A Aram zrodził Aminadaba. Aminadab zrodził Naasson. A Naasson zrodził Salmona.
Matthew	Mt	47	1	5	A Salmon zrodził Booza z Rahab. A Booz zrodził Obeda z Ruth. A Obed zrodził Jesse. A Jesse zrodził Dawida króla.
Matthew	Mt	47	1	6	A Dawid król zrodził Salomona z téj, która była Uryaszowa.
Matthew	Mt	47	1	7	A Salomon zrodził Roboama. A Roboam zrodził Abia. A Abia zrodził Asę.
Matthew	Mt	47	1	8	A Asa zrodził Jozaphata. A Jozaphat zrodził Jorama. A Joram zrodził Ozyasza.
Matthew	Mt	47	1	9	A Ozyasz zrodził Joathama. A Joatham zrodził Achaza. A Achaz zrodził Ezechiasza.
Matthew	Mt	47	1	10	A Ezechiasz zrodził Manassesa. A Manasses zrodził Amona. A Amon zrodził Jozyasza.
Matthew	Mt	47	1	11	A Jozyasz zrodził Jechoniasza i bracią jego, w przeprowadzeniu Babilońskiem.
Matthew	Mt	47	1	12	A po przeprowadzeniu Babilońskiem, Jechoniasz zrodził Salathiela. A Salathiel zrodził Zorobabela.
Matthew	Mt	47	1	13	A Zorobabel zrodził Abiuda. A Abiud zrodził Eliacyma. A Eliacym zrodził Azora.
Matthew	Mt	47	1	14	A Azor zrodził Sadoka. A Sadok zrodził Achima. A Achim zrodził Eliuda.
Matthew	Mt	47	1	15	A Eliud zrodził Eleazara. A Eleazar zrodził Matthana. A Matthan zrodził Jakóba.
Matthew	Mt	47	1	16	A Jakób zrodził Józepha, męża Maryi, z któréj się narodził Jezus, którego zowią Chrystusem.
Matthew	Mt	47	1	17	A tak wszystkiego pokolenia, od Abrahama aż do Dawida, pokolenia czternaście, a od Dawida aż do przeprowadzenia Babilońskiego, pokolenia czternaście, a od przeprowadzenia Babilońskiego aż do Chrystusa, pokolenia czternaście.
Matthew	Mt	47	1	18	A narodzenie Chrystusowe tak było: Gdy była poślubiona matka jego Marya Józephowi, pierwéj niźli się zeszli, naleziona jest w żywocie mająca z Ducha Świętego.
Matthew	Mt	47	1	19	A Józeph, mąż jéj, będąc sprawiedliwym i nie chcąc jéj osławiać, chciał ją potajemnie opuścić.
Matthew	Mt	47	1	20	A gdy to on myślił, oto Aniół Pański ukazał mu się we śnie, mówiąc: Józephie, synu Dawidów! nie bój się przyjąć Maryi, małżonki twéj; albowiem co się w niéj urodziło, jest z Ducha Świętego.
Matthew	Mt	47	1	21	A porodzi syna, i nazowiesz imię jego Jezus; albowiem on zbawi lud swój od grzechów ich.
Matthew	Mt	47	1	22	A to się wszystko stało, aby się wypełniło, co jest powiedziano od Pana przez proroka mówiącego:
Matthew	Mt	47	1	23	Oto panna w żywocie mieć będzie i porodzi syna, i nazowią imię jego Emanuel, co się wykłada: Bóg z nami.
Matthew	Mt	47	1	24	A Józeph wstawszy ze snu, uczynił, jako mu rozkazał Aniół Pański, i przyjął żonę swoję.
Matthew	Mt	47	1	25	I nie uznał jéj, aż porodziła syna swego pierworodnego, i nazwał imię jego Jezus.
Matthew	Mt	47	2	1	Gdy się tedy narodził Jezus w Bethlehem Juda, we dni Heroda króla: oto Mędrcy ze wschodu słońca przybyli do Jerozolimy,
Matthew	Mt	47	2	2	Mówiąc: Gdzie jest, który się narodził król Żydowski? Albowiem widzieliśmy gwiazdę jego na wschód słońca, i przyjechaliśmy pokłonić się jemu.
Matthew	Mt	47	2	3	A usłyszawszy król Herod, zatrwożył się, i wszystka Jerozolima z nim.
Matthew	Mt	47	2	4	I zebrawszy wszystkie przedniejsze kapłany i Doktory ludu, dowiadował się od nich, gdzie się miał Chrystus narodzić.
Matthew	Mt	47	2	5	A oni mu rzekli: W Bethlehem Judzkiem; bo tak jest napisano przez proroka:
Matthew	Mt	47	2	6	I ty Bethlehem, ziemio Judzka! z żadnéj miary nie jesteś najpodlejsze między książęty Judzkiemi; albowiem z ciebie wynidzie wódz, któryby rządził lud mój Izraelski.
Matthew	Mt	47	2	7	Tedy Herod wezwawszy potajemnie Mędrców, pilnie się wywiadował od nich czasu gwiazdy, która się im ukazała.
Matthew	Mt	47	2	8	I posławszy je do Bethlehem, rzekł: Idźcie a wywiadujcie się pilno o dzieciątku; a gdy najdziecie, oznajmijcie mi, abym i ja przyjechawszy pokłonił się jemu.
Matthew	Mt	47	2	9	Którzy wysłuchawszy króla, odjechali. A oto gwiazda, którą byli widzieli na wschód słońca, szła przed nimi, aż przyszedłszy stanęła nad miejscem, gdzie było dziecię.
Matthew	Mt	47	2	10	A ujrzawszy gwiazdę, uradowali się radością bardzo wielką.
Matthew	Mt	47	2	11	I wszedłszy w dom, naleźli dziecię z Maryą, matką jego, i upadłszy pokłonili się jemu, a otworzywszy skarby swe, ofiarowali mu dary, złoto, kadzidło i mirrhę.
Matthew	Mt	47	2	12	A wziąwszy odpowiedź we śnie, aby się nie wracali do Heroda, inszą drogą wrócili się do krainy swojéj.
Matthew	Mt	47	2	13	Którzy gdy odjechali, oto Aniół Pański ukazał się we śnie Józephowi, mówiąc: Wstań a weźmij dziecię i matkę jego, a uciecz do Egiptu i bądź tam, aż ci powiem; albowiem będzie, że Herod szukać będzie dziecięcia, aby je zatracił.
Matthew	Mt	47	2	14	Który wstawszy, wziął dziecię i matkę jego w nocy i uszedł do Egiptu.
Matthew	Mt	47	2	15	I był tam aż do śmierci Herodowéj: aby się spełniło, co powiedziano jest od Pana przez proroka mówiącego: Z Egiptu wezwałem Syna mojego.
Matthew	Mt	47	2	16	Tedy Herod widząc, że był omylonym od Mędrców, rozgniewał się bardzo i posławszy pobił wszystkie dzieci, które były w Bethlehem i po wszystkich granicach jego, ode dwu lat i niżéj, według czasu, którego się był wypytał od Mędrców.
Matthew	Mt	47	2	17	Tedy się wypełniło, co jest rzeczone przez Jeremiasza proroka, mówiącego:
Matthew	Mt	47	2	18	Głos jest słyszan w Ramie, płacz i krzyk wielki: Rachel płacząca synów swoich i nie chciała się dać pocieszyć, iż ich niemasz.
Matthew	Mt	47	2	19	A gdy Herod umarł, oto Aniół Pański ukazał się we śnie Józephowi w Egipcie, mówiąc:
Matthew	Mt	47	2	20	Wstań a weźmij dziecię i matkę jego, a idź do ziemie Izraelskiéj; albowiem pomarli, którzy dusze dziecięcéj szukali.
Matthew	Mt	47	2	21	Który wstawszy, wziął dziecię i matkę jego i przyszedł do ziemie Izraelskiéj.
Matthew	Mt	47	2	22	A usłyszawszy, iż Archelaus królował w Żydowskiéj ziemi miasto Heroda, ojca swego, bał się tam iść; a napomniony we śnie, ustąpił w strony Galilejskie.
Matthew	Mt	47	2	23	A przyszedłszy mieszkał w mieście, które zowią Nazareth, aby się wypełniło, co rzeczono jest przez proroki: Iż Nazarejskim będzie nazwany.
Matthew	Mt	47	3	1	A we dni one przyszedł Jan Chrzciciel, każąc na puszczy Żydowskiéj ziemie.
Matthew	Mt	47	3	2	I mówiąc: Czyńcie pokutę; albowiem przybliżyło się królestwo niebieskie.
Matthew	Mt	47	3	3	Bowiem ten jest, który opowiedziany jest przez Izajasza proroka, mówiącego: Głos wołającego na puszczy: Gotujcie drogę Pańską, proste czyńcie ścieżki jego.
Matthew	Mt	47	3	4	A ten Jan miał odzienie z sierci wielbłądowéj i pas skórzany około biódr swoich, a pokarm jego był szarańcze i miód leśny.
Matthew	Mt	47	3	5	Tedy wychodziło do niego Jeruzalem i wszystka Żydowska ziemia i wszystek kraj około Jordanu.
Matthew	Mt	47	3	6	I byli chrzczeni w Jordanie od niego, spowiadając się grzechów swoich.
Matthew	Mt	47	3	7	A gdy widział wielu z Pharyzeuszów i Sadduceuszów przychodzących do chrztu swego, mówił im: Rodzaju jaszczórczy! któż wam pokazał, abyście uciekali od przyszłego gniewu?
Matthew	Mt	47	3	8	Czyńcież tedy owoc godny pokuty.
Matthew	Mt	47	3	9	A nie chciejcie mówić sami w sobie: Ojca mamy Abrahama. Albowiem wam powiadam, iż mocen jest Bóg, z kamienia tego wzbudzić syny Abrahamowi.
Matthew	Mt	47	3	10	Bo już siekiera do korzenia drzew jest przyłożona. Przeto wszelkie drzewo, które nie daje owocu dobrego, będzie wycięte i w ogień wrzucone.
Matthew	Mt	47	3	11	Jać was chrzczę wodą ku pokucie: ale który przyjdzie po mnie, mocniejszy jest niż ja, któregom trzewików nie jest godzien nosić; tenci was ochrzci Duchem Ś. i ogniem.
Matthew	Mt	47	3	12	Którego łopata w ręku jego, a wyczyści bojewisko swoje i zgromadzi pszenicę swą do gumna, a plewy spali ogniem nieugaszonym.
Matthew	Mt	47	3	13	Tedy Jezus przyszedł od Galilei do Jordanu do Jana, aby był ochrzczon od niego.
Matthew	Mt	47	3	14	A Jan mu nie dopuszczał, mówiąc: Ja mam być ochrzczon od ciebie, a ty idziesz do mnie?
Matthew	Mt	47	3	15	A Jezus odpowiadając rzekł mu: Zaniechaj teraz; albowiem tak się nam godzi wypełnić wszelką sprawiedliwość. I tak go dopuścił.
Matthew	Mt	47	3	16	A gdy był Jezus ochrzczony, wnet wystąpił z wody. A oto się otworzyły jemu niebiosa, i widział Ducha Bożego zstępującego jako gołębicę i przychodzącego nań.
Matthew	Mt	47	3	17	I oto głos z niebios mówiący: Ten jest Syn mój miły, w którymem upodobał sobie.
Matthew	Mt	47	4	1	Tedy Jezus był zawiedzion na puszczą od Ducha, aby był kuszon od djabła.
Matthew	Mt	47	4	2	A gdy pościł czterdzieści dni i czterdzieści nocy, potem łaknął.
Matthew	Mt	47	4	3	I przystąpiwszy kusiciel, rzekł mu: Jeźliś jest syn Boży, rzecz, aby to kamienie stało się chlebem.
Matthew	Mt	47	4	4	Który odpowiadając, rzekł: Napisano jest: Nie samym chlebem żywie człowiek; ale wszelkiem słowem, które pochodzi z ust Bożych.
Matthew	Mt	47	4	5	Tedy go wziął djabeł do miasta świętego i postawił go na ganku kościelnym.
Matthew	Mt	47	4	6	I rzekł mu: Jeźliś jest Syn Boży, spuść się nadół; albowiem napisano jest: Iż Aniołom swoim rozkazał o tobie, i będą cię na ręku nosić, abyś snadź nie obraził o kamień nogi swojéj.
Matthew	Mt	47	4	7	Rzekł mu Jezus: Zasię napisano jest: Nie będziesz kusił Pana, Boga twego.
Matthew	Mt	47	4	8	Wziął go zaś djabeł na górę wysoką bardzo i ukazał mu wszystkie królestwa świata i chwałę ich,
Matthew	Mt	47	4	9	I rzekł mu: To wszystko dam tobie, jeźli upadłszy uczynisz mi pokłon.
Matthew	Mt	47	4	10	Tedy mu rzekł Jezus: Pójdź precz, szatanie! albowiem napisano jest: Panu Bogu twemu kłaniać się będziesz, a jemu samemu służyć będziesz.
Matthew	Mt	47	4	11	Tedy opuścił go djabeł, a oto Aniołowie przystąpili i służyli jemu.
Matthew	Mt	47	4	12	A gdy usłyszał Jezus, iż Jan był wydan, uszedł do Galilei.
Matthew	Mt	47	4	13	I opuściwszy miasto Nazareth, przyszedł i mieszkał w Kapharnaum nad morzem, na granicach Zabulon i Nephthalim.
Matthew	Mt	47	4	14	Aby się wypełniło, co jest rzeczono przez Izajasza proroka:
Matthew	Mt	47	4	15	Ziemia Zabulon i ziemia Nephthalim, droga morska za Jordanem, Galilea poganów.
Matthew	Mt	47	4	16	Lud, który siedział w ciemności, ujrzał światłość wielką, i siedzącym w krainie cienia śmierci, weszła im światłość.
Matthew	Mt	47	4	17	Odtąd począł Jezus kazać i mówić: Pokutę czyńcie; albowiem przybliżyło się królestwo niebieskie.
Matthew	Mt	47	4	18	A gdy Jezus chodził nad morzem Galilejskiem, ujrzał dwu braciéj, Symona, którego zowią Piotrem, i Andrzeja, brata jego, zapuszczające sieci w morze; (albowiem byli rybitwi).
Matthew	Mt	47	4	19	I rzekł im: Pójdźcie za mną, a uczynię was, że się staniecie rybitwami ludzi.
Matthew	Mt	47	4	20	A oni natychmiast opuściwszy sieci, szli za nim.
Matthew	Mt	47	4	21	A postąpiwszy ztamtąd, ujrzał drugich dwu braciéj, Jakóba Zebedeuszowego, i Jana brata jego, w łodzi z Zebedeuszem, ojcem ich, oprawując sieci swoje, i wezwał ich.
Matthew	Mt	47	4	22	A oni natychmiast opuściwszy sieci i ojca, szli za nim.
Matthew	Mt	47	4	23	I obchodził Jezus wszystkę Galileą, nauczając w bóżnicach ich i przepowiadając Ewangelią królestwa a uzdrawiając wszelaką chorobę i wszelaką niemoc między ludem.
Matthew	Mt	47	4	24	I rozeszła się sława jego po wszystkiéj Syryi, i przynosili mu wszystkie źle się mające, rozmaitemi chorobami i dręczeniem zjęte, i którzy djabelstwa mieli, i lunatyki i powietrzem ruszone, i uzdrowił je.
Matthew	Mt	47	4	25	I szły za nim wielkie rzesze od Galilei i Dekapolu i Jeruzalem i z Żydowskiéj ziemie i z Zajordania.
Matthew	Mt	47	5	1	A widząc Jezus rzesze, wstąpił na górę, a gdy usiadł, przystąpili k niemu uczniowie jego.
Matthew	Mt	47	5	2	A otworzywszy usta swe, nauczał ich, mówiąc:
Matthew	Mt	47	5	3	Błogosławieni ubodzy duchem; albowiem ich jest królestwo niebieskie.
Matthew	Mt	47	5	4	Błogosławieni ciszy; albowiem oni posiędą ziemię.
Matthew	Mt	47	5	5	Błogosławieni, którzy płaczą; albowiem oni będą pocieszeni.
Matthew	Mt	47	5	6	Błogosławieni, którzy łakną i pragną sprawiedliwości; albowiem oni będą nasyceni.
Matthew	Mt	47	5	7	Błogosławieni miłosierni; albowiem oni miłosierdzia dostąpią.
Matthew	Mt	47	5	8	Błogosławieni czystego serca; albowiem oni Boga oglądają.
Matthew	Mt	47	5	9	Błogosławieni pokój czyniący; albowiem nazwani będą synami Bożymi.
Matthew	Mt	47	5	10	Błogosławieni, którzy cierpią prześladowanie dla sprawiedliwości; albowiem ich jest królestwo niebieskie.
Matthew	Mt	47	5	11	Błogosławieni jesteście, gdy wam złorzeczyć będą i prześladować was będą i mówić wszystko złe przeciwko wam kłamając, dla mnie.
Matthew	Mt	47	5	12	Radujcie się i weselcie się; albowiem zapłata wasza obfita jest w niebiesiech; boć tak prześladowali proroki, którzy przed wami byli.
Matthew	Mt	47	5	13	Wy jesteście sól ziemie. A jeźli sól zwietrzeje, czem solona będzie? Ninacz się więcéj nie zgodzi, jedno aby była precz wyrzucona i podeptana od ludzi.
Matthew	Mt	47	5	14	Wy jesteście światłość świata. Nie może się miasto zakryć na górze osadzone;
Matthew	Mt	47	5	15	Ani zapalają świece i kładą jéj pod korzec, ale na świeczniku, aby świeciła wszystkim, którzy są w domu.
Matthew	Mt	47	5	16	Tak niechaj świeci światłość wasza przed ludźmi, aby widzieli uczynki wasze dobre i chwalili Ojca waszego, który jest w niebiesiech.
Matthew	Mt	47	5	17	Nie mniemajcie, abym przyszedł rozwięzować zakon albo proroki. Nie przyszedłem rozwięzować, ale wypełnić.
Matthew	Mt	47	5	18	Zaprawdę bowiem powiadam wam: Aż przeminie niebo i ziemia, jedno jota, albo jedna kreska nie odmieni się w zakonie, aż się wszystko stanie.
Matthew	Mt	47	5	19	Ktoby tedy rozwiązał jedno z tych przykazań najmniejszych i takby ludzi nauczał, będzie zwann najmniejszym w królestwie niebieskiem, a ktoby czynił i nauczał, ten będzie zwań wielkim w królestwie niebieskiem.
Matthew	Mt	47	5	20	Albowiem powiadam wam, iż, jeźli nie będzie obfitowała sprawiedliwość wasza więcéj niż Doktorów zakonnych i Pharyzeuszów, nie wnidziecie do królestwa niebieskiego.
Matthew	Mt	47	5	21	Słyszeliście, iż rzeczono jest starym: Nie będziesz zabijał, a ktoby zabił, będzie winien sądu.
Matthew	Mt	47	5	22	A Ja wam powiadam, iż każdy, który się gniewa na brata swego, będzie winien sądu. A ktoby rzekł bratu swemu: Raka, będzie winien rady. A ktoby rzekł: Głupcze, będzie winien ognia piekielnego.
Matthew	Mt	47	5	23	Jeźli tedy ofiarujesz dar twój do ołtarza, a tam wspomnisz, iż brat twój ma nieco przeciw tobie,
Matthew	Mt	47	5	24	Zostaw tam dar twój przed ołtarzem a idź pierwéj zjednać się z bratem twoim: a tedy przyszedłszy ofiarujesz dar twój.
Matthew	Mt	47	5	25	Zgódź się z przeciwnikiem twoim rychło, pókiś jest z nim w drodze, by cię snadź przeciwnik nie podał sędziemu, a sędziaby cię podał słudze, a byłbyś wrzucon do ciemnice.
Matthew	Mt	47	5	26	Zaprawdę powiadam ci: Nie wynidziesz ztamtąd, aż oddasz ostatni pieniążek.
Matthew	Mt	47	5	27	Słyszeliście, iż powiedziano starym: Nie będziesz cudzołożył.
Matthew	Mt	47	5	28	A Ja powiadam wam, iż wszelki, który patrzy na niewiastę, aby jéj pożądał, już ją zcudzołożył w sercu swojem.
Matthew	Mt	47	5	29	Jeźli tedy prawe oko twoje gorszy cię, wyrwij je, a zarzuć od siebie; albowiem pożyteczniéj jest tobie, aby zginął jeden z członków twoich, niźliby miało być wrzucone wszystko ciało twoje do piekła.
Matthew	Mt	47	5	30	A jeźli cię prawa ręka twoja gorszy, odetnij ją i zarzuć od siebie; albowiem pożyteczniéj jest tobie, aby zginął jeden z członków twoich, niźliby miało iść wszystko ciało twoje do piekła.
Matthew	Mt	47	5	31	A powiedziano: Ktokolwiek opuści żonę swoję, niech jéj da list rozwodny.
Matthew	Mt	47	5	32	A Ja wam powiadam, iż wszelki, który opuści żonę swoje, wyjąwszy przyczynę porubstwa, czyni, że cudzołoży, i ktoby opuszczoną pojął, cudzołoży.
Matthew	Mt	47	5	33	Słyszeliście zasię, iż powiedziano starym: Nie będziesz krzywo przysięgał; ale oddasz Panu przysięgi twoje.
Matthew	Mt	47	5	34	A Ja wam powiadam, abyście zgoła nie przysięgali, ani na niebo; bo jest stolica Boża,
Matthew	Mt	47	5	35	Ani na ziemię; albowiem jest podnóżkiem nóg jego, ani na Jeruzalem; albowiem jest miasto wielkiego króla,
Matthew	Mt	47	5	36	Ani na głowę twoję będziesz przysięgał; albowiem nie możesz uczynić jednego włosa białym albo czarnym.
Matthew	Mt	47	5	37	A niechaj mowa wasza będzie: Jest, jest; Nie, nie. A co nad to więcéj jest, od złego jest.
Matthew	Mt	47	5	38	Słyszeliście, iż powiedziano: Oko za oko, a ząb za ząb.
Matthew	Mt	47	5	39	A Ja wam powiadam, żebyście się nie sprzeciwiali złemu: ale, jeźli cię kto uderzy w prawy policzek twój, nastaw mu i drugiego.
Matthew	Mt	47	5	40	A temu, który się chce z tobą prawem rozpierać a suknię twoję wziąć, puść mu i płaszcz.
Matthew	Mt	47	5	41	A ktoby cię kolwiek przymuszał na tysiąc kroków, idź z nim drugie dwa.
Matthew	Mt	47	5	42	A który cię prosi, daj mu, a od tego, który chce u ciebie pożyczyć, nie odwracaj się.
Matthew	Mt	47	5	43	Słyszeliście, iż powiedziano: Będziesz miłował bliźniego twego, a będziesz miał w nienawiści nieprzyjaciela twego.
Matthew	Mt	47	5	44	A Ja wam powiadam: Miłujcie nieprzyjacioły wasze, dobrze czyńcie tym, którzy was mają w nienawiści, a módlcie się za prześladujące i potwarzające was,
Matthew	Mt	47	5	45	Abyście byli synami Ojca waszego, który jest w niebiesiech, który czyni, że słońce jego wschodzi na dobre i złe, i spuszcza deszcz na sprawiedliwe i niesprawiedliwe.
Matthew	Mt	47	5	46	Albowiem jeźli miłujecie te, co was miłują, cóż za zapłatę mieć będziecie? azaż i celnicy tego nie czynią?
Matthew	Mt	47	5	47	A jeźlibyście pozdrawiali tylko bracią waszę, cóż więcej czynicie? azaż i poganie tego nie czynią?
Matthew	Mt	47	5	48	Bądźcież wy tedy doskonali, jako i Ojciec wasz niebieski doskonałym jest.
Matthew	Mt	47	6	1	Strzeżcie, abyście sprawiedliwości waszéj nie czynili przed ludźmi, abyście byli widziani od nich; bo inaczéj zapłaty mieć nie będziecie u Ojca waszego, który jest w niebiesiech.
Matthew	Mt	47	6	2	Gdy tedy czynisz jałmużnę, nie trąb przed sobą, jako obłudnicy czynią w bóżnicach i po ulicach, aby byli czczeni od ludzi; zaprawdę powiadam wam: Wzięli zapłatę swoję.
Matthew	Mt	47	6	3	Ale gdy ty czynisz jałmużnę, niechaj nie wie lewica twoja, co prawica twoja czyni,
Matthew	Mt	47	6	4	Aby jałmużna twoja była w skrytości: a Ojciec twój, który widzi w skrytości, odda tobie.
Matthew	Mt	47	6	5	A gdy się modlicie, nie będziecie jako obłudnicy, którzy się radzi w bóżnicach i na rogach ulic stojąc modlą, aby byli widziani od ludzi, zaprawdę powiadam wam: Wzięli zapłatę swoję.
Matthew	Mt	47	6	6	Ale ty gdy się modlić będziesz, wnidź do komory swojéj, a zawarłszy drzwi, módl się Ojcu twemu w skrytości: a Ojciec twój, który widzi w skrytości, odda tobie.
Matthew	Mt	47	6	7	A modląc się nie mówcie wiele, jako poganie; albowiem mniemają, iż w wielomowności swojéj będą wysłuchani.
Matthew	Mt	47	6	8	Nie bądźcież tedy im podobni; albowiemci wie Ojciec wasz, czego potrzebujecie, pierwéj niżbyście go prosili.
Matthew	Mt	47	6	9	Wy tedy tak się modlić będziecie: Ojcze nasz, któryś jest w niebiesiech! Święć się imię twoje.
Matthew	Mt	47	6	10	Przyjdź królestwo twoje. Bądź twa wola, jako w niebie tak i na ziemi.
Matthew	Mt	47	6	11	Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj.
Matthew	Mt	47	6	12	I odpuść nam nasze winy, jako i my odpuszczamy naszym winowajcom.
Matthew	Mt	47	6	13	I nie wwódź nas w pokuszenie. Ale nas zbaw ode złego. Amen.
Matthew	Mt	47	6	14	Bo jeźli odpuścicie ludziom grzechy ich, odpuści téż wam Ojciec wasz niebieski grzechy wasze.
Matthew	Mt	47	6	15	Lecz jeźli nie odpuścicie ludziom, ani Ojciec wasz nie odpuści wam grzechów waszych.
Matthew	Mt	47	6	16	A gdy pościcie, nie bądźcie jako obłudnicy smętnymi; albowiem twarzy swoje niszczą, aby się ludziom zdali poszczącymi. Zaprawdę powiadam wam, iż wzięli zapłatę swoję.
Matthew	Mt	47	6	17	Ale ty kiedy pościsz, namaż głowę twoję i umyj oblicze swoje,
Matthew	Mt	47	6	18	Abyś się nie okazał ludziom, iż pościsz, ale Ojcu twemu, który jest w skrytości: a Ojciec twój, który widzi w skrytości, odda tobie.
Matthew	Mt	47	6	19	Nie skarbcie sobie skarbów na ziemi, gdzie rdza i mól psuje, i gdzie złodzieje wykopywają i kradną.
Matthew	Mt	47	6	20	Ale skarbcie sobie skarby w niebie, gdzie ani rdza, ani mól nie psuje, i gdzie złodzieje nie wykopują, ani kradną.
Matthew	Mt	47	6	21	Albowiem gdzie jest skarb twój, tam jest i serce twoje.
Matthew	Mt	47	6	22	Świecą ciała twego jest oko twoje. Jeźliby oko twoje było szczere, wszystko ciało twoje światłe będzie.
Matthew	Mt	47	6	23	Ale jeźliby oko twoje złe było, wszystko ciało twoje ciemne będzie. Jeźliż tedy światło, które jest w tobie, ciemnością jest, jakóż wielka będzie sama ciemność?
Matthew	Mt	47	6	24	Żaden nie może dwiema panom służyć; bo albo jednego będzie nienawidział a drugiego będzie miłował, albo przy jednym stać będzie, a drugim wzgardzi: nie możecie Bogu służyć i mammonie.
Matthew	Mt	47	6	25	Dlatego wam powiadam: Nie troszczcie się o duszę waszę, cobyście jedli, ani o ciało wasze, czembyście się odziewali. Azaż dusza nie jest ważniejsza niż pokarm? i ciało niźli odzienie?
Matthew	Mt	47	6	26	Wejrzyjcie na ptaki niebieskie, iż nie sieją ani żną, ani zbierają do gumien, a Ojciec wasz niebieski żywi je.
Matthew	Mt	47	6	27	Azażcie wy nie daleko ważniejsi niż oni? I kto z was obmyślając może przydać do wzrostu swego łokieć jeden?
Matthew	Mt	47	6	28	A o odzienie przecz się troszczycie? Przypatrzcie się liliom polnym, jako rosną: nie pracują, ani przędą.
Matthew	Mt	47	6	29	A powiadam wam, iż ani Salomon we wszystkiéj chwale swéj nie był odziany jako jedna z tych.
Matthew	Mt	47	6	30	A jeźliż trawę polną, która dziś jest, a jutro będzie w piec wrzucona, Bóg tak przyodziewa, jakoż daleko więcéj was małéj wiary?
Matthew	Mt	47	6	31	Nie troszczcież się tedy, mówiąc: Cóż będziem jeść, albo co będziem pić, albo czem się będziem przyodziewać.
Matthew	Mt	47	6	32	Bo tego wszystkiego poganie pilnie szukają; albowiem Ojciec wasz niebieski wie, że tego wszystkiego potrzebujecie.
Matthew	Mt	47	6	33	Szukajcież tedy najprzód królestwa Bożego i sprawiedliwości jego, a to wszystko będzie wam przydano.
Matthew	Mt	47	6	34	Nie troszczcież się tedy o jutrze; albowiem jutrzejszy dzień sam o się troskać się będzie. Dosyćci ma dzień na swéj nędzy.
Matthew	Mt	47	7	1	Nie sądźcie, abyście nie byli sądzeni.
Matthew	Mt	47	7	2	Albowiem którymbyście sądem sądzili, sądzeni będziecie, i którą miarą mierzyć będziecie, odmierzą wam.
Matthew	Mt	47	7	3	A cóż widzisz źdźbło w oku brata twego, a tramu w oku twojem nie widzisz?
Matthew	Mt	47	7	4	Albo jako mówisz bratu twemu: Dopuść, że wyjmę źdźbło z oka twego, a oto tram jest w oku twojem.
Matthew	Mt	47	7	5	Obłudniku! wyrzuć pierwéj tram z oka twego, a tedy przejrzysz, abyś wyrzucił źdźbło z oka brata twego.
Matthew	Mt	47	7	6	Nie dawajcie psom świętego, ani miećcie pereł waszych przed wieprze, by ich snadź nie podeptali nogami swemi, i obróciwszy się, aby was nie roztargali.
Matthew	Mt	47	7	7	Proście, a będzie wam dano; szukajcie, a najdziecie; kołaczcie, a będzie wam otworzono.
Matthew	Mt	47	7	8	Albowiem wszelki, który prosi, bierze; a kto szuka, najduje; a kołacącemu będzie otworzono.
Matthew	Mt	47	7	9	Albo któryż z was jest człowiek, którego jeźliby prosił syn jego o chleb, izali mu poda kamień?
Matthew	Mt	47	7	10	Albo jeźliby prosił o rybę, izali mu poda węża?
Matthew	Mt	47	7	11	Jeźli wy tedy, będąc złymi, umiecie datki dobre dawać synom waszym, jakóż więcéj Ojciec wasz, który jest w niebiesiech, da rzeczy dobre tym, którzy go proszą?
Matthew	Mt	47	7	12	Wszystko tedy, cokolwiek chcecie, aby wam ludzie czynili, i wy im czyńcie; boć ten jest zakon i prorocy.
Matthew	Mt	47	7	13	Wchódźcie przez ciasną bramę; albowiem szeroka brama i przestrona jest droga, która wiedzie na zatracenie, a wiele ich jest, którzy przez nię wchodzą.
Matthew	Mt	47	7	14	Jakóż ciasna brama i wązka jest droga, która wiedzie do żywota, a mało ich jest, którzy ją najdują.
Matthew	Mt	47	7	15	Strzeżcie się pilnie fałszywych proroków, którzy do was przychodzą w odzieniu owczem, a wewnątrz są wilcy drapieżni.
Matthew	Mt	47	7	16	Z owoców ich poznacie je. Izali zbierają z ciernia jagody winne, albo z ostu figi?
Matthew	Mt	47	7	17	Tak wszelkie drzewo dobre owoce dobre rodzi, a złe drzewo owoce złe rodzi.
Matthew	Mt	47	7	18	Nie może drzewo dobre owoców złych rodzić, ani drzewo złe owoców dobrych rodzić.
Matthew	Mt	47	7	19	Wszelkie drzewo, które nie rodzi owocu dobrego, będzie wycięte i w ogień wrzucone.
Matthew	Mt	47	7	20	A przeto z owoców ich poznacie je.
Matthew	Mt	47	7	21	Nie każdy, który mi mówi: Panie, Panie! wnidzie do królestwa niebieskiego; ale który czyni wolą Ojca mego, który jest w niebiesiech, ten wnidzie do królestwa niebieskiego.
Matthew	Mt	47	7	22	Wiele ich rzecze mi dnia onego: Panie, Panie! izaliśmy w imię twoje nie prorokowali i w imię twe czartów nie wyganiali i w imię twe wiele cudów nie czynili?
Matthew	Mt	47	7	23	A tedy wyznam im: Żem was nigdy nie znał, odstąpcie odemnie, którzy nieprawość czynicie.
Matthew	Mt	47	7	24	Wszelki tedy, który słucha tych słów moich i czyni je, będzie przypodobany mężowi mądremu, który zbudował dom swój na opoce.
Matthew	Mt	47	7	25	I spadł deszcz i przyszły rzeki i wiały wiatry i uderzyły na on dom, a nie upadł; bo był na opoce ugruntowany.
Matthew	Mt	47	7	26	A wszelki, który słucha tych słów moich, a nie czyni ich, będzie podobny mężowi głupiemu, który zbudował dom swój na piasku:
Matthew	Mt	47	7	27	I spadł deszcz i przyszły rzeki i wiały wiatry i uderzyły na on dom, i upadł, i był upadek jego wielki.
Matthew	Mt	47	7	28	I stało się, gdy dokończył Jezus tych słów, zdumiewały się rzesze nad nauką jego.
Matthew	Mt	47	7	29	Albowiem je uczył jako władzą mający, a nie jako Doktorowie ich i Pharyzeuszowie.
Matthew	Mt	47	8	1	A gdy zstąpił z góry, szły za nim wielkie rzesze.
Matthew	Mt	47	8	2	A oto trędowaty przyszedłszy, pokłonił się mu, mówiąc: Panie! jeźli chcesz, możesz mię oczyścić.
Matthew	Mt	47	8	3	I ściągnąwszy Jezus rękę, dotknął się go, mówiąc: Chcę, bądź oczyszczon. I był zarazem oczyszczon trąd jego.
Matthew	Mt	47	8	4	I rzekł mu Jezus: Patrz, abyś nikomu nie powiadał, ale idź, ukaż się kapłanowi i ofiaruj dar, który przykazał Mojżesz na świadectwo im,
Matthew	Mt	47	8	5	A gdy wszedł do Kapharnaum, przystąpił do niego setnik, prosząc go,
Matthew	Mt	47	8	6	I mówiąc: Panie! sługa mój leży w domu powietrzem ruszony i ciężko trapiony jest.
Matthew	Mt	47	8	7	I rzekł mu Jezus: Ja przyjdę, i uzdrowię go.
Matthew	Mt	47	8	8	I odpowiadając setnik, rzekł: Panie, nie jestem godzien, abyś wszedł pod dach mój; ale tylko rzecz słowem, a będzie uzdrowion sługa mój.
Matthew	Mt	47	8	9	Bo i ja jestem człowiek pod władzą postawiony, mający pod sobą żołnierze, i mówię temu: Idź, a idzie; a drugiemu: Chódź, a przychodzi, a słudze mojemu: Czyń to, a czyni.
Matthew	Mt	47	8	10	A usłyszawszy Jezus, dziwował się i rzekł tym, którzy szli z nim: Zaprawdę powiadam wam, nie nalazłem tak wielkiéj wiary w Izraelu.
Matthew	Mt	47	8	11	A powiadam wam, iż wiele ich ze wschodu słońca i z zachodu przyjdzie, i usiędą z Abrahamem i Izaakiem i Jakóbem w królestwie niebieskiem:
Matthew	Mt	47	8	12	A synowie królestwa będą wyrzuceni w ciemności zewnętrzne, tam będzie płacz i zgrzytanie zębów.
Matthew	Mt	47	8	13	I rzekł Jezus setnikowi: Idź, a jakoś uwierzył, niech ci się stanie. I uzdrowiony jest sługa onéj godziny.
Matthew	Mt	47	8	14	A gdy przyszedł Jezus do domu Piotrowego, ujrzał świekrę jego, leżącą a mającą gorączkę.
Matthew	Mt	47	8	15	I dotknął się ręki jéj, i opuściła ją gorączka, i wstała i posługowała im.
Matthew	Mt	47	8	16	A gdy był wieczór, przywiedli mu wiele djabelstwa mających, i wyrzucał duchy słowem, i wszystkie, którzy się źle mieli, uzdrowił:
Matthew	Mt	47	8	17	Aby się wypełniło, co jest rzeczono przez Izajasza proroka mówiącego: On niemocy nasze przyjął i choroby nasze nosił.
Matthew	Mt	47	8	18	A widząc Jezus wielkie rzesze około siebie, kazał jechać za morze.
Matthew	Mt	47	8	19	I przystąpiwszy jeden Doktor, rzekł mu: Nauczycielu! pójdę za tobą, gdzie jedno pójdziesz.
Matthew	Mt	47	8	20	I rzekł mu Jezus: Liszki mają jamy i ptacy niebiescy gniazda, a Syn człowieczy nie ma, gdzieby głowę skłonił.
Matthew	Mt	47	8	21	A drugi z uczniów jego rzekł mu: Panie! dopuść mi pierwéj odejść i pogrześć ojca mego.
Matthew	Mt	47	8	22	I rzekł mu Jezus: Pójdź za mną, a dopuść umarłym grześć umarłe swoje.
Matthew	Mt	47	8	23	A gdy on wstąpił w łódkę, weszli za nim uczniowie jego.
Matthew	Mt	47	8	24	A oto wzruszenie wielkie stało się na morzu, tak iż się łódka wałmi okrywała, a on spał.
Matthew	Mt	47	8	25	I przystąpili do niego uczniowie jego i obudzili go, mówiąc: Panie! zachowaj nas, giniemy.
Matthew	Mt	47	8	26	I rzekł im Jezus: Czemu bojaźliwi jesteście, małéj wiary? Tedy wstawszy rozkazał wiatrom i morzu, i stało się uciszenie wielkie.
Matthew	Mt	47	8	27	A ludzie się dziwowali, mówiąc: Jakiż jest ten, że mu i wiatry i morze są posłuszne?
Matthew	Mt	47	8	28	A gdy się przewieźli za morze do krainy Gerazeńczyków, zabieżeli mu dwaj mający djabelstwo, z grobów wychodzący, bardzo okrutni, tak iż żaden nie mógł przejść oną drogą.
Matthew	Mt	47	8	29	A oto zakrzyknęli, mówiąc: Co nam i tobie, Jezusie, synu Boży? przyszedłeś tu przed czasem męczyć nas?
Matthew	Mt	47	8	30	A było nie daleko od nich stado wiela wieprzów na paszéj.
Matthew	Mt	47	8	31	A czartowie prosili go, mówiąc: Jeźli nas wyrzucasz ztąd, puść nas w stado wieprzów.
Matthew	Mt	47	8	32	I rzekł im: Idźcie. A oni wyszedłszy, weszli w wieprze. A oto wszystko stado pędem z przykra wpadło w morze i pozdychało w wodach.
Matthew	Mt	47	8	33	A pasterze uciekli, i przyszedłszy do miasta, opowiedzieli wszystko i o onych, którzy mieli djabelstwo.
Matthew	Mt	47	8	34	A oto wszystko miasto wyszło przeciwko Jezusowi, i ujrzawszy go, prosili, aby z ich granic odszedł.
Matthew	Mt	47	9	1	I wstąpiwszy w łódkę, przewiózł się i przyszedł do miasta swego.
Matthew	Mt	47	9	2	A oto przynieśli mu powietrzem ruszonego, na łożu leżącego. A widząc Jezus wiarę ich, rzekł powietrzem ruszonemu: Ufaj, synu! odpuszczająć się grzechy twoje.
Matthew	Mt	47	9	3	A oto niektórzy z Doktorów mówili sami w sobie: Ten bluźni.
Matthew	Mt	47	9	4	A widząc Jezus myśli ich, rzekł: Przecz myślicie złe w sercach waszych?
Matthew	Mt	47	9	5	Cóż jest łacniéj rzec: Odpuszczająć się grzechy twoje? czyli rzec: Wstań a chódź?
Matthew	Mt	47	9	6	A iżbyście wiedzieli, że moc ma Syn człowieczy na ziemi odpuszczać grzechy, tedy rzekł powietrzem ruszonemu: Wstań, weźmij łoże twe, a idź do domu twego.
Matthew	Mt	47	9	7	I wstał i poszedł do domu swego.
Matthew	Mt	47	9	8	A ujrzawszy rzesze, bały się i chwaliły Boga, który dał takową moc ludziom.
Matthew	Mt	47	9	9	A gdy ztamtąd szedł Jezus, ujrzał człowieka siedzącego na cle, Mateusza imieniem. I rzekł mu: Pójdź za mną. A wstawszy poszedł za nim.
Matthew	Mt	47	9	10	I stało się, gdy on siedział u stołu w domu, oto wiele celników i grzeszników przyszedłszy, siedzieli u stołu z Jezusem i z uczniami jego.
Matthew	Mt	47	9	11	A widząc Pharyzeuszowie, mówili uczniom jego: Czemu z celniki i z grzeszniki je nauczyciel wasz?
Matthew	Mt	47	9	12	Lecz Jezus usłyszawszy, rzekł: Nie trzeba zdrowym lekarza, ale źle się mającym.
Matthew	Mt	47	9	13	A szedłszy nauczcie się, co jest: Miłosierdzia chcę, a nie ofiary; bom nie przyszedł wzywać sprawiedliwych, ale grzesznych.
Matthew	Mt	47	9	14	Tedy przystąpili do niego uczniowie Janowi, mówiąc: Przecz my i Pharyzeuszowie pościemy często, a uczniowie twoi nie poszczą?
Matthew	Mt	47	9	15	I rzekł im Jezus: Izali synowie oblubieńca smęcić się mogą, póki z nimi jest oblubieniec? Aleć przyjdą dni, gdy będzie wzięt od nich oblubieniec, a tedy będą pościć.
Matthew	Mt	47	9	16	A żaden nie wprawuje łaty surowego sukna w wiotchą szatę; albowiem obrywa od szaty całość jéj, i stawa się gorsze przedarcie.
Matthew	Mt	47	9	17	Ani leją wina młodego w stare statki; bo inaczéj pukają się statki, i wino się rozlewa, i statki się psują. Ale młode wino zlewają w statki nowe, a oboje bywają zachowane.
Matthew	Mt	47	9	18	To gdy on do nich mówił, oto książę jedno przystąpiło i kłaniało mu się, mówiąc: Panie! córka moja dopiero skonała, ale pójdź, włóż na nię rękę twoję, a żyć będzie.
Matthew	Mt	47	9	19	A wstawszy Jezus, szedł za nim i uczniowie jego.
Matthew	Mt	47	9	20	A oto niewiasta, która krwotok przez dwanaście lat cierpiała, przystąpiła z tyłu i dotknęła się kraju szaty jego.
Matthew	Mt	47	9	21	Bo mówiła sama w sobie: Bych się tylko dotknęła szaty jego, będę zdrowa.
Matthew	Mt	47	9	22	A Jezus obróciwszy się i ujrzawszy ją, rzekł: Ufaj córko! wiara twoja ciebie uzdrowiła. I uzdrowiona jest niewiasta od onéj godziny.
Matthew	Mt	47	9	23	A gdy przyszedł Jezus w dom książęcia i ujrzał piszczki i lud giełk czyniący,
Matthew	Mt	47	9	24	Mówił: Odstąpcie; albowiem nie umarła dzieweczka, ale śpi. I śmiali się z niego.
Matthew	Mt	47	9	25	A gdy wygnano rzeszą, wszedł i ujął rękę jéj, i powstała dzieweczka.
Matthew	Mt	47	9	26	I rozeszła się ta sława po wszystkiéj onéj ziemi.
Matthew	Mt	47	9	27	A gdy Jezus przechodził zonąd, szli za nim dwaj ślepi, wołając i mówiąc: Zmiłuj się nad nami, Synu Dawidów!
Matthew	Mt	47	9	28	A gdy przyszedł do domu, przystąpili do niego ślepi. I rzekł im Jezus: Wierzycie, iż wam to mogę uczynić? Rzekli mu: Iście, Panie!
Matthew	Mt	47	9	29	Tedy się dotknął oczu ich, mówiąc: Wedle wiary waszéj niechaj się wam stanie.
Matthew	Mt	47	9	30	I otworzyły się oczy ich, i zagroził im Jezus, mówiąc: Patrzcie, aby kto nie wiedział.
Matthew	Mt	47	9	31	Lecz oni wyszedłszy, rozsławili go po wszystkiéj onéj ziemi.
Matthew	Mt	47	9	32	A gdy ci odeszli, oto przywiedli mu człowieka niemego, djabelstwo mającego.
Matthew	Mt	47	9	33	A gdy było wygnane djabelstwo, przemówił niemy, i dziwowały się rzesze, mówiąc: Nigdy się tak nie okazało w Izraelu.
Matthew	Mt	47	9	34	Ale Pharyzeuszowie mówili: Przez książę djabelskie wygania djabły.
Matthew	Mt	47	9	35	I obchodził Jezus wszystkie miasta i miasteczka, nauczając w bóżnicach ich i przepowiadając Ewangelią królestwa, a uzdrawiając wszelką chorobę i wszelką niemoc.
Matthew	Mt	47	9	36	A widząc rzesze, zlitował się nad nimi, iż byli strudzeni i leżący jako owce, nie mające pasterza.
Matthew	Mt	47	9	37	Tedy rzekł uczniom swoim: Żniwo w prawdzie wielkie, ale robotników mało.
Matthew	Mt	47	9	38	Proścież tedy Pana żniwa, aby wysłał robotniki na żniwo swoje.
Matthew	Mt	47	10	1	I zezwawszy dwanaście uczniów swoich, dał im moc nad duchy nieczystymi, aby je wyganiali i uzdrawiali wszelaką chorobę i wszelaką niemoc.
Matthew	Mt	47	10	2	A dwanaście Apostołów te są imiona: Pierwszy Symon, którego zowią Piotr, i Andrzéj brat jego:
Matthew	Mt	47	10	3	Jakób, syn Zebedeuszów, i Jan, brat jego. Filip i Bartłomiéj, Tomasz i Mateusz celnik, Jakób Alpheuszów i Taddeusz,
Matthew	Mt	47	10	4	Symon Kananejczyk i Judasz Iszkaryot, który go téż wydał.
Matthew	Mt	47	10	5	Tych dwanaście posłał Jezus, rozkazując im, mówiąc: Na drogę poganów nie zachódźcie, i do miast Samarytańskich nie wchódźcie;
Matthew	Mt	47	10	6	Ale raczéj idźcie do owiec, które poginęły z domu Izraelskiego.
Matthew	Mt	47	10	7	A szedłszy przepowiadajcie, mówiąc: Iż się przybliżyło królestwo niebieskie.
Matthew	Mt	47	10	8	Niemocne uzdrawiajcie, umarłe wskrzeszajcie, trędowate oczyszczajcie, czarty wyrzucajcie: darmoście wzięli, darmo dawajcie.
Matthew	Mt	47	10	9	Nie miejcie złota, ani śrebra, ani pieniędzy w trzosach waszych.
Matthew	Mt	47	10	10	Ani taistry w drodze, ani dwu sukien, ani butów, ani laski; albowiem godzien jest robotnik strawy swojéj.
Matthew	Mt	47	10	11	A do któregokolwiek miasta albo miasteczka wnidziecie, pytajcie się, kto w niem jest godzien, i tam mieszkajcie, póki nie wynidziecie.
Matthew	Mt	47	10	12	A wchodząc w dom, pozdrawiajcie go, mówiąc: Pokój temu domowi.
Matthew	Mt	47	10	13	A jeźliby był on dom godny, przyjdzie nań pokój wasz, a jeźliby nie był godny, pokój wasz wróci się do was.
Matthew	Mt	47	10	14	I ktobykolwiek was nie przyjął, ani słuchał mów waszych, wychodząc precz z domu albo z miasta otrząśnijcie proch z nóg waszych.
Matthew	Mt	47	10	15	Zaprawdę powiadam wam: Lżéj będzie ziemi Sodomskiéj i Goromorrejskiéj w dzień sądny, niźli miastu onemu.
Matthew	Mt	47	10	16	Oto Ja was posyłam jako owce między wilki, bądźcież tedy mądrymi jako wężowie, a prostymi jako gołębice.
Matthew	Mt	47	10	17	A strzeżcie się ludzi; albowiem was będą wydawać do rad, i w bóżnicach swoich was biczować będą.
Matthew	Mt	47	10	18	I do starostów i do królów będziecie wodzeni dla mnie na świadectwo im i poganom.
Matthew	Mt	47	10	19	A gdy was wydadzą, nie myślcie, jako albo cobyście mówić mieli; bo wam będzie dano onéj godziny, cobyście mówili.
Matthew	Mt	47	10	20	Albowiem nie wy jesteście, którzy mówicie, ale Duch Ojca waszego, który mówi w was.
Matthew	Mt	47	10	21	A wyda brat brata na śmierć, i ojciec syna, i powstaną synowie przeciw rodzicom i o śmierć je przyprawiać będą.
Matthew	Mt	47	10	22	I będziecie w nienawiści u wszystkich dla imienia mego. Ale kto wytrwa aż do końca, ten będzie zbawion.
Matthew	Mt	47	10	23	A gdy was prześladować będą w tem mieście, uciekajcie do drugiego. Zaprawdę powiadam wam, że nie skończycie miast Izraelskich, aż przyjdzie Syn człowieczy.
Matthew	Mt	47	10	24	Nie jest uczeń nad mistrza, ani sługa nad pana swego.
Matthew	Mt	47	10	25	Dosyć uczniowi, aby był jako mistrz jego, a słudze, jako pan jego. Jeźli gospodarza Beelzebubem nazwali, jakóż daleko więcéj domowniki jego?
Matthew	Mt	47	10	26	Nie bójcież się ich tedy; albowiem nie jest nic skrytego, coby odkryto być nie miało: ani tajemnego, czegoby wiedzieć nie miano.
Matthew	Mt	47	10	27	Co wam w ciemności mówię, powiadajcie na świetle, a co w ucho słyszycie, przepowiadajcie na dachach.
Matthew	Mt	47	10	28	A nie bójcie się tych, którzy zabijają ciało, a dusze zabić nie mogą; ale raczéj bójcie się tego, który i duszę i ciało może zatracić do piekła.
Matthew	Mt	47	10	29	Izali dwu wróblów za pieniądz nie przedają, a jeden z nich nie upadnie na ziemię bez Ojca waszego.
Matthew	Mt	47	10	30	A wasze włosy wszystkie na głowie są policzone.
Matthew	Mt	47	10	31	Nie bójcież się tedy: lepsiście wy niż wiele wróblów.
Matthew	Mt	47	10	32	Wszelki tedy, który mię wyzna przed ludźmi, wyznam go Ja téż przed Ojcem moim, który jest w niebiesiech.
Matthew	Mt	47	10	33	A któryby się mnie zaprzał przed ludźmi, zaprzę się go i Ja przed Ojcem moim, który jest w niebiesiech.
Matthew	Mt	47	10	34	Nie mniemajcie, żebym przyszedł puszczać pokój na ziemię, nie przyszedłem puszczać pokoju, ale miecz.
Matthew	Mt	47	10	35	Bom przyszedł rozłączyć człowieka przeciw ojcowi jego, i córkę przeciw matce jéj, i niewiastkę przeciw świekrze jéj.
Matthew	Mt	47	10	36	I będą nieprzyjaciele człowieka domownicy jego.
Matthew	Mt	47	10	37	Kto miłuje ojca albo matkę więcéj niż mię, nie jest mnie godzien, a kto miłuje syna albo córkę nad mię, nie jest mnie godzien.
Matthew	Mt	47	10	38	A kto nie bierze krzyża swego, a nie naśladuje mnie, nie jest mnie godzien.
Matthew	Mt	47	10	39	Kto nalazł duszę swoję, straci ją; a ktoby utracił duszę swą dla mnie, najdzie ją.
Matthew	Mt	47	10	40	Kto was przyjmuje, mnie przyjmuje: a kto mnie przyjmuje, przyjmuje tego, który mię posłał.
Matthew	Mt	47	10	41	Kto przyjmuje proroka w imię proroka, zapłatę proroka weźmie, a kto przyjmuje sprawiedliwego w imię sprawiedliwego, zapłatę sprawiedliwego weźmie.
Matthew	Mt	47	10	42	A ktobykolwiek dał się napić jednemu z tych najmniejszych kubek zimnéj wody, tylko w imię ucznia, zaprawdę powiadam wam, nie straci zapłaty swojéj.
Matthew	Mt	47	11	1	I stało się, gdy Jezus przestał rozkazować dwiemanaście uczniom swoim, poszedł zonąd, aby uczył i przepowiadał w miastach ich.
Matthew	Mt	47	11	2	A Jan usłyszawszy w więzieniu dzieła Chrystusowe, posławszy dwu z uczniów swoich,
Matthew	Mt	47	11	3	Rzekł mu: Tyś jest, który masz przyjść, czyli inszego czekamy?
Matthew	Mt	47	11	4	A odpowiadając Jezus, rzekł im: Szedłszy odnieście Janowi, coście słyszeli i widzieli:
Matthew	Mt	47	11	5	Ślepi widzą, chromi chodzą, trędowaci bywają oczyszczeni, głuszy słyszą, umarli zmartwychwstają, ubogim Ewangelią opowiadają.
Matthew	Mt	47	11	6	A błogosławiony jest, który się ze mnie nie zgorszy.
Matthew	Mt	47	11	7	A gdy oni odeszli, począł Jezus mówić do rzesz o Janie: Coście wyszli na puszczą widzieć? trzcinę chwiejącą się od wiatru?
Matthew	Mt	47	11	8	Ale coście wyszli widzieć? człowieka w miękkie szaty obleczonego? Oto, którzy w miękkie szaty się obłóczą, w domiech królewskich są.
Matthew	Mt	47	11	9	Ale coście wyszli widzieć? Proroka? Zaiste powiadam wam, i więcéj niż proroka.
Matthew	Mt	47	11	10	Bo ten jest, o którym napisano: Oto Ja posyłam Anioła mego przed obliczem twojem, który zgotuje drogę twą przed tobą.
Matthew	Mt	47	11	11	Zaprawdę powiadam wam: Nie powstał między narodzonymi z niewiast większy nad Jana Chrzciciela, lecz który jest mniejszym w królestwie niebieskiem, większy jest, niźli on.
Matthew	Mt	47	11	12	A od dni Jana Chrzciciela aż dotąd, królestwo niebieskie gwałt cierpi, a gwałtownicy porywają je.
Matthew	Mt	47	11	13	Bo wszyscy prorocy i zakon aż do Jana prorokowali,
Matthew	Mt	47	11	14	A jeźli chcecie przyjąć, tenci jest Eliasz, który ma przyjść.
Matthew	Mt	47	11	15	Kto ma uszy ku słuchaniu, niechaj słucha.
Matthew	Mt	47	11	16	A komuż podobnym uczynię ten rodzaj? Podobny jest chłopiętom siedzącym na rynku, które wołając rówiennikom,
Matthew	Mt	47	11	17	Mówią: Śpiewaliśmy wam, a nie skakaliście, lamentowaliśmy, a nie płakaliście.
Matthew	Mt	47	11	18	Albowiem przyszedł Jan ani jedząc ani pijąc, i powiadają: Czarta ma.
Matthew	Mt	47	11	19	Przyszedł Syn człowieczy jedząc i pijąc, i mówią: Oto człowiek obżerca i winożarłok, przyjaciel celników i grzeszników. I usprawiedliwiona jest mądrość od synów swoich.
Matthew	Mt	47	11	20	Tedy począł wymawiać miastom, w których się stało bardzo wiele cudów jego, że nie czyniły pokuty:
Matthew	Mt	47	11	21	Biada tobie Korozaim! biada tobie Bethsaido! Bo gdyby się były w Tyrze i w Sydonie cuda stały, które się stały w was, dawnoby byli w włosiennicy i w popiele pokutę czyniły.
Matthew	Mt	47	11	22	Wszakże powiadam wam: Tyrowi i Sydonowi lżéj będzie w dzień sądny, niźli wam.
Matthew	Mt	47	11	23	A ty Kapharnaum! izali się aż do nieba wyniesiesz? aż do piekła zstąpisz; bo gdyby się były w Sodomie cuda stały, które się stały w tobie, snadźby były zostały aż do dnia tego.
Matthew	Mt	47	11	24	Wszakże powiadam wam, iż znośniéj będzie ziemi Sodomitów w dzień sądny, niźli tobie.
Matthew	Mt	47	11	25	W on czas odpowiadając Jezus, rzekł: Wyznawam tobie, Ojcze, Panie nieba i ziemie! żeś te rzeczy zakrył przed mądrymi i roztropnymi. a objawiłeś je malutkim.
Matthew	Mt	47	11	26	Tak Ojcze! iż się tak upodobało przed tobą.
Matthew	Mt	47	11	27	Wszystkie rzeczy dane mi są od Ojca mego. I nikt nie zna Syna jedno Ojciec, ani Ojca kto zna, jedno Syn, a komuby chciał Syn objawić.
Matthew	Mt	47	11	28	Pójdźcie do mnie wszyscy, którzy pracujecie i jesteście obciążeni, a Ja was ochłodzę.
Matthew	Mt	47	11	29	Weźmijcie jarzmo moje na się a uczcie się odemnie, żem jest cichy i pokornego serca, a najdziecie odpoczynek duszom waszym.
Matthew	Mt	47	11	30	Albowiem jarzmo moje wdzięczne jest, a brzemię moje lekkie.
Matthew	Mt	47	12	1	W on czas szedł Jezus w szabbat przez zboża, a uczniowie jego głodni będąc, poczęli rwać kłosie i jeść.
Matthew	Mt	47	12	2	A ujrzawszy Pharyzeuszowie, rzekli mu: Oto uczniowie twoi czynią, czego się nie godzi czynić w szabbaty.
Matthew	Mt	47	12	3	A on im powiedział: Nie czytaliście, co uczynił Dawid, kiedy łaknął, i którzy z nim byli?
Matthew	Mt	47	12	4	Jako wszedł do domu Bożego i chleb pokładny jadł, którego się mu nie godziło jeść, ani tym, którzy z nim byli, tylko samym kapłanom?
Matthew	Mt	47	12	5	Alboście nie czytali w zakonie, że w szabbaty kapłani w kościele gwałcą szabbat, a bez winy są?
Matthew	Mt	47	12	6	Lecz mówię wam, iż tu większy jest niż kościół.
Matthew	Mt	47	12	7	A gdybyście wiedzieli, co jest: Miłosierdzia chcę, a nie ofiary, nigdybyście byli nie potępiali niewinnych.
Matthew	Mt	47	12	8	Albowiem Panem jest Syn człowieczy i szabbatu.
Matthew	Mt	47	12	9	A gdy odszedł ztamtąd, przyszedł do bóżnice ich.
Matthew	Mt	47	12	10	A oto człowiek mający uschłą rękę, i pytali go, mówiąc: Godzili się w szabbaty uzdrawiać? aby go oskarżyli.
Matthew	Mt	47	12	11	A on im rzekł: Który z was człowiek będzie, któryby miał owcę jednę, a gdyby ona wpadła w dół w szabbat, izali jéj nie weźmie i podniesie?
Matthew	Mt	47	12	12	Jakoż daleko lepszy jest człowiek niźli owca? Przetóż się godzi w szabbaty dobrze czynić.
Matthew	Mt	47	12	13	Tedy rzekł człowiekowi: Wyciągnij rękę twoję. I wyciągnął, i przywrócona jest do zdrowia jako druga.
Matthew	Mt	47	12	14	A Pharyzeuszowie wyszedłszy, czynili radę przeciw niemu, jakoby go stracili.
Matthew	Mt	47	12	15	Ale Jezus wiedząc, odszedł ztamtąd, i szło ich za nim wiele, i uzdrowił je wszystkie.
Matthew	Mt	47	12	16	I rozkazał im, aby go nie objawiali.
Matthew	Mt	47	12	17	Aby się wypełniło, co było powiedziano przez Izajasza proroka, mówiącego:
Matthew	Mt	47	12	18	Oto sługa mój, któregom obrał, miły mój, w którym się dobrze upodobało duszy mojéj. Położę ducha mojego na nim, a sąd poganom opowie.
Matthew	Mt	47	12	19	Nie będzie się wadził, ani będzie wołał, i nikt nie usłyszy po ulicach głosu jego.
Matthew	Mt	47	12	20	Trzciny zgniecionéj nie złamie, a lnu kurzącego się nie zagasi, aż wystawi sąd ku zwycięstwu.
Matthew	Mt	47	12	21	A w imieniu jego poganie będą nadzieję mieli.
Matthew	Mt	47	12	22	Tedy mu przywiedzion jest mający djabelstwo, ślepy i niemy, i uzdrowił go, tak iż mówił i widział.
Matthew	Mt	47	12	23	I zdumiały się wszystkie rzesze i mówiły: Nie tenli to syn Dawidów?
Matthew	Mt	47	12	24	A Pharyzeuszowie usłyszawszy, rzekli: Ten nie wygania czartów, jedno przez Beelzebuba, książęcia czartowskiego.
Matthew	Mt	47	12	25	Ale Jezus wiedząc myśli ich, rzekł im: Wszelkie królestwo rozdzielone przeciwko sobie będzie spustoszone, i wszelkie miasto albo dom rozdzielony przeciwko sobie, nie ostoi się.
Matthew	Mt	47	12	26	A jeźli szatan szatana wyrzuca, przeciwko sobie jest rozdzielon, jakóż tedy ostoi się królestwo jego?
Matthew	Mt	47	12	27	A jeźliż Ja przez Beelzebuba wyrzucam czarty, synowie wasi przez kogo wyrzucają? Dlatego oni będą sędziami waszymi.
Matthew	Mt	47	12	28	Lecz jeźli Ja Duchem Bożym wyganiam czarty, tedyć na was przyszło królestwo Boże.
Matthew	Mt	47	12	29	Albo jako może kto wniść do domu mocarzowego i sprzęt jego rozchwycić, ażby pierwéj związał mocarza? tóż więc dopiero dom jego rozchwyci.
Matthew	Mt	47	12	30	Kto nie jest zemną, przeciwko mnie jest, a kto nie zbiera zemną, rozprasza.
Matthew	Mt	47	12	31	Dlatego powiadam wam: Wszelki grzech i bluźnierstwo będzie odpuszczone ludziom, ale bluźnierstwo Ducha nie będzie odpuszczone.
Matthew	Mt	47	12	32	I ktobykolwiek rzekł słowo przeciwko Synowi człowieczemu, będzie mu odpuszczono, ale ktoby mówił przeciw Duchowi Ś., nie będzie mu odpuszczono, ani w tym wieku, ani w przyszłym.
Matthew	Mt	47	12	33	Albo czyńcie drzewo dobre, i owoc jego dobry, albo czyńcie drzewo złe, i owoc jego zły; albowiem z owocu drzewo bywa poznane.
Matthew	Mt	47	12	34	Rodzaju jaszczórczy! jako możecie dobre rzeczy mówić, gdyżeście źli? ponieważ z obfitości serca usta mówią.
Matthew	Mt	47	12	35	Dobry człowiek z dobrego skarbu wynosi rzeczy dobre, a zły człowiek z złego skarbu wynosi złe.
Matthew	Mt	47	12	36	A powiadam wam, iż z każdego słowa próżnego, któreby wyrzekli ludzie, dadzą liczbę w dzień sądny.
Matthew	Mt	47	12	37	Albowiem z słów twoich będziesz usprawiedliwiony, i z słów twoich będziesz potępiony.
Matthew	Mt	47	12	38	Tedy odpowiedzieli mu niektórzy z Doktorów i z Pharyzeuszów, mówiąc: Nauczycielu! chcemy od ciebie znak widzieć.
Matthew	Mt	47	12	39	Który odpowiadając, rzekł im: Rodzaj zły i cudzołożny znaku szuka, a znak mu nie będzie dan, jedno znak Jonasa proroka.
Matthew	Mt	47	12	40	Albowiem jako był Jonas w brzuchu wieloryba trzy dni i trzy nocy, tak będzie Syn człowieczy w sercu ziemie trzy dni i trzy nocy.
Matthew	Mt	47	12	41	Mężowie Niniwitowie powstaną na sądzie z tym narodem, i potępią je, iż pokutę czynili na kazanie Jonasowe: a oto tu więcéj niźli Jonas.
Matthew	Mt	47	12	42	Królowa z południa powstanie na sądzie z tym narodem i potępi go, iż przyjechała z krajów ziemie słuchać mądrości Salomonowéj: a oto tu więcéj niż Salomon.
Matthew	Mt	47	12	43	A gdy nieczysty duch wynidzie od człowieka, chodzi po miejscach suchych, szukając odpoczynienia, a nie najduje.
Matthew	Mt	47	12	44	Tedy mówi: Wrócę się do domu mego, zkądem wyszedł, a przyszedłszy najduje go pusty, umieciony i ochędożony.
Matthew	Mt	47	12	45	Tedy idzie i bierze z sobą siedmi inszych duchów gorszych, niż sam: i wszedłszy mieszkają tam, i bywają ostateczne rzeczy człowieka onego gorsze niźli pierwsze. Tak będzie i temu narodowi złemu.
Matthew	Mt	47	12	46	Gdy on jeszcze mówił do rzeszy, oto matka jego i bracia stali przed domem, chcąc z nim mówić.
Matthew	Mt	47	12	47	I rzekł mu niektóry: Oto matka twoja i bracia twoi przed domem stoją, szukając cię.
Matthew	Mt	47	12	48	A on odpowiadając, rzekł mówiącemu do siebie: która jest matka moja i którzy są bracia moi?
Matthew	Mt	47	12	49	I ściągnąwszy rękę na ucznie swoje, rzekł: Oto matka moja i bracia moi.
Matthew	Mt	47	12	50	Albowiem ktobykolwiek uczynił wolą Ojca mego, który jest w niebiesiech, ten bratem moim i siostrą i matką jest.
Matthew	Mt	47	13	1	Dnia onego wyszedłszy Jezus z domu, siedział nad morzem.
Matthew	Mt	47	13	2	I zebrały się do niego wielkie rzesze, tak iż wstąpiwszy w łódź siedział, a wszystka rzesza na brzegu stała.
Matthew	Mt	47	13	3	I mówił im wiele przez podobieństwa, rzekąc: Oto który sieje, wyszedł siać.
Matthew	Mt	47	13	4	A gdy siał, niektóre padły przy drodze, i przylecieli ptacy powietrzni a pozobali je.
Matthew	Mt	47	13	5	A drugie padły na opoczyste, gdzie nie miały ziemie wiele, i wnet wzeszły, iż nie miały głębokości ziemie,
Matthew	Mt	47	13	6	A gdy słońce wzeszło, wygorzały, a iż nie miały korzenia, uschły.
Matthew	Mt	47	13	7	A drugie padły w ciernie, a ciernie wyrosło i zadusiło je.
Matthew	Mt	47	13	8	A drugie padły na ziemię dobrą i dały owoc, jedno setny, drugie sześćdziesiątny, drugie trzydziestny.
Matthew	Mt	47	13	9	Kto ma uszy ku słuchaniu, niechaj słucha.
Matthew	Mt	47	13	10	I przystąpiwszy uczniowie, rzekli mu: Czemu im w podobieństwach mówisz?
Matthew	Mt	47	13	11	Który odpowiadając, rzekł im: Iż wam dano jest wiedzieć tajemnice królestwa niebieskiego, a onym nie jest dano.
Matthew	Mt	47	13	12	Albowiem ktokolwiek ma, będzie mu dano, i obfitować będzie, a kto niema, i co ma, będzie wzięto od niego.
Matthew	Mt	47	13	13	Dlatego im w podobieństwach mówię, iż widząc nie widzą i słysząc nie słyszą, ani rozumieją.
Matthew	Mt	47	13	14	I pełni się w nich proroctwo Izajasza mówiącego: Słyszeniem słuchać będziecie, a nie zrozumiecie, a widząc widzieć będziecie, a nie ujrzycie.
Matthew	Mt	47	13	15	Albowiem zatyło serce ludu tego, a uszyma ciężko słyszeli, i oczy swe zamrużyli, żeby kiedy oczyma nie oglądali i uszyma nie słyszeli, a sercem nie zrozumieli, i nawrócili się, a uzdrowiłbym je.
Matthew	Mt	47	13	16	A wasze oczy błogosławione, iż widzą, i uszy wasze, iż słyszą.
Matthew	Mt	47	13	17	Albowiem zaprawdę mówię wam, iż wiele proroków i sprawiedliwych żądali widzieć, co widzicie, a nie widzieli, i słyszeć, co słyszycie, a nie słyszeli.
Matthew	Mt	47	13	18	Wy tedy słuchajcie podobieństwa siejącego.
Matthew	Mt	47	13	19	Wszelki, który słucha słowa królestwa, a nie rozumie, przychodzi złośnik i porywa, co jest wsiano w sercu jego. Ten jest, który jest przy drodze posiany.
Matthew	Mt	47	13	20	A który na opoczystych jest posiany, ten jest, który słucha słowa, i zarazem je z radością przyjmuje,
Matthew	Mt	47	13	21	A nie ma korzenia w sobie, ale doczesny jest, a gdy przypadnie utrapienie i prześladowanie dla słowa, wnet się gorszy.
Matthew	Mt	47	13	22	A który jest między ciernie wsiany, ten jest, który słucha słowa, a pieczołowanie świata tego i oszukanie bogactw zadusza słowo, i stawa się bez pożytku.
Matthew	Mt	47	13	23	A który jest wsiany na ziemię dobrą, jest ten, który słucha słowa i rozumie i owoc przynosi, i czyni jedno setny, a drugie sześćdziesiątny, a drugie trzydziestny.
Matthew	Mt	47	13	24	Insze podobieństwo przełożył im, mówiąc: Podobne się stało królestwo niebieskie człowiekowi, który posiał dobre nasienie na roléj swojéj.
Matthew	Mt	47	13	25	A gdy ludzie spali, przyszedł nieprzyjaciel jego i nasiał kąkolu między pszenicą i odszedł.
Matthew	Mt	47	13	26	A gdy urosła trawa i owoc uczyniła, tedy się pokazał i kąkol.
Matthew	Mt	47	13	27	A przystąpiwszy słudzy gospodarscy, rzekli mu: Panie, izaliś nie posiał dobrego nasienia na roléj twojéj? Zkąd tedy kąkol ma?
Matthew	Mt	47	13	28	I rzekł im: Nieprzyjaźny człowiek to uczynił. A słudzy rzekli mu: Chcesz, iż pójdziemy i zbierzemy je?
Matthew	Mt	47	13	29	I rzekł: Nie, byście snadź zbierając kąkol, nie wykorzenili zaraz z nim i pszenicę.
Matthew	Mt	47	13	30	Dopuśćcie obojgu rość aż do żniwa, a czasu żniwa rzekę żeńcom: Zbierzcie pierwéj kąkol, a zwiążcie go w snopki ku spaleniu, a pszenicę zgromadźcie do gumna mojego.
Matthew	Mt	47	13	31	Insze podobieństwo powiedział im, mówiąc: Podobne jest królestwo niebieskie ziarnu gorczycznemu, które wziąwszy człowiek, wsiał na roléj swojéj.
Matthew	Mt	47	13	32	Które najmniejszeć jest ze wszego nasienia, ale kiedy urośnie, większe jest ze wszech jarzyn i stawa się drzewem, tak iż przychodzą ptacy niebiescy i mieszkają na gałązkach jego.
Matthew	Mt	47	13	33	Insze podobieństwo powiedział im: Podobne jest królestwo niebieskie kwasowi, który wziąwszy niewiasta, zakryła we trzy miary mąki, aż wszystka skwaśniała.
Matthew	Mt	47	13	34	To wszystko mówił Jezus w podobieństwach do rzeszy, a krom podobieństwa nie mówił im,
Matthew	Mt	47	13	35	Aby się wypełniło to, co jest rzeczono przez proroka mówiącego: Otworzę usta moje w przypowieściach, będę wypowiadał skryte rzeczy od założenia świata.
Matthew	Mt	47	13	36	Tedy rozpuściwszy rzesze, przyszedł do domu, i przystąpili do niego uczniowie jego, mówiąc: Wyłóż nam podobieństwo kąkolu roléj.
Matthew	Mt	47	13	37	Który odpowiadając, rzekł im: Ten, który sieje dobre nasienie, jest Syn człowieczy.
Matthew	Mt	47	13	38	A rola jest świat, a dobre nasienie ci są synowie królestwa, a kąkol są synowie złego.
Matthew	Mt	47	13	39	A nieprzyjaciel, który go nasłał, jest djabeł, a żniwo jest dokonanie świata, a żeńcy są Aniołowie.
Matthew	Mt	47	13	40	Jako tedy kąkol zbierają i palą ogniem, tak będzie w dokonaniu świata.
Matthew	Mt	47	13	41	Pośle Syn człowieczy Anioły swoje, a zbiorą z królestwa jego wszystkie pogorszenia i te, którzy czynią nieprawość,
Matthew	Mt	47	13	42	I wrzucą je w piec ognisty; tam będzie płacz i zgrzytanie zębów.
Matthew	Mt	47	13	43	Tedy sprawiedliwi świecić będą jako słońce w królestwie Ojca ich. Kto ma uszy ku słuchaniu, niechaj słucha.
Matthew	Mt	47	13	44	Podobne jest królestwo niebieskie skarbowi skrytemu w roléj, który nalazłszy człowiek, skrył, a od radości jego odchodzi i wszystko, co ma, przedaje a onę rolą kupuje.
Matthew	Mt	47	13	45	Zasię podobne jest królestwo niebieskie człowiekowi kupcowi, szukającemu dobrych pereł.
Matthew	Mt	47	13	46	A nalazłszy jednę drogą perłę, odszedł i przedał wszystko, co miał, i kupił ją.
Matthew	Mt	47	13	47	Zasię podobne jest królestwo niebieskie niewodowi zapuszczonemu w morze, a ze wszelkiego rodzaju ryb zgromadzającemu.
Matthew	Mt	47	13	48	Który, gdy się napełnił, wyciągnąwszy, a na brzegu usiadłszy, wybrali dobre w naczynia, a złe precz wyrzucili.
Matthew	Mt	47	13	49	Tak będzie w dokonaniu świata; wynidą Aniołowie i wyłączą złe z pośrodku sprawiedliwych.
Matthew	Mt	47	13	50	I wrzucą je w piec ognisty; tam będzie płacz i zgrzytanie zębów.
Matthew	Mt	47	13	51	Wyrozumieliżeście to wszystko? mówią mu: Tak.
Matthew	Mt	47	13	52	Rzekł im: Przetóż każdy Doktor nauczony w królestwie niebieskiem podobny jest człowiekowi gospodarzowi, który wyjmuje z skarbu swego nowe i stare rzeczy.
Matthew	Mt	47	13	53	I stało się, gdy Jezus dokończył tych przypowieści, odszedł ztamtąd.
Matthew	Mt	47	13	54	I przyszedłszy do ojczyzny swojéj, nauczał je w bóżnicach ich, tak iż się zdumiewali i mówili: Zkądże temu ta mądrość i cuda?
Matthew	Mt	47	13	55	Izaż ten nie jest syn rzemieślniczy? Izaż matki jego nie zowią Marya, a bracią jego Jakób i Józeph i Symon i Judas?
Matthew	Mt	47	13	56	I siostry jego aza nie wszystkie u nas są? Zkądże tedy temu to wszystko?
Matthew	Mt	47	13	57	I gorszyli sie z niego. A Jezus rzekł im: Nie jest prorok beze czci, jedno w ojczyźnie swojéj a w domu swoim.
Matthew	Mt	47	13	58	I nie uczynił tam cudów wiele dla niedowiarstwa ich.
Matthew	Mt	47	14	1	W on czas usłyszał Herod Tetrarcha sławę o Jezusie.
Matthew	Mt	47	14	2	I rzekł służebnikom swoim: Tenci jest Jan Chrzciciel, on zmartwychwstał, i dlatego cuda się pokazują w nim.
Matthew	Mt	47	14	3	Albowiem Herod poimał Jana i związał go i wsadził do ciemnice dla Herodyady, żony brata swego.
Matthew	Mt	47	14	4	Bo mu Jan mówił: Nie godzić się jéj mieć tobie.
Matthew	Mt	47	14	5	A chcąc go zabić, bał się ludu; albowiem mieli go jako proroka.
Matthew	Mt	47	14	6	A w dzień narodzenia Herodowego tańcowała córka Herodyady w pośrodku i podobała się Herodowi.
Matthew	Mt	47	14	7	Zkąd pod przysięgą obiecał jéj dać, czegobykolwiek żądała od niego.
Matthew	Mt	47	14	8	A ona przestrzeżona od matki swéj, rzekła: Daj mi tu na misie głowę Jana Chrzciciela.
Matthew	Mt	47	14	9	I zasmucił się król, lecz dla przysięgi i tych, którzy pospołu siedzieli, kazał dać.
Matthew	Mt	47	14	10	A posławszy ściął Jana w ciemnicy.
Matthew	Mt	47	14	11	I przyniesiono głowę jego na misie, a oddano dziewce, i odniosła matce swojéj.
Matthew	Mt	47	14	12	A przyszedłszy uczniowie jego, wzięli ciało i pogrzebli je i przyszedłszy, opowiedzieli Jezusowi.
Matthew	Mt	47	14	13	Co usłyszawszy Jezus, ustąpił zonąd w łódce na miejsce puste osobno, a usłyszawszy rzesze, szły za nim z miast pieszo.
Matthew	Mt	47	14	14	A wyszedłszy ujrzał wielką rzeszą i zlitował się nad nimi i uzdrowił niemocne ich.
Matthew	Mt	47	14	15	A gdy był wieczór, przystąpili do niego uczniowie jego, mówiąc: Puste jest miejsce, a godzina już minęła: rozpuść rzesze, aby odszedłszy do miasteczek, kupili sobie żywności.
Matthew	Mt	47	14	16	A Jezus im rzekł: Nie potrzeba im iść, dajcie im wy jeść.
Matthew	Mt	47	14	17	Odpowiedzieli mu: Nie mamy tu jedno pięcioro chleba a dwie rybie.
Matthew	Mt	47	14	18	A on im rzekł: Przynieście mi je tu.
Matthew	Mt	47	14	19	A rozkazawszy rzeszom usięść na trawie, wziąwszy pięcioro chleba i dwie rybie, pojrzawszy w niebo, błogosławił, połamał i dał uczniom chleb, a uczniowie rzeszom.
Matthew	Mt	47	14	20	I jedli wszyscy i najedli się. I zebrali, co zbywało ułomków, dwanaście koszów pełnych.
Matthew	Mt	47	14	21	A tych, którzy jedli, była liczba pięć tysięcy mężów, oprócz niewiast i dziatek.
Matthew	Mt	47	14	22	A Jezus zarazem przymusił ucznie wstąpić w łódkę a uprzedzić się za morze, ażby rozpuścił rzesze.
Matthew	Mt	47	14	23	A rozpuściwszy rzeszą, wstąpił na górę sam się modlić. A gdy był wieczór, sam tam był.
Matthew	Mt	47	14	24	A łódkę na środku morza wały miotały; albowiem był wiatr przeciwny.
Matthew	Mt	47	14	25	Lecz czwartéj strażéj nocnéj szedł do nich, chodząc po morzu.
Matthew	Mt	47	14	26	A ujrzawszy go chodzącego po morzu, zatrwożyli się, mówiąc: Iż jest obłuda! i od bojaźni krzyknęli.
Matthew	Mt	47	14	27	A wnet mówił do nich Jezus, rzekąc: Miejcie ufność, jam jest, nie bójcie się.
Matthew	Mt	47	14	28	A Piotr odpowiadając, rzekł: Panie, jeźliś ty jest, każ mi przyjść do siebie po wodach.
Matthew	Mt	47	14	29	A on rzekł: Przyjdź. I wystąpiwszy Piotr z łódki, chodził po wodzie, aby przyszedł do Jezusa.
Matthew	Mt	47	14	30	A widząc wiatr gwałtowny, zlękł się: a gdy począł tonąć, zawołał, mówiąc: Panie, zachowaj mię!
Matthew	Mt	47	14	31	A wnet Jezus ściągnąwszy rękę, uchwycił go i rzekł mu: Małéj wiary, czemuś wątpił?
Matthew	Mt	47	14	32	A gdy wstąpili w łódkę, przestał wiatr.
Matthew	Mt	47	14	33	A którzy byli w łódce, przyszli i pokłonili mu się, mówiąc: Prawdziwieś jest Syn Boży.
Matthew	Mt	47	14	34	I gdy się przeprawili, przyszli do ziemie Genesar.
Matthew	Mt	47	14	35	A poznawszy go mężowie miejsca onego, posłali po wszystkiéj onéj krainie i przynieśli mu wszystkie, którzy się źle mieli.
Matthew	Mt	47	14	36	I prosili go, aby się choć kraju szaty jego dotykali, a którzy się kolwiek dotknęli, uzdrowieni są.
Matthew	Mt	47	15	1	Tedy przystąpili do niego Doktorowie z Jeruzalem i Pharyzeuszowie, mówiąc:
Matthew	Mt	47	15	2	Czemu uczniowie twoi przestępują ustawę starszych? albowiem nie umywają ręku swych, gdy chleb jedzą.
Matthew	Mt	47	15	3	A on odpowiadając, rzekł im: Czemu i wy przestępujecie rozkazanie Boże dla ustawy waszéj? Albowiem Bóg rzekł:
Matthew	Mt	47	15	4	Czcij ojca i matkę, i ktoby złorzeczył ojcu albo matce, śmiercią niechaj umrze.
Matthew	Mt	47	15	5	A wy powiadacie: Ktobykolwiek rzekł ojcu albo matce: Dar, którykolwiek jest ze mnie, tobie pożyteczen będzie, i nie będzie czcił ojca swego albo matki swojéj:
Matthew	Mt	47	15	6	I skaziliście rozkazanie Boże dla ustawy waszéj.
Matthew	Mt	47	15	7	Obłudnicy, dobrze o was prorokował Izajasz, mówiąc:
Matthew	Mt	47	15	8	Ten lud czci mię wargami; ale serce ich daleko jest odemnie.
Matthew	Mt	47	15	9	Lecz próżno mię chwalą, ucząc nauk i rozkazania ludzkich.
Matthew	Mt	47	15	10	A wezwawszy do siebie rzeszéj, rzekł im: Słuchajcie a rozumiejcie.
Matthew	Mt	47	15	11	Nie, co wchodzi w usta, plugawi człowieka, ale co wychodzi z ust, to plugawi człowieka.
Matthew	Mt	47	15	12	Tedy przystąpiwszy uczniowie jego, rzekli mu: Wiesz, iż Pharyzeuszowie, usłyszawszy to słowo, zgorszyli się?
Matthew	Mt	47	15	13	A on odpowiadając, rzekł: Wszelkie szczepienie, którego nie szczepił Ojciec mój niebieski, wykorzenione będzie.
Matthew	Mt	47	15	14	Zaniechajcież ich, ślepi są i wodzowie ślepych. A ślepy jeźliby ślepego prowadził, obadwa w dół wpadają.
Matthew	Mt	47	15	15	A Piotr odpowiadając, rzekł mu: Wyłóż nam to podobieństwo.
Matthew	Mt	47	15	16	A on rzekł: Jeszczeż i wy bez wyrozumienia jesteście?
Matthew	Mt	47	15	17	Nie rozumiecie, iż wszystko, co wchodzi w usta, do brzucha idzie i do wychodu się wyrzuca?
Matthew	Mt	47	15	18	Ale co z ust wychodzi, z serca pochodzi, a to plugawi człowieka.
Matthew	Mt	47	15	19	Albowiem z serca wychodzą złe myśli: mężobójstwa, cudzołóztwa, porubstwa, kradzieztwa, fałszywe świadectwa, bluźnierstwa.
Matthew	Mt	47	15	20	Teć są, które plugawią człowieka; ale jeść nieumytemi rękoma, człowieka nie plugawi.
Matthew	Mt	47	15	21	A wyszedłszy Jezus zonąd, odszedł w strony Tyru i Sydonu.
Matthew	Mt	47	15	22	A oto niewiasta Chananejska wyszedłszy z onych granic, zawołała, mówiąc mu: Zmiłuj się nademną Panie, synu Dawidów! córka moja od szatana ciężko dręczona jest.
Matthew	Mt	47	15	23	Który nie odpowiedział jéj słowa. A przystąpiwszy uczniowie jego, prosili go mówiąc: Odpraw ją; bo woła za nami.
Matthew	Mt	47	15	24	A on odpowiadając, rzeki: Nie jestem posłan, jedno do owiec, które zginęły domu Izraelskiego.
Matthew	Mt	47	15	25	A ona przyszła i pokłoniła mu się, mówiąc: Panie, ratuj mię!
Matthew	Mt	47	15	26	Który opowiadając, rzekł: Nie dobra jest, brać chleb synowski a miotać psom.
Matthew	Mt	47	15	27	A ona rzekła: I owszem, Panie; bo i szczenięta jedzą z odrobin, które padają z stołu panów ich.
Matthew	Mt	47	15	28	Tedy odpowiadając Jezus, rzekł jéj! O niewiasto! wielka jest wiara twoja; niechaj ci się stanie, jako chcesz. I uzdrowiona jest córka jéj od onéj godziny.
Matthew	Mt	47	15	29	I gdy ztamtąd odszedł Jezus, przyszedł nad morze Galilejskie, a wstąpiwszy na górę, siedział tam.
Matthew	Mt	47	15	30	I przyszły do niego wielkie rzesze, mając z sobą nieme, ślepe, chrome, ułomne i inszych wiele, i porzucili je u nóg jego, i uzdrowił je,
Matthew	Mt	47	15	31	Tak iż się rzesze dziwowały, widząc nieme mówiące, chrome chodzące, ślepe widzące, i wielbili Boga Izraelskiego.
Matthew	Mt	47	15	32	A Jezus zezwawszy uczniów swoich, rzekł: Żal mi rzeszéj; albowiem już trzy dni trwają przy mnie, a nie mają, coby jedli; a nie chcę ich opuścić głodnych, aby nie ustali w drodze.
Matthew	Mt	47	15	33	I rzekli mu uczniowie jego: Zkądże tedy nam tak wiele chleba na pustyni, abyśmy tak wielką rzeszą nakarmili?
Matthew	Mt	47	15	34	I rzekł im Jezus: Wiele macie chleba? A oni rzekli: Siedmioro i trochę rybek.
Matthew	Mt	47	15	35	I rozkazał rzeszéj, aby siedli na ziemi.
Matthew	Mt	47	15	36	A wziąwszy siedmioro chleba i ryby i dzięki uczyniwszy, złamał i dał uczniom swoim, a uczniowie dali ludowi.
Matthew	Mt	47	15	37	I jedli wszyscy i najedli się: i zebrali, co zbywało z ułomków, siedm koszów pełnych.
Matthew	Mt	47	15	38	A było tych, którzy jedli, cztery tysiące człowieka, oprócz dziatek i niewiast.
Matthew	Mt	47	15	39	A rozpuściwszy rzeszą, wstąpił w łódkę, i przyszedł na granice Magedan.
Matthew	Mt	47	16	1	A przystąpili do niego Pharyzeuszowie i Sadduceuszowie, kusząc i prosili go, aby im znak z nieba okazał.
Matthew	Mt	47	16	2	A on odpowiadając, rzekł im: Gdy bywa wieczór, mówicie: Pogoda będzie; bo się niebo czerwieni.
Matthew	Mt	47	16	3	A rano: Dziś niepogoda; albowiem się czerwieni smutne niebo. Postawę tedy nieba rozsądzić umiecie, a znaków czasów nie możecie.
Matthew	Mt	47	16	4	Rodzaj zły i cudzołożny znaku szuka, a znak nie będzie mu dano, jedno znak Jonasa proroka. I opuściwszy je, odszedł.
Matthew	Mt	47	16	5	A gdy przypłynęli uczniowie jego za morze, zapamiętali wziąć chleba.
Matthew	Mt	47	16	6	Który im rzekł: Patrzcie, a strzeżcie się kwasu Pharyzeuszów i Sadduceuszów.
Matthew	Mt	47	16	7	A oni myślili sami w sobie, mówiąc: Żeśmy nie wzięli chleba.
Matthew	Mt	47	16	8	A wiedząc Jezus, rzekł: Cóż myślicie między sobą, małéj wiary, że chleba nie macie?
Matthew	Mt	47	16	9	Jeszcze nie rozumiecie, ani pamiętacie pięciorga chleba na pięć tysięcy ludzi, i wieleście koszów wzięli?
Matthew	Mt	47	16	10	Ani siedmiorga chleba na cztery tysiące ludzi, i wieleście koszów wzięli?
Matthew	Mt	47	16	11	Czemuż nie rozumiecie, żem wam nie o chlebie mówił: strzeżcie się kwasu Pharyzeuszów i Sadduceuszów?
Matthew	Mt	47	16	12	Tedy zrozumieli, że nie mówił, aby się strzegli kwasu chlebowego, ale nauki Pharyzeuszów i Sadduceuszów.
Matthew	Mt	47	16	13	A przyszedł Jezus w strony Cezarejéj Philippowéj i pytał uczniów swoich, mówiąc: Czem mienią być ludzie Syna człowieczego?
Matthew	Mt	47	16	14	A oni rzekli: Jedni Janem Chrzcicielem, a drudzy Eliaszem, a insi Jeremiaszem, albo jednym z proroków.
Matthew	Mt	47	16	15	Rzekł im Jezus: A wy kim mię być powiadacie?
Matthew	Mt	47	16	16	Odpowiadając Symon Piotr, rzekł: Tyś jest Chrystus, Syn Boga żywego.
Matthew	Mt	47	16	17	A odpowiadając Jezus, rzekł mu: Błogosławionyś jest, Symonie, Barjona; bo ciało i krew nie objawiła tobie, ale Ojciec mój, który jest w niebiesiech.
Matthew	Mt	47	16	18	A Ja tobie powiadam, iżeś ty jest opoka, a na téj opoce zbuduję kościół mój, a bramy piekielne nie zwyciężą go.
Matthew	Mt	47	16	19	I tobie dam klucze królestwa niebieskiego: a cokolwiek zwiążesz na ziemi, będzie związano i w niebiesiech.
Matthew	Mt	47	16	20	Tedy przykazał uczniom swoim, aby nikomu nie powiadali, że on jest Jezusem Chrystusem.
Matthew	Mt	47	16	21	Odtąd począł Jezus okazować uczniom swoim, iż potrzeba jest, aby szedł do Jeruzalem i wiele cierpiał od starszych i od Doktorów i od przedniejszych kapłanów, i był zabit, i trzeciego dnia zmartwychwstał.
Matthew	Mt	47	16	22	I wziąwszy go Piotr, począł go strofować, mówiąc: Boże cię uchowaj, Panie! nie przyjdzie to na cię.
Matthew	Mt	47	16	23	Który obróciwszy się, rzekł Piotrowi: Pójdź za mną, szatanie! jesteś mi zgorszeniem; iż nie rozumiesz, co jest Bożego, ale co jest ludzkiego.
Matthew	Mt	47	16	24	Tedy Jezus rzekł uczniom swoim: Jeźli kto chce za mną iść, niech sam siebie zaprze i weźmie krzyż swój a naśladuje mię.
Matthew	Mt	47	16	25	Bo ktoby chciał zachować duszę swoje, straci ją, a ktoby stracił duszę swoje dla mnie, najdzie ją.
Matthew	Mt	47	16	26	Bo cóż pomoże człowiekowi, jeźliby wszystek świat zyskał, a na duszy swej szkodę podjął? albo co za odmianę da człowiek za duszę swoję?
Matthew	Mt	47	16	27	Albowiem przyjdzie Syn człowieczy w chwale Ojca swego z Anioły swoimi: a tedy odda każdemu według uczynków jego.
Matthew	Mt	47	16	28	Zaprawdę powiadam wam: Są niektórzy z tych, co tu stoją, którzy nie ukuszą śmierci, aż ujrzą Syna człowieczego, przychodzącego w królestwie swojem.
Matthew	Mt	47	17	1	A po sześci dniach wziął Jezus Piotra, Jakóba i Jana, brata jego, i wprowadził je na górę wysoką osobno.
Matthew	Mt	47	17	2	I przemienił się przed nimi. A oblicze jego rozjaśniało jako słońce, a szaty jego stały się białe jako śnieg.
Matthew	Mt	47	17	3	A oto się im ukazali Mojżesz i Eliasz, z nim rozmawiający.
Matthew	Mt	47	17	4	A odpowiadając Piotr, rzekł do Jezusa: Panie! dobrze jest nam tu być; jeźli chcesz, uczyńmy tu trzy przybytki, tobie jeden, Mojżeszowi jeden, a Eliaszowi jeden.
Matthew	Mt	47	17	5	Gdy on jeszcze mówił, oto obłok jasny okrył je, a oto głos z obłoku mówiący: Ten jest Syn mój miły, w którymem sobie dobrze upodobał jego słuchajcie.
Matthew	Mt	47	17	6	A usłyszawszy uczniowie, upadli na twarz swoję i bali się bardzo.
Matthew	Mt	47	17	7	I przystąpił Jezus i dotknął się ich i rzekł im: Wstańcie, a nie bójcie się.
Matthew	Mt	47	17	8	A podniósłszy oczy swe, nikogo nie widzieli, jedno samego Jezusa.
Matthew	Mt	47	17	9	A gdy zstępowali z góry, przykazał im Jezus, mówiąc: Nikomu nie powiadajcie widzenia, aż Syn człowieczy zmartwychwstanie.
Matthew	Mt	47	17	10	I pytali go uczniowie, mówiąc: Cóż tedy Doktorowie zakonni powiadają, iż Eliasz musi pierwéj przyjść?
Matthew	Mt	47	17	11	A on odpowiadając, rzekł im: Eliaszci przyjdzie i naprawi wszystko.
Matthew	Mt	47	17	12	Wszakże wam powiadam, iż Eliasz już przyszedł, a nie poznali go, ale uczynili nad nim, cokolwiek chcieli. Takci i Syn człowieczy będzie od nich cierpiał.
Matthew	Mt	47	17	13	Tedy zrozumieli uczniowie, że im o Janie Chrzcicielu powiedział.
Matthew	Mt	47	17	14	A gdy przyszedł do rzeszéj, przystąpił do niego człowiek, upadłszy przed nim na kolana, Mówiąc: Panie! zmiłuj się nad synem moim; albowiem lunatykiem jest i źle się ma; bo częstokroć wpada w ogień i częstokroć w wodę.
Matthew	Mt	47	17	15	I przywiodłem go uczniom twoim, a nie mogli go uzdrowić.
Matthew	Mt	47	17	16	A odpowiadając Jezus, rzekł: O rodzaju niewierny i przewrotny! i pókiż będę z wami? pókiż was będę cierpiał? przynieście go tu do mnie.
Matthew	Mt	47	17	17	I sfukał go Jezus, a wyszedł od niego czart, i uzdrowione jest pacholę od onéj godziny.
Matthew	Mt	47	17	18	Tedy przystąpili uczniowie do Jezusa osobno i rzekli: Czemuśmy go my wyrzucić nie mogli?
Matthew	Mt	47	17	19	Rzekł im Jezus: Dla niedowiarstwa waszego; bo wam zaprawdę powiadam: Będziecieli mieć wiarę, jako ziarno gorczyczne, rzeczecie téj górze: Przejdź ztąd ondzie, a przejdzie, i nic niepodobnego wam nie będzie.
Matthew	Mt	47	17	20	A tenci rodzaj nie bywa wypędzon, jedno przez modlitwę i post.
Matthew	Mt	47	17	21	A gdy oni przebywali w Galilei, rzekł im Jezus: Syn człowieczy ma być wydań w ręce ludzkie.
Matthew	Mt	47	17	22	I zabiją go, a trzeciego dnia zmartwychwstanie. I zasmucili się bardzo.
Matthew	Mt	47	17	23	A gdy przyszli do Kapharnaum, przystąpili, którzy Dydrachmy odbierali, do Piotra i rzekli mu: Mistrz wasz nie płaci Dydrachm?
Matthew	Mt	47	17	24	Rzekł: I owszem. A gdy wszedł w dom, uprzedził go Jezus, mówiąc: Co się tobie zda Symonie? Królowie ziemscy od kogo biorą podatek albo czynsz? od synów swoich, czyli od obcych?
Matthew	Mt	47	17	25	A on rzekł: Od obcych. Rzekł mu Jezus: Tedyć wolni są synowie.
Matthew	Mt	47	17	26	Ale abyśmy ich nie zgorszyli, idź do morza, a rzuć wędę, a onę rybę, która najpierwéj wynidzie, weźmij, a otworzywszy gębę jéj, najdziesz stater: ten wziąwszy, daj im za mię i za się.
Matthew	Mt	47	18	1	W onę godzinę przyszli do Jezusa uczniowie, mówiąc: Kto mniemasz większym jest w królestwie niebieskiem?
Matthew	Mt	47	18	2	A Jezus wezwawszy dziecięcia, postawił je w pośrodku ich
Matthew	Mt	47	18	3	I rzekł: Zaprawdę powiadam wam: Jeźli się nie nawrócicie i nie staniecie się jako dziatki, nie wnidziecie do królestwa niebieskiego.
Matthew	Mt	47	18	4	Ktokolwiek się tedy uniży jako to dzieciątko, ten jest większy w królestwie niebieskiem.
Matthew	Mt	47	18	5	A ktoby przyjął jedno dzieciątko takowe w imię moje, mnie przyjmuje.
Matthew	Mt	47	18	6	A ktoby zgorszył jednego z tych małych, którzy w mię wierzą, lepiéj mu, aby zawieszono kamień młyński u szyje jego, i zatopiono go w głębokości morskiéj.
Matthew	Mt	47	18	7	Biada światu dla zgorszenia; albowiem musząć przyjść zgorszenia: a wszakże biada człowiekowi onemu, przez którego zgorszenie przychodzi.
Matthew	Mt	47	18	8	A jeźli ręka twoja, albo noga twoja gorszy cię, odetnij ją i zarzuć od siebie. Lepiéjci tobie ułomnym albo chromym wniść do żywota, niźli mając dwie ręce albo dwie nodze, być wrzuconym w ogień wieczny.
Matthew	Mt	47	18	9	A jeźli oko twoje gorszy cię, wyłup je i zarzuć od siebie. Lepiéjci tobie z jednem okiem wniść do żywota, niźli dwie oczy mając, być wrzucony do piekła ognistego.
Matthew	Mt	47	18	10	Patrzcież, abyście nie wzgardzali jednego z tych małych; albowiem wam powiadam, iż Aniołowie ich w niebiesiech zawsze widzą oblicze Ojca mego, który jest w niebiesiech.
Matthew	Mt	47	18	11	Bo Syn człowieczy przyszedł, aby zbawił, co było zginęło.
Matthew	Mt	47	18	12	Co sie wam zda? Jeźliby kto miał sto owiec, a zabłądziłaby jedna z nich, aza nie opuszcza dziewięćdziesiąt i dziewięć na górach, i idzie szukać onéj, która zabłądziła?
Matthew	Mt	47	18	13	A jeźli mu się przyda naleść ją, zaprawdę powiadam wam, że się z niéj więcéj weseli, niż z dziewiącidziesiąt dziewiąci, które nie zbłądziły.
Matthew	Mt	47	18	14	Takci nie jest wola przed Ojcem waszym, który jest w niebiesiech, aby zginął jeden z tych małych.
Matthew	Mt	47	18	15	A jeźliby zgrzeszył przeciwko tobie brat twój, idź, a karz go między tobą i onym samym, jeźli cię usłucha, pozyszczesz brata twego.
Matthew	Mt	47	18	16	Ale jeźli cię nie usłucha, weźmij z sobą jeszcze jednego albo dwu, aby w uściech dwu albo trzech świadków stanęło wszelkie słowo.
Matthew	Mt	47	18	17	A jeźliby ich nie usłuchał, powiedz kościołowi; a jeźliby kościoła nie usłuchał, niech ci będzie jako poganin i celnik.
Matthew	Mt	47	18	18	Zaprawdę powiadam wam: Cobyściekolwiek związali na ziemi, będzie związano i na niebie, a cobyściekolwiek rozwiązali na ziemi, będzie rozwiązano i w niebie.
Matthew	Mt	47	18	19	Zasię powiadam wam, iż gdyby się z was dwaj zezwolili na ziemi, [0892]o wszelką rzecz, o którąby prosili, stanie się im od Ojca mego, który jest w niebiesiech.
Matthew	Mt	47	18	20	Albowiem gdzie są dwaj albo trzéj zgromadzeni w imię moje, tamem jest w pośrodku ich.
Matthew	Mt	47	18	21	Tedy Piotr przystąpiwszy do niego, rzekł: Panie! ilekroć brat mój zgrzeszy przeciwko mnie, a mam mu odpuścić? aż do siedmi kroć?
Matthew	Mt	47	18	22	Mówi mu Jezus: Nie powiadam ci aż do siedmikroć, ale aż do siedmidziesiąt siedmikroć.
Matthew	Mt	47	18	23	Dlatego przypodobane jest królestwo niebieskie człowiekowi królowi, który chciał kłaść liczbę z sługami swoimi.
Matthew	Mt	47	18	24	A gdy począł liczbę kłaść, przywiedziono mu jednego, który mu był winien dziesięć tysięcy talentów.
Matthew	Mt	47	18	25	A gdy nie miał zkąd oddać, kazał go Pan jego zaprzedać i żonę jego i dzieci i wszystko, co miał, i oddać.
Matthew	Mt	47	18	26	A upadłszy sługa on, prosił go, mówiąc: Miéj cierpliwość nademną, a wszystko tobie oddam.
Matthew	Mt	47	18	27	A Pan zlitowawszy się nad onym sługą, wypuścił go i dług mu odpuścił.
Matthew	Mt	47	18	28	Lecz sługa on wyszedłszy, nalazł jednego z towarzyszów swoich, który mu był winien sto groszy; i ująwszy, dusił go, mówiąc: Oddaj, coś winien.
Matthew	Mt	47	18	29	A upadłszy towarzysz jego, prosił go, mówiąc: Miéj cierpliwość nademną, a oddam ci wszystko.
Matthew	Mt	47	18	30	A on nie chciał, ale szedł i wsadził go do więzienia, ażby oddał dług.
Matthew	Mt	47	18	31	A ujrzawszy towarzysze jego, co się działo, zasmucili się bardzo i przyszli i powiedzieli Panu swemu wszystko, co się było stało.
Matthew	Mt	47	18	32	Tedy zawołał go Pan jego i rzekł mu: Sługo niecnotliwy! wszystek dług odpuściłem ci, iżeś mię prosił?
Matthew	Mt	47	18	33	Izali tedy i ty nie miałeś się zmiłować nad towarzyszem twoim, jakom się i ja zmiłował nad tobą?
Matthew	Mt	47	18	34	I rozgniewawszy się Pan jego, podał go katom, ażby oddał wszystek dług.
Matthew	Mt	47	18	35	Takci i Ojciec mój niebieski uczyni wam, jeźli nie odpuścicie każdy bratu swemu z serc waszych.
Matthew	Mt	47	19	1	I stało się, gdy dokończył Jezus tych mów, odszedł z Galilei i przyszedł na granice Żydowskiéj ziemie za Jordan.
Matthew	Mt	47	19	2	I szły za nim wielkie rzesze, i uzdrowił je tam.
Matthew	Mt	47	19	3	I przyszli do niego Pharyzeuszowie, kusząc go i mówdąc: Godzili się człowiekowi opuścić żonę swoje dla któréjkolwiek przyczyny?
Matthew	Mt	47	19	4	Który odpowiadając, rzekł im: Nie czytaliście, iż który stworzył człowieka od początku, mężczyznę i niewiastę stworzył je? I rzekł:
Matthew	Mt	47	19	5	Dlatego opuści człowiek ojca i matkę i złączy się z żoną swoją, i będą dwoje w jednem ciele.
Matthew	Mt	47	19	6	A tak już nie są dwoje, ale jedno ciało. Co tedy Bóg złączył, człowiek niechaj nie rozłącza.
Matthew	Mt	47	19	7	Rzekli mu: Przeczże tedy Mojżesz rozkazał dawać list rozwodny i opuścić?
Matthew	Mt	47	19	8	Rzekł im: Iż Mojżesz dla twardości serca waszego dopuścił wam opuszczać żony wasze, lecz od początku nie było tak.
Matthew	Mt	47	19	9	A powiadam wam: Iż ktobykolwiek opuścił żonę swoje oprócz dla porubstwa, a insząby pojął, cudzołoży: a ktoby opuszczoną pojął, cudzołoży.
Matthew	Mt	47	19	10	Rzekli mu uczniowie jego: Jeźli tak jest sprawa człowieka z żoną, niepożyteczno się żenić.
Matthew	Mt	47	19	11	Który im rzekł: Nie wszyscy pójmują słowa tego, ale którym jest dano.
Matthew	Mt	47	19	12	Albowiem są rzezańcy, którzy z żywota matki tak się narodzili, i są rzezańcy, którzy od ludzi są uczynieni, i są rzezańcy, którzy się sami otrzebili dla królestwa niebieskiego. Kto może pojąć, niechaj pojmuje.
Matthew	Mt	47	19	13	Tedy mu przyniesiono dziatki, aby ręce włożył na nie i modlił się, a uczniowie łajali im.
Matthew	Mt	47	19	14	Lecz Jezus rzekł im: Zaniechajcie dziatek, a nie zabraniajcie im przychodzić do mnie; albowiem takowych jest królestwo niebieskie.
Matthew	Mt	47	19	15	A gdy włożył na nie ręce, poszedł zonąd.
Matthew	Mt	47	19	16	A oto jeden przystąpiwszy, rzekł mu: Nauczycielu dobry! co dobrego mam czynić, abym miał żywot wieczny?
Matthew	Mt	47	19	17	Który mu rzekł: Co mię pytasz o dobrem? Jedenci jest dobry, Bóg. A jeźli chcesz wniść do żywota, chowaj przykazania.
Matthew	Mt	47	19	18	Rzekł mu: Które? A Jezus rzekł: Nie będziesz mężobójstwa czynił; Nie będziesz cudzołożył; Nie będziesz czynił kradzieży; Nie będziesz fałszywego świadectwa mówił.
Matthew	Mt	47	19	19	Czcij ojca twego i matkę twoję; a będziesz miłował bliźniego twego, jako samego siebie.
Matthew	Mt	47	19	20	Rzekł mu młodzieniec: Wszystkiegom tego strzegł od młodości mojéj, czegóż mi jeszcze nie dostawa?
Matthew	Mt	47	19	21	Rzekł mu Jezus: Jeźli chcesz być doskonałym, idź, przedaj, co masz, i daj ubogim, a będziesz miał skarb w niebie: a przyjdź, pójdź za mną.
Matthew	Mt	47	19	22	A gdy słowo młodzieniec usłyszał, odszedł smutny; albowiem miał majętności wiele.
Matthew	Mt	47	19	23	A Jezus rzekł uczniom swoim: Zaprawdę powiadam wam, iż bogaty trudno wnidzie do królestwa niebieskiego.
Matthew	Mt	47	19	24	I zasię powiadam wam: Łatwiéj jest wielbłądowi przez dziurę igielną przejść, niż bogatemu wniść do królestwa niebieskiego.
Matthew	Mt	47	19	25	A usłyszawszy to uczniowie, dziwowali się bardzo, mówiąc: Któż tedy może być zbawion?
Matthew	Mt	47	19	26	A Jezus pojrzawszy, rzekł im: U ludzi to niepodobno jest, ale u Boga wszystko jest podobno.
Matthew	Mt	47	19	27	Tedy Piotr odpowiadając rzekł mu: Otośmy my opuścili wszystko i poszliśmy za tobą: cóż nam tedy będzie?
Matthew	Mt	47	19	28	A Jezus rzekł im: Zaprawdę powiadam wam: Iż wy, którzyście szli za mną, w odrodzeniu, gdy usiędzie Syn człowieczy na stolicy majestatu swego, będziecie i wy siedzieć na dwanaście stolicach, sądząc dwojenaście pokolenia Izraelskie.
Matthew	Mt	47	19	29	I wszelki, któryby opuścił dom, albo bracią, albo siostry, albo ojca, albo matkę, albo żonę, albo syny, albo role dla imienia mego, tyle stokroć weźmie i żywot wieczny odzierży.
Matthew	Mt	47	19	30	A wiele pierwszych będą ostatecznymi, a ostatecznych pierwszymi.
Matthew	Mt	47	20	1	Podobne jest królestwo niebieskie człowiekowi gospodarzowi, który wyszedł bardzo rano najmować robotniki do winnice swojéj.
Matthew	Mt	47	20	2	A uczyniwszy umowę z robotnikami z grosza dziennego, posłał je do winnice swojéj.
Matthew	Mt	47	20	3	I wyszedłszy około trzeciéj godzinie, ujrzał drugie stojące na rynku próżnujące,
Matthew	Mt	47	20	4	I rzekł im: Idźcie i wy do winnice mojéj, a co będzie sprawiedliwa, dam wam.
Matthew	Mt	47	20	5	A oni poszli. I zasię wyszedł około szóstéj i dziewiątéj godzinie i także uczynił.
Matthew	Mt	47	20	6	A około jedenastéj wyszedł i nalazł drugie stojące i rzekł im: Co tu stoicie cały dzień próżnujący?
Matthew	Mt	47	20	7	Rzekli mu: Iż nas nikt nie najął. Rzekł im: Idźcie i wy do winnice mojéj.
Matthew	Mt	47	20	8	A gdy wieczór przyszedł, rzekł Pan winnice sprawcy swemu: Zawołaj robotników i oddaj im zapłatę, począwszy od ostatnich aż do pierwszych.
Matthew	Mt	47	20	9	Gdy tedy przyszli, którzy około jedenastéj godzinie byli przyszli, wzięli po groszu.
Matthew	Mt	47	20	10	A przyszedłszy i pierwsi, mniemali, żeby więcéj wziąć mieli; ale wzięli i oni po groszu.
Matthew	Mt	47	20	11	A wziąwszy szemrali przeciw gospodarzowi,
Matthew	Mt	47	20	12	Mówiąc: Ci ostateczni jednę godzinę robili, a uczyniłeś je równymi nam, którzyśmy nieśli ciężar dnia i upalenia.
Matthew	Mt	47	20	13	A on odpowiadając jednemu z nich, rzekł: Przyjacielu! nie czynięć krzywdy: azaś się zemną za grosz nie zmówił?
Matthew	Mt	47	20	14	Weźmij, co twego jest, a idź, chcę téż i temu ostatecznemu dać jako i tobie.
Matthew	Mt	47	20	15	Czyli mi się nie godzi uczynić, co chcę? czyli oko twoje złościwe jest, iżem ja jest dobry?
Matthew	Mt	47	20	16	Takci ostateczni będą pierwszymi, a pierwsi ostatecznymi; albowiem wiele jest wezwanych, ale mało wybranych.
Matthew	Mt	47	20	17	A wstępując Jezus do Jeruzalem, wziął dwanaście uczniów osobno i rzekł im:
Matthew	Mt	47	20	18	Oto wstępujemy do Jeruzalem, a Syn człowieczy będzie wydań przedniejszym kapłanom i Doktorom, i zdadzą go na śmierć.
Matthew	Mt	47	20	19	I podadzą go poganom ku naigrawaniu i biczowaniu i krzyżowaniu, a trzeciego dnia zmartwychwstanie.
Matthew	Mt	47	20	20	Tedy przystąpiła do niego matka synów Zebedeuszowych z syny swymi, czyniąc pokłon i prosząc czegoś od niego.
Matthew	Mt	47	20	21	Który jéj rzekł: Czego chcesz? Rzekła mu: Rzecz, aby siedzieli ci dwaj synowie moi, jeden po prawicy twojéj, a drugi po lewicy w królestwie twojem.
Matthew	Mt	47	20	22	A Jezus odpowiadając, rzekł: Nie wiecie, czego prosicie. Możecie pić kielich, który Ja będę pił? Rzekli mu: Możemy.
Matthew	Mt	47	20	23	Rzekł im: Kielichci mój pić będziecie, ale siedzieć po prawicy mojéj, albo po lewicy, nie jest moja rzecz dać wam, ale którym jest zgotowano od Ojca mojego.
Matthew	Mt	47	20	24	A usłyszawszy dziesięć, obruszyli się na dwu bratów.
Matthew	Mt	47	20	25	A Jezus wezwał ich do siebie i rzekł: Wiecie, iż książęta narodów panują nad nimi: a którzy więksi są, rozciągają władzę nad nimi.
Matthew	Mt	47	20	26	Nie tak będzie między wami, ale ktobykolwiek między wami chciał większym być, niech będzie sługą waszym.
Matthew	Mt	47	20	27	A ktoby między wami chciał pierwszym być, będzie sługą waszym.
Matthew	Mt	47	20	28	Jako Syn człowieczy nie przyszedł, aby mu służono, ale służyć i dać duszę swą na okup za wielu.
Matthew	Mt	47	20	29	A gdy oni wychodzili z Jerycha, szła za nim rzesza wielka.
Matthew	Mt	47	20	30	A oto dwaj ślepi siedzący przy drodze usłyszeli, iż Jezus przechodził, i zawołali mówiąc: Panie! zmiłuj się nad nami, synu Dawidów.
Matthew	Mt	47	20	31	Lecz rzesza łajała im, aby milczeli. A oni bardziej wołali, mówiąc: Panie! zmiłuj się nad nami, synu Dawidów.
Matthew	Mt	47	20	32	I stanął Jezus i zawołał ich i rzekł: Co chcecie, abym wam uczynił?
Matthew	Mt	47	20	33	Rzekli mu: Panie! aby otworzone były oczy nasze.
Matthew	Mt	47	20	34	A Jezus ulitowawszy się ich, dotknął oczu ich, a natychmiast przejrzeli i szli za nim.
Matthew	Mt	47	21	1	A gdy się przybliżali ku Jeruzalem, i przyszli do Bethphage, do góry oliwnéj, tedy Jezus posłał dwu uczniów,
Matthew	Mt	47	21	2	Mówiąc im: Idźcie do miasteczka, które jest przeciwko wam, a natychmiast najdziecie oślicę uwiązaną i oślę z nią; odwiążcie i przywiedźcie mi.
Matthew	Mt	47	21	3	A jeźliby wam kto co rzekł, powiedzcie, iż Pan ich potrzebuje: a zarazem puści je.
Matthew	Mt	47	21	4	A to się wszystko stało, aby się wypełniło, co jest powiedziano przez proroka mówiącego:
Matthew	Mt	47	21	5	Powiedzcie córce Syońskiéj: Oto król twój idzie tobie cichy, siedzący na oślicy i na oślęciu, synu podjarzemnéj.
Matthew	Mt	47	21	6	Szedłszy tedy uczniowie, uczynili, jako im rozkazał Jezus.
Matthew	Mt	47	21	7	I przywiedli oślicę i oślę i włożyli na nie odzienia swoje, a jego wsadzili na nie.
Matthew	Mt	47	21	8	A rzesza bardzo wielka słali szaty swoje na drodze, a drudzy obcinali gałązki z drzew i na drodze słali.
Matthew	Mt	47	21	9	A rzesze, które uprzedzały, i które pozad szły, wołały mówiąc: Hosanna synowi Dawidowemu! błogosławiony, który idzie w imię Pańskie. Hosanna na wysokościach!
Matthew	Mt	47	21	10	A gdy wjechał do Jeruzalem, wzruszyło się wszystko miasto, mówiąc: Któż to jest?
Matthew	Mt	47	21	11	A lud mówił: Ten jest Jezus prorok, z Nazareth Galilejskiego.
Matthew	Mt	47	21	12	I wszedł Jezus do kościoła Bożego i wyrzucał wszystkie przedawające i kupujące w kościele, a stoły bankierzów i stołki przedających gołębie poprzewracał.
Matthew	Mt	47	21	13	I rzekł im: Napisano jest: Dom mój dom modlitwy nazwan będzie, a wyście go uczynili jaskinią zbójców.
Matthew	Mt	47	21	14	I przystąpili do niego ślepi i chromi w kościele, i uzdrowił je.
Matthew	Mt	47	21	15	A widząc przedniejsi kapłani i Doktorowie dziwy, które czynił, i dzieci wołające w kościele i mówiące: Hosanna synowi Dawidowemu! rozgniewali się.
Matthew	Mt	47	21	16	I rzekli mu: Słyszysz, co ci mówią? A Jezus rzekł im: I owszem. Nie czytaliście nigdy, iż z ust niemowlątek i ssących doskonałąś uczynił chwałę?
Matthew	Mt	47	21	17	A opuściwszy je, wyszedł precz z miasta do Bethaniéj i tam został.
Matthew	Mt	47	21	18	A rano wracając się do miasta, łaknął.
Matthew	Mt	47	21	19	A ujrzawszy jedno figowe drzewo przy drodze, przyszedł do niego, i nie nalazł nic na niem jedno tylko liście, i rzekł mu: Niechaj się nigdy z ciebie owoc nie rodzi na wieki. I uschła zarazem figa.
Matthew	Mt	47	21	20	A ujrzawszy uczniowie, dziwowali się, mówiąc: Jakoć natychmiast uschła.
Matthew	Mt	47	21	21	A odpowiadając Jezus, rzekł im: Zaprawdę powiadam wam, jeźlibyście mieli wiarę, a nie wątpilibyście, nie tylko z figowem drzewem uczynicie, ale téż gdybyście téj górze rzekli: Podnieś się a rzuć się w morze, stanie się.
Matthew	Mt	47	21	22	I wszystko, o co byście prosili w modlitwie wierząc, weźmiecie.
Matthew	Mt	47	21	23	A gdy przyszedł do kościoła, przystąpili do niego, gdy uczył, przedniejsi kapłani i starsi ludu, mówiąc: Którą mocą to czynisz? a ktoć dał tę władzą?
Matthew	Mt	47	21	24	Odpowiadając Jezus, rzekł im: Spytam Ja téż was o jednę mowę, którą jeźli mi powiecie, Ja téż wam powiem, którą mocą to czynię.
Matthew	Mt	47	21	25	Chrzest Janów zkąd był? z nieba, czyli z ludzi? A oni rozbierali między sobą, mówiąc:
Matthew	Mt	47	21	26	Jeźli powiemy z nieba, rzecze nam: Czemużeście mu tedy nie uwierzyli? A jeźli powiemy z ludzi, boimy się rzesze; bo wszyscy mieli Jana za proroka.
Matthew	Mt	47	21	27	I odpowiadając Jezusowi, rzekli: Nie wiemy. Rzekł im téż on: Ani Ja wam powiem, którą mocą to czynię.
Matthew	Mt	47	21	28	A co się wam zda? Niektóry człowiek miał dwu synów, i przyszedłszy do pierwszego, rzekł: Synu, idź dziś, rób na winnicy mojéj.
Matthew	Mt	47	21	29	A on odpowiadając, rzekł: Nie chcę, ale potem żalem wzruszony, poszedł.
Matthew	Mt	47	21	30	A przyszedłszy do drugiego, rzekł takież. A on odpowiadając, rzekł: Idę Panie, a nie szedł.
Matthew	Mt	47	21	31	Któryż z dwu uczynił wolą ojcowską? Rzekli mu: Pierwszy. Powiedział im Jezus: Zaprawdę powiadam wam, iż celnicy i wszetecznice uprzedzą was do królestwa Bożego.
Matthew	Mt	47	21	32	Albowiem przyszedł do was Jan drogą sprawiedliwości, a nie uwierzyliście mu; a celnicy i wszetecznice uwierzyły mu; a wy widząc, aniście żalu nie mieli potem, abyście mu uwierzyli.
Matthew	Mt	47	21	33	Drugiéj przypowieści słuchajcie: Był człowiek gospodarz, który nasadził winnicę i płotem ją ogrodził i wkopał w niéj prasę i zbudował wieżę i najął ją oraczom i odjechał precz.
Matthew	Mt	47	21	34	A gdy się przybliżył czas owoców, posłał sługi swe do oraczów, aby odebrali owoce jego.
Matthew	Mt	47	21	35	A oracze poimawszy sługi jego, jednego ubili, drugiego zabili, drugiego zaś ukamionowali.
Matthew	Mt	47	21	36	Zasię posłał inszych sług więcéj niźli pierwszych, i także im uczynili.
Matthew	Mt	47	21	37	A na ostatek posłał do nich syna swego, mówiąc: Uszanują syna mego.
Matthew	Mt	47	21	38	A oracze ujrzawszy syna, mówili między sobą: Tenci jest dziedzic, pójdźcie, zabijmy go, a będziem mieć dziedzictwo jego.
Matthew	Mt	47	21	39	I poimawszy go, wyrzucili z winnice i zabili.
Matthew	Mt	47	21	40	Gdy tedy przyjdzie pan winnice, co uczyni oraczom onym?
Matthew	Mt	47	21	41	Rzekli mu: Złe źle potraci, a winnicę swą najmie inszym oraczom, którzy oddadzą mu owoc czasów swoich.
Matthew	Mt	47	21	42	Rzekł im Jezus: Nie czytaliście nigdy w Pismach: Kamień, który odrzucili budujący, ten się stał głową węgła: od Pana się to stało i dziwno jest w oczach naszych?
Matthew	Mt	47	21	43	Przetóż powiadam wam, iż będzie odjęte od was królestwo Boże, i będzie dane narodowi czyniącemu owoce jego.
Matthew	Mt	47	21	44	A kto padnie na ten kamień, będzie skruszon, a na kogoby upadł, zetrze go.
Matthew	Mt	47	21	45	A usłyszawszy przedniejsi kapłani i Pharyzeuszowie przypowieści jego, poznali, iż o nich mówił.
Matthew	Mt	47	21	46	A szukając go poimać, bali się rzesz; ponieważ go jako proroka mieli.
Matthew	Mt	47	22	1	A odpowiadając Jezus, mówił im zasię przez przypowieści, rzekąc:
Matthew	Mt	47	22	2	Podobne się stało królestwo niebieskie człowiekowi królowi, który sprawił gody małżeńskie synowi swemu.
Matthew	Mt	47	22	3	I posłał sługi swoje wzywać zaproszonych na gody, a nie chcieli przyjść.
Matthew	Mt	47	22	4	Zasię posłał insze sługi, mówiąc: Powiedzcie zaproszonym: Otom obiad swój nagotował, woły moje i karmne rzeczy są pobite i wszystko gotowo: pójdźcie na gody.
Matthew	Mt	47	22	5	A oni zaniedbali i odeszli, jeden do wsi swojéj, a drugi do kupiectwa swego.
Matthew	Mt	47	22	6	A drudzy poimali sługi jego i zelżywość im uczyniwszy, pobili.
Matthew	Mt	47	22	7	A usłyszawszy król, rozgniewał się i posławszy wojska swe, wytracił one mężobójce i miasto ich spalił.
Matthew	Mt	47	22	8	Tedy rzekł służebnikom swoim: Godyć są gotowe; lecz zaproszeni nie byli godnymi.
Matthew	Mt	47	22	9	A przeto idźcie na rozstania dróg, a którychkolwiek najdziecie, wzówcie na gody.
Matthew	Mt	47	22	10	I wyszedłszy słudzy jego na drogi, zebrali wszystkie, które naleźli, złe i dobre, i napełnione są gody siedzącymi.
Matthew	Mt	47	22	11	A wszedł król, aby oglądał siedzące, i obaczył tam człowieka nie odzianego szatą godowną.
Matthew	Mt	47	22	12	I rzekł mu: Przyjacielu! jakoś tu wszedł, nie mając szaty godownéj? A on zamilknął.
Matthew	Mt	47	22	13	Tedy rzekł król sługom: Związawszy ręce i nogi jego, wrzućcie go w ciemności zewnętrzne: tam będzie płacz i zgrzytanie zębów.
Matthew	Mt	47	22	14	Albowiem wiele jest wezwanych, lecz mało wybranych.
Matthew	Mt	47	22	15	Tedy odszedłszy Pharyzeuszowie, radzili się, jakoby go podchwycili w mowie.
Matthew	Mt	47	22	16	I posłali mu ucznie swoje z Herodyany, mówiąc: Nauczycielu! wiemy, iżeś jest prawdziwy, i drogi Bożéj w prawdzie nauczasz, a nie dbasz ni na kogo; albowiem nie oglądasz się na osobę ludzką.
Matthew	Mt	47	22	17	Powiedzże nam tedy, coć się zda? godzili się dać czynsz Cesarzowi, czyli nie?
Matthew	Mt	47	22	18	A Jezus poznawszy złość ich, rzekł: Czemu mię kusicie, obłudnicy?
Matthew	Mt	47	22	19	Pokażcie mi monetę czynszową. A oni mu przynieśli grosz.
Matthew	Mt	47	22	20	I rzekł im Jezus: Czyj jest ten obraz i napis?
Matthew	Mt	47	22	21	Rzekli mu: Cesarski. Tedy rzekł im: Oddajcież tedy co jest Cesarskiego, Cesarzowi, a co jest Bożego, Bogu.
Matthew	Mt	47	22	22	A usłyszawszy, dziwowali się i opuściwszy go, odeszli.
Matthew	Mt	47	22	23	Dnia onego przyszli do niego Sadduceuszowie, którzy powiadają, iż [0897]niemasz zmartwychwstania: i pytali go,
Matthew	Mt	47	22	24	Mówiąc: Nauczycielu! Mojżesz rzekł: Jeźliby kto umarł, nie mając syna, niech brat jego pojmie żonę jego i wzbudzi nasienie bratu swemu.
Matthew	Mt	47	22	25	A było siedm braciéj u nas; a pierwszy ożeniwszy się umarł: a nie mając nasienia, zostawił żonę swoję bratu swemu.
Matthew	Mt	47	22	26	Także wtóry i trzeci aż do siódmego.
Matthew	Mt	47	22	27	A na ostatek po wszystkich umarła i żona.
Matthew	Mt	47	22	28	W zmartwychwstaniu tedy któregóż z siedmi będzie żona? bo ją wszyscy mieli.
Matthew	Mt	47	22	29	A odpowiadając Jezus, rzekł im: Błądzicie, nie rozumiejąc Pism, ani mocy Bożéj.
Matthew	Mt	47	22	30	Albowiem w zmartwychwstaniu ani się żenią, ani za mąż idą; ale będą jako Aniołowie Boży w niebie.
Matthew	Mt	47	22	31	A o powstaniu umarłych nie czytaliście, co powiedziano jest od Boga mówiącego wam:
Matthew	Mt	47	22	32	Jam jest Bóg Abrahamów i Bóg Izaaków i Bóg Jakobów? Nie jestci Bóg umarłych, ale żywych.
Matthew	Mt	47	22	33	A usłyszawszy rzesze, dziwowały się nauce jego.
Matthew	Mt	47	22	34	A usłyszawszy Pharyzeuszowie, iż usta zawarł Sadduceuszom, zeszli się społu.
Matthew	Mt	47	22	35	I zapytał go jeden z nich, zakonny Doktor, kusząc go:
Matthew	Mt	47	22	36	Nauczycielu! które jest wielkie przykazanie w zakonie?
Matthew	Mt	47	22	37	Rzekł mu Jezus: Będziesz miłował Pana, Boga twego, ze wszystkiego serca twego i ze wszystkiéj dusze twojéj i że wszystkiéj myśli twojéj.
Matthew	Mt	47	22	38	Toć jest największe i pierwsze przykazanie.
Matthew	Mt	47	22	39	A wtóre podobne jest temu: Będziesz miłował bliźniego twego jako samego siebie.
Matthew	Mt	47	22	40	Na tem dwojgu przykazaniu wszystek zakon zawisł i prorocy.
Matthew	Mt	47	22	41	A gdy się Pharyzeuszowie zebrali, spytał ich Jezus,
Matthew	Mt	47	22	42	Mówiąc: Co się wam zda o Chrystusie? Czyj jest syn? Rzekli mu: Dawidów.
Matthew	Mt	47	22	43	Rzekł im: Jakoż tedy Dawid w duchu zowie go Panem? mówiąc:
Matthew	Mt	47	22	44	Rzekł Pan Panu memu: Siedź po prawicy mojéj, aż położę nieprzyjacioły twoje podnóżkiem nóg twoich.
Matthew	Mt	47	22	45	Jeźli tedy Dawid zowie go Panem, jakoż jest synem jego?
Matthew	Mt	47	22	46	A żaden nie mógł mu odpowiedzieć słowa, ani śmiał żaden od onego dnia więcéj go pytać.
Matthew	Mt	47	23	1	Tedy Jezus mówił do rzesze i do uczniów swoich,
Matthew	Mt	47	23	2	Rzekąc: Na stolicy Mojżeszowéj usiedli Doktorowie i Pharyzeuszowie.
Matthew	Mt	47	23	3	Wszystko tedy, cokolwiek wam rozkażą, zachowywajcie i czyńcie, ale wedle uczynków ich nie czyńcie; albowiem mówią, a nie czynią.
Matthew	Mt	47	23	4	Bo wiążą brzemiona ciężkie i nieznośne i kładą na ramiona ludzkie, a palcem swym nie chcą się ich ruszyć.
Matthew	Mt	47	23	5	A wszystkie sprawy swe czynią, aby byli widziani od ludzi; albowiem rozszerzają bramy swe, i większe czynią kraje.
Matthew	Mt	47	23	6	A miłują pierwsze siedzenia na wieczerzach i pierwsze stolice w bóżnicach,
Matthew	Mt	47	23	7	I pozdrowiania na rynku, i być zwanymi od ludzi Rabbi.
Matthew	Mt	47	23	8	Ale wy nie zówcie się Rabbi; albowiem jeden jest nauczyciel wasz, a wszyscy jesteście bracia.
Matthew	Mt	47	23	9	I ojca nie zówcie sobie na ziemi; albowiem jeden jest Ojciec wasz, który jest w niebiesiech.
Matthew	Mt	47	23	10	Ani się zówcie nauczycielmi, gdyż jeden nauczyciel wasz, Chrystus.
Matthew	Mt	47	23	11	Który jest większy z was, będzie sługą waszym.
Matthew	Mt	47	23	12	A ktoby się wywyższał, będzie uniżon: a ktoby się uniżał, będzie wywyższon.
Matthew	Mt	47	23	13	A biada wam, Doktorowie i Pharyzeuszowie obłudnicy! iż zamykacie królestwo niebieskie przed ludźmi; albowiem wy nie wchodzicie, ani wchodzącym dopuszczacie wniść.
Matthew	Mt	47	23	14	Biada wam, Doktorowie i Pharyzeuszowie obłudnicy! iż wyjadacie domy wdów, długie modlitwy czyniąc: dlatego większy sąd odniesiecie?
Matthew	Mt	47	23	15	Biada wam, Doktorowie i Pharyzeuszowie obłudnicy! iż obchodzicie morze i suchą, abyście uczynili jednego nowego Żydowina: a gdy się stanie, czynicie go synem piekła dwakroć więcéj niż was.
Matthew	Mt	47	23	16	Biada wam, wodzowie ślepi! którzy mówicie: Ktobykolwiek przysiągł na kościół, nic to; ale ktoby przysiągł na złoto kościelne, winien jest.
Matthew	Mt	47	23	17	Głupi i ślepi! albowiem cóż większego jest, złoto, czy kościół, który poświęca złoto?
Matthew	Mt	47	23	18	A ktobykolwiek przysiągł na ołtarz, nic to: lecz ktobykolwiek przysiągł na dar, który jest na nim, winien jest.
Matthew	Mt	47	23	19	Ślepi! albowiem cóż większego jest, dar, czyli ołtarz, który poświęca dar?
Matthew	Mt	47	23	20	Kto tedy przysięga na ołtarz, przysięga nań i na wszystko, co na nim jest.
Matthew	Mt	47	23	21	A ktobykolwiek przysięgał na kościół, przysięga nań i na tego, który w nim mieszka.
Matthew	Mt	47	23	22	I kto przysięga na niebo, przysięga na stolicę Bożą i na tego, który na niéj siedzi.
Matthew	Mt	47	23	23	Biada wam, Doktorowie i Pharyzeuszowie obłudnicy! iż dawacie dziesięcinę z miętki i z anyżu i z kminu, a opuściliście, co ważniejszego jest w zakonie, sąd i miłosierdzie i wiarę. To było trzeba działać, a owego nie opuszczać.
Matthew	Mt	47	23	24	Wodzowie ślepi, którzy przecedzacie komara, a wielbłąda połykacie.
Matthew	Mt	47	23	25	Biada wam, Doktorowie i Pharyzeuszowie obłudnicy! iż oczyszczacie co jest zewnątrz kubka i misy, a wewnątrz pełni jesteście drapieztwa i plugastwa.
Matthew	Mt	47	23	26	Pharyzeuszu ślepy! oczyść pierwéj, co jest wewnątrz kubka i misy, aby to, co zewnątrz jest, czystem się stało.
Matthew	Mt	47	23	27	Biada wam, Doktorowie i Pharyzeuszowie obłudnicy! iż jesteście podobni grobom pobielanym, które z wierzchu zdadzą się piękne ludziom, ale wewnątrz pełne są kości umarłych i wszelakiego plugastwa.
Matthew	Mt	47	23	28	Także i wy z wierzchu się wprawdzie zdacie ludziom sprawiedliwi, lecz wewnątrz pełni jesteście obłudności i nieprawości.
Matthew	Mt	47	23	29	Biada wam, Doktorowie i Pharyzeuszowie obłudnicy! którzy budujecie groby proroków i zdobicie pamiątki sprawiedliwych.
Matthew	Mt	47	23	30	I powiadacie: Byśmy byli za dni ojców naszych, nie bylibyśmy towarzyszmi ich we krwi proroków.
Matthew	Mt	47	23	31	A tak świadkami jesteście sami sobie, iż jesteście synowie tych, którzy proroki pobili.
Matthew	Mt	47	23	32	Wy téż dopełnicie miary ojców waszych.
Matthew	Mt	47	23	33	Wężowie! rodzaju jaszczórczy! jakóż ucieczecie przed sądem piekła?
Matthew	Mt	47	23	34	Przeto oto Ja posyłam do was proroki i mędrce i Doktory, a z nich zabijecie i ukrzyżujecie, i z nich ubiczujecie w bóżnicach waszych, i będziecie prześladować od miasta do miasta.
Matthew	Mt	47	23	35	Aby przyszła na was wszystka krew sprawiedliwa, która rozlana jest na ziemi, ode krwie Abla sprawiedliwego, aż do krwie Zacharyasza, syna Barachiaszowego, któregoście zabili między kościołem i ołtarzem.
Matthew	Mt	47	23	36	Zaprawdę powiadam wam: Przyjdzie to wszystko na ten naród.
Matthew	Mt	47	23	37	Jeruzalem, Jeruzalem! które zabijasz proroki i kamionujesz te, którzy do ciebie są posłani: ilekroć chciałem zgromadzić syny twoje, jako kokosz kurczęta swoje pod skrzydła zgromadza, a nie chciałoś?
Matthew	Mt	47	23	38	Oto wam zostanie dom wasz pusty.
Matthew	Mt	47	23	39	Albowiem powiadam wam: Nie ujrzycie mię odtąd, aż rzeczecie: Błogosławiony, który idzie w imię Pańskie.
Matthew	Mt	47	24	1	A wyszedłszy Jezus z kościoła, szedł, i przystąpili uczniowie jego, aby mu ukazali budowania kościelne.
Matthew	Mt	47	24	2	A on odpowiadając, rzekł im: Widzicie to wszystko? Zaprawdę powiadam wam, nie zostanie tu kamień na kamieniu, któryby nie był zepsowany.
Matthew	Mt	47	24	3	A gdy on siedział na górze oliwnéj, przystąpili do niego osobno uczniowie, mówiąc: Powiedz nam, kiedy to będzie? a co za znak przyjścia twego i dokonania świata?
Matthew	Mt	47	24	4	A odpowiadając Jezus, rzekł im: Patrzcie, aby was kto nie zwiódł.
Matthew	Mt	47	24	5	Albowiem wiele ich przyjdzie na imię moje, rzekąc: Jam jest Chrystus: i wiele ich zwiodą.
Matthew	Mt	47	24	6	Bo usłyszycie wojny i wieści o wojnach. Patrzcież, abyście sobą nie trwożyli; boć się to musi stać, ale jeszcze nie jest koniec.
Matthew	Mt	47	24	7	Albowiem powstanie naród przeciwko narodowi, i królestwo przeciwko królestwu, i będą mory i głody i drżenia ziemie po miejscach.
Matthew	Mt	47	24	8	A to wszystko są początki boleści.
Matthew	Mt	47	24	9	Tedy podadzą was w udręczenie i będą was zabijać, i będziecie nienawidzeni od wszech narodów dla imienia mego.
Matthew	Mt	47	24	10	A tedy wiele się ich zgorszy, a jeden drugiego wydadzą, i jeden drugiego nienawidzieć będą.
Matthew	Mt	47	24	11	I wiele fałszywych proroków powstanie, i wielu zwiodą.
Matthew	Mt	47	24	12	A iż się rozmnoży nieprawość, oziębnie miłość wiela.
Matthew	Mt	47	24	13	A kto wytrwa aż do końca, ten będzie zbawion.
Matthew	Mt	47	24	14	I będzie przepowiadana ta Ewangelia królestwa po wszystkiéj ziemi, na świadectwo wszystkim narodom: a tedy przyjdzie koniec.
Matthew	Mt	47	24	15	Gdy tedy ujrzycie brzydkość spustoszenia, która jest opowiedziana przez Daniela proroka, stojącą na miejscu świętem, kto czyta niech rozumie.
Matthew	Mt	47	24	16	Tedy którzy są w Żydowskiéj ziemi, niech uciekają na góry:
Matthew	Mt	47	24	17	A kto na dachu, niechaj nie zstępuje, aby co wziął z domu swego:
Matthew	Mt	47	24	18	A kto na roli, niech się nie wraca brać sukni swojéj.
Matthew	Mt	47	24	19	A biada brzemiennym i karmiącym w one dni!
Matthew	Mt	47	24	20	A proście, aby uciekanie wasze nie było w zimie, albo w szabbat.
Matthew	Mt	47	24	21	Albowiem na on czas będzie wielki ucisk, jaki nie był od początku świata aż dotąd, ani będzie.
Matthew	Mt	47	24	22	A gdyby nie były skrócone one dni, żadne ciało nie byłoby zachowane: ale dla wybranych będą skrócone dni one.
Matthew	Mt	47	24	23	Tedy jeźliby wam kto rzekł: Oto tu jest Chrystus, albo ondzie, nie wierzcie.
Matthew	Mt	47	24	24	Albowiem powstaną fałszywi Chrystusowie i fałszywi prorocy, i czynić będą znaki wielkie i cuda, tak iżby w błąd zawiedzieni byli, (jeźli może być) i wybrani.
Matthew	Mt	47	24	25	Otom wam opowiedział.
Matthew	Mt	47	24	26	Jeźliby tedy wam rzekli: Oto na puszczy jest, nie wychodźcie, oto w tajemnych gmachach, nie wierzcie.
Matthew	Mt	47	24	27	Albowiem jako błyskawica wychodzi od wschodu słońca i okazuje się aż na zachodzie, tak będzie i przyjście Syna człowieczego.
Matthew	Mt	47	24	28	Gdziebykolwiek było ciało, tam się i orłowie zgromadzą.
Matthew	Mt	47	24	29	A natychmiast po utrapieniu onych dni słońce się zaćmi i księżyc nie da światłości swojéj, a gwiazdy będą padać z nieba, i mocy niebieskie poruszone będą.
Matthew	Mt	47	24	30	A na on czas się ukaże znak Syna człowieczego na niebie: i tedy będą narzekać wszystkie pokolenia ziemie i ujrzą Syna człowieczego, przychodzącego w obłokach niebieskich z mocą wielką i majestatem.
Matthew	Mt	47	24	31	I pośle Anioły swoje z trąbą i głosem wielkim, i zgromadzą wybrane jego ze czterech wiatrów, od krajów niebios aż do krajów ich.
Matthew	Mt	47	24	32	A od figowego drzewa uczcie się podobieństwa: Gdy już gałąź jego odmładza się, i liście się wypuszcza, wiecie, iż blizko jest lato.
Matthew	Mt	47	24	33	Także i wy, gdy ujrzycie to wszystko, wiedzcie, iż blizko jest we drzwiach.
Matthew	Mt	47	24	34	Zaprawdę powiadam wam, iż nie przeminie ten naród, ażby się stało to wszystko.
Matthew	Mt	47	24	35	Niebo i ziemia przeminą, ale słowa moje nie przeminą.
Matthew	Mt	47	24	36	Lecz o onym dniu i godzinie nikt nie wie, ani Aniołowie niebiescy, jedno sam Ojciec.
Matthew	Mt	47	24	37	A jako za dni Noego, tak będzie i przyjście Syna człowieczego.
Matthew	Mt	47	24	38	Albowiem jako we dni przed potopem jedli i pili, żenili się i za mąż dawali, aż do onego dnia, którego wszedł Noe do korabia,
Matthew	Mt	47	24	39	I nie poznali, aż przyszedł potop i zabrał wszystkie, tak będzie i przyjście Syna człowieczego.
Matthew	Mt	47	24	40	Tedy będą dwaj na roléj: jeden będzie wzięt, a drugi zostawion.
Matthew	Mt	47	24	41	Dwie mielące we młynie: jedna będzie wzięta, a druga zostawiona.
Matthew	Mt	47	24	42	Czujcież tedy; albowiem nie wiecie, któréj godziny wasz Pan przyjdzie.
Matthew	Mt	47	24	43	A to wiedzcie, że gdyby wiedział gospodarz, któréj godziny złodziéj ma przyjść, czułby wżdy, a nie dopuściłby podkopać domu swego.
Matthew	Mt	47	24	44	Przetóż i wy bądźcie gotowi; bo któréj godziny nie wzwiecie, Syn człowieczy przyjdzie.
Matthew	Mt	47	24	45	Który mniemasz jest sługa wierny i roztropny, którego postanowił pan jego nad czeladzią swoją, aby im dał obrok na czas?
Matthew	Mt	47	24	46	Błogosławiony sługa on, którego gdy przyjdzie Pan jego, najdzie tak czyniącego.
Matthew	Mt	47	24	47	Zaprawdę powiadam wam, że go postanowi nad wszystkiemi dobry swemi.
Matthew	Mt	47	24	48	A jeźliby rzekł on zły sługa w sercu swojem: Długo pan mój przyjść omieszkiwa,
Matthew	Mt	47	24	49	I począłby bić towarzysze swoje, a jadłby i pił z pijanicami:
Matthew	Mt	47	24	50	Przyjdzie pan sługi onego w dzień, którego się nie spodziewa i w godzinę, któréj nie wzwie:
Matthew	Mt	47	24	51	I odłączy go, a część jego położy z obłudnikami: tam będzie płacz i zgrzytanie zębów.
Matthew	Mt	47	25	1	Tedy podobne będzie królestwo niebieskie dziesiąci pannom, które wziąwszy lampy swoje, wyszły przeciw oblubieńcowi i oblubienicy.
Matthew	Mt	47	25	2	A pięć z nich było głupich, a pięć mądrych.
Matthew	Mt	47	25	3	Ale pięć głupich wziąwszy lampy, nie wzięły oleju z sobą.
Matthew	Mt	47	25	4	A mądre wzięły oleju w naczynia swoje z lampami.
Matthew	Mt	47	25	5	A gdy oblubieniec omieszkawał, zdrzymały się wszystkie i posnęły.
Matthew	Mt	47	25	6	A w północy stało się wołanie: Oto oblubieniec idzie, wynidźcie przeciwko jemu.
Matthew	Mt	47	25	7	Tedy wstały one wszystkie panny i ochędożyły lampy swoje.
Matthew	Mt	47	25	8	Lecz głupie rzekły mądrym: Dajcie nam z oleju waszego; boć lampy nasze gasną.
Matthew	Mt	47	25	9	Odpowiedziały mądre, mówiąc: By snadź nam i wam niedostało, idźcie raczéj do przedających, a kupcie sobie.
Matthew	Mt	47	25	10	A gdy szły kupować, przyszedł oblubieniec, a które były gotowe, weszły z nim na gody, i zamknione są drzwi.
Matthew	Mt	47	25	11	A na ostatek przyszły i drugie panny, mówiąc: Panie, Panie! otwórz nam.
Matthew	Mt	47	25	12	A on odpowiadając, rzekł: Zaprawdę mówię wam, nie znam was.
Matthew	Mt	47	25	13	Czujcież tedy; bo nie wiecie dnia ani godziny.
Matthew	Mt	47	25	14	Albowiem jako człowiek precz odjeżdżając, wezwał sług swoich i dał im majętności swoje,
Matthew	Mt	47	25	15	I dał jednemu pięć talentów, a drugiemu dwa, a drugiemu jeden, każdemu wedle własnego przemożenia, i wnetże odjechał.
Matthew	Mt	47	25	16	A poszedłszy on, który był wziął pięć talentów, robił nimi i zyskał drugie pięć.
Matthew	Mt	47	25	17	Także i ten, który był wziął dwa, zyskał drugie dwa.
Matthew	Mt	47	25	18	Lecz ten, który wziął jeden, szedłszy zakopał w ziemi i skrył pieniądze pana swego.
Matthew	Mt	47	25	19	A po niemałym czasie wrócił się pan onych sług i uczynił liczbę z nimi.
Matthew	Mt	47	25	20	A przystąpiwszy ten, który wziął pięć talentów, przyniósł drugie pięć talentów, mówiąc: Panie! dałeś mi pięć talentów, otom drugie pięć zyskał.
Matthew	Mt	47	25	21	Rzekł mu Pan jego: Dobrzeć, sługo dobry i wierny! gdyżeś nad małem był wiernym, nad wielem cię postanowię, wnidź do wesela Pana twego.
Matthew	Mt	47	25	22	I przystąpił téż, który był dwa talenty wziął, i rzekł: Panie! dałeś mi dwa talenty, otom drugie dwa zyskał.
Matthew	Mt	47	25	23	Rzekł mu Pan jego: Dobrzeć, sługo dobry i wierny! gdyżeś był wiernym nad małem, nad wielem cię postanowię, wnidź do wesela Pana twego.
Matthew	Mt	47	25	24	A przystąpiwszy téż, który był jeden talent wziął, rzekł: Panie! wiem, iżeś jest człowiek srogi, żniesz, gdzieś nie siał, i zbierasz gdzieś nie rozproszył,
Matthew	Mt	47	25	25	A bojąc się, odszedłem i skryłem talent twój w ziemię; oto masz, co jest twego.
Matthew	Mt	47	25	26	A odpowiadając Pan jego, rzekł mu: Sługo zły i gnuśny! wiedziałeś, iż żnę, gdziem nie siał, i zgromadzam, gdziem nie rozproszył,
Matthew	Mt	47	25	27	Miałeś tedy pieniądze moje poruczyć bankierzom, a ja przyszedłszy, wżdybym był odebrał swe z lichwą.
Matthew	Mt	47	25	28	A przetóż weźmijcie od niego talent, a dajcie temu, który ma dziesięć talentów.
Matthew	Mt	47	25	29	Albowiem wszelkiemu mającemu będzie dano, i obfitować będzie, a temu, który nie ma, i to, co się zda mieć, będzie wzięto od niego.
Matthew	Mt	47	25	30	A niepożytecznego sługę wrzućcie do ciemności zewnętrznéj. Tam będzie płacz i zgrzytanie zębów.
Matthew	Mt	47	25	31	A gdy przyjdzie Syn człowieczy w majestacie swoim, i wszyscy Aniołowie z nim, tedy siędzie na stolicy majestatu swego.
Matthew	Mt	47	25	32	I będą zgromadzone przedeń wszystkie narody, i odłączy je jedne od drugich, jako pasterz odłącza owce od kozłów.
Matthew	Mt	47	25	33	I postawi owce po prawicy swojej, a kozły po lewicy.
Matthew	Mt	47	25	34	Tedy rzecze król tym, którzy będą po prawicy jego: Pójdźcie błogosławieni Ojca mego, otrzymajcie królestwo wam zgotowane od założenia świata.
Matthew	Mt	47	25	35	Albowiem łaknąłem, a daliście mi jeść, pragnąłem, a napoiliście mię: byłem gościem, a przyjęliście mię:
Matthew	Mt	47	25	36	Nagim, a przyodzialiście mię, chorym, a nawiedziliście mię, byłem w więzieniu, a przyszliście do mnie.
Matthew	Mt	47	25	37	Tedy mu odpowiedzą sprawiedliwi, mówiąc: Panie! kiedyżeśmy cię widzieli łaknącym, a nakarmiliśmy cię? pragnącym, a daliśmyć pić?
Matthew	Mt	47	25	38	Kiedyśmy cię téż widzieli gościem, i przyjęliśmy cię? albo nagim, i przyodzialiśmy cię?
Matthew	Mt	47	25	39	Albo kiedyśmy cię widzieli niemocnym, albo w ciemnicy, i przyszliśmy do ciebie?
Matthew	Mt	47	25	40	A odpowiadając król, rzecze im: Zaprawdę powiadam wam: Pókiście uczynili jednemu z tych braciéj mojéj najmniejszych, mnieście uczynili.
Matthew	Mt	47	25	41	Tedy rzecze i tym, którzy po lewicy będą: Idźcie odemnie, przeklęci! w ogień wieczny, który zgotowany jest djabłu i Aniołom jego.
Matthew	Mt	47	25	42	Albowiemem łaknął, a nie daliście mi jeść, pragnąłem, a nie daliście mi pić:
Matthew	Mt	47	25	43	Byłem gościem, a nie przyjęliście mię, nagim, a nie przyodzialiście mię, niemocnym i w ciemnicy, a nie nawiedziliście mię.
Matthew	Mt	47	25	44	Tedy mu odpowiedzą i oni, mówiąc: Panie! kiedyżeśmy cię widzieli łaknącym, albo pragnącym, albo gościem, albo nagim, albo niemocnym, albo w ciemnicy, a nie służyliśmy tobie?
Matthew	Mt	47	25	45	Tedy im odpowie, mówiąc: Zaprawdę powiadam wam: Pókiście nie uczynili jednemu z tych najmniejszych, aniście mnie uczynili.
Matthew	Mt	47	25	46	I pójdą ci na mękę wieczną: a sprawiedliwi do żywota wiecznego.
Matthew	Mt	47	26	1	I stało się, gdy dokończył Jezus tych wszystkich mów, rzekł uczniom swoim:
Matthew	Mt	47	26	2	Wiecie, iż po dwu dniu Pascha będzie, a Syn człowieczy będzie wydan, aby był ukrzyżowan.
Matthew	Mt	47	26	3	Tedy się zebrali przedniejsi kapłani i starsi z ludu do dworu Najwyższego kapłana, którego zwano Kaiphaszem.
Matthew	Mt	47	26	4	I naradzili się, aby Jezusa zdradą poimali i zabili.
Matthew	Mt	47	26	5	Lecz mówili: Nie w dzień święty, aby snadź nie stał sie rozruch między ludem.
Matthew	Mt	47	26	6	A gdy Jezus był w Bethanii, w domu Symona trędowatego,
Matthew	Mt	47	26	7	Przystąpiła do niego niewiasta, mając alabastr olejku drogiego, i wylała na głowę jego, gdy u stołu siedział.
Matthew	Mt	47	26	8	A widząc uczniowie, zagniewali się, mówiąc: Na cóż ta utrata?
Matthew	Mt	47	26	9	Albowiem móżono to drogo przedać ubogim.
Matthew	Mt	47	26	10	A wiedząc Jezus, rzekł im: Przecz się przykrzycie téj niewieście? bo dobry uczynek przeciwko mnie uczyniła.
Matthew	Mt	47	26	11	Albowiem zawsze ubogie macie z sobą, ale mnie nie zawsze macie.
Matthew	Mt	47	26	12	Bo ta wylawszy ten olejek na ciało moje, uczyniła na pogrzeb mój.
Matthew	Mt	47	26	13	Zaprawdę mówię wam: Gdziekolwiek będzie przepowiadana ta Ewangelia po wszystkim świecie, i co ta uczyniła, będzie powiadano na jéj pamiątkę.
Matthew	Mt	47	26	14	Tedy odszedł jeden ze dwunaście, którego zwano Judaszem Iszkaryotem, do przedniejszych kapłanów,
Matthew	Mt	47	26	15	I rzekł im: Co mi chcecie dać, a ja go wam wydam? A oni naznaczyli mu trzydzieści śrebrnych.
Matthew	Mt	47	26	16	A od onąd szukał pogody, aby go wydał.
Matthew	Mt	47	26	17	W pierwszy tedy dzień przaśników przystąpili uczniowie do Jezusa, mówiąc: Gdzie chcesz, abyśmyć zgotowali jeść Pascha?
Matthew	Mt	47	26	18	A Jezus rzekł: Idźcie do miasta do niektórego człowieka, a rzeczcie mu: Mistrz mówi: Czas mój blisko jest, u ciebie czynię Pascha z uczniami mymi.
Matthew	Mt	47	26	19	I uczynili uczniowie, jako im rozkazał Jezus, i zgotowali Pascha.
Matthew	Mt	47	26	20	A gdy był wieczór, siedział ze dwiemanaście uczniów swoich.
Matthew	Mt	47	26	21	A gdy oni jedli, rzekł: Zaprawdę powiadam wam, iż jeden z was mnie wyda.
Matthew	Mt	47	26	22	I zasmuciwszy się bardzo, poczęli każdy mówić: Azażem ja jest, Panie?
Matthew	Mt	47	26	23	A on odpowiadając, rzekł: Który macza zemną rękę w misie, ten mię wyda.
Matthew	Mt	47	26	24	Synci człowieczy idzie, jako napisano o nim; ale biada onemu człowiekowi, przez którego Syn człowieczy będzie wydan! dobrze mu było, aby się był nie narodził on człowiek.
Matthew	Mt	47	26	25	A odpowiadając Judasz, który go wydał, rzekł: Azażem ja jest, Mistrzu? Rzekł mu: Tyś powiedział.
Matthew	Mt	47	26	26	A gdy oni wieczerzali, wziął Jezus chleb i błogosławił i łamał i dawał uczniom swoim i rzekł: Bierzcie i jedzcie, to jest ciało moje.
Matthew	Mt	47	26	27	A wziąwszy kielich, dzięki czynił i dał im, rzekąc: Pijcie z tego wszyscy.
Matthew	Mt	47	26	28	Albowiem ta jest krew moja nowego Testamentu, która za wielu będzie wylana na odpuszczenie grzechów.
Matthew	Mt	47	26	29	A powiadam wam: Nie będę pił odtychmiast z tego owocu winnéj macice, aż do dnia onego, gdy go będę pił z wami nowy w królestwie Ojca mego.
Matthew	Mt	47	26	30	I hymn odprawiwszy, wyszli na górę Oliwną.
Matthew	Mt	47	26	31	Tedy im rzekł Jezus: Wszyscy wy zgorszenie weźmiecie ze mnie téj nocy; albowiem jest napisano: Uderzę pasterza, i rozproszą się owce trzody.
Matthew	Mt	47	26	32	Lecz gdy zmartwychwstanę, uprzedzę was do Galilei.
Matthew	Mt	47	26	33	A odpowiadając Piotr, rzekł jemu: Choćby się wszyscy zgorszyli z ciebie, ja nigdy się nie zgorszę.
Matthew	Mt	47	26	34	Rzekł mu Jezus: Zaprawdę powiadam ci, iż téj nocy, pierwéj niż kur zapieje, trzykroć się mnie zaprzesz.
Matthew	Mt	47	26	35	Rzekł mu Piotr: Choćby mi téż z tobą przyszło umrzeć, nie zaprzę się ciebie. Także i wszyscy uczniowie mówili.
Matthew	Mt	47	26	36	Tedy przyszedł Jezus z nimi do wsi, którą zowią Gethsemani, i rzekł uczniom swoim: Siedźcie tu, aż pójdę ondzie i będę się modlił.
Matthew	Mt	47	26	37	A wziąwszy Piotra i dwu synów Zebedeuszowych, począł się smucić i tęsknić sobie.
Matthew	Mt	47	26	38	Tedy im rzekł: Smętna jest dusza moja aż do śmierci; czekajcie tu, a czujcie ze mną.
Matthew	Mt	47	26	39	A postąpiwszy trochę, padł na oblicze swoje, modląc się i mówiąc: Ojcze mój, jeźli można rzecz, niechaj odejdzie odemnie ten kielich; wszakże nie jako ja chcę, ale jako ty.
Matthew	Mt	47	26	40	I przyszedł do uczniów swoich i nalazł je śpiące i rzekł Piotrowi: Tak nie mogliście jednéj godziny czuć ze mną?
Matthew	Mt	47	26	41	Czujcie a módlcie się, abyście nie weszli w pokusę; duchci wprawdzie jest ochotny, ale ciało mdłe.
Matthew	Mt	47	26	42	Zasię powtóre odszedł i modlił się, rzekąc: Ojcze mój, jeźli nie może ten kielich odejść, jedno abym go pił, niech się dzieje wola twoja.
Matthew	Mt	47	26	43	I przyszedł powtóre i nalazł je śpiące; albowiem były oczy ich obciążone.
Matthew	Mt	47	26	44	A zostawiwszy je, zaś odszedł, i trzeci raz się modlił, tęż mowę mówiąc.
Matthew	Mt	47	26	45	Tedy przyszedł do uczniów swoich i rzekł im: Już śpijcie i odpoczywajcie; oto przybliżyła się godzina, a Syn człowieczy będzie wydan w ręce grzeszników.
Matthew	Mt	47	26	46	Wstańcie, pójdźmy! oto się przybliżył, który mię wyda.
Matthew	Mt	47	26	47	A gdy on jeszcze mówił, oto Judasz, jeden ze dwunaście przyszedł, a z nim wielka rzesza z mieczmi i z kijmi, posłani od przedniejszych kapłanów i starszych ludu.
Matthew	Mt	47	26	48	A który go wydał, dał im znak, mówiąc: Któregokolwiek pocałuję, tenci jest, imajcie go.
Matthew	Mt	47	26	49	I natychmiast przystąpiwszy do Jezusa, rzekł: Bądź pozdrowion, Rabbi! i pocałował go.
Matthew	Mt	47	26	50	A Jezus rzekł mu: Przyjacielu! na coś przyszedł? Tedy przystąpili i rzucili się na Jezusa i poimali go.
Matthew	Mt	47	26	51	A oto jeden z tych, którzy byli z Jezusem, wyciągnąwszy rękę, dobył korda swego, a uderzywszy sługę książęcia kapłańskiego, uciął ucho jego.
Matthew	Mt	47	26	52	Tedy mu rzekł Jezus: Obróć kord swój na miejsce jego; albowiem wszyscy, którzy miecz biorą, mieczem poginą.
Matthew	Mt	47	26	53	Czyli mniemasz, abym nie mógł prosić Ojca mego, a stawiłby mi teraz więcéj niż dwanaście hufców Aniołów?
Matthew	Mt	47	26	54	Jakóż się tedy wypełnią Pisma, iż się tak musi stać?
Matthew	Mt	47	26	55	Onéj godziny mówił Jezus rzeszom: Wyszliście jako na zbójcę z mieczmi i z kijmi, poimać mię. Siedziałem na każdy dzień u was ucząc w kościele, a nie poimaliście mię?
Matthew	Mt	47	26	56	A to się wszystko działo, aby się wypełniły Pisma prorockie. Tedy uczniowie wszyscy opuściwszy go, pouciekali.
Matthew	Mt	47	26	57	A oni poimawszy Jezusa, wiedli do Kaiphasza, najwyższego kapłana, gdzie się byli zebrali Doktorowie i starsi.
Matthew	Mt	47	26	58	A Piotr szedł za nim zdaleka aż do dworu najwyższego kapłana, a wszedłszy tam, siedział z sługami, aby widział koniec.
Matthew	Mt	47	26	59	A przedniejsi kapłani i wszystka rada siedząca szukali fałszywego świadectwa przeciwko Jezusowi, aby go o śmierć przyprawili.
Matthew	Mt	47	26	60	I nie naleźli, acz wiele fałszywych świadków przychodziło. A na koniec przyszli dwaj fałszywi świadkowie
Matthew	Mt	47	26	61	I rzekli: Ten mówił: Mogę zepsować kościół Boży, a po trzech dniach zasię go zbudować.
Matthew	Mt	47	26	62	A wstawszy najwyższy kapłan, rzekł mu: Nic nie odpowiadasz na to, co ci przeciwko tobie świadczą?
Matthew	Mt	47	26	63	Lecz Jezus milczał. A przedniejszy kapłan rzekł mu: Poprzysięgam cię przez Boga żywego, abyś nam powiedział, jeźliś ty jest Chrystus, syn Boży?
Matthew	Mt	47	26	64	Rzekł mu Jezus: Tyś powiedział. Jednak powiadam wam: Odtąd ujrzycie Syna Człowieczego, siedzącego na prawicy mocy Bożéj i przychodzącego w obłokach niebieskich.
Matthew	Mt	47	26	65	Tedy najwyższy kapłan rozdarł szaty swoje, mówiąc: Zbluźnił! cóż daléj potrzebujemy świadków? otoście teraz słyszeli bluźnierstwo.
Matthew	Mt	47	26	66	Co się wam zda? A oni odpowiadając, rzekli: Winien jest śmierci.
Matthew	Mt	47	26	67	Tedy plwali na oblicze jego i bili go kułakami, a drudzy policzki twarzy jego zadawali,
Matthew	Mt	47	26	68	Mówiąc: Prorokuj nam, Chrystusie! kto jest, który cię uderzył?
Matthew	Mt	47	26	69	A Piotr siedział przed domem na podwórzu. I przystąpiła do niego jedna służebnica, mówiąc: I tyś był z Jezusem Galilejskim.
Matthew	Mt	47	26	70	A on się zaprzał przed wszystkimi, rzekąc: Nie wiem, co mówisz.
Matthew	Mt	47	26	71	A gdy on wychodził ze drzwi, ujrzała go druga służebnica i rzekła tym, co tam byli: I ten był z Jezusem Nazareńskim.
Matthew	Mt	47	26	72	A powtóre zaprzał się z przysięgą, iż nie znam człowieka.
Matthew	Mt	47	26	73	A mało potem przystąpili, którzy stali, i rzekli Piotrowi: Prawdziwieś i ty jest z nich; bo i mowa twoja cię wydawa.
Matthew	Mt	47	26	74	Tedy począł przeklinać i przysięgać, iż nie znał człowieka. A natychmiast kur zapiał.
Matthew	Mt	47	26	75	I wspomniał Piotr na słowo Jezusowe, które mu był rzekł: Pierwéj niż kur zapieje, trzykroć się mnie zaprzesz. A wyszedłszy z dworu, gorzko płakał.
Matthew	Mt	47	27	1	A gdy było rano, weszli w radę wszyscy przedniejsi kapłani i starsi ludu przeciwko Jezusowi, aby go o śmierć przyprawili.
Matthew	Mt	47	27	2	I związawszy przywiedli go i podali Poncyuszowi Piłatowi, Staroście.
Matthew	Mt	47	27	3	Tedy ujrzawszy Judasz, który go wydał, iż był skazan, żalem zjęty odniósł trzydzieści śrebrnych przedniejszym kapłanom i starszym,
Matthew	Mt	47	27	4	Mówiąc: Zgrzeszyłem, wydawszy krew sprawiedliwą. A oni rzekli: Co nam do tego, ty się patrz!
Matthew	Mt	47	27	5	A porzuciwszy śrebrniki w kościele, odszedł, i poszedłszy, obiesił się.
Matthew	Mt	47	27	6	A przedniejsi kapłani wziąwszy śrebrniki, mówili: Nie godzi się ich kłaść do korbony; bo jest zapłata krwie.
Matthew	Mt	47	27	7	I naradziwszy się, kupili za nie rolą garncarzową na pogrzeb pielgrzymów.
Matthew	Mt	47	27	8	Dlatego ona rola nazwana jest Haceldama, to jest rola krwie, aż do dnia dzisiejszego.
Matthew	Mt	47	27	9	Tedy sie wypełniło, co jest powiedziano przez Jeremiasza proroka, mówiącego: I wzięli trzydzieści śrebrnych, zapłatę oszacowanego, którego oszacowali z synów Izraelskich:
Matthew	Mt	47	27	10	I dali je na rolą garncarzową, jako mi postanowił Pan.
Matthew	Mt	47	27	11	A Jezus stanął przed Starostą, i pytał go Starosta, mówiąc: Tyś jest król Żydowski? Rzekł mu Jezus: Ty powiadasz.
Matthew	Mt	47	27	12	A gdy nań skarżyli przedniejsi kapłani i starsi, nic nie odpowiedział.
Matthew	Mt	47	27	13	Tedy mu rzekł Piłat: Nie słyszysz, jako wiele przeciw tobie świadectw przywodzą?
Matthew	Mt	47	27	14	I nie odpowiedział mu na żadne słowo, tak, iż się bardzo dziwował Starosta.
Matthew	Mt	47	27	15	A na dzień uroczysty zwykł był Starosta wypuszczać pospólstwu jednego więźnia, któregoby chcieli.
Matthew	Mt	47	27	16	I miał na ten czas więźnia znacznego, którego zwano Barabbaszem.
Matthew	Mt	47	27	17	Gdy się tedy oni zebrali, rzekł Piłat: Którego chcecie, wypuszczę wam: Barabbasza, czyli Jezusa, którego zowią Chrystusem?
Matthew	Mt	47	27	18	Bo wiedział, iż go z zazdrości byli wydali.
Matthew	Mt	47	27	19	Lecz gdy on siedział na stolicy sądowéj, posłała do niego żona jego, mówiąc: Nic tobie i sprawiedliwemu temu; albowiem wielem cierpiała dziś przez sen dla niego.
Matthew	Mt	47	27	20	A przedniejsi kapłani i starsi namówili pospólstwo, aby prosili Barabbasza, a Jezusa stracili.
Matthew	Mt	47	27	21	A odpowiadając Starosta, rzekł im: Któregóż chcecie, abym wam wypuścił ze dwu? A oni rzekli: Barabbasza.
Matthew	Mt	47	27	22	Rzekł im Piłat: Cóż tedy uczynię z Jezusem, którego zowią Chrystusem? Rzekli wszyscy: Niech będzie ukrzyżowan.
Matthew	Mt	47	27	23	Rzekł im Starosta: Cóż wżdy złego uczynił? A oni więcéj wołali, mówiąc: Niech będzie ukrzyżowan.
Matthew	Mt	47	27	24	A widząc Piłat, iż nic nie pomagało, ale większy się rozruch dział, wziąwszy wodę, umył ręce przed pospólstwem, mówiąc: Nie winienem ja krwie tego sprawiedliwego; wy się patrzcie.
Matthew	Mt	47	27	25	A odpowiadając wszystek lud, rzekł: Krew jego na nas, i na syny nasze.
Matthew	Mt	47	27	26	Tedy im wypuścił Barabbasza: a Jezusa ubiczowanego podał im, aby był ukrzyżowan.
Matthew	Mt	47	27	27	Tedy żołnierze starościni wziąwszy Jezusa do ratusza, zebrali do niego wszystkę rotę:
Matthew	Mt	47	27	28	A zwlókłszy go, włożyli nań płaszcz szarłatny.
Matthew	Mt	47	27	29	I uplótłszy koronę z ciernia, włożyli na głowę jego i trzcinę w prawicę jego. A kłaniając się przed nim, naigrawali go, mówiąc: Bądź pozdrowion, królu Żydowski!
Matthew	Mt	47	27	30	A plując nań, wzięli trzcinę i bili głowę jego.
Matthew	Mt	47	27	31	A gdy się z niego naśmiali, zwlekli go z szaty, i oblekli go w odzienie jego i wiedli go, aby ukrzyżowali.
Matthew	Mt	47	27	32	A wychodząc, naleźli człowieka Cyrenejczyka, imieniem Symona, tego przymusili, aby niósł krzyż jego.
Matthew	Mt	47	27	33	I przyszli na miejsce, które zowią Golgotha, co się wykłada miejsce trupiéj głowy,
Matthew	Mt	47	27	34	I dali mu pić wino z żółcią zmięszane: a gdy skosztował, nie chciał pić.
Matthew	Mt	47	27	35	A ukrzyżowawszy go, rozdzielili odzienia jego, rzuciwszy los, aby się wypełniło, co jest rzeczono przez proroka, mówiącego: Rozdzielili sobie odzienia moje, a o suknią moję los miotali.
Matthew	Mt	47	27	36	A siedząc, strzegli go.
Matthew	Mt	47	27	37	I włożyli nad głowę jego winę jego napisaną: Ten jest Jezus, król Żydowski.
Matthew	Mt	47	27	38	Tedy są ukrzyżowani z nim dwaj łotrowie: jeden po prawicy, a drugi po lewicy.
Matthew	Mt	47	27	39	A przechodzący mimo, bluźnili go, chwiejąc głowami swemi,
Matthew	Mt	47	27	40	I mówiąc: Héj, co rozwalasz kościół Boży, a za trzy dni go zasię budujesz, zachowaj sam siebie: jeźliś Syn Boży, zstąp z krzyża.
Matthew	Mt	47	27	41	Także i przedniejsi kapłani z Doktorami i z starszymi naigrawając, mówili:
Matthew	Mt	47	27	42	Inszych zachował, sam siebie zachować nie może: jeźli jest król Izraelski, niech teraz zstąpi z krzyża, a uwierzymy jemu.
Matthew	Mt	47	27	43	Dufał w Bogu, niech go teraz wybawi, jeźli chce; bo powiedział: Że jestem Synem Bożym.
Matthew	Mt	47	27	44	Tóż i łotrowie, którzy byli z nim ukrzyżowani, urągali mu.
Matthew	Mt	47	27	45	A od szóstéj godziny stała się ciemność po wszystkiéj ziemi aż do dziewiątéj godziny.
Matthew	Mt	47	27	46	A około dziewiątéj godziny zawołał Jezus głosem wielkim, rzekąc: Eli, Eli, lama zabachtani? to jest: Boże mój, Boże mój, czemuś mię opuścił?
Matthew	Mt	47	27	47	A niektórzy tam stojący słysząc, mówili: Eliasza ten woła.
Matthew	Mt	47	27	48	A natychmiast bieżawszy jeden z nich, wziąwszy gębkę, napełnił octem i włożył na trzcinę i dawał mu pić.
Matthew	Mt	47	27	49	Lecz drudzy mówili: Zaniechaj, patrzajmy, jeźli przyjdzie Eliasz, aby go wybawił.
Matthew	Mt	47	27	50	A Jezus zawoławszy po wtóre wielkim głosem, wypuścił ducha.
Matthew	Mt	47	27	51	A oto zasłona kościelna rozdarła się na dwie części od wierzchu aż do dołu, i ziemia zadrżała, a skały się popadały.
Matthew	Mt	47	27	52	I groby się otworzyły, i wiele ciał świętych, którzy byli posnęli, powstało.
Matthew	Mt	47	27	53	I wyszedłszy z grobów po zmartwychwstaniu jego, weszli do miasta świętego i ukazali się wielom.
Matthew	Mt	47	27	54	A setnik i ci, co z nim byli, strzegąc Jezusa, ujrzawszy trzęsienie ziemie i to, co się działo, zlękli się bardzo, mówiąc: Zaisteć ten był Synem Bożym.
Matthew	Mt	47	27	55	I było tam wiele niewiast z daleka, które były poszły za Jezusem od Galilei, posługując mu.
Matthew	Mt	47	27	56	Między któremi była Marya Magdalena i Marya Jakóbowa i Józephowa matka i matka synów Zebedeuszowych.
Matthew	Mt	47	27	57	A gdy był wieczór, przyszedł niektóry człowiek bogaty z Arymathiéj, imieniem Józeph, który téż był uczniem Jezusowym.
Matthew	Mt	47	27	58	Ten przyszedł do Piłata i prosił ciała Jezusowego. Tedy Piłat kazał oddać ciało.
Matthew	Mt	47	27	59	A Józeph wziąwszy ciało, uwinął je w czyste prześcieradło.
Matthew	Mt	47	27	60	I położył je w nowym grobie swoim, który był w skale wykował, i przywalił do drzwi grobu kamień wielki i odszedł.
Matthew	Mt	47	27	61	A była tam Marya Magdalena i druga Marya, siedząc przeciwko grobowi.
Matthew	Mt	47	27	62	A nazajutrz, który jest dzień po przygotowaniu, zebrali się przedniejsi kapłani i Pharyzeuszowie do Piłata,
Matthew	Mt	47	27	63	Mówiąc: Panie! wspomnieliśmy, iż on zwodziciel powiedział jeszcze żywiąc: Po trzech dni zmartwychwstanę.
Matthew	Mt	47	27	64	Przetóż rozkaż, aby strzeżono grobu aż do dnia trzeciego, aby snadź nie przyszli uczniowie jego i ukradli go i powiedzieli ludowi: Powstał z martwych, i będzie ostatni błąd gorszy niż pierwszy.
Matthew	Mt	47	27	65	Rzekł im Piłat: Macie straż, idźcie, strzeżcie jako umiecie.
Matthew	Mt	47	27	66	A oni szedłszy, obwarowali grób, zapieczętowawszy kamień z strażą.
Matthew	Mt	47	28	1	A w wieczór sobotni, który zaświta na dzień pierwszy szabbatu, przyszła Marya Magdalena i druga Marya oglądać grób.
Matthew	Mt	47	28	2	A oto się stało wielkie drżenie ziemie; albowiem Aniół Pański zstąpił z nieba i przystąpiwszy, odwalił kamień i siedział na nim.
Matthew	Mt	47	28	3	A było wejrzenie jego jako błyskawica, a odzienie jego jako śnieg.
Matthew	Mt	47	28	4	A od bojaźni jego stróże przestraszeni są i stali się jakoby umarli.
Matthew	Mt	47	28	5	A odpowiadając Aniół, rzekł niewiastom: Nie bójcie się wy; bo wiem, iż Jezusa, który ukrzyżowany jest, szukacie.
Matthew	Mt	47	28	6	Niemasz go tu; albowiem powstał, jako powiedział. Chódźcie, a oglądajcie miejsce, gdzie był położony Pan.
Matthew	Mt	47	28	7	A prędko idąc, powiedzcie uczniom jego, iż powstał: a oto uprzedza was do Galilei, tam go ujrzycie. Otom wam przepowiedział.
Matthew	Mt	47	28	8	A wyszły prędko z grobu z bojaźnią i z radością wielką, bieżąc, aby opowiedziały uczniom jego.
Matthew	Mt	47	28	9	A oto Jezus potkał się z niemi mówiąc: Bądźcie pozdrowione. A one przystąpiły i ujęły nogi jego i pokłon mu uczyniły.
Matthew	Mt	47	28	10	Tedy im rzekł Jezus: Nie bójcie się, idźcie, oznajmijcie braciéj mojéj, aby poszli do Galilei: tam mię ujrzą.
Matthew	Mt	47	28	11	Które gdy odeszły, oto niektórzy z stróżów przyszli do miasta i oznajmili przedniejszym kapłanom wszystko, co się stało.
Matthew	Mt	47	28	12	A zebrawszy się z starszymi naradziwszy się, wiele pieniędzy dali żołnierzom,
Matthew	Mt	47	28	13	Mówiąc: Powiadajcie, iż uczniowie jego w nocy przyszli i ukradli go, gdyśmy my spali.
Matthew	Mt	47	28	14	A jeźli się to Starosty doniesie, my go namówimy, a bezpiecznymi was uczynimy.
Matthew	Mt	47	28	15	A oni wziąwszy pieniądze, uczynili, jako je nauczono. I rozniosło się to słowo u Żydów aż do dnia dzisiejszego.
Matthew	Mt	47	28	16	Lecz jedenaście uczniów szli do Galilei na górę, gdzie im był postanowił Jezus.
Matthew	Mt	47	28	17	I ujrzawszy go, pokłonili się, a niektórzy wątpili.
Matthew	Mt	47	28	18	A przystąpiwszy Jezus, mówił im, rzekąc: Dana mi jest wszystka władza na niebie i na ziemi.
Matthew	Mt	47	28	19	Idąc tedy, nauczajcie wszystkie narody, chrzcząc je w imię Ojca i Syna i Ducha Świętego.
Matthew	Mt	47	28	20	Nauczając je chować wszystko, com wam kolwiek przykazał. A oto Ja jestem z wami po wszystkie dni aż do skończenia świata. Przypisy
Mark	Mk	48	1	1	Początek Ewangelii Jezusa Chrystusa, Syna Bożego.
Mark	Mk	48	1	2	Jako napisano jest u Izajasza proroka: Oto Ja posyłam Anioła mego przed oblicznością twoją, który zgotuje drogę twoję przed tobą.
Mark	Mk	48	1	3	Głos wołającego na puszczy: Gotujcie drogę Pańską, czyńcie proste ścieżki jego.
Mark	Mk	48	1	4	Był Jan na puszczy, chrzcząc i przepowiadając chrzest pokuty na odpuszczenie grzechów.
Mark	Mk	48	1	5	I wychodziła do niego wszystka kraina Żydowskiéj ziemie i Jerozolimczycy wszyscy; i byli od niego chrzczeni w rzece Jordanie, spowiadając się grzechów swoich.
Mark	Mk	48	1	6	A Jan odziany był sierścią wielbłądową i pasem skórzanym około biódr swoich, a jadał szarańcze i miód leśny.
Mark	Mk	48	1	7	I przepowiadał, mówiąc: Idzie za mną możniejszy niźli ja, którego nie jestem godzien, upadłszy, rozwiązać rzemyka trzewików jego.
Mark	Mk	48	1	8	Jamci was chrzcił wodą, aleć on was będzie chrzcił Duchem Świętym.
Mark	Mk	48	1	9	I stało się w one dni, przyszedł Jezus od Nazaret Galilejskiego i ochrzczon jest od Jana w Jordanie.
Mark	Mk	48	1	10	A natychmiast wystąpiwszy z wody, ujrzał otworzone niebiosa i Ducha jako gołębicę zstępującego i trwającego na nim.
Mark	Mk	48	1	11	I stał się głos z nieba: Tyś jest Syn mój miły, w tobie mi się upodobało.
Mark	Mk	48	1	12	A natychmiast Duch wygnał go na puszczą.
Mark	Mk	48	1	13	I był na puszczy czterdzieści dni i czterdzieści nocy, i był kuszon od szatana i był z bestyami, a Aniołowie służyli mu.
Mark	Mk	48	1	14	A potem, gdy Jan był wydan, przyszedł Jezus do Galilei, przepowiadając Ewangelią królestwa Bożego,
Mark	Mk	48	1	15	A mówiąc: Iż się wypełnił czas, i przybliżyło się królestwo Boże: pokutujcie, a wierzcie Ewangeliéj.
Mark	Mk	48	1	16	A przechodząc się nad morzem Galilejskiem, ujrzał Symona i Andrzeja, brata jego, zapuszczające sieci w morze; (bo byli rybitwi).
Mark	Mk	48	1	17	I rzekł im Jezus: Pójdźcie za mną, a uczynię was, że będziecie rybitwami ludzi.
Mark	Mk	48	1	18	A natychmiast opuściwszy sieci, szli za nim.
Mark	Mk	48	1	19	A ztamtąd odszedłszy maluczko, ujrzał Jakóba Zebedeuszowego i Jana, brata jego, a oni zbierali sieci w łodzi.
Mark	Mk	48	1	20	I wnet ich zawołał. A zostawiwszy ojca swego Zebedeusza w łodzi z najemniki, poszli za nim.
Mark	Mk	48	1	21	I weszli do Kapharnaum, a wnet w szabbaty wszedłszy do bóżnice, nauczał ich.
Mark	Mk	48	1	22	I zdumiewali się na naukę jego; albowiem je uczył jako władzę mający, a nie jako Doktorowie.
Mark	Mk	48	1	23	A był w bóżnicy ich człowiek, w którym był duch nieczysty, i zawołał,
Mark	Mk	48	1	24	Mówiąc: Co nam i tobie, Jezusie Nazareński? przyszedłeś gubić nas? Znam cię, ktoś jest, Święty Boży.
Mark	Mk	48	1	25	I zagroził mu Jezus, mówiąc: Milcz, a wynidź z człowieka.
Mark	Mk	48	1	26	I targając go duch nieczysty i wołając głosem wielkim, wyszedł z niego.
Mark	Mk	48	1	27	I dziwowali się wszyscy, tak iż się między sobą pytali, mówiąc: Cóż to jest? cóż to za nowa nauka? iż z władzą i duchom nieczystym rozkazuje, a są mu posłuszni?
Mark	Mk	48	1	28	A wnet się rozeszła sława jego po wszystkiéj krainie Galilejskiéj.
Mark	Mk	48	1	29	I natychmiast wyszedłszy z bóżnice, przyszli do domu Symonowego i Andrzejowego z Jakóbem i z Janem.
Mark	Mk	48	1	30	A świekra Symonowa leżała, mając gorączkę, a natychmiast mówili mu o nię.
Mark	Mk	48	1	31	I przystąpiwszy podniósł ją, ująwszy rękę jéj, a wnet ją gorączka opuściła, i służyła im.
Mark	Mk	48	1	32	A gdy był wieczór, gdy słońce zaszło, przynosili do niego wszystkie, którzy się źle mieli, i opętane.
Mark	Mk	48	1	33	A wszystko miasto zebrało się do drzwi.
Mark	Mk	48	1	34	I uzdrowił wielu, których rozmaite choroby trapiły, a wyrzucił wiele czartów i nie dopuszczał im mówić, że go znali.
Mark	Mk	48	1	35	A rano bardzo wstawszy, wyszedłszy, odszedł na puste miejsce: i tam się modlił.
Mark	Mk	48	1	36	I szedł za nim Symon i ci, co przy nim byli.
Mark	Mk	48	1	37	A nalazłszy go, powiedzieli mu: Że cię wszyscy szukają.
Mark	Mk	48	1	38	I rzekł im: Idźmy do blizkich wsi i miast, abych i tam przepowiadał; bom na to przyszedł.
Mark	Mk	48	1	39	I kazał w bóżnicach ich i po wszystkiéj Galilei i wyrzucał czarty
Mark	Mk	48	1	40	I przyszedł do niego trędowaty, prosząc go, i upadłszy na kolana rzekł mu: Jeźli chcesz, możesz mię oczyścić.
Mark	Mk	48	1	41	A Jezus zmiłowawszy się nad nim, ściągnął rękę swą, i dotknąwszy się go, rzekł mu: Chcę, bądź oczyszczony.
Mark	Mk	48	1	42	A gdy rzekł, natychmiast odszedł trąd od niego i był oczyszczon.
Mark	Mk	48	1	43	I zagroził mu, i natychmiast go puścił.
Mark	Mk	48	1	44	I rzekł mu: Patrz, abyś nikomu nie powiadał; ale idź, ukaż się najwyższemu kapłanowi i ofiaruj za oczyszczenie twe, co rozkazał Mojżesz na świadectwo im.
Mark	Mk	48	1	45	Lecz on wyszedłszy począł opowiadać i rozsławiać mowę, tak, iż już nie mógł jawnie wniść do miasta; ale był na ustroniu na miejscach pustych: a zewsząd schodzili się do niego.
Mark	Mk	48	2	1	I zasię wszedł do Kapharnaum po dniach, i usłyszano, że był w domu.
Mark	Mk	48	2	2	A wiele się ich zebrało, tak iż się zmieścić nie mogli ani u drzwi; i mówił do nich słowo.
Mark	Mk	48	2	3	I przyszli do niego, niosąc powietrzem ruszonego, którego nieśli czteréj.
Mark	Mk	48	2	4	A gdy go nie mogli przedeń przynieść dla ciżby, odarli dach, gdzie był, a uczyniwszy dziurę spuścili łóżko, na którem powietrzem ruszony leżał.
Mark	Mk	48	2	5	A Jezus obaczywszy wiarę ich, rzekł powietrzem ruszonemu: Synu! odpuszczają się tobie grzechy twoje.
Mark	Mk	48	2	6	A byli tam niektórzy z Doktorów, siedząc i myśląc w sercach swoich:
Mark	Mk	48	2	7	Czemu ten tak mówi? bluźni. Któż grzechy odpuścić może, jedno sam Bóg?
Mark	Mk	48	2	8	Co wnet poznawszy Jezus duchem swym, iż tak w sobie myślili, rzekł im: Czemu to myślicie w sercach waszych?
Mark	Mk	48	2	9	Cóż łatwiéj jest, rzec powietrzem ruszonemu: Odpuszczają się tobie grzechy, czyli rzec? Wstań, weźmij łóżko twoje i chódź?
Mark	Mk	48	2	10	A iżbyście wiedzieli, iż Syn człowieczy ma moc odpuszczać grzechy na ziemi, rzekł do ruszonego powietrzem:
Mark	Mk	48	2	11	Tobie mówię: Wstań, weźmij łóżko twe a idź do domu twego.
Mark	Mk	48	2	12	A on natychmiast wstał, a wziąwszy łóżko, wyszedł przed wszystkimi, tak iż się wszyscy zdziwili, i chwalili Boga, mówiąc: Iżeśmy nigdy tak nie widali.
Mark	Mk	48	2	13	I wyszedł zasię do morza, a wszystka rzesza przychodziła do niego, i nauczał je.
Mark	Mk	48	2	14	A gdy mijał, ujrzał Lewi Alpheuszowego, siedzącego na cle i rzekł mu: Pójdź za mną. A wstawszy, szedł za nim.
Mark	Mk	48	2	15	I stało się, gdy siedział u stołu w domu jego, wiele celników i grzeszników wespółek siedzieli z Jezusem i z uczniami jego; bo ich wiele było, którzy i chodzili za nim.
Mark	Mk	48	2	16	A widząc Doktorowie i Pharyzeuszowie, iż jadł z celniki i grzeszniki, mówili uczniom jego: Czemu z celniki i grzeszniki je i pije mistrz wasz?
Mark	Mk	48	2	17	To usłyszawszy Jezus, rzekł im: Zdrowi nie potrzebują lekarza, ale, którzy się źle mają; albowiem nie przyszedłem wzywać sprawiedliwych, ale grzesznych.
Mark	Mk	48	2	18	A uczniowie Janowi i Pharyzeuszowie pościli i przyszli i mówili mu: Czemuż uczniowie Janowi i Pharyzejscy poszczą, a twoi uczniowie nie poszczą?
Mark	Mk	48	2	19	I rzekł im Jezus: Izali mogą synowie gód małżeńskich pościć, póki z nimi jest oblubieniec? Jako długo z sobą oblubieńca mają, nie mogą pościć.
Mark	Mk	48	2	20	Ale przyjdą dni, gdy od nich odjęty będzie oblubieniec, a tedy będą pościć w one dni.
Mark	Mk	48	2	21	Żaden nie przyszywa łaty sukna surowego do staréj szaty; bo inaczéj sztuka nowa ujmuje z starzyzny, i bywa większe zdarcie.
Mark	Mk	48	2	22	I żaden nie leje wina nowego w stare statki; bo inaczéj wino rozsadzi statki, i rozleje się wino, a statki się zepsują; ale wino nowe ma być wlewane w statki nowe.
Mark	Mk	48	2	23	I stało się zaś, gdy Pan przechodził w szabbaty przez zboża, a uczniowie jego poczęli iść i rwać kłosy.
Mark	Mk	48	2	24	A Pharyzeuszowie mu mówili: Oto co czynią w szabbaty, co się nie godzi?
Mark	Mk	48	2	25	I rzekł im: Nigdyście nie czytali, co uczynił Dawid, gdy potrzebował, a łaknął sam i co z nim byli?
Mark	Mk	48	2	26	Jako wszedł do domu Bożego za Abjathara, najwyższego kapłana, i jadł chleb pokładny, którego się nie godziło jeść jedno kapłanom, i dał tym, którzy z nim byli?
Mark	Mk	48	2	27	I mówił im: Szabbat uczynion jest dla człowieka, a nie człowiek dla szabbatu.
Mark	Mk	48	2	28	A tak Syn człowieczy jest Panem téż i szabbatu.
Mark	Mk	48	3	1	I wszedł zasię do bóżnice, a tam był człowiek, mający rękę uschłą.
Mark	Mk	48	3	2	I podstrzegali go, jeźliby w szabbaty uzdrawiał, aby go oskarżyli.
Mark	Mk	48	3	3	I rzekł człowiekowi mającemu rękę uschłą: Powstań w pośrodek.
Mark	Mk	48	3	4	I rzekł im: Godzili się w szabbaty dobrze czynić, czyli źle? duszę uzdrowić, czyli zabić? A oni milczeli.
Mark	Mk	48	3	5	A pojrzawszy po nich z gniewem, zasmuciwszy się dla ślepoty serca ich, rzekł człowiekowi: Wyciągnij rękę twą! I wyciągnął, i przywrócona mu jest ręka.
Mark	Mk	48	3	6	A wyszedłszy Pharyzeuszowie, czynili natychmiast radę z Herodyany przeciwko jemu, jakoby go stracili.
Mark	Mk	48	3	7	A Jezus z uczniami swymi uszedł do morza, a wielka rzesza z Galilei i z Żydowskiéj ziemie szła za nim,
Mark	Mk	48	3	8	I z Jeruzalem i z Idumejéj i z Za-Jordania, i którzy około Tyru i Sydonu, mnóstwo wielkie, słysząc, co czynił, przyszli do niego.
Mark	Mk	48	3	9	I rzekł uczniom swym, aby miał łódkę ku potrzebie dla rzesze, aby go nie cisnęły.
Mark	Mk	48	3	10	Albowiem wiele ich uzdrawiał, tak iż się nań cisnęli, aby się go dotykali, ile ich miało niemocy.
Mark	Mk	48	3	11	A duchowie nieczyści, gdy go zajrzeli, upadali przed nim i wołali, mówiąc: Tyś jest Syn Boży.
Mark	Mk	48	3	12	I bardzo im groził, aby go nie wyjawiali.
Mark	Mk	48	3	13	I wszedłszy na górę, wezwał do siebie, których sam chciał, i przyszli do niego.
Mark	Mk	48	3	14	I uczynił dwanaście, aby byli z nim, a iżby je posłał przepowiadać.
Mark	Mk	48	3	15	I dał im moc uzdrawiania niemocy i wyganiana czartów.
Mark	Mk	48	3	16	I dał Symonowi imię Piotr.
Mark	Mk	48	3	17	I Jakóba Zebedeuszowego i Jana, brata Jakóbowego, i dał im imiona Boanerges, co jest, synowie gromu.
Mark	Mk	48	3	18	A Andrzeja i Filipa i Bartłomieja i Mateusza i Thomasza i Jakóba Alpheuszowego i Tadeusza i Symona Kananejczyka.
Mark	Mk	48	3	19	I Judasza Iszkaryota, który go téż wydał.
Mark	Mk	48	3	20	I przyszli do domu, i zbiegła się zasię rzesza, tak iż nie mogli ani chleba jeść.
Mark	Mk	48	3	21	A gdy usłyszeli swoi, wyszli, aby go poimali; bo mówili, iż oszalał.
Mark	Mk	48	3	22	A Doktorowie, którzy byli przyszli z Jeruzalem, mówili, iż ma Beelzebuba, a iż mocą książęcia czartowskiego czarty wygania.
Mark	Mk	48	3	23	I wezwawszy ich, mówił do nich w przypowieściach: Jakóż może szatan szatana wyganiać?
Mark	Mk	48	3	24	I królestwo jeźliby przeciw sobie było rozdzielone, nie może się ostać królestwo ono.
Mark	Mk	48	3	25	I dom jeźliby przeciw sobie był rozdzielon, nie może się ostać on dom.
Mark	Mk	48	3	26	I szatan, jeźliby sam przeciw sobie powstał, rozdzielon jest, i nie będzie się mógł ostać, ale ma koniec.
Mark	Mk	48	3	27	Nie może żaden sprzętu mocarzowego, wszedłszy w dom, rozszarpać, jeźliby pierwéj mocarza nie związał, a na ten czas dom jego splundruje.
Mark	Mk	48	3	28	Zaprawdę powiadam wam, że wszystkie grzechy będą odpuszczone synom ludzkim i bluźnierstwa, któremiby bluźnili.
Mark	Mk	48	3	29	Ale ktoby bluźnił przeciw Duchowi Świętemu, nie ma odpuszczenia na wieki; ale będzie winien grzechu wiecznego.
Mark	Mk	48	3	30	Iż mówili: Ma ducha nieczystego.
Mark	Mk	48	3	31	I przyszli matka jego i bracia, a stojąc przed domem, posłali do niego, wołając go.
Mark	Mk	48	3	32	A rzesza siedziała około niego, i powiedziano mu: Oto matka twoja i bracia twoi przed domem cię szukają.
Mark	Mk	48	3	33	I odpowiadając im, rzekł: Któż jest matka moja i bracia moi?
Mark	Mk	48	3	34	A pojrzawszy na te, którzy około niego siedzieli, rzekł: Oto matka moja i bracia moi.
Mark	Mk	48	3	35	Albowiem ktoby czynił wolą Bożą, ten brat mój i siostra moja i matka jest.
Mark	Mk	48	4	1	I począł zasię uczyć przy morzu; zebrała się do niego rzesza wielka, tak iż wszedłszy do łodzi, siedział na morzu, a wszystka rzesza była przy morzu na ziemi.
Mark	Mk	48	4	2	I nauczał ich wiele w przypowieściach i mówił im w nauce swojéj:
Mark	Mk	48	4	3	Słuchajcie! Oto siejący wyszedł siać.
Mark	Mk	48	4	4	A gdy siał, jedno padło podle drogi, a ptacy niebiescy przyszli i pojedli je.
Mark	Mk	48	4	5	A drugie padło na opoczyste, gdzie nie miało wiele ziemie, i natychmiast wzeszło, iż nie miało głębokiéj ziemie.
Mark	Mk	48	4	6	A gdy słońce wzeszło, wygorzało, a przeto, iż nie miało korzenia, uschło.
Mark	Mk	48	4	7	A drugie padło w ciernie: i urosło ciernie i zadusiło je, i nie dało owocu.
Mark	Mk	48	4	8	A drugie upadło na ziemię dobrą i dało owoc bujny i rosnący, a jedno przyniosło trzydzieści, jedno sześćdziesiąt, jedno sto.
Mark	Mk	48	4	9	I mówił: Kto ma uszy ku słuchaniu, niechaj słucha.
Mark	Mk	48	4	10	A gdy sam tylko był, pytali go ci, co przy nim byli, dwanaście, o przypowieści.
Mark	Mk	48	4	11	I mówił im: Wam dano jest poznać tajemnicę królestwa Bożego; ale tym, którzy na stronie są, wszystko bywa w przypowieściach.
Mark	Mk	48	4	12	Aby patrząc patrzyli, a nie widzieli, a słysząc słyszeli, a nie zrozumieli, by się kiedy nie nawrócili, a były im odpuszczone grzechy.
Mark	Mk	48	4	13	I rzekł im: Nie rozumiecie téj przypowieści? a jakóż zrozumiecie wszystkie przypowieści?
Mark	Mk	48	4	14	Który sieje, słowo sieje.
Mark	Mk	48	4	15	A ci są, którzy podle drogi, gdzie się rozsiewa słowo, a gdy usłyszą, natychmiast przychodzi szatan, a bierze słowo, które jest wsiane w serca ich.
Mark	Mk	48	4	16	Takżeć i ci są, co na opoczystych są posiani, którzy, gdy usłyszą słowo, natychmiast je z radością przyjmują,
Mark	Mk	48	4	17	A nie mają korzenia w sobie, ale są doczesnymi; potem, gdy przyjdzie uciśnienie i prześladowanie dla słowa, natychmiast się gorszą.
Mark	Mk	48	4	18	A drudzy są, którzy między ciernie są posiani, ci są, którzy słowa słuchają,
Mark	Mk	48	4	19	A pieczołowania świata i omamienie bogactw i chciwości innych rzeczy, wszedłszy zagłuszają słowo, i stawa się bez pożytku.
Mark	Mk	48	4	20	A ci są, którzy na dobrą ziemię są posiani, którzy słuchają słowa i przyjmują i przynoszą owoc, jedno trzydzieści, jedno sześćdziesiąt i jedno sto.
Mark	Mk	48	4	21	I mówił im: Izali świecę wnoszą, aby ją stawiono pod korcem, albo pod łożem? aza nie, aby była na świeczniku postawiona?
Mark	Mk	48	4	22	Albowiem nic nie jest tajemnego, co by się objawić nie miało, ani stało się skrytem, ale iżby na jaśnią wyszło.
Mark	Mk	48	4	23	Jeźli kto ma uszy ku słuchaniu, niech słucha.
Mark	Mk	48	4	24	I mówił im: obaczcież, czego słuchacie. Jaką miarą mierzyć będziecie, będzie wam odmierzono i będzie wam przydano.
Mark	Mk	48	4	25	Albowiem kto ma, będzie mu dano: a kto nie ma, i to, co ma, odejmą od niego.
Mark	Mk	48	4	26	I mówił: Tak jest królestwo Boże, jako gdyby człowiek wrzucił nasienie w ziemię,
Mark	Mk	48	4	27	A spałby i wstawał w nocy i we dnie, a nasienieby wschodziło i rosło, gdy on nie wie.
Mark	Mk	48	4	28	Bo ziemia sama z siebie owoc rodzi, najprzód trawę, potem kłos, a potem pełne ziarno w kłosie.
Mark	Mk	48	4	29	A gdy się dostoi zboże, wnet zapuści sierp; bo żniwo przyszło.
Mark	Mk	48	4	30	I mówił: Komuż podobnem uczynimy królestwo Boże? albo któremu podobieństwu przyrównamy je?
Mark	Mk	48	4	31	Jako ziarno gorczyczne: które, gdy sieją w ziemię, mniejsze jest ze wszystkiego nasienia, które jest na ziemi:
Mark	Mk	48	4	32	A gdy będzie wsiane, wzrasta i bywa większe nad wszystkie jarzyny i czyni gałęzie wielkie, tak iż pod cieniem jego mogą mieszkać ptacy niebiescy.
Mark	Mk	48	4	33	I wielą takowych przypowieści mówił do nich słowo, jako mogli słuchać.
Mark	Mk	48	4	34	A oprócz przypowieści nie mówił im: a uczniom swoim osobno wszystko wykładał.
Mark	Mk	48	4	35	I mówił im w on dzień, gdy już był wieczór: Przeprawmy się na drugą stronę.
Mark	Mk	48	4	36	A opuściwszy rzeszą, wzięli go, tak jako był w łodzi, a inne łodzi były z nim.
Mark	Mk	48	4	37	I stała się nawałność wielka wiatru, i wały lały w łódkę, tak iż się łódź napełniała.
Mark	Mk	48	4	38	A on był na zadzie łodzi śpiąc na wezgłówku; i obudzili go i mówili mu: Nauczycielu! nie dolega cię, iż giniemy?
Mark	Mk	48	4	39	A ocuciwszy się, zagroził wiatrowi i rzekł morzu: Milcz, zamilknij. I przestał wiatr, i stała się cisza wielka.
Mark	Mk	48	4	40	I rzekł im: Czemużeście bojaźliwi? jeszczeż nie macie wiary? I przelękli się bojaźnią wielką i mówili jeden ku drugiemu: Któż wżdy ten jest, że i wiatr i morze są mu posłuszne?
Mark	Mk	48	5	1	I przyszli za morze do krainy Gerazeńczyków.
Mark	Mk	48	5	2	A gdy on wychodził z łodzi, natychmiast mu zabieżał z grobów człowiek w duchu nieczystym,
Mark	Mk	48	5	3	Który miał mieszkanie w grobiech, a nie mógł go już nikt i łańcuchami związać.
Mark	Mk	48	5	4	Przeto iż często będąc pętami i łańcuchami wiązany, łańcuchy rozrywał i pęta łamał, i nie mógł go żaden ukrócić.
Mark	Mk	48	5	5	A zawżdy we dnie i w nocy w grobiech i w górach był, wołając i tłukąc się kamieńmi.
Mark	Mk	48	5	6	A ujrzawszy Jezusa z daleka, przybieżał i pokłonił się mu:
Mark	Mk	48	5	7	A wołając głosem wielkim, mówił: Co mnie i tobie, Jezusie, Synu Boga Najwyższego? poprzysięgam cię przez Boga, abyś mię nie męczył.
Mark	Mk	48	5	8	Albowiem mu mówił: Wynidź, duchu nieczysty, z człowieka!
Mark	Mk	48	5	9	I pytał go: Co za imię masz? I rzekł mu: Imię mi wojsko; albowiem nas jest wiele.
Mark	Mk	48	5	10	I prosił go bardzo, aby ich nie wyganiał z krainy.
Mark	Mk	48	5	11	A było tam przy górze wielkie stado wieprzów na paszy.
Mark	Mk	48	5	12	I prosili go czarci, mówiąc: Puść nas w wieprze, abyśmy w nie weszli.
Mark	Mk	48	5	13	I natychmiast im dopuścił Jezus. A wyszedłszy duchowie nieczyści, weszli w wieprze, i wpadło stado wielkim pędem z przykra w morze, około dwu tysiącu, i potonęli w morzu.
Mark	Mk	48	5	14	A którzy je paśli, uciekli i dali znać do miasta i na pola. I wyszli, aby oglądali, co się stało.
Mark	Mk	48	5	15	I przyszli do Jezusa i ujrzeli onego, który był opętany, siedzącego, obleczonego i z dobrem baczeniem, i bali się.
Mark	Mk	48	5	16	I powiadali im, którzy widzieli, jako się przydało temu, który miał czarta, i o wieprzach.
Mark	Mk	48	5	17	I poczęli go prosić, aby wyszedł z granic ich.
Mark	Mk	48	5	18	A gdy wstępował w łódź, począł go prosić, który był od czarta udręczony, aby był przy nim.
Mark	Mk	48	5	19	I nie przypuścił go, ale mu rzekł: Idź do domu twojego do swych, a oznajmij im, jakoć wielkie rzeczy Pan uczynił i zlitował się nad tobą.
Mark	Mk	48	5	20	I odszedł i począł sławić w Dekapolu, jako mu wielkie rzeczy uczynił Jezus, a wszyscy się dziwowali.
Mark	Mk	48	5	21	A gdy się zaś Jezus przeprawił w łodzi za morze, zeszła się do niego wielka rzesza, a był nad morzem.
Mark	Mk	48	5	22	I przyszedł jeden z Arcybóżników, imieniem Jair, a ujrzawszy go, padł u nóg jego.
Mark	Mk	48	5	23	I prosił go wielce, mówiąc: Iż córka moja kona, pójdź, włóż na nię ręce, żeby ozdrowiała i żywa została.
Mark	Mk	48	5	24	I szedł z nim, a za nim szła wielka rzesza, i ściskali go.
Mark	Mk	48	5	25	A niewiasta, która miała płynienie krwie dwanaście lat,
Mark	Mk	48	5	26	I wiele była ucierpiała od wiela lekarzów, a wszystko swe wydała była, a nic jéj nie pomogło, ale się jeszcze gorzéj miała;
Mark	Mk	48	5	27	Usłyszawszy o Jezusie, przyszła z tyłu między rzeszą, i dotknęła się szaty jego.
Mark	Mk	48	5	28	Bo mówiła: Iż jeźli się tylko tknę szaty jego, będę zdrowa.
Mark	Mk	48	5	29	I natychmiast wyschło źródło krwie jéj, i poczuła na ciele, iż była uzdrowiona od choroby.
Mark	Mk	48	5	30	A poznawszy wnet Jezus w sobie moc, która z niego wyszła, obróciwszy się do rzeszéj, mówił: Kto się dotknął szat moich?
Mark	Mk	48	5	31	A uczniowie jego mówili mu: Widzisz rzeszą cisnącą się, a mówisz: Kto się mnie dotknął?
Mark	Mk	48	5	32	I patrzył po ludziach, aby obaczył tę, która to uczyniła.
Mark	Mk	48	5	33	A niewiasta, bojąc się i drżąc, wiedząc, co się z nią stało, przyszła i upadła przed nim, a powiedziała mu wszystkę prawdę.
Mark	Mk	48	5	34	A on jéj rzekł: Córko! wiara twoja uzdrowiła cię, idźże w pokoju, a bądź zdrowa od choroby twojéj.
Mark	Mk	48	5	35	A gdy on jeszcze mówił, przyszli od Arcybóżnika, mówiąc: Iż córka twoja umarła, czemuż jeszcze trudzić Nauczyciela?
Mark	Mk	48	5	36	A Jezus usłyszawszy słowa, które powiedziano, rzekł Arcybóżnikowi: Nie bój się, wierz tylko!
Mark	Mk	48	5	37	I nie dopuścił żadnemu iść za sobą, jedno Piotrowi i Jakóbowi i Janowi, bratu Jakóbowemu.
Mark	Mk	48	5	38	I przyszli w dom Arcybóżnika, i ujrzał zgiełk i płaczące i ryczące.
Mark	Mk	48	5	39	I wszedłszy, rzekł im: Przecz zgiełk czynicie i płaczecie? dzieweczka nie umarła, ale śpi.
Mark	Mk	48	5	40	I śmiali się z niego. A on wygnawszy wszystkich, wziął ojca i matkę dzieweczki, i którzy z nim byli, i wszedł, gdzie dzieweczka leżała.
Mark	Mk	48	5	41	A ująwszy rękę dzieweczki, rzekł jéj: Thalitha kumi! co jest, wyłożywszy, Panienko, (tobie mówię) wstań!
Mark	Mk	48	5	42	I natychmiast panienka wstała i chodziła, a była we dwunaście leciech, i zdumieli się zdumieniem wielkiem.
Mark	Mk	48	5	43	I rozkazał im wielce, aby tego żaden nie wiedział, i rzekł, aby jéj dano jeść.
Mark	Mk	48	6	1	A wyszedłszy ztamtąd, przyszedł do ojczyzny swéj, a za nim szli uczniowie jego.
Mark	Mk	48	6	2	A gdy przyszedł szabbat, począł w bóżnicy nauczać, a wiele ich słuchając zdumiewali się nauce jego, mówiąc: Zkądże temu to wszystko? a co to za mądrość, która mu jest dana, i takie cuda, które się dzieją przez ręce jego?
Mark	Mk	48	6	3	Izali ten nie jest rzemieślnik, syn Maryi, brat Jakóbów i Józephów i Judaszów i Symonów? azaż i sióstr jego tu u nas niemasz? i gorszyli się z niego.
Mark	Mk	48	6	4	A Jezus im mówił: Iż prorok nie jest beze czci, chyba w ojczyźnie swojéj i w domu swoim a między rodziną swoją.
Mark	Mk	48	6	5	I nie mógł tam uczynić żadnego cudu, jedno mało chorych, kładąc ręce, uzdrowił,
Mark	Mk	48	6	6	A dziwował się dla niedowiarstwa ich: i obchodził miasteczka okoliczne nauczając.
Mark	Mk	48	6	7	I wezwał dwunaście, i począł je po dwu rozsyłać i dał im moc nad duchy nieczystymi.
Mark	Mk	48	6	8	I rozkazał im, aby nic na drogę nie brali, jedno tylko laskę, ani taistry, ani chleba, ani pieniędzy w trzosie.
Mark	Mk	48	6	9	Ale aby się obuli w trzewiki, a nie obłóczyli dwu sukien.
Mark	Mk	48	6	10	I mówił im: Gdziekolwiek wnidziecie do domu, tam mieszkajcie, aż ztamtąd wynidziecie.
Mark	Mk	48	6	11	A którzybykolwiek was nie przyjmowali, ani was słuchali, wyszedłszy ztamtąd, otrzęście proch z nóg waszych na świadectwo im.
Mark	Mk	48	6	12	A wyszedłszy przepowiadali, aby pokutę czynili.
Mark	Mk	48	6	13	I wyrzucali wiele czartów, i wiele chorych olejem mazali i uzdrawiali.
Mark	Mk	48	6	14	I usłyszał król Herod; (bo imię jego było rozsławione), i mówił: [0914]Iż Jan Chrzciciel wstał zmartwych, i dlategóż się w nim cuda okazują.
Mark	Mk	48	6	15	A drudzy mówili: Iż Eliasz jest: drudzy zasię powiadali: Iż prorok jest, jako jeden z proroków.
Mark	Mk	48	6	16	Co usłyszawszy Herod, rzekł: Jan, któregom ja ściął, ten wstał zmartwych.
Mark	Mk	48	6	17	Albowiem ten Herod posłał i poimał Jana i związał go w ciemnicy dla Herodyady, żony Filipa, brata swego, iż ją był pojął.
Mark	Mk	48	6	18	Bo Jan mówił Herodowi: Nie godzi się tobie mieć żony brata twego.
Mark	Mk	48	6	19	A Herodyas czyhała nań i chciała go zabić, a nie mogła.
Mark	Mk	48	6	20	Albowiem Herod bał się Jana, wiedząc go być mężem sprawiedliwym i świętym, i strzegł go, a słuchając go, wiele czynił i rad go słuchał.
Mark	Mk	48	6	21	A gdy był dzień po temu, Herod dnia narodzenia swego sprawił wieczerzą panom i tysiącznikom i przedniejszym Galilei.
Mark	Mk	48	6	22	A gdy weszła córka onéj Herodyady i tańcowała i spodobała się Herodowi i społu siedzącym, rzekł król dziewce: Proś mię o co chcesz, a dam tobie.
Mark	Mk	48	6	23	I przysiągł jéj: Iż oczkolwiek prosić będziesz, dam ci, by téż połowicę królestwa mego.
Mark	Mk	48	6	24	Która wyszedłszy, rzekła matce swojéj: Czego mam prosić? A ona rzekła: Głowy Jana Chrzciciela.
Mark	Mk	48	6	25	I gdy weszła zaraz z kwapliwością do króla, prosiła mówiąc: Chcę, abyś mi zaraz dał na misie głowę Jana Chrzciciela.
Mark	Mk	48	6	26	I zasmucił się król, dla przysięgi i dla społu siedzących nie chciał jéj zasmucić.
Mark	Mk	48	6	27	Ale posławszy kata, rozkazał przynieść głowę jego na misie.
Mark	Mk	48	6	28	I ściął go w więzieniu i przyniósł głowę jego na misie i oddał ją dziewce, a dziewka oddała ją matce swéj.
Mark	Mk	48	6	29	Co usłyszawszy uczniowie jego, przyszli i wzięli ciało jego i położyli je w grobie.
Mark	Mk	48	6	30	I zszedłszy się Apostołowie do Jezusa, opowiedzieli mu wszystko, co czynili i czego uczyli.
Mark	Mk	48	6	31	I rzekł im: Pójdźcie osobno na miejsce puste, a odpoczyńcie maluczko; bo wiele tych było, co przychadzali i odchadzali i ani czasu mieli do jedzenia.
Mark	Mk	48	6	32	I wstąpiwszy w łódź, ustąpili na miejsce puste osobno.
Mark	Mk	48	6	33	I widzieli je odjeżdżające, i poznali mnodzy i zbieżeli się tam pieszo ze wszech miast i uprzedzili je.
Mark	Mk	48	6	34	A wyszedłszy Jezus, ujrzał wielką rzeszą i był ruszony miłosierdziem nad nimi, iż byli jako owce nie mające pasterza, i począł je uczyć wiela rzeczy.
Mark	Mk	48	6	35	A gdy już była późna godzina, przystąpili mówiąc: Puste to miejsce jest, a godzina już minęła.
Mark	Mk	48	6	36	Rozpuść je, aby szedłszy do blizkich wsi i miasteczek, kupili sobie pokarmów, któreby jedli.
Mark	Mk	48	6	37	A odpowiadając, rzekł im: Dajcie wy im jeść. I rzekli mu: Szedłszy kupimy za dwieście groszy chleba a damy im jeść?
Mark	Mk	48	6	38	I rzekł im: Wiele chleba macie? idźcie i obaczcie. A dowiedziawszy się, powiedzieli: Pięcioro i dwie rybie.
Mark	Mk	48	6	39	I rozkazał im posadzić wszystkie gromadami na zielonéj trawie.
Mark	Mk	48	6	40	I siedli na części po stu i po piącidziesiąt.
Mark	Mk	48	6	41	A wziąwszy pięcioro chleba i dwie rybie, wejrzawszy w niebo, błogosławił i łamał chleb i dawał uczniom swoim, aby przed nie kładli, i dwie rybie podzielił wszystkim,
Mark	Mk	48	6	42	I jedli wszyscy, a najedli się.
Mark	Mk	48	6	43	I zebrali ostatki, ułomków dwanaście koszów pełnych i z ryb.
Mark	Mk	48	6	44	A tych, którzy jedli, było pięć tysięcy mężów.
Mark	Mk	48	6	45	I wnet przymusił ucznie swe wstąpić w łódź, aby go uprzedzili za morze do Bethsaidy, ażby on rozpuścił lud.
Mark	Mk	48	6	46	A rozpuściwszy je, odszedł na górę modlić się.
Mark	Mk	48	6	47	A gdy było w wieczór, była łódź w pośrodku morza, a on sam na ziemi.
Mark	Mk	48	6	48	A widząc je pracujące wiosły robiąc; (bo im był wiatr przeciwny), [0915]a około czwartéj strażéj nocnéj przyszedł do nich, chodząc po morzu, i chciał je minąć.
Mark	Mk	48	6	49	A oni skoro ujrzeli go chodzącego po morzu, mniemali, żeby była obłuda, i zakrzyknęli.
Mark	Mk	48	6	50	Albowiem wszyscy go widzieli i zatrwożyli się. A natychmiast mówił z nimi i rzekł im: Ufajcie, Jamci jest, nie lękajcie się!
Mark	Mk	48	6	51	I wstąpił do nich w łódź, i przestał wiatr. I tem więcéj się sami w sobie zdumiewali.
Mark	Mk	48	6	52	Bo nie zrozumieli byli o chlebie, iż serce ich było zaślepione.
Mark	Mk	48	6	53	A gdy się przeprawili, przyszli do ziemie Genezareth i przybili się ku brzegu.
Mark	Mk	48	6	54	A gdy wyszli z łodzi, natychmiast go poznali,
Mark	Mk	48	6	55	I zbiegawszy wszystkę onę krainę, poczęli nosić na łożach źle się mające, gdzie usłyszeli, że był.
Mark	Mk	48	6	56	A gdziekolwiek wszedł do miasteczek, albo do wsi, albo miast, kładli niemocne po ulicach i prosili go, aby się dotknęli choć kraju szaty jego; a ile się go dotknęło, zdrowymi się stawali.
Mark	Mk	48	7	1	I zeszli się do niego Pharyzeuszowie i niektórzy z Doktorów, co byli przyszli z Jeruzalem.
Mark	Mk	48	7	2	A ujrzawszy niektóre z uczniów jego jedzące chleb rękoma pospolitemi, to jest, nie umytemi, przyganili.
Mark	Mk	48	7	3	Albowiem Pharyzeuszowie i wszyscy Żydowie, jeźliby często rąk nie umywali, nie jedzą, trzymając ustawę starszych,
Mark	Mk	48	7	4	I z rynku, jeźliby się nie umyli, nie jedzą: i wiele są innych rzeczy, które im do chowania są podane, umywania kubków i krużyków i naczynia miedzianego i łóżek.
Mark	Mk	48	7	5	I pytali go Pharyzeuszowie i Doktorowie: Przecz uczniowie twoi nie chodzą według podania starszych, ale jedzą chleb pospolitemi rękoma?
Mark	Mk	48	7	6	A on odpowiedziawszy, rzekł im: Dobrze Izajasz o was obłudnikach prorokował, jako jest napisano: Lud ten wargami mię czci, ale serce ich daleko jest odemnie.
Mark	Mk	48	7	7	Lecz próżno mię chwalą, ucząc nauk i przykazania ludzkiego.
Mark	Mk	48	7	8	Albowiem opuściwszy przykazanie Boże, trzymacie ustawy ludzkie, umywanie krużyków i kubków; i wiele innych rzeczy tym podobnych czynicie.
Mark	Mk	48	7	9	I mówił im: Czyście niszczycie przykazanie Boże, abyście ustawę waszę zachowali.
Mark	Mk	48	7	10	Bo Mojżesz rzekł: Czcij ojca twego i matkę twoję, ktoby złorzeczył ojcu albo matce, niechaj śmiercią umrze.
Mark	Mk	48	7	11	A wy mówicie: Jeźliby człowiek rzekł ojcu albo matce: Korban (co jest dar), którykolwiek będzie odemnie, tobie pomocny będzie.
Mark	Mk	48	7	12	I niedopuszczacie mu więcéj nic czynić ojcu swemu albo matce,
Mark	Mk	48	7	13	Niszcząc słowo Boże przez ustawę wasze, którąście uchwalili: i wiele rzeczy tym podobnych czynicie.
Mark	Mk	48	7	14	A przyzwawszy zasię rzeszy, mówił im: Słuchajcie mnie wszyscy a zrozumiejcie.
Mark	Mk	48	7	15	Nie jest rzecz żadna zewnątrz człowieka i wchodząca weń, któraby go splugawić mogła; lecz rzeczy, które pochodzą z człowieka, one są, które pokalają człowieka.
Mark	Mk	48	7	16	Jeźli kto ma uszy ku słuchaniu, niechaj słucha.
Mark	Mk	48	7	17	A gdy wszedł w dom od rzesze, pytali go uczniowie jego o przypowieści.
Mark	Mk	48	7	18	I rzekł im: Także i wy nie rozumni jesteście? nie rozumiecie, iż wszystko, co zewnątrz wchodzi w człowieka, nie może go splugawić?
Mark	Mk	48	7	19	Albowiem nie wchodzi w serce jego, ale w brzuch idzie i do wychodu wychodzi, czyszcząc wszystkie potrawy.
Mark	Mk	48	7	20	I powiadał, że co pochodzi z człowieka, to pokala człowieka.
Mark	Mk	48	7	21	Bo z wnętrzności serca człowieczego wychodzą myśli złe: cudzołóztwa, porubstwa, mężobójstwa,
Mark	Mk	48	7	22	Kradziestwa, łakomstwa, złości, zdrada, niewstydy, oko złe, bluźnierstwo, pycha, głupstwo.
Mark	Mk	48	7	23	Wszystko to złe z wnętrzności pochodzi i pokala człowieka.
Mark	Mk	48	7	24	A wstawszy ztamtąd, odszedł na granice Tyru i Sydonu: a wszedłszy w dom, nie chciał, aby kto wiedział, a zataić się nie mógł.
Mark	Mk	48	7	25	Albowiem wnet, jako usłyszała o nim niewiasta, któréj córka miała ducha nieczystego, weszła i upadła u nóg jego.
Mark	Mk	48	7	26	Bo była niewiasta pogańska, rodem Syrofeniczka, i prosiła go, aby czarta wyrzucił z córki jéj.
Mark	Mk	48	7	27	Który jéj rzekł: Daj się pierwéj najeść synom; bo nie dobra jest brać chleb synom, a miotać psom.
Mark	Mk	48	7	28	A ona odpowiedziała i rzekła mu: Takci Panie! bo i szczenięta jadają pod stołem odrobiny synowskie.
Mark	Mk	48	7	29	I rzekł jéj: Dla téj mowy idź, wyszedł czart z córki twéj.
Mark	Mk	48	7	30	A gdy odeszła do domu swego, nalazła córkę leżącą na łożu, a iż czart wyszedł.
Mark	Mk	48	7	31	A zaś wyszedłszy z granic Tyru, przyszedł przez Sydon do morza Galilejskiego przez pośrodek granic Dekapolskich.
Mark	Mk	48	7	32	I przywiedli mu głuchego i niemego a prosili go, aby nań rękę włożył.
Mark	Mk	48	7	33	A wziąwszy go na stronę od rzesze, wpuścił palce swe w uszy jego, a splunąwszy, dotknął języka jego,
Mark	Mk	48	7	34	A wejrzawszy w niebo, westchnął i rzekł mu: Effethah! to jest, otwórz się.
Mark	Mk	48	7	35	I wnet się otworzyły uszy jego, i rozwiązała się związka języka jego, i mówił dobrze.
Mark	Mk	48	7	36	I przykazał im, aby nikomu nie powiadali. Ale, im on więcéj zakazował, tem daleko więcéj rozsławiali,
Mark	Mk	48	7	37	I tem bardziéj się dziwowali, mówiąc: Dobrze wszystko uczynił, i głuche uczynił, że słyszą, i nieme, że mówią.
Mark	Mk	48	8	1	W one dni zasię, gdy wielka rzesza była, a nie mieli, coby jedli, wezwawszy uczniów swoich, rzekł im:
Mark	Mk	48	8	2	Żal mi ludu, iż oto już trzy dni trwają przy mnie, a nie mają, coby jedli.
Mark	Mk	48	8	3	A jeźli je opuszczę głodne do domów ich, ustaną na drodze; bo niektórzy z nich z daleka przyszli.
Mark	Mk	48	8	4	I odpowiedzieli mu uczniowie jego: Zkądże ich będzie mógł kto tu na puszczy nakarmić chlebem?
Mark	Mk	48	8	5	I zapytał ich: Wiele chleba macie? Którzy rzekli: Siedmioro.
Mark	Mk	48	8	6	I rozkazał rzeszy usięść na ziemi. A wziąwszy siedmioro chleba, dzięki czyniąc, łamał i dawał uczniom swoim, aby przed nie kładli; i kładli przed rzeszą.
Mark	Mk	48	8	7	Mieli téż i trochę rybek, i te błogosławił i kazał przed nie położyć.
Mark	Mk	48	8	8	I jedli i najedli się i zebrali, co zbyło z ułomków, siedm koszów.
Mark	Mk	48	8	9	A było tych, co jedli, około czterech tysięcy: i rozpuścił je.
Mark	Mk	48	8	10	A wnet wszedłszy w łódź z uczniami swoimi, przyszedł w strony Dalmanuta.
Mark	Mk	48	8	11	I wyszli Pharyzeuszowie i poczęli się z nim gadać, domagając się u niego znaku z nieba, kusząc go.
Mark	Mk	48	8	12	A westchnąwszy w duchu, rzekł: Czemu naród ten znaku szuka? Zaprawdę powiadam wam, jeźli będzie dany znak narodowi temu.
Mark	Mk	48	8	13	A rozpuściwszy je, wstąpił zasię w łódź i odszedł za morze.
Mark	Mk	48	8	14	I zapomnieli wziąć chleba i nie mieli z sobą jedno jeden chleb w łodzi.
Mark	Mk	48	8	15	I rozkazował im, mówiąc: Patrzcie a chrońcie się kwasu Pharyzejskiego i kwasu Herodowego.
Mark	Mk	48	8	16	I myślili jeden do drugiego, mówiąc: Że nie mamy chleba.
Mark	Mk	48	8	17	Co poznawszy rzekł im Jezus: Cóż myślicie, że chleba nie macie? jeszczeż nie baczycie ani rozumiecie? jeszczeż macie serce wasze zaślepione?
Mark	Mk	48	8	18	Oczy mając nie widzicie, i uszy mając nie słyszycie, ani pamiętacie?
Mark	Mk	48	8	19	Gdym pięcioro chleba łamał na pięć tysięcy, wieleście odnieśli koszów pełnych ułomków? Rzekli mu: Dwanaście.
Mark	Mk	48	8	20	A gdy siedmioro chleba na cztery tysiące, wieleście koszów zebrali ułomków? I rzekli mu: Siedm.
Mark	Mk	48	8	21	I mówił im: Jakoż jeszcze nie rozumiecie?
Mark	Mk	48	8	22	I przyszli do Bethsaidy, i przywiedli mu ślepego i prosili, aby się go dotknął.
Mark	Mk	48	8	23	A ująwszy ślepego rękę, wywiódł go za miasteczko: a plunąwszy na oczy jego, włożywszy ręce swe, pytał go, jeźliby co widział.
Mark	Mk	48	8	24	A on patrząc, mówił: Widzę ludzie jako drzewa chodzące.
Mark	Mk	48	8	25	Potem zasię położył ręce na oczy jego, i począł widzieć i uzdrowiony jest, tak iż widział wszystko jaśnie.
Mark	Mk	48	8	26	I odesłał go do domu jego, mówiąc: Idź do domu swego, a jeźli wnidziesz do miasteczka, żadnemu nie powiadaj.
Mark	Mk	48	8	27	I wyszedł Jezus i uczniowie jego do miasteczek Cezarei Filipowéj, a w drodze pytał uczniów swych, mówiąc im: Czem mię powiadają być ludzie?
Mark	Mk	48	8	28	Którzy mu odpowiedzieli, mówiąc: Janem Chrzcicielem, drudzy Eliaszem, a drudzy jakoby jednym z proroków.
Mark	Mk	48	8	29	Tedy im rzekł: A wy kim mię być powiadacie? A odpowiadając Piotr, rzekł mu: Ty jesteś Chrystus.
Mark	Mk	48	8	30	I zagroził im, aby o nim nikomu nie powiadali.
Mark	Mk	48	8	31	I począł je nauczać, iż potrzeba, żeby Syn człowieczy wiele cierpiał, i wzgardzonym był od starszych i od przedniejszych kapłanów i od Doktorów, i zabitym, a po trzech dni zmartwychwstał.
Mark	Mk	48	8	32	A mówił otworzyście słowo. I wziąwszy go Piotr, począł go strofować.
Mark	Mk	48	8	33	A on obróciwszy się a widząc ucznie swe, zgromił Piotra, mówiąc: Idź za mną, szatanie! bo nie rozumiesz, co jest Bożego, ale co jest ludzkiego.
Mark	Mk	48	8	34	A wezwawszy rzesze z uczniami swymi, rzekł im: Jeźli kto chce za mną iść, niech samego siebie zaprzy, a weźmie krzyż swój, i niech mię naśladuje.
Mark	Mk	48	8	35	Albowiem ktoby chciał zachować duszę swą, straci ją, a ktoby utracił duszę swą dla mnie i Ewangelii, zachowa ją.
Mark	Mk	48	8	36	Bo cóż pomoże człowiekowi, choćby wszystek świat pozyskał, a szkodęby podjął na duszy swojéj?
Mark	Mk	48	8	37	Albo co za odmianę da człowiek za duszę swą?
Mark	Mk	48	8	38	Albowiem ktoby się wstydał mnie i słów moich między narodem tym cudzołożnym i grzesznym, zawstyda się go i Syn człowieczy, gdy przyjdzie w chwale Ojca swego z Anioły świętymi.
Mark	Mk	48	8	39	I mówił im: Zaprawdę powiadam wam, iż są niektórzy z tych, co tu stoją, którzy nie ukuszą śmierci, aż ujrzą królestwo Boże przychodzące w mocy.
Mark	Mk	48	9	1	A po sześci dniach wziął Jezus Piotra i Jakóba i Jana i wwiódł je na górę wysoką same osobno i przemienił się przed nimi.
Mark	Mk	48	9	2	A szaty jego stały się jasne i bardzo białe jako śnieg, jakich nie może farbierz na ziemi białych uczynić.
Mark	Mk	48	9	3	I ukazał się Eliasz z Mojżeszem, i rozmawiali z Jezusem.
Mark	Mk	48	9	4	A odpowiadając Piotr, rzekł Jezusowi: Rabbi! dobrze nam tu być, i uczyńmy trzy przybytki, tobie jeden, a Mojżeszowi jeden, a Eliaszowi jeden.
Mark	Mk	48	9	5	Albowiem nie wiedział, co mówił; bo przestraszeni bojaźnią byli.
Mark	Mk	48	9	6	I stał się obłok, który je zasłonił, i przyszedł z obłoku głos, mówiąc: Ten jest Syn mój najmilszy, słuchajcie go.
Mark	Mk	48	9	7	A wnet obejrzawszy się, żadnego więcej nie widzieli, jedno tylko Jezusa z sobą.
Mark	Mk	48	9	8	A gdy zstępowali z góry, rozkazał im, aby nikomu nie powiadali, co widzieli, aż kiedyby Syn człowieczy zmartwychwstał.
Mark	Mk	48	9	9	I zachowali słowo u siebie, pytając się między sobą, coby było, kiedy zmartwychwstanie?
Mark	Mk	48	9	10	I pytali go, mówiąc: Cóż tedy Pharyzeuszowie i Doktorowie powiadają, iż pierwéj potrzeba, aby przyszedł Eliasz?
Mark	Mk	48	9	11	Który odpowiadając, rzekł im: Eliaszci przyszedłszy pierwéj, naprawi wszystko, a jako jest napisano o Synu człowieczym, aby wiele ucierpiał i wzgardzony był.
Mark	Mk	48	9	12	Ale wam powiadam, że przyszedł i Eliasz, (i uczynili mu cokolwiek chcieli), jako o nim jest napisano.
Mark	Mk	48	9	13	A gdy przyszedł do swych uczniów, ujrzał wielką rzeszą około nich i Doktory gadające się z nimi.
Mark	Mk	48	9	14	A wnet ujrzawszy Jezusa wszystek lud, zdumiał się, i polękali się, a przybieżawszy, witali go.
Mark	Mk	48	9	15	I pytał ich: O co się gadacie między sobą?
Mark	Mk	48	9	16	A odpowiadając jeden z rzeszy, rzekł: Nauczycielu! przywiodłem do ciebie syna mego, który ma ducha niemego.
Mark	Mk	48	9	17	Który gdzieżkolwiek go napadnie, tłucze go, i ślini się i zgrzyta zębami a schnie; i mówiłem uczniom twoim, aby go wyrzucili, a nie mogli.
Mark	Mk	48	9	18	Który odpowiadając im, rzekł: O narodzie niewierny! dokądże przy was będę? dokądże was cierpieć będę? przynieście go do mnie.
Mark	Mk	48	9	19	I przynieśli go. A gdy go ujrzał, natychmiast go duch jął targać: a upadłszy na ziemię, przewracał się, śliniąc się.
Mark	Mk	48	9	20	I spytał ojca jego: Jako dawny czas jest, jako się mu to przydało? A on powiedział: Z dzieciństwa.
Mark	Mk	48	9	21	I często miotał go w ogień i w wodę, aby go stracił; ale możeszli co, ratuj nas, zlitowawszy się nad nami.
Mark	Mk	48	9	22	A Jezus rzekł mu: Jeźli wierzyć możesz, wszystko jest podobno wierzącemu.
Mark	Mk	48	9	23	A natychmiast zawoławszy ojciec dziecięcia, ze łzami rzekł: Wierzę, Panie! ratuj niedowiarstwa mego.
Mark	Mk	48	9	24	A widząe Jezus, iż się rzesza zbiegała, zagroził duchowi nieczystemu, mówiąc mu: Głuchy i niemy duchu! Ja tobie rozkazuję, wynidź z niego, a nie wchodź więcej weń.
Mark	Mk	48	9	25	A zawoławszy i bardzo go stargawszy, wyszedł z niego; i stał się jako umarły, tak, że ich wiele mówiło, iż umarł.
Mark	Mk	48	9	26	A Jezus ująwszy rękę jego, podniósł go, i wstał.
Mark	Mk	48	9	27	A gdy wszedł do domu, uczniowie jego pytali go osobno: Czemużeśmy go my wyrzucić nie mogli?
Mark	Mk	48	9	28	I rzekł im: Ten rodzaj żadnym sposobem wyniść nie może, jedno za modlitwą i postem.
Mark	Mk	48	9	29	I wyszedłszy ztamtąd, przeszli przez Galileą, a nie chciał, aby kto wiedział.
Mark	Mk	48	9	30	A nauczał ucznie swe i mówił im: Iż Syn człowieczy będzie wydan w ręce ludzkie, i zabiją go, a zabity wstanie dnia trzeciego.
Mark	Mk	48	9	31	Lecz oni słowa nie zrozumieli, a bali się go spytać.
Mark	Mk	48	9	32	I przyszli do Kapharnaum. Którzy gdy w domu byli, pytał ich: Coście w drodze rozmawiali?
Mark	Mk	48	9	33	Lecz oni milczeli; albowiem w drodze z sobą rozmawiali, ktoby z nich był większy.
Mark	Mk	48	9	34	A siedząc wezwał dwunaście i rzekł im: Jeźli kto chce być pierwszym, będzie ze wszech ostatecznym i sługą wszystkich.
Mark	Mk	48	9	35	I wziąwszy dzieciątko, postawił je wpośród ich, które gdy obłapił, rzekł im:
Mark	Mk	48	9	36	Któżkolwiek jedno z takowych dziateczek przyjmie w imię moje, mnie przyjmuje, a ktokolwiek mnie przyjmuje, nie mnie przyjmuje, ale tego, który mię posłał.
Mark	Mk	48	9	37	Odpowiedział mu Jan. mówiąc: Nauczycielu! widzieliśmy niektórego w imię twoje czarty wyrzucającego, który nie chodzi za nami, i zakazaliśmy mu.
Mark	Mk	48	9	38	A Jezus rzekł: Nie zakazujcie mu; albowiem żaden nie jest, któryby czynił cuda w imię moje, a mógłby prędko źle mówić o mnie.
Mark	Mk	48	9	39	Bo kto nie jest przeciwko wam, za wami jest.
Mark	Mk	48	9	40	Albowiem ktobykolwiek wam dał ku piciu kubek wody w imię moje, iżeście Chrystusowi, zaprawdę powiadam wam, nie utraci swéj zapłaty.
Mark	Mk	48	9	41	A ktobykolwiek zgorszył jednego z tych maluczkich wierzących w mię, lepiéjby mu, iżby był uwiązan młyński kamień około szyje jego, i był wrzucon w morze.
Mark	Mk	48	9	42	A jeźliby ręka twa gorszyła cię, odetnij ją: lepiéj jest tobie wniść do żywota ułomnym, niż mając obie ręce, iść do piekła w ogień nieugaszony,
Mark	Mk	48	9	43	Gdzie robak ich nie umiera, a ogień nie gaśnie.
Mark	Mk	48	9	44	A jeźli cię noga twoja gorszy, utnij ją: lepiéj jest tobie wniść chromym do żywota wiecznego, niż mając obie nodze, być wrzuconym do piekła ognia nie ugaszonego,
Mark	Mk	48	9	45	Gdzie robak ich nie umiera, a ogień nie gaśnie.
Mark	Mk	48	9	46	A jeźli cię oko twe gorszy, wyłup je: lepiéj jest tobie wniść jednookim do królestwa Bożego, niźli mając obie oczy, wrzuconym być do piekła ognistego,
Mark	Mk	48	9	47	Gdzie robak ich nie umiera, a ogień nie gaśnie.
Mark	Mk	48	9	48	Albowiem każdy ogniem będzie posolon, a każda ofiara będzie solą osolona.
Mark	Mk	48	9	49	Dobrać jest sól: ale jeźli sól niesłona będzie, czemże ją osolicie? Miejcież w sobie sól, a pokój miejcie między sobą.
Mark	Mk	48	10	1	A ztamtąd wstawszy, przyszedł na granice Żydowskiéj ziemie za Jordanem, i zeszły się zaś do niego rzesze, i uczył je zasię, jako był zwykł.
Mark	Mk	48	10	2	A przystąpiwszy Pharyzeuszowie, pytali go: Jeźli się godzi mężowi żonę opuścić? kusząc go.
Mark	Mk	48	10	3	A on odpowiedziawszy, rzekł im: Co wam rozkazał Mojżesz?
Mark	Mk	48	10	4	Którzy rzekli: Mojżesz dopuścił napisać list rozwodny i opuścić.
Mark	Mk	48	10	5	Którym odpowiedziawszy Jezus, rzekł: Z zatwardzenia serca waszego napisał wam to rozkazanie.
Mark	Mk	48	10	6	Ale od początku stworzenia mężczyznę i niewiastę uczynił je Bóg.
Mark	Mk	48	10	7	Dlategóż opuści człowiek ojca swego i matkę, a przyłączy się do żony swéj.
Mark	Mk	48	10	8	I będą dwoje w jednem ciele: a tak już nie są dwoje, ale jedno ciało.
Mark	Mk	48	10	9	Co tedy Bóg złączył, niech człowiek nie rozłącza.
Mark	Mk	48	10	10	A w domu zasię uczniowie jego o temże go pytali.
Mark	Mk	48	10	11	I rzekł im: Ktobykolwiek opuścił żonę swą, a pojąłby inną, cudzołóztwa się dopuszcza przeciwko jéj.
Mark	Mk	48	10	12	A jeźliby żona opuściła męża swojego, a szłaby za drugiego, cudzołoży.
Mark	Mk	48	10	13	I przynoszono mu dziatki, aby się ich dotknął; a uczniowie grozili przynoszącym.
Mark	Mk	48	10	14	Które gdy widział Jezus, miał za złe i rzekł im: Dopuśćcie dziatkom iść do mnie, a nie zakazujcie im; albowiem takowych jest królestwo Boże.
Mark	Mk	48	10	15	Zaprawdę mówię wam: Ktobykolwiek nie przyjął królestwa Bożego jako dzieciątko, nie wnidzie do niego.
Mark	Mk	48	10	16	I obłapiając je i kładąc na nie ręce, błogosławił je.
Mark	Mk	48	10	17	A gdy wyszedł w drogę, przybiegłszy jeden, upadłszy na kolana przed nim, pytał go: Nauczycielu dobry! co uczynię, abych otrzymał żywot wieczny?
Mark	Mk	48	10	18	A Jezus mu rzekł: Czemu mię zowiesz dobrym? żaden nie dobry jedno jeden, Bóg.
Mark	Mk	48	10	19	Przykazania umiesz? Nie cudzołóż! Nie zabijaj! Nie kradnij! Nie mów świadectwa fałszywego! Nie czyń zdrady! Czcij ojca twego i matkę!
Mark	Mk	48	10	20	A on odpowiedziawszy, rzekł mu: Nauczycielu! tegom wszystkiego strzegł od młodości mojéj.
Mark	Mk	48	10	21	A Jezus wejrzawszy nań, umiłował go i rzekł mu: Jednegoć niedostawa; idź, cokolwiek masz, przedaj, a daj ubogim, a będziesz miał skarb w niebie, a przyjdź, naśladuj mię.
Mark	Mk	48	10	22	Który zafrasowawszy się z słowa, odszedł smętny; albowiem miał wiele majętności.
Mark	Mk	48	10	23	A pogiądając Jezus, rzekł uczniom swym: Jakoż trudno, którzy [0920]pieniądze mają, wnidą do królestwa Bożego!
Mark	Mk	48	10	24	A uczniowie się zdumieli na słowa jego. Lecz Jezus zasię odpowiedziawszy, rzekł im: Dziatki! jakoż jest trudno tym, co w pieniądzach ufają, wniść do królestwa Bożego.
Mark	Mk	48	10	25	Łatwiéj jest wielbłądowi wyniść przez ucho igielne, niż bogaczowi wniść do królestwa Bożego.
Mark	Mk	48	10	26	Którzy się tem więcéj dziwowali, mówiąc sami ku sobie: I któż może być zbawion?
Mark	Mk	48	10	27	A Jezus pojrzawszy na nie, rzekł: U ludzi jest niepodobno, ale nie u Boga; albowiem u Boga wszystko jest podobno.
Mark	Mk	48	10	28	I począł mu Piotr mówić: Otochmy my wszystko opuścili, a szlichmy za tobą.
Mark	Mk	48	10	29	A Jezus odpowiedziawszy, rzekł: Zaprawdę mówię wam: Żaden nie jest, któryby opuścił dom, albo bracią, albo siostry, albo ojca, albo matkę, albo dzieci, albo role dla mnie i dla Ewangelii,
Mark	Mk	48	10	30	Żeby nie miał wziąć tyle stokroć teraz za tego czasu, domów i braciéj i sióstr i matek i dzieci i ról, z prześladowaniem, a w przyszłym wieku żywota wiecznego.
Mark	Mk	48	10	31	A wiele pierwszych będą poślednimi, a poślednich pierwszymi.
Mark	Mk	48	10	32	I byli w drodze, wstępując do Jeruzalem; a Jezus szedł przed nimi, i zdumiewali się, a idąc pozad bali się. I zasię wziąwszy dwunaście, począł im powiadać, co nań przyjść miało.
Mark	Mk	48	10	33	Iż oto wstępujemy do Jeruzalem, a Syn człowieczy będzie wydan przedniejszym kapłanom i Doktorom, i osądzą go na śmierć i wydadzą go poganom.
Mark	Mk	48	10	34	I będą go naigrawać, i będą nań plwać i ubiczują go i zabiją go, a dnia trzeciego zmartwychwstanie.
Mark	Mk	48	10	35	I przyszli do niego Jakób i Jan, synowie Zebedeuszowi, mówiąc: Uczycielu! chcemy, abyś, o cokolwiek prosić będziem, uczynił nam.
Mark	Mk	48	10	36	A on im rzekł: Cóż chcecie, abych wam uczynił?
Mark	Mk	48	10	37	I rzekli: Daj nam, abychmy siedzieli, jeden po prawicy twéj, a drugi po lewicy twéj w chwale twojéj.
Mark	Mk	48	10	38	A Jezus im rzekł: Nie wiecie, ocz prosicie. Możecie pić kielich, który Ja piję? albo być chrzczeni chrztem, którym się Ja chrzczę?
Mark	Mk	48	10	39	A oni mu odpowiedzieli: Możemy. A Jezus im rzekł: Kielichci, który Ja piję, pić będziecie, i chrztem, którym się Ja chrzczę, chrzczeni będziecie.
Mark	Mk	48	10	40	Ale siedzieć po prawicy mojéj, albo po lewicy, nie moja rzecz dać wam; ale którym jest nagotowano.
Mark	Mk	48	10	41	A usłyszawszy dziesięć, poczęli za złe mieć Jakóbowi i Janowi.
Mark	Mk	48	10	42	A Jezus wezwawszy ich, powiedział im: Wiecie, iż ci, których widzą, że rozkazują narodom, panują nad nimi, a książęta ich władzą rozciągają nad nimi.
Mark	Mk	48	10	43	Lecz nie tak jest między wami; ale ktobykolwiek chciał być większym, będzie sługą waszym.
Mark	Mk	48	10	44	A ktobykolwiek między wami chciał być pierwszym, będzie wszystkich sługą.
Mark	Mk	48	10	45	Albowiem i Syn człowieczy nie przyszedł, aby mu służono, ale aby służył, i dał duszę swą okupem za wielu.
Mark	Mk	48	10	46	I przyszli do Jerycha. A gdy on wychadzał z Jerycha i uczniowie jego i rzesza wielka, syn Tymeuszów, Bartymeusz ślepy, siedział podle drogi żebrząc.
Mark	Mk	48	10	47	Który usłyszawszy, iż Jezus Nazareński jest, począł wołać i mówić: Jezusie, synu Dawidów! zmiłuj się nademną.
Mark	Mk	48	10	48	I wiele ich groziło mu, aby milczał, a on daleko więcéj wołał: Synu Dawidów! zmiłuj się nademną.
Mark	Mk	48	10	49	A Jezus stanąwszy, kazał go zawołać. I zawołali ślepego, mówiąc mu: Bądź dobréj myśli, wstań, woła cię.
Mark	Mk	48	10	50	Który porzuciwszy suknię swoję, porwawszy się, przyszedł do niego.
Mark	Mk	48	10	51	I odpowiedziawszy Jezus, rzekł mu: Co chcesz, abych ci uczynił? a ślepy rzekł mu: Mistrzu! abych przejrzał.
Mark	Mk	48	10	52	A Jezus mu rzekł: Idź, wiara twoja ciebie zdrowym uczyniła. A [0921]natychmiast przejrzał i szedł za nim w drodze.
Mark	Mk	48	11	1	A gdy blizko byli Jeruzalem i Bethanii, u góry Oliwnéj, posłał dwu z uczniów swoich,
Mark	Mk	48	11	2	I rzekł im: Idźcie do miasteczka, które jest przeciwko wam, a natychmiast wszedłszy tam, najdziecie oślę uwiązane, na którem jeszcze żaden z ludzi nie siedział; odwiążcie je i przywiedźcie.
Mark	Mk	48	11	3	A jeźliby wam kto rzekł: Co czynicie? Powiedzcie, iż go Panu trzeba, a wnet je tu puści.
Mark	Mk	48	11	4	A poszedłszy, naleźli oślę uwiązane przede wroty na dworze na rozstaniu, i odwiązali je.
Mark	Mk	48	11	5	A niektórzy z onych, co tam stali, mówili im: Co czynicie, odwięzując oślę?
Mark	Mk	48	11	6	Którzy im rzekli, jako im był rozkazał Jezus, i puścili im.
Mark	Mk	48	11	7	I przywiedli oślę do Jezusa i wrzucili na nie szaty swe, i wsiadł na nie.
Mark	Mk	48	11	8	A wiele ich słało odzienia swoje na drodze: drudzy zasię obcinali gałęzie z drzew i słali na drodze.
Mark	Mk	48	11	9	A którzy wprzód szli, i którzy pozad, wołali, mówiąc: Hosanna, Błogosławiony, który idzie w imię Pańskie!
Mark	Mk	48	11	10	Błogosławione, które idzie królestwo ojca naszego Dawida! Hosanna na wysokościach!
Mark	Mk	48	11	11	I wszedł do Jeruzalem do kościoła, a obejrzawszy wszystko, gdy już była wieczorna godzina, wyszedł do Bethanii z dwiemanaście.
Mark	Mk	48	11	12	A nazajutrz gdy wychodzili z Bethanii, łaknął.
Mark	Mk	48	11	13	A ujrzawszy z daleka figę mającą liście, przyszedł, jeźliby snadź co na niéj nalazł. A przyszedłszy do niéj, nic nie nalazł oprócz liścia; bo nie był czas figom.
Mark	Mk	48	11	14	A odpowiadając, rzekł jéj: Niech już więcéj na wieki nie je owocu nikt z ciebie. A słyszeli uczniowie jego.
Mark	Mk	48	11	15	I przyszli do Jeruzalem. A wszedłszy do kościoła, począł wyrzucać przedające i kupujące w kościele, i stoły bankierzów i stołki tych, co przedawali gołębie, przewrócił,
Mark	Mk	48	11	16	Ani dopuścił, aby miał kto nieść naczynie przez kościół.
Mark	Mk	48	11	17	A nauczał, mówiąc im: Izaż nie jest napisano, że dom mój, dom modlitwy będzie nazwan wszystkim narodom? a wyście go uczynili jaskinią zbójców.
Mark	Mk	48	11	18	Co usłyszawszy przedniejsi kapłani i Doktorowie, szukali, jakoby go zatracili; albowiem się go bali, iż wszystka rzesza dziwowała się nauce jego.
Mark	Mk	48	11	19	A gdy był wieczór, wychadzał z miasta.
Mark	Mk	48	11	20	A rano idąc mimo, ujrzeli figę z korzenia uschłą.
Mark	Mk	48	11	21	A Piotr wspomniawszy, rzekł mu: Rabbi! oto figa, którąś przeklął, uschła.
Mark	Mk	48	11	22	A Jezus odpowiedziawszy, rzekł im: Miejcie wiarę Bożą;
Mark	Mk	48	11	23	Zaprawdę mówię wam, iż ktobykolwiek rzekł téj górze: Podnieś się, a wrzuć się w morze, a nie wątpiłby w sercu swojem, aleby wierzył, że się stanie: coby jedno rzekł, stanie się mu.
Mark	Mk	48	11	24	Przetóż wam powiadam: Wszystko, o cokolwiek modląc się prosicie, wierzcie, że otrzymacie, a stanie się wam.
Mark	Mk	48	11	25	A gdy staniecie na modlitwę, odpuścicie, jeźli co przeciw komu macie, aby i Ojciec wasz, który jest w niebiesiech, odpuścił wam grzechy wasze.
Mark	Mk	48	11	26	Lecz jeźli wy nie odpuścicie, ani Ojciec wasz, który w niebie jest, odpuści wam grzechy wasze.
Mark	Mk	48	11	27	I przyszli zasię do Jeruzalem. A gdy chodził w kościele, przystąpili do niego przedniejsi kapłani i Doktorowie i starsi.
Mark	Mk	48	11	28	I mówili mu: Którąż to mocą czynisz? a ktoć dał tę władzą, abyś to czynił?
Mark	Mk	48	11	29	A Jezus odpowiadając, rzekł im: Spytam i Ja was o słowo jedno, a odpowiedzcie mi: a powiem wam, którą to mocą czynię.
Mark	Mk	48	11	30	Chrzest Janów z niebali był, czyli z ludzi? odpowiedzcie mi.
Mark	Mk	48	11	31	A oni rozmyślali u siebie, mówiąc: Jeźli powiemy: z nieba, rzecze: Przeczeście mu tedy nie wierzyli?
Mark	Mk	48	11	32	Jeźli rzeczemy: z ludzi, boimy się ludu; albowiem wszyscy trzymali o Janie, iż prawdziwie był prorokiem.
Mark	Mk	48	11	33	A odpowiadając rzekli Jezusowi: Nie wiemy. A Jezus odpowiedziawszy rzekł im: Ani Ja wam powiem, którą mocą to czynię.
Mark	Mk	48	12	1	I począł im mówić przez podobieństwa: Winnicę nasadził człowiek i ogrodził płotem i wykopał prasę, a zbudował wieżę i najął ją oraczom, i odjechał.
Mark	Mk	48	12	2	A na czas posłał sługę do oraczów, aby od oraczów wziął z owocu winnice.
Mark	Mk	48	12	3	Którzy poimawszy go, ubili i odesłali próżnego.
Mark	Mk	48	12	4	I zasię do nich drugiego sługę posłał, i onego ranili w głowę i zelżyli.
Mark	Mk	48	12	5	I zasię posłał drugiego, i onego zabili, i wiele innych, jedne bijąc, a drugie zabijając.
Mark	Mk	48	12	6	Jeszcze tedy mając jednego syna najmilszego, i tego posłał ostatecznego do nich, mówiąc: Że uszanują syna mego.
Mark	Mk	48	12	7	A oracze rzekli jeden do drugiego: Ten jest dziedzic. Pójdźcież, zabijmy go, a nasze będzie dziedzictwo.
Mark	Mk	48	12	8	I poimawszy go, zabili i wyrzucili z winnice.
Mark	Mk	48	12	9	Cóż tedy uczyni Pan winnice? Przyjdzie, a potraci oracze i da winnicę innym.
Mark	Mk	48	12	10	Ani tego pisma czytaliście: Kamień, który odrzucili budujący, ten się stał głową węgielną.
Mark	Mk	48	12	11	Od Pana się to stało, a dziwno jest w oczach naszych.
Mark	Mk	48	12	12	I starali się go poimać, a bali się rzeszéj; bo poznali, iż na nie to podobieństwo powiedział. I opuściwszy go, odeszli.
Mark	Mk	48	12	13	I posłali do niego niektóre z Pharyzeuszów i Herodyanów, aby go podchwycili w słowie.
Mark	Mk	48	12	14	Którzy przyszedłszy, rzekli mu: Nauczycielu! wiemy, żeś prawdziwy jest, a nie dbasz ni na kogo; albowiem nie patrzysz na osobę ludzką, ale w prawdzie drogi Bożéj nauczasz; godziż się dać dań Cesarzowi, czyli nie?
Mark	Mk	48	12	15	Który wiedząc chytrości ich, rzekł im: Czemu mię kusicie? przynieście mi grosz, abym oglądał.
Mark	Mk	48	12	16	A oni mu przynieśli; i rzekł im: Czyj to jest obraz i napis? powiedzieli mu: Cesarski.
Mark	Mk	48	12	17	I odpowiedziawszy Jezus, rzekł im: Oddajcież tedy, co jest Cesarskiego, Cesarzowi, a co jest Bożego, Bogu. I zadziwili się temu.
Mark	Mk	48	12	18	I przyszli do niego Saduceuszowie, którzy powiadają, iż niemasz zmartwychwstania, i pytali go, mówiąc:
Mark	Mk	48	12	19	Nauczycielu! Mojżesz nam napisał, iż jeźliby czyj brat umarł i pozostawił żonę, a dziatekby nie zostawił, aby wziął brat jego żonę jego i wzbudził nasienie bratu swemu.
Mark	Mk	48	12	20	Było tedy siedm braciéj: a pierwszy pojął żonę i umarł, nie zostawiwszy nasienia.
Mark	Mk	48	12	21	I pojął ją wtóry i umarł: i ani ten pozostawił nasienia, i trzeci także.
Mark	Mk	48	12	22	I wzięli ją także siedm, a nie pozostawili nasienia. Ostatnia po wszystkich umarła i niewiasta.
Mark	Mk	48	12	23	W zmartwychwstaniu tedy, gdy powstaną, któregóż z tych będzie żona? bo siedm ich mieli ją za żonę.
Mark	Mk	48	12	24	A Jezus odpowiedziawszy, rzekł im: Izaż nie dlatego błądzicie, że nie rozumiecie Pisma, ani mocy Bożéj?
Mark	Mk	48	12	25	Albowiem gdy zmartwychwstaną, ani się żenić będą, ani za mąż chodzić; ale są jako Aniołowie w niebiesiech.
Mark	Mk	48	12	26	A o umarłych, iż zmartwychwstać mają, nie czytaliście w księgach Mojżeszowych, jako u krza mówił Bóg do niego, rzekąc: Jam jest Bóg Abrahamów i Bóg Izaaków i Bóg Jakóbów.
Mark	Mk	48	12	27	Nie jest Bóg umarłych, ale żywych, a przetóż wy bardzo błądzicie.
Mark	Mk	48	12	28	I przystąpił jeden z Doktorów, co słyszał, gdy się gadali, a widząc, że im dobrze odpowiedział, spytał go: Które jest przedniejsze ze wszech przykazanie?
Mark	Mk	48	12	29	A Jezus mu odpowiedział: Iż przedniejsze ze wszystkich przykazanie jest: Słuchaj Izraelu! Pan Bóg jeden jest.
Mark	Mk	48	12	30	A będziesz miłował Pana, Boga twego, ze wszystkiego serca twego i ze wszystkiéj dusze twojéj i ze wszystkiego umysłu twego i ze wszystkiéj siły twojéj. Toć jest pierwsze przykazanie.
Mark	Mk	48	12	31	A wtóre jest temu podobne: Będziesz miłował bliźniego twego, jako samego siebie. Nad to niemasz innego większego przykazania.
Mark	Mk	48	12	32	I rzekł mu Doktor: Dobrześ, Nauczycielu! w prawdzie powiedział, iż jeden jest Bóg, a niemasz innego oprócz niego,
Mark	Mk	48	12	33	A iżby był miłowan ze wszystkiego serca i ze wszystkiego umysłu i ze wszystkiéj dusze i ze wszystkiéj siły, i miłować bliźniego jako samego siebie, więcéj jest nad wszystkie całopalenia i ofiary.
Mark	Mk	48	12	34	A widząc Jezus, iż roztropnie odpowiedział, rzekł mu: Nie dalekoś jest od królestwa Bożego. I nie śmiał go już żaden pytać.
Mark	Mk	48	12	35	A Jezus odpowiedziawszy, mówił, nauczając w kościele: Jakóż mówią Doktorowie, iż Chrystus jest synem Dawidowym?
Mark	Mk	48	12	36	Albowiem sam Dawid mówi w Duchu Ś.: Rzekł Pan Panu memu, siądź po prawicy mojéj, aż położę nieprzyjacioły twoje podnóżkiem nóg twoich.
Mark	Mk	48	12	37	Sam tedy Dawid zowie go Panem: a zkądże jest synem jego? A wielka rzesza rada go słuchała.
Mark	Mk	48	12	38	I mówił im w nauce swojéj: Strzeżcie się Doktorów, którzy chcą chodzić w długich szatach i być pozdrawiani na rynku,
Mark	Mk	48	12	39	I siedzieć na pierwszych stolicach w bóżnicach i pierwsze miejsca na wieczerzach:
Mark	Mk	48	12	40	Którzy pożerają domy wdów pod pokrywką długiego modlenia: cić odniosą większy sąd.
Mark	Mk	48	12	41	A siedząc Jezus przeciw skarbnicy, patrzał, jako rzesza kładła pieniądze do skarbu, a wiele bogaczów wiele kładli.
Mark	Mk	48	12	42	A przyszedłszy jedna wdowa uboga, włożyła dwa drobne pieniądze, co waży kwadrant.
Mark	Mk	48	12	43	A zwoławszy uczniów swych, rzekł im: Zaprawdę powiadam wam, iż ta uboga wdowa więcéj włożyła, niźli wszyscy, którzy kładli do skarbu.
Mark	Mk	48	12	44	Albowiem wszyscy z tego, co im zbywało, rzucali; a ta z niedostatku swego wszystko, co miała, wrzuciła, wszystkę żywność swoję.
Mark	Mk	48	13	1	A gdy wychodził z kościoła, rzekł mu jeden z uczniów jego: Nauczycielu! patrz, jakie kamienie i jakie budowania.
Mark	Mk	48	13	2	A Jezus odpowiadając, rzekł mu: Widzisz te wszystkie wielkie budowania? Nie zostanie kamień na kamieniu, któryby nie był rozwalon.
Mark	Mk	48	13	3	A gdy siedział na górze Oliwnéj przeciw kościołowi, pytali go osobno Piotr i Jakób i Jan i Andrzéj:
Mark	Mk	48	13	4	Powiedz nam, kiedy się to stanie? i co za znak będzie, gdy sie to wszystko pocznie?
Mark	Mk	48	13	5	A Jezus odpowiedziawszy, począł im mówić: Patrzcie, aby was kto nie zwiódł.
Mark	Mk	48	13	6	Albowiem wiele ich przyjdzie w imię moje, powiadając, iż Ja jestem, i wiele ich zwiodą.
Mark	Mk	48	13	7	A gdy usłyszycie wojny i wieści o wojnach, nie trwóżcież sobą; bo się to dziać musi, aleć nie już koniec.
Mark	Mk	48	13	8	Albowiem powstanie naród przeciw narodowi, i królestwo przeciw [0924]królestwu, i będą miejscami trzęsienia ziemie i głody. Początek to boleści.
Mark	Mk	48	13	9	A wy miejcie się sami na pieczy; bo was wydadzą do rad, i w bóżnicach was bić będą, a przed starosty i przed królmi dla mnie stawać będziecie, onym na świadectwo.
Mark	Mk	48	13	10	A potrzeba, aby najprzód u wszystkich narodów była opowiadana Ewangelia.
Mark	Mk	48	13	11	A gdy was wodzić będą wydawając, nie myślcie przedtem, cobyście mówić mieli; ale co wam będzie dano onéj godziny, to mówcie; albowiem nie wy jesteście, którzy mówicie, ale Duch Ś.
Mark	Mk	48	13	12	I wyda brat brata na śmierć, a ojciec syna, i powstaną synowie przeciw rodzicom i będą je zabijać.
Mark	Mk	48	13	13	I będziecie u wszystkich w nienawiści dla imienia mego. Lecz kto dotrwa do końca, ten będzie zbawion.
Mark	Mk	48	13	14	A gdy ujrzycie obrzydłość spustoszenia, stojącą gdzie nie ma, (kto czyta, niech wyrozumie,) tedy którzy są w Żydowskiéj ziemi, niech uciekają na góry.
Mark	Mk	48	13	15	A który będzie na dachu, niech nie schodzi do domu, ani wchodzi, aby miał co wziąć z domu swego.
Mark	Mk	48	13	16	A który będzie na polu, niech się nie wraca nazad, brać suknie swojéj.
Mark	Mk	48	13	17	Lecz biada brzemiennym i karmiącym w one dni.
Mark	Mk	48	13	18	A módlcie się, aby nie było w zimie.
Mark	Mk	48	13	19	Albowiem one dni będą takiemi uciskami, jakie nie były od początku stworzenia, które stworzył Bóg aż dotąd, ani będą.
Mark	Mk	48	13	20	I by był nie ukrócił Pan dni, żadneby ciało nie było zachowane, ale dla wybranych, które wybrał, ukrócił dni.
Mark	Mk	48	13	21	A tedy jeźliby wam kto rzekł: Oto tu jest Chiystus, oto tam, nie wierzcie.
Mark	Mk	48	13	22	Bo powstaną fałszywi Chrystusowie i fałszywi prorocy, i będą czynić znaki i cuda ku zwiedzieniu, by mogło być, i wybranych.
Mark	Mk	48	13	23	Wy tedy patrzcie, otom wam wszystko przepowiedział.
Mark	Mk	48	13	24	Ale w one dni po uciśnieniu onem zaćmi się słońce, i księżyc nie da jasności swojéj.
Mark	Mk	48	13	25	I gwiazdy niebieskie będą spadać, a mocy, które są na niebiesiech, poruszą się.
Mark	Mk	48	13	26	A tedy ujrzą Syna człowieczego, przychodzącego w obłokach, z wielką mocą i chwałą.
Mark	Mk	48	13	27	A tedy pośle Anioły swe i zbierze wybrane swe od czterech wiatrów, od wierzchu ziemie aż do wierzchu nieba.
Mark	Mk	48	13	28	A od figi uczcie się podobieństwa: Gdy już gałązka jéj odmładza, i wypuści się liście, poznawacie, iż blizko jest lato.
Mark	Mk	48	13	29	Także i wy, gdy obaczycie, iż się to dziać będzie, wiedzcie, że już blizko jest we drzwiach.
Mark	Mk	48	13	30	Zaprawdę powiadam wam, żeć nie przeminie ten rodzaj, aż się to wszystko stanie.
Mark	Mk	48	13	31	Niebo i ziemia przeminą, lecz słowa moje nie przeminą.
Mark	Mk	48	13	32	A o dniu onym, albo godzinie żaden nie wie, ani Aniołowie w niebie, ani Syn, jedno Ojciec.
Mark	Mk	48	13	33	Patrzcie, czujcie a módlcie się; bo nie wiecie, kiedy czas będzie.
Mark	Mk	48	13	34	Jako człowiek, który odjechawszy precz, zostawił dom swój, i dał sługom swym władzę nad każdą robotą swoją, i wrotnemu rozkazał, aby czuł.
Mark	Mk	48	13	35	Czujcież tedy; (bo nie wiecie, kiedy Pan domu przyjdzie: z wieczorali, albo w północy, albo, gdy kury pieją, albo z poranku.)
Mark	Mk	48	13	36	By z prędka przyszedłszy, nie znalazł was śpiących.
Mark	Mk	48	13	37	A co wam mówię, wszystkim mówię: Czujcie.
Mark	Mk	48	14	1	A było Pascha i przaśniki po dwu dni: i szukali najwyżsi kapłani i Doktorowie, jakoby go zdradą poimali i zabili.
Mark	Mk	48	14	2	Bo mówili: Nie w święto, aby snadź nie był rozruch w ludu.
Mark	Mk	48	14	3	A gdy był w Bethanii w domu Symona trędowatego i siedział u stołu, przyszła niewiasta, mając alabastr olejku szpikonardowego drogiego, a stłukłszy alabastr, wylała na głowę jego.
Mark	Mk	48	14	4	I byli niektórzy, co się gniewali sami w sobie, a mówili: Na cóż się stała ta utrata olejku?
Mark	Mk	48	14	5	Albowiem mógł się ten olejek przedać drożéj niż za trzy sta groszy i rozdać ubogim, i gniewali się na nię.
Mark	Mk	48	14	6	A Jezus rzekł: Dajcie jéj pokój, czemu jéj przykrość czynicie? Dobry uczynek przeciwko mnie uczyniła.
Mark	Mk	48	14	7	Bo zawżdy ubogie macie z sobą, i kiedy będziecie chcieć, możecie im dobrze czynić; lecz mnie nie zawżdy macie.
Mark	Mk	48	14	8	Ta, co miała, uczyniła: uprzedziła pomazać ciało me na pogrzeb.
Mark	Mk	48	14	9	Zaprawdę powiadam wam: Kędyżkolwiek opowiadana będzie Ewangelia ta po wszystkim świecie, i co ta uczyniła, powiadać będą na pamiątkę jéj.
Mark	Mk	48	14	10	A Judasz Iszkaryoth, jeden ze dwanaście, odszedł do najwyższych kapłanów, aby go im wydał.
Mark	Mk	48	14	11	Którzy usłyszawszy, uradowali się, i obiecali mu dać pieniądze; i szukał, jakoby go czasu pogodnego wydał.
Mark	Mk	48	14	12	I pierwszego dnia przaśników, gdy Paschę ofiarowali, rzekli mu uczniowie: Gdzie chcesz, abyśmy szli i nagotowali, żebyś jadł Paschę?
Mark	Mk	48	14	13	I posłał dwu z swych uczniów i rzekł im: Idźcie do miasta, i potka się z wami człowiek niosąc dzban wody, idźcież za nim.
Mark	Mk	48	14	14	A gdziekolwiek wnidzie, powiedzcie panu domu, iż Nauczyciel mówi: Gdzie jest odpoczynienie moje, kędybym jadł Paschę z uczniami moimi?
Mark	Mk	48	14	15	A on wam ukaże wieczernik wielki usłany, i tam nagotujcie nam.
Mark	Mk	48	14	16	I poszli uczniowie jego i przyszli do miasta i naleźli, jako im powiedział, i nagotowali Paschę.
Mark	Mk	48	14	17	A gdy był wieczór, przyszedł ze dwiemanaście.
Mark	Mk	48	14	18	A gdy oni siedzieli i jedli, rzekł Jezus: Zaprawdę powiadam wam, iż jeden z was wyda mię, który je zemną.
Mark	Mk	48	14	19	A oni poczęli się smęcić i mówić mu z osobna: Izali ja?
Mark	Mk	48	14	20	Który im rzekł: Jeden ze dwunaście, który zemną macza rękę w misie.
Mark	Mk	48	14	21	Synci człowieczy idzie, jako o nim jest napisano; lecz biada człowiekowi onemu, przez którego Syn człowieczy będzie wydan! lepiéj mu było, by się był człowiek on nie narodził.
Mark	Mk	48	14	22	A gdy oni jedli, wziął Jezus chleb i błogosławiąc, łamał i dał im, i rzekł: Bierzcie, to jest ciało moje.
Mark	Mk	48	14	23	A wziąwszy kielich, dzięki uczyniwszy, dał im, i pili z niego wszyscy.
Mark	Mk	48	14	24	I rzekł im: Ta jest krew moja nowego testamentu, która za wielu będzie wylana.
Mark	Mk	48	14	25	Zaprawdę powiadam wam: Iż już nie będę pił z tego owocu winnéj macice, aż do onego dnia, gdy go pić będę nowy w królestwie Bożem.
Mark	Mk	48	14	26	A hymn odprawiwszy, wyszli na górę Oliwną.
Mark	Mk	48	14	27	I rzekł im Jezus: Wszyscy się zgorszycie ze mnie téj nocy; iż napisano jest: Uderzę pasterza, a rozproszą się owce.
Mark	Mk	48	14	28	Ale gdy zmartwychwstanę, uprzedzę was do Galilei.
Mark	Mk	48	14	29	A Piotr mu rzekł: Chociażby się wszyscy zgorszyli z ciebie, ale nie ja.
Mark	Mk	48	14	30	I rzekł mu Jezus: Zaprawdę powiadam ci, iż ty dziś téj nocy, pierwéj niż dwakroć kur zapieje, trzykroć się mnie zaprzesz.
Mark	Mk	48	14	31	A on więcéj mówił: By potrzeba i umrzeć mi z tobą, nie zaprzę się ciebie. Także téż i wszyscy mówili.
Mark	Mk	48	14	32	I przyszli do folwarku, któremu imię Gethsemani, i rzekł uczniom swoim: Siedźcie tu, aż się pomodlę,
Mark	Mk	48	14	33	I wziął z sobą Piotra i Jakóba i Jana, i począł się strachać i tęsknić sobie.
Mark	Mk	48	14	34	I rzekł im: Smętna jest dusza moja aż do śmierci, zostańcie tu, a czujcie.
Mark	Mk	48	14	35	A odszedłszy mało, padł na ziemię i modlił się, żeby godzina, jeźli może być, odeszła od niego,
Mark	Mk	48	14	36	I mówił: Abba, Ojcze! wszystko tobie jest podobno, przenieś odemnie ten kielich. Ale nie to, co Ja chcę, ale co ty.
Mark	Mk	48	14	37	I przyszedł i znalazł je śpiące, i rzekł Piotrowi: Symonie, śpisz? nie mógłżeś czuć jednéj godziny?
Mark	Mk	48	14	38	Czujcie, a módlcie się, byście nie weszli w pokuszenie. Duch wprawdzie ochotny, ale ciało mdłe.
Mark	Mk	48	14	39	I zasię odszedłszy, modlił się, w też słowa mówiąc.
Mark	Mk	48	14	40	A wróciwszy się, nalazł je zasię śpiące; (bo oczy ich były obciążone), a nie wiedzieli, coby mu odpowiedzieć.
Mark	Mk	48	14	41	I przyszedł po trzecie, a rzekł im: Śpijcież już i odpoczywajcie! Dosyć, przyszła godzina, oto będzie wydan Syn człowieczy w ręce grzeszników.
Mark	Mk	48	14	42	Wstańcie, pójdźmy; oto, który mię wyda, blizko jest.
Mark	Mk	48	14	43	A gdy jeszcze mówił, przyszedł Judasz Iszkaryoth, jeden ze dwunaście, a z nim wielka rzesza z mieczmi i z kijmi, od najwyższych kapłanów i Doktorów i starszych.
Mark	Mk	48	14	44	A dał im był znak, który go wydał, mówiąc: Któregokolwiek pocałuję, ten jest; imajcie go, a wiedźcie ostróżnie.
Mark	Mk	48	14	45	A przyszedłszy, natychmiast przystąpiwszy k niemu, rzekł: Bądź pozdrowion, Mistrzu! i pocałował go.
Mark	Mk	48	14	46	A oni targnęli się nań rękoma i poimali go.
Mark	Mk	48	14	47	A jeden niektóry z tych, co stali, dobywszy miecza, uderzył sługę najwyższego kapłana i uciął mu ucho.
Mark	Mk	48	14	48	A Jezus odpowiedziawszy, rzekł im: Jakoby na zbójcę wyszliście z mieczmi i z kijmi poimać mię?
Mark	Mk	48	14	49	Na każdym dzień był u was w kościele ucząc, a nie poimaliście mię; ale żeby się wypełniły Pisma.
Mark	Mk	48	14	50	Tedy uczniowie jego opuściwszy go, wszyscy uciekli.
Mark	Mk	48	14	51	A niektóry młodzieniec szedł za nim odziany prześcieradłem na gołe ciało, i poimali go.
Mark	Mk	48	14	52	A on porzuciwszy prześcieradło, nagi uciekł od nich.
Mark	Mk	48	14	53	I przywiedli Jezusa do najwyższego kapłana; a zeszli się wszyscy kapłani i Doktorowie i starsi.
Mark	Mk	48	14	54	A Piotr za nim szedł z daleka aż wewnątrz do dworu najwyższego kapłana, i siedział z służebniki u ognia i grzał się.
Mark	Mk	48	14	55	Lecz najwyżsi kapłani i wszystka rada szukali przeciw Jezusowi świadectwa, aby go na śmierć zdali; a nie naleźli.
Mark	Mk	48	14	56	Albowiem wiele ich przeciw jemu fałszywie świadczyli; lecz świadectwa zgodne nie były.
Mark	Mk	48	14	57	A niektórzy powstawszy, fałszywie świadczyli przeciw jemu, mówiąc:
Mark	Mk	48	14	58	Żeśmy słyszeli jego mówiącego: Ja rozwalę kościół ten ręką uczyniony, a za trzy dni inny nie ręką uczyniony zbuduję.
Mark	Mk	48	14	59	I nie było zgodne ich świadectwo.
Mark	Mk	48	14	60	A powstawszy w pośrodek najwyższy kapłan, spytał Jezusa, mówiąc: Nic nie odpowiadasz na to, co tobie ci zarzucają?
Mark	Mk	48	14	61	Ale on milczał, a nic nie odpowiedział. Znowu pytał go najwyższy kapłan i rzekł mu: Tyś jest Chrystus, syn Boga błogosławionego?
Mark	Mk	48	14	62	A Jezus mu rzekł: Jam jest, i ujrzycie Syna człowieczego siedzącego na prawdcy mocy Bożéj i przychodzącego z obłoki niebieskiemi.
Mark	Mk	48	14	63	A najwyższy kapłan rozdarłszy szaty swe, rzekł: Cóż jeszcze potrzebujemy świadków?
Mark	Mk	48	14	64	Słyszeliście bluźnierstwo: co się wam zda? którzy wszyscy osądzili go winnym być śmierci.
Mark	Mk	48	14	65	I poczęli nań niektórzy plwać, i zakrywać oblicze jego i bić go kułakami i mówić mu: Prorokuj! a służebnicy policzkowali go.
Mark	Mk	48	14	66	A gdy Piotr był w sieni na dole, przyszła jedna z służebnic najwyższego kapłana;
Mark	Mk	48	14	67	A widząc, że się Piotr grzeje, pojrzawszy nań, rzekła: I tyś był z Jezusem Nazareńskim.
Mark	Mk	48	14	68	A on się zaprzał, mówiąc: Ani wiem, ani rozumiem, co mówisz. I wyszedł precz na podwórze, a kur zapiał.
Mark	Mk	48	14	69	A znowu gdy go ujrzała służebnica, poczęła mówić tym, którzy około stali: Iż ten z onych jest.
Mark	Mk	48	14	70	A on powtóre zaprzał. A zasię po małéj chwili ci, co tam stali, mówili Piotrowi: Prawdziwie z nich jesteś; boś i Galilejczyk jest.
Mark	Mk	48	14	71	A on począł kląć i przysięgać: Iż nie znam człowieka tego, o którym powiadacie.
Mark	Mk	48	14	72	A wnet powtóre kur zapiał. A wspomniał Piotr na słowo, które mu mówił Jezus: Pierwéj niż kur dwakroć zapieje, trzykroć się mnie zaprzesz. I począł płakać.
Mark	Mk	48	15	1	I wnet rano uczyniwszy radę najwyżsi kapłani z starszymi i z Doktormi i wszystką radą, związawszy Jezusa, wiedli i podali Piłatowi.
Mark	Mk	48	15	2	I pytał go Piłat: Tyś jest królem Żydowskim? A on odpowiedziawszy, rzekł mu: Ty powiadasz.
Mark	Mk	48	15	3	I skarżyli nań najwyżsi kapłani o wiele rzeczy.
Mark	Mk	48	15	4	A Piłat go zasię spytał, mówiąc: Nic nie odpowiadasz? patrz, w jako wielkich rzeczach cię winują.
Mark	Mk	48	15	5	A Jezus nic więcéj nie odpowiedział, tak iż się Piłat dziwował.
Mark	Mk	48	15	6	A na święto zwykł im był wypuszczać jednego więźnia, któregokolwiek żądali.
Mark	Mk	48	15	7	I był, co go nazywano Barabbaszem, który z buntownikami był w więzieniu, który był w rozruchu popełnił mężobójstwo.
Mark	Mk	48	15	8	A gdy wstąpiła rzesza, poczęła prosić, jako im zawżdy czynił,
Mark	Mk	48	15	9	A Piłat im odpowiedział i rzekł: Chcecież, puszczę wam króla Żydowskiego?
Mark	Mk	48	15	10	Albowiem wiedział, iż go z zazdrości byli najwyżsi kapłani wydali.
Mark	Mk	48	15	11	Lecz przedniejsi kapłani poduszczyli rzeszą, aby im raczéj Barabbasza puścił.
Mark	Mk	48	15	12	A odpowiedziawszy zaś Piłat, rzekł im: Cóż tedy chcecie, uczynię królowi Żydowskiemu?
Mark	Mk	48	15	13	A oni zasię wołali: Ukrzyżuj go!
Mark	Mk	48	15	14	A Piłat im mówił: Cóż wżdy złego uczynił? A oni tem więcéj krzyczeli: Ukrzyżuj go!
Mark	Mk	48	15	15	A Piłat chcąc ludowi dosyć uczynić, puścił im Barabbasza, a Jezusa ubiczowanego podał, aby był ukrzyżowan.
Mark	Mk	48	15	16	A żołnierze wprowadzili go do sieni ratusznéj i zwołali wszystkiéj roty.
Mark	Mk	48	15	17	I oblekli go w purpurę i włożyli nań uplótłszy, cierniową koronę.
Mark	Mk	48	15	18	I poczęli go pozdrawiać: Witaj, królu Żydowski!
Mark	Mk	48	15	19	I bili głowę jego trzciną i plwali nań, a upadając na kolana kłaniali się jemu.
Mark	Mk	48	15	20	A gdy się z niego naigrali, zwlekli go z purpury, i oblekli go w szaty jego i wywiedli go, aby go ukrzyżowali.
Mark	Mk	48	15	21	I przymusili niektórego mimo idącego, Symona Cyrenejczyka, idącego ze wsi, ojca Alexandra i Rufa, aby niósł krzyż jego.
Mark	Mk	48	15	22	I przywiedli go na miejsce Golgotha, co się wykłada: miejsce trupiéj głowy:
Mark	Mk	48	15	23	I dawali mu pić wino z mirrą, i nie wziął.
Mark	Mk	48	15	24	A ukrzyżowawszy go, podzielili szaty jego, miecąc o nie los, co kto miał wziąć.
Mark	Mk	48	15	25	A była trzecia godzina, i ukrzyżowali go.
Mark	Mk	48	15	26	I był napis winy jego napisany: Król Żydowski.
Mark	Mk	48	15	27	A z nim ukrzyżowali dwu łotrów, jednego po prawicy, a drugiego po lewicy jego.
Mark	Mk	48	15	28	I wypełniło się pismo, które mówi: A ze złoczyńcami jest policzon.
Mark	Mk	48	15	29	A mimo przechadzający bluźnili go, kiwając głowami swemi i mówiąc: Ach, który rozwalasz kościół, i we trzech dniach znowu budujesz!
Mark	Mk	48	15	30	Wybaw się samego z krzyża.
Mark	Mk	48	15	31	Także téż i najwyżsi kapłani szydząc, jeden do drugiego z Doktormi mówili: Inne zachował, a samego siebie zachować nie może.
Mark	Mk	48	15	32	Niechże teraz Chrystus, król Izraelski, zstąpi z krzyża, abyśmy ujrzeli i uwierzyli. I którzy z nim byli ukrzyżowani, sromocili go.
Mark	Mk	48	15	33	A gdy była godzina szósta, stały się ciemności po wszystkiéj ziemi aż do dziewiątéj godziny.
Mark	Mk	48	15	34	A dziewiątéj godziny zawołał Jezus głosem wielkim, mówiąc: Eloi, Eloi, lamma sabacthani? co jest wyłożywszy: Boże mój, Boże mój! czemuś mię opuścił?
Mark	Mk	48	15	35	A słysząc niektórzy z około stojących, mówili: Oto, Eliasza woła.
Mark	Mk	48	15	36	A przybieżawszy jeden i napełniwszy gębkę octu, i włożywszy na trzcinę, dał mu pić, mówiąc: Niechajcie, patrzmy, jeźli przjdzie Eliasz, aby go zdjął.
Mark	Mk	48	15	37	A Jezus wypuściwszy głos wielki, skonał.
Mark	Mk	48	15	38	I rozdarła się na dwoje zasłona kościelna od wierzchu aż do dołu.
Mark	Mk	48	15	39	A widząc rotmistrz, który stał przeciwko, iż tak wołając skonał, rzekł: Prawdziwie człowiek ten był Synem Bożym.
Mark	Mk	48	15	40	Były téż i niewiasty patrzając zdaleka, między któremi była Marya Magdalena i Marya, Jakóba mniejszego i Józepha matka, i Salome:
Mark	Mk	48	15	41	I gdy był w Galilei, chodziły za nim i służyły mu; i wiele innych, które były społem z nim wstąpiły do Jeruzalem.
Mark	Mk	48	15	42	A gdy już był wieczór; (albowiem był dzień przygotowania, który jest przed szabbatem),
Mark	Mk	48	15	43	Przyszedł Józeph z Arymathii, zacny senator, który téż oczekiwał królestwa Bożego, i śmiele wszedł do Piłata i prosił o ciało Jezusowe.
Mark	Mk	48	15	44	A Piłat się zdziwił, jeźliby już umarł: a wezwawszy rotmistrza, pytał go, jeźli już umarł.
Mark	Mk	48	15	45	I dowiedziawszy się od rotmistrza, darował ciało Józephowi.
Mark	Mk	48	15	46	A Józeph, kupiwszy prześcieradło i zdjąwszy go, uwinął w prześcieradło i położył go w grobie, który był wyciosan z opoki, i przywalił kamień do drzwi grobowych.
Mark	Mk	48	15	47	A Marya Magdalena i Marya Józephowa patrzyły, kędy go kładziono.
Mark	Mk	48	16	1	A gdy minął szabbat, Marya Magdalena i Marya Jakóbowa i Salome nakupiły wonnych olejków, aby przyszedłszy, namazały Jezusa.
Mark	Mk	48	16	2	A bardzo rano pierwszego dnia z szabbatów przyszły do grobu, gdy już wzeszło słońce.
Mark	Mk	48	16	3	I mówiły między sobą: Kto nam odwali kamień ode drzwi grobowych?
Mark	Mk	48	16	4	A pojrzawszy, obaczyły odwalony kamień; albowiem był bardzo wielki.
Mark	Mk	48	16	5	A wszedłszy w grób, ujrzały młodzieńca siedzącego po prawéj stronie, ubranego w szatę białą; i zdumiały się.
Mark	Mk	48	16	6	Który im rzekł: Nie lękajcie się; Jezusa szukacie Nazareńskiego, ukrzyżowanego; wstał, niemasz go tu; oto miejsce, gdzie go położono.
Mark	Mk	48	16	7	Ale idźcie, powiedzcie uczniom jego i Piotrowi, iż was uprzedza do Galilei: tam go oglądacie, jako wam powiedział.
Mark	Mk	48	16	8	A one wyszedłszy, uciekły z grobu, albowiem zjęło je drżenie i strach, a nikomu nic nie powiadały; bo się bały.
Mark	Mk	48	16	9	A wstawszy raniuczko pierwszego dnia szabbatu, ukazał się najprzód Maryi Magdalenie, z któréj był wyrzucił siedmi czartów.
Mark	Mk	48	16	10	Ona szedłszy, opowiedziała tym, którzy z nim bywali, smutnym i płaczącym.
Mark	Mk	48	16	11	A oni usłyszawszy, iż żywie, i był widzian od niéj, nie wierzyli.
Mark	Mk	48	16	12	Potem téż dwiema z nich idącym okazał się w inszym kształcie, idącym do wsi.
Mark	Mk	48	16	13	A oni szedłszy, opowiedzieli drugim: a oni onym uwierzyli.
Mark	Mk	48	16	14	Na ostatek onym jedenaście społem u stołu siedzącym ukazał się i wymawiał niedowiarstwo ich i zatwardzenie serca, iż tym, którzy go widzieli, że zmartwychwstał, nie wierzyli.
Mark	Mk	48	16	15	I mówił im: Idąc na wszystek świat, opowiadajcie Ewangelią wszemu stworzeniu.
Mark	Mk	48	16	16	Kto uwierzy i ochrzci się, zbawion będzie, a kto nie uwierzy, będzie potępion.
Mark	Mk	48	16	17	A cuda tych, co uwierzą, te naśladować będą: W imię moje czarty będą wyrzucać, nowemi językami będą mówić.
Mark	Mk	48	16	18	Węże będą brać, i choćby co śmiertelnego pili, szkodzić im nie będzie: na niemocne ręce będą kłaść, a dobrze się mieć będą.
Mark	Mk	48	16	19	A Pan Jezus, potem jako do nich mówił, wzięty jest do nieba, i siedzi na prawicy Bożéj.
Mark	Mk	48	16	20	A oni wyszedłszy, przepowiadali wszędy: a Pan dopomagał i utwierdzał mowę przez cuda pozad idące. Przypisy
Luke	Łk	49	1	1	Ponieważ wiele ich się kusiło, żeby spisali porządną historyą o rzeczach, które się w nas wypełniły;
Luke	Łk	49	1	2	Jako nam podali, którzy się im od początku sami przypatrowali, i byli sługami mowy:
Luke	Łk	49	1	3	Zdało się i mnie, którym z początku pilnie wszystkiego dochodził, porządnie tobie, cny Theophile! wypisać.
Luke	Łk	49	1	4	Abyś poznał prawdę słów tych, których cię nauczono.
Luke	Łk	49	1	5	Był za dni Heroda, króla Żydowskiéj ziemie, kapłan niektóry imieniem Zacharyasz, z porządku Abiasza, a żona jego z córek Aaronowych, a imię jéj Elżbieta.
Luke	Łk	49	1	6	A byli oboje sprawiedliwymi przed Bogiem, chodząc we wszystkich przykazaniach i usprawiedliwieniach Pańskich bez przygany.
Luke	Łk	49	1	7	A nie mieli syna, przeto iż Elżbieta była niepłodną, a byli oboje podeszłymi we dniach swoich.
Luke	Łk	49	1	8	A stało się, gdy odprawował urząd kapłański w rzędzie porządku swego przed Bogiem,
Luke	Łk	49	1	9	Według zwyczaju urzędu kapłaństwa losem padło, że miał kadzić, wszedłszy do kościoła Pańskiego:
Luke	Łk	49	1	10	A wszystko mnóstwo ludu było zewnątrz, modląc się godziny kadzenia.
Luke	Łk	49	1	11	I ukazał mu się Aniół Pański, stojąc po prawéj stronie ołtarza kadzenia.
Luke	Łk	49	1	12	I zatrwożył się Zacharyasz, ujrzawszy, i przypadła nań bojaźń.
Luke	Łk	49	1	13	I rzekł do niego Aniół: Nie bój się, Zacharyaszu! bo jest wysłuchana prośba twoja, a żona twa Elżbieta urodzi tobie syna, i nazowiesz imię jego Jan.
Luke	Łk	49	1	14	A ty będziesz miał wesele i radość, i wiele ich będą się radować z narodzenia jego.
Luke	Łk	49	1	15	Albowiem będzie wielki przed Panem: i wina i sycery pić nie będzie, i będzie napełnion Duchem Świętym jeszcze z żywota matki swéj,
Luke	Łk	49	1	16	A nawróci wiele synów Izraelskich ku Panu, Bogu ich.
Luke	Łk	49	1	17	A on uprzedzi przed nim w duchu i mocy Eliaszowéj, aby obrócił serca ojców ku synom, a niedowiarki ku roztropności sprawiedliwych, iżby zgotował Panu lud doskonały.
Luke	Łk	49	1	18	I rzekł Zacharyasz do Anioła: Zkąd to poznam? bom jest stary, i żona moja podeszła w dniach swych.
Luke	Łk	49	1	19	A odpowiedziawszy Aniół, rzekł mu: Jam jest Gabryel, który stoję przed Bogiem, a jestem posłan, abych mówił do ciebie, a to dobre poselstwo tobie odniósł.
Luke	Łk	49	1	20	A oto będziesz milczącym, ani będziesz mógł mówić aż do dnia, którego się to stanie: dlatego, żeś nie uwierzył słowom moim, które się wypełnią czasu swego.
Luke	Łk	49	1	21	A lud oczekiwał Zacharyasza, i dziwowali się, że on omieszkawał w kościele.
Luke	Łk	49	1	22	A gdy wyszedł, nie mógł do nich mówić, i poznali, że widzenia widział w kościele. A on skiwał na nie, i został niemym.
Luke	Łk	49	1	23	I stało się, gdy się wypełniły dni urzędu jego, odszedł do domu swego.
Luke	Łk	49	1	24	A po onych dniach poczęła Elżbieta, żona jego, i taiła się przez pięć miesięcy, mówiąc:
Luke	Łk	49	1	25	Iż mi tak Pan uczynił we dni, w które pojrzał, aby odjął moje urąganie między ludźmi
Luke	Łk	49	1	26	A miesiąca szóstego posłan jest Aniół Gabryel od Boga do miasta Galilejskiego, któremu imię Nazareth,
Luke	Łk	49	1	27	Do panny poślubionéj mężowi, któremu było Józeph, z domu Dawidowego: a imię panny Marya.
Luke	Łk	49	1	28	I wszedłszy Aniół do niéj, rzekł: Bądź pozdrowiona łaski pełna, Pan z tobą, błogosławionaś ty między niewiastami.
Luke	Łk	49	1	29	Która gdy usłyszała, zatrwożyła się na mowę jego, i myśliła, jakieby to było pozdrowienie.
Luke	Łk	49	1	30	I rzekł jéj Aniół: Nie bój się, Maryo! albowiem nalazłaś łaskę u Boga.
Luke	Łk	49	1	31	Oto poczniesz w żywocie i porodzisz syna, a nazowiesz imię jego Jezus.
Luke	Łk	49	1	32	Ten będzie wielki, a będzie zwan Synem Najwyższego: i da mu Pan Bóg stolicę Dawida, ojca jego,
Luke	Łk	49	1	33	I będzie królował w domu Jakóbowym na wieki, a królestwa jego nie będzie końca.
Luke	Łk	49	1	34	A Marya rzekła do Anioła: Jakóż się to stanie, gdyż męża nie znam?
Luke	Łk	49	1	35	A Aniół odpowiedziawszy, rzekł jéj: Duch Święty zstąpi na cię, a moc Najwyższego zaćmi tobie. Przetóż i co się z ciebie narodzi święte, będzie nazwano Synem Bożym.
Luke	Łk	49	1	36	A oto Elżbieta, krewna twoja, i ona poczęła syna w starości swéj, a ten miesiąc szósty jest onéj, którą zowią niepłodną.
Luke	Łk	49	1	37	Bo u Boga nie będzie żadne słowo niepodobne.
Luke	Łk	49	1	38	I rzekła Marya: Oto służebnica Pańska, niechaj mi się stanie według słowa twego. I odszedł od niéj Aniół.
Luke	Łk	49	1	39	A powstawszy Marya w onych dniach, poszła na górę z kwapieniem do miasta Judzkiego.
Luke	Łk	49	1	40	I weszła w dom Zacharyaszów i pozdrowiła Elżbietę.
Luke	Łk	49	1	41	I stało się, skoro słyszała Elżbieta pozdrowienie Maryi, skoczyło dzieciątko w żywocie jéj, i napełniona jest Ducha Świętego Elżbieta.
Luke	Łk	49	1	42	I zawołała głosem wielkim i rzekła: Błogosławionaś ty między niewiastami, i błogosławiony owoc żywota twego.
Luke	Łk	49	1	43	A skądże mnie to, że przyszła matka Pana mego do mnie?
Luke	Łk	49	1	44	Albowiem oto, jako stał się głos pozdrowienia twego w uszach moich, skoczyło od radości dzieciątko w żywocie moim.
Luke	Łk	49	1	45	A błogosławionaś, któraś uwierzyła; albowiem spełni się to, coć jest powiedziano od Pana.
Luke	Łk	49	1	46	I rzekła Marya: Wielbij, duszo moja, Pana,
Luke	Łk	49	1	47	I rozradował się duch mój w Bogu, Zbawicielu moim.
Luke	Łk	49	1	48	Iż wejrzał na niskość służebnice swojéj; albowiem oto odtąd błogosławioną mię zwać będą wszystkie narody.
Luke	Łk	49	1	49	Albowiem uczynił mi wielkie rzeczy, który możny jest, i święte imię jego.
Luke	Łk	49	1	50	A miłosierdzie jego od narodu do narodów, bojącym się jego.
Luke	Łk	49	1	51	Uczynił moc ramieniem swojem, rozproszył pyszne myśli serca ich.
Luke	Łk	49	1	52	Złożył mocarze z stolice, a podwyższył niskie.
Luke	Łk	49	1	53	Łaknące napełnił dobrami, a bogacze z niczem puścił.
Luke	Łk	49	1	54	Przyjął Izraela, sługę swego, wspomniawszy na miłosierdzie swoje.
Luke	Łk	49	1	55	Jako mówił do ojców naszych, Abrahamowi i nasieniu jego na wieki.
Luke	Łk	49	1	56	I mieszkała z nią Marya jakoby trzy miesiące, i wróciła się do domu swego.
Luke	Łk	49	1	57	A Elżbiecie wypełnił się czas porodzenia, i porodziła syna.
Luke	Łk	49	1	58	I usłyszeli sąsiedzi i krewni jéj, iż uwielbił Pan miłosierdzie swe z nią, i radowali się z nią.
Luke	Łk	49	1	59	A gdy było dnia ósmego, przyszli obrzezować dzieciątko i nazywali go imieniem ojca jego Zacharyaszem.
Luke	Łk	49	1	60	A odpowiedziawszy matka jego, rzekła: Nie tak, ale nazwan będzie Janem.
Luke	Łk	49	1	61	I mówili do niéj: Iż żadnego niemasz w narodzie twym, coby go zwano tem imieniem.
Luke	Łk	49	1	62	I dawali znać ojcu jego, jakoby go chciał nazwać.
Luke	Łk	49	1	63	A zadawszy tabliczki, napisał mówiąc: Jan jest imię jego. I dziwowali się wszyscy.
Luke	Łk	49	1	64	A wnet się otworzyły usta jego i język jego, i mówił, błogosławiąc Boga.
Luke	Łk	49	1	65	I padł strach na wszystkie sąsiady ich: i po wszystkich górach Żydowskiéj ziemie rozsławione są wszystkie te słowa.
Luke	Łk	49	1	66	A wszyscy, którzy słyszeli, kładli do serca swego, mówiąc: Co mniemasz za dziecię to będzie? albowiem była z nim ręka Pańska.
Luke	Łk	49	1	67	A Zacharyasz, ojciec jego, napełnion jest Ducha Świętego, i prorokował, mówiąc:
Luke	Łk	49	1	68	Błogosławiony Pan, Bóg Izraelski, iż nawiedził i uczynił odkupienie ludu swego.
Luke	Łk	49	1	69	I podniósł róg zbawienia nam, w domu Dawida, służebnika swego.
Luke	Łk	49	1	70	Jako mówił przez usta świętych, którzy od wieku są, proroków swoich.
Luke	Łk	49	1	71	Wybawienie od nieprzyjaciół naszych, i z ręki wszystkich, którzy nas nienawidzą.
Luke	Łk	49	1	72	Aby uczynił miłosierdzie z ojcy naszymi i wspamiętał na testament swój święty,
Luke	Łk	49	1	73	Przysięgę, którą przysiągł Abrahamowi, ojcu naszemu,
Luke	Łk	49	1	74	Że nam dać miał, iżbyśmy, wybawieni z ręki nieprzyjaciół naszych, bez bojaźni mu służyli,
Luke	Łk	49	1	75	W świętobliwości i w sprawiedliwości przed nim, po wszystkie dni nasze.
Luke	Łk	49	1	76	A ty dzieciątko! prorokiem Najwyższego będziesz nazwane; bo uprzedzisz przed oblicznością Pańską, abyś gotował drogi jego.
Luke	Łk	49	1	77	Iżbyś dał naukę zbawienia ludowi jego, na odpuszczenie grzechów ich.
Luke	Łk	49	1	78	Dla wnętrzności miłosierdzia Boga naszego, przez które nawiedził nas Wschód z wysokości,
Luke	Łk	49	1	79	Aby zaświecił tym, którzy w ciemności i w cieniu śmierci siedzą, [0932]ku wyprostowaniu nóg naszych na drogę pokoju.
Luke	Łk	49	1	80	A dzieciątko rosło i umacniało się duchem, i było na pustyniach aż do dnia okazania swego przed Izraelem.
Luke	Łk	49	2	1	I stało się w one dni, wyszedł dekret od Cesarza Augusta, aby popisano wszystek świat.
Luke	Łk	49	2	2	Ten popis pierwszy stał się od starosty Syryjskiego Cyryna.
Luke	Łk	49	2	3	I szli wszyscy, aby się popisali, każdy do miasta swego.
Luke	Łk	49	2	4	Szedł téż i Józeph od Galilei, z miasta Nazareth, do Żydowskiéj ziemie, do miasta Dawidowego, które zowią Bethlehem, przeto, iż był z domu i pokolenia Dawidowego,
Luke	Łk	49	2	5	Aby był popisan z Maryą, poślubioną sobie małżonką brzemienną.
Luke	Łk	49	2	6	I stało się, gdy tam byli, wypełniły się dni, aby porodziła.
Luke	Łk	49	2	7	I porodziła syna swojego pierworodnego, a uwinęła go w pieluszki i położyła go w żłobie, iż miejsca im nie było w gospodzie.
Luke	Łk	49	2	8	A byli pasterze w téjże krainie czujący i strzegący nocne straże nad trzodą swoją.
Luke	Łk	49	2	9	A oto Aniół Pański stanął podle nich, a jasność Boża zewsząd je oświeciła, i zlękli się wielką bojaźnią.
Luke	Łk	49	2	10	I rzekł im Aniół: Nie bójcie się; bo oto opowiadam wam wesele wielkie, które będzie wszystkiemu ludowi,
Luke	Łk	49	2	11	Iż się wam dziś narodził Zbawiciel, który jest Chrystus Pan, w mieście Dawidowem.
Luke	Łk	49	2	12	A ten wam znak: Znajdziecie niemowlątko uwinione w pieluszki i położone w żłobie.
Luke	Łk	49	2	13	A natychmiast było z Aniołem mnóstwo wojska niebieskiego, chwalących Boga i mówiących:
Luke	Łk	49	2	14	Chwała na wysokości Bogu, a na ziemi pokój ludziom dobréj woléj.
Luke	Łk	49	2	15	I stało się, gdy odeszli Aniołowie od nich do nieba, pasterze mówili jeden do drugiego: Pójdźmy aż do Bethlehem a oglądajmy to słowo, które się stało, które nam Pan pokazał.
Luke	Łk	49	2	16	I przyszli, kwapiąc się i naleźli Maryą i Józepha i niemowlątko położone we żłobie.
Luke	Łk	49	2	17	A ujrzawszy, poznali słowo, które im było powiedziano o dzieciątku tem.
Luke	Łk	49	2	18	A wszyscy, którzy słyszeli, dziwowali się temu, i co do nich pasterze mówili.
Luke	Łk	49	2	19	Lecz Marya te wszystkie słowa zachowywała, stósując w sercu swojem.
Luke	Łk	49	2	20	I wrócili się pasterze, wysławiając i chwaląc Boga ze wszystkiego, co słyszeli i widzieli, jako im powiadano jest.
Luke	Łk	49	2	21	A gdy się spełniło ośm dni, iżby obrzezano dzieciątko, nazwano jest imię jego Jezus, które było nazwano od Anioła, pierwéj niźli się w żywocie poczęło.
Luke	Łk	49	2	22	A gdy się wypełniły dni oczyszczenia jéj według zakonu Mojżeszowego, przynieśli go do Jeruzalem, aby go stawili Panu,
Luke	Łk	49	2	23	Jako napisano jest w zakonie Pańskim: Że wszelki mężczyzna otwierający żywot, świętym Panu nazwany będzie.
Luke	Łk	49	2	24	A iżby oddali ofiarę, wedle tego, co jest powiedziano w zakonie Pańskim, parę synogarlic, albo dwoje gołąbiąt.
Luke	Łk	49	2	25	A oto był człowiek w Jeruzalem, któremu imię Symeon, a ten człowiek sprawiedliwy i bogobójny, oczekiwający pociechy Izraelskiéj, a Duch Święty był w nim.
Luke	Łk	49	2	26	I odpowiedź był wziął od Ducha Świętego, że nie miał oglądać śmierci, ażby pierwéj oglądał Chrystusa Pańskiego.
Luke	Łk	49	2	27	I przyszedł w duchu do kościoła: a gdy wwodzili dzieciątko Jezusa rodzicy jego, aby za nie uczynili wedle zwyczaju zakonnego,
Luke	Łk	49	2	28	On téż wziął je na ręce swoje i błogosławił Boga i mówił:
Luke	Łk	49	2	29	Teraz puszczasz sługę twego, Panie! w pokoju według słowa twego,
Luke	Łk	49	2	30	Gdyż oczy moje oglądały zbawienie twoje.
Luke	Łk	49	2	31	Któreś zgotował przed oblicznością wszystkich narodów:
Luke	Łk	49	2	32	Światłość na objawienie poganów i chwałę ludu twego Izraelskiego.
Luke	Łk	49	2	33	A ojciec jego i matka dziwowali się temu, co o nim mówiono.
Luke	Łk	49	2	34	I błogosławił im Symeon i rzekł do Maryi, matki jego: Oto ten położon jest na upadek i na powstanie wielu w Izraelu i na znak, któremu sprzeciwiać się będą.
Luke	Łk	49	2	35	I duszę twą własną przeniknie miecz, aby myśli z wiela serc były objawione.
Luke	Łk	49	2	36	I była Anna prorokini, córka Phanuelowa, z pokolenia Aser, ta była bardzo podeszła w leciech, a siedm lat żyła z mężem swym od panieństwa swego.
Luke	Łk	49	2	37	A ta była wdową aż do lat ośmdziesiąt i czterech, która nie odchadzała z kościoła, postami i modlitwami służąc we dnie i w nocy.
Luke	Łk	49	2	38	Ta téż onéjże godziny nadszedłszy, wyznawała Panu i powiadała o nim wszystkim, którzy oczekiwali odkupienia Izraelskiego.
Luke	Łk	49	2	39	A gdy wykonali wszystko według zakonu Pańskiego, wrócili się do Galilei, do Nazareth, miasta swego.
Luke	Łk	49	2	40	A dziecię rosło i umacniało się pełne mądrości, a łaska Boża była w niem.
Luke	Łk	49	2	41	A rodzicy jego chodzili na każdy rok do Jeruzalem na dzień uroczysty Paschy.
Luke	Łk	49	2	42	A gdy już był we dwunaście leciech, gdy oni wstąpili do Jeruzalem wedle zwyczaju dnia świętego;
Luke	Łk	49	2	43	A skończywszy dni, gdy się wracali, zostało dziecię Jezus w Jeruzalem, a nie obaczyli rodzicy jego.
Luke	Łk	49	2	44	A mniemając, że on był w towarzystwie, uszli dzień drogi i szukali go między krewnymi i znajomymi.
Luke	Łk	49	2	45	A nie nalazłszy, wrócili się do Jeruzalem, szukając go,
Luke	Łk	49	2	46	I stało się po trzech dniach, naleźli go w kościele siedzącego w pośrodku Doktorów, a on ich słucha i pyta ich.
Luke	Łk	49	2	47	A zdumiewali się wszyscy, którzy go słuchali, rozumowi i odpowiedziom jego.
Luke	Łk	49	2	48	A ujrzawszy zdziwili się. I rzekła do niego matka jego: Synu! cóżeś nam tak uczynił? oto ojciec twój i ja żałośni szukaliśmy cię.
Luke	Łk	49	2	49	I rzekł do nich: Cóż jest, żeście mię szukali? Nie wiedzieliście, iż w tych rzeczach, które są Ojca mego, potrzeba żebym był?
Luke	Łk	49	2	50	A oni nie zrozumieli słowa, które im mówił.
Luke	Łk	49	2	51	I zstąpił z nimi i przyszedł do Nazareth, a był im poddany. A matka jego wszystkie te słowa zachowała w sercu swem.
Luke	Łk	49	2	52	A Jezus się pomnażał w mądrości, w leciech i w łasce u Boga i u ludzi.
Luke	Łk	49	3	1	A piętnastego roku panowania Tyberyusza Cesarza, gdy Poncyusz Piłat rządził Żydowską ziemią, a Herod był Tetrarchą Galilejskim, a Filip, brat jego, Tetrarchą Iturejskim i Trachonitskiéj krainy, a Lizaniasz Abileńskim Tetrarchą;
Luke	Łk	49	3	2	Za najwyższych kapłanów Annasza i Kaiphasza, stało się słowo Pańskie do Jana, Zacharyaszowego syna, na puszczy,
Luke	Łk	49	3	3	I przyszedł do wszystkiéj krainy Jordanu, opowiadając chrzest pokuty na odpuszczenie grzechów.
Luke	Łk	49	3	4	Jako jest napisano w księgach mów Izajasza proroka: Głos wołającego na puszczy: Gotujcie drogę Pańską, czyńcie proste ścieżki jego.
Luke	Łk	49	3	5	Wszelka dolina będzie napełniona, a wszelka góra i pagórek poniżon będzie, i krzywe miejsca będą proste, a ostre drogami gładkiemi.
Luke	Łk	49	3	6	I ogląda wszelkie ciało zbawienie Boże.
Luke	Łk	49	3	7	Mówił tedy do rzesz, które wychodziły, aby były ochrzczone od niego: Rodzaju jaszczórczy! kto wam pokazał, żebyście uciekali przed gniewem przyszłym?
Luke	Łk	49	3	8	Czyńcie tedy owoce godne pokuty, a nie poczynajcie mówić: Ojca mamy Abrahama; albowiem wam powiadam, iż mocen jest Bóg z tych kamieni wzbudzić syny Abrahamowi.
Luke	Łk	49	3	9	Boć już siekiera do korzenia drzew jest przyłożona, a przetóż wszelkie drzewo nie rodzące owocu dobrego, będzie wycięte i w ogień wrzucone.
Luke	Łk	49	3	10	I pytały go rzesze, mówiąc: Cóż tedy czynić będziem?
Luke	Łk	49	3	11	A odpowiadając mówił im: Kto ma dwie suknie, niech da nie mającemu, a kto ma pokarmy, niech także uczyni.
Luke	Łk	49	3	12	Przyszli téż i celnicy, aby byli ochrzczeni, i rzekli mu: Nauczycielu! co czynić będziemy?
Luke	Łk	49	3	13	A on rzekł do nich: Nic więcéj nie czyńcie nad to, co wam postanowiono.
Luke	Łk	49	3	14	Pytali go téż i żołnierze, mówiąc: Co mamy czynić i my? I rzekł im: Żadnego nie bijcie ani potwarzajcie; ale na żołdziech waszych przestawajcie.
Luke	Łk	49	3	15	A gdy się lud domniemawał, i wszyscy myślili w sercach swych o Janie, by snadź on nie był Chrystusem,
Luke	Łk	49	3	16	Odpowiedział Jan, mówiąc wszystkim: Jać was chrzczę wodą, aleć przyjdzie mocniejszy nad mię, którego nie jestem godzien rozwiązać rzemyka bótów jego: ten was chrzcić będzie Duchem Świętym i ogniem.
Luke	Łk	49	3	17	Którego łopata w ręku jego, i wychędoży bojewisko swoje i zgromadzi pszenicę do szpichlerza swego, a plewy spali ogniem nieugaszonym.
Luke	Łk	49	3	18	Wieleć i innych rzeczy napominając opowiadał ludowi.
Luke	Łk	49	3	19	A Herod Tetrarcha, będąc strofowany od niego o Herodyadę, żonę brata swego, i o wszystkie złości, które czynił Herod,
Luke	Łk	49	3	20	Przydał téż to nad wszystko i zamknął Jana w ciemnicy.
Luke	Łk	49	3	21	I stało się, gdy był chrzczon wszystek lud, i gdy Jezus był chrzczon i modlił się, że się niebo otworzyło;
Luke	Łk	49	3	22	I zstąpił nań Duch Święty w osobie cielesnéj jako gołębica, i stał się głos z nieba: Tyś jest Syn mój miły, w tobiem upodobał sobie.
Luke	Łk	49	3	23	A ten Jezus poczynał być jakoby we trzydziestu lat, jako mniemano, syn Józepha, który był Heh, który był Matthat,
Luke	Łk	49	3	24	Który był Lewi, który był Melchi, który był Janni, który był Józeph,
Luke	Łk	49	3	25	Który był Matthathiaszów, który był Amos, który był Nahum, który był Hefli, który był Nagge,
Luke	Łk	49	3	26	Któiy był Mahath, który był Matthathiaszów, który był Semei, który był Józeph, który był Juda,
Luke	Łk	49	3	27	Który był Joanna, który był Resa, który był Zorobabel, który był Salathiel, który był Nery,
Luke	Łk	49	3	28	Który był Melchi, który był Addy, Który był Kosan, który był Elmadam, który był Her,
Luke	Łk	49	3	29	Który był Jezu, który był Eliezer, który był Jorym, który był Mathat, który był Lewi,
Luke	Łk	49	3	30	Który był Symeon, który był Juda, który był Józeph, który był Jona, który był Eliachim,
Luke	Łk	49	3	31	Który był Melea, który był Menna, który był Matthata, który był Nathan, który był Dawid,
Luke	Łk	49	3	32	Który był Jesse, który był Obed, który był Booz, który był Salmon, który był Naasson,
Luke	Łk	49	3	33	Który był Aminadab, który był Aram, który był Esron, który był Phares, który był Judów,
Luke	Łk	49	3	34	Który był Jakóbów, który był Izaaków, który był Abrahamów, który był Thare, który był Nachor,
Luke	Łk	49	3	35	Który był Sarug, który był Ragau, który był Phaleg, który był Heber, który był Sale.
Luke	Łk	49	3	36	Który był Kainan, który był Arphaxad, który był Sem, który był Noe, który był Lamech,
Luke	Łk	49	3	37	Który był Mathusale, który był Enoch, który był Jared, który był Malaleel, który był Kainan,
Luke	Łk	49	3	38	Który był Henos, który był Seth, który był Adamów, który był Boży.
Luke	Łk	49	4	1	A Jezus pełen Ducha Świętego, wrócił się od Jordanu, i zaprowadzon jest od Ducha na puszczą.
Luke	Łk	49	4	2	I był przez czterdzieści dni kuszon od djabła. A nie jadł nic w one dni; a gdy się one kończyły, łaknął.
Luke	Łk	49	4	3	I rzekł mu djabeł: Jeźliś jest Syn Boży, rzecz kamieniowi temu, aby się stał chlebem.
Luke	Łk	49	4	4	I odpowiedział mu Jezus: Napisano jest: Iż nie samym chlebem żywie człowiek, ale wszelkiem słowem Bożem.
Luke	Łk	49	4	5	I wwiódł go djabeł na górę wysoką i ukazał mu wszystkie królestwa wszego świata w okamgnieniu.
Luke	Łk	49	4	6	I rzekł mu: Tobie dam władzę tę wszystkę i chwałę ich; bo mnie podane są, a komu chcę, dawam je.
Luke	Łk	49	4	7	Ty tedy jeźli się pokłonisz przedemną, będą twoje wszystkie.
Luke	Łk	49	4	8	A odpowiadając Jezus, rzekł mu: Napisano jest: Panu, Bogu twemu, będziesz się kłaniał, i jemu samemu służył.
Luke	Łk	49	4	9	I wiódł go do Jeruzalem a postawił go na ganku kościelnym i rzekł mu: Jeźliś jest Syn Boży, zrzuć się ztąd na dół;
Luke	Łk	49	4	10	Albowiem napisano jest, że Aniołom swym rozkazał o tobie, aby cię strzegli.
Luke	Łk	49	4	11	A iż cię na ręku nosić będą, byś snadź nie obraził o kamień nogi twojéj.
Luke	Łk	49	4	12	A odpowiadając Jezus, rzekł mu: Powiedziano jest: Nie będziesz kusił Pana, Boga twego.
Luke	Łk	49	4	13	A skończywszy wszystko kuszenie djabeł, odszedł od niego aż do czasu.
Luke	Łk	49	4	14	A Jezus wrócił się w mocy Ducha do Galilei, a wyszła o nim sława po wszystkiéj krainie.
Luke	Łk	49	4	15	A on nauczał w bóżnicach ich, i był wielce ważony u wszystkich.
Luke	Łk	49	4	16	I przyszedł do Nazareth, gdzie był wychowan, i wszedł według zwyczaju swego w dzień sobotni do bóżnice i wstał czytać.
Luke	Łk	49	4	17	I podano mu księgi Izajasza proroka. A otworzywszy księgi, nalazł miejsce, gdzie było napisano:
Luke	Łk	49	4	18	Duch Pański nademną; dlatego mię pomazał, abym opowiadał Ewangelią ubogim, posłał mię, abych uzdrowił skruszone na sercu,
Luke	Łk	49	4	19	Abych opowiadał więźniom wypuszczenie i ślepym przejrzenie, żebym wypuścił na wolność znędzone i opowiadał rok Pański przyjemny i dzień odpłaty.
Luke	Łk	49	4	20	A zamknąwszy księgi, oddał słudze i siadł. A oczy wszystkich w bóżnicy były weń wlepione.
Luke	Łk	49	4	21	I począł do nich mówić: Iż się dziś spełniło to pismo w uszach waszych.
Luke	Łk	49	4	22	A wszyscy dawali mu świadectwo i dziwowali się wdzięcznym słowom, które pochodziły z ust jego, i mówili: Izaż ten nie jest syn Józephów?
Luke	Łk	49	4	23	I rzekł im: Pewnie mi rzeczecie tę przypowieść: Lekarzu! ulecz samego siebie. Jako wiele rzeczy słyszeliśmy uczynionych w Kapharnaum, uczyń i tu w ojczyźnie swojéj.
Luke	Łk	49	4	24	I rzekł: Zaprawdę wam powiadam, iż żaden prorok nie jest przyjemny w ojczyźnie swojéj.
Luke	Łk	49	4	25	Wprawdzie mówię wam, było wiele wdów za dni Eliaszowych w Izraelu, gdy było zamknione niebo do trzech lat i sześci miesięcy, gdy był wielki głód po wszystkiéj ziemi.
Luke	Łk	49	4	26	A do żadnéj z nich nie był posłan Eliasz, jedno do Sarepty Sydońskiéj, do niewiasty wdowy.
Luke	Łk	49	4	27	I wiele trędowatych było w Izraelu za Eliasza proroka, a żaden z nich nie był oczyszczon, jedno Naaman Syryanin.
Luke	Łk	49	4	28	I napełnieni są wszyscy gniewu, w bóżnicy słysząc to,
Luke	Łk	49	4	29	I wstali i wyrzucili go z miasta i wywiedli go aż na wierzch góry, na której miasto ich zbudowane było, aby go zrzucili.
Luke	Łk	49	4	30	A on przeszedłszy przez pośrodek ich, uszedł.
Luke	Łk	49	4	31	I zstąpił do Kapharnaum, miasta Galilejskiego, i tam ich nauczał w Szabbaty.
Luke	Łk	49	4	32	I zdumiewali się nad nauką jego; bo była z władzą mowa jego.
Luke	Łk	49	4	33	A w bóżnicy był człowiek, mający czarta nieczystego i zawołał wielkim głosem,
Luke	Łk	49	4	34	Mówiąc: Niechaj! co nam i tobie, Jezusie Nazareński? przyszedłeś zatracić nas? znam cię, ktoś jest, Święty Boży.
Luke	Łk	49	4	35	I zfukał go Jezus, mówiąc: Zamilknij a wynidź z niego. A czart porzuciwszy go w pośrodek, wyszedł od niego, i nic mu nie zaszkodził.
Luke	Łk	49	4	36	I padł strach na wszystkie, i rozmawiali jeden do drugiego, mówiąc: Cóż to za słowo, iż z władzą i mocą rozkazuje duchom nieczystym, a wychodzą?
Luke	Łk	49	4	37	I rozchodziła się sława o nim na wszelkie miejsce krainy.
Luke	Łk	49	4	38	A powstawszy Jezus z bóżnice, wszedł do domu Symonowego. A świekra Symonowa zjęta była gorączką wielką: i prosili go za nią.
Luke	Łk	49	4	39	I stojąc nad nią, rozkazał gorączce, i opuściła ją. A natychmiast wstawszy, służyła im.
Luke	Łk	49	4	40	A gdy zaszło słońce, wszyscy, którzy mieli chorujące rozlicznemi niemocami, przywodzili je do niego, a on na każdego kładąc ręce, uzdrawiał je.
Luke	Łk	49	4	41	A wychodzili czarci z wielu ich, wołając i mówiąc: Iżeś ty jest Syn Boży. A łając nie dopuszczał im mówić, że wiedzieli, iż on jest Chrystusem.
Luke	Łk	49	4	42	A gdy był dzień, wyszedłszy szedł na puste miejsce: a rzesze go szukały I przyszły aż do niego: i zatrzymawały go, aby nie odchodził od nich.
Luke	Łk	49	4	43	Którym on rzekł: Że i innym miastom potrzeba, abych opowiadał królestwo Boże; bom dlatego posłan.
Luke	Łk	49	4	44	I kazał w bóżnicach Galilejskich.
Luke	Łk	49	5	1	I stało się, gdy rzesze nalegały nań, aby słuchały słowa Bożego, a on stał podle jeziora Genezareth.
Luke	Łk	49	5	2	I ujrzał dwie łodzi stojące przy jeziorze: a rybitwi wyszli byli i płókali sieci.
Luke	Łk	49	5	3	A wszedłszy w jednę łódź, która była Symonowa, prosił go, aby maluczko odjechał od ziemie: a siadłszy, uczył rzesze z łodzi.
Luke	Łk	49	5	4	A gdy przestał mówić, rzekł do Symona: Zajedź na głębią, a zapuśćcie sieci wasze na połów.
Luke	Łk	49	5	5	A Symon odpowiedziawszy, rzekł mu: Nauczycielu! przez całą noc pracując niceśmy nie ułowili; wszakże na słowo twe zapuszczę sieć.
Luke	Łk	49	5	6	A gdy to uczynili, zagarnęli ryb mnóstwo wielkie, i rwała się sieć ich.
Luke	Łk	49	5	7	I skinęli na towarzysze, co byli w drugiéj łodzi, aby przybyli i ratowali je. I przybyli i napełnili obie łódce, tak iż się mało nie zanurzały.
Luke	Łk	49	5	8	Co widząc Symon Piotr, upadł u kolan Jezusowych, mówiąc: Wynidź odemnie; bom jest człowiek grzeszny, Panie!
Luke	Łk	49	5	9	Albowiem go było zdumienie ogarnęło i wszystkie, co przy nim byli, z połowu ryb, który poimali.
Luke	Łk	49	5	10	Także téż Jakóba i Jana, syny Zebedeuszowe, którzy byli towarzysze Symonowi. I rzekł Jezus do Symona: Nie bój się, odtąd już ludzie łowić będziesz.
Luke	Łk	49	5	11	A wyciągnąwszy łodzi na ziemię, wszystko opuściwszy, szli za nim.
Luke	Łk	49	5	12	I stało się, gdy był w jednem mieście, a oto mąż pełen trądu, a ujrzawszy Jezusa i padłszy na oblicze, prosił go, mówiąc: Panie! jeźli chcesz, możesz mię oczyścić.
Luke	Łk	49	5	13	A ściągnąwszy rękę, dotknął się go, mówiąc: Chcę, bądź oczyszczon. A natychmiast odszedł trąd od niego.
Luke	Łk	49	5	14	A on mu przykazał, aby nikomu nie powiadał; ale idź, ukaż się kapłanowi i ofiaruj za oczyszczenie twoje, jako rozkazał Mojżesz, na świadectwo im.
Luke	Łk	49	5	15	I rozchodziła się o nim więcéj powieść, i schodziły się wielkie rzesze, aby słuchali, i byli uzdrowieni od niemocy swoich.
Luke	Łk	49	5	16	A on ustępował na pustynią i modlił się.
Luke	Łk	49	5	17	I stało się dnia jednego, a on siedział, ucząc. I siedzieli Pharyzeuszowie i zakonni Doktorowie, którzy byli przyszli ze wszystkich miasteczek Galilei i Żydowskiéj ziemi i z Jeruzalem: a moc Pańska była ku uzdrowieniu ich.
Luke	Łk	49	5	18	A oto mężowie niosący na łóżku człowieka, który był ruszony powietrzem, i szukali go wnieść i postawić przed nim.
Luke	Łk	49	5	19	A nie nalazłszy, którąby stroną go wnieśli przed rzeszą, wstąpili na dach i przez dachówki spuścili go z łóżkiem w pośrodek przed Jezusa.
Luke	Łk	49	5	20	Których wiarę ujrzawszy, rzekł: Człowiecze! odpuszczają się tobie grzechy twoje.
Luke	Łk	49	5	21	I poczęli myślić Doktorowie i Pharyzeuszowie, mówiąc: Któż jest ten, co mówi bluźnierstwa? któż może odpuścić grzechy, jedno sam Bóg?
Luke	Łk	49	5	22	A Jezus poznawszy myśli ich, odpowiadając, rzekł do nich: Cóż myślicie w sercach waszych?
Luke	Łk	49	5	23	Cóż jest łacniejszego? rzec: Odpuszczają się tobie grzechy, czyli rzec: Wstań, a chódź?
Luke	Łk	49	5	24	Lecz abyście wiedzieli, iż Syn człowieczy ma władzę na ziemi odpuszczać grzechy, (rzekł ruszonemu powietrzem): Tobie mówię, wstań, a weź łóżko twoje a idź do domu twego.
Luke	Łk	49	5	25	A natychmiast wstawszy przed nimi, wziął łoże, na którem leżał, i szedł do domu swego wielbiąc Boga. I zdumienie zjęło wszystkich, i wielbili Boga.
Luke	Łk	49	5	26	I napełnili się bojaźni, mówiąc: Żeśmy dziś dziwy widzieli.
Luke	Łk	49	5	27	A potem wyszedł i ujrzał celnika, imieniem Lewi, siedzącego na cle i rzekł mu: Pójdź za mną.
Luke	Łk	49	5	28	A opuściwszy wszystko, wstawszy szedł za nim.
Luke	Łk	49	5	29	I uczynił mu Lewi wielką ucztę w domu swoim: i była wielka rzesza celników i innych, którzy z nimi siedzieli.
Luke	Łk	49	5	30	I szemrali Pharyzeuszowie i Doktorowie ich, mówiąc do uczniów jego: Czemu z celniki i z grzeszniki jecie i pijecie?
Luke	Łk	49	5	31	A Jezus odpowiedziawszy, rzekł do nich: Nie potrzebują, którzy zdrowi są, lekarza, ale którzy się źle mają.
Luke	Łk	49	5	32	Nie przyszedłem wzywać sprawiedliwych, ale grzesznych ku pokucie.
Luke	Łk	49	5	33	A oni rzekli do niego: Czemu uczniowie Janowi poszczą często i modlitwy czynią, także i Pharyzeuszów, a twoi jedzą i piją?
Luke	Łk	49	5	34	Którym on rzekł: Zali możecie uczynić, żeby synowie oblubieńcowi pościli, póki z nimi jest oblubieniec?
Luke	Łk	49	5	35	Lecz przyjdą dni, gdy oblubieniec będzie wzięt od nich, tedy w one dni pościć będą.
Luke	Łk	49	5	36	A powiadał im też podobieństwo: Iż żaden płata od sukni nowéj nie przyszywa do szaty staréj; bo inaczej i nowe drze, i nie przystoi staremu płat od nowego.
Luke	Łk	49	5	37	I żaden nie leje wina nowego w stare statki; bo inaczéj wino nowe rozsadzi statki i samo wyciecze, i statki się w niwecz obrócą,
Luke	Łk	49	5	38	Ale nowe wino ma być lane w statki nowe, a oboje bywają zachowane.
Luke	Łk	49	5	39	A żaden pijąc stare, nie wnet chce nowego; bo mówi: Lepsze jest stare.
Luke	Łk	49	6	1	I stało się w szabbat wtóropierwszy, gdy szedł przez zboża, uczniowie rwali kłosy i jedli, wycierając rękoma.
Luke	Łk	49	6	2	A niektórzy z Pharyzeuszów mówili im: Co czynicie, co się nie godzi w szabbaty?
Luke	Łk	49	6	3	A Jezus odpowiadając, rzekł do nich: Aniście tego czytali, co uczynił Dawid, gdy sam łaknął i, co z nim byli?
Luke	Łk	49	6	4	Jako wszedł do domu Bożego i wziął chleby pokładne i jadł i dał tym, którzy z nim byli, których nie godzi się jeść, jedno tylko kapłanom?
Luke	Łk	49	6	5	I mówił im: Że Syn człowieczy jest Panem i szabbatu.
Luke	Łk	49	6	6	Stało się téż i w drugi szabbat, że wszedł do bóżnice i uczył. A był tam człowiek, a ręka prawa jego była uschła.
Luke	Łk	49	6	7	I podstrzegali Doktorowie i Pharyzeuszowie, jeźliby w szabbat uzdrawiał, aby naleźli, o coby nań skarżyli.
Luke	Łk	49	6	8	A on wiedział myśli ich i rzekł człowiekowi, który miał rękę uschłą: Wstań, a stań w pośrodku. I powstawszy, stanął.
Luke	Łk	49	6	9	I rzekł do nich Jezus: Pytam was, jeźli się godzi w szabbaty dobrze czynić czyli źle? duszę zachować czyli zatracić?
Luke	Łk	49	6	10	A pojrzawszy po wszystkich, rzekł człowiekowi: Wyciągnij rękę twoję! i wyciągnął. I przywrócona jest ręka jego.
Luke	Łk	49	6	11	A oni napełnili się szaleństwa i namawiali się, coby uczynić Jesusowi.
Luke	Łk	49	6	12	I stało się w one dni, odszedł na górę modlić się, i nocował na modlitwie Bożéj.
Luke	Łk	49	6	13	A gdy był dzień, przyzwał uczniów swych i wybrał z nich dwunaście, które téż nazwał Apostoły:
Luke	Łk	49	6	14	Symona, którego nazwał Piotrem, i Andrzeja, brata jego, Jakóba i Jana, Filipa i Bartłomieja;
Luke	Łk	49	6	15	Mateusza i Tomasza, Jakóba Alpheuszowego, i Symona, którego zowią Zelotem,
Luke	Łk	49	6	16	I Judę Jakóbowego, i Judasza Iszkaryota, który był zdrajcą.
Luke	Łk	49	6	17	A szedłszy z nimi, stanął w polu, i rzesza uczniów jego, i mnóstwo wielkie ludu ze wszystkiéj Żydowskiéj ziemie i z Jeruzalem i z pomorza i Tyru i Sydonu.
Luke	Łk	49	6	18	Którzy byli przyszli, aby go słuchali, i byli uzdrowieni od niemocy swoich. I którzy nagabani byli od duchów nieczystych, uzdrawiani byli.
Luke	Łk	49	6	19	I wszystka rzesza pragnęła się go dotknąć; albowiem moc wychodziła od niego i uzdrawiała wszystkich.
Luke	Łk	49	6	20	A on podniósłszy oczy na ucznie swoje, mówił: Błogosławieni ubodzy; bo wasze jest królestwo Boże.
Luke	Łk	49	6	21	Błogosławieni, którzy teraz łakniecie; bo będziecie nasyceni. Błogosławieni, którzy płaczecie teraz; bo się śmiać będziecie.
Luke	Łk	49	6	22	Błogosławieni będziecie, gdy was będą nienawidzieć ludzie i gdy was wyłączą i będą sromocić, a imię wasze wyrzucać jako złe, dla Syna człowieczego.
Luke	Łk	49	6	23	Weselcie się dnia onego i radujcie się; bo oto zapłata wasza jest obfita w niebie; bo wedle tego prorokom czynili ojcowie ich.
Luke	Łk	49	6	24	Wszakże biada wam bogaczom; bo macie pociechę waszę.
Luke	Łk	49	6	25	Biada wam, którzyście się nasycili; albowiem łaknąć będziecie. Biada wam, którzy się teraz śmiejecie; bo będziecie narzekać i płakać.
Luke	Łk	49	6	26	Biada, kiedy o was dobrze mówić będą ludzie; bo wedle tego czynili fałszywym prorokom ojcowie ich.
Luke	Łk	49	6	27	Ale wam powiadam, którzy słuchacie: Miłujcie nieprzyjacioły wasze, czyńcie dobrze tym, co was nienawidzą.
Luke	Łk	49	6	28	Błogosławcie tym, co was przeklinają, a módlcie się za tymi, którzy was potwarzają.
Luke	Łk	49	6	29	I kto cię bije w policzek, nastaw i drugiego, a temu, któryćby brał płaszcz, i sukniéj nie zbraniaj.
Luke	Łk	49	6	30	I każdemu, któryby cię prosił, daj, a kto bierze, co twojego jest, nie upominaj się.
Luke	Łk	49	6	31	A jako chcecie, aby wam ludzie czynili, także im i wy czyńcie.
Luke	Łk	49	6	32	A jeźli miłujecie te, którzy was miłują, co za dziękę macie? albowiem i grzesznicy miłują, co ich miłują.
Luke	Łk	49	6	33	A jeźli dobrze uczynicie tym, którzy wam dobrze czynią, co za dziękę macie? albowiem i grzesznicy to czynią.
Luke	Łk	49	6	34	A jeźli pożyczacie tym, od których się spodziewacie odebrać, co za dziękę macie; albowiem i grzesznicy grzesznikom pożyczają, aby tyleż odebrali.
Luke	Łk	49	6	35	A tak miłujcie nieprzyjacioły wasze, czyńcie dobrze i pożyczajcie, niczego się ztąd nie spodziewając: a będzie wielka zapłata wasza, i będziecie synmi Najwyższego; albowiem on dobrotliwy jest przeciw niewdzięcznym i złym.
Luke	Łk	49	6	36	A tak bądźcie miłosierni, jako i Ojciec wasz miłosierny jest.
Luke	Łk	49	6	37	Nie sądźcie, a nie będziecie sądzeni. Nie potępiajcie, a nie będziecie potępieni. Odpuszczajcie, a będzie wam odpuszczono.
Luke	Łk	49	6	38	Dawajcie, a będzie wam dano; miarę dobrą i natłoczoną i potrzęsioną i opływającą dadzą na łono wasze; bo tąż miarą, którą mierzycie, będzie wam odmierzono.
Luke	Łk	49	6	39	I powiedział im i podobieństwo: Izali może ślepy ślepego prowadzić? azaż nie obadwaj w dół wpadają?
Luke	Łk	49	6	40	Nie jestci uczeń nad mistrza; lecz doskonały każdy będzie, będzieli jako mistrz jego.
Luke	Łk	49	6	41	A cóż widzisz źdźbło w oku brata twego, a tramu, który jest w oku twojem, nie baczysz?
Luke	Łk	49	6	42	Albo jako możesz rzec bratu twemu: Bracie! dopuść, że wyrzucę źdźbło z oka twego, sam tramu w oku twem nie bacząc? Obłudniku! wyrzuć pierwéj tram z oka twego, a tedy przejrzysz, abyś wyjął źdźbło z oka brata twego.
Luke	Łk	49	6	43	Albowiem nie jest drzewo dobre, które czyni złe owoce, ani drzewo złe, które czyni owoc dobry.
Luke	Łk	49	6	44	Bo każde drzewo z owocu swego bywa poznane; bo nie zbierają z ciernia fig, ani z głogu zbierają winnych jagód.
Luke	Łk	49	6	45	Człowiek dobry z dobrego skarbu serca swego wynosi dobre, a zły człowiek ze złego skarbu wynosi złe; albowiem z obfitości serca usta mówią.
Luke	Łk	49	6	46	Przeczże mię zowiecie, Panie, Panie! a nie czynicie, co powiadam?
Luke	Łk	49	6	47	Wszelki, który przychodzi do mnie, a słucha mów moich i czyni je, okażę wam, komu jest podobnym.
Luke	Łk	49	6	48	Podobny jest człowiekowi dom budującemu, który wykopał głęboko i założył fundament na skale, a gdy wezbrała powódź, otrąciła się rzeka o on dom, a nie mogła go poruszyć; bo był założony na skale.
Luke	Łk	49	6	49	Lecz ten, który słucha a nie czyni, podobien jest człowiekowi, który buduje dom swój na ziemi bez gruntu, o który otrąciła się rzeka, i natychmiast upadł, i stało się obalenie domu onego wielkie.
Luke	Łk	49	7	1	A gdy dokończył wszystkich słów swych do uszu ludu, wszedł do Kapharnaum.
Luke	Łk	49	7	2	A niektórego rotmistrza sługa, źle się mając miał umrzeć, który u niego był drogi.
Luke	Łk	49	7	3	A usłyszawszy o Jezusie, posłał do niego starsze Żydowskie, prosząc go, aby przyszedł i uzdrowił sługę jego.
Luke	Łk	49	7	4	A oni przyszedłszy do Jezusa, prosili go z pilnością, mówiąc mu: Iż godzien jest, abyś mu to uczynił.
Luke	Łk	49	7	5	Albowiem naród nasz miłuje i on nam zbudował bóżnicę.
Luke	Łk	49	7	6	A Jezus szedł z nimi. A gdy już nie daleko był od domu, posłał do niego rotmistrz przyjacioły, mówiąc: Panie! nie trudź się; bom nie jest godzien, abyś wszedł pod dach mój.
Luke	Łk	49	7	7	Przetóżem się i sam nie miał za godnego, abych miał przyjść do ciebie; ale rzeknij słowem, a uzdrowion będzie sługa mój.
Luke	Łk	49	7	8	Bom i ja jest człowiek pod władzą postanowiony, mając pod sobą żołnierze, i mówię temu: Idź, a idzie; a drugiemu: Przyjdź, i przychodzi: a słudze mojemu: Uczyń to, i uczyni.
Luke	Łk	49	7	9	Co usłyszawszy Jezus, dziwował się i obróciwszy się, rzekł rzeszom za [0940]sobą idącym: Zaprawdę powiadam wam, nie nalazłem tak wielkiéj wiary ani w Izraelu.
Luke	Łk	49	7	10	A wróciwszy się, co byli posłani, do domu, naleźli sługę, który chorował, zdrowego.
Luke	Łk	49	7	11	I stało się potem, szedł do miasta, które zowią Naim, a z nim szli uczniowie jego i rzesza wielka.
Luke	Łk	49	7	12	A gdy się przybliżył ku bramie miejskiéj, oto wynoszono umarłego, syna jedynego matki jego; a ta była wdowa; a rzesza miejska wielka z nią.
Luke	Łk	49	7	13	Którą ujrzawszy Pan, ulitował się nad nią i rzekł jéj: Nie płacz!
Luke	Łk	49	7	14	I przystąpił i dotknął się mar, (a ci, co nieśli, stanęli) i rzekł: Młodzieńcze! tobie mówię, wstań.
Luke	Łk	49	7	15	I usiadł on, który był umarły, i począł mówić, i dał go matce jego.
Luke	Łk	49	7	16	I zjął wszystkich strach, i wielbili Boga, mówiąc: Że prorok wielki powstał między nami, a iż Bóg nawiedził lud swój.
Luke	Łk	49	7	17	I rozeszła się o nim ta powieść po wszystkiéj Żydowskiéj ziemi i po wszystkiéj okolicznéj krainie.
Luke	Łk	49	7	18	I oznajmili Janowi uczniowie jego o tem wszystkiem.
Luke	Łk	49	7	19	A Jan wezwał dwu z uczniów swoich i posłał do Jezusa, mówiąc: Tyś jest, który ma przyjść, czyli inszego czekamy?
Luke	Łk	49	7	20	A gdy przyszli do niego mężowie, rzekli: Jan Chrzciciel posłał nas do ciebie, mówiąc: Tyś jest, który masz przyjść, czyli inszego czekamy?
Luke	Łk	49	7	21	A onéjże godziny wiele ich uzdrowił od niemocy i chorób i od duchów złych, a wiele ślepych wzrokiem darował.
Luke	Łk	49	7	22	A odpowiedziawszy, rzekł im: Szedłszy odnieście Janowi, coście słyszeli i widzieli: iż ślepi widzą, chromi chodzą, trędowaci bywają oczyszczeni, głuszy słyszą, umarli powstawają, ubodzy Ewangelią przyjmują.
Luke	Łk	49	7	23	A błogosławiony jest, którykolwiek się nie zgorszy ze mnie.
Luke	Łk	49	7	24	A gdy odeszli posłowie Janowi, począł o Janie mówić do rzeszéj: Cóżeście wyszli na puszczą widzieć? trzcinę, która się od wiatru chwieje?
Luke	Łk	49	7	25	Ale coście wyszli widzieć? człowieka w miękkie szaty obleczonego? Oto którzy są w szacie kosztownéj i w rozkoszach, w domach królewskich są.
Luke	Łk	49	7	26	Ale coście wyszli widzieć? Proroka? Zaiste powiadam wam, i więcéj niż proroka.
Luke	Łk	49	7	27	Ten jest, o którym napisano jest: Oto posyłam Anioła mego przed obliczem twojem, który zgotuje drogę twoje przed tobą.
Luke	Łk	49	7	28	Albowiem powiadam wam: Większy między narodzonymi z niewiast prorok nad Jana Chrzciciela żaden nie jest; lecz który mniejszym jest w królestwie Bożem, większym jest, niźli on.
Luke	Łk	49	7	29	A słysząc lud wszystek i celnicy, usprawiedliwili Boga, ochrzczeni chrztem Janowym.
Luke	Łk	49	7	30	Ale Pharyzeuszowie i biegli w zakonie wzgardzili radę Bożą sami przeciw sobie, nie ochrzczeni od niego.
Luke	Łk	49	7	31	I rzekł Pan : Komuż tedy podobne rzekę ludzie rodzaju tego, a komu są podobni?
Luke	Łk	49	7	32	Podobni są chłopiętom, na rynku siedzącym i z sobą rozmawiającym i mówiącym: Graliśmy wam na piszczałkach, a nie tańcowaliście, narzekaliśmy, a nie płakaliście.
Luke	Łk	49	7	33	Bo przyszedł Jan Chrzciciel, ani jedząc chleba, ani pijąc wina: a mówicie: Czarta ma.
Luke	Łk	49	7	34	Przyszedł Syn człowieczy jedząc i pijąc, a mówicie: Oto człowiek obżerca i winopilca, przyjaciel celników i grzeszników.
Luke	Łk	49	7	35	I usprawiedliwiona jest mądrość od wszystkich synów swoich.
Luke	Łk	49	7	36	A niektóry z Pharyzeuszów prosił go, aby z nim jadł. I wszedłszy w dom Pharyzeuszów, siadł do stołu.
Luke	Łk	49	7	37	A oto niewiasta, która była w mieście grzesznica, skoro się dowiedziała, iż siedział u stołu w domu Pharyzeuszowym, przyniosła alabastr olejku.
Luke	Łk	49	7	38	I stanąwszy z tyłu u nóg jego, poczęła łzami polewać nogi jego, a włosami głowy swojéj ucierała i całowała nogi jego i olejkiem mazała.
Luke	Łk	49	7	39	A widząc Pharyzeusz, który go był wezwał, rzekł sam w sobie, mówiąc: By ten był prorokiem, wżdyćby wiedział, która i jaka jest niewiasta, co się go dotyka; bo jest grzesznica.
Luke	Łk	49	7	40	A Jezus odpowiedziawszy, rzekł do niego: Symonie! mam ci coś powiedzieć. A on rzekł: Mistrzu! powiedz.
Luke	Łk	49	7	41	Dwu dłużników miał niektóry lichwiarz: jeden dłużen był pięćset groszy, a drugi pięćdziesiąt.
Luke	Łk	49	7	42	A gdy oni nie mieli czem płacić, darował obiema: któryż tedy więcéj go miłuje?
Luke	Łk	49	7	43	A Symon odpowiedziawszy, rzekł: Mniemam, iż ten, któremu więcéj darował. A on mu powiedział: Dobrześ rozsądził.
Luke	Łk	49	7	44	I obróciwszy się do niewiasty, rzekł Symonowi: Widzisz tę niewiastę? Wszedłem do domu twego, nie dałeś wody na nogi moje, a ta łzami polała nogi moje i włosami swemi otarła.
Luke	Łk	49	7	45	Nie dałeś mi pocałowania, a ta, jakóż weszła, nie przestała całować nóg moich.
Luke	Łk	49	7	46	Nie pomazałeś oliwą głowy mojéj, a ta olejkiem nogi moje pomazała.
Luke	Łk	49	7	47	Przeto powiadam ci: Odpuszczają się jéj wiele grzechów, iż wielce umiłowała: a komu mniéj odpuszczają, mniéj miłuje.
Luke	Łk	49	7	48	I rzekł do niéj: Odpuszczają się tobie grzechy.
Luke	Łk	49	7	49	I poczęli, którzy spół u stołu siedzieli, mówić między sobą: Któż jest ten, który i grzechy odpuszcza?
Luke	Łk	49	7	50	I rzekł do niewiasty: Wiara twoja zbawiła cię, idź w pokoju.
Luke	Łk	49	8	1	I stało się potem, a on chodził po mieściech i miasteczkach każąc i przepowiadając królestwo Boże: a dwanaście z nim,
Luke	Łk	49	8	2	I niektóre niewiasty, które były uzdrowione od duchów złych i od chorób, Marya, którą zowią Magdaleną, z któréj siedm czartów wyszło było,
Luke	Łk	49	8	3	I Johanna, żona Chuzego, sprawcy Herodowego, i Zuzanna i innych wiele, które mu służyły z majętności swoich.
Luke	Łk	49	8	4	A gdy się wielka rzesza schodziła, i z miast kwapili się do niego, rzekł przez podobieństwo:
Luke	Łk	49	8	5	Wyszedł który sieje, siać nasienie swoje. A gdy siał, jedno upadło podle drogi i podeptano jest, a ptacy niebiescy pozobali je.
Luke	Łk	49	8	6	A drugie upadło na opokę, a wzszedłszy, uschło, iż nie miało wilgotności.
Luke	Łk	49	8	7	A drugie padło między ciernie: a społem wzszedłszy ciernie, zadusiło je.
Luke	Łk	49	8	8	A drugie padło na ziemię dobrą; a wzszedłszy, uczyniło owoc stokrotny. To mówiąc, wołał: Kto ma uszy ku słuchaniu, niechaj słucha.
Luke	Łk	49	8	9	I pytali go uczniowie jego, coby to za podobieństwo było.
Luke	Łk	49	8	10	Którym on rzekł: Wam dano jest wiedzieć tajemnice królestwa Bożego, a innym przez podobieństwa, aby widząc nie widzieli, a słysząc nie rozumieli.
Luke	Łk	49	8	11	Jest tedy to podobieństwo: Nasienie jest słowo Boże.
Luke	Łk	49	8	12	A którzy podle drogi, ci są, którzy słuchają, potem przychodzi djabeł i wybiera słowo z serca ich, aby uwierzywszy, nie byli zbawieni.
Luke	Łk	49	8	13	Bo którzy na opokę: którzy gdy usłyszą, z weselem przyjmują słowo, a ci korzenia nie mają, którzy do czasu wierzą, a czasu pokusy odstępują.
Luke	Łk	49	8	14	A które padło między ciernie, ci są, którzy usłyszeli, a od troskania i bogactw i rozkoszy żywota odszedłszy, bywają zaduszeni i nie przynoszą owocu.
Luke	Łk	49	8	15	A które na ziemię dobrą, ci są, którzy dobrem a wybornem sercem usłyszawszy, słowo zatrzymywają i owoc przynoszą w cierpliwości.
Luke	Łk	49	8	16	A żaden zapaliwszy świecę, nie nakrywa jéj naczyniem, albo kładzie [0942]pod łoże, ale stawia na świeczniku, aby, którzy wchodzą, widzieli światło.
Luke	Łk	49	8	17	Albowiem niemasz tajemnéj rzeczy, któraby się objawić nie miała; ani skrytéj, któraby poznana nie była i na jawią nie wyszła.
Luke	Łk	49	8	18	A przetóż patrzcie, jako słuchać macie; albowiem kto ma, będzie mu dano, a ktokolwiek nie ma, i to, co mniema żeby miał, będzie od niego odjęto.
Luke	Łk	49	8	19	I przyszli do niego matka i bracia jego; ale do niego przystąpić nie mogli dla ciżby.
Luke	Łk	49	8	20	I oznajmiono mu: Matka twa i bracia twoi stoją przed domem, chcąc cię widzieć.
Luke	Łk	49	8	21	Który odpowiedziawszy, rzekł do nich: Matka moja i bracia moi ci są, którzy słowa Bożego słuchają i czynią.
Luke	Łk	49	8	22	I stało się dnia jednego, a on wstąpił w łódkę i uczniowie jego, i rzekł do nich: Przeprawmy się za jezioro. I odbili się.
Luke	Łk	49	8	23	A gdy się oni wieźli, usnął: i przyszła nawałność wiatru na jezioro, i zalewali się i byli w niebezpieczeństwie.
Luke	Łk	49	8	24	A przystąpiwszy, obudzili go, mówiąc: Mistrzu! giniemy. A on wstawszy, zfukał wiatr i nawałność wody, i przestała, i stała się pogoda.
Luke	Łk	49	8	25	I rzekł im: Gdzież jest wiara wasza? którzy zlęknąwszy się, dziwowali się, mówiąc jeden do drugiego: Kto mniemasz jest ten, że i wiatrom i morzu rozkazuje, a słuchają go?
Luke	Łk	49	8	26	I wieźli się do krainy Gerazanów, która jest przeciw Galilei.
Luke	Łk	49	8	27	A gdy wystąpił na ziemię, zabieżał mu niektóry mąż, co miał czarta już od dawnego czasu, i nie obłóczył się w odzienie i nie mieszkał w domu, ale w grobiech.
Luke	Łk	49	8	28	Ten gdy ujrzał Jezusa, upadł przed nim, i zawoławszy wielkim głosem, mówił: Co mnie i tobie jest, Jezusie, Synu Boga Najwyższego? proszę cię, nie męcz mię.
Luke	Łk	49	8	29	Albowiem rozkazował duchowi nieczystemu, aby wyszedł od człowieka; bo go od wiela czasów porywał, i wiązano go łańcuchami i w pętach strzeżono, a związki potargawszy, bywał zapędzon od czarta na pustynie.
Luke	Łk	49	8	30	I pytał go Jezus, mówiąc: Jakoć imię? A on powiedział: Wojsko; bo wiele czartów weszło było weń.
Luke	Łk	49	8	31	I prosili go, aby im nie rozkazował iść do przepaści.
Luke	Łk	49	8	32	A było tam stado wiela wieprzów pasących się na górze; i prosili go, aby im w nie dopuścił wniść, i dopuścił im.
Luke	Łk	49	8	33	Wyszli tedy czarci od człowieka i weszli w wieprze, i pędem wpadło stado z przykra w jezioro i utonęło.
Luke	Łk	49	8	34	Co gdy ujrzeli, że się stało, którzy paśli, uciekli i dali znać do miasta i do wsi.
Luke	Łk	49	8	35	I wyszli, aby oglądali, co się stało: a przyszli do Jezusa i naleźli człowieka, od którego wyszli czarci, siedzącego, ubranego i z dobrą pamięcią u nóg jego, i bali się.
Luke	Łk	49	8	36	I powiedzieli im téż ci, którzy widzieli, jako był uzdrowion od wojska.
Luke	Łk	49	8	37	I prosiło go wszystko mnóstwo kraju Gerazanów, aby odszedł od nich; albowiem byli wielkim strachem zjęci: a on wsiadłszy w łódź, wrócił się.
Luke	Łk	49	8	38	I prosił go mąż, od którego wyszli byli czarci, aby był przy nim.
Luke	Łk	49	8	39	Ale go Jezus odprawił, mówiąc: Wróć się do domu twego, a powiadaj, jakoć wielkie rzeczy Bóg uczynił. I poszedł po wszystkiem mieście, opowiadając, jak wielkie rzeczy uczynił mu Jezus.
Luke	Łk	49	8	40	I stało się, gdy się wrócił Jezus, przyjęła go rzesza; bo wszyscy go czekali.
Luke	Łk	49	8	41	A oto przyszedł mąż imieniem Jair, a ten był przełożonym bóżnice: i upadł do nóg Jezusowych, prosząc go, aby wszedł w dom jego.
Luke	Łk	49	8	42	Iż miął córkę jedyną jakoby we dwanaście leciech, a ta umierała; i przydało się, gdy szedł, rzesze go ściskały.
Luke	Łk	49	8	43	A niewiasta niektóra miała płynienie krwie od lat dwunaście, która wydała była na lekarze wszystkę swą majętność, a nie mogła być od żadnego uleczona,
Luke	Łk	49	8	44	Przystąpiła z tyłu i dotknęła się kraju szaty jego, a natychmiast się zastanowiło płynienie krwie jéj.
Luke	Łk	49	8	45	I rzekł Jezus: Kto jest, co się mnie dotknął? A gdy wszyscy przeli, rzekł Piotr i ci, którzy z nim byli: Mistrzu! rzesze cię ściskają i tłoczą, a mówisz: Kto się mnie dotknął?
Luke	Łk	49	8	46	A Jezus rzekł: Tknął się mnie ktoś; bo ja wiem, że moc wyszła odemnie.
Luke	Łk	49	8	47	A widząc niewiasta, że się nie zataiła, drżąc przyszła i przypadła do nóg jego, i dla któréj się go przyczyny dotknęła, oznajmiła przede wszystkim ludem, i jako natychmiast uzdrowiona była.
Luke	Łk	49	8	48	A on jéj powiedział: Córko! wiara twoja ciebie uzdrowiła, idź w pokoju.
Luke	Łk	49	8	49	Gdy on jeszcze mówił, przyszedł niektóry do Arcybóżnika, powiadając mu: Iż umarła córka twoja, nie trudź go.
Luke	Łk	49	8	50	A Jezus usłyszawszy to słowo, odpowiedział ojcu dzieweczki: Nie bój się, wierz jedno, a będzie zdrowa.
Luke	Łk	49	8	51	A wszedłszy w dom, nie dopuścił wniść nikomu z sobą, jedno Piotrowi i Jakóbowi i Janowi, a ojcu i matce dzieweczki.
Luke	Łk	49	8	52	A płakali wszyscy i żałowali jéj; lecz on rzekł: Nie płaczcie! nie umarła dzieweczka, ale śpi.
Luke	Łk	49	8	53	I śmiali się z niego, wiedząc, iż była umarła.
Luke	Łk	49	8	54	A on ująwszy rękę jéj, zawołał, mówiąc: Dzieweczko, wstań!
Luke	Łk	49	8	55	I wrócił się duch jéj, i wnet wstała; i rozkazał, aby jéj jeść dano.
Luke	Łk	49	8	56	I zdumieli się rodzice jéj, którym rozkazał, aby nikomu nie powiadali, co się stało.
Luke	Łk	49	9	1	A zezwawszy dwanaście Apostołów, dał im moc i władzą na wszystkie czarty, ażeby uzdrawiali choroby.
Luke	Łk	49	9	2	I posłał je przepowiadać królestwo Boże i uzdrawiać niemocne.
Luke	Łk	49	9	3	I rzekł do nich: Nie bierzcież nic w drodze, ani laski, ani taistry, ani chleba, ani pieniędzy, ani po dwu sukien miejcie.
Luke	Łk	49	9	4	A do któregokolwiek domu wnidziecie, tam mieszkajcie i ztamtąd nie wychódźcie.
Luke	Łk	49	9	5	A którzybykolwiek was nie przyjęli, wyszedłszy z miasta onego, i proch nóg waszych otrząsajcie na świadectwo przeciw im.
Luke	Łk	49	9	6	A wyszedłszy chodzili po miasteczkach, opowiadając Ewangelią, a wszędzie uzdrawiając.
Luke	Łk	49	9	7	I usłyszał Herod Tetrarcha wszystko, co się działo od niego, i wątpił przeto, że niektórzy powiadali, iżby Jan zmartwychwstał.
Luke	Łk	49	9	8	A niektórzy zasię, iż się Eliasz ukazał, a drudzy téż, iż prorok jeden z starych powstał.
Luke	Łk	49	9	9	I mówił Herod: Jana jam ściął: a któż ten jest, o którym ja takowe rzeczy słyszę? i starał się, żeby go widział.
Luke	Łk	49	9	10	A wróciwszy się Apostołowie, powiedzieli mu, cokolwiek czynili. I wziąwszy je, odszedł osobno na miejsce puste, które jest Bethsaidskie.
Luke	Łk	49	9	11	Czego dowiedziawszy się rzesze, szły za nim: i przyjął je i powiadał im o królestwie Bożem, a te, którzy leczenia potrzebowali, uzdrawiał.
Luke	Łk	49	9	12	A dzień począł był schodzić, i przystąpiwszy dwanaście, rzekli mu: Rozpuść rzesze, aby odszedłszy do miasteczek i wsi, które są wokoło, gospodami stali i naleźli żywność; bośmy tu są na pustem miejscu.
Luke	Łk	49	9	13	I rzekł do nich: Dajcie im wy jeść. A oni powiedzieli: Nie mamy więcéj, tylko pięcioro chleba a dwie rybie, chybabyśmy szli i kupili pokarmów na tę wszystkę rzeszą.
Luke	Łk	49	9	14	A było mężów około piąci tysięcy. I rzekł do uczniów swoich: Posadźcie je rzędami po piącidziesiat.
Luke	Łk	49	9	15	I uczynili tak, i posadzili wszystkie.
Luke	Łk	49	9	16	A wziąwszy pięcioro chleba i dwie rybie, pojrzał w niebo i błogosławił [0944]je, i połamał i rozdawał uczniom swoim, aby kładli przed rzeszą.
Luke	Łk	49	9	17	I jedli wszyscy i najedli się, i zebrano co im zbywało ułomków, koszów dwanaście.
Luke	Łk	49	9	18	I stało się, gdy był sam na modlitwie, byli z nim i uczniowie, i zapytał ich, mówiąc: Kim mię powiadają być rzesze?
Luke	Łk	49	9	19	A oni odpowiedzieli i rzekli: Janem Chrzcicielem, drudzy téż Eliaszem, a drudzy, iż prorok jeden z pierwszych powstał.
Luke	Łk	49	9	20	I rzekł im: A wy kim mię być powiadacie? Odpowiedziawszy Symon Piotr, rzekł: Chrystusem Bożym.
Luke	Łk	49	9	21	A on im pogroziwszy, rozkazał, aby tego nikomu nie powiadali:
Luke	Łk	49	9	22	Mówiąc, iż potrzeba, aby Syn człowieczy wiele cierpiał, a był wzgardzon od starszych i od przedniejszych kapłanów i Doktorów i aby był zabit, a trzeciego dnia powstał.
Luke	Łk	49	9	23	I mówił do wszystkich: Jeźli kto chce za mną iść, niech zaprze samego siebie, a weźmie krzyż swój na każdy dzień i niech idzie za mną.
Luke	Łk	49	9	24	Bo ktoby chciał duszę swoję zachować, straci ją: a ktoby stracił duszę swą dla mnie, zachowa ją.
Luke	Łk	49	9	25	Albowiem co ma za pożytek człowiek, jeźliby zyskał wszystek świat, a samby siebie stracił i sam na sobie szkodę podjął?
Luke	Łk	49	9	26	Bo ktoby się wstydził mnie i słów moich, tego się Syn człowieczy wstydzić będzie, kiedy przyjdzie w majestacie swym i Ojcowskim i świętych Aniołów.
Luke	Łk	49	9	27	A powiadam wam prawdziwie: Są niektórzy tu stojący, którzy nie ukuszą Śmierci, aż oglądają królestwo Boże.
Luke	Łk	49	9	28	I stało się po tych słowach, około ośmiu dni, i wziął Piotra i Jakóba i Jana i wstąpił na górę, aby się modlił.
Luke	Łk	49	9	29	A gdy się modlił, stał się inakszy kształt oblicza jego, i odzienie jego białe i świetne.
Luke	Łk	49	9	30	A oto dwaj mężowie rozmawiali z nim, a byli Mojżesz i Eliasz:
Luke	Łk	49	9	31	Widziani w majestacie i opowiadali jego zejście, które wykonać miał w Jeruzalem.
Luke	Łk	49	9	32	A Piotr i ci, co byli z nim, snem obciążeni byli, a ocuciwszy się, ujrzeli majestat jego i dwu mężów, którzy z nim stali.
Luke	Łk	49	9	33	I stało się, gdy odchodzili od niego, rzekł Piotr do Jezusa: Mistrzu! dobrze nam tu być, i uczyńmy trzy przybytki, jeden tobie, a jeden Mojżeszowi, i jeden Eliaszowi, nie wiedząc co mówił.
Luke	Łk	49	9	34	A gdy on to mówił, stał się obłok i zasłonił je, i bali się, gdy wchodzili w obłok.
Luke	Łk	49	9	35	I stał się głos z obłoku mówiący: Ten jest Syn mój miły, jego słuchajcie.
Luke	Łk	49	9	36	A gdy się stał głos, nalezion jest sam Jezus. A oni milczeli i we dni one nikomu nic nie powiadali z tego, co widzieli.
Luke	Łk	49	9	37	I stało się nazajutrz, gdy oni zstępowali z góry, zabieżała mu rzesza wielka.
Luke	Łk	49	9	38	A oto mąż z rzesze zawołał, mówiąc: Nauczycielu! proszę cię, wejrzyj na syna mego; bo jedynego mam.
Luke	Łk	49	9	39	A oto duch go porywa, i natychmiast krzyczy i roztrąca i rozdziera go z uślinieniem, a zaledwie odchodzi, stargawszy go.
Luke	Łk	49	9	40	I prosiłem uczniów twoich, aby go wyrzucili, a nie mogli.
Luke	Łk	49	9	41	A Jezus odpowiedziawszy, rzekł: O narodzie niewierny i przewrotny! dokądże będę u was i cierpieć was będę? Przywiedź tu syna twego.
Luke	Łk	49	9	42	A gdy przychodził, roztrącił go czart i roztargał; lecz Jezus zfukał ducha nieczystego, i uzdrowił dziecię i oddał je ojcu jego.
Luke	Łk	49	9	43	I zdumieli się wszyscy nad wielkością Bożą. A gdy się wszyscy dziwowali wszystkim rzeczom, które czynił, rzekł do uczniów swoich:
Luke	Łk	49	9	44	Kładźcież wy do serc waszych te powieści; albowiem stanie się, że Syn człowieczy będzie wydan w ręce ludzkie.
Luke	Łk	49	9	45	Lecz oni nie rozumieli tego słowa, i zakryte było przed nimi, że go nie pojęli: i bali się pytać go o to słowo.
Luke	Łk	49	9	46	A weszła myśl w nie, ktoby z nich był większym.
Luke	Łk	49	9	47	A Jezus widząc myśli serca ich, wziął dzieciątko i postawił je podle siebie.
Luke	Łk	49	9	48	I rzekł im: Ktobykolwiek przyjął to dzieciątko w imię moje, mnie przyjmuje, a ktokolwiek mię przyjmuje, przyjmuje tego, który mię posłał; albowiem kto jest mniejszym między wszystkimi wami, ten jest większym.
Luke	Łk	49	9	49	A odpowiedziawszy Jan, rzekł: Mistrzu! widzieliśmy niektórego imieniem twem czarty wyrzucającego i zabroniliśmy mu; albowiem nie naśladuje z nami.
Luke	Łk	49	9	50	I rzekł no niego Jezus: Nie zabraniajcie; bo kto nie jest przeciwko wam, za wami jest.
Luke	Łk	49	9	51	I stało się, gdy się wypełniały dni wzięcia jego, a on utwierdził twarz swoję, aby szedł do Jeruzalem.
Luke	Łk	49	9	52	I posłał posły przed obliczem swojem, a idąc weszli do miasta Samarytańskiego, aby mu nagotowali.
Luke	Łk	49	9	53	Lecz go nie przyjęli, iż twarz jego była idącego do Jeruzalem.
Luke	Łk	49	9	54	A widząc uczniowie jego Jakób i Jan, rzekli: Panie! chcesz, rzeczemy, aby ogień zstąpił z nieba i spalił je?
Luke	Łk	49	9	55	A obróciwszy się, zfukał je, mówiąc: Nie wiecie, czyjego ducha jesteście.
Luke	Łk	49	9	56	Syn człowieczy nie przyszedł dusze tracić, ale zachowywać. I szli do drugiego miasteczka.
Luke	Łk	49	9	57	Rzekł mu Jezus: Liszki mają jamy, a ptacy niebiescy gniazda; lecz Syn człowieczy nie ma, gdzie skłonić głowy.
Luke	Łk	49	9	58	I rzekł do drugiego: Pójdź za mną. A on rzekł: Panie! dopuść mi pierwéj iść i pogrześć ojca mego.
Luke	Łk	49	9	59	A Jezus mu rzekł: Niechaj umarli grzebią swe umarłe, a ty idź a opowiadaj królestwo Boże.
Luke	Łk	49	9	60	I rzekł drugi: Pójdę za tobą, Panie! ale mi pierwéj dopuść rozprawić te rzeczy, które są doma.
Luke	Łk	49	9	61	Rzekł do niego Jezus: Żaden, który rękę swą przyłożył do pługa, a ogląda się nazad, nie jest sposobny do królestwa Bożego.
Luke	Łk	49	9	62	I przydało się, gdy oni szli w drodze, rzekł niektóry do niego: Pójdę za tobą, gdzie jedno pójdziesz.
Luke	Łk	49	10	1	A potem naznaczył Pan i drugich siedmdziesiąt i dwu i rozesłał je po dwu przed sobą do wszystkich miast i miejsca, kędy sam przyjść miał.
Luke	Łk	49	10	2	I mówił im: Żniwoć iście wielkie, ale robotników mało; proścież tedy Pana żniwa, aby wysłał robotniki na żniwo swoje.
Luke	Łk	49	10	3	Idźcież, oto Ja was posyłam jako baranki między wilki.
Luke	Łk	49	10	4	Nie noścież mieszka, ani taistry, ani botów, a żadnego w drodze nie pozdrawiajcie.
Luke	Łk	49	10	5	Do któregokolwiek domu wnidziecie, najprzód mówcie: Pokój temu domowi.
Luke	Łk	49	10	6	A jeźliby tam był syn pokoju, odpoczynie na nim pokój wasz: a jeźli nie, wróci się do was.
Luke	Łk	49	10	7	A w tymże domu mieszkajcie, jedząc i pijąc to, co u nich jest; albowiem godzien jest robotnik zapłaty swéj: nie przechadzajcie się z domu do domu.
Luke	Łk	49	10	8	A do któregokolwiek miasta wnidziecie, a przyjmą was, jedzcie, co przed was położą.
Luke	Łk	49	10	9	I uzdrawiajcie niemocne, którzy w niem są, a powiadajcie im: Przybliżyło się do was królestwo Boże.
Luke	Łk	49	10	10	A do któregokolwiek miasta wnidziecie, a nie przyjętoby was, wyszedłszy na ulice jego, mówcie:
Luke	Łk	49	10	11	I proch, który przylgnął do nas z miasta waszego, ocieramy na was. Wszakóż to wiedzcie, żeć się przybliżyło królestwo Boże.
Luke	Łk	49	10	12	Powiadamci wam: Że Sodomie w on dzień lżej będzie, niźli miastu onemu.
Luke	Łk	49	10	13	Biada tobie, Korozaim! biada tobie, Bethsaido! albowiem, gdyby w Tyrze i Sydonie cuda czynione były, jakie się w was działy, dawnoby siedząc w włosiennicy i w popiele pokutowali.
Luke	Łk	49	10	14	Wszakże Tyrowi i Sydonowi lżéj będzie na sądzie, niźli wam.
Luke	Łk	49	10	15	I ty, Kapharnaum! aż do nieba wyniesione, aż do piekła będziesz pogrążone.
Luke	Łk	49	10	16	Kto was słucha, mnie słucha, a kto wami gardzi, mną gardzi, a kto mną gardzi, gardzi onym, który mię posłał.
Luke	Łk	49	10	17	I wrócili się siedmdziesiąt i dwa z weselem, mówiąc: Panie! i czartowieć się nam poddają w imię twoje.
Luke	Łk	49	10	18	I rzekł im: Widziałem szatana, jakoby błyskawicę z nieba spadającego.
Luke	Łk	49	10	19	Oto dałem wam moc deptać po wężach i niedźwiadkach i po wszystkiéj mocy nieprzyjacielowéj, a nic was nie uszkodzi.
Luke	Łk	49	10	20	Wszakóż się z tego nie weselcie, iż się wam duchowie poddają; ale się weselcie, że imiona wasze napisane są w niebiesiech.
Luke	Łk	49	10	21	Onéjże godziny rozradował się Duchem Świętym i rzekł: Wyznawam tobie, Ojcze! Panie nieba i ziemie, iżeś to zakrył od mądrych i rozumnych, a objawiłeś to malutkim. Tak, Ojcze! iż się tak upodobało przed tobą.
Luke	Łk	49	10	22	Wszystko mnie jest podano od Ojca mego, a żaden nie wie, kto jest Syn, jedno Ojciec, i kto jest Ojciec, jedno Syn, a komuby chciał Syn objawić.
Luke	Łk	49	10	23	A obróciwszy się do uczniów swoich, rzekł: Błogosławione oczy, które widzą, co wy widzicie.
Luke	Łk	49	10	24	Bo powiadam wam, iż wiele proroków i królów żądali widzieć, co wy widzicie, a nie widzieli, i słyszeć, co słyszycie, a nie słyszeli.
Luke	Łk	49	10	25	A oto niektóry biegły w zakonie powstał, kusząc go a mówiąc: Nauczycielu! co czyniąc dostąpię żywota wiecznego?
Luke	Łk	49	10	26	A on rzekł do niego: W zakonie co napisano? jako czytasz?
Luke	Łk	49	10	27	On odpowiedziawszy, rzekł: Będziesz miłował Pana, Boga twego, ze wszystkiego serca twego i ze wszystkiéj dusze twojéj i ze wszystkich sił twoich i ze wszystkiéj myśli twojéj, a bliźniego twego, jako samego siebie.
Luke	Łk	49	10	28	I rzekł mu: Dobrześ odpowiedział; toż czyń, a będziesz żył.
Luke	Łk	49	10	29	A on chcąc się sam usprawiedliwić, rzekł do Jezusa: A któż jest mój bliźni?
Luke	Łk	49	10	30	A przyjąwszy Jezus, rzekł: Człowiek niektóry zstępował z Jeruzalem do Jerycha i wpadł między zbójce, którzy go téż złupili i rany zadawszy odeszli, na poły umarłego zostawiwszy.
Luke	Łk	49	10	31	I przydało się, że niektóry kapłan zstępował tąż drogą, a ujrzawszy go, minął.
Luke	Łk	49	10	32	Także i Lewit, będąc podle miejsca i widząc go, minął.
Luke	Łk	49	10	33	A Samarytan niektóry jadąc, przyszedł wedle niego, i ujrzawszy go, miłosierdziem wzruszony jest.
Luke	Łk	49	10	34	A przybliżywszy się, zawiązał rany jego, nalawszy oliwy i wina, a włożywszy go na bydlę swoje, prowadził do gospody i miał pieczą o nim.
Luke	Łk	49	10	35	A nazajutrz wyjął dwa grosze i dał gospodarzowi i rzekł: Miéj staranie o nim, a cokolwiek nadzwyż wydasz, ja, gdy się wrócę, oddam tobie.
Luke	Łk	49	10	36	Któryż z tych trzech zda się tobie bliźnim być onemu, co wpadł między zbójcę?
Luke	Łk	49	10	37	A on rzekł: Który uczynił miłosierdzie nad nim. I rzekł mu Jezus: Idźże, i ty uczyń także.
Luke	Łk	49	10	38	I stało się, gdy szli, a on wszedł do niejakiego miasteczka, a niewiasta niektóra, imieniem Martha, przyjęła go do domu swego.
Luke	Łk	49	10	39	A ta miała siostrę, imieniem Maryą, która téż siedząc u nóg Pańskich, słuchała słowa jego.
Luke	Łk	49	10	40	Ale Martha pieczołowała się około rozmaitéj posługi. Która stanęła i rzekła: Panie! niedbasz ty, iż siostra moja opuściła mię, żebym sama posługowała? Rzeczże jéj tedy, aby mi pomogła.
Luke	Łk	49	10	41	A odpowiadając, rzekł jéj Pan: Martho, Martho! troszczysz się i frasujesz około bardzo wiela:
Luke	Łk	49	10	42	Ale jednego potrzeba. Marya najlepszą cząstkę obrała, która od niéj odjętą nie będzie.
Luke	Łk	49	11	1	I stało się, gdy był na niektórem miejscu, modląc się, i gdy przestał, rzekł do niego jeden z uczniów jego: Panie! naucz nas modlić się, jako i Jan nauczył ucznie swe.
Luke	Łk	49	11	2	I rzekł im: Gdy się modlicie, mówcie: Ojcze! święć się imię twoje. Przyjdź królestwo twoje.
Luke	Łk	49	11	3	Chleba naszego powszedniego daj nam dzisia.
Luke	Łk	49	11	4	A odpuść nam grzechy nasze, gdyż i my odpuszczamy każdemu nam winnemu. A nie wwódź nas w pokuszenie.
Luke	Łk	49	11	5	I rzekł do nich: Kto z was będzie miał przyjaciela i pójdzie do niego o północy i rzecze mu: Przyjacielu! pożycz mi trojga chleba;
Luke	Łk	49	11	6	Albowiem przyjaciel mój przyszedł do mnie z drogi, a nie mam co przedeń położyć.
Luke	Łk	49	11	7	A on zewnątrz odpowiadając, rzekłby: Nie uprzykrzaj mi się, już drzwi zamkniono, a dziatki moje są w łożnicy zemną, nie mogęć wstać i dać ci.
Luke	Łk	49	11	8	A jeźli on będzie trwał kołacąc, powiadam wam: Chociaż mu nie da wstawszy, przeto że jest przyjaciel jego: wszakóż dla przykrego nalegania jego wstanie i da mu, ile mu go potrzeba.
Luke	Łk	49	11	9	I Ja wam powiadam: Proście, a będzie wam dano, szukajcie, a najdziecie, kołaczcie, a będzie wam otworzono.
Luke	Łk	49	11	10	Albowiem każdy, który prosi, bierze, a który szuka, najduje, a kołacącemu będzie otworzono.
Luke	Łk	49	11	11	A któryż z was ojca prosi o chleb, izali mu da kamień? albo o rybę, izali miasto ryby poda mu węża?
Luke	Łk	49	11	12	Albo jeźliby prosił o jaje: izali mu poda niedźwiadka?
Luke	Łk	49	11	13	Jeźliż tedy wy, będąc złymi, umiecie dawać dobre datki dzieciom waszym, jakoż daleko więcéj Ojciec wasz z nieba da Ducha dobrego tym, którzy go proszą?
Luke	Łk	49	11	14	I wyrzucał czarta, a on był niemy; a gdy wyrzucił czarta, przemówił niemy: i dziwowały się rzesze.
Luke	Łk	49	11	15	A niektórzy z nich mówili; Przez Beelzebuba, książęcia czartowskiego, wyrzuca czarty.
Luke	Łk	49	11	16	A drudzy kusząc, domagali się znaku od niego z nieba.
Luke	Łk	49	11	17	A on skoro ujrzał myśli ich, rzekł im: Wszelkie królestwo, przeciw sobie rozdzielone, będzie spustoszone, i dom na dom upadnie.
Luke	Łk	49	11	18	A jeźliż i szatan rozdzielon jest przeciw sobie, jakoż się ostoi królestwo jego? gdyż powiadacie, iż Ja przez Beelzebuba wyrzucam czarty.
Luke	Łk	49	11	19	A jeźliż Ja przez Beelzebuba wyrzucam czarty, synowie wasi przez kogo wyrzucają? dlatego oni sędziami waszymi będą.
Luke	Łk	49	11	20	Lecz jeźli palcem Bożym wyrzucam czarty, zaisteć na was przyszło królestwo Boże.
Luke	Łk	49	11	21	Gdy mocarz zbrojny strzeże dworu swego, w pokoju jest to, co ma.
Luke	Łk	49	11	22	Ale jeźli mocniejszy nadeń nadszedłszy, zwycięży go, odejmie wszystkę broń jego, w któréj ufał, i korzyści jego rozdał.
Luke	Łk	49	11	23	Ktoć nie jest zemną, przeciw mnie jest, a kto nie zgromadza zemną, rozprasza.
Luke	Łk	49	11	24	Gdy duch nieczysty wynidzie od człowieka, chodzi po miejscach bezwodnych, szukając odpoczynku: a nie nalazłszy, mówi: Wrócę się do domu mego, zkądem wyszedł.
Luke	Łk	49	11	25	A przyszedłszy, najduje go umieciony i ochędożony.
Luke	Łk	49	11	26	Tedy idzie i bierze z sobą siedmi innych duchów gorszych nad się, a wszedłszy, mieszkają tam, i stawają się pośledniejsze rzeczy człowieka onego gorsze, niźli pierwsze.
Luke	Łk	49	11	27	I stało się, gdy to mówił, podniósłszy głos niektóra niewiasta z rzesze, rzekła mu: Błogosławiony żywot, który cię nosił, i piersi, któreś ssał.
Luke	Łk	49	11	28	A on rzekł: I owszem, błogosławieni, którzy słuchają słowa Bożego i strzegą go.
Luke	Łk	49	11	29	A gdy się rzesze zbieżały, począł mówić: Ten naród jest naród złościwy, żąda znaku, a znak mu nie będzie dan, tylko znak Jonasa proroka.
Luke	Łk	49	11	30	Bo jako był Jonas znakiem Niniwitom, takżeć będzie i Syn człowieczy narodowi temu.
Luke	Łk	49	11	31	Królowa z południa wstanie na sądzie z mężmi narodu tego i potępi je; iż przyjechała od krajów ziemie słuchać mądrości Salomonowéj: a otoć tu więcéj, niż Salomon.
Luke	Łk	49	11	32	Mężowie Niniwitowie powstaną na sądzie z narodem tym i potępią go, iż pokutę czynili na Jonasowe kazanie: a oto tu więcéj, niźli Jonas.
Luke	Łk	49	11	33	Żaden świece nie zapala i nie stawia w skrytości, ani pod korzec; ale na świecznik, aby, którzy wchodzą, widzieli światło.
Luke	Łk	49	11	34	Świeca ciała twego jest oko twoje. Jeźliby oko twe było szczere, wszystko ciało twe świetne będzie; lecz jeźliby złe było, ciało téż twoje ciemne będzie.
Luke	Łk	49	11	35	Patrz tedy, żeby światło, które w tobie jest, ciemnością nie było.
Luke	Łk	49	11	36	Jeźliby tedy ciało twe wszystko świetne było, nie mając jakiéj cząstki ciemności, będzie wszystko świetne, a jako świeca jasności oświeci się.
Luke	Łk	49	11	37	A gdy mówił, prosił go niektóry Pharyzeusz, aby obiadował u niego: wszedłszy tedy siadł do stołu.
Luke	Łk	49	11	38	A Pharyzeusz począł sam w sobie myśląc mówić, czemuby się nie umył przed obiadem.
Luke	Łk	49	11	39	I rzekł Pan do niego: Teraz wy Pharyzeuszowie, co jest zwierzchu kubka i misy, oczyszczacie; lecz co jest wewnątrz w was, pełno jest drapieztwa i nieprawości.
Luke	Łk	49	11	40	Szaleni, izaż ten, który uczynił to, co jest zwierzchu, nie uczynił też tego, co jest i wewnątrz?
Luke	Łk	49	11	41	Wszakże co zbywa, dajcie jałmużnę, a oto wszystkie rzeczy są wam czyste.
Luke	Łk	49	11	42	Ale biada Pharyzeuszom, iż dawacie dziesięcinę z miętki i z ruty i z wszelkiéj jarzyny, a opuszczacie sąd i miłość Bożą; lecz te rzeczy trzeba było czynić, a onych nie opuszczać.
Luke	Łk	49	11	43	Biada wam Pharyzeuszom, iż miłujecie pierwsze stołki w bóżnicach i pozdrawiania na rynku.
Luke	Łk	49	11	44	Biada wam, iż jesteście jako groby, których nie widać, a ludzie, którzy się po nich przechodzą, nie wiedzą.
Luke	Łk	49	11	45	Odpowiedziawszy tedy niektóry z biegłych w zakonie, rzekł mu: Nauczycielu! to mówiąc i nas hańbisz.
Luke	Łk	49	11	46	A on rzekł: I wam w zakonie biegłym biada! albowiem obciążacie ludzi brzemiony, których unieść nie mogą, a sami się jednym palcem swym nie dotykacie brzemion.
Luke	Łk	49	11	47	A biada wam, którzy budujecie groby proroków, a ojcowie wasi pozabijali je.
Luke	Łk	49	11	48	Zaiste świadczycie, iż zezwalacie na uczynki ojców waszych; albowiem je oni zabili, a wy budujecie groby ich.
Luke	Łk	49	11	49	Dlatego i mądrość Boża rzekła: Poślę do nich proroki i Apostoły, a z nich zabiją i prześladować będą,
Luke	Łk	49	11	50	Aby szukano krwie wszystkich proroków, którą wylał ten naród od założenia świata:
Luke	Łk	49	11	51	Od krwie Ablowéj aż do krwie Zacharyaszowéj, który zginął między ołtarzem a kościołem. Zaiste wam powiadam, będą szukać od narodu tego.
Luke	Łk	49	11	52	Biada wam biegłym w zakonie! iżeście wzięli klucz wyrozumienia: samiście nie weszli, a tych, którzy wchodzili, hamowaliście.
Luke	Łk	49	11	53	Czyhając nań i szukając, żeby co uchwycili z ust jego, aby go oskarżyli.
Luke	Łk	49	11	54	A gdy to do nich mówił, poczęli Pharyzeuszowie i biegli w zakonie bardzo nacierać i usta mu zatulać wielą rzeczy;
Luke	Łk	49	12	1	A gdy wiele rzesz około stało, tak iż jedni drugie deptali, począł mówić [0949]do uczniów swoich: Strzeżcie się kwasu Pharyzejskiego, który jest obłudność.
Luke	Łk	49	12	2	A niemasz nic zakrytego, coby się wyjawić nie miało, ani tajemnego, czegoby się nie dowiedziano.
Luke	Łk	49	12	3	Albowiem, coście w ciemnościach mówili, na świetle mówić będą, a coście w ucho mówili w komorach, na dachach ogłoszono będzie.
Luke	Łk	49	12	4	A mówię wam przyjaciołom moim: Nie dajcie się ustraszyć tym, którzy zabijają ciało, a potem nie mają daléj, coby czynili.
Luke	Łk	49	12	5	Lecz wam okażę, kogo się bać macie: Bójcie się onego, który gdy zabije, ma moc wrzucić do piekła. Zaiste wam powiadam, tego się bójcie.
Luke	Łk	49	12	6	Izali piąci wróbli nie przedają za dwa pieniążki? a jeden z nich nie jest w zapamiętaniu przed Bogiem.
Luke	Łk	49	12	7	Aleć i włosy głowy waszéj wszystkie są zliczone, a przeto się nie bójcie; drożsiście wy niżli wiele wróblów.
Luke	Łk	49	12	8	A mówię wam: Wszelki, który mię wyzna przed ludźmi, i Syn człowieczy wyzna go przed Anioły Bożymi.
Luke	Łk	49	12	9	I który się mnie zaprzy przed ludźmi, będzie zaprzan przed Anioły Bożymi.
Luke	Łk	49	12	10	I wszelki, który mówi słowo przeciw Synowi człowieczemu, będzie mu odpuszczono, a temu, coby bluźnił przeciw Duchowi Świętemu, nie będzie odpuszczono.
Luke	Łk	49	12	11	A gdy was będą wodzić do bóżnic i do urzędów i zwierzchności, nie frasujcież się, jako albo cobyście odpowiedzieć albo mówić mieli.
Luke	Łk	49	12	12	Bo Duch Święty nauczy was onéjże godziny, co wam potrzeba mówić.
Luke	Łk	49	12	13	I rzekł mu niektóry z rzesze: Nauczycielu! rzecz bratu memu, aby się ze mną podzielił dziedzictwem.
Luke	Łk	49	12	14	A on mu rzekł: Człowiecze! któż mię postanowił sędzią albo dzielnikiem nad wami?
Luke	Łk	49	12	15	I rzekł do nich: Baczcież a strzeżcie się wszelakiego łakomstwa: gdyż nie w dostatku czyim żywot jego jest, z tego co ma.
Luke	Łk	49	12	16	I powiedział im podobieństwo, mówiąc: Niektórego bogatego człowieka rola obfite pożytki zrodziła.
Luke	Łk	49	12	17	I rozmyślał sam w sobie, mówiąc: Cóż uczynię, gdyż nie mam dokądbych zgromadzić miał urodzaje moje?
Luke	Łk	49	12	18	I rzekł: To uczynię: Skażę gumna moje, a większe pobuduję a tam zgromadzę wszystko, co mi się urodziło i dobra moje.
Luke	Łk	49	12	19	I rzekę duszy swojéj: Duszo! masz wiele dóbr zgotowanych na wiele lat; odpoczywaj, jedz, pij, używaj.
Luke	Łk	49	12	20	I rzekł mu Bóg: Szalony! téj nocy dusze twéj upominają się u ciebie; a coś nagotował, czyjeż będzie?
Luke	Łk	49	12	21	Takci jest, który sobie skarbi, a nie jest ku Bogu bogatym.
Luke	Łk	49	12	22	I rzekł do uczniów swoich: Dlatego wam powiadam: Nie troszczcie się o duszę waszę, cobyście jedli, ani o ciało, w cobyście się obłóczyli.
Luke	Łk	49	12	23	Większa jest dusza, niż żywność, a ciało więcéj, niźli odzienie.
Luke	Łk	49	12	24	Przypatrzcie się krukom, iż nie sieją ani żną, którzy nie mają śpiżarniéj ani gumna, a Bóg je karmi. Jakoż daleko wy jesteście drożsi niźli oni?
Luke	Łk	49	12	25	A któż z was myśląc może jeden łokieć przydać do wzrostu swego?
Luke	Łk	49	12	26	Jeźliż tedy ani tego, co najmniejsze jest, możecie, czemuż się o inne frasujecie?
Luke	Łk	49	12	27	Przypatrzcie się liliom, jako rosną; nie pracują ani przędą: a powiadam wam, ani Salomon we wszystkiéj swéj chwale nie był ubranym, jako jedna z tych.
Luke	Łk	49	12	28	A jeźliż trawę, która dziś jest na polu, a jutro bywa w piec wrzucona, tak Bóg przyodziewa, jakóż więcéj was małéj wiary!
Luke	Łk	49	12	29	I wy nie pytajcie się, cobyście jeść albo pić mieli: a wzgórę się nie podnoście.
Luke	Łk	49	12	30	Albowiem tego wszystkiego narodowie świata szukają; a Ojciec wasz wie, że tego potrzebujecie.
Luke	Łk	49	12	31	Owszem szukajcie najprzód królestwa Bożego, a to wszystko przydano wam będzie.
Luke	Łk	49	12	32	Nie bójcie się małe stado! albowiem się upodobało Ojcu waszemu, dać wam królestwo.
Luke	Łk	49	12	33	Poprzedajcie, co macie, a dajcie jałmużnę, czyńcie sobie mieszki, które nie wiotszeją, skarb nie ustawający w niebiesiech, gdzie się złodziéj nie przybliża, ani mól psuje.
Luke	Łk	49	12	34	Albowiem gdzie jest skarb wasz, tam i serce wasze będzie.
Luke	Łk	49	12	35	Niech będą przepasane biodra wasze i pochodnie gorejące w rękach waszych.
Luke	Łk	49	12	36	A wy podobni ludziom czekającym na pana swego, kiedyby się z gód nawrócił, aby, gdy przyjdzie i zakołace, natychmiast mu otworzyli.
Luke	Łk	49	12	37	Błogosławieni oni słudzy, które przyszedłszy Pan, znajdzie czujące. Zaprawdę powiadam wam, iż się przepasze a każe im sięść a przechadzając się, będzie im służył.
Luke	Łk	49	12	38	A jeźliby przyszedł o wtóréj straży i jeźliby o trzeciéj straży przyszedł, a takby nalazł, błogosławieni są oni słudzy.
Luke	Łk	49	12	39	A to wiedzcie, iż, gdyby wiedział gospodarz, któréj godziny złodziéj ma przyjść, czułby wżdy, a nie dopuściłby podkopać domu swego.
Luke	Łk	49	12	40	I wy gotowi bądźcie; bo godziny, któréj się nie domniemacie, Syn człowieczy przyjdzie.
Luke	Łk	49	12	41	I rzekł mu Piotr: Panie, do nasże mówisz to podobieństwo, czyli i do wszystkich?
Luke	Łk	49	12	42	A Pan rzekł: Który mniemasz jest wierny a roztropny szafarz, którego Pan postanowił nad czeladzią swoją, aby im na czas dał miarę pszenice?
Luke	Łk	49	12	43	Błogosławiony on sługa, którego pan przyszedłszy, znajdzie tak czyniącego.
Luke	Łk	49	12	44	Prawdziwie mówię wam: Nad wszystkiem, co ma, postanowi go.
Luke	Łk	49	12	45	A jeźliby rzekł on sługa w sercu swojem: Omieszkawa przyjść pan mój, i począłby bić sługi i służebnice i jeść i pić i upijać się:
Luke	Łk	49	12	46	Przyjdzie pan sługi onego w dzień, w który się nie spodziewa, i w godzinę, której nie wie: i oddzieli go, a część jego z niewiernymi położy.
Luke	Łk	49	12	47	A on sługa, który poznał wolą pana swego, a nie nagotował, ani uczynił wedle woli jego, wielce będzie karan.
Luke	Łk	49	12	48	Ale który nie wiedział a uczynił co godnego karania, mało będzie karan, a od każdego, któremu wiele dano, wiele żądać będą, a któremu wiele zlecono, więcéj będą chcieć od niego.
Luke	Łk	49	12	49	Przyszedłem puścić ogień na ziemię, a czegóż chcę, jedno aby był zapalon?
Luke	Łk	49	12	50	Lecz mam być chrztem ochrzczon: a jakom jest ściśnion, aż się wykona!
Luke	Łk	49	12	51	Mniemacie, aby eh przyszedł dawać pokój na ziemię? Nie, mówię wam, ale rozłączenie.
Luke	Łk	49	12	52	Albowiem odtąd będzie ich pięć w jednym domu rozłączonych: trzej przeciwko dwiema, a dwaj przeciwko trzem.
Luke	Łk	49	12	53	Oddzielą się ojciec przeciw synowi, a syn przeciw ojcu swemu, matka przeciw córce, a córka przeciw matce, świekra przeciw niewiastce swéj, a niewiastka przeciw świekrze swojéj.
Luke	Łk	49	12	54	Mówił téż i do rzeszéj: Gdy widzicie obłok wschodzący od zachodu, wnet mówicie: Będzie deszcz; i tak bywa.
Luke	Łk	49	12	55	A gdy wiatr wiejący od południa, powiadacie: Iż będzie gorąco; i bywa.
Luke	Łk	49	12	56	Obłudnicy! postawy nieba i ziemie doświadczać umiecie, a tego to czasu jako nie doświadczacie?
Luke	Łk	49	12	57	Przeczże i sami z siebie nie sądzicie, co jest sprawiedliwego?
Luke	Łk	49	12	58	Gdy tedy idziesz z twym przeciwnikiem do przełożonego, starajże się w drodze, jako byś był wolen od niego, by cię snadź nie pociągnął przed sędziego, a sędziaby cię podał wycięgaczowi, a wycięgaczby cię wrzucił do więzienia.
Luke	Łk	49	12	59	Powiadam ci: Nie wynidziesz ztamtąd, aż i ostatni drobny pieniądz oddasz.
Luke	Łk	49	13	1	A byli niektórzy na ten czas, oznajmując mu o Galilejczykach, których krew zmięszał Piłat z ofiarami ich.
Luke	Łk	49	13	2	A odpowiedziawszy Jezus, rzekł im: Mniemacie, że ci Galilejczycy nad wszystkie inne Galilejczyki grzeszniejszymi byli, iż takowe rzeczy ucierpieli?
Luke	Łk	49	13	3	Nie, powiadam wam; lecz, jeźli pokutować nie będziecie, wszyscy także zginiecie.
Luke	Łk	49	13	4	Jako ośmnaście onych, na które upadła wieża w Syloe i pobiła ich: mniemacie, żeby i oni winniejszymi byli nad wszystkie ludzie mieszkające w Jeruzalem?
Luke	Łk	49	13	5	Nie, mówię wam; ale, jeźli pokutować nie będziecie, wszyscy także zginiecie.
Luke	Łk	49	13	6	I powiedział to pobieństwo: Miał niektóry figowe drzewo wysadzone w winnicy swojéj, i przyszedł szukając na niem owocu i nie nalazł.
Luke	Łk	49	13	7	I rzekł do sprawcy winnice: Oto trzy lata są, jako przychodzę szukając owocu na téj fidze, a nie najduję, wytniesz ją: przecz i ziemię zastępuje?
Luke	Łk	49	13	8	A on odpowiedziawszy, rzekł mu: Panie! zaniechaj jéj i na ten rok, aż ją okopam i obłożę gnojem;
Luke	Łk	49	13	9	A jeźliby dała owoc: a jeźli nie, napotem ją wytniesz.
Luke	Łk	49	13	10	I nauczał w bóżnicy ich w szabbaty.
Luke	Łk	49	13	11	A oto niewiasta, która miała ducha niemocy przez ośmnaście lat, a była skurczona, i nie mogła żadną miarą wzgórę pojrzeć.
Luke	Łk	49	13	12	Którą ujrzawszy Jezus, przyzwał jéj do siebie i rzekł jéj: Niewiasto! wolnąś uczyniona jest od niemocy twojéj.
Luke	Łk	49	13	13	I włożył na nią ręce, a natychmiast podniosła się i chwaliła Boga.
Luke	Łk	49	13	14	A odpowiedziawszy Arcybóżnik, gniewając się, że Jezus w szabbat uzdrawiał, rzekł do rzesze: Sześć dni są, w których ma być robiono, w te tedy przychodźcie a leczcie się, a nie w dzień sobotni.
Luke	Łk	49	13	15	A odpowiadając do niego Pan, rzekł: Obłudnicy! każdy z was w szabbat nie odwięzuje wołu swego, albo osła od żłobu, i wiedzie napawać?
Luke	Łk	49	13	16	A téj córki Abrahamowéj, którą związał szatan oto ośmnaście lat, nie potrzeba było od związki téj rozwiązać w dzień sobotni?
Luke	Łk	49	13	17	I gdy to mówił, wstydali się wszyscy przeciwnicy jego; a wszystek lud radował się ze wszystkiego, co się chwalebnie działo od niego.
Luke	Łk	49	13	18	Mówił tedy: Czemuż podobne jest królestwo niebieskie, a czemu je podobne uczynię?
Luke	Łk	49	13	19	Podobne jest ziarnu gorczycznemu, które wziąwszy człowiek, wrzucił do ogrodu swego, i urosło i stało się drzewem wielkiem, a ptacy niebiescy odpoczywali na gałęziach jego.
Luke	Łk	49	13	20	I zasię rzeki: Komuż podobne uczynię królestwo Boże?
Luke	Łk	49	13	21	Podobne jest kwasowi, który wziąwszy niewiasta, zakryła we trzy miary mąki, ażby się wszystko zakwasiło.
Luke	Łk	49	13	22	I chodził po miastach i miasteczkach, nauczając, a idąc w drogę do Jeruzalem.
Luke	Łk	49	13	23	I rzekł mu niektóry: Panie! jeźli mało tych, co mają być zbawieni? A on rzekł do nich:
Luke	Łk	49	13	24	Usiłujcie, abyście weszli przez ciasną fórtkę; bo powiadam wam, że ich wiele będą chcieli wniść, a nie będą mogli.
Luke	Łk	49	13	25	A gdy wnidzie gospodarz i zamknie drzwi, poczniecie stać na dworze i kołatać we drzwi, mówiąc: Panie, otwórz nam! A odpowiadając, rzecze wam: Nie znam was, zkądeście.
Luke	Łk	49	13	26	Tedy poczniecie mówić: Jadalichmy przed tobą i pijali, i uczyłeś na ulicach naszych.
Luke	Łk	49	13	27	I rzecze wam: Nie znam was, zkądeście. Odstąpcie odemnie wszyscy czyniciele nieprawości.
Luke	Łk	49	13	28	Tam będzie płacz i zgrzytanie zębów, gdy ujrzycie Abrahama i Izaaka i Jakóba i wszystkie proroki w królestwie Bożem, a was precz wyrzuconych.
Luke	Łk	49	13	29	I przyjdą od wschodu i zachodu, od północy i południa, i usiędą w królestwie Bożem.
Luke	Łk	49	13	30	A oto są ostateczni, którzy będą pierwszymi, a są pierwsi, którzy będą ostatecznymi.
Luke	Łk	49	13	31	W onże dzień przystąpili niektórzy z Pharyzeuszów, mówiąc mu: Wynidź a idź ztąd; bo cię Herod cbce zabić.
Luke	Łk	49	13	32	I rzekł im: Idźcie, a powiedzcie liszce onéj: Oto wyrzucam czarty i wykonywam uzdrawiania dziś i jutro, i trzeciego dnia koniec mieć będę.
Luke	Łk	49	13	33	A wszakóż potrzeba mi dziś i jutro i po jutrze iść; bo nie może być, aby prorok indzie zginął okrom w Jeruzalem.
Luke	Łk	49	13	34	Jeruzalem, Jeruzalem! które zabijasz proroki i kamionujesz te, którzy są do ciebie posłani; ilekrociem chciał zebrać dziatki twe, jako ptak gniazdo swe pod skrzydła, a nie chciałoś?
Luke	Łk	49	13	35	Otóż zostanie wam dom wasz pusty. A powiadam wam, że mię nie ujrzycie, aż przyjdzie, kiedy rzeczecie. Błogosławiony, który idzie w imię Pańskie.
Luke	Łk	49	14	1	I stało się, gdy Jezus wszedł do domu jednego przedniejszego Pharyzeusza w szabbat jeść chleb, a oni go podstrzegali.
Luke	Łk	49	14	2	A oto człowiek niektóry opuchły był przed nim.
Luke	Łk	49	14	3	A Jezus odpowiedziawszy, rzekł do biegłych w zakonie i Pharyzeuszów, mówiąc: Godzili się w szabbat uzdrawiać?
Luke	Łk	49	14	4	Lecz oni milczeli; a on ująwszy uzdrowił go i odprawił.
Luke	Łk	49	14	5	A odpowiadając rzekł do nich: Którego z was osieł albo wół wpadnie w studnią, a nie wnet go wyciągnie w dzień sobotni?
Luke	Łk	49	14	6	I nie mogli mu na to odpowiedzieć.
Luke	Łk	49	14	7	I powiedział téż podobieństwo do zaproszonych, przypatrując się, jako pierwsze siedzenia obierali, mówiąc do nich:
Luke	Łk	49	14	8	Gdy będziesz wezwan na gody, nie siadajże na pierwszem miejscu, aby snadź poczciwszy nad cię nie był wezwan od niego:
Luke	Łk	49	14	9	A przyszedłszy ten, który ciebie i onego wezwał, nie rzekł ci: Daj temu miejsce: a tedybyś ze wstydem począł mieć ostateczne miejsce.
Luke	Łk	49	14	10	Ale gdy będziesz wezwan, idź, usiądź na pośledniem miejscu, że gdy przyjdzie ten, który cię wezwał, rzecze tobie: Przyjacielu! posiądź się wyżéj; tedy będzie tobie chwała przed społem siedzącymi.
Luke	Łk	49	14	11	Bo wszelki, co się wynosi, zniżon będzie, a kto się uniża, wywyższon będzie.
Luke	Łk	49	14	12	Mówił téż i onemu, który go był wezwał: Gdy sprawujesz obiad albo wieczerzą, nie wzywajże przyjaciół twoich, ani braciéj twéj, ani krewnych, ani sąsiadów bogatych, żeby cię snadź i oni zaś nie wezwali, i nie stałać się nagroda.
Luke	Łk	49	14	13	Ale gdy sprawujesz ucztę, wzówże ubogich, ułomnych, chromych i ślepych:
Luke	Łk	49	14	14	A będziesz błogosławionym, żeć nie mogą oddać; albowiem ci będzie oddano w zmartwychwstanie sprawiedliwych.
Luke	Łk	49	14	15	To usłyszawszy niektóry z społu siedzących, rzekł mu. Błogosławiony, który będzie jadł chleb w królestwie Bożem.
Luke	Łk	49	14	16	A on mu powiedział: Człowiek niektóry sprawił wieczerzą wielką i wezwał wielu.
Luke	Łk	49	14	17	I posłał sługę swego w godzinę wieczerzy, aby powiedział zaproszonym, żeby przyszli; boć już wszystko gotowo.
Luke	Łk	49	14	18	I poczęli się wszyscy społecznie wymawiać. Pierwszy mu rzekł: Kupiłem wieś, i mam potrzebę wyniść a oglądać ją: proszę cię, miej mię za wymówionego.
Luke	Łk	49	14	19	A drugi rzekł: Kupiłem pięć jarzm wołów, i idę ich doświadczać: proszę cię, miej mię za wymówionego.
Luke	Łk	49	14	20	A drugi rzekł: Żonęm pojął, a przeto nie mogę przyjść.
Luke	Łk	49	14	21	A wróciwszy się sługa, oznajmił to panu swemu. Tedy się gospodarz rozgniewawszy, rzekł słudze swemu: Wynidź rychło na ulice i uliczki miasta, a ubogie i ułomne i ślepe i chrome wprowadź tu.
Luke	Łk	49	14	22	I rzekł sługa: Panie! stało się, jakoś rozkazał, a jeszcze jest miejsce.
Luke	Łk	49	14	23	I rzekł pan słudze. Wynidź na drogi i opłotki, a przymuś wniść, aby był dom mój napełnion.
Luke	Łk	49	14	24	A powiadam wam, żeć żaden z onych mężów, którzy są zaproszeni, nie ukusi wieczerzy mojéj.
Luke	Łk	49	14	25	I szły z nim rzesze wielkie, a obróciwszy się, rzekł do nich:
Luke	Łk	49	14	26	Jeźli kto idzie do mnie, a nie ma w nienawiści ojca swego i matki i żony i dzieci i braciéj i sióstr, jeszcze téż i dusze swojéj, nie może być uczniem moim.
Luke	Łk	49	14	27	A kto nie nosi krzyża swego a idzie za mną, nie może być uczniem moim.
Luke	Łk	49	14	28	Albowiem kto z was, chcąc budować wieżę, nie pierwéj siadłszy, rachuje nakłady, których potrzeba, jeźli ma do wykonania?
Luke	Łk	49	14	29	Aby, gdyby założył fundament, a nie mógł dokończyć, wszyscy patrzający nie poczęli śmiać się z niego,
Luke	Łk	49	14	30	Mówiąc: Iż ten człowiek począł budować, a nie mógł dokonać.
Luke	Łk	49	14	31	Albo który król, mając jechać stoczyć wojnę z drugim królem, nie pierwéj siadłszy, myśli, jeźli może z dziesiącią tysięcy potkać się z onym, który z dwudziestą tysięcy jedzie przeciw niemu?
Luke	Łk	49	14	32	Bo inaczéj, gdy on jeszcze jest daleko, poselstwo wyprawiwszy, prosi o to, co do pokoju należy.
Luke	Łk	49	14	33	Tak tedy każdy z was, który nie odstępuje wszystkiego, co ma, nie może być moim uczniem.
Luke	Łk	49	14	34	Dobrać jest sól. Lecz jeźli sól zwietrzeje, czem solona będzie?
Luke	Łk	49	14	35	Nie przygodzi się ani do ziemie, ani do gnoju; ale ją precz wyrzucą. Kto ma uszy ku słuchaniu, niechaj słucha.
Luke	Łk	49	15	1	I przybliżali się do niego celnicy i grzesznicy, aby go słuchali.
Luke	Łk	49	15	2	I szemrali Pharyzeuszowie i Doktorowie, mówiąc: Iż ten przyjmuje grzeszniki i jada z nimi.
Luke	Łk	49	15	3	I rzekł do nich to podobieństwo, mówiąc:
Luke	Łk	49	15	4	Który z was człowiek, co ma sto owiec, a jeźliby stracił jednę z nich, izali nie zostawuje dziewiącidziesiąt i dziewiąci na puszczy, a idzie za oną, co zginęła, aż ją najdzie?
Luke	Łk	49	15	5	A gdy ją najdzie, kładzie na ramiona swe, radując się.
Luke	Łk	49	15	6	A przyszedłszy do domu, zwoływa przyjaciół i sąsiadów, mówiąc im: Radujcie się ze mną, iżem nalazł owcę moję, która była zginęła.
Luke	Łk	49	15	7	Powiadam wam, żeć tak będzie radość w niebie nad jednym grzesznikiem pokutę czyniącym, niż nad dziewiąciądziesiąt i dziewiącią sprawiedliwych, którzy nie potrzebują pokuty.
Luke	Łk	49	15	8	Albo która niewiasta mając dziesięć drachm, jeźliżby straciła drachmę jednę, izali nie zapala świece i wymiata domu i szuka z pilnością, ażby znalazła?
Luke	Łk	49	15	9	A gdy najdzie, zwoływa przyjaciołek i sąsiadek, mówiąc: Radujcie się ze mną; bom nalazła drachmę, którąm była straciła.
Luke	Łk	49	15	10	Tak, powiadam wam, radość będzie przed Anioły Bożymi nad jednym grzesznikiem pokutę czyniącym.
Luke	Łk	49	15	11	I rzekł: Człowiek niektóry miał dwu synów.
Luke	Łk	49	15	12	I rzekł młodszy z nich ojcu: Ojcze! daj mi część majętności, która na mię przypada. I rozdzielił im majętność.
Luke	Łk	49	15	13	A po niewielu dni, zebrawszy wszystko, młodszy syn odjechał w daleką krainę i rozproszył tam majętność swą, żywiąc rozpustnie.
Luke	Łk	49	15	14	A gdy wszystko utracił, stał się głód wielki w onéj krainie, i on począł niedostatek cierpieć.
Luke	Łk	49	15	15	A szedł i przystał do jednego obywatela onéj krainy, i posłał go do wsi swojéj, aby pasł wieprze.
Luke	Łk	49	15	16	I radby był napełnił brzuch swój młotem, które jadali wieprze: a nikt mu nie dawał.
Luke	Łk	49	15	17	A przyszedłszy ku sobie, rzekł: Jako wiele najemników w domu ojca mego mają dosyć chleba, a ja tu głodem umieram!
Luke	Łk	49	15	18	Wstanę i pójdę do ojca mego i rzekę mu: Ojcze! zgrzeszyłem przeciw niebu i przed tobą,
Luke	Łk	49	15	19	Jużem nie jest godzien być zwan synem twoim, uczyń mię jako jednego z najemników twoich.
Luke	Łk	49	15	20	A wstawszy, szedł do ojca swego. A gdy jeszcze był daleko, ujrzał go ojciec jego i miłosierdziem wzruszony jest, a przybieżawszy, upadł na szyję jego i pocałował go.
Luke	Łk	49	15	21	I rzekł mu syn: Ojcze! zgrzeszyłem przeciw niebu i przed tobą, jużem nie jest godzien być zwan synem twoim.
Luke	Łk	49	15	22	I rzekł ojciec do sług swoich: Rychło przynieście pierwszą szatę, a obleczcie go i dajcie pierścień na rękę jego i boty na nogi jego.
Luke	Łk	49	15	23	I przywiedźcie cielca utuczonego i zabijcie, a jedzmy i używajmy.
Luke	Łk	49	15	24	Albowiem ten mój syn umarł był, a ożył: zginął był, a nalazł się. I poczęli używać.
Luke	Łk	49	15	25	A starszy syn jego był na polu. A gdy przychodził i przybliżał się do domu, usłyszał muzykę i taniec:
Luke	Łk	49	15	26	A przyzwał jednego z służebników i spytał, coby to było.
Luke	Łk	49	15	27	A on mu powiedział: Brat twój przyszedł, i zabił ojciec twój cielca utuczonego, iż go zdrowego zaś dostał.
Luke	Łk	49	15	28	I rozgniewał się i nie chciał wniść; a tak ojciec jego wyszedłszy, począł go prosić.
Luke	Łk	49	15	29	Lecz on odpowiedziawszy, rzekł ojcu swemu: Oto tak wiele lat służę tobie, i nigdym nie przestąpił rozkazania twego, a nigdyś mi nie dał koźlęcia, żebych używał z przyjacioły moimi.
Luke	Łk	49	15	30	Ale gdy ten syn twój, który pożarł majętność swą z nierządnicami, przyszedł, zabiłeś mu utuczonego cielca.
Luke	Łk	49	15	31	A on mu powiedział: Synu! tyś zawżdy jest zemną, i wszystko moje twoje jest.
Luke	Łk	49	15	32	Lecz trzeba było używać i weselić się, iż ten brat twój był umarły, a ożył: zginął był, a nalezion jest.
Luke	Łk	49	16	1	Mówił téż i do uczniów swych: Był niektóry człowiek bogaty, który miał włodarza, a ten był odniesion do niego, jakoby rozproszył dobra jego.
Luke	Łk	49	16	2	I wezwał go i rzekł mu: Cóż to słyszę o tobie? oddaj liczbę włodarstwa twego; albowiem już włodarzyć nie będziesz mógł.
Luke	Łk	49	16	3	I mówił włodarz sam w sobie: Cóż uczynię, gdyż pan mój odejmuje odemnie włodarstwo? kopać nie mogę, żebrać się wstydzę.
Luke	Łk	49	16	4	Wiem, co uczynię, że, gdy będę złożon z włodarstwa, przyjmą mię do domów swoich.
Luke	Łk	49	16	5	Wezwawszy tedy każdego z osobna dłużnika pana swego, mówił pierwszemu: Wieleś winien panu memu?
Luke	Łk	49	16	6	A on powiedział: Sto bareł oliwy. I rzekł mu: Weźmij zapis twój, a siądź natychmiast, napisz pięćdziesiąt.
Luke	Łk	49	16	7	Potem drugiemu rzekł: A ty wieleś winien? A on rzekł: Sto beczek pszenice. I rzekł mu: Weźmij zapis swój, a napisz ośmdziesiąt.
Luke	Łk	49	16	8	I pochwalił pan włodarza niesprawiedliwości, iż roztropnie uczynił; bo synowie tego świata roztropniejsi są w rodzaju swoim nad syny światłości.
Luke	Łk	49	16	9	A Ja wam powiadam: Czyńcie sobie przyjacioły z mammony niesprawiedliwości, aby, gdy ustaniecie, przyjęli was do wiecznych przybytków.
Luke	Łk	49	16	10	Kto wierny jest w najmniejszéj rzeczy, i w większéj wierny jest, a kto w małem niesprawiedliwy jest, i w większem niesprawiedliwy jest.
Luke	Łk	49	16	11	Jeźliżeście tedy w niesprawiedliwéj mammonie wiernymi nie byli, która prawdziwa jest, kto się jéj wam zwierzy?
Luke	Łk	49	16	12	A jeźliście w cudzem wiernymi nie byli, któż wam da, co wasze jest?
Luke	Łk	49	16	13	Żaden sługa dwiema panom służyć nie może; bo albo jednego będzie miał w nienawści, a drugiego miłować będzie, albo do jednego przystanie, a drugiego wzgardzi. Nie możecie Bogu i mammonie służyć.
Luke	Łk	49	16	14	A słuchali tego wszytkiego Pharyzeuszowie, którzy byli łakomi, i śmiali się z niego.
Luke	Łk	49	16	15	I rzekł im: Wy jesteście, którzy sami siebie usprawiedliwiacie przed ludźmi; lecz Bóg zna serca wasze; albowiem co jest u ludzi wyniosłego, obrzydłość jest przed Bogiem.
Luke	Łk	49	16	16	Zakon i prorocy aż do Jana: odtychmiast królestwo Boże opowiadają, a każdy gwałt mu czyni.
Luke	Łk	49	16	17	A łatwiéj niebu i ziemi przeminąć, niż jednéj kresce z zakonu upaść.
Luke	Łk	49	16	18	Wszelki, który opuszcza żonę swą, a drugą pójmuje, cudzołoży, a kto od męża opuszczoną pójmuje, cudzołoży.
Luke	Łk	49	16	19	Był niektóry człowiek bogaty, który obłóczył się w purpurę i w bisior i używał hojnie na każdy dzień.
Luke	Łk	49	16	20	I był niektóry żebrak imieniem Łazarz, który leżał u wrót jego pełen wrzodów,
Luke	Łk	49	16	21	Chcąc być nasycon z odrobin, które padały z stołu bogaczowego, a żaden mu nie dawał, ale i psi przychodząc lizali wrzody jego.
Luke	Łk	49	16	22	I stało się, że umarł żebrak, a poniesion był od Aniołów na łono Abrahamowe. Umarł téż i bogacz i pogrzebion jest w piekle.
Luke	Łk	49	16	23	A podniósłszy oczy swoje, gdy był w mękach, ujrzał Abrahama z daleka i Łazarza na łonie jego.
Luke	Łk	49	16	24	A on wołając rzekł: Ojcze Abrahamie! zmiłuj się nademną a poślij Łazarza, aby omoczył koniec palca swego w wodzie, aby ochłodził język mój; bo cierpię męki w tym płomieniu.
Luke	Łk	49	16	25	I rzekł mu Abraham: Synu! wspomnij, żeś odebrał dobra za żywota twego, a Łazarz także złe: a teraz on ma pociechę, a ty męki cierpisz.
Luke	Łk	49	16	26	A nad to wszystko między nami i wami otchłań wielka jest utwierdzona, aby ci, którzy chcą ztąd przejść do was, nie mogli, ani ztamtąd przejść sam.
Luke	Łk	49	16	27	I rzekł: Proszę cię tedy, ojcze! abyś go posłał do domu ojca mego; albowiem mam pięć braciéj,
Luke	Łk	49	16	28	Aby im świadectwo wydał, iżby téż oni nie przyszli na to miejsce mąk.
Luke	Łk	49	16	29	I rzekł mu Abraham: Mają Mojżesza i proroki, niechże ich słuchają.
Luke	Łk	49	16	30	A on rzekł: Nie, ojcze Abrahamie! ale gdyby kto z umarłych szedł do nich, będą pokutę czynić.
Luke	Łk	49	16	31	I rzekł mu: Jeźli Mojżesza i proroków nie słuchają, ani, by téż kto z martwych powstał, nie uwierzą.
Luke	Łk	49	17	1	I rzekł do uczniów swoich: Nie podobna jest, aby zgorszenia przyjść nie miały; lecz biada temu, przez kogo przychodzą.
Luke	Łk	49	17	2	Pożyteczniéj mu jest, gdyby młyński kamień zawieszono na szyjéj jego i wrzucono go w morze, niźliby miał zgorszyć jednego z tych malutkich.
Luke	Łk	49	17	3	Miejcież się na pieczy. Jeźliby twój brat zgrzeszył przeciw tobie, strofuj go: a jeźliby żałował, odpuść mu.
Luke	Łk	49	17	4	A jeźliby siedmkroć na dzień zgrzeszył przeciw tobie, i siedmkroć na dzień nawrócił się k tobie, mówiąc: Żalci mi, odpuść mu.
Luke	Łk	49	17	5	I rzekli Apostołowie Panu: Przymnóż nam wiary.
Luke	Łk	49	17	6	A Pan rzekł: Jeźlibyście mieli wiarę jako ziarno gorczyczne, rzeczecie temu drzewu morwowemu: Wykorzeń się a przesadź się w morze, a usłucha was.
Luke	Łk	49	17	7	A któż z was mający sługę orzącego albo paszącego, który, gdyby się [0956]z pola wrócił, rzekłby mu zaraz: Pójdź, siądź do stołu?
Luke	Łk	49	17	8	A nie rzekłby mu: Nagotuj, cobych wieczerzał, a przepasz się i służ mi, aż się najem i napiję, a potem ty będziesz jadł i pił?.
Luke	Łk	49	17	9	Zali dziękuje słudze onemu, iż uczynił to, co mu rozkazał?
Luke	Łk	49	17	10	Nie zda mi się. Także i wy, gdy uczynicie wszystko, co wam rozkazano, mówcie: Słudzy nieużyteczni jesteśmy, cośmy byli winni uczynić, uczyniliśmy.
Luke	Łk	49	17	11	I stało się, gdy szedł do Jeruzalem, szedł środkiem Samaryi i Galilei.
Luke	Łk	49	17	12	A gdy wchodził do niektórego miasteczka, zabieżeli mu dziesięć mężów trędowatych, którzy stanęli zdaleka.
Luke	Łk	49	17	13	I podnieśli głos, mówiąc: Jezusie! Nauczycielu, zmiłuj się nad nami.
Luke	Łk	49	17	14	Które gdy ujrzał, rzekł: Idźcie, okażcie się kapłanom. I stało się, gdy szli, byli oczyszczeni.
Luke	Łk	49	17	15	A jeden z nich, gdy obaczył, że był uzdrowion, wrócił się, głosem wielkim chwaląc Boga.
Luke	Łk	49	17	16	I padł na oblicze u nóg jego, dziękując, a ten był Samarytan.
Luke	Łk	49	17	17	A Jezus odpowiedziawszy, rzekł: Zaż nie dziesięć jest oczyszczonych, a dziewięć kędy są?
Luke	Łk	49	17	18	Nie jest naleziony, któryby się wrócił, a dał Bogu chwałę, jedno ten cudzoziemiec?
Luke	Łk	49	17	19	I rzekł mu: Wstań, idź; bo wiara twoja ciebie uzdrowiła.
Luke	Łk	49	17	20	A spytany od Pharyzeuszów, kiedy przyjdzie królestwo Boże, odpowiedział im i rzekł: Nie przyjdzieć królestwo Boże z postrzeżeniem:
Luke	Łk	49	17	21	Ani rzeką: Otoć tu, albo tam; albowiem oto królestwo Boże w was jest.
Luke	Łk	49	17	22	I rzekł do uczniów swoich: Przyjdą dni, gdy będziecie żądali oglądać jeden dzień Syna człowieczego, a nie oglądacie.
Luke	Łk	49	17	23	I będąć wam mówić: Oto tu, i oto tam. Nie chódźcież, ani się za nimi udawajcie.
Luke	Łk	49	17	24	Albowiem jako błyskawica błyskając się z podniebia, na to, co jest pod niebiem, świeci, takżeć będzie Syn człowieczy w dzień swój.
Luke	Łk	49	17	25	Lecz potrzeba mu pierwéj wiele ucierpieć i być wzgardzonym od narodu tego.
Luke	Łk	49	17	26	A jako się stało we dni Noego, takżeć będzie i we dni Syna człowieczego.
Luke	Łk	49	17	27	Jedli i pili, żony pojmowali i za mąż wydawali aż do dnia, którego wszedł Noe do korabia, i przyszedł potop, i wytracił wszystkie.
Luke	Łk	49	17	28	Także, jako się działo za dni Lotowych: Jedli i pili, kupowali i przedawali, szczepili i budowali.
Luke	Łk	49	17	29	A którego dnia wyszedł Lot z Sodomy, spadł deszcz ognisty i siarczysty z nieba i wytracił wszystkie.
Luke	Łk	49	17	30	Wedle tego będzie w dzień, w który Syn człowieczy się objawi.
Luke	Łk	49	17	31	Onéj godziny kto będzie na dachu, a naczynie jego w domu, niechaj nie schodzi brać je, a kto na polu, niech się także nazad nie wraca.
Luke	Łk	49	17	32	Pamiętajcie na żonę Lotowę.
Luke	Łk	49	17	33	Ktoby się kolwiek starał zachować duszę swą, straci ją: a ktokolwiekby ją utracił, ożywi ją.
Luke	Łk	49	17	34	Powiadam wam: Onéj nocy będą dwaj na jednem łożu: jednego wezmą, a drugiego zostawią.
Luke	Łk	49	17	35	Dwie będą mleć społu: jedne wezmą, a drugą zostawią. Dwaj na polu: jeden będzie wzięt, a drugi zostawion.
Luke	Łk	49	17	36	A odpowiadając, rzekli mu: Gdzież, Panie? Który im rzekł:
Luke	Łk	49	17	37	Gdziekolwiek będzie ciało, tam się zbiorą i orłowie.
Luke	Łk	49	18	1	I powiedział im téż podobieństwo, iż się zawżdy modlić potrzeba, a nie ustawać,
Luke	Łk	49	18	2	Mówiąc: Był niektóry sędzia w jednem mieście, który się Boga nie bał a człowieka się nie wstydał.
Luke	Łk	49	18	3	A w onem mieście była jedna wdowa, i chodziła do niego, mówiąc: Uczyń mi sprawiedliwość z przeciwnika mego.
Luke	Łk	49	18	4	A nie chciał przez długi czas. A potem rzekł w sobie: Aczci się Boga nie boję i człowieka się nie wstydam,
Luke	Łk	49	18	5	Wszakóż, iż mi się uprzykrza ta wdowa, uczynię jéj sprawiedliwość, aby na ostatek przyszedłszy, nie lżyła mię.
Luke	Łk	49	18	6	I rzekł Pan: Słuchajcie, co mówi niesprawiedliwy sędzia.
Luke	Łk	49	18	7	A Bóg, zali nie uczyni sprawiedliwości wybranym swoim, wołającym do niego we dnie i w nocy, i będzie cierpliwym z strony ich?
Luke	Łk	49	18	8	Powiadam wam, że im w rychle uczyni sprawiedliwość. Wszakóż Syn człowieczy przyszedłszy, izali znajdzie wiarę na ziemi?
Luke	Łk	49	18	9	Rzekł téż i do niektórych, którzy ufali sami w sobie, jakoby sprawiedliwi, a inszymi gradzili, to podobieństwo:
Luke	Łk	49	18	10	Dwoje ludzi wstąpiło do kościoła, aby się modlili, jeden Pharyzeusz, a drugi celnik.
Luke	Łk	49	18	11	Pharyzeusz stojąc, tak się sam u siebie modlił: Boże! dziękuję tobie, żem nie jest jako inni ludzie, drapieżni, niesprawiedliwi, cudzołożnicy, jako i ten celnik.
Luke	Łk	49	18	12	Poszczę dwakroć w tydzień: dawam dziesięciny ze wszystkiego, co mam.
Luke	Łk	49	18	13	A celnik stojąc z daleka, nie chciał ani podnieść oczu w niebo; ale bił piersi swoje, mówiąc: Boże! bądź miłościw mnie grzesznemu.
Luke	Łk	49	18	14	Powiadam wam, zstąpił ten usprawiedliwionym do domu swego, od niego; albowiem ktokolwiek się podwyższa, będzie uniżon, a kto się uniża, będzie podwyższon.
Luke	Łk	49	18	15	A przynoszono do niego i dziateczki, aby się ich dotykał; co widząc uczniowie, łajali im.
Luke	Łk	49	18	16	Lecz Jezus przyzwawszy ich, rzekł: Dopuśćcie dziateczkom przychodzić do mnie, a nie zabraniajcie im; albowiem takowych jest królestwo Boże.
Luke	Łk	49	18	17	Zaprawdę wam powiadam: Ktobykolwiek nie przyjął królestwa Bożego jako dzieciątko, nie wnidzie do niego.
Luke	Łk	49	18	18	I pytało go niektóre książę. mówiąc: Nauczycielu dobry! co czyniąc otrzymam żywot wieczny?
Luke	Łk	49	18	19	A Jezus mu rzekł: Przecz mię zowiesz dobrym? żaden nie jest dobry, tylko sam Bóg.
Luke	Łk	49	18	20	Umiesz przykazania? Nie zabijaj. Nie cudzołóż. Nie kradnij. Nie świadcz fałszywie. Czcij ojca twego i matkę.
Luke	Łk	49	18	21	Który rzekł: Tegom wszystkiego przestrzegał od młodości mojéj.
Luke	Łk	49	18	22	Co usłyszawszy Jezus, rzekł mu: Jednegoć jeszcze nie dostawa; przedaj wszystko, co masz, a daj ubogim, a będziesz miał skarb w niebie: a przyjdź, chódź za mną.
Luke	Łk	49	18	23	To on usłyszawszy, zasmucił się; bo był bardzo bogatym.
Luke	Łk	49	18	24	A Jezus widząc go zasmuconym, rzekł: Jako trudno, co mają pieniądze, wnidą do królestwa Bożego!
Luke	Łk	49	18	25	Albowiem łatwiéj jest wielbłądowi przejść przez ucho igielne, niż bogaczowi wniść do królestwa Bożego.
Luke	Łk	49	18	26	I rzekli, co słuchali: A któż może być zbawion?
Luke	Łk	49	18	27	Rzekł im: Co niepodobno jest u ludzi, podobno jest u Boga.
Luke	Łk	49	18	28	I rzekł Piotr: Oto my opuściliśmy wszystko, a szliśmy za tobą.
Luke	Łk	49	18	29	Który im rzekł: Zaprawdę wam powiadam, iż niemasz żadnego, który opuścił dom, albo rodzice, albo bracią, albo żonę, albo dzieci dla królestwa Bożego,
Luke	Łk	49	18	30	A nie miałby wziąć daleko więcéj w tym czasie, a w przyszłym wieku żywot wieczny.
Luke	Łk	49	18	31	I wziął z sobą Jezus dwunaście i rzekł im: Oto wstępujemy do Jeruzalem, a skończy się wszystko, co napisano jest przez proroki o Synie człowieczym.
Luke	Łk	49	18	32	Bo będzie wydan poganom i będzie naigrawan i ubiczowan i uplwan.
Luke	Łk	49	18	33	A ubiczowawszy zabiją go: a dnia trzeciego zmartwychwstanie.
Luke	Łk	49	18	34	A oni tego nic nie zrozumieli, i było to słowo zakryte od nich, i nie zrozumieli, co się mówiło.
Luke	Łk	49	18	35	I stało się, gdy się przybliżał ku Jerychu, ślepy niektóry siedział wedle drogi, żebrząc.
Luke	Łk	49	18	36	A usłyszawszy rzeszą przechodzącą, pytał, coby to było.
Luke	Łk	49	18	37	I powiedzieli mu, iż Jezus Nazareński mimo idzie.
Luke	Łk	49	18	38	I zawołał, mówiąc: Jezusie, synu Dawidów! zmiłuj się nademną.
Luke	Łk	49	18	39	A którzy szli wprzód, fukali nań, aby milczał. Lecz on tem więcéj wołał: Synu Dawidów! zmiłuj się nademną.
Luke	Łk	49	18	40	A Jezus stanąwszy, rozkazał go przywieść do siebie. A gdy się przybliżył, pytał go, mówiąc:
Luke	Łk	49	18	41	Co chcesz, abym ci uczynił? A on powiedział: Panie! abych przejrzał.
Luke	Łk	49	18	42	A Jezus mu rzekł: Przejrzyj, wiara twoja ciebie uzdrowiła.
Luke	Łk	49	18	43	I natychmiast przejrzał i szedł za nim, wielbiąc Boga. A lud wszystek widząc, dawał chwałę Bogu.
Luke	Łk	49	19	1	A wszedłszy, szedł przez Jerycho.
Luke	Łk	49	19	2	A oto mąż imieniem Zacheusz, który był przedniejszym celnikiem, a on bogatym.
Luke	Łk	49	19	3	I starał się, aby widział Jezusa, coby zacz był: a nie mógł przed rzeszą, bo był mały wzrostem.
Luke	Łk	49	19	4	A bieżawszy naprzód, wstąpił na drzewo płonnéj figi, aby go ujrzał; bo tamtędy iść miał.
Luke	Łk	49	19	5	A gdy przyszedł na miejsce, pojrzawszy wzgórę Jezus, ujrzał go i rzekł do niego: Zacheuszu! zstąp prędko; albowiem dziś potrzeba mi mieszkać w domu twoim.
Luke	Łk	49	19	6	I prędko zstąpił i przyjął go z radością.
Luke	Łk	49	19	7	A widząc wszyscy, szemrali, mówiąc: Iż zstąpił do człowieka grzesznego.
Luke	Łk	49	19	8	A stanąwszy Zacheusz, rzekł do Pana: Oto Panie! połowicę dóbr moich dawam ubogim, a jeźlim kogo w czem oszukał, wracam we czwórnasób.
Luke	Łk	49	19	9	Rzekł Jezus do niego: Iż się dzisiaj zbawienie stało temu domowi dlatego, że i on jest synem Abrahamowym.
Luke	Łk	49	19	10	Bo przyszedł Syn człowieczy szukać i zbawiać, co było zginęło.
Luke	Łk	49	19	11	Gdy oni tego słuchali, dokładając, powiedział podobieństwo, dlatego, że był blizko Jeruzalem, a iż mniemali, że się wnet królestwo Boże okazać miało.
Luke	Łk	49	19	12	Rzekł tedy: Człowiek niektóry zacny jechał w daleką krainę wziąć sobie królestwo i wrócić się.
Luke	Łk	49	19	13	I przyzwawszy dziesiąci sług swych, dał im dziesięć grzywien i rzekł do nich: Handlujcie, aż przyjadę.
Luke	Łk	49	19	14	A mieszczanie jego mieli go w nienawiści i wyprawili za nim poselstwo, mówiąc: Nie chcemy, aby ten królował nad nami.
Luke	Łk	49	19	15	I stało się, że się wrócił dostawszy królestwa, i rozkazał wezwać sług, którym dał pieniądze, aby wiedział, coby każdy z nich zarobił.
Luke	Łk	49	19	16	I przyszedł pierwszy, mówiąc: Panie! grzywna twa dziesięć grzywien dostała.
Luke	Łk	49	19	17	I rzekł mu: Dobrze, sługo dobry! iżeś był na małe wiernym, będziesz miał władzą nad dziesiącią miast.
Luke	Łk	49	19	18	Przyszedł i drugi, rzekąc: Panie! grzywna twa pięć grzywien uczyniła.
Luke	Łk	49	19	19	Rzekł i temu: I ty bądź nad piącią miast.
Luke	Łk	49	19	20	A drugi przyszedł, mówiąc: Panie! oto grzywna twoja, którąm miał zachowaną w chustce;
Luke	Łk	49	19	21	Bom się bał ciebie, żeś jest człowiek srogi: bierzesz, czegoś nie położył, a żniesz, czegoś nie siał.
Luke	Łk	49	19	22	Rzekł mu: Z ust twych sądzę cię, zły sługo! wiedziałeś, żem ja jest człowiek srogi, biorąc, czegom nie położył, i żnąc, czegom nie siał.
Luke	Łk	49	19	23	A przeczżeś nie dał pieniędzy moich na bank, abych ja przyjechawszy, z lichwą je był wżdam wyciągnął?
Luke	Łk	49	19	24	I rzekł tam stojącym: Weźmijcie od niego grzywnę, a dajcie temu, który ma grzywien dziesięć.
Luke	Łk	49	19	25	I rzekli mu: Panie! ma dzisięć grzywien.
Luke	Łk	49	19	26	A powiadam wam, iż wszelkiemu, który ma, będzie dano, a od tego, [0959]który nie ma, i co ma, będzie odjęto od niego.
Luke	Łk	49	19	27	Wszakże nieprzyjacioły moje, one, co nie chcieli, abym królował nad nimi, przywiedźcie tu a pobijcie przedemną.
Luke	Łk	49	19	28	A to rzekłszy, szedł wprzód, idąc do Jeruzalem.
Luke	Łk	49	19	29	I stało się, gdy się przybliżył do Bethphagi i Bethanii, u góry, którą, zowią Oliwną, posłał dwu uczniów swoich,
Luke	Łk	49	19	30	Mówiąc: Idźcie do miasteczka, które jest przeciwko; do którego wszedłszy, najdziecie źrebię oślice uwiązane, na którem żaden człowiek nigdy nie siedział: odwiążcie je i przywiedźcie.
Luke	Łk	49	19	31	A jeźliby was kto spytał: Przecz odwięzujecie? tak mu rzeczecie: Iż posługi jego Pan chce.
Luke	Łk	49	19	32	I odeszli, którzy byli posłani, i znaleźli, jako im powiedział, oślę stojące.
Luke	Łk	49	19	33	Gdy tedy odwięzowali oni oślę, rzekli panowie jego do nich: Przecz odwięzujecie oślę?
Luke	Łk	49	19	34	A oni powiedzieli: Iż go Panu potrzeba.
Luke	Łk	49	19	35	I wiedli je do Jezusa, i wrzuciwszy szaty swe na oślę, wsadzili Jezusa.
Luke	Łk	49	19	36	A gdy jechał, słali szaty swe na drodze.
Luke	Łk	49	19	37	A gdy się już przybliżał tam, gdzie się spuszczają z góry Oliwnéj, poczęli wszystkie rzesze uczniów zstępujących, weseląc się chwalić Boga głosem wielkim ze wszystkich cudów, które widzieli,
Luke	Łk	49	19	38	Mówiąc: Błogosławiony, który idzie król w imię Pańskie: pokój na niebie, a chwała na wysokości.
Luke	Łk	49	19	39	A niektórzy Pharyzeuszowie z rzesz, rzekli do niego: Nauczycielu! nałaj uczniom twoim.
Luke	Łk	49	19	40	Którym on rzekł: Powiadam wam, iż jeźliby ci milczeli, kamienie wołać będą.
Luke	Łk	49	19	41	A gdy się przybliżył, ujrzawszy miasto, płakał nad niem, mówiąc:
Luke	Łk	49	19	42	Iż gdybyś i ty poznało, i w ten dzień twój, co ku pokojowi twemu! a teraz zakryto jest od oczu twoich.
Luke	Łk	49	19	43	Albowiem przyjdą na cię dni, i obtoczą cię nieprzyjaciele twoi wałem i oblęgą cię i ścisną cię zewsząd:
Luke	Łk	49	19	44	I na ziemię cię obalą i syny twoje, którzy w tobie są, a nie zostawią w tobie kamienia na kamieniu; dlatego, iżeś nie poznało czasu nawiedzenia twego.
Luke	Łk	49	19	45	A wszedłszy do kościoła, począł wyganiać przedające w nim i kupujące,
Luke	Łk	49	19	46	Mówiąc im: Napisano: Iż dom mój dom modlitwy jest, a wyście go uczynili jaskinią zbójców.
Luke	Łk	49	19	47	I uczył na każdy dzień w kościele. Lecz przedniejsi kapłani i Doktorowie i celniejsi z ludu szukali go stracić;
Luke	Łk	49	19	48	Ale nie najdowali, coby mu uczynić; albowiem wszystek lud bardzo pilnie go słuchał.
Luke	Łk	49	20	1	I stało się jednego dnia, gdy on uczył lud w kościele i opowiadał Ewangelią, zeszli się przedniejsi kapłani i Doktorowie z starszymi.
Luke	Łk	49	20	2	I rzekli do niego, mówiąc: Powiedz nam, którą mocą to czynisz? albo kto jest, coć dał tę władzą?
Luke	Łk	49	20	3	A Jezus odpowiadając, rzekł do nich: Spytam i Ja was o jedno słowo, odpowiedzcie mi:
Luke	Łk	49	20	4	Chrzest Janów byłli z nieba, czyli z ludzi?
Luke	Łk	49	20	5	A oni rozmyślali w sobie, mówiąc: Iż, jeźli powiemy, z nieba, rzecze: Przeczżeście mu tedy nie wierzyli?
Luke	Łk	49	20	6	A jeźli rzeczemy, z ludzi, wszystek lud ukamionuje nas; bo są pewni, iż Jan jest prorokiem.
Luke	Łk	49	20	7	I odpowiedzieli, że nie wiedzą, zkąd był.
Luke	Łk	49	20	8	A Jezus im powiedział: A Ja téż wam nie powiem, którą mocą to czynię.
Luke	Łk	49	20	9	I począł do ludu mówić to podobieństwo: Człowiek nasadził winnicę i najął ją oraczom, a sam odjechał precz na długi czas.
Luke	Łk	49	20	10	A swego czasu posłał do oraczów sługę, aby mu dali z owocu winnice, którzy ubiwszy go, odesłali z niszczem.
Luke	Łk	49	20	11	I przecię posłał sługę drugiego. A oni i tego ubiwszy i zesromociwszy, odesłali z niszczem.
Luke	Łk	49	20	12	I posłał jeszcze trzeciego, którzy i tego zraniwszy, wyrzucili.
Luke	Łk	49	20	13	I rzekł Pan winnice: Co uczynię? Poślę syna mego miłego: podobno ujrzawszy tego, obawiać się będą.
Luke	Łk	49	20	14	Którego ujrzawszy oracze, myślili sami w sobie, rzekąc: Tenci jest dziedzic: zabijmy go, aby dziedzictwo nam się dostało.
Luke	Łk	49	20	15	I wyrzuciwszy go z winnice, zabili. Cóż im tedy uczyni Pan winnice?
Luke	Łk	49	20	16	Przyjdzie a potraci oracze one, a da winnicę innym. Co usłyszawszy, rzekli mu: Nie daj tego Boże!
Luke	Łk	49	20	17	A on pojrzawszy na nie, rzekł: Cóż tedy jest to, co napisano? Kamień, który odrzucili budownicy, ten się stał głową węgła.
Luke	Łk	49	20	18	Wszelki, który upadnie na ten kamień, stłucze się, a na kogoby upadł, skruszy go.
Luke	Łk	49	20	19	I starali się przedniejsi kapłani i Doktorowie targnąć się nań ręką onéj godziny, lecz się bali ludu; albowiem poznali, iż przeciw nim wyrzekł to podobieństwo.
Luke	Łk	49	20	20	A podstrzegając, posłali zdrajce, którzyby się zmyślali być sprawiedliwymi, aby go podchwycili w mowie, a podali go przełożeństwu i władzy starościnéj.
Luke	Łk	49	20	21	I pytali go, mówiąc: Nauczycielu! wiemy, że dobrze mówisz i uczysz, ani się oglądasz na osobę; ale drogi Bożéj w prawdzie nauczasz.
Luke	Łk	49	20	22	Godzi się nam dać dań Cesarzowi, czyli nie?
Luke	Łk	49	20	23	Lecz obaczywszy zdradę ich, rzekł do nich: Co mię kusicie?
Luke	Łk	49	20	24	Ukażcie mi grosz, czyj ma obraz i napis? Odpowiedziawszy, rzekli mu: Cesarski.
Luke	Łk	49	20	25	I rzekł im: Oddajcież tedy, co jest Cesarskiego, Cesarzowi, a co jest Bożego, Bogu.
Luke	Łk	49	20	26	I nie mogli naganić słowa jego przed ludem, a dziwując się odpowiedzi jego, umilkli.
Luke	Łk	49	20	27	A przystąpili niektórzy z Saduceuszów, którzy mówią, że niemasz zmartwychwstania, i spytali go,
Luke	Łk	49	20	28	Mówiąc: Nauczycielu! Mojżesz nam napisał: Jeźliby czyj brat umarł, mając żonę, a tenby był bez dziatek, aby ją wziął brat jego za żonę, a wzbudził nasienie bratu swemu.
Luke	Łk	49	20	29	Było tedy siedm braciéj, a pierwszy pojął żonę i umarł bez dziatek.
Luke	Łk	49	20	30	I pojął ją wtóry, i ten umarł bez syna.
Luke	Łk	49	20	31	I trzeci ją pojął, także i wszyscy siedm, a nie zostawili nasienia, i pomarli.
Luke	Łk	49	20	32	Po wszystkich téż umarła i niewiasta.
Luke	Łk	49	20	33	W zmartwychwstanie tedy którego z nich będzie żoną; ponieważ siedm mieli ją za żonę.
Luke	Łk	49	20	34	I rzekł im Jezus: Synowie tego wieku żenią się i za mąż idą;
Luke	Łk	49	20	35	Lecz oni, którzy godni będą miani wieku onego i powstania od umarłych, ani pójdą za mąż, ani żon pojmować będą.
Luke	Łk	49	20	36	Umrzeć bowiem więcéj nie będą mogli; bo są równi Aniołom i są synami Bożymi, będąc synami zmartwychwstania.
Luke	Łk	49	20	37	A iż umarli zmartwychwstawają, i Mojżesz pokazał u krza, jako zowie Pana, Bogiem Abrahamowym i Bogiem Izaakowym i Bogiem Jakóbowym.
Luke	Łk	49	20	38	A Bóg nie jestci umarłych, ale żywych; bo jemu wszyscy żywią.
Luke	Łk	49	20	39	A niektórzy z Doktorów odpowiadając, rzekli mu: Nauczycielu! dobrześ powiedział.
Luke	Łk	49	20	40	I nie śmieli go dalej niocz pytać.
Luke	Łk	49	20	41	I rzekł do nich: Jakóż powiadają, żeby Chrystus był synem Dawidowym ?
Luke	Łk	49	20	42	A sam Dawid powiada w księgach Psalmów: Rzekł Pan Panu mojemu: Siądź po prawicy mojéj,
Luke	Łk	49	20	43	Ażbym położył nieprzyjacioły twe podnóżkiem nóg twoich.
Luke	Łk	49	20	44	Dawid tedy nazywa go Panem, a jakóż jest synem jego?
Luke	Łk	49	20	45	A gdy słuchał lud wszystek, rzekł uczniom swoim:
Luke	Łk	49	20	46	Strzeżcie się Doktorów, którzy chcą chodzić w szatach długich i miłują pozdrawiania na rynku i pierwsze stolice w bóżnicach i pierwsze zasiadania na ucztach,
Luke	Łk	49	20	47	Którzy wytrawiają domy wdów, zmyślając długą modlitwę: ci wezmą większe potępienie.
Luke	Łk	49	21	1	A wejrzawszy, ujrzał te bogate, którzy rzucali dary swe do skarbnice.
Luke	Łk	49	21	2	Ujrzał téż i niektórą wdowę ubożuchną, wrzucającą dwa drobne pieniążki.
Luke	Łk	49	21	3	I rzekł: Prawdziwie wam powiadam, iż wdowa ta uboga więcéj niż wszyscy wrzuciła.
Luke	Łk	49	21	4	Albowiem ci wszyscy z tego, co im zbywało, wrzucili do darów Bożych, a ta z tego co jéj niedostaje: wszystkę żywność swą, którą miała, włożyła.
Luke	Łk	49	21	5	A gdy niektórzy powiadali o kościele, iż był pięknym kamieniem i upominkami ozdobiony, rzekł:
Luke	Łk	49	21	6	Z tego, na co patrzycie, przyjdą dni, w które nie będzie zostawion kamień na kamieniu, któryby nie był rozwalon.
Luke	Łk	49	21	7	I pytali go, mówiąc: Nauczycielu! kiedyż to będzie? a co za znak, gdy się pocznie dziać?
Luke	Łk	49	21	8	Który rzekł: Patrzcie, żeby was nie zwiedziono; bo ich wiele przyjdzie w imię moje, mówiąc: Że ja jestem, a czas się przybliżył, nie chódźcież tedy za nimi.
Luke	Łk	49	21	9	A gdy usłyszycie walki i rozruchy, nie lękajcie się: potrzeba, aby to było wprzód, aleć nie wnet koniec.
Luke	Łk	49	21	10	Tedy im mówił: Powstanie naród przeciw narodowi, i królestwo przeciw królestwu:
Luke	Łk	49	21	11	I wielkie trzęsienia ziemie będą miejscami i mory i głody i strachy z nieba i znaki wielkie będą.
Luke	Łk	49	21	12	Ale przedtem wszystkiem targną się na was rękami swemi i będą prześladować, podawając do bóżnic i więzienia, ciągnąc do królów i starostów dla imienia mego.
Luke	Łk	49	21	13	A potka was na świadectwo.
Luke	Łk	49	21	14	A przeto kładźcie do serc waszych nie obmyślać, jakobyście mieli odpowiadać.
Luke	Łk	49	21	15	Albowiem Ja wam dam usta i mądrość, któréj nie będą mogli odeprzeć, ani się sprzeciwić wszyscy przeciwnicy wasi.
Luke	Łk	49	21	16	A będziecie wydani od rodziców i braciéj i krewnych i przyjaciół, a o śmierć przyprawią niektóre z was.
Luke	Łk	49	21	17	I będziecie w nienawiści u wszystkich dla imienia mego.
Luke	Łk	49	21	18	A włos z głowy waszéj nie zginie.
Luke	Łk	49	21	19	W cierpliwości waszéj otrzymacie dusze wasze.
Luke	Łk	49	21	20	A gdy ujrzycie Jeruzalem wojskiem obtoczone, tedy wiedzcie, żeć się przybliżyło spustoszenie jego.
Luke	Łk	49	21	21	Tedy co są w Żydowskiéj ziemi, niech uciekają na góry, a którzy są wpośród jéj, niech wschodzą, a ci, co są po krainach, niechaj nie wchodzą do niéj.
Luke	Łk	49	21	22	Albowiem te dni są pomsty, aby się wypełniło wszystko, co jest napisano,
Luke	Łk	49	21	23	A biada brzemiennym i karmiącym w one dni; albowiem będzie ucisk wielki na ziemi i gniew przeciw ludowi temu:
Luke	Łk	49	21	24	I polęgą paszczeką miecza, i zapędzą je w niewolą między wszystkie narody, a Jeruzalem deptane będzie od poganów, aż się wypełnią czasy poganów.
Luke	Łk	49	21	25	I będą znaki na słońcu i księżycu i gwiazdach, a na ziemi uciśnienie narodów dla zamieszania szumu morskiego i nawałności:
Luke	Łk	49	21	26	Grdy będą ludzie schnąć od strachu i oczekiwania tych rzeczy, które będą przychodzić na wszystek świat; albowiem mocy niebieskie wzruszone będą.
Luke	Łk	49	21	27	A tedy ujrzą Syna człowieczego, przychodzącego w obłoku z mocą wielką i z majestatem.
Luke	Łk	49	21	28	A to gdy się dziać pocznie, poglądajcież a podnoście głowy wasze; boć się przybliża odkupienie wasze.
Luke	Łk	49	21	29	I powiedział im podobieństwo: Pojrzyjcie na figę i na wszystkie drzewa.
Luke	Łk	49	21	30	Gdy już z siebie owoc wypuszczają, wiecie, żeć już blizko jest lato.
Luke	Łk	49	21	31	Tak i wy, gdy ujrzycie, iż się to będzie działo, wiedzcież, żeć blizko jest królestwo Boże.
Luke	Łk	49	21	32	Zaprawdę mówię wam, że nie przeminie ten rodzaj, aż się wszystko ziści.
Luke	Łk	49	21	33	Niebo i ziemia przeminą, ale słowa moje nie przeminą.
Luke	Łk	49	21	34	A miejcie się na pieczy, aby kiedy nie były obciążone serca wasze obżarstwem i opilstwem i staraniem tego żywota, a żeby na was z trzaskiem on dzień nie przypadł.
Luke	Łk	49	21	35	Albowiemci jako sidło przypadnie na wszystkie, którzy siedzą po wszystkiéj ziemi.
Luke	Łk	49	21	36	A przetóż czujcie, modląc się na każdy czas, abyście byli godni ujść tego wszystkiego, co przyjść ma, i stanąć przed Synem człowieczym.
Luke	Łk	49	21	37	I nauczał we dnie w kościele, a w nocy wychodząc, przebywał na górze, którą zowią Oliwną.
Luke	Łk	49	21	38	A wszystek lud raniuczko się schodził do niego w kościele, aby go słuchał.
Luke	Łk	49	22	1	I przybliżał się dzień święty przaśników, który zowią Pascha.
Luke	Łk	49	22	2	A szukali przedniejsi kapłani i Doktorowie, jakoby Jezusa zabili; ale się bali ludu.
Luke	Łk	49	22	3	I wstąpił szatan w Judasza, którego zwano Iszkaryotem, jednego ze dwunaście.
Luke	Łk	49	22	4	I odszedł i zmówił się z przedniejszymi kapłany i z przełożonymi, jakoby go im wydał.
Luke	Łk	49	22	5	I uradowali się i postanowili dać mu pieniądze.
Luke	Łk	49	22	6	I obiecał i szukał sposobnego czasu, jakoby go im wydał bez rzeszéj.
Luke	Łk	49	22	7	I przyszedł dzień przaśników, którego było potrzeba zabić Paschę.
Luke	Łk	49	22	8	I posłał Piotra i Jana, mówiąc: Szedłszy, zgotujcie nam Paschę, abyśmy pożywali.
Luke	Łk	49	22	9	A oni rzekli: Gdzie chcesz, abyśmy nagotowali?
Luke	Łk	49	22	10	I rzekł do nich: Oto, gdy wy wnidziecie do miasta, potka się z wami człowiek, niosąc dzban wody; idźcież za nim do domu, do którego wnidzie,
Luke	Łk	49	22	11	A powiecie gospodarzowi domu: Nauczyciel mówi tobie: Gdzie jest złożenie, kędybym jadł Paschę z uczniami moimi?
Luke	Łk	49	22	12	A on wam ukaże wieczerznik wielki usłany: tamże nagotujcie.
Luke	Łk	49	22	13	A odszedłszy, naleźli, jako im powiedział, i zgotowali Paschę.
Luke	Łk	49	22	14	A gdy przyszła godzina, usiadł, i dwanaście Apostołów z nim,
Luke	Łk	49	22	15	I rzekł im: Pożądaniem pożądałem pożywać tej Paschy z wami, pierwéj niżbym cierpiał.
Luke	Łk	49	22	16	Boć wam powiadam, że odtąd nie będę jeść tego, ażby się wypełniło w królestwie Bożem.
Luke	Łk	49	22	17	A wziąwszy kielich, dzięki czynił i rzekł: Weźmijcie a podzielcie między się.
Luke	Łk	49	22	18	Albowiem wam powiadam, żeć nie będę pił z owocu macice winnéj, ażby przyszło królestwo Boże.
Luke	Łk	49	22	19	A wziąwszy chleb, dzięki czynił i łamał i dał im, mówiąc: To jest ciało moje, które się za was dawa. To czyńcie na pamiątkę moję.
Luke	Łk	49	22	20	Także i kielich po wieczerzy, mówiąc: Ten jest kielich nowy Testament we krwi mojéj, który za was wylan będzie.
Luke	Łk	49	22	21	Wszakóż oto ręka tego, co mię wydaje, ze mną jest na stole.
Luke	Łk	49	22	22	A Synci człowieczy idzie według tego, co postanowiono jest, wszakóż biada człowiekowi onemu, przez którego będzie wydan.
Luke	Łk	49	22	23	A oni poczęli się między sobą pytać, któryby z nich był, coby to uczynić miał.
Luke	Łk	49	22	24	A wszczął się téż między nimi spór, któryby się z nich zdał być większym.
Luke	Łk	49	22	25	I rzekł im: Królowie narodów panują nad nimi, a którzy nad nimi władzą mają, zowią je dobrodziejmi.
Luke	Łk	49	22	26	Lecz wy nie tak; ale, który jest między wami większy, niech będzie jako mniejszy: a przełożony, jako służący.
Luke	Łk	49	22	27	Albowiem któż większy? tenli, co siedzi u stołu, czy ten, co służy? izali nie ten, który siedzi? a Jam jest w pośrodku was, jako który służy.
Luke	Łk	49	22	28	Lecz wy jesteście, którzyście wytrwali przy mnie w pokusach moich.
Luke	Łk	49	22	29	A Ja wam odkazuję królestwo, jako mi odkazał Ojciec mój,
Luke	Łk	49	22	30	Abyście jedli i pili u stołu mego w królestwie mojem i siedzieli na stolicach, sądząc dwojenaście pokolenia Izraelskie.
Luke	Łk	49	22	31	I rzekł Pan: Symonie, Symonie! oto szatan pożądał was, aby przesiał jako pszenicę;
Luke	Łk	49	22	32	Alem Ja prosił za tobą, aby nie ustała wiara twoja: a ty niekiedy nawróciwszy się, potwierdzaj bracią twoję.
Luke	Łk	49	22	33	Który mu rzekł: Panie! z tobą jestem gotów i do więzienia i na śmierć iść.
Luke	Łk	49	22	34	A on rzekł: Powiadam ci, Pietrze! nie zapieje dziś kur, aż się trzykroć zaprzesz, że mię nie znasz.
Luke	Łk	49	22	35	I rzekł im: Gdym was posyłał bez mieszka i taistry i bótów, zali wam czego nie dostawało? A oni rzekli: Niczego.
Luke	Łk	49	22	36	Rzekł im tedy: Ale teraz, kto ma mieszek, niech weźmie, także i taistrę: a kto nie ma, niech przeda płaszcz swój, a kupi miecz.
Luke	Łk	49	22	37	Albowiem powiadam wam, iż jeszcze to, co napisano jest, potrzeba, aby się we mnie wypełniło: I policzon jest między złośnikami. Boć te rzeczy które o mnie są, koniec mają.
Luke	Łk	49	22	38	A oni rzekli: Panie! oto tu dwa miecze. A on im rzekł: Dosyć jest.
Luke	Łk	49	22	39	I wyszedłszy, szedł wedle zwyczaju na górę Oliwną, a za nim téż szli i uczniowie.
Luke	Łk	49	22	40	A gdy przyszedł na miejsce, rzekł im: Módlcie się, abyście nie weszli w pokuszenie.
Luke	Łk	49	22	41	A on oddalił się od nich, jakoby mógł zacisnąć kamieniem, a klęknąwszy na kolana, modlił się.
Luke	Łk	49	22	42	Mówiąc: Ojcze, jeźli chcesz, przenieś odemnie ten kielich; a wszakże nie moja wola, ale twoja niechaj się stanie.
Luke	Łk	49	22	43	I ukazał się mu Aniół z nieba, posilając go. A będąc w ciężkości, dłużéj się modlił.
Luke	Łk	49	22	44	I stał się pot jego jako krople krwie zbiegającéj na ziemię.
Luke	Łk	49	22	45	A gdy wstał od modlitwy i przyszedł do uczniów swych, nalazł je śpiące od smutku.
Luke	Łk	49	22	46	I rzekł im: Czemu śpicie? wstańcie, módlcie się, byście nie weszli w pokuszenie.
Luke	Łk	49	22	47	A gdy on jeszcze mówił, oto rzesza, i którego zwano Judaszem, jeden ze dwunaście przed nimi szedł, i przystąpił do Jezusa, aby go pocałował.
Luke	Łk	49	22	48	A Jezus mu rzekł: Judaszu! pocałowaniem wydawasz Syna człowieczego?
Luke	Łk	49	22	49	A widząc ci, którzy przy nim byli, co się dziać miało, rzekli mu: Panie! mamyli bić mieczem?
Luke	Łk	49	22	50	I uderzył jeden z nich sługę najwyższego kapłana i uciął ucho jego prawe.
Luke	Łk	49	22	51	A Jezus odpowiedziawszy, rzekł: Zaniechajcie aż póty. A dotknąwszy ucha jego, uzdrowił go.
Luke	Łk	49	22	52	I rzekł Jezus do onych, którzy byli przeciw niemu przyszli od przedniejszych kapłanów i kościelnych urzędników i starszych: Wyszliście jako na zbójcę z mieczmi i z kijmi?
Luke	Łk	49	22	53	Gdym na każdy dzień bywał z wami w kościele, nie ściągnęliście rąk na mię; aleć ta jest godzina wasza i moc ciemności.
Luke	Łk	49	22	54	A poimawszy go, prowadzili w dom najwyższego kapłana, a Piotr za nim szedł z daleka.
Luke	Łk	49	22	55	A nanieciwszy ogień wpośród sieni, gdy siedli wkoło, był Piotr między nimi.
Luke	Łk	49	22	56	Którego ujrzawszy niektóra służebnica u światła siedzącego, i przypatrzywszy mu się, rzekła: I ten z nim był.
Luke	Łk	49	22	57	A on się go zaprzał, mówiąc: Niewiasto! nie znam go.
Luke	Łk	49	22	58	A maluczko potem ujrzawszy go drugi, rzekł: I ty jesteś z onych. A Piotr rzekł: O człowiecze! nie jestem.
Luke	Łk	49	22	59	A gdy czas wyszedł jakoby jednéj godziny, inszy niektóry twierdził, mówiąc: Prawdziwie i ten nim był; bo i Galilejczyk jest.
Luke	Łk	49	22	60	A Piotr powiedział: Człowiecze! nie wiem, co mówisz. A natychmiast, gdy on jeszcze mówił, zapiał kur.
Luke	Łk	49	22	61	A Pan obróciwszy się, pojrzał na Piotra, i wspomniał Piotr na słowo Pańskie, jako był powiedział: Iż pierwéj, niż kur zapieje, trzykroć się mnie zaprzesz.
Luke	Łk	49	22	62	A Piotr wyszedłszy precz, gorzko płakał.
Luke	Łk	49	22	63	Lecz mężowie, którzy go trzymali, naigrawali go, bijąc.
Luke	Łk	49	22	64	I zakryli go i bili oblicze jego i pytali go, mówiąc: Prorokuj, kto jest, co cię uderzył!
Luke	Łk	49	22	65	I wiele innych rzeczy bluźniąc, mówili przeciw niemu.
Luke	Łk	49	22	66	A gdy był dzień, zeszli się starsi z ludu i przedniejsi kapłani i Doktorowie i przywiedli go do rady swéj, mówiąc:
Luke	Łk	49	22	67	Jeźliś ty jest Chrystus, powiedz nam. I rzekł im: Jeźli wam powiem, nie uwierzycie mi.
Luke	Łk	49	22	68	A jeźli i spytam, nie odpowiecie mi, ani wypuścicie.
Luke	Łk	49	22	69	Lecz odtąd będzie Syn człowieczy siedział na prawicy mocy Bożéj.
Luke	Łk	49	22	70	I rzekli wszyscy: Toś ty jest Syn Boży? Który rzekł: Wy powiadacie, żem Ja jest.
Luke	Łk	49	22	71	A oni rzekli: Cóż jeszcze potrzebujemy świadectwa? bośmy sami słyszeli z ust jego.
Luke	Łk	49	23	1	I powstawszy wszystko ich mnóstwo, wiedli go do Piłata.
Luke	Łk	49	23	2	I poczęli nań skarżyć, mówiąc: Tegośmy naleźli podwracającego naród nasz, i zakazującego dani dawać Cesarzowi i mówiącego, że on jest Chrystusem królem.
Luke	Łk	49	23	3	I pytał go Piłat, mówiąc: Tyś jest król Żydowski? A on odpowiedziawszy, rzekł: Ty powiadasz.
Luke	Łk	49	23	4	A Piłat rzekł do przedniejszych kapłanów i do rzesze: Nic nie najduję winy w tym człowieku.
Luke	Łk	49	23	5	Lecz się oni silili, mówiąc: Wzrusza lud, ucząc po wszystkiéj Żydowskiéj ziemi, począwszy od Galilei aż dotąd.
Luke	Łk	49	23	6	A Piłat usłyszawszy Galileą, pytał, jeźliby był człowiekiem Galilejskim.
Luke	Łk	49	23	7	A gdy się dowiedział, iż należał do władzy Herodowéj, odesłał go do Heroda, który téż w Jeruzalem był w one dni.
Luke	Łk	49	23	8	A Herod ujrzawszy Jezusa, uradował się bardzo; bo go od dawnego czasu pragnął widzieć dlatego, iż wiele o nim słychał, i spodziewał się, że miał widzieć jakie cudo od niego uczynione.
Luke	Łk	49	23	9	I pytał go wielą mów. A ou mu nic nie odpowiadał.
Luke	Łk	49	23	10	Lecz przedniejsi kapłani i Doktorowie stali, usilnie nań skarżąc.
Luke	Łk	49	23	11	A wzgardził nim Herod z wojskiem swojem i naigrał obleczonego w szatę białą i odesłał do Piłata.
Luke	Łk	49	23	12	I stali się przyjacioły Herod i Piłat onego dnia, bo przedtem byli sobie nieprzyjacielmi.
Luke	Łk	49	23	13	A Piłat zezwawszy przedniejszych kapłanów i przełożonych i ludu,
Luke	Łk	49	23	14	Rzekł do nich: Przywiedliście mi tego człowieka, jakoby lud odwodzącego, a oto ja pytając przed wami, nie nalazłem w tym człowieku żadnéj winy z tych, o których nań skargę kładziecie.
Luke	Łk	49	23	15	Ale ani Herod; bom was do niego odsyłał, a oto nie uczyniono mu nic godnego śmierci.
Luke	Łk	49	23	16	A przetóż skarawszy go, wypuszczę.
Luke	Łk	49	23	17	A potrzeba mu było wypuścić im jednego na święto.
Luke	Łk	49	23	18	I zawołała społem wszystka rzesza, mówiąc: Strać tego, a wypuść nam Barabbasza!
Luke	Łk	49	23	19	Który był dla niejakiego rozruchu w mieście uczynionego i dla mężobójstwa posadzon do więzienia.
Luke	Łk	49	23	20	A znowu mówił Piłat do nich, chcąc wypuścić Jezusa.
Luke	Łk	49	23	21	Ale oni wołali, mówiąc: Ukrzyżuj, ukrzyżuj go.
Luke	Łk	49	23	22	A on po trzecie rzekł do nich: Cóż wżdy złego ten uczynił? Żadnéjem przyczyny śmierci w nim nie nalazł; skarzę go tedy i wypuszczę.
Luke	Łk	49	23	23	A oni nalegali głosy wdelkimi, żądając, aby był ukrzyżowan: i zmacniały się głosy ich.
Luke	Łk	49	23	24	A Piłat przysądził, aby się stało żądanie ich.
Luke	Łk	49	23	25	I wypuścił im onego, który był dla mężobójstwa i rozruchu wrzucon do więzienia, o którego prosili; a Jezusa podał na wolą ich.
Luke	Łk	49	23	26	A gdy go wiedli, poimali Symona niektórego Cyrenejczyka, ze wsi idącego, i włożyli nań krzyż, aby niósł za Jezusem.
Luke	Łk	49	23	27	I szła za nim wielka rzesza ludu i niewiast, które płakały go i lamentowały.
Luke	Łk	49	23	28	A Jezus obróciwszy się do nich, rzekł: Córki Jerozolimskie! nie płaczcie nademną; ale same nad sobą płaczcie i nad synami waszymi.
Luke	Łk	49	23	29	Albowiemci oto przyjdą dni, w które będą mówić: Szczęśliwe niepłodne i żywoty, które nie rodziły, i piersi, które nie karmiły.
Luke	Łk	49	23	30	Tedy poczną mówić górom: Padnijcie na nas! a pagórkom: Przykryjcie nas!
Luke	Łk	49	23	31	Albowiem jeźli to na zielonem drzewie czynią, cóż na suchem będzie?
Luke	Łk	49	23	32	Wiedziono téż z nim i drugich dwu złoczyńców, aby je stracono.
Luke	Łk	49	23	33	A gdy przyszli na miejsce, które zowią Trupiéj głowy, tam go ukrzyżowali i łotry, jednego po prawéj, a drugiego po lewéj stronie.
Luke	Łk	49	23	34	A Jezus mówił: Ojcze! odpuść im; boć nie wiedzą, co czynią. A rozdzieliwszy szaty jego, rzucili losy.
Luke	Łk	49	23	35	I stał lud patrzając; a naśmiewali się z niego przełożeni z nimi, mówiąc: Inne wybawiał, niechże się sam wybawi, jeźliż ten jest Chrystus, Boży wybrany.
Luke	Łk	49	23	36	Naigrawali go téż i żołnierze, przychodząc, a ocet mu podając
Luke	Łk	49	23	37	I mówiąc: Jeżliś ty jest król Żydowski, wybawże się sam.
Luke	Łk	49	23	38	Był téż nad nim napis, napisany Greckiemi, Łacińskiemi i Żydowskiemi literami: Ten jest król Żydowski.
Luke	Łk	49	23	39	A jeden z tych, którzy wisieli, łotrów bluźnił go, mówiąc: Jeźliś ty jest Chrystus, wybawże sam siebie i nas.
Luke	Łk	49	23	40	A odpowiedziawszy drugi, fukał go, mówiąc: Ani ty Boga się boisz, gdyżeś téjże skaźniéj podległ?
Luke	Łk	49	23	41	A myć sprawiedliwie; bo godną zapłatę za uczynki odnosimy; lecz ten nic złego nie uczynił.
Luke	Łk	49	23	42	I mówił do Jezusa: Panie! pomnij na mię, gdy przyjdziesz do królestwa twego.
Luke	Łk	49	23	43	A Jezus mu rzekł: Zaprawdę mówię tobie: Dziś zemną będziesz w raju.
Luke	Łk	49	23	44	A było jakoby o szóstéj godzinie, i stały się ciemności po wszystkiéj ziemi aż do dziewiątéj godziny.
Luke	Łk	49	23	45	I zaćmiło się słońce, a zasłona kościelna rozdarła się w poły.
Luke	Łk	49	23	46	A Jezus zawoławszy głosem wielkim, rzekł: Ojcze! w ręce twe polecam ducha mojego. A to rzekłszy, skonał.
Luke	Łk	49	23	47	A widząc rotmistrz, co się działo, chwalił Boga, mówiąc: Prawdziwie ten człowiek był sprawiedliwy.
Luke	Łk	49	23	48	I wszystka rzesza tych, którzy spólnie byli przy tym widoku, i widzieli, co się działo, wracali się bijąc piersi swoje.
Luke	Łk	49	23	49	A wszyscy jego znajomi z daleka stali i niewiasty, które były za nim przyszły z Galilei, na to patrząc.
Luke	Łk	49	23	50	(Ten był nie zezwolił na radę i na uczynki ich) z Arymatyi, miasta Żydowskiéj ziemie, który téż i sam oczekawał królestwa Bożego:
Luke	Łk	49	23	51	Ten przyszedł do Piłata i prosił o ciało Jezusowe.
Luke	Łk	49	23	52	I zdjąwszy, uwinął w prześcieradło, a położył go w grobie wykowanym, w którym jeszcze żaden nie był położon.
Luke	Łk	49	23	53	A był dzień przygotowania, i szabbat nastawał.
Luke	Łk	49	23	54	A przyszedłszy niewiasty, które były z nim przyszły z Galilei, widziały grób, i jako było położono ciało jego.
Luke	Łk	49	23	55	A wróciwszy się, nagotowały wonnych rzeczy i maści; a w szabbat dały pokój wedle przykazania.
Luke	Łk	49	23	56	A oto mąż imieniem Józeph, który był Senatorem, mąż dobry i sprawiedliwy,
Luke	Łk	49	24	1	A pierwszego dnia szabbatu bardzo rano przyszły do grobu, niosąc wonne rzeczy, które były nagotowały.
Luke	Łk	49	24	2	I nalazły kamień odwalony od grobu.
Luke	Łk	49	24	3	A wszedłszy, nie nalazły ciała Pana Jezusowego.
Luke	Łk	49	24	4	I stało się, gdy się sercem zatrwożyły dlatego, oto dwaj mężowie stanęli przy nich w szatach świetnych.
Luke	Łk	49	24	5	A gdy się bały a schyliły twarz ku ziemi, rzekli do nich: Co szukacie żywiącego między umarłymi?
Luke	Łk	49	24	6	Niemasz go tu, ale wstał. Wspomnijcie, jako wam powiadał, gdy jeszcze był w Galilei,
Luke	Łk	49	24	7	Mówiąc: Iż potrzeba, aby Syn człowieczy był wydan w ręce ludzi grzesznych i był ukrzyżowan a trzeciego dnia aby zmartwychwstał.
Luke	Łk	49	24	8	I wspomniały na słowa jego.
Luke	Łk	49	24	9	A wróciwszy się od grobu, oznajmiły to wszystko onym jedenaściom i innym wszystkim.
Luke	Łk	49	24	10	A była Marya Magdalena i Johanna i Marya Jakóbowa i inne, które z temi były, które to powiadały Apostołom.
Luke	Łk	49	24	11	I zdały się im jako plotki słowa te, i nie wierzyli im.
Luke	Łk	49	24	12	A Piotr wstawszy, pobieżał do grobu; a nachyliwszy się, ujrzał same prześcieradła położone i odszedł dziwując się sam w sobie temu, co się stało.
Luke	Łk	49	24	13	A oto dwaj z nich tegóż dnia szli do miasteczka, które było na sześćdziesiąt stajów od Jeruzalem, na imię Emmaus.
Luke	Łk	49	24	14	A ci rozmawiali z sobą o tem wszystkiem, co się było stało.
Luke	Łk	49	24	15	I stało się, gdy rozmawiali i społu się pytali, i sam Jezus przybliżywszy się, szedł z nimi.
Luke	Łk	49	24	16	A oczy ich były zatrzymane, aby go nie poznali.
Luke	Łk	49	24	17	I rzekł do nich: Cóż to są za rozmowy, które idąc macie między sobą, a jesteście smętni?
Luke	Łk	49	24	18	A odpowiadając jeden, któremu imię Kleophas, rzekł mu: Tyś sam gościem w Jeruzalem, a nie wiesz, co się w nim w te dni działo?
Luke	Łk	49	24	19	Którym on rzekł: Co? I rzekli: O Jezusie Nazareńskim, który był mąż prorok, potężny w uczynku i mowie przed Bogiem i wszystkim ludem.
Luke	Łk	49	24	20	A jako przedniejsi kapłani i przełożeni nasi wydali go na skazanie śmierci i ukrzyżowali go.
Luke	Łk	49	24	21	A mychmy się spodziewali, iż on miał był odkupić Izraela; a teraz nad to wszystko dziś trzeci dzień jest, jako się to stało.
Luke	Łk	49	24	22	Ale i niewiasty niektóre z naszych przestraszyły nas, które przede dniem były u grobu:
Luke	Łk	49	24	23	A nie nalazłszy ciała jego, przyszły, powiadając, iż i widzenie Anielskie widziały, którzy powiadają, iż żywie.
Luke	Łk	49	24	24	I poszli niektórzy z naszych do grobu i tak naleźli, jako niewiasty powiadały; ale samego nie naleźli.
Luke	Łk	49	24	25	A on rzekł do nich: O głupi, a leniwego serca ku wierzeniu temu wszystkiemu, co powiedzieli prorocy.
Luke	Łk	49	24	26	Izaż nie było potrzeba, aby to był cierpiał Chrystus i tak wszedł do chwały swojéj?
Luke	Łk	49	24	27	A począwszy od Mojżesza i wszystkich proroków, wykładał im we wszystkich Piśmiech, co o nim było.
Luke	Łk	49	24	28	I przybliżyli się ku miasteczku, do którego szli, a on okazował, jakoby daléj miał iść.
Luke	Łk	49	24	29	I przymusili go, mówiąc: Zostań z nami; boć się ma ku wieczoru, i dzień się już nachylił. I wszedł z nimi.
Luke	Łk	49	24	30	I stało się, gdy siedział z nimi u stołu, wziął chleb i błogosławił i łamał i podawał im.
Luke	Łk	49	24	31	I otworzyły się oczy ich, i poznali go: a on zniknął z oczu ich.
Luke	Łk	49	24	32	I mówili między sobą: Izali serce nasze nie pałało w nas, gdy mówił w drodze i Pisma nam otwierał?
Luke	Łk	49	24	33	A wstawszy téjże godziny, wrócili się do Jeruzalem i znaleźli zgromadzonych jedenaście i tych, którzy z nimi byli,
Luke	Łk	49	24	34	Powiadających: Iż wstał Pan prawdziwie, i ukazał się Symonowi.
Luke	Łk	49	24	35	A oni powiadali, co się działo w drodze, i jako go poznali w łamaniu chleba.
Luke	Łk	49	24	36	A gdy to mówili, stanął Jezus w pośrodku ich, i rzekł im: Pokój wam! Jam jest, nie bójcie się.
Luke	Łk	49	24	37	A strwożeni i przestraszeni będąc, mniemali, iż ducha widzieli.
Luke	Łk	49	24	38	I rzekł im: Czemuście się zatrwożyli, a myśli wstępują do serc waszych?
Luke	Łk	49	24	39	Oglądajcie ręce moje i nogi, żeciem Ja tenże jest, dotykajcie się i przypatrujcie; bo duch nie ma ciała ani kości, jako widzicie, że Ja mam.
Luke	Łk	49	24	40	A rzekłszy to, ukazał im ręce i nogi.
Luke	Łk	49	24	41	A gdy oni jeszcze nie wierzyli i dziwowali się od radości, rzekł: Macie tu co jeść?
Luke	Łk	49	24	42	A oni mu dali sztukę ryby pieczonéj i plastr miodu.
Luke	Łk	49	24	43	A gdy jadł przed nimi, wziąwszy ostatki, dał im.
Luke	Łk	49	24	44	I rzekł do nich: Te są słowa, którem mówił do was, będąc jeszcze z wami, iż się musiało wypełnić wszystko, co napisano jest w zakonie Mojżeszowym i w prorocech i w Psalmiech o mnie.
Luke	Łk	49	24	45	Tedy im zmysł otworzył, żeby rozumieli Pisma,
Luke	Łk	49	24	46	I rzekł im: Iż tak jest napisano i tak było potrzeba, aby Chrystus ucierpiał i wstał od umarłych dnia trzeciego,
Luke	Łk	49	24	47	A żeby była przepowiadana w imię jego pokuta i odpuszczenie grzechów po wszystkich narodziech, począwszy od Jeruzalem.
Luke	Łk	49	24	48	A wy jesteście świadkami tego.
Luke	Łk	49	24	49	A Ja posyłam obietnicę Ojca mego na was, a wy siedźcie w mieście, aż będziecie obleczeni mocą z wysokości.
Luke	Łk	49	24	50	I wywiódł je z miasta do Bethanii, a podniósłszy ręce swe, błogosławił im.
Luke	Łk	49	24	51	I stało się, gdy im błogosławił, rozstał się z nimi i był niesion do nieba.
Luke	Łk	49	24	52	A oni pokłon uczyniwszy, wrócili się do Jeruzalem z weselem wielkiem.
Luke	Łk	49	24	53	I byli zawsze w kościele, chwaląc i błogosławiąc Boga. Przypisy
John	J	50	1	1	Na początku było Słowo, a Słowo było u Boga, a Bogiem było Słowo.
John	J	50	1	2	To było na początku u Boga.
John	J	50	1	3	Wszystko się przez nie stało; a bez niego nic się nie stało, co się stało.
John	J	50	1	4	W niem był żywot, a żywot był światłością ludzi.
John	J	50	1	5	A światłość w ciemnościach świeci, a ciemności jéj nie ogarnęły.
John	J	50	1	6	Był człowiek posłany od Boga, któremu na imię było Jan.
John	J	50	1	7	Ten przyszedł na świadectwo, aby dał świadectwo o światłości, aby przezeń wszyscy wierzyli.
John	J	50	1	8	Nie był on światłością; ale iżby świadectwo dał o światłości.
John	J	50	1	9	Była światłość prawdziwa, która oświeca wszelkiego człowieka na ten świat przychodzącego.
John	J	50	1	10	Na świecie był, a świat jest uczyniony przezeń, a świat go nie poznał.
John	J	50	1	11	Przyszedł do własności, a swoiż go nie przyjęli.
John	J	50	1	12	A ilekolwiek ich przyjęli go, dał im moc, aby się stali synami Bożymi, tym, którzy wierzą w imię jego.
John	J	50	1	13	Którzy nie ze krwie, ani z woléj ciała, ani z woléj męża, ale z Boga się narodzili.
John	J	50	1	14	A Słowo ciałem się stało i mieszkało między nami, (i widzieliśmy chwałę jego, chwałę jako jednorodzonego od Ojca), pełne łaski i prawdy.
John	J	50	1	15	Jan świadectwo daje o nim i woła, mówiąc: Ten był, o którymem powiadał: Który po mnie przyjść ma, stał się przedemną; bo był pierwszy niż ja.
John	J	50	1	16	A z pełności jego mychmy wszyscy wzięli, i łaskę za łaskę.
John	J	50	1	17	Albowiem zakon przez Mojżesza jest dan, łaska i prawda przez Jezusa Chrystusa się stała.
John	J	50	1	18	Boga żaden nigdy nie widział; jednorodzony Syn, który jest na łonie Ojcowskiem, on opowiedział.
John	J	50	1	19	A toć jest świadectwo Janowe, gdy posłali Żydowie z Jeruzalem kapłany i Lewity do niego, aby go spytali: Ktoś ty jest?
John	J	50	1	20	I wyznał a nie zaprzał, a wyznał, żem ja nie jest Chrystus.
John	J	50	1	21	I spytali go: Cóż tedy? Jesteś ty Eliasz? I rzekł: Nie jestem. Jesteś ty prorok? I odpowiedział: Nie.
John	J	50	1	22	Rzekli mu tedy: Ktoś jest, żebychmy dali odpowiedź tym, którzy nas posłali? co powiadasz sam o sobie?
John	J	50	1	23	Rzekł: Jam głos wołającego na puszczy: Prostujcie drogę Pańską, jako powiedział Izajasz prorok.
John	J	50	1	24	A którzy byli posłani, byli z Pharyzeuszów.
John	J	50	1	25	I pytali go a mówili mu: Czemuż tedy chrzcisz, jeźliżeś ty nie jest Chrystus, ani Eliasz, ani prorok?
John	J	50	1	26	Odpowiedział im Jan, mówiąc: Jać chrzczę wodą; ale w pośrodku was stanął, którego wy nie znacie.
John	J	50	1	27	Ten jest, który za mną przyjdzie, który przedemną stał się, któgom ja nie godzien, żebym rozwiązał rzemyk u trzewika jego.
John	J	50	1	28	To się działo w Bethanii za Jordanem, kędy Jan chrzcił.
John	J	50	1	29	Nazajutrz ujrzał Jan Jezusa, idącego do siebie, i rzekł: Oto Baranek Boży, oto który gładzi grzech świata.
John	J	50	1	30	Tenci jest, o którymem powiadał: Idzie za mną mąż, który stał się przedemną, iż pierwéj był niż ja.
John	J	50	1	31	A jam go nie znał; ale iżby był objawion w Izraelu, dlategom ja przyszedł, chrzcząc wodą.
John	J	50	1	32	I dał Jan świadectwo Jan, mówiąc: Iżem widział Ducha zstępującego jako gołębicę z nieba, i został na nim.
John	J	50	1	33	A jam go nie znał; ale który mię posłał chrzcić wodą, ten mi powiedział: Na którego ujrzysz Ducha zstępującego i na nim zostawającego, ten jest, który chrzci Duchem Świętym.
John	J	50	1	34	A jam widział, i dałem świadectwo, że ten jest Syn Boży.
John	J	50	1	35	A nazajutrz zasię stał Jan i dwaj z uczniów jego.
John	J	50	1	36	A pojrzawszy na Jezusa idącego, rzekł: Oto Baranek Boży.
John	J	50	1	37	I usłyszeli go dwaj uczniowie mówiącego, i szli za Jezusem.
John	J	50	1	38	A obróciwszy się Jezus i ujrzawszy je za sobą idące, rzekł im: Czego szukacie? Którzy mu rzekli: Rabbi! (co zowią, wyłożywszy, Nauczycielu), gdzie mieszkasz?
John	J	50	1	39	Rzekł im: Pójdźcie, a oglądajcie. Przyszli i widzieli, gdzie mieszka, i zostali przy nim onego dnia, a była jakoby dziesiąta godzina.
John	J	50	1	40	A był Andrzéj, brat Symona Piotra, jednym z dwu, którzy słyszeli byli od Jana, a szli byli za nim.
John	J	50	1	41	Ten pierwéj nalazł Symona, brata swego, i rzekł mu: Naleźliśmy Messyasza (co jest wyłożywszy, Chrystus).
John	J	50	1	42	I przywiódł go do Jezusa. A wejrzawszy nań Jezus, rzekł: Tyś jest Symon, syn Jona: ty będziesz zwan Cephas, (co się wykłada, Opoka).
John	J	50	1	43	Nazajutrz chciał wyniść do Galilei i nalazł Filipa i rzekł mu Jezus: Pójdź za mną.
John	J	50	1	44	A Filip był z Betsaidy, miasta Andrzejowego i Piotrowego.
John	J	50	1	45	Nalazł Filip Nathanaela, i rzekł mu: O którym napisał Mojżesz w zakonie i prorocy, naleźliśmy Jezusa, syna Józefowego, z Nazaret.
John	J	50	1	46	I rzekł mu Nathanael: Możeż co dobrego być z Nazaret? Rzekł mu Filip: Pójdź a oglądaj.
John	J	50	1	47	Ujrzał Jezus Nathanaela idącego ku sobie i rzekł o nim: Oto prawdziwie Izraelczyk, w którym niemasz zdrady.
John	J	50	1	48	Rzecze mu Nathanael: Zkądże mię znasz? Odpowiedział Jezus i rzekł mu: Pierwéj niż cię Filip wezwał, gdyś był pod figą, widziałem cię.
John	J	50	1	49	Odpowiedział mu Nathanael i rzekł: Rabbi, tyś jest Syn Boży, tyś jest król Izraelski.
John	J	50	1	50	Odpowiedział Jezus i rzekł mu: Iżem ci powiedział: Widziałem cię pod figą, wierzysz, większe nad to ujrzysz.
John	J	50	1	51	I rzekł mu: Zaprawdę, zaprawdę mówię wam: Ujrzycie niebo otworzone i Anioły Boże wstępujące i zstępujących na Syna człowieczego.
John	J	50	2	1	A dnia trzeciego były gody małżeńskie w Kanie Galilejskiéj; a była tam matka Jezusowa.
John	J	50	2	2	Wezwany téż był i Jezus i uczniowie jego na gody.
John	J	50	2	3	A gdy nie stawało wina, rzekła matka Jezusowa do niego: Wina nie mają.
John	J	50	2	4	I rzekł jéj Jezus: Co mnie i tobie niewiasto? jeszcze nie przyszła godzina moja.
John	J	50	2	5	Rzekła matka jego sługom: Cokolwiek wam rzecze, czyńcie.
John	J	50	2	6	I było tam sześć stągwi kamiennych, według oczyszczenia żydowskiego postanowionych, biorących w się każda dwie albo trzy wiadra.
John	J	50	2	7	Rzekł im Jezus: Napełnijcie stągwie wodą. I napełnili je aż do wierzchu.
John	J	50	2	8	I rzekł im Jezus: Czerpajcież teraz, a donieście przełożonemu wesela. I donieśli.
John	J	50	2	9	A gdy skosztował przełożony wesela wody, która się stała winem, a nie wiedział, zkądby było; (lecz słudzy wiedzieli, którzy wodę czerpali), wezwał oblubieńca przełożony wesela
John	J	50	2	10	I rzekł mu: Wszelki człowiek pierwéj kładzie wino dobre, a gdy się napiją, tedy podlejsze; a tyś dobre wino zachował aż do tego czasu.
John	J	50	2	11	Ten początek cudów uczynił Jezus w Kanie Galilejskiéj i okazał chwałę swą, i uwierzyli weń uczniowie jego.
John	J	50	2	12	Potem zstąpił do Kapharnaum, on i matka jego i bracia jego i uczniowie jego, a zmieszkali tam nie wiele dni.
John	J	50	2	13	A była blizko Pascha Żydowska, i wstąpił Jezus do Jeruzalem.
John	J	50	2	14	I znalazł w kościele przedawające woły i owce i gołębie, i bankierze siedzące.
John	J	50	2	15	A uczyniwszy jakoby bicz z powrózków, wyrzucił wszystkie z kościoła, owce téż i woły, a bankierzów pieniądze rozsypał i stoły poprzewracał.
John	J	50	2	16	A tym, co gołębie przedawali, rzekł: Wynieście to ztąd, a nie czyńcie domu Ojca mego domem kupiectwa.
John	J	50	2	17	I wspomnieli uczniowie jego, iż jest napisano: Żarzliwość domu twego zjadła mię.
John	J	50	2	18	Żydowie tedy odpowiedzieli i rzekli mu: Cóż za znak okazujesz nam, iż to czynisz?
John	J	50	2	19	Odpowiedział Jezus i rzekł im: Rozwalcie ten kościół, a we trzech dniach wystawię go.
John	J	50	2	20	Rzekli tedy Żydowie: Czterdzieści i sześć lat budowano ten kościół, a ty go we trzech dniach wystawisz?
John	J	50	2	21	Lecz on mówił o kościele ciała swojego.
John	J	50	2	22	Gdy tedy zmartwychwstał, wspomnieli uczniowie jego, iż to mówił, i uwierzyli Pismu i mowie, którą wyrzekł Jezus.
John	J	50	2	23	A gdy był w Jeruzalem w Paschę w dzień święty, wiele ich uwierzyło w imię jego, widząc jego cuda, które czynił.
John	J	50	2	24	Lecz sam Jezus nie zwierzał samego siebie im dlatego, iż on znał wszystkie.
John	J	50	2	25	Az iż nie trzeba mu było, aby kto dał świadectwo o człowieku; albowiem wiedział, co było w człowieku.
John	J	50	3	1	A był człowiek z Pharyzeuszów, imieniem Nikodem, książę Żydowskie.
John	J	50	3	2	Ten przyszedł do Jezusa w nocy i rzekł mu: Rabbi! wiemy, iżeś przyszedł od Boga Nauczycielem; bo żaden tych znaków czynić nie może, które ty czynisz, jeźliby z nim Bóg nie był.
John	J	50	3	3	Odpowiedział Jezus i rzekł mu: Zaprawdę, zaprawdę mówię tobie: Jeźli się kto nie odrodzi znowu, nie może widzieć królestwa Bożego.
John	J	50	3	4	Rzekł do niego Nikodem: Jakoż się może człowiek rodzić, będąc starym? izali może powtóre wniść w żywot matki swojéj i odrodzić się?
John	J	50	3	5	Odpowiedział Jezus: Zaprawdę, zaprawdę powiadam ci: Jeźli się kto nie odrodzi z wody a z Ducha Świętego, nie może wniść do królestwa Bożego.
John	J	50	3	6	Co się narodziło z ciała, ciało jest, a co się narodziło z Ducha, duch jest.
John	J	50	3	7	Nie dziwuj się, żem ci powiedział: Potrzeba się wam narodzić znowu.
John	J	50	3	8	Duch, kędy chce, tchnie, i głos jego słyszysz, ale niewiesz, zkąd przychodzi i dokąd idzie: tak jest wszelki, który się narodził z Ducha.
John	J	50	3	9	Odpowiedział Nikodem i rzekł mu: Jakoż to być może?
John	J	50	3	10	Odpowiedział Jezus i rzekł mu: Tyś jest nauczycielem w Izraelu, a tego nie wiesz?
John	J	50	3	11	Zaprawdę, zaprawdę powiadam tobie, iż co wiemy, mówimy, a cochmy widzieli, świadczymy; a świadectwa naszego nie przyjmujecie.
John	J	50	3	12	Jeźlim ziemskie rzeczy powiedział wam, a nie wierzycie: jakóż, jeźlibym wam niebieskie opowiadał, wierzyć będziecie?
John	J	50	3	13	A żaden nie wstąpił do nieba, jedno, który zstąpił z nieba, Syn człowieczy, który jest w niebie.
John	J	50	3	14	A jako Mojżesz podwyższył węża na puszczy, tak potrzeba, aby podwyższon był Syn człowieczy.
John	J	50	3	15	Aby wszelki, który weń wierzy, nie zginął, ale miał żywot wieczny.
John	J	50	3	16	Albowiem tak Bóg umiłował świat, że Syna swego jednorodzonego dał, aby wszelki, kto wierzy weń, nie zginął, ale miał żywot wieczny.
John	J	50	3	17	Bo nie posłał Bóg Syna swego na świat, aby sądził świat; ale iżby świat był zbawion przezeń.
John	J	50	3	18	Kto wierzy weń, nie bywa sądzon: a kto nie wierzy, już osądzony jest, iż nie wierzy w imię jednorodzonego Syna Bożego.
John	J	50	3	19	A ten jest sąd, że światłość przyszła na świat, a ludzie raczéj miłowali ciemności niż światłość; bo były złe ich uczynki.
John	J	50	3	20	Każdy bowiem, który źle czyni, nienawidzi światłości, ani idzie na światłość, żeby nie były zganione uczynki jego.
John	J	50	3	21	Lecz kto czyni prawdę, przychodzi do światłości, aby się okazały sprawy jego, iż w Bogu są uczynione.
John	J	50	3	22	Potem przyszedł Jezus i uczniowie jego do Żydowskiéj ziemie i tam przemieszkiwał z nimi i chrzcił.
John	J	50	3	23	Chrzcił téż i Jan w Ennonie, blizko Salim, iż tam było wiele wód, i przychodzili i chrzcili się.
John	J	50	3	24	Bo jeszcze Jan nie był dany do więzienia.
John	J	50	3	25	I wszczęło się gadanie od uczniów Janowych z Żydy około oczyszczenia.
John	J	50	3	26	I przyszli do Jana i rzekli mu: Rabbi! który z tobą był za Jordanem, któremuś ty dał świadectwo, ten oto chrzci, a wszyscy idą do niego.
John	J	50	3	27	Odpowiedział Jan i rzekł: Nie może nic wziąć człowiek, jeźliby mu nie było dano z nieba.
John	J	50	3	28	Wy sami jesteście mi świadkami, żem powiedział: Nie jestem ja Chrystus; ale iżem posłan przed nim.
John	J	50	3	29	Kto ma oblubienicę, oblubieńcem jest; lecz przyjaciel oblubieńców, który stoi a słucha go, weselem się weseli dla głosu oblubieńcowego. To tedy wesele moje wypełnione jest.
John	J	50	3	30	On ma rość, a ja się umniejszać.
John	J	50	3	31	Który z wysoka przychodzi, nad wszystkimi jest; który z ziemie jest, z ziemie jest i z ziemie mówi; który z nieba przyszedł, jest nade wszystkimi.
John	J	50	3	32	A co widział i słyszał, tóż świadczy: a świadectwa jego żaden nie przyjmuje.
John	J	50	3	33	Kto jego świadectwo przyjął, zapieczętował, iż Bóg jest prawdziwy.
John	J	50	3	34	Albowiem którego Bóg posłał, słowa Boże powiada; bo nie pod miarą Bóg dawa Ducha.
John	J	50	3	35	Ojciec miłuje Syna i wszystko oddał w rękę jego.
John	J	50	3	36	Kto wierzy w Syna, ma żywot wieczny: a kto nie wierzy Synowi, nie ogląda żywota, ale gniew Boży nad nim zostawa.
John	J	50	4	1	Gdy tedy poznał Jezus, iż usłyszeli Pharyzeuszowie, że Jezus więcéj uczniów czyni i chrzci, niźli Jan,
John	J	50	4	2	(Chociaż Jezus nie chrzcił, ale uczniowie jego,)
John	J	50	4	3	Opuścił Żydowską ziemię i szedł zasię do Galilei.
John	J	50	4	4	A musiał przejść przez Samaryą.
John	J	50	4	5	Przyszedł tedy do miasta Samaryi, które zowią Sychar, blizko folwarku, który dał Jakób Józephowi, synowi swemu.
John	J	50	4	6	A była tam studnia Jakóbowa; Jezus tedy spracowany z drogi, siedział tam nad studnią. Godzina była jakoby szósta.
John	J	50	4	7	Przyszła niewiasta z Samaryi czerpać wodę. Rzekł jéj Jezus: Daj mi pić.
John	J	50	4	8	Bo uczniowie jego odeszli byli do miasta, aby kupili strawy.
John	J	50	4	9	Rzekła mu tedy ona Samarytańska niewiasta: Jakóż ty, Żydem będąc, prosisz u mnie pić, któram jest niewiasta Samarytanka? bo Żydowie nie obcują z Samarytany.
John	J	50	4	10	Odpowiedział Jezus i rzekł jéj: Byś wiedziała dar Boży i kto jest, coć mówi: Daj mi pić, tedybyś go snadź była prosiła, a dałciby wodę żywą.
John	J	50	4	11	Rzekła mu niewiasta: Panie! nie masz i czem czerpać, a studnia jest głęboka, skądże masz wodę żywą?
John	J	50	4	12	Izażeś ty większy jest niźli ojciec nasz Jakób, który nam studnią dał, i sam z niéj pił i synowie jego i dobytek jego?
John	J	50	4	13	Odpowiedział Jezus i rzekł jéj: Każdy, który pije z téj wody, zasię będzie pragnął; lecz ktoby pił z wody, którą mu Ja dam, nie będzie pragnął na wieki;
John	J	50	4	14	Ale woda, którą mu Ja dam, stanie się w nim źródłem wody, wyskakującéj ku żywotowi wiecznemu.
John	J	50	4	15	Rzekła do niego niewiasta: Panie! daj mi téj wody, abych nie pragnęła, ani tu czerpać chodziła.
John	J	50	4	16	Rzekł jéj Jezus: Idź, zawołaj męża twego a przyjdź tu.
John	J	50	4	17	Odpowiedziała niewiasta i rzekła: Nie mam męża. Rzekł jéj Jezus: Dobrześ powiedziała, iż nie mam męża.
John	J	50	4	18	Albowiemeś piąci mężów miała, a teraz, którego masz, nie jest twoim mężem. Toś prawdziwie powiedziała.
John	J	50	4	19	Rzekła mu niewiasta: Panie! widzę, iżeś ty jest prorok.
John	J	50	4	20	Ojcowie nasi chwalili na téj górze, a wy powiadacie, że w Jeruzalem jest miejsce, kędy potrzeba chwalić.
John	J	50	4	21	Rzekł jéj Jezus: Niewiasto! wierz mi, iż przyjdzie godzina, gdy ani na górze téj, ani w Jeruzalem będziecie chwalić Ojca.
John	J	50	4	22	Wy chwalicie, co nie wiecie, my chwalimy, co wiemy; bo zbawienie z Żydów jest.
John	J	50	4	23	Ale przychodzi godzina i teraz jest, gdy prawdziwi chwalcy będą chwalić Ojca w duchu i w prawdzie; bo i Ojciec takowych szuka, którzyby go chwalili.
John	J	50	4	24	Duch jest Bóg, a ci, którzy go chwalą, potrzeba, aby go chwalili w duchu i w prawdzie.
John	J	50	4	25	Rzekła mu niewiasta: Wiem, że przyjdzie Messyasz, (którego zowią Chrystusem.): gdy tedy przyjdzie on, oznajmi nam wszystko.
John	J	50	4	26	Rzekł jéj Jezus: Jam jest, który z tobą mówię.
John	J	50	4	27	A natychmiast przyszli uczniowie jego i dziwowali się, że z niewiastą mówił; wszakóż żaden nie rzekł: O co pytasz, albo co z nią rozmawiasz?
John	J	50	4	28	Zostawiła tedy wiadro swe niewiasta i szła do miasta i mówiła onym ludziom:
John	J	50	4	29	Pójdźcie, a oglądajcie człowieka, który mi powiedział wszystko, comkolwiek czyniła. Nie tenli jest Chrystus?
John	J	50	4	30	A przetóż wyszli z miasta i szli do niego.
John	J	50	4	31	A tym czasem prosili go uczniowie, mówiąc: Rabbi! jedz.
John	J	50	4	32	A on im rzekł: Mam Ja pokarm ku jedzeniu, o którym wy nie wiecie.
John	J	50	4	33	Mówili tedy uczniowie między sobą: Alboć mu kto jeść przyniósł?
John	J	50	4	34	Rzekł im Jezus: Mój pokarm jest, abych czynił wolą tego, który mię posłał, abych wykonał sprawę jego.
John	J	50	4	35	Izaż wy nie mówicie, iż jeszcze są cztery miesiące, a żniwo przyjdzie? Oto wam powiadam: Podnoście oczy wasze, a przypatrzcie się krainom, żeć już białe są ku żniwu.
John	J	50	4	36	A kto żnie, bierze zapłatę i zbiera owoc do żywota wiecznego, aby i który sieje, weselił się społu i który żnie.
John	J	50	4	37	Albowiem w tem słowo jest prawdziwe, iż inszy jest, który sieje, a inszy, który żnie.
John	J	50	4	38	Jam was posłał żąć, czegoście wy nie robili: insi robili, a wyście weszli w prace ich.
John	J	50	4	39	A z miasta onego wiele Samarytanów uwierzyli weń dla słowa niewiasty, świadectwo dającéj: Że mi wszystko powiedział, com jedno uczyniła.
John	J	50	4	40	Gdy tedy przyszli do niego Samarytanowie, prosili go, aby tam został: i zmieszkał tam dwa dni.
John	J	50	4	41	I daleko więcéj ich uwierzyło weń dla mowy jego.
John	J	50	4	42	A niewieście mówili: Iż już nie dla twej powieści wierzymy; bośmy sami słyszeli, i wiemy, że ten jest prawdziwie Zbawiciel świata.
John	J	50	4	43	A po dwu dniach wyszedł ztamtąd i odszedł do Galilei.
John	J	50	4	44	Albowiem samże Jezus świadectwo dał, iż prorok w ojczyźnie swej czci nie ma.
John	J	50	4	45	Gdy tedy przyszedł do Galilei, przyjęli go Galilejczycy, ujrzawszy wszystko, co był uczynił w Jeruzalem w święto; bo i sami byli przyszli na dzień święty.
John	J	50	4	46	Przyszedł tedy zasię do Kany Galilejskiej, gdzie wodę winem uczynił. I był niejaki królik, którego syn chorował w Kapharnaum.
John	J	50	4	47	Ten gdy usłyszał, iż Jezus przyszedł z Żydowskiej ziemie do Galilei, poszedł do niego i prosił go, aby zstąpił a uzdrowił syna jego; bo poczynał umierać.
John	J	50	4	48	Rzekł tedy do niego Jezus: Jeźli znaków i cudów nie ujrzycie, nie wierzycie.
John	J	50	4	49	Rzekł do niego królik: Panie! zstąp pierwej, niż umrze syn mój.
John	J	50	4	50	Rzekł mu Jezus: Idź, syn twój żyw jest. Uwierzył człowiek mowie, którą mu powiedział Jezus, i szedł.
John	J	50	4	51	A gdy on już zstępował, zabieżeli mu słudzy i oznajmili, mówiąc, iż syn jego żywię.
John	J	50	4	52	Pytał się tedy od nich godziny, której mu się polepszyło. I rzekli mu: Iż wczora siódmej godziny opuściła go gorączka.
John	J	50	4	53	Poznał tedy ojciec, iż ona godzina była, której mu rzekł Jezus: Syn twój żywię. I uwierzył sam i wszystek dom jego.
John	J	50	4	54	Ten zasię wtóry znak uczynił Jezus, przyszedłszy z Żydowskiej ziemie do Galilei.
John	J	50	5	1	Potem był dzień święty Żydowski, i wstąpił Jezus do Jeruzalem.
John	J	50	5	2	A jest w Jeruzalem owcza sadzawka, którą po Żydowsku zowią Bethsaida, mająca pięć krużganków.
John	J	50	5	3	W tych leżało mnóstwo wielkie niemocnych, ślepych, chromych, wyschłych, którzy czekali poruszenia wody.
John	J	50	5	4	A Anioł Pański zstępował czasu pewnego w sadzawkę, i wzruszała się woda. A kto pierwszy wstąpił do sadzawki po wzruszeniu wody, stawał się zdrowym, jakąbykolwiek zjęty był niemocą.
John	J	50	5	5	A był tam niektóry człowiek trzydzieści i ośm lat mając w niemocy swej.
John	J	50	5	6	Tego ujrzawszy Jezus leżącego, i poznawszy, że już długi czas miał, rzekł mu: Chcesz być zdrów?
John	J	50	5	7	Odpowiedział mu chory: Panie! nie mam człowieka, żeby mię wpuścił do sadzawki, gdy bywa poruszona woda; bo gdy ja przychodzę, inszy zstępuje przedemną.
John	J	50	5	8	Rzekł mu Jezus: Wstań, weźmij łoże twe, a chodź.
John	J	50	5	9	I natychmiast zdrowym się stał on człowiek, i wziął łoże swe i chodził. A był szabbat dnia onego.
John	J	50	5	10	Mówili tedy Żydowie onemu, który był uzdrowiony: Szabbat jest, nie godzi się tobie łoża twego nosić.
John	J	50	5	11	Odpowiedział im: Który mię zdrowym uczynił, on mi rzekł: Weźmij łoże twe, a chodź.
John	J	50	5	12	Pytali go tedy: Któryż jest ten człowiek, coć powiedział: Weźmij łoże twoje, a chodź?
John	J	50	5	13	A on uzdrowiony nie wiedział, kto był; albowiem Jezus schronił się od rzesze, która była na miejscu.
John	J	50	5	14	Potem go Jezus znalazł w kościele i rzekł mu: Otoś się stał zdrowym, już nie grzesz, abyć się co gorszego nie stało.
John	J	50	5	15	Odszedł on człowiek i oznajmił Żydom, iż Jezus jest, który go zdrowym uczynił.
John	J	50	5	16	Dlatego Żydowie prześladowali Jezusa, że to czynił w szabbat.
John	J	50	5	17	Lecz im Jezus odpowiedział: Ojciec mój aż dotąd działa, i Ja działam.
John	J	50	5	18	Dlatego tedy więcej szukali Żydowie zabić go, iż nie tylko gwałcił szabbat, ale też Boga powiadał być Ojcem swoim, czyniąc się równym Bogu.
John	J	50	5	19	Odpowiedział tedy Jezus i rzekł im: Zaprawdę, zaprawdę mówię wam, nie może Syn sam od siebie nic czynić, jedno, co ujrzy Ojca czyniącego; albowiem cokolwiek on czyni, to i Syn także czyni.
John	J	50	5	20	Bo Ojciec miłuje Syna i wszystko mu ukazuje, co sam czyni, i większe mu nad te uczynki okaże, abyście się wy dziwowali.
John	J	50	5	21	Albowiem jako Ojciec wzbudza umarłe i ożywia, tak i Syn, które chce, ożywia.
John	J	50	5	22	Bo Ojciec nikogo nie sądzi, lecz wszystek sąd dał Synowi,
John	J	50	5	23	Aby wszyscy czcili Syna, jako czczą Ojca. Kto nie czci Syna, nie czci Ojca, który go posłał,
John	J	50	5	24	Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam, iż kto słowa mego słucha, a wierzy onemu, który mię posłał, ma żywot wieczny i nie przyjdzie na sąd, ale przeszedł z śmierci do żywota.
John	J	50	5	25	Zaprawdę, zaprawdę wam powiadam: Żeć idzie godzina i teraz jest, gdy umarli usłyszą głos Syna Bożego, a którzy usłyszą, ożyją.
John	J	50	5	26	Albowiem jako Ojciec ma żywot sam w sobie, tak dał i Synowi, aby miał żywot sam w sobie.
John	J	50	5	27	I dał mu władzą sąd czynić, iż jest Synem człowieczym.
John	J	50	5	28	Nie dziwujcież się temu; boć przychodzi godzina, w którą wszyscy, co są w grobiech, usłyszą głos Syna Bożego:
John	J	50	5	29	I wynidą, którzy dobrze czynili, na zmartwychwstanie żywota; a którzy złe czynili, na zmartwychwstanie sądu.
John	J	50	5	30	Nie mogę Ja sam od siebie nic czynić. Jako słyszę, sądzę, a sąd mój jest sprawiedliwy, iż nie szukam wolej mojej, ale wolej tego, który mię posłał.
John	J	50	5	31	Jeźli Ja sam o sobie daję świadectwo, świadectwo moje nie jest prawdziwe.
John	J	50	5	32	Inszy jest, który o mnie świadczy, i wiem, że prawdziwe jest świadectwo, które wydawa o mnie.
John	J	50	5	33	Wyście słali do Jana, i dał świadectwo prawdzie.
John	J	50	5	34	A Ja nie od człowieka świadectwo biorę, ale to mówię, abyście wy byli zbawieni.
John	J	50	5	35	Onci był świecą gorejącą i świecącą, a wyście się chcieli do czasu poradować w światłości jego.
John	J	50	5	36	Aleć Ja mam świadectwo większe niż Janowe; albowiem uczynki, które dał Ojciec, abych je wykonał, same uczynki, które Ja czynię, świadczą o mnie, iż mię Ojciec posłał.
John	J	50	5	37	A Ojciec, który mię posłał, onże świadectwo dał o mnie. I nie słyszeliście nigdy głosu jego, aniście osoby jego widzieli.
John	J	50	5	38	I słowa jego nie macie w sobie mieszkającego; iż, którego on posłał, temu wy nie wierzycie.
John	J	50	5	39	Rozbierajcie Pisma; bo się wam zda, że w nich żywot wieczny macie; a one są, które świadectwo dają o mnie.
John	J	50	5	40	A do mnie przyjść nie chcecie, abyście żywot mieli.
John	J	50	5	41	Chwały od ludzi nie biorę.
John	J	50	5	42	Alem poznał was, iż miłości Bożej nie macie w sobie.
John	J	50	5	43	Jam przyszedł w imię Ojca mego, a nie przyjmujecie mię: jeźli przyjdzie inny w imię swe, onego przyjmiecie.
John	J	50	5	44	Jakoż wy możecie wierzyć, którzy chwałę jeden od drugiego bierzecie, a chwały, która od samego Boga jest, nie szukacie?
John	J	50	5	45	Nie mniemajcież, abych Ja was oskarżać miał u Ojca: jest, który was oskarża, Mojżesz, w którym wy nadzieję macie.
John	J	50	5	46	Bo gdybyście wierzyli Mojżeszowi, podobnobyście i mnie wierzyli; bowiem on o mnie pisał.
John	J	50	5	47	Lecz jeźli jego Pismom nie wierzycie, jakoż moim słowom uwierzycie?
John	J	50	6	1	Potem Jezus odszedł za morze Galilejskie, które jest Tyberyadskie.
John	J	50	6	2	I szła za nim rzesza wielka, iż widzieli znaki, które czynił nad tymi, co chorzeli.
John	J	50	6	3	Wszedł tedy Jezus na górę i siedział tam z uczniami swymi.
John	J	50	6	4	A była blizko Pascha, dzień święty Żydowski.
John	J	50	6	5	Podniósłszy tedy oczy Jezus, ujrzawszy, iż wielka rzesza idzie do niego, rzekł do Filipa: Zkąd kupimy chleba, żeby ci jedli?
John	J	50	6	6	A mówił to, kusząc go; bo on wiedział, co miał czynić.
John	J	50	6	7	Odpowiedział mu Filip; Za dwieście groszy chleba nie dosyć im będzie, żeby każdy mało co wziął.
John	J	50	6	8	Rzekł mu jeden z uczniów jego, Andrzej, brat Symona Piotra:
John	J	50	6	9	Jest tu jedno pacholę, co ma pięcioro chleba jęczmiennego i dwie rybie; ale co to jest na tak wielu?
John	J	50	6	10	Rzekł tedy Jezus: Kaźcie ludziom usięść. A było trawy wiele na miejscu. A tak usiadło mężów w liczbie jakoby pięć tysięcy.
John	J	50	6	11	Wziął tedy Jezus chleb, a dzięki uczyniwszy, rozdał siedzącym, także i z ryb, ile chcieli.
John	J	50	6	12	A gdy się najedli, rzekł uczniom swoim: Zbierzcie, które zbyły ułomki, aby nie zginęły.
John	J	50	6	13	Zebrali tedy i napełnili dwanaście koszów z pięciorga chleba jęczmiennego, które zbywały tym, co jedli.
John	J	50	6	14	Oni tedy ludzie ujrzawszy cud, który Jezus uczynił, mówili: Iż ten jest prawdziwie prorok, który miał przyjść na świat.
John	J	50	6	15	Tedy Jezus poznawszy, iż mieli przyjść, aby go porwali i uczynili królem, uciekł zasię sam jeden na górę.
John	J	50	6	16	A gdy był wieczór, zstąpili uczniowie jego do morza.
John	J	50	6	17	A wsiadłszy w łódź, jechali za morze do Kapharnaum, a już się było zmierzchło: a Jezus był nie przyszedł do nich.
John	J	50	6	18	A morze z powstania wielkiego wiatru burzyć się poczynało.
John	J	50	6	19	Gdy tedy się odwieźli, jakoby na dwudziestu i piąci albo na trzydzieści stajów, ujrzeli Jezusa chodzącego po morzu a przybliżającego się ku łodzi, i ulękli się.
John	J	50	6	20	Lecz on im rzekł; Jam jest, nie bójcie się.
John	J	50	6	21	Chcieli go tedy wziąć do łodzi: a natychmiast łódź przypłynęła do ziemie, do której jechali.
John	J	50	6	22	Nazajutrz rzesza, która stała za morzem, bacząc, że tam nie było drugiej łodzi tylko jedna, a iż Jezus nie wszedł był w łódź z uczniami swymi, ale sami uczniowie jego ujechali:
John	J	50	6	23	A drugie łodzie nadeszły od Tyberyady, nie daleko miejsca, gdzie jedli chleb za dziękczynieniem Pańskiem:
John	J	50	6	24	Gdy tedy obaczyła rzesza, iż tam nie było Jezusa, ani uczniów jego, wsiedli w łódki i przypłynęli do Kapharnaum, szukając Jezusa.
John	J	50	6	25	A znalazłszy go za morzem, rzekli mu: Rabbi! kiedyś tu przybył?
John	J	50	6	26	Odpowiedział im Jezus i rzekł: Zaprawdę, zaprawdę mówię wam: Szukacie mię, nie iżeście widzieli cuda, ale iżeście chleb jedli i najedliście się.
John	J	50	6	27	Róbcie nie pokarm, który ginie, ale który trwa ku żywotowi wiecznemu, który wam da Syn człowieczy; albowiem tego Ojciec Bóg zapieczętował.
John	J	50	6	28	Rzekli tedy do niego: Cóż czynić mamy, abyśmy czynili uczynki Boże?
John	J	50	6	29	Odpowiedział Jezus i rzekł im: Toć jest dzieło Boże, abyście wierzyli w tego, którego on posłał.
John	J	50	6	30	Rzekli mu tedy: Cóż tedy ty za znak czynisz, abyśmy ujrzeli i wierzyli tobie? Cóż działasz?
John	J	50	6	31	Ojcowie nasi jedli mannę na puszczy, jako jest napisano: Chleb z nieba dał im jeść.
John	J	50	6	32	Rzekł im tedy Jezus: Zaprawdę, zaprawdę mówię wam: Nie Mojżesz wam dał chleb z nieba; ale Ojciec mój daje wam chleb z nieba prawdziwy.
John	J	50	6	33	Albowiem chleb Boży jest, który z nieba zstąpił, i dawa żywot światu.
John	J	50	6	34	Rzekli tedy do niego: Panie! daj nam zawżdy tego chleba, A Jezus im powiedział:
John	J	50	6	35	Jam jest chleb żywota; kto do mnie przychodzi, łaknąć nie będzie, a kto wierzy w mię, nigdy pragnąć nie będzie.
John	J	50	6	36	Alem wam powiedział, iżeście mię i widzieli, i nie wierzycie.
John	J	50	6	37	Wszystko, co mnie dawa Ojciec, do mnie przyjdzie, a tego, co do mnie przychodzi, nie wyrzucę precz.
John	J	50	6	38	Bom zstąpił z nieba, nie iżbych czynił wolą moje, ale wolą onego, który mię posłał.
John	J	50	6	39	A ta jest wola tego, który mię posłał. Ojca: abym nic z tego wszystkiego, co mi dał, nie stracił; ale bym to wskrzesił w ostateczny dzień.
John	J	50	6	40	A ta jest wola Ojca mego, który, mię posłał, iżby każdy, który widzi Syna, a wierzy weń, miał żywot wieczny: a Ja go wskrzeszę w ostatni dzień.
John	J	50	6	41	Szemrali tedy Żydowie o nim, iż był rzekł: Jam jest chleb żywy, który z nieba zstąpił.
John	J	50	6	42	I mówili: Izaż ten nie jest Jezus, syn Józephów, którego my ojca i matkę znamy: jakoż tedy ten powiada: Iżem z nieba zstąpił?
John	J	50	6	43	Odpowiedział tedy Jezus i rzekł im: Nie szemrzyjcie między sobą.
John	J	50	6	44	Żaden do mnie przyjść nie może, jeźli go Ojciec, który mię posłał, nie pociągnie: a Ja go wskrzeszę w ostateczny dzień.
John	J	50	6	45	Jest napisano w prorocech: I będą wszyscy uczniami Bożymi. Wszelki, kto słyszał od Ojca i nauczył się, przychodzi do mnie.
John	J	50	6	46	Nie iżećby kto Ojca widział, oprócz tego, który jest od Boga: ten widział Ojca.
John	J	50	6	47	Zaprawdę, zaprawdę wam powiadam: Kto wierzy w mię, ma żywot wieczny.
John	J	50	6	48	Jam jest chleb żywota.
John	J	50	6	49	Ojcowie wasi jedli mannę na puszczy, a pomarli.
John	J	50	6	50	Ten jest chleb z nieba zstępujący, aby jeźliby go kto pożywał, nie umarł.
John	J	50	6	51	Jam jest chleb żywy, którym z nieba zstąpił.
John	J	50	6	52	jeźliby kto pożywał tego chleba, żyć będzie na wieki; a chleb, który Ja dam, jest moje ciało za żywot świata.
John	J	50	6	53	Swarzyli się tedy Żydowie między sobą, mówiąc: Jakoż nam ten może dać ciało swe ku jedzeniu?
John	J	50	6	54	Rzekł im tedy Jezus: Zaprawdę, zaprawdę wam powiadam: Jeźlibyście nie jedli ciała Syna człowieczego i nie pili krwie jego, nie będziecie mieć żywota w sobie.
John	J	50	6	55	Kto pożywa ciała mego i pije moje krew, ma żywot wieczny, a Ja go wskrzeszę w ostatni dzień.
John	J	50	6	56	Albowiem ciało moje prawdziwie jest pokarm, a krew moja prawdziwie jest napój.
John	J	50	6	57	Kto pożywa mego ciała a pije moje krew, we mnie mieszka, a Ja w nim.
John	J	50	6	58	Jako mię posłał żywiący Ojciec, i Ja żywię dla Ojca: a kto mnie pożywa, i on żyć będzie dla mnie.
John	J	50	6	59	Ten jest chleb, który z nieba zstąpił. Nie jako ojcowie wasi jedli mannę i pomarli. Kto pożywa tego chleba, żyć będzie na wieki.
John	J	50	6	60	To mówił w bóżnicy, ucząc w Kapharnaum.
John	J	50	6	61	Wiele ich tedy z uczniów jego, słuchając, mówili: Twarda jest ta mowa, i któż jej słuchać może?
John	J	50	6	62	A wiedząc Jezus sam w sobie, iż o tem szemrali uczniowie jego, rzekł im: To was gorszy?
John	J	50	6	63	Jeźli tedy obaczycie Syna człowieczego wstępującego, kędy był pierwej?
John	J	50	6	64	Duch jest, który ożywia, ciało nic nie pomaga: słowa, którem Ja wam mówił, duchem i żywotem są.
John	J	50	6	65	Ale są niektórzy z was, co nie wierzą; albowiem wiedział od początku Jezus, którzy byli, co nie wierzyli, i kto go wydać miał.
John	J	50	6	66	I mówił: Dlategom wam powiedział: Iż żaden nie może przyjść do mnie, jeźliby mu nie było dano od Ojca mojego.
John	J	50	6	67	Odtąd wiele uczniów jego poszli nawstecz i już z nim nie chodzili.
John	J	50	6	68	Rzekł tedy Jezus do dwunaściu: Zali i wy odejść chcecie?
John	J	50	6	69	Odpowiedział mu tedy Symon Piotr: Panie! do kogóż pójdziemy? słowa żywota wiecznego masz.
John	J	50	6	70	A my wierzymy i poznaliśmy, żeś ty jest Chrystus, Syn Boży. Odpowiedział im Jezus:
John	J	50	6	71	Izalim Ja nie dwunaście was obrał? a jeden z was jest djabeł.
John	J	50	6	72	A mówił o Judaszu Symonowym Iszkaryocie; bo go ten wydać miał, będąc jednym ze dwunaście.
John	J	50	7	1	Potem Jezus chodził po Galilei; bo nie chciał chodzić po Żydowskiej ziemi, iż Żydowie chcieli go zabić.
John	J	50	7	2	A był blizko dzień, święty Żydowski, Kuczki.
John	J	50	7	3	Rzekli tedy do niego bracia jego: Odejdź ztąd a idź do Żydowskiej ziemie, żeby i uczniowie twoi widzieć dzieła twe, które czynisz.
John	J	50	7	4	Albowiem żaden nic w skrytości nie czyni, a sam chce być na jawi. Jeźli te rzeczy czynisz, oznajmij sam siebie światu.
John	J	50	7	5	Bo i bracia jego weń nie wierzyli.
John	J	50	7	6	Rzekł im tedy Jezus: Czas mój jeszcze nie przyszedł; ale czas wasz zawżdy jest pogotowiu.
John	J	50	7	7	Nie może was mieć świat w nienawiści, ale mię ma w nienawiści; że Ja świadectwo wydawam o nim, iż sprawy jego są, złe.
John	J	50	7	8	Idźcie wy na ten dzień święty, Ja nie pójdę na ten dzień święty; bo mój czas jeszcze się nie wypełnił.
John	J	50	7	9	To powiedziawszy, został sam w Galilei.
John	J	50	7	10	A gdy poszli bracia jego, tedy i on poszedł na dzień święty, nie jawnie, ale jakoby potajemnie.
John	J	50	7	11	Szukali go tedy Żydowie w dzień święty, a mówili: Gdzie on jest?
John	J	50	7	12	I było o nim wielkie szemranie między rzeszą; bo jedni powiadali, że jest dobry, drudzy zasię mówili: Nie, ale zwodzi rzesze.
John	J	50	7	13	Wszakóż o nim żaden jawnie nie mówił dla bojaźni Żydów.
John	J	50	7	14	A gdy już było w pół święta, wszedł Jezus do kościoła i uczył.
John	J	50	7	15	I dziwowali się Żydowie, mówiąc: Jakoż ten umie Pismo, gdyż się nie nauczył?
John	J	50	7	16	Odpowiedział im Jezus i rzekł: Nauka moja nie jest moja, ale tego, który mię posłał.
John	J	50	7	17	Jeźli kto będzie chciał czynić wolą jego, dowie się o nauce, jeźli jest z Boga, czyli Ja sam z siebie mówię.
John	J	50	7	18	Kto z samego siebie mówi, chwały własnej szuka; lecz kto szuka chwały tego, który go posłał, ten jest prawdziwy, a niemasz w nim niesprawiedliwości.
John	J	50	7	19	Izali wam Mojżesz nie dał zakonu, a żaden z was nie czyni zakonu?
John	J	50	7	20	Przecz mię szukacie zabić? Odpowiedziała rzesza i rzekła: Djabelstwo masz, kto się szuka zabić?
John	J	50	7	21	Odpowiedział Jezus i rzekł im: Jedenem uczynek uczynił, a wszyscy się dziwujecie.
John	J	50	7	22	Dlatego wam dał Mojżesz obrzezanie, (nie iżby było z Mojżesza, ale z ojców), i obrzezujecie w szabbat człowieka.
John	J	50	7	23	Jeźliż człowiek przyjmuje obrzezanie w szabbat, żeby się nie gwałcił zakon Mojżeszów, na mię się gniewacie, żem wszystkiego człowieka uzdrowił w szabbat?
John	J	50	7	24	Nie sądźcie według widzenia, ale sądźcie sądem sprawiedliwym.
John	J	50	7	25	Mówili tedy niektórzy z Jerozolimy: Izali nie ten jest, którego szukają zabić?
John	J	50	7	26	Lecz oto jawnie mówi, a nic mu nie mówią. Zali prawdziwie poznali książęta, iż ten jest Chrystus?
John	J	50	7	27	Ale tego znamy, zkąd jest; lecz gdy przyjdzie Chrystus, nikt nie wzwie, zkądby był.
John	J	50	7	28	Wołał tedy Jezus w kościele, ucząc a mówiąc: I mnie znacie, i zkądem jest, wiecie, a nie przyszedłem sam od siebie; ale jest prawdziwy, który mię posłał, którego wy nie znacie.
John	J	50	7	29	Ja go znam; bom od niego jest, a on mię posłał.
John	J	50	7	30	Chcieli go tedy poimać: a żaden się nań ręką nie targnął; bo jeszcze nie przyszła była godzina jego.
John	J	50	7	31	A wiele z rzeszej uwierzyło weń i mówili; Chrystus kiedy przyjdzie, azaż więcej cudów uczyni, niż które ten czyni?
John	J	50	7	32	Usłyszeli Pharyzeuszowie, iż to o nim rzesza szemrała, i posłali książęta i Pharyzeuszowie sługi, aby go pojmali.
John	J	50	7	33	Rzekł im tedy Jezus: Jeszcze mały czas jestem z wami, a idę do tego, który mię posłał.
John	J	50	7	34	Szukać mię będziecie, a nie najdziecie: a gdziem Ja jest, wy przyjść nie możecie.
John	J	50	7	35	Mówili tedy Żydowie między sobą: Dokądże ten pójdzie, iż my go nie najdziemy? Czyli pójdzie do rozproszenia poganów i będzie uczył pogany?
John	J	50	7	36	Cóż to za mowa, którą wyrzekł: Szukać mię będziecie, a nie znajdziecie, a gdziem Ja jest, wy przyjść nie możecie?
John	J	50	7	37	A w ostateczny dzień wielki święta stał Jezus i wołał, mówiąc: Jeźli kto pragnie, niech do mnie przyjdzie, a pije.
John	J	50	7	38	Kto wierzy w mię, jako mówi Pismo, rzeki wody żywej popłyną z żywota jego.
John	J	50	7	39	(A to mówił o Duchu, którego wziąć mieli wierzący weń; albowiem jeszcze nie był Duch dany; bo Jezus jeszcze nie był uwielbiony.)
John	J	50	7	40	Tedy z onej rzeszej usłyszawszy te słowa jego, mówili: Ten jest prawdziwie prorokiem.
John	J	50	7	41	Drudzy mówili: Ten jest Chrystus. A drudzy powiadali: Azaż Chrystus przyjdzie z Galilei?
John	J	50	7	42	Izaż Pismo nie powiada, iż Chrystus przyjdzie z nasienia Dawidowego, a z Bethlehem miasteczka, gdzie był Dawid?
John	J	50	7	43	Stało się tedy rozerwanie dla niego między rzeszą.
John	J	50	7	44	A niektórzy z nich chcieli go poimać, ale się nań żaden ręką nie targnął.
John	J	50	7	45	Przyszli tedy słudzy do najwyższych kapłanów i Pharyzeuszów, a oni im rzekli: Czemuście go nie przywiedli?
John	J	50	7	46	Odpowiedzieli słudzy: Nigdy tak człowiek nie mówił, jako ten człowiek.
John	J	50	7	47	Odpowiedzieli im tedy Pharyzeuszowie: Alboście i wy zwiedzieni?
John	J	50	7	48	Izaż który z książąt albo z Pharyzeuszów uwierzył weń?
John	J	50	7	49	Ale ten gmin, który nie umie zakonu; przeklęci są.
John	J	50	7	50	Rzekł do nich Nikodem; on który w nocy przyszedł do niego, który był jeden z nich:
John	J	50	7	51	Izali zakon nasz sądzi człowieka, jeźliby pierwej nie usłyszał od niego i zrozumiał, co czyni?
John	J	50	7	52	Odpowiedzieli i rzekli mu: Alboś i ty jest Galilejczyk? Rozbieraj Pismo a obacz, że z Galilei prorok nie powstaje.
John	J	50	7	53	I wrócili się każdy do domu swego.
John	J	50	8	1	A Jezus poszedł na górę Oliwną.
John	J	50	8	2	A raniuczko zasię przyszedł do kościoła, a wszystek lud przyszedł do niego; a siadłszy uczył je.
John	J	50	8	3	I przywiedli Doktorowie i Pharyzeuszowie niewiastę, którą na cudzołóztwie zastano, i postawili ją w pośrodku i rzekli mu:
John	J	50	8	4	Nauczycielu! tę niewiastę teraz zastano w cudzołóztwie.
John	J	50	8	5	A w zakonie rozkazał nam IMojżesz takie kamionować. Ty tedy co mówisz?
John	J	50	8	6	A to mówili, kusząc go, aby go oskarżyć mogli. A Jezus schyliwszy się nadół, pisał palcem na ziemi.
John	J	50	8	7	Gdy tedy nie przestawali go pytać, podniósł się i rzekł im: Kto z was bez grzechu jest, niech na nię pierwszy rzuci kamień.
John	J	50	8	8	A zasię schyliwszy się, pisał na ziemi.
John	J	50	8	9	A usłyszawszy, jeden za drugim wychodzili, począwszy od starszych: i został sam Jezus, a niewiasta w pośrodku stojąca.
John	J	50	8	10	A podniósłszy się Jezus, rzekł jej: Niewiasto! gdzież są, co na cię skarżyli? żaden cię nie potępił?
John	J	50	8	11	Która rzekła: Żaden, Panie! A Jezus powiedział: I Ja ciebie nie potępię. Idź, a już więcej nie grzesz.
John	J	50	8	12	Zasię im tedy mówił Jezus, rzekąc: Jam jest światłość świata; kto za mną idzie, nie chodzi w ciemności, ale będzie miał światłość żywota.
John	J	50	8	13	Rzekli mu tedy Pharyzeuszowie: Ty sam o sobie świadectwo wydajesz, świadectwo twe nie jest prawdziwe.
John	J	50	8	14	Odpowiedział Jezus i rzekł im: Chociaż Ja świadectwo daję sam o sobie, prawdziwe jest świadectwo moje; bo wiem, zkądem przyszedł i dokąd idę; lecz wy nie wiecie, zkąd przychodzę, albo dokąd idę.
John	J	50	8	15	Wy wedle ciała sądzicie: Ja nikogo nie sądzę.
John	J	50	8	16	A jeźli Ja sądzę, sąd mój jest prawdziwy; bo nie jestem sam, ale Ja, i który mię posłał, Ojciec.
John	J	50	8	17	A w zakonie waszym jest napisano, iż dwojga ludzi świadectwo prawdziwe jest.
John	J	50	8	18	Jam jest, który sam o sobie daję świadectwo, i wydaje świadectwo o mnie Ojciec, który mię posłał.
John	J	50	8	19	Mówili mu tedy: Gdzie jest twój Ojciec? Odpowiedział Jezus: Ani mnie znacie, ani Ojca mego; byście mię znali, snadźbyście i Ojca mego znali.
John	J	50	8	20	Te słowa mówił Jezus w skarbnicy, ucząc w kościele: a żaden go nie poimał; bo jeszcze nie przyszła godzina jego.
John	J	50	8	21	Rzekł im tedy zasię Jezus: Ja idę, i będziecie mię szukać i w grzechu waszym pomrzecie. Gdzie Ja idę, wy przyjść nie możecie.
John	J	50	8	22	Mówili tedy Żydowie: Alboć się sam zabije? że rzekł: Gdzie Ja idę, wy przyjść nie możecie.
John	J	50	8	23	I mówił im: Wyście z niskości, a Jam z wysokości. Wyście z tego świata, a Jam nie jest z tego świata.
John	J	50	8	24	Przetom wam powiedział, iż pomrzecie w grzechach waszych; bo jeźliż nie uwierzycie, żem Ja jest, pomrzecie w grzechu waszym.
John	J	50	8	25	Mówili mu tedy: Któżeś ty jest? Rzekł im Jezus: Początek, który i mówię wam.
John	J	50	8	26	Mam o was wiele mówić i sądzić; lecz ten, który mię posłał, jest prawdziwy, a Ja, com słyszał od niego, to powiadam na świecie.
John	J	50	8	27	A nie rozumieli, że Ojcem swoim Boga nazywał.
John	J	50	8	28	Rzekł im tedy Jezus: Gdy podniesiecie Syna człowieczego, tedy poznacie, żem Ja jest, a sam z siebie nic nie czynię; ale jako mię nauczył Ojciec, to mówię.
John	J	50	8	29	A który mię posłał, zemną jest, i nie zostawił mię samego; bo Ja, co się mu podoba, zawżdy czynię.
John	J	50	8	30	To gdy on mówił, wiele ich weń uwierzyło.
John	J	50	8	31	Mówił tedy Jezus do tych, co mu uwierzyli. Żydów: Jeźli wy trwać będziecie przy mowie mojej, prawdziwie uczniami moimi będziecie:
John	J	50	8	32	I poznacie prawdę, a prawda was wyswobodzi.
John	J	50	8	33	Odpowiedzieli mu: Jesteśmy nasienie Abrahamowe, a nigdyśmy nikomu nie służyli; jakoż ty mówisz? Wolnymi będziecie.
John	J	50	8	34	Odpowiedział im Jezus: Zaprawdę, zaprawdę mówię wam: Iż wszelki, który czyni grzech, jest sługą grzechu.
John	J	50	8	35	Lecz sługa nie mieszka w domu na wieki, syn mieszka na wieki.
John	J	50	8	36	A przetóż jeźli was Syn wyswobodzi, prawdziwie wolni będziecie.
John	J	50	8	37	Wiem, żeście synowie Abrahamowi: ale szukacie mię zabić, iż mowa moja nie ma u was miejsca.
John	J	50	8	38	Ja powiadam, com widział u Ojca, a wy czynicie, coście widzieli u ojca waszego.
John	J	50	8	39	Odpowiedzieli i rzekli mu: Ojciec nasz jest Abraham. Rzekł im Jezus: Jeźliście synowie Abrahamowi, czyńcież uczynki Abrahamowe.
John	J	50	8	40	Lecz teraz szukacie mię zabić, człowieka, którym wam mówił prawdę, którąm słyszał od Boga: tegoć nie czynił Abraham.
John	J	50	8	41	Wy czynicie uczynki ojca waszego. Rzekli mu tedy: Myśmy się z cudzołóztwa nie zrodzili, jednegóż ojca mamy, Boga.
John	J	50	8	42	Rzekł im tedy Jezus: Być był Bóg ojcem waszym, wżdybyście mię miłowali; albowiemem Ja z Boga wyszedł i przyszedł; bomci nie od siebie przyszedł, ale mię on posłał.
John	J	50	8	43	Czemu mowy mojej nie zrozumiewacie? iż nie możecie słuchać mowy mojej.
John	J	50	8	44	Wy z ojca djabła jesteście, a pożądliwości ojca waszego czynić chcecie. On był mężobójcą od początku, i w prawdzie nie został; bo w nim niemasz prawdy; gdy mówi kłamstwo, z własnego mówi, iż jest kłamcą, i ojcem jego.
John	J	50	8	45	A Ja jeźli prawdę mówię, nie wierzycie mi.
John	J	50	8	46	Kto z was dowiedzie na mię grzechu? Jeźli prawdę mówię, czemu mi nie wierzycie?
John	J	50	8	47	Kto z Boga jest, słów Bożych słucha; dlatego wy nie słuchacie, że nie jesteście z Boga.
John	J	50	8	48	Odpowiedzieli tedy Żydowie i rzekli mu: Izali my nie dobrze mówiemy, żeś ty jest Samarytan i czarta masz?
John	J	50	8	49	Odpowiedział Jezus: Ja czarta nie mam, ale czczę Ojca mego; a "wyście mnie nie uczcili.
John	J	50	8	50	A Jać nie szukam chwały swej: jest, który szuka i sądzi.
John	J	50	8	51	Zaprawdę, zaprawdę mówię wam: Jeźli kto zachowa mowę moje, śmierci nie ogląda na wieki.
John	J	50	8	52	Rzekli tedy Żydowie: Teraześmy poznali, że czarta masz. Abraham umarł i prorocy, a ty powiadasz: Jeźliby kto strzegł mowy mojej, nie skosztuje śmierci na wieki.
John	J	50	8	53	Izaś ty jest większy nad ojca naszego Abrahama, który umarł? i prorocy pomarli; czem się sam czynisz?
John	J	50	8	54	Odpowiedział Jezus: Jeźli się Ja sam chwalę, chwała moja nic nie jest. Jest Ojciec mój, który mię uwielbia: którego wy powiadacie, iż jest Bogiem waszym.
John	J	50	8	55	A nie poznaliście go, ale Ja go znam: i jeźliby eh rzekł, że go nie znam, będę podobnym wam kłamcą; ale go znam i mowy jego strzegę.
John	J	50	8	56	Abraham, ojciec wasz, z radością żądał, aby oglądał dzień mój: i oglądał i weselił się.
John	J	50	8	57	Rzekli tedy Żydowie do niego: Piącidziesiąt lat jeszcze nie masz, a Abrahamaś widział?
John	J	50	8	58	Rzekł im Jezus: Zaprawdę, zaprawdę mówię wam: Pierwej niż Abraham się stał, Jam jest.
John	J	50	8	59	Porwali tedy kamienie, aby nań ciskali; lecz Jezus zataił się i wyszedł z kościoła.
John	J	50	9	1	A mimo idąc Jezus, ujrzał człowieka ślepego od narodzenia.
John	J	50	9	2	I spytali go uczniowie jego: Rabbi! kto zgrzeszył, ten, czyli rodzicy jego, iż się ślepym narodził?
John	J	50	9	3	Odpowiedział Jezus. Ani ten zgrzeszył, ani rodzicy jego; ale żeby się sprawy Boże w nim okazały.
John	J	50	9	4	Mnie potrzeba sprawować sprawy onego, który mię posłał, pokąd dzień jest: nadchodzi noc, gdy żaden nie będzie mógł sprawować.
John	J	50	9	5	Pókim jest na świecie, jestem światłością świata.
John	J	50	9	6	Rzekłszy to, plunął na ziemię, a uczynił błoto z śliny i pomazał błotem oczy jego.
John	J	50	9	7	I rzekł mu: Idź, umyj się w sadzawce Syloe, (co się wykłada: Posłany), Poszedł tedy i umył się, i przyszedł widząc.
John	J	50	9	8	Sąsiedzi tedy i którzy go przedtem widali, że był żebrakiem, mówili: Izali ten nie jest, który siadał i żebrał? Jedni mówili: Iż ten jest.
John	J	50	9	9	A drudzy: Nie, ale mu jest podobny. A on mówił, iżem ja jest.
John	J	50	9	10	Mówili mu tedy: Jakoż ci się oczy otworzyły?
John	J	50	9	11	Odpowiedział: Człowiek on, którego zowią Jezusem, uczynił błoto i pomazał oczy me, a rzekł mi: Idź do sadzawki Syloe, a umyj się. I szedłem, umyłem się i widzę.
John	J	50	9	12	I rzekli mu: Gdzież on jest? Powiedział: Nie wiem.
John	J	50	9	13	Przywiedli tego do Pharyzeuszów, który był ślepym.
John	J	50	9	14	A szabbat był, gdy Jezus uczynił błoto i otworzył oczy jego.
John	J	50	9	15	Znowu go tedy pytali Pharyzeuszowie, jako przejrzał? A on im odpowiedział: Włożył mi błota na oczy, i umyłem się i widzę.
John	J	50	9	16	Mówili tedy niektórzy z Pharyzeuszów: Ten człowiek nie jest od Boga, który nie chowa szabbatu. A drudzy mówili: Jakoż może człowiek grzeszny te cuda czynić? i było rozerwanie między nimi.
John	J	50	9	17	Rzekli tedy ślepemu powtóre: Ty co mówisz o onym, co otworzył oczy twoje? A on powiedział: Iż jest prorokiem.
John	J	50	9	18	Nie wierzyli tedy Żydowie o nim, żeby był ślepym i przejrzał, aż wezwali rodziców onego, który przejrzał.
John	J	50	9	19	I pytali ich, mówiąc: Tenże jest syn wasz, którego wy powiadacie, iż się ślepo narodził? jakoż tedy teraz wddzi?
John	J	50	9	20	Odpowiedzieli im rodzicy jego i rzekli: Wiemy, żeć to jest syn nasz a iż się ślepo narodził;
John	J	50	9	21	Lecz jako teraz wddzi, nie wiemy; albo kto otworzył oczy jego, my nie wiemy: samego pytajcie, ma lata, niech sam o sobie powie.
John	J	50	9	22	To mówili rodzicy jego, iż się bali Żydów; albowiem już się byli zmówili Żydowie, iż jeźliby go kto wyznał być Chrystusem, aby był z bóżnice wyrzucon.
John	J	50	9	23	Dlatego powiedzieli rodzicy jego: Iż ma lata, pytajcie samego.
John	J	50	9	24	Wezwali tedy powtóre człowieka, który był ślepym, i rzekli mu: Daj chwałę Bogu; my wiemy, iż ten człowiek grzeszny jest.
John	J	50	9	25	Rzekł im tedy on: Jeźli grzeszny jest, nie wiem; jedno wiem: iż bywszy ślepym, teraz widzę.
John	J	50	9	26	Rzekli mu tedy: Cóż ci uczynił? jakoć otworzył oczy?
John	J	50	9	27	Odpowiedział im: Juzem wam powiedział, i słyszeliście: przeczże znowu słyszeć chcecie? zali i wy chcecie być uczniami jego?
John	J	50	9	28	Złorzeczyli mu tedy i mówili: Ty bądź jego uczniem, a my jesteśmy Mojżeszowymi uczniami.
John	J	50	9	29	My wiemy, że Bóg do Mojżesza mówił; lecz tego, zkądby był, nie wiemy.
John	J	50	9	30	Odpowiedział on człowiek i rzekł im: Wtem iście dziwno jest, że wy nie wiecie, zkąd jest, a otworzył oczy moje.
John	J	50	9	31	A wiemy, iż grzesznych Bóg nie wysłuchawa; ale jeźli kto jest chwalcą Bożym a wolą jego czyni, tego wysłuchawa.
John	J	50	9	32	Od wieku nie słychano, aby kto otworzył oczy ślepo narodzonego.
John	J	50	9	33	Gdyby ten nie był od Boga, nie mógłby nic uczynić.
John	J	50	9	34	Odpowiedzieli i rzekli mu: W grzechacheś się narodził wszystek, a ty nas uczysz? I precz go wyrzucili.
John	J	50	9	35	Usłyszał Jezus, iż go precz wyrzucili, a nalazłszy go, rzekł mu: Ty wierzysz w Syna Bożego?
John	J	50	9	36	Odpowiedział on i rzekł: Który jest, Panie! aby eh weń wierzył?
John	J	50	9	37	I rzekł mu Jezus: I widziałeś go, i który mówi z tobą, onci jest.
John	J	50	9	38	A on rzekł: Wierzę, Panie! i upadłszy, uczynił mu pokłon.
John	J	50	9	39	I rzekł Jezus: Na sądem Ja przyszedł na ten świat, aby ci, którzy nie widzą, widzieli, a którzy widzą, ślepymi się stali.
John	J	50	9	40	I usłyszeli niektórzy z Pharyzeuszów, którzy byli z nim, i rzekli mu: Zali i my jesteśmy ślepymi?
John	J	50	9	41	Rzekł im Jezus: Byście byli ślepymi, nie mielibyście grzechu; lecz teraz mówicie: Iż widzimy. Grzech wasz zostawa.
John	J	50	10	1	Zaprawdę, zaprawdę mówię wam: Kto nie wchodzi przeze drzwi do owczarnie owiec, ale wschodzi inędy, ten jest złodziej i zbójca.
John	J	50	10	2	Lecz który wchodzi przeze drzwi, pasterzem jest owiec.
John	J	50	10	3	Temu odźwierny otwiera, a owce słuchają głosu jego, i nazywa owce swe mianowicie i wywodzi je.
John	J	50	10	4	A gdy wypuści owce swe, idzie przed niemi, a owce idą za nim; bowiem znają głos jego.
John	J	50	10	5	A za cudzym nie idą, ale uciekają od niego; bo nie znają głosu obcych.
John	J	50	10	6	Tę przypowieść powiedział im Jezus; lecz oni nie zrozumieli, co im powiadał.
John	J	50	10	7	Rzekł im tedy zasię Jezus: Zaprawdę, zaprawdę wam powiadam: Iżem Ja jest drzwiami owiec.
John	J	50	10	8	Wszyscy, ile ich przyszło, złodzieje są i zbójcy, i ich nie słuchały owce.
John	J	50	10	9	Jam jest drzwiami. Przez mię jeźli kto wnidzie, zbawion będzie: i wnidzie i wynidzie i pastwisko znajdzie.
John	J	50	10	10	Złodziej nie przychodzi, jedno żeby kradł a zabijał i tracił: Jam przyszedł, aby żywot miały i obficiéj miały.
John	J	50	10	11	Jam jest pasterz dobry: dobry pasterz duszę swą daje za owce swoje.
John	J	50	10	12	Lecz najemnik, i który nie jest pasterzem, którego nie są owce własne, widzi wilka przychodzącego i opuszcza owce i ucieka; a wilk porywa i rozpłasza owce.
John	J	50	10	13	A najemnik ucieka, iż jest najemnikiem i nie ma pieczy o owcach.
John	J	50	10	14	Jam jest pasterz dobry i znam moje, i znają mię moje.
John	J	50	10	15	Jako mię zna Ojciec, i Ja znam Ojca, a duszę moję kładę za owce moje.
John	J	50	10	16	I drugie owce mam, które nie są z téj owczarniéj, i one potrzeba abych przywiódł: i słuchać będą głosu mego, i stanie się jedna owczarnia i jeden pasterz.
John	J	50	10	17	Dlatego mię miłuje Ojciec, iż Ja kłądę duszę moję, abych ją zasię wziął.
John	J	50	10	18	Nikt jéj nie bierze odemnie, ale Ja kładę ją sam od siebie: i mam moc położyć ją, a mam moc zasię wziąć ją. To rozkazanie wziąłem od Ojca mego.
John	J	50	10	19	Stała się zaś różnica między Żydy dla tych mów.
John	J	50	10	20	I mówiło ich wiele z nich: Djabelstwo ma i szaleje, czemuż go słuchacie?
John	J	50	10	21	Drudzy mówili: Teć słowa nie są djabelstwo mającego. Izali czart ślepych oczy otwarzać może?
John	J	50	10	22	A było w Jeruzalem poświęcenie kościoła, i zima była.
John	J	50	10	23	A Jezus chodził w kościele w krużganku Salomonowym.
John	J	50	10	24	Obstąpili go tedy Żydowie, a rzekli mu: Dokądże duszę naszę na rzeczy trzymasz? Jeźliś ty jest Chrystus, powiedz nam jawnie.
John	J	50	10	25	Odpowiedział im Jezus: Powiadam wam, a nie wierzycie; sprawy, które Ja czynię w imię Ojca mego, te o mnie świadectwo dają.
John	J	50	10	26	Ale wy nie wierzycie, iż nie jesteście z owiec moich.
John	J	50	10	27	Owce moje słuchają głosu mego, a Ja je znam, i idą za mną.
John	J	50	10	28	Ja im wieczny żywot dawam: i nie zginą na wieki, ani ich żaden wydrze z ręki mojéj.
John	J	50	10	29	Ojciec mój, co mi je dał, większy jest nadewszystko: a żadnej nie może wydrzeć z rąk Ojca mego.
John	J	50	10	30	Ja i Ojciec jedno jesteśmy.
John	J	50	10	31	Porwali tedy kamienie Żydowie, aby go ukamionowali.
John	J	50	10	32	Odpowiedział im Jezus: Wiele dobrych uczynków ukazałem wam z Ojca mego, dla którego uczynku z tych kamionujecie mię?
John	J	50	10	33	Odpowiedzieli mu Żydowie: Dla dobrego uczynku nie kamionujemy cię, ale dla bluźnierstwa, a iż ty będąc człowiekiem, czynisz się sam Bogiem.
John	J	50	10	34	Odpowiedział im Jezus: Zali nie jest napisano w zakonie waszym: Iż Jam rzekł: Bogowie jesteście?
John	J	50	10	35	Jeźliżeć one nazwał bogami, do których stała się Boża mowa, a nie może być Pismo skażone:
John	J	50	10	36	Którego Ojciec posłał na świat, wy powiadacie: Że bluźnisz, iżem rzekł: Jestem Synem Bożym?
John	J	50	10	37	Jeźliż nie czynię spraw Ojca mego, nie wierzcie mi.
John	J	50	10	38	A jeźli czynię, chociażbyście mnie wierzyć nie chcieli, wierzcież uczynkom, abyście poznali i wierzyli, że Ojciec jest we mnie, a Ja w Ojcu.
John	J	50	10	39	Szukali tedy go poimać, i wyszedł z rąk ich.
John	J	50	10	40	I odszedł zasię za Jordan na ono miejsce, gdzie pierwéj Jan chrzcił, i tam mieszkał.
John	J	50	10	41	A wiele ich do niego przychodziło i mówili: Iż Janci żadnego znaku nie uczynił.
John	J	50	10	42	A wszystko, cokolwiek Jan o tym opowiedział, prawda była. I wiele ich uwierzyło weń.
John	J	50	11	1	I był niektóry chory Łazarz z Bethanii, z miasteczka Maryi i Marthy, siostry jéj.
John	J	50	11	2	(A Marya była, która pomazała Pana maścią i utarła nogi jego włosy swojemi, któréj brat Łazarz chorował.)
John	J	50	11	3	Posłały tedy siostry jego do niego, mówiąc: Panie! oto, którego miłujesz, choruje.
John	J	50	11	4	A Jezus usłyszawszy, rzekł im: Choroba ta nie jest na śmierć, ale dla chwały Bożéj, aby był uwielbion Syn Boży przez nię.
John	J	50	11	5	A Jezus miłował Marthę i siostrę jej Maryą i Łazarza.
John	J	50	11	6	Gdy tedy usłyszał, że choruje, tedy przecie zmieszkał na onemże miejscu przez dwa dni.
John	J	50	11	7	Potem zasię rzekł uczniom swym: Idźmy zaś do Żydowskiéj ziemie.
John	J	50	11	8	Rzekli mu uczniowie: Rabbi! teraz chcieli cię Żydowie ukamionować, a zasię tam idziesz?
John	J	50	11	9	Odpowiedział Jezus: Aza nie dwanaście jest godzin dnia? Jeźli kto chodzi we dnie, nie obrazi się; bo widzi światło tego świata.
John	J	50	11	10	Ale jeźli chodzi w nocy, obrazi się; bo w nim światła niemasz.
John	J	50	11	11	To wymówił, a potem rzekł im: Łazarz, przyjaciel nasz, śpi, ale idę, abym go ze snu obudził.
John	J	50	11	12	Rzekli tedy uczniowie jego: Panie! jeźli śpi, będzie zdrów.
John	J	50	11	13	A Jezus mówił o śmierci jego; lecz oni mniemali, iż o zaśnieniu snem powiedział.
John	J	50	11	14	Na ten czas tedy Jezus powiedział im jawnie: Łazarz umarł.
John	J	50	11	15	I radem dla was, abyście wierzyli, iżem tam nie był; ale idźmy do niego.
John	J	50	11	16	Rzekł tedy Tomasz, który się wykłada Dydymus, do współuczniów: Pójdźmy i my, abyśmy z nim pomarli.
John	J	50	11	17	Przyszedł tedy Jezus i nalazł go już cztery dni w grobie mającego.
John	J	50	11	18	(A Bethania była blizko Jeruzalem, jakoby na piącinaście stajów.)
John	J	50	11	19	A przyszło było wiele Żydów do Marthy i Maryi, aby je cieszyli po bracie ich.
John	J	50	11	20	Martha tedy, skoro usłyszała, że Jezus idzie, zabieżała mu, a Marya doma siedziała.
John	J	50	11	21	Rzekła tedy Martha do Jezusa: Panie! byś tu był, nie umarłby był brat mój.
John	J	50	11	22	Lecz i teraz wiem, że o cokolwiek będziesz Boga prosił, dać Bóg.
John	J	50	11	23	Powiedział jéj Jezus: Zmartwychwstanie brat twój.
John	J	50	11	24	Rzekła mu Martha: Wiem, iż zmartwychwstanie w zmartwychwstaniu w ostatni dzień.
John	J	50	11	25	Rzekł jej Jezus: Jam jest zmartwychwstanie i żywot; kto w mię wierzy, choćby i umarł, żyw będzie.
John	J	50	11	26	A wszelki, który żywie a wierzy w mię, nie umrze na wieki. Wierzysz temu?
John	J	50	11	27	Powiedziała mu: Iście, Panie! jam uwierzyła, żeś ty jest Chrystus, Syn Boży, któryś na ten świat przyszedł.
John	J	50	11	28	A to rzekłszy, szła i milczkiem zawołała Maryi, siostry swojéj, mówiąc: Nauczyciel przyszedł i woła cię.
John	J	50	11	29	Ona skoro usłyszała, wnet wstała i przyszła do niego.
John	J	50	11	30	Bo Jezus jeszcze nie przyszedł był do miasteczka, ale był jeszcze na onem miejscu, gdzie mu zaszła była Martha.
John	J	50	11	31	Żydowie tedy, którzy z nią byli w domu a cieszyli ją, ujrzawszy Maryą, iż prędko wstała i wybieżała, szli za nią, mówiąc: Iż idzie do grobu, aby tam płakała.
John	J	50	11	32	Marya tedy, gdy przyszła, kędy był Jezus, ujrzawszy go, przypadła do nóg jego i rzekła mu: Panie! byś tu był, nie umarłby był brat mój.
John	J	50	11	33	Jezus tedy, gdy ją ujrzał płaczącą i Żydy, którzy z nią przyszli, płaczące, rozrzewnił się w duchu i wzruszył sam siebie.
John	J	50	11	34	I rzekł: Gdzieście go położyli? Powiedzieli mu: Panie! pójdź a oglądaj.
John	J	50	11	35	I zapłakał Jezus.
John	J	50	11	36	Mówili tedy Żydowie: Oto jako go miłował.
John	J	50	11	37	A niektórzy z nich mówili: Nie mógł ten, który otworzył oczy ślepo-narodzonego, uczynić, żeby był ten nie umarł?
John	J	50	11	38	Jezus tedy rozrzewniwszy się zaś sam w sobie, przyszedł do grobu. A była jaskinia, a kamień na niéj był położony.
John	J	50	11	39	Rzekł Jezus: Odejmijcie kamień. Rzekła mu Martha, siostra tego, który był umarł: Panie! jużci cuchnie; bo mu już czwarty dzień.
John	J	50	11	40	Powiedział jéj Jezus: Zażem ci nie rzekł, iż jeźli uwierzysz, oglądasz chwałę Bożą?
John	J	50	11	41	Odjęli tedy kamień. A Jezus podniósłszy oczy swe wzgórę, rzekł: Ojcze! dziękuję tobie, żeś mię wysłuchał.
John	J	50	11	42	A Jamci wiedział, że mię zawżdy wysłuchywasz; alem rzekł dla ludu, który około stoi, aby wierzyli, iżeś ty mię posłał.
John	J	50	11	43	To rzekłszy, zawołał głosem wielkim: Łazarzu, wynidź z grobu!
John	J	50	11	44	I natychmiast wyszedł, który był umarły, mając ręce i nogi związane chustkami, a twarz jego była chustką obwiązana. Rzekł im Jezus: Rozwiążcie go i puśćcie, aby szedł.
John	J	50	11	45	Wiele tedy z Żydów, którzy byli przyszli do Maryi i Marthy a widzieli, co uczynił Jezus, uwierzyli weń.
John	J	50	11	46	A niektórzy z nich szli do Pharyzeuszów i powiedzieli im, co uczynił Jezns.
John	J	50	11	47	Zebrali tedy najwyżsi kapłani i Pharyzeuszowie radę i mówili: Cóż czynimy? albowiem ten człowiek wiele cudów czyni.
John	J	50	11	48	Jeźli go tak zaniechamy, wszyscy weń uwierzą, i przyjdą Rzymianie, i wezmą nasze miejsce i naród.
John	J	50	11	49	A jeden z nich, Kaiphasz imieniem, będąc najwyższym kapłanem onego roku, rzekł im: Wy nic nie wiecie,
John	J	50	11	50	Ani myślicie, iż wam jest pożyteczno, żeby jeden człowiek umarł za lud, a nie wszystek naród zginął.
John	J	50	11	51	A tego nie mówił sam z siebie, ale będąc najwyższym kapłanem roku onego, prorokował, iż Jezus miał umrzeć za naród.
John	J	50	11	52	A nie tylko za naród, ale żeby syny Boże, którzy byli rozproszeni, zgromadził w jedno.
John	J	50	11	53	Od onego tedy dnia umyślili, aby go zabili.
John	J	50	11	54	Jezus tedy już nie chodził jawnie między Żydy, ale odszedł do krainy blizko pustyni, do miasta, które zowią Effrem, i tam mieszkał z uczniami swymi.
John	J	50	11	55	A blizko była Pascha Żydowska; a wiele ich szło do Jeruzalem z krainy przed Paschą, aby samych siebie poświęcili.
John	J	50	11	56	Szukali tedy Jezusa i mówili jeden do drugiego, stojąc w kościele: Co mniemacie, iż nie przyszedł na dzień święty? A najwyżsi kapłani i Pharyzeuszowie wydali byli rozkazanie, jeźliby się kto dowiedział, gdzieby był, żeby oznajmił, aby go poimali.
John	J	50	12	1	Jezus tedy sześć dni przed Paschą przyszedł do Bethanii, kędy był Łazarz umarł, którego Jezus wskrzesił.
John	J	50	12	2	I sprawili mu tam wieczerzą, a Martha służyła, a Łazarz był jednym z siedzących z nimi u stołu.
John	J	50	12	3	Marya tedy wzięła funt olejku szpikanardowego drogiego i namazała nogi Jezusowe i utarła nogi jego włosami swojemi: i napełnił się dom wonności olejku.
John	J	50	12	4	Rzekł tedy jeden z uczniów jego, Judasz Iszkaryot, który go miał wydać:
John	J	50	12	5	Przecz tego olejku nie przedano za trzysta groszy, a nie dano ubogim?
John	J	50	12	6	A to mówił, nie iżby miał pieczą o ubogich, ale iż był złodziejem i mieszek mając, co wkładano, nosił.
John	J	50	12	7	Rzekł tedy Jezus: Zaniechajcie jéj, aby na dzień pogrzebu mego zachowała to.
John	J	50	12	8	Albowiem ubogie zawżdy z sobą macie, a mnie nie zawżdy macie.
John	J	50	12	9	Dowiedziała się tedy wielka rzesza z Żydów, iż tam jest: i przyszli, nie tylko dla Jezusa, ale żeby byli ujrzeli Łazarza, którego wzbudził od umarłych.
John	J	50	12	10	I umyślili przedniejsi kapłani, żeby i Łazarza zabili.
John	J	50	12	11	Bo wiele Żydów dla niego odstępowało i wierzyło w Jezusa.
John	J	50	12	12	A nazajutrz wielka rzesza, która była przyszła na święto, usłyszawszy, że Jezus idzie do Jeruzalem,
John	J	50	12	13	Nabrali gałęzi palmowych i wyszli naprzeciwko jemu, a wołali: Hosanna! błogosławiony, który idzie w imię Pańskie, król Izraelski.
John	J	50	12	14	I nalazł Jezus osiełka i wsiadł nań, jako napisano:
John	J	50	12	15	Nie bój się, córko Syońska! oto król twój jedzie, siedząc na źrebięciu oślice.
John	J	50	12	16	Tego z przodku nie rozumieli uczniowie jego; ale gdy był uwielbion Jezus, tedy wspomnieli, iż to było o nim napisano, i to mu uczynili.
John	J	50	12	17	Świadczyła tedy rzesza, która z nim była, kiedy Łazarza wyzwał z grobu i wskrzesił go od umarłych.
John	J	50	12	18	Dlatego téż wyszła przeciwko jemu rzesza, że słyszeli, iż on ten cud uczynił.
John	J	50	12	19	Mówili tedy Pharyzeuszowie między sobą,: Widzicie, iż nic nie pomagamy: oto wszystek świat za nim poszedł.
John	J	50	12	20	A byli niektórzy poganie z tych, którzy przyszli byli, żeby pokłon uczynili w dzień święty.
John	J	50	12	21	Ci tedy przyszli do Filipa, który był z Bethsaidy Galilejskiéj, i prosili go, mówiąc: Panie! chcemy Jezusa widzieć.
John	J	50	12	22	Szedł Filip i powiedział Andrzejowi. A Andrzej zasię i Filip powiedzieli Jezusowi.
John	J	50	12	23	A Jezus odpowiedział im, mówiąc: Przyszła godzina, aby był uwielbion Syn człowieczy.
John	J	50	12	24	Zaprawdę, zaprawdę mówię wam: Jeźli ziarno pszeniczne wpadłszy w ziemię, nie obumrze, samo zostawa; lecz jeźli obumrze, wielki owoc przynosi.
John	J	50	12	25	Kto miłuje duszę swą, traci ją, a kto nienawidzi dusze swojej na tym świecie, ku wiecznemu żywotowi strzeże jéj.
John	J	50	12	26	Jeźli mnie kto służy, niech za mną idzie, a gdziem Ja jest, tam i sługa mój będzie; jeźli mi kto będzie służył, uczci go Ojciec mój.
John	J	50	12	27	Teraz dusza moja zatrwożona jest, i cóż rzekę? Ojcze! wybaw mię z téj godziny; leczem dlatego przyszedł na tę godzinę.
John	J	50	12	28	Ojcze! uwielbij imię twoje. Przyszedł tedy głos z nieba: I uwielbiłem i jeszcze uwielbię.
John	J	50	12	29	Rzesza tedy, która stała i słyszała, mówiła, iż zagrzmiało. A drudzy mówili: Anioł mówił do niego.
John	J	50	12	30	Odpowiedział Jezus i rzekł: Nie dla mnie ten głos przyszedł, ale dla was.
John	J	50	12	31	Teraz jest sąd świata, teraz książę tego świata precz wyrzucone będzie.
John	J	50	12	32	A Ja jeźli będę podwyższon od ziemie, pociągnę wszystko do siebie.
John	J	50	12	33	(A mówił to, oznajmując, jakową śmiercią miał umrzeć.)
John	J	50	12	34	Odpowiedziała mu rzesza: Myśmy słyszeli z zakonu, że Chrystus trwa na wieki, a jakoż ty powiadasz: Potrzeba, aby był podwyższon Syn człowieczy? któryż to jest Syn człowieczy?
John	J	50	12	35	Rzekł im tedy Jezus: Jeszcze przez mały czas jest między wami światłość; chodźcie, póki światłość macie, żeby was ciemności nie ogarnęły: a kto w ciemności chodzi, nie wie, kędy idzie.
John	J	50	12	36	Póki światłość macie, wierzcie w światłość, abyście byli synami światłości. To powiedział Jezus i szedł i schronił się od nich.
John	J	50	12	37	A gdy tak wiele cudów czynił przed nimi, nie uwierzyli weń,
John	J	50	12	38	Aby się wypełniła mowa Izajasza proroka, którą powiedział: Panie! któż uwierzył słuchowi naszemu? a ramię Pańskie komu jest objawione?
John	J	50	12	39	Dlatego wierzyć nie mogli, iż jeszcze powiedział Izajasz:
John	J	50	12	40	Zaślepił oczy ich i zatwardził serce ich, aby oczyma nie widzieli i sercem nie zrozumieli i nawrócili się, i uzdrowił je.
John	J	50	12	41	To powiedział Izajasz, gdy widział chwałę jego, a mówił o nim.
John	J	50	12	42	Wszakże jednak i z książąt wiele ich weń uwierzyło: ale dla Pharyzeuszów nie wyznawali, aby nie byli z bóżnice wyrzuceni.
John	J	50	12	43	Bo umiłowali chwałę ludzką, więcéj, niż chwałę Bożą.
John	J	50	12	44	A Jezus wołał i mówił: Kto w mię wierzy, nie w mię wierzy, ale w tego, który mię posłał.
John	J	50	12	45	I kto mię widzi, widzi onego, który mię posłał.
John	J	50	12	46	Ja światłość przyszedłem na świat, aby każdy, który wierzy w mię, w ciemności nie mieszkał.
John	J	50	12	47	A jeźliby kto słuchał słów moich, a nie strzegł, Ja go nie sądzę; bom nie przyszedł, żebym sądził świat, ale żebym świat zbawił.
John	J	50	12	48	Kto mną gardzi, a nie przyjmuje słów moich, ma który go sądzi. Słowa, którem mówił, te go będą sądzić w dzień ostateczny.
John	J	50	12	49	Gdyżem Jaz siebie samego nie mówił, ale Ojciec, który mię posłał, ten mi dał rozkazanie, cobych mówić i powiadać miał.
John	J	50	12	50	I wiem, że rozkazanie jego jest żywot wieczny: a przeto, co Ja powiadam, jako mi mówił Ojciec, tak powiadam.
John	J	50	13	1	Przede dniem świętym Paschy, wiedząc Jezus, iż przyszła godzina jego, aby przeszedł z tego świata do Ojca, umiłowawszy swe, którzy byli na świecie, do końca je umiłował.
John	J	50	13	2	A odprawiwszy wieczerzą, gdy już był djabeł wrzucił w serce Judasza Symona, Iszkaryoty, żeby go wydał,
John	J	50	13	3	Wiedząc, iż mu wszystko dał Ojciec w ręce, a iż od Boga wyszedł i do Boga idzie:
John	J	50	13	4	Wstał od wieczerzéj i złożył szaty swe, a wziąwszy prześcieradło, przepasał się.
John	J	50	13	5	Potem nalał wody w miednicę i począł umywać nogi uczniów i ucierać prześcieradłem, którem się był przepasał.
John	J	50	13	6	Przyszedł tedy do Symona Piotra. I rzekł mu Piotr: Panie! ty mnie nogi umywasz?
John	J	50	13	7	Odpowiedział Jezus i rzekł mu. Co Ja czynię, ty teraz nie wiesz, ale dowiesz się potem.
John	J	50	13	8	Rzekł mu Piotr: Nie będziesz mi umywał nóg na wieki. Odpowiedział mu Jezus: Jeźli cię nie umyję, nie będziesz miał części zemną.
John	J	50	13	9	Rzekł mu Symon Piotr: Panie! nie tylko nogi moje, ale i ręce i głowę.
John	J	50	13	10	Rzekł mu Jezus: Kto omyty jest, nie potrzebuje, jedno żeby nogi umył, ale jest czysty wszystek. I wy jesteście czystymi, ale nie wszyscy.
John	J	50	13	11	Albowiem wiedział, któryby był, co go miał wydać, dlatego powiedział: Nie jesteście wszyscy czystymi.
John	J	50	13	12	Gdy tedy umył nogi ich i wziął szaty swe, siadłszy zasię, rzekł im: Wiecie, com wam uczynił?
John	J	50	13	13	Wy mnie zowiecie: Nauczycielu i Panie! a dobrze mówicie; bomci jest.
John	J	50	13	14	Jeźli tedy Ja, Pan i Nauczyciel, umyłem nogi wasze, i wy powinniście jeden drugiego nogi umywać.
John	J	50	13	15	Albowiem dałem wam przykład, abyście jakom Ja wam uczynił, tak i wy czynili.
John	J	50	13	16	Zaprawdę, zaprawdę wam powiadam: Nie jest sługa większy nad pana swego, ani posłaniec jest większy nad onego, który go posyła.
John	J	50	13	17	Jeźli to wiecie, błogosławieni będziecie, jeźli to uczynicie.
John	J	50	13	18	Nie o wszystkichci was mówię: Ja wiem, którem obrał; ale żeby się wypełniło Pismo: Który je zemną chleb, podniesie przeciwko mnie piętę swoję.
John	J	50	13	19	Teraz wam powiadam, przed tem niż się stanie, abyście, gdy się stanie, wierzyli, iżem Ja jest.
John	J	50	13	20	Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: Kto przyjmuje, jeźlibym kogo posłał, mię przyjmuje: a kto mię przyjmuje, onego przyjmuje, który mię posłał.
John	J	50	13	21	To rzekłszy Jezus, zatrwożył się duchem i oświadczył i rzekł: Zaprawdę, zaprawdę wam powiadam, że jeden z was wyda mię.
John	J	50	13	22	Pojrzeli tedy uczniowie jeden na drugiego, wątpiąc, o kimby mówił.
John	J	50	13	23	Był tedy jeden z uczniów jego siedzący na łonie Jezusowem, którego miłował Jezus.
John	J	50	13	24	Skinął tedy na tego Symon Piotr i rzekł mu: Kto jest, o którym mówi?
John	J	50	13	25	On tedy położywszy się na piersiach Jezusowych, rzekł mu: Panie! kto jest?
John	J	50	13	26	Odpowiedział Jezus: On jest, któremu Ja omoczony chleb podam. A omoczywszy chleb, dał Judaszowi Symona, Iszkaryocie.
John	J	50	13	27	A po sztuczce wstąpił weń szatan. I rzekł mu Jezus: Co czynisz, czyń rychléj.
John	J	50	13	28	A tego żaden nie rozumiał z siedzących, na coby mu rzekł.
John	J	50	13	29	Albowiem niektórzy mniemali, gdyż Judasz miał mieszek, iż mu rzekł Jezus: Nakup tedy, czego nam potrzeba na dzień święty, albo iżby co dał ubogim.
John	J	50	13	30	On tedy wziąwszy sztuczkę, natychmiast wyszedł, a noc była.
John	J	50	13	31	Gdy tedy wyszedł, rzekł Jezus: Teraz jest uwielbion Syn człowieczy, a Bóg uwielbion jest w nim.
John	J	50	13	32	A jeźliż Bóg uwielbion jest w nim, i Bóg uwielbi go sam w sobie, a natychmiast go uwielbi.
John	J	50	13	33	Synaczkowie! jeszczem maluczko jest z wami. Będziecie mię szukać, a jakom powiedział Żydom: Gdzie Ja idę, wy przyjść nie możecie, i wam teraz powiadam.
John	J	50	13	34	Przykazanie nowe daję wam, abyście się spółecznie miłowali, jakom was umiłował, abyście się i wy społu miłowali.
John	J	50	13	35	Po tem poznają wszyscy, żeście uczniami moimi, jeźli miłość mieć będziecie jeden ku drugiemu.
John	J	50	13	36	Rzekł mu Symon Piotr: Panie! dokądże idziesz? Odpowiedział Jezus: Dokąd Ja idę, nie możesz teraz za mną iść; ale potem pójdziesz.
John	J	50	13	37	Rzekł mu Piotr: Czemu nie mogę za tobą iść teraz? duszę moję za cię położę.
John	J	50	13	38	Odpowiedział mu Jezus: Duszę swą za mię położysz? Zaprawdę, zaprawdę powiadam ci: Nie zapieje kur, aż się mnie po trzykroć zaprzesz.
John	J	50	14	1	Niech się nie trwoży serce wasze. Wierzycie w Boga, i w mię wierzcie.
John	J	50	14	2	W domu Ojca mego jest mieszkania wiele. Jeźliby inaczéj, powiedziałbych wam był; albowiem idę gotować wam miejsce.
John	J	50	14	3	A jeźli odejdę i zgotuję wam miejsce, przyjdę zasię i wezmę was do mnie samego, iżbyście, gdziem Ja jest, i wy byli.
John	J	50	14	4	A dokąd Ja idę, wiecie i drogę wiecie.
John	J	50	14	5	Rzekł mu Thomasz: Panie! nie wiemy, dokąd idziesz, a jakoż możemy drogę wiedzieć?
John	J	50	14	6	Rzekł mu Jezus: Jam jest droga i prawda i żywot. Żaden nie przychodzi do Ojca, jedno przez mię.
John	J	50	14	7	Gdybyście mię byli poznali, wżdybyście i Ojca mego byli poznali: a od tego czasu poznacie go i widzieliście go.
John	J	50	14	8	Rzekł mu Filip : Panie! ukaż nam Ojca, a dosyć nam.
John	J	50	14	9	Rzekł mu Jezus: Przez tak długi czas jestem z wami, a nie poznaliście mię? Filipie! kto mię widzi, widzi i Ojca. Jakóż ty mówisz: Ukaż nam Ojca?
John	J	50	14	10	Nie wierzycie, że Ja w Ojcu, a Ojciec jest we mnie? Słowa, które Ja do was mówię, nie od samego siebie mówię; lecz Ojciec we mnie mieszkający, on czyni uczynki.
John	J	50	14	11	Nie wierzycie, iżem Ja w Ojcu, a Ojciec we mnie jest? wżdy dla samych uczynków wierzcie.
John	J	50	14	12	Zaprawdę, zaprawdę wam powiadam: Kto wierzy w mię, uczynki, które Ja czynię, i on czynić będzie i większe nad te czynić będzie;
John	J	50	14	13	Bo Ja do Ojca idę. A oczkolwiek będziecie prosić Ojca w imię moje, to uczynię, aby był uwielbion Ojciec w Synu.
John	J	50	14	14	Jeźli mię o co będziecie prosić w imię moje, to uczynię.
John	J	50	14	15	Jeźli mię miłujecie, chowajcie przykazania moje.
John	J	50	14	16	A Ja prosić będę Ojca, a innego Pocieszyciela da wam, aby z wami mieszkał na wieki:
John	J	50	14	17	Ducha prawdy, którego świat przyjąć nie może; bo go nie widzi, ani go zna; lecz wy poznacie go, iż u was mieszkać będzie i w was będzie.
John	J	50	14	18	Nie zostawię was sierotami, przyjdę do was.
John	J	50	14	19	Jeszcze maluczko, a świat mię już nie widzi; lecz wy mię widzicie; bo Ja żyję, i wy żyć będziecie.
John	J	50	14	20	W on dzień wy poznacie, żem Ja jest w Ojcu moim, a wy we mnie, a Ja w was.
John	J	50	14	21	Kto ma przykazania moje i zachowywa je, ten jest, który mię miłuje. A kto mię miłuje, będzie miłowan od Ojca mego, i Ja go miłować będę i objawię mu siebie samego.
John	J	50	14	22	Powiedział mu Judasz, nie on Iszkaryot: Panie! cóż się stało, że się nam objawić masz, a nie światu?
John	J	50	14	23	Odpowiedział Jezus i rzekł mu: Jeźli mię kto miłuje, będzie chował mowę moje: a Ojciec mój umiłuje go, i do niego przyjdziemy, a mieszkanie u niego uczynimy.
John	J	50	14	24	Kto mnie nie miłuje, mów moich nie chowa, a mowa, którąście słyszeli, nie jest moja, ale tego, który mię posłał, Ojca.
John	J	50	14	25	Tom wam powiedział, u was mieszkając.
John	J	50	14	26	Lecz Pocieszyciel, Duch Święty, którego Ojciec pośle w imię moje, on was wszystkiego nauczy i przypomni wam wszystko, comkolwiek wam powiedział.
John	J	50	14	27	Pokój zostawuję wam, pokój mój daję wam: nie jako dawa świat, Ja wam daję. Niech się nie trwoży serce wasze, ani się lęka.
John	J	50	14	28	Słyszeliście, żem Ja wam powiedział: Odchodzę i przychodzę do was. Gdybyście mię miłowali, wżdybyście się radowali, iż idę do Ojca; bo Ojciec większy jest niźli Ja.
John	J	50	14	29	I terazem wam powiedział przedtem, niż się stanie, iżbyście, gdy się stanie, wierzyli.
John	J	50	14	30	Już wiele z wami mówić nie będę; albowiem idzie książę świata tego, a we mnie nic nie ma.
John	J	50	14	31	Ale iżby świat poznał, że miłuję Ojca, a jako mi Ojciec rozkazanie dał, tak czynię: Wstańcie, pójdźmy ztąd.
John	J	50	15	1	Jam jest winna macica prawdziwa, a Ojciec mój jest oraczem.
John	J	50	15	2	Wszelką latorośl we mnie, nie przynoszącą owocu, odetnie ją, a wszelką, która przynosi owoc, ochędoży ją, aby więcéj owocu przynosiła.
John	J	50	15	3	Już wy jesteście czystymi dla mowy, którąm do was mówił.
John	J	50	15	4	Mieszkajcie we mnie, a Ja w was. Jako latorośl nie może przynosić owocu sama z siebie, jeźli nie będzie trwać w winnéj macicy: także ani wy, jeźli we mnie mieszkać nie będziecie.
John	J	50	15	5	Jam jest winna macica, wyście latorośli. Kto mieszka we mnie, a Ja w nim, ten siła owocu przynosi; bo beze mnie nic czynić nie możecie.
John	J	50	15	6	Jeźliby kto we mnie nie trwał, precz wyrzucon będzie jako latorośl, i uschnie, i zbiorą ją i do ognia wrzucą, i gore.
John	J	50	15	7	Jeźliż we mnie trwać będziecie, a słowa moje w was trwać będą, czegokolwiek zechcecie, prosić będziecie, i stanie się wam.
John	J	50	15	8	W tem jest uwielbion Ojciec mój , iżbyście bardzo wiele owocu przynieśli i stali się moimi uczniami.
John	J	50	15	9	Jako mię umiłował Ojciec, i Ja umiłowałem was: trwajcież w miłości mojéj.
John	J	50	15	10	Jeźli przykazania moje zachowacie, będziecie trwać w miłości mojéj; jakom i Ja zachował rozkazanie Ojca mego, i trwam w miłości jego.
John	J	50	15	11	Tom wam powiedział, aby wesele moje w was było, a wesele wasze napełniło się.
John	J	50	15	12	To jest przykazanie moje, abyście się społecznie miłowali, jakom was umiłował.
John	J	50	15	13	Większéj nad tę miłości żaden nie ma, aby kto duszę swą położył za przyjacioły swoje.
John	J	50	15	14	Wy jesteście przyjaciele moi, jeźli czynić będziecie, co Ja wam rozkazuję.
John	J	50	15	15	Już was nie będę zwał sługami; bo sługa nie wie, co czyni Pan jego; lecz was nazwałem przyjacioły; bo wszystko, com słyszał od Ojca mego, oznajmiłem wam.
John	J	50	15	16	Nie wyście mnie obrali, alem Ja was obrał i postanowiłem was, abyście szli i przynieśli owoc, a owocby wasz trwał, aby, oczlcolwiekbyście prosili Ojca w imię moje, dał wam.
John	J	50	15	17	To wam przykazuję, abyście się społecznie miłowali.
John	J	50	15	18	Jeźli was świat nienawidzi, wiedzcie, iż mnie pierwéj niż was nienawidział.
John	J	50	15	19	Byście byli z świata, światby, co jego było, miłował; lecz iżeście nie są z świata, alem Ja was wybrał z świata, przetóż was świat nienawidzi.
John	J	50	15	20	Wspomnijcie na mowę moję, którąm Ja wam mówił: Nie jest sługa większy nad pana swego. Jeźli mię prześladowali, i was prześladować będą. Jeźli mowę moję chowali, i waszę chować będą.
John	J	50	15	21	Ale wam to wszystko czynić będą dla imienia mego; bo nie znają tego, który mię posłał.
John	J	50	15	22	Bych był nie przyszedł, a nie mówił im, nie mieliby grzechu; lecz teraz nie mają wymówki z grzechu swego.
John	J	50	15	23	Kto mnie nienawidzi, i Ojca mego nienawidzi.
John	J	50	15	24	Bych był między nimi uczynków nie czynił, których żaden inszy nie czynił, nie mieliby grzechu; lecz teraz i widzieli i nienawidzieli i mnie i Ojca mego.
John	J	50	15	25	Ale żeby się wypełniła mowa, która jest w zakonie ich napisana: Że mię niesłusznie mieli w nienawiści.
John	J	50	15	26	A gdy przyjdzie Pocieszyciel, którego Ja wam poślę od Ojca, Ducha prawdy, który od Ojca pochodzi, on o mnie świadectwo dawać będzie.
John	J	50	15	27	I wy świadectwo wydawać będziecie; bo zemną od początku jesteście.
John	J	50	16	1	Tom wam powiedział, abyście się nie gorszyli.
John	J	50	16	2	Wyłączą was z bóżnic; ale idzie godzina, że wszelki, który was zabije, mniemać będzie, że czyni posługę Bogu.
John	J	50	16	3	A to wam uczynią, iż nie znają Ojca, ani mnie.
John	J	50	16	4	Alem to wam powiedział, abyście, gdy godzina przyjdzie, wspomnieli na to, żem Ja wam powiedział.
John	J	50	16	5	A tegom wam z przodku nie powiadał, iżem był z wami. A teraz idę do tego, który mię posłał, a żaden z was nie pyta mię: Dokąd idziesz?
John	J	50	16	6	Ale iżem to wam powiedział, smutek napełnił serce wasze.
John	J	50	16	7	Aleć Ja prawdę wam powiadam: Pożyteczno wam, abych Ja odszedł; bo jeźli nie odejdę, Pocieszyciel nie przyjdzie do was, a jeźli odejdę, poślę go do was.
John	J	50	16	8	A on gdy przyjdzie, będzie karał świat z grzechu i z sprawiedliwości i z sądu.
John	J	50	16	9	Z grzechu mówię, iż nie wierzą w mię.
John	J	50	16	10	A z sprawiedliwości, iż do Ojca idę, a już mnie nie ujrzycie.
John	J	50	16	11	A z sądu, iż książę tego świata już jest osądzone.
John	J	50	16	12	Jeszcze wam wiele mam mówić, ale teraz znieść nie możecie.
John	J	50	16	13	Lecz gdy przyjdzie on Duch prawdy, nauczy was wszelkiéj prawdy; bo nie sam od siebie mówić będzie, ale cokolwiek usłyszy, mówić będzie, i co przyjść ma, oznajmi wam.
John	J	50	16	14	On mię uwielbi; bowiem z mego weźmie, a wam opowie.
John	J	50	16	15	Wszystko, cokolwiek ma Ojciec, moje jest; dlategom powiedział: Że z mego weźmie, a wam opowie.
John	J	50	16	16	Maluczko, a już mnie nie ujrzycie, i zasię maluczko, a ujrzycie mię, iż idę do Ojca.
John	J	50	16	17	Mówili tedy z uczniów jego jeden do drugiego: Co to jest, co nam mówi: Maluczko, a nie ujrzycie mnie, i zasię maluczko, a ujrzycie mię, a iż idę do Ojca?
John	J	50	16	18	Mówili tedy: Co to jest, co mówi: Maluczko? nie wiemy, co powiada.
John	J	50	16	19	A poznał Jezus, że go pytać chcieli, i rzekł im: O tem się pytacie między sobą, iżem rzekł: Maluczko, a nie ujrzycie mnie, i zasię maluczko, a ujrzycie mię?
John	J	50	16	20	Zaprawdę, zaprawdę wam powiadam, iż będziecie płakać i lamentować wy, a świat się będzie weselił: a wy się smęcić będziecie, ale smutek wasz w radość się obróci.
John	J	50	16	21	Niewiasta, gdy rodzi, smętek ma, iż przyszła jéj godzina; lecz gdy porodzi dzieciątko, już nie pamięta uciśnienia dla radości, iż się człowiek na świat narodził.
John	J	50	16	22	I wy tedy teraz wprawdzie smutek macie; lecz zasię oglądam was, a będzie się radowało serce wasze, a radości waszéj żaden od was nie odejmie.
John	J	50	16	23	A dnia onego nie będziecie mnie niocz pytać. Zaprawdę, zaprawdę wam powiadam: Jeźli o co prosić będziecie Ojca w imię moje, da wam.
John	J	50	16	24	Dotychmiast nioczeście nie prosili w imię moje; proście, a weźmiecie, aby radość wasza była pełna.
John	J	50	16	25	Tom wam powiadał przez przypowieści: przychodzi godzina, gdy już nie przez przypowieści mówić wam będę, ale jawnie o Ojcu oznajmię wam.
John	J	50	16	26	W on dzień w imię moje prosić będziecie: i nie mówię wam, iż Ja będę Ojca prosił za wami.
John	J	50	16	27	Albowiem sam Ojciec miłuje was, żeście wy mię umiłowali i uwierzyliście , żem Ja od Boga wyszedł.
John	J	50	16	28	Wyszedłem od Ojca, a przyszedłem na świat: zaś opuszczam świat, a idę do Ojca.
John	J	50	16	29	Rzekli mu uczniowie jego: Oto teraz jawnie mówisz, a żadnéj przypowieści nie powiadasz.
John	J	50	16	30	Teraz wiemy, że wszystko wiesz, a nie potrzebać, żeby cię kto pytał. Dlatego wierzymy, żeś od Boga wyszedł.
John	J	50	16	31	Odpowiedział im Jezus: Teraz wierzycie?
John	J	50	16	32	Oto przychodzi godzina i teraz przyszła, abyście się każdy w swą rozpierzchnęli, a mię samego zostawili: a nie jestem sam; bo jest Ojciec zemną.
John	J	50	16	33	Tom wam powiedział, abyście we mnie pokój mieli. Na świecie ucisk mieć będziecie; ale ufajcie, Jam zwyciężył świat.
John	J	50	17	1	To mówił Jezus i podniósłszy oczy w niebo, rzekł: Ojcze! przyszła godzina, wsław Syna twego, aby cię Syn twój wsławił.
John	J	50	17	2	Jakoś jemu dał władzą nad wszelkiem ciałem, iżby wszym, któreś mu dał, dał im żywot wieczny.
John	J	50	17	3	A ten jest żywot wieczny, aby poznali ciebie, samego Boga prawdziwego, i któregoś posłał, Jezusa Chrystusa.
John	J	50	17	4	Jam wsławił ciebie na ziemi, wykonałem sprawę, którąś mi zlecił.
John	J	50	17	5	A teraz wsław mię ty, Ojcze! sam u siebie chwałą, którąm miał u ciebie, pierwéj niźli świat był.
John	J	50	17	6	Oznajmiłem imię twe ludziom, któreś mi dał z świata: twoić byli, i dałeś mi je, a mowę twoję zachowali.
John	J	50	17	7	Teraz poznali, iż wszystko, coś mi dał, od ciebie jest:
John	J	50	17	8	Albowiem słowa, któreś mi dał, dałem im, a oni przyjęli i poznali prawdziwie, żem od ciebie wyszedł, i uwierzyli, żeś ty mię posłał.
John	J	50	17	9	Ja za nimi proszę: nie za światem proszę, lecz za tymi, któreś mi dał; bo są twoi.
John	J	50	17	10	I wszystkie rzeczy moje są twoje, a twoje są moje: i wsławionem jest w nich.
John	J	50	17	11	A juzem nie jest na świecie, ale ci są na świecie, a Ja do ciebie idę. Ojcze święty, zachowaj je w imię twoje, któreś mi dał, aby byli jedno, jako i my.
John	J	50	17	12	Gdym z nimi był, Jam je zachowywał w imię twoje. Któreś mi dał, strzegłem, i żaden z nich nie zginął, jedno syn zatracenia, żeby się Pismo spełniło.
John	J	50	17	13	A teraz idę do ciebie i mówię to na świecie, aby mieli wesele moje wypełnione sami w sobie.
John	J	50	17	14	Jam im dał mowę twoję, a świat miał je w nienawiści; iż nie są z świata, jako i Ja nie jestem z świata.
John	J	50	17	15	Nie proszę, abyś je zjął z świata, ale żebyś je zachował ode złego.
John	J	50	17	16	Nie sąć z świata, jako i Ja nie jestem z świata.
John	J	50	17	17	Poświęć je w prawdzie, mowa twoja jest prawda.
John	J	50	17	18	Jakoś ty mię posłał na świat, i Jam je posłał na świat.
John	J	50	17	19	A za nie Ja poświęcam samego siebie, aby i oni byli poświęceni w prawdzie.
John	J	50	17	20	A nie tylko za nimi proszę, ale i za tymi, którzy przez słowo ich uwierzą w mię,
John	J	50	17	21	Aby wszyscy byli jedno, jako ty Ojcze! we mnie, a Ja w tobie, aby i oni w nas jedno byli, aby uwierzył świat, iżeś ty mię posłał.
John	J	50	17	22	A Ja chwałę którąś mnie dał, dałem im, aby byli jedno, jako i my jedno jesteśmy.
John	J	50	17	23	Ja w nich, a ty we mnie, aby byli doskonałymi w jedno, a iżby poznał świat, żeś ty mię posłał, i umiłowałeś je, jakoś i mię umiłował.
John	J	50	17	24	Ojcze! któreś mi dał, chcę, aby gdziem Ja jest, i oni byli zemną, aby oglądali chwałę moję, którąś mi dał; albowiemeś mię umiłował przed założeniem świata.
John	J	50	17	25	Ojcze sprawiedliwy! świat cię nie poznał, a Jam ciebie poznał, i ci, co poznali, żeś ty mię posłał.
John	J	50	17	26	I oznajmiłem im imię twoje i oznajmię, aby miłość, którąś mię umiłował, w nich była, a Ja w nich.
John	J	50	18	1	To wyrzekłszy Jezus, wyszedł z uczniami swymi za potok Cedron, kędy był ogród: do którego on wszedł i uczniowie jego.
John	J	50	18	2	A wiedział i Judasz, który go wydawał, miejsce, iż się tam często schadzał Jezus z uczniami swoimi.
John	J	50	18	3	Judasz tedy wziąwszy rotę i od najwyższych kapłanów i Pharyzeuszów służebniki, przyszedł tam z latarniami i z pochodniami i z broniami.
John	J	50	18	4	A tak Jezus wiedząc wszystko, co nań przyjść miało, wyszedł i rzekł im: Kogo szukacie?
John	J	50	18	5	Odpowiedzieli mu: Jezusa Nazareńskiego. Rzekł im Jezus: Jam jest. A z nimi téż stał Judasz, który go wydawał.
John	J	50	18	6	Skoro im tedy rzekł: Jam jest, poszli nazad i padli na ziemię.
John	J	50	18	7	Spytał ich tedy zasię: Kogo szukacie? A oni powiedzieli: Jezusa Nazareńskiego.
John	J	50	18	8	Odpowiedział Jezus; Powiedziałem wam, iżem Ja jest. Jeźli tedy mię szukacie, dopuśćcie tym odejść,
John	J	50	18	9	Aby się wypełniła mowa, którą wyrzekł: Iż, któreś mi dał, żadnegom z nich nie stracił.
John	J	50	18	10	Symon tedy Piotr mając kord, dobył go i uderzył sługę najwyższego kapłana i uciął prawe ucho jego. A słudze było imię Malchus.
John	J	50	18	11	Rzekł tedy Jezus Piotrowi: Włóż twój kord w pochwę. Kielicha, który mi dał Ojciec, pić go nie będę?
John	J	50	18	12	Rcta tedy i rotmistrz i służebnicy Żydowscy poimali Jezusa i związali go.
John	J	50	18	13	I przywiedli go najprzód do Annasza; bo był świekier Kaiphaszów, który był najwyższym kapłanem roku onego.
John	J	50	18	14	A Kaiphasz był, który był radę dał Żydom: Że pożyteczno jest, aby jeden człowiek umarł za lud.
John	J	50	18	15	I szedł za Jezusem Symon Piotr i drugi uczeń. A ten uczeń był znajomy najwyższemu kapłanowi i wszedł z Jezusem do dworu najwyższego kapłana.
John	J	50	18	16	A Piotr stał u drzwi na dworze. Wyszedł tedy drugi uczeń, który był znajomy najwyższemu kapłanowi, i rzekł odźwiernéj i wprowadził Piotra.
John	J	50	18	17	Rzekła tedy Piotrowi służebnica odźwierna: Zaliś i ty nie jest z uczniów człowieka tego? On powiedział: Nie jestem.
John	J	50	18	18	I stała czeladź i służebnicy u węgla; bo zimno było, i grzali się: a był z nimi i Piotr, stojąc i grzejąc się.
John	J	50	18	19	Tedy najwyższy kapłan spytał Jezusa o jego uczniach i o nauce jego.
John	J	50	18	20	Odpowiedział mu Jezus: Jam jawnie mówił światu: Jam zawsze uczył w bóżnicy i w kościele, gdzie się wszyscy Żydowie schadzają, a w skrytości nicem nie mówił.
John	J	50	18	21	Co mię pytasz? pytaj tych, którzy słuchali, com im mówił: oto ci wiedzą, com Ja mówił.
John	J	50	18	22	A gdy to wyrzekł, jeden z służebników stojący tam, dał policzek Jezusowi, mówiąc: Tak odpowiadasz najwyższemu kapłanowi?
John	J	50	18	23	Odpowiedział mu Jezus: Jeźlim źle rzekł, daj świadectwo o złem; a jeźliż dobrze, czemu mię bijesz?
John	J	50	18	24	I odesłał go Annasz związanego do Kaiphasza, najwyższego kapłana.
John	J	50	18	25	A Symon Piotr stał i grzał się. Rzekli mu tedy: Izaliś i ty nie jest z uczniów jego? Zaprzał się on i rzekł: Nie jestem.
John	J	50	18	26	Rzekł mu jeden z służebników najwyższego kapłana, powinowaty onego, którego Piotr uciął ucho: Zażem ja ciebie nie widział w ogrodzie z nim?
John	J	50	18	27	Zaprzał się tedy zasię Piotr, a natychmiast kur zapiał.
John	J	50	18	28	Przywiedli tedy Jezusa od Kaiphasza na ratusz: a było rano. I sami nie weszli na ratusz, aby się nie zmazali, ale iżby pożywali Paschy.
John	J	50	18	29	A tak Piłat wyszedł do nich z ratusza i rzekł: Co za skargę przynosicie przeciw człowiekowi temu?
John	J	50	18	30	Odpowiedzieli i rzekli mu: By ten nie był złoczyńcą, nie podalibyśmy go byli tobie.
John	J	50	18	31	Rzekł im tedy Piłat: Weźmijcie go wy, a według zakonu waszego osądźcie go. Rzekli mu tedy Żydowie: Nam się nie godzi nikogo zabijać.
John	J	50	18	32	Aby się wypełniła mowa Jezusowa, którą powiedział, oznajmując, którą śmiercią miał umrzeć.
John	J	50	18	33	Wszedł tedy zasię Piłat do ratusza i wezwał Jezusa i rzekł mu: Tyś jest król Żydowski?
John	J	50	18	34	Odpowiedział Jezus: Sam od siebie to mówisz, czylić insi powiedzieli o mnie?
John	J	50	18	35	Odpowiedział Piłat: Azażem ja jest Żyd? Naród twój i najwyżsi kapłani podali mi cię; coś uczynił?
John	J	50	18	36	Odpowiedział Jezus: Królestwo moje nie jest z tego świata; gdyby królestwo moje z tego świata było, wżdyby się bili słudzy moi, żebych nie był wydan Żydom; lecz teraz królestwo moje nie jest ztąd.
John	J	50	18	37	Rzekł mu tedy Piłat: Toś ty jest król? Odpowiedział Jezus: Ty mówisz, żem Ja jest królem. Jam się na to narodził, i na tom przyszedł na świat, abych świadectwo dał prawdzie. Wszelki, który jest z prawdy, słucha głosu mego.
John	J	50	18	38	Rzekł mu Piłat: Co jest prawda? A to rzekłszy, wyszedł zasię do Żydów i rzekł im: Ja żadnej winy w nim nie najduję.
John	J	50	18	39	Lecz macie zwyczaj, abym wam jednego wypuścił na Paschę: chcecież tedy, wypuszczę wam króla Żydowskiego?
John	J	50	18	40	Zawołali tedy zaś wszyscy, mówiąc: Nie tego, ale Barabbasza! A Barabbasz był zbójca.
John	J	50	19	1	W ten czas tedy Piłat wziął Jezusa i ubiczował.
John	J	50	19	2	A żołnierze uplótłszy koronę z ciernia, włożyli na głowę jego i szatą szarłatową odziali go.
John	J	50	19	3	I przychodzili do niego, a mówili: Witaj, królu Żydowski! i dawali mu policzki.
John	J	50	19	4	Wyszedł tedy zasię Piłat przed ratusz i rzekł im: Oto go wam wiodę przed ratusz, abyście poznali, że w nim żadnéj winy nie najduję.
John	J	50	19	5	Wyszedł tedy Jezus, niosąc cierniową koronę i szatę szarłatową. I rzekł im: Oto człowiek.
John	J	50	19	6	Gdy go tedy ujrzeli najwyżsi kapłani i służebnicy, zawołali mówiąc: Ukrzyżuj, ukrzyżuj go! Rzekł im Piłat: Weźmijcie go wy, a ukrzyżujcie; bo ja w nim winy nie najduję.
John	J	50	19	7	Odpowiedzieli mu Żydowie: My zakon mamy, a wedle zakonu ma umrzeć, że się synem Bożym czynił.
John	J	50	19	8	Gdy tedy Piłat usłyszał tę mowę, bardziej się ulękł.
John	J	50	19	9	I wszedł zasię do ratusza, i rzekł do Jezusa: Zkądeś ty jest? Lecz mu Jezus nie dał odpowiedzi.
John	J	50	19	10	Rzekł mu tedy Piłat: Nie mówisz zemną? nie wiesz, iż mam moc ukrzyżować cię, i mam moc puścić cię?
John	J	50	19	11	Odpowiedział Jezus: Nie miałbyś żadnéj mocy przeciw mnie, gdybyć z wierzchu nie dano. Przetóż który mię tobie wydał, większy grzech ma.
John	J	50	19	12	I odtąd Piłat starał się, aby go puścił. Lecz Żydowie wołali, mówiąc: Jeźli tego wypuścisz, nie jesteś przyjaciel Cesarski; każdy bowiem, co się czyni królem, sprzeciwia się Cesarzowi.
John	J	50	19	13	A Piłat usłyszawszy te mowy, wywiódł przed ratusz Jezusa i siadł na stolicy sądowéj, na miejscu, które zowią Lithostrotos, a po Żydowsku Gabbatha.
John	J	50	19	14	A był dzień przygotowania Paschy, godzina jakoby szósta, i rzekł Żydom: Oto król wasz.
John	J	50	19	15	A oni wołali: Strać, strać, ukrzyżuj go! Rzekł im Piłat: Króla waszego ukrzyżuję? Odpowiedzieli najwyżsi kapłani: Nie mamy króla, jedno Cesarza.
John	J	50	19	16	W ten czas tedy podał go im, żeby był ukrzyżowan. I wzięli Jezusa i wywiedli.
John	J	50	19	17	A niosąc krzyż sobie, wyszedł na ono miejsce, które zwano Trupiéj głowy, a po Żydowsku Golgotha;
John	J	50	19	18	Gdzie go ukrzyżowali, a z nim drugich dwu ztąd i zowąd, a w pośrodku Jezusa.
John	J	50	19	19	A napisał Piłat i tytuł i postawił nad krzyżem. A było napisano: Jezus Nazareński, król Żydowski.
John	J	50	19	20	Ten tedy tytuł czytało wiele Żydów; iż blizko miasta było miejsce, gdzie był ukrzyżowan Jezus: a było napisano po Żydowsku, po Grecku i po Łacinie.
John	J	50	19	21	Mówili tedy Piłatowi najwyżsi kapłani Żydowscy: Nie pisz król Żydowski; ale, iż on powiadał: Jestem król Żydowski.
John	J	50	19	22	Odpowiedział Piłat: Com napisał, napisałem.
John	J	50	19	23	Żołnierze tedy, gdy go ukrzyżowali, wzięli szaty jego (i uczynili cztery części, każdemu żołnierzowi część) i suknią. A była suknia nie szyta, od wierzchu całodziana.
John	J	50	19	24	Mówili tedy jeden do drugiego: Nie krajmy jéj, ale rzućmy o nię losy, czyja ma być; iżby się Pismo wypełniło, mówiące: Podzielili sobie szaty moje, a o suknią moję rzucili los. A żołnierze to uczynili.
John	J	50	19	25	I stały podle krzyża Jezusowego matka jego i siostra matki jego, Marya Kleophasowa, i Marya Magdalena.
John	J	50	19	26	Gdy tedy ujrzał Jezus matkę i ucznia, którego miłował, stojącego, rzekł matce swojéj: Niewiasto, oto syn twój.
John	J	50	19	27	Potem rzekł uczniowi: Oto matka twoja. I od onéj godziny wziął ją uczeń na swą pieczą.
John	J	50	19	28	Potem wiedząc Jezus, iż się już wszystko wykonało, aby się wykonało Pismo, rzekł: Pragnę.
John	J	50	19	29	Było tedy naczynie postawione octu pełne: a oni gębkę pełną octu, obłożywszy Izopem, podali do ust jego.
John	J	50	19	30	Jezus tedy, gdy wziął ocet, rzekł: Wykonało się. A skłoniwszy głowę, ducha oddał.
John	J	50	19	31	Żydowie tedy, (ponieważ był dzień przygotowania), aby na szabbat nie zostały ciała na krzyżu, (albowiem był wielki on dzień szabbatu), prosili Piłata, aby połamano golenie ich a zjęto je.
John	J	50	19	32	Przyszli tedy żołnierze, a pierwszego złamali golenie i drugiego, który z nim był ukrzyżowan.
John	J	50	19	33	Lecz przyszedłszy do Jezusa, gdy go ujrzeli już umarłego, nie łamali goleni jego.
John	J	50	19	34	Ale jeden z żołnierzów włócznią otworzył bok jego, a natychmiast wyszła krew i woda.
John	J	50	19	35	A który widział, wydał świadectwo, i prawdziwe jest świadectwo jego, a on wie, iż prawdę powiada, abyście i wy wierzyli.
John	J	50	19	36	Albowiem się to stało, aby się wypełniło Pismo: Kości nie złamiecie z niego.
John	J	50	19	37	I zasię drugie Pismo mówi: Ujrzą, kogo przebodli.
John	J	50	19	38	A potem prosił Piłata Józeph z Arymathiéj, (przeto iż był uczniem Jezusowym, lecz tajemnym dla bojaźni Żydów), iżby zdjął ciało Jezusowe. I pozwolił Piłat. Przyszedł tedy i zdjął ciało Jezusowe.
John	J	50	19	39	Przybył téż i Nikodem, który był przyszedł w nocy do Jezusa przedtem, niosąc przyprawę mirrhy i aloes, jakoby sto funtów.
John	J	50	19	40	Wzięli tedy ciało Jezusowe, i związali je prześcieradły z rzeczami wonnemi, jako jest zwyczaj Żydom grześć.
John	J	50	19	41	A na miejscu, gdzie był ukrzyżowan, był ogród , a w ogrodzie grób nowy, w którym jeszcze żaden nie był położony.
John	J	50	19	42	Tam tedy, dla przygotowania Żydowskiego, iż grób był blizko, położyli Jezusa.
John	J	50	20	1	A pierwszego dnia szabbatu Marya Magdalena przyszła rano, gdy jeszcze były ciemności, do grobu i ujrzała kamień odwalony od grobu.
John	J	50	20	2	Biegła tedy i przyszła do Symona Piotra i do drugiego ucznia, którego miłował Jezus, a rzekła im: Wzięto Pana z grobu, a nie wiemy, gdzie go położono.
John	J	50	20	3	Wyszedł tedy Piotr i on drugi uczeń i przyszli do grobu.
John	J	50	20	4	A bieżeli obaj społu, a on drugi uczeń wyścignął Piotra i pierwszy przyszedł do grobu.
John	J	50	20	5	A schyliwszy się, ujrzał leżące prześcieradła, wszakóż nie wszedł.
John	J	50	20	6	Przyszedł tedy Symon Piotr, idąc za nim i wszedł w grób i ujrzał prześcieradła leżące.
John	J	50	20	7	I chustkę, która była na głowie jego, nie z prześcieradły położoną, ale osobno zwinioną na jedno miejsce.
John	J	50	20	8	Na ten czas tedy wszedł i on uczeń, który był pierwszy przyszedł do grobu, i widział i uwierzył.
John	J	50	20	9	Albowiem jeszcze nie rozumieli Pisma, iż potrzeba było, aby on wstał zmartwych.
John	J	50	20	10	Odeszli tedy zasię uczniowie do siebie.
John	J	50	20	11	A Marya stała u grobu, zewnątrz płacząc. Gdy tedy płakała, nachyliła się i wejrzała w grób.
John	J	50	20	12	I ujrzała dwu Aniołów w bieli siedzących, jednego u głowy a drugiego u nóg, kędy położone było ciało Jezusowe.
John	J	50	20	13	Rzekli jéj oni: Niewiasto! czemu płaczesz? Rzekła im: Iż wzięto Pana mego, a nie wiem, kędy go położono.
John	J	50	20	14	A to rzekłszy, obróciła się nazad i ujrzała Jezusa stojącego, a nie wiedziała, iż Jezus był.
John	J	50	20	15	Rzekł jéj Jezus: Niewiasto! czemu płaczesz? kogo szukasz? Ona mniemając, żeby był ogrodnik, rzekła mu: Panie! jeźlis go ty wziął, powiedz mi, gdzieś go położył, a ja go wezmę.
John	J	50	20	16	Rzekł jéj Jezus: Maryo! Obróciwszy się ona, rzekła mu: Rabboni! (co się wykłada, mistrzu).
John	J	50	20	17	Rzekł jéj Jezus: Nie tykaj się mnie; bom jeszcze nie wstąpił do Ojca mego. Ale idź do braciéj mojéj a powiedz im: Wstępuję do Ojca mojego i Ojca waszego, Boga mojego i Boga waszego.
John	J	50	20	18	Przyszła Marya Magdalena, oznajmując uczniom: Iżem widziała Pana, i to mi powiedział.
John	J	50	20	19	Gdy tedy był wieczór dnia onego pierwszego szabbatów, a drzwi były zamknione, kędy uczniowie byli zgromadzeni, dla bojaźni Żydów, przyszedł Jezus i stanął w pośrodku i rzekł im: Pokój wam.
John	J	50	20	20	A to rzekłszy, ukazał im ręce i bok. Uradowali się tedy uczniowie, ujrzawszy Pana.
John	J	50	20	21	Rzekł im tedy zasię: Pokój wam. Jako mię posłał Ojciec, i Ja was posyłam.
John	J	50	20	22	To powiedziawszy, tchnął na nie, i rzekł im: Weźmijcie Ducha Świętego.
John	J	50	20	23	Których odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a których zatrzymacie, są zatrzymane.
John	J	50	20	24	A Thomasz jeden ze dwunaście, którego zowią Dydymus, nie był z nimi, kiedy przyszedł Jezus.
John	J	50	20	25	Mówili mu tedy drudzy uczniowie: Widzieliśmy Pana. A on im rzekł: Jeźli nie ujrzę w ręku jego przebicia gwoździ, a nie włożę palca mego na miejsce gwoździ, i nie włożęli ręki mojéj w bok jego, nie uwierzę.
John	J	50	20	26	A po ośmi dni byli zasię uczniowie jego w domu, i Thomasz z nimi. Przyszedł Jezus drzwiami zamknionemi i stanął w pośrodku i rzekł: Pokój wam!
John	J	50	20	27	Potem rzeki Thomaszowi: Włóż sam palec twój, a oglądaj ręce moje i ściągnij rękę twoję, a włóż w bok mój; a nie bądź niewiernym, ale wiernym.
John	J	50	20	28	Odpowiedział Thomasz i rzekł mu: Pan mój i Bóg mój!
John	J	50	20	29	Powiedział mu Jezus: Iżeś mię ujrzał, Thomaszu, uwierzyłeś: błogosławieni, którzy nie widzieli, a uwierzyli.
John	J	50	20	30	Wieleć i innych znaków uczynił Jezus przed oczyma uczniów swoich, które nie są w tych księgach napisane.
John	J	50	20	31	A te są napisane, abyście wierzyli, że Jezus jest Chrystus, Syn Boży: a iżbyście wierząc, żywot mieli w imię jego.
John	J	50	21	1	Potem okazał się zaś Jezus u morza Tyberyadskiego, a okazał się tak:
John	J	50	21	2	Byli społu Symon Piotr i Thomasz, którego zowią Dydymus, i Nathanael, który był od Kany Galilejskiéj, i synowie Zebedeuszowi i drudzy dwaj z uczniów jego.
John	J	50	21	3	Rzekł im Symon Piotr: Idę ryby łowić. Rzekli mu: Idziem i my z tobą. I wyszli i wsiedli w łódź, a onéj nocy nic nie ułowili.
John	J	50	21	4	A gdy było rano, stanął Jezus na brzegu, wszakóż nie poznali uczniowie, że był Jezus.
John	J	50	21	5	Rzekł im tedy Jezus: Dzieci, a macie ryby? Odpowiedzieli mu: Nie.
John	J	50	21	6	Rzekł im: Zapuśćcie sieć po prawéj stronie łodzi, a najdziecie. Zapuścili tedy, a już nie mogli jéj ciągnąć przed mnóstwem ryb.
John	J	50	21	7	Rzekł tedy uczeń on, którego miłował Jezus, Piotrowi: Pan jest. Symon Piotr usłyszawszy, iż Pan jest, przepasał się suknią; (albowiem był nagi), i rzucił się na morze.
John	J	50	21	8	Lecz drudzy uczniowie przypłynęli w łodzi; (bo nie daleko byli od ziemie, ale jakoby na dwieście łokci), ciągnąc sieć ryb.
John	J	50	21	9	Gdy tedy wyszli na ziemię, ujrzeli węgle nałożone i rybę na nie włożoną i chleb.
John	J	50	21	10	Rzekł im Jezus: Przynieście z ryb, któreście teraz poimali.
John	J	50	21	11	Wstąpił Symon Piotr i wyciągnął sieć na ziemię, pełną wielkich ryb, sta piącidziesiąt i trzech. A choć ich tak wiele było, nie podarła się sieć.
John	J	50	21	12	Rzekł im Jezus: Pójdźcie, obiadujcie. A żaden z siedzących u stołu nie śmiał go spytać: Ktoś ty jest? wiedząc, iż Pan jest.
John	J	50	21	13	I przyszedł Jezus i wziął chleb, a dawał im, także i rybę.
John	J	50	21	14	To już trzeci raz okazał się Jezus uczniom swoim, powstawszy z martwych.
John	J	50	21	15	Gdy tedy obiad odprawili, rzekł Symonowi Piotrowi Jezus: Symonie Janów! miłujesz mię więcej niźli ci? Rzekł mu: Tak Panie! ty wiesz, że cię miłuję. Rzekł mu: Paś baranki moje.
John	J	50	21	16	Rzekł mu powtóre: Symonie Janów! miłujesz mię? Rzekł mu: Tak Panie! ty wiesz, że cię miłuję. Rzekł mu: Paś baranki moje.
John	J	50	21	17	Rzecze mu potrzecie: Symonie Janów! miłujesz mię? Zasmucił się Piotr, że mu trzeci kroć rzekł: Miłujesz mię? i rzekł mu: Panie! ty wszystko wiesz, ty wiesz, że cię miłuję. Rzekł mu: Paś owce moje.
John	J	50	21	18	Zaprawdę, zaprawdę powiadam tobie: Gdyś był młodszym, opasowałeś się i chodziłeś, kędyś chciał; lecz gdy się starzejesz, wyciągniesz ręce twe, a inny cię opasze i poprowadzi, gdzie ty nie chcesz.
John	J	50	21	19	A to mówił, dawając znać, którą śmiercią miał uwielbić Boga. A to powiedziawszy, rzekł mu: Pójdź za mną.
John	J	50	21	20	Piotr obróciwszy się, ujrzał onego ucznia, którego miłował Jezus, pozad idącego, który téż położył się był przy wieczerzy na piersiach jego, i rzekł: Panie! któryż jest, co cię wyda?
John	J	50	21	21	Tego tedy ujrzawszy Piotr, rzecze Jezusowi: Panie! a ten co?
John	J	50	21	22	Powiedział mu Jezus: Tak chcę, aby został aż przyjdę, co tobie do tego? ty pójdź za mną.
John	J	50	21	23	Gruchnęła tedy ta mowa między bracią, iż on uczeń nie umrze. Lecz nie rzekł Jezus: Nie umrze, ale: Tak chcę, żeby on został aż przyjdę, co tobie do tego?
John	J	50	21	24	Ten jest ów uczeń, który daje świadectwo o tem i to napisał: a wiemy, że prawdziwe jest świadectwo jego.
John	J	50	21	25	A jest i innych wiele rzeczy, które uczynił Jezus, które gdyby się z osobna pisały, tuszę, iż i sam świat nie mógłby ogarnąć ksiąg, któreby się pisać miały. Przypisy
The Acts	Dz	51	1	1	Pierwsząm mowę uczynił, o Theophile! o wszystkiem, co począł Jezus czynić i uczyć,
The Acts	Dz	51	1	2	Aż do dnia, którego rozkazawszy Apostołom przez Ducha Świętego, które obrał, wzięt jest.
The Acts	Dz	51	1	3	Którym téż siebie samego po swéj męce stawił żywym w rozmaitych dowodziech, przez czterdzieści dni się im ukazując, i mówiąc o królestwie Bożem.
The Acts	Dz	51	1	4	A z nimi jedząc rozkazał im, aby nie odchodzili z Jeruzalem; ale czekali obietnice Ojcowskiéj, którąście (prawi) słyszeli przez usta moje.
The Acts	Dz	51	1	5	Albowiemci Jan chrzcił wodą, a wy będziecie chrzczeni Duchem Świętym po nie wielu tych dni.
The Acts	Dz	51	1	6	A tak którzy się byli zeszli, pytali go, mówiąc: Panie! zali w tym czasie przywrócisz królestwo Izraelowi?
The Acts	Dz	51	1	7	I rzekł do nich: Nie wasza rzecz jest znać czasy i chwile, które Ojciec w swéj władzy położył.
The Acts	Dz	51	1	8	Ale oweźmiecie moc Ducha Świętego, który przyjdzie na was, i będziecie mi świadkami w Jeruzalem i we wszystkiéj Żydowskiéj ziemi i w Samaryi i aż na kraj ziemie.
The Acts	Dz	51	1	9	A to rzekłszy, gdy oni patrzali, podniesion jest, a obłok wziął go od oczu ich.
The Acts	Dz	51	1	10	A gdy pilnie patrzali za nim do nieba idącym, oto dwaj mężowie stanęli przy nich w białem odzieniu,
The Acts	Dz	51	1	11	Którzy téż rzekli: Mężowie Galilejscy! czemu stoicie patrząc w niebo? ten Jezus, który wzięt jest od was do nieba, tak przyjdzie, jakoście go widzieli idącego do nieba.
The Acts	Dz	51	1	12	Tedy się wrócili do Jeruzalem od góry, którą zowią Oliwną, która jest blizko Jeruzalem, mając drogę szabbatu.
The Acts	Dz	51	1	13	A gdy weszli, wstąpili do wieczernika, gdzie przebywali Piotr i Jan, Jakób i Andrzéj, Filip i Thomasz, Bartłomiéj i Mattheusz, Jakób Alpheuszów i Szymon Zelotes i Judas Jakóbów.
The Acts	Dz	51	1	14	Ci wszyscy trwali jednomyślnie na modlitwie z niewiastami i z Maryą, matką Jezusową, i z bracią jego.
The Acts	Dz	51	1	15	W one dni powstawszy Piotr w pośród braciéj, rzekł: (a był poczet osób wespółek jakoby sto dwadzieścia),
The Acts	Dz	51	1	16	Mężowie bracia, musiałoć się wypełnić Pismo, które opowiedział Duch Święty przez usta Dawidowe, o Judaszu, (który był wodzem tych, co poimali Jezusa,)
The Acts	Dz	51	1	17	Który był policzony z nami, i dostała mu się cząstka tego usługowania.
The Acts	Dz	51	1	18	A onci otrzymał rolą z zapłaty niesprawiedliwości, a obiesiwszy się, rozpukł się na poły, i wypłynęły wszystkie wnętrzności jego.
The Acts	Dz	51	1	19	I stało się jawno wszystkim mieszkającym w Jeruzalem, tak iż nazwano onę rolą ich językiem Haceldama, to jest, rola krwie.
The Acts	Dz	51	1	20	Albowiem napisano w księgach Psalmów: Niechaj będzie ich mieszkanie puste, a niech nie będzie, ktoby w niem mieszkał, a biskupstwo jego niech weźmie drugi.
The Acts	Dz	51	1	21	Potrzeba tedy z tych mężów którzy się z nami schodzili przez wszystek czas, którego Pan Jezus wchodził i wychodził między nami,
The Acts	Dz	51	1	22	Począwszy ode chrztu Janowego aż do tego dnia, w który jest wzięt od nas, aby jeden z nich był z nami świadkiem zmartwychwstania jego.
The Acts	Dz	51	1	23	I postanowili dwu. Józepha, którego zwano Barsabas, którego zwano Justem, i Macieja.
The Acts	Dz	51	1	24	A modląc się, mówili: Ty, Panie! który znasz serca wszystkich, okaż któregoś obrał z tych dwu jednego.
The Acts	Dz	51	1	25	Aby wziął miejsce usługowania tego i Apostolstwa, z którego wypadł Judasz, aby odszedł na miejsce swe.
The Acts	Dz	51	1	26	I dali im losy, i padł los na Macieja, i policzon jest z jedenaścią Apostołów.
The Acts	Dz	51	2	1	A gdy się spełniały dni Pięćdziesiątnice, byli wszyscy wespółek na temże miejscu.
The Acts	Dz	51	2	2	I stał się z prędka z nieba szum, jakoby przypadającego wiatru gwałtownego, i napełnił wszystek dom, gdzie siedzieli.
The Acts	Dz	51	2	3	I ukazały im się rozdzielone języki jakoby ognia, i usiadł na każdym z nich z osobna.
The Acts	Dz	51	2	4	I napełnieni byli wszyscy Ducha Świętego, i poczęli mówić rozmaitemi językami, jako im Duch Święty wymawiać dawał.
The Acts	Dz	51	2	5	A byli w Jeruzalem mieszkający Żydowie, mężowie nabożni ze wszego narodu, który jest pod niebem.
The Acts	Dz	51	2	6	A gdy się stał ten głos, zbieżało się mnóstwo, i strwożyło się na myśli, że każdy słyszał je swym językiem mówiące.
The Acts	Dz	51	2	7	A zdumiewali się wszyscy i dziwowali, mówiąc: Izali oto ci wszyscy, którzy mówią, nie są Galilejczycy?
The Acts	Dz	51	2	8	A jakóżeśmy słyszeli każdy z nas swój język, w którymechmy się urodzili?
The Acts	Dz	51	2	9	Parthowie i Medowie i Elamitowie i mieszkający w Mesopotamii, w Żydowskiéj ziemi i w Kapadocyi, w Poncie i w Azyi,
The Acts	Dz	51	2	10	W Frygii i w Pamphilii, w Egipcie i w stronach Libii, która jest podle Cyreny, i przychodniowie Rzymscy.
The Acts	Dz	51	2	11	Żydowie téż i nowo nawróceni, Kreteńczycy i Arabczycy: słyszeliśmy je mówiące języki naszemi wielmożne sprawy Boże.
The Acts	Dz	51	2	12	I zdumiewali się wszyscy i dziwowali, mówiąc jeden do drugiego: Co to ma być?
The Acts	Dz	51	2	13	A drudzy naśmiewając się, mówili: Że moszczu pełni są ci.
The Acts	Dz	51	2	14	A stanąwszy Piotr z jedenaścią, podniósł głos swój i mówił im: Mężowie Żydowscy i wszyscy, którzy mieszkacie w Jeruzalem, niech wam to jawno będzie, a przyjmijcie do uszu słowa moje. Albowiem nie są pijani ci, jako wy mniemacie, gdyż jest trzecia godzina na dzień.
The Acts	Dz	51	2	15	Albowiem nie są pijani ci, jak wy mniemacie, gdyż jest trzecia godzina dnia,
The Acts	Dz	51	2	16	Ale to jest, co rzeczono jest przez proroka Joela:
The Acts	Dz	51	2	17	I będzie w ostateczne dni, (mówi Pan): Wyleję z Ducha mego na wszelkie ciało, a prorokować będą synowie wasi i córki wasze, a młodzieńcy wasi widzenia będą widzieć, a starcom waszym sny się śnić będą.
The Acts	Dz	51	2	18	A iście w one dni na sługi me i na służebnice moje wyleję z Ducha mego, i będą prorokować.
The Acts	Dz	51	2	19	I dam cuda na niebie wzgórę i znaki na ziemi nizko, krew i ogień i kurzawę dymu.
The Acts	Dz	51	2	20	Słońce się obróci w ciemności, a księżyc w krew, przedtem niż przyjdzie dzień Pański wielki i jawny.
The Acts	Dz	51	2	21	I będzie wszelki, którybykolwiek wzywał imienia Pańskiego, zbawion będzie.
The Acts	Dz	51	2	22	Mężowie Izraelscy! Słuchajcie słów tych: Jezusa Nazareńskiego, męża od Boga pochwalonego u was mocami i cudami i znakami, które czynił Bóg przezeń między wami, jako i wy wiecie:
The Acts	Dz	51	2	23	Tego naznaczoną radą i przejrzeniem Bożem wydanego, przez ręce bezbożników umęczywszy, zatraciliście.
The Acts	Dz	51	2	24	Którego Bóg wzbudził rozwiązawszy boleści piekła, jakóż była rzecz niepodobna, aby od niego miał być on zatrzyman.
The Acts	Dz	51	2	25	Albowiem Dawid o nim mówi: Upatrowałem zawżdy Pana przed sobą; bo mi jest po prawicy, abych nie był wzruszon.
The Acts	Dz	51	2	26	Dlategóż się rozweseliło serce moje, a rozradował się język mój: nadto i ciało moje odpocznie w nadziei.
The Acts	Dz	51	2	27	Albowiem nie zostawisz dusze mojéj w piekle, ani dasz świętemu twemu oglądać skażenia.
The Acts	Dz	51	2	28	Oznajmiłeś mi drogi żywota, i napełnisz mię radością z obliczem twojem.
The Acts	Dz	51	2	29	Mężowie bracia! niech się godzi bezpiecznie mówić do was o Patryarsze Dawidzie, że umarł i pogrzebion jest, i grób jego jest u nas aż do dnia dzisiejszego.
The Acts	Dz	51	2	30	Będąc tedy prorokiem, i wiedząc, że mu Bóg przysięgą przysiągł, iż z owocu biodry jego miał siedzieć na stolicy jego:
The Acts	Dz	51	2	31	Przeglądając powiedział o zmartwychwstaniu Chrystusowemu, że ani zostawion jest w piekle, ani ciało jego ujrzało zepsowania.
The Acts	Dz	51	2	32	Tego Jezusa wzbudził Bóg, czego my wszyscy jesteśmy świadkowie.
The Acts	Dz	51	2	33	Prawicą tedy Bożą podwyższony, a obietnicę Ducha Świętego wziąwszy od Ojca, wylał tego, którego wy widzicie i słyszycie.
The Acts	Dz	51	2	34	Albowiem Dawid nie wstąpił do nieba, lecz sam powiada: Rzekł Pan Panu memu, siądź na prawicy mojéj,
The Acts	Dz	51	2	35	Aż położę nieprzyjacioły twe podnóżkiem nóg twoich.
The Acts	Dz	51	2	36	Niechaj tedy wie zapewne wszystek dom Izraelski, iż go i Panem i Chrystusem uczynił Bóg, tego Jezusa, któregoście wy ukrzyżowali.
The Acts	Dz	51	2	37	A usłyszawszy to, skruszeni są na sercu, i rzekli do Piotra i do innych Apostołów: Cóż mamy czynić, mężowie bracia?
The Acts	Dz	51	2	38	A Piotr do nich: Pokutę czyńcie (prawi), a niech ochrzczon będzie każdy z was w imię Jezusa Chrystusa, na odpuszczenie grzechów waszych, a weźmiecie dar Ducha Świętego.
The Acts	Dz	51	2	39	Albowiem wam jest obietnica i dziatkom waszym i wszystkim, którzy są daleko, którekolwiek przyzowie Pan, Bóg nasz.
The Acts	Dz	51	2	40	I wiele innych słów świadczył i napominał ich, mówiąc: Wyzwólcie się od tego narodu przewrótnego.
The Acts	Dz	51	2	41	Którzy tedy przyjęli mowę jego, ochrzczeni są: i przystało dnia onego jakoby trzy tysiące dusz.
The Acts	Dz	51	2	42	I trwali w nauce Apostolskiéj i w uczęstnictwie łamania chleba i w modlitwach.
The Acts	Dz	51	2	43	I przychodziła na każdą duszę bojaźń, wiele się téż dziwów i znaków przez Apostoły działo w Jeruzalem, i była wielka bojaźń we wszystkich.
The Acts	Dz	51	2	44	Wszyscy téż, którzy wierzyli, byli pospołu i wszystko mieli spólne.
The Acts	Dz	51	2	45	Osiadłości i majętności przedawali i podzielali nimi wszystkie, jako każdemu było potrzeba.
The Acts	Dz	51	2	46	Co dzień téż trwając jednomyślnie w kościele a łamiąc chleb po domiech, pożywali pokarmu z radością i w prostocie serdecznéj,
The Acts	Dz	51	2	47	Chwaląc Boga, i mając łaskę u wszego ludu. A Pan co dzień przymnażał do kupy, którzy mieli być zbawieni.
The Acts	Dz	51	3	1	A Piotr i Jan wstępowali do kościoła na godzinę modlitwy dziewiątą.
The Acts	Dz	51	3	2	A niektóry mąż, który był chromy z żywota matki swéj, był noszon, którego na każdy dzień kładziono u drzwi kościelnych, które zowią ozdobne, aby prosił jałmużny u tych, którzy do kościoła wchodzili.
The Acts	Dz	51	3	3	Ten, ujrzawszy Piotra i Jana poczynające wchodzić do kościoła, prosił, aby wziął jałmużnę.
The Acts	Dz	51	3	4	A patrząc pilnie nań Piotr z Janem, rzekł mu: Wejrzyj na nas!
The Acts	Dz	51	3	5	A on patrzył na nie, spodziewając się co wziąć od nich.
The Acts	Dz	51	3	6	A rzekł Piotr: Śrebra i złota nie mam; lecz co mam, to tobie dawam: W imię Jezusa Chrystusa Nazareńskiego wstań, a chodź!
The Acts	Dz	51	3	7	A ująwszy prawą rękę jego, podniósł go, i wnet były utwierdzone golenie jego i stopy.
The Acts	Dz	51	3	8	A wyskoczywszy, stanął i chodził i wszedł z nimi do kościoła, chodząc i wyskakując i chwaląc Boga.
The Acts	Dz	51	3	9	I widział go wszystek lud chodzącego i Boga chwalącego.
The Acts	Dz	51	3	10	A znali go, iż on był, który dla jałmużny siadał u drzwi ozdobnych kościelnych, i napełnieni byli zdumienia i zapamiętania z tego, co się mu wydarzyło.
The Acts	Dz	51	3	11	A gdy się trzymał się Piotra i Jana, przybiegł wszystek lud do nich do krużganku, który zowią Salomonowym, zdumiawszy się.
The Acts	Dz	51	3	12	A ujrzawszy Piotr, odpowiedział do ludu: Mężowie Izraelscy! co się temu dziwujecie? albo przecz się nam przypatrujecie, jakobychmy naszą mocą albo władzą uczynili, że ten chodzi?
The Acts	Dz	51	3	13	Bóg Abrahamów i Bóg Izaaków i Bóg Jakubów, Bóg ojców naszych, uwielbił Jezusa, Syna swego, któregoście wy wydali i zaprzaliście się przed Piłatem, gdyż jego zdanie było, aby był wypuszczon.
The Acts	Dz	51	3	14	A wyście się zaprzali Świętego i sprawiedliwego i prosiliście, aby wam darował męża mężobójcę.
The Acts	Dz	51	3	15	A zabiliście sprawcę żywota, którego Bóg wzbudził od umarłych, czego my świadkami jesteśmy.
The Acts	Dz	51	3	16	A w wierze imienia jego tego, którego wy widzicie i znacie, umocniło imię jego, i wiara, która przezeń jest, dała to zupełne zdrowie przed oczyma was wszystkich.
The Acts	Dz	51	3	17	A teraz, bracia! wiem, żeście z niewiadomości uczynili, jako i przełożeni wasi.
The Acts	Dz	51	3	18	A Bóg, co przez usta wszech proroków pierwéj opowiedział, iż Chrystus jego cierpieć miał, tak ziścił.
The Acts	Dz	51	3	19	A przetoż pokutujcie i nawróćcie się, aby były zgładzone grzechy wasze.
The Acts	Dz	51	3	20	Aby gdy przyjdą czasy ochłody od obliczności Pańskiéj, a posłałby tego, który jest opowiadany wam, Jezusa Chrystusa:
The Acts	Dz	51	3	21	Którego potrzeba, aby niebo przyjęło aż do czasów naprawienia wszech rzeczy, które opowiedział Bóg przez usta swych świętych od wieku proroków.
The Acts	Dz	51	3	22	Mojżeszci mówił: Iż proroka wzbudzi wam Pan, Bóg wasz, z braciéj waszéj, jako mię: onego słuchać będziecie wedle wszystkiego, cokolwiek wam mówić będzie.
The Acts	Dz	51	3	23	I stanie się, wszelka dusza, któraby nie słuchała proroka onego, będzie wykorzeniona z ludu.
The Acts	Dz	51	3	24	I wszyscy prorocy od Samuela i po nich, którzy mówili, opowiedzieli te dni.
The Acts	Dz	51	3	25	Wyście są syny prorockimi, i Testamentu, który postanowił Bóg z ojcy naszymi, mówiąc do Abrahama: I w nasieniu twojem błogosławione będą wszystkie narody ziemie.
The Acts	Dz	51	3	26	Wam najprzód Bóg wzbudziwszy Syna swego, posłał go, błogosławiącego wam, aby się nawrócił każdy od złości swéj.
The Acts	Dz	51	4	1	A gdy oni mówili do ludu, nadeszli kapłani i urząd kościelny i Saduceuszowie,
The Acts	Dz	51	4	2	Frasując się, iż uczyli lud, a opowiadali w Jezusie powstanie od umarłych.
The Acts	Dz	51	4	3	I poimali je i wsadzili je do więzienia do jutra; bo już był wieczór.
The Acts	Dz	51	4	4	A wiele tych, których byli słowo usłyszeli, uwierzyło, i była liczba mężów pięć tysięcy.
The Acts	Dz	51	4	5	I stało się nazajutrz, że się zebrali przełożeni ich i starsi i Doktorowie w Jeruzalem.
The Acts	Dz	51	4	6	I Annasz, najwyższy kapłan, i Kajphasz i Jan i Alexander, i ile ich jedno było z rodu kapłańskiego.
The Acts	Dz	51	4	7	A stawiwszy je w pośrodku, pytali: Którą mocą albo którem imieniem wyście to uczynili?
The Acts	Dz	51	4	8	Tedy Piotr napełniony Ducha Świętego, rzekł do nich: Książęta ludu i starsi słuchajcie:
The Acts	Dz	51	4	9	Jeźli my dziś sądzeni jesteśmy o dobrodziejstwo przeciw człowiekowi niemocnemu, przez coby ten był uzdrowiony,
The Acts	Dz	51	4	10	Niechże wam wszym jawno będzie i wszystkiemu ludowi Izraelskiemu, że przez imię Pana naszego Jezusa Chrystusa Nazareńskiego, któregoście wy ukrzyżowali, którego Bóg wzbudził od umarłych, przez tegoć ten stoi zdrowy przed wami.
The Acts	Dz	51	4	11	Ten jest kamień, który jest odrzucony od was budujących, który się stał na głowę węgła.
The Acts	Dz	51	4	12	I niemasz w żadnym innym zbawienia: albowiem nie jest pod niebem inne imię dane ludziom, w którembyśmy mieli być zbawieni.
The Acts	Dz	51	4	13	A widząc bezpieczność Piotrowę i Janowę, i porozumiawszy, iż byli ludzie bez nauki i prostacy, dziwowali się i poznali je, iż byli z Jezusem.
The Acts	Dz	51	4	14	Widząc téż człowieka z nimi stojącego, który był uzdrowion, nie mogli nic przeciwko mówić.
The Acts	Dz	51	4	15	A kazali im precz ustąpić z rady i namawiali się wespół,
The Acts	Dz	51	4	16	Mówiąc: Co uczynimy tym ludziom? gdyż jednak znak uczyniony jest przez nie, wiadomy wszystkim mieszkającym w Jeruzalem, rzecz jasna jest, a zaprzeć nie możemy.
The Acts	Dz	51	4	17	Ale iżby się więcéj nie rozsławiało między ludzie, zagroźmy im, aby więcéj w imię to żadnemu człowiekowi nie mówili.
The Acts	Dz	51	4	18	A wezwawszy ich, zakazali, aby koniecznie nie mówili ani uczyli w imię Jezusowe.
The Acts	Dz	51	4	19	Lecz Piotr i Jan odpowiedziawszy, rzekli do nich: Jeźliż jest sprawiedliwa przed oczyma Boskiemi, was raczéj niźli Boga słuchać, rozsądźcie.
The Acts	Dz	51	4	20	Bo nie możemy, cośmy widzieli i słyszeli nie mówić.
The Acts	Dz	51	4	21	A oni zagroziwszy, wypuścili je, nie najdując, jakoby je skarać, dla ludu, ponieważ wszyscy wysławiali to, co się było stało w tem, co się przydało.
The Acts	Dz	51	4	22	Bo było więcéj niż czterdzieści lat człowiekowi, na którym się stało to cudo ozdrowienia.
The Acts	Dz	51	4	23	Lecz gdy ich wypuszczono, przyszli do swych, i oznajmili im, cokolwiek do nich najwyżsi kapłani i starsi mówili.
The Acts	Dz	51	4	24	Którzy usłyszawszy, zgodnie podnieśli głos swój ku Bogu i mówili: Panie! tyś jest, któryś stworzył niebo i ziemię, morze i wszystko, co w nich jest,
The Acts	Dz	51	4	25	Któryś Duchem Świętym przez usta ojca naszego Dawida, sługi twego, powiedział: Czemu się narody wzburzyły, a ludzie próżne rzeczy rozmyślali?
The Acts	Dz	51	4	26	Stanęli królowie ziemscy, i książęta zeszli się w gromadę przeciw Panu i przeciw Chrystusowi jego?
The Acts	Dz	51	4	27	Albowiem się zgromadzili prawdziwie w mieście tem przeciw świętemu Synowi twemu Jezusowi, któregoś pomazał, Herod i Poncyusz Piłat, z pogany i z ludźmi Izraelskiemi,
The Acts	Dz	51	4	28	Aby uczynili, co ręka twa i rada twa postanowiły, aby się stało.
The Acts	Dz	51	4	29	A teraz, Panie! wejrzyj na pogróżki ich; a daj sługom twym ze wszystką bezpiecznością opowiadać słowo twoje,
The Acts	Dz	51	4	30	W tem, abyś ściągał rękę twoję na uzdrawiania, a żeby się znaki i cuda działy przez imię Świętego Syna twego Jezusa.
The Acts	Dz	51	4	31	A gdy się modlili, zatrzasnęło się miejsce, na którem byli zgromadzeni, i napełnieni są Ducha Ś. i mówili śmiele słowo Boże.
The Acts	Dz	51	4	32	A mnóstwa wierzących było serce jedno i dusza jedna, ani żaden z nich to, co miał, swem nazywał, ale było im wszystko spólne.
The Acts	Dz	51	4	33	A wielką mocą Apostołowie dawali świadectwo zmartwychwstania Jezusa Chrystusa, Pana naszego, i była wielka łaska nad nimi wszystkimi.
The Acts	Dz	51	4	34	Bo żadnego między nimi nie było niedostatecznego; gdyż którzykolwiek mieli role albo domy, przedawszy, przynosili zapłatę za ono, co przedawali.
The Acts	Dz	51	4	35	I kładli przed nogi Apostolskie. I rozdawano każdemu, ile komu było potrzeba.
The Acts	Dz	51	4	36	A Józeph, który nazwany był Barnabaszem od Apostołów, (co wyłożywszy jest, syn pocieszenia), Lewit, rodem z Cypru,
The Acts	Dz	51	4	37	Mając rolą, przedał ją, i przyniósł pieniądze i położył u nóg Apostolskich.
The Acts	Dz	51	5	1	A niektóry mąż imieniem Ananiasz z Saphirą, żoną swą, przedał rolą,
The Acts	Dz	51	5	2	I ujął z pieniędzy za rolą z wiadomością żony swéj, a przyniósłszy część niektórą, położył przed nogi Apostolskie.
The Acts	Dz	51	5	3	I rzekł Piotr: Ananiaszu! przeczże szatan skusił serce twe, iżbyś skłamał Duchowi Świętemu i ujął z zapłaty roléj?
The Acts	Dz	51	5	4	Azaż zostawiając nie tobie zostawało? a przedawszy nie w mocy twéj była? Czemuś tę rzecz do serca twego przypuścił? Nie skłamałeś ludziom, ale Bogu.
The Acts	Dz	51	5	5	A słysząc słowa te Ananiasz, padł i umarł. I przyszedł strach wielki na wszystkich, którzy tego słuchali.
The Acts	Dz	51	5	6	A wstawszy młodzieńcy, znieśli go na stronę, a wyniósłszy pogrzebli.
The Acts	Dz	51	5	7	I stało się, jakoby we trzy godziny, żona téż jego, nie wiedząc, co się było stało, weszła.
The Acts	Dz	51	5	8	I rzekł jéj Piotr: Powiedz mi, niewiasto! jeźliście za to przedali rolą? A ona rzekła: Iście, za to.
The Acts	Dz	51	5	9	A Piotr do niéj; Cóż to żeście się zmówili, abyście kusili Ducha Pańskiego? Oto nogi tych, którzy pogrzebli męża twego, u drzwi, i wyniosą cię.
The Acts	Dz	51	5	10	Natychmiast padła u nóg jego i skonała. A wszedłszy młodzieńcy, naleźli ją umarłą i wynieśli i pogrzebli podle męża jéj.
The Acts	Dz	51	5	11	I padł wielki strach na wszystek kościół, i na wszystkie, którzy to słyszeli.
The Acts	Dz	51	5	12	A przez ręce Apostolskie działo się wiele znaków i cudów między ludem. A byli wszyscy jednomyślnie w krużganku Salomonowym.
The Acts	Dz	51	5	13	A z innych żaden nie śmiał się do nich przyłączyć; ale je lud ich wysławiał.
The Acts	Dz	51	5	14	I więcéj przybywało mnóstwa wierzących w Panu, mężów i niewiast,
The Acts	Dz	51	5	15	Tak iż na ulicę wynaszali niemocne i kładli je na łożach i łóżkach, aby, gdy Piotr chodził, przynajmniéj cień jego zaćmił którego z nich: a byli uzdrowieni od niemocy swoich.
The Acts	Dz	51	5	16	Zbiegało się téż mnóstwo z blizkich miast do Jeruzalem, nosząc niemocne i nagabane od duchów nieczystych, którzy wszyscy byli uzdrowieni.
The Acts	Dz	51	5	17	A powstawszy najwyższy kapłan i wszyscy, którzy z nim byli, (to jest sekta Saduceuszów), napełnieni są zazdrością.
The Acts	Dz	51	5	18	I poimali Apostoły i wsadzili je do więzienia pospolitego.
The Acts	Dz	51	5	19	Lecz Aniół Pański w nocy otworzywszy drzwi ciemnice a wy wiódłszy je, rzekł:
The Acts	Dz	51	5	20	Idźcież, a stanąwszy, powiadajcie ludowi w kościele wszystkie słowa żywota tego.
The Acts	Dz	51	5	21	Którzy usłyszawszy, weszli na świtaniu do kościoła i uczyli. A przyszedłszy najwyższy kapłan i którzy z nim byli, zwołali radę i wszystkie starsze synów Izraelskich i posłali do ciemnice, aby je przywiedziono.
The Acts	Dz	51	5	22	A gdy przyszli słudzy i otworzywszy ciemnicę, nie naleźli ich, wróciwszy się, oznajmili,
The Acts	Dz	51	5	23	Mówiąc: Ciemnicęśmy naleźli zamknioną ze wszystką pilnością i stróże stojące przede drzwiami; lecz otworzywszy, żadnegośmy w niej niéj nie naleźli.
The Acts	Dz	51	5	24	A gdy te słowa usłyszeli, urząd kościelny i przedniejsi kapłani wątpili o nich, coby było.
The Acts	Dz	51	5	25	A przyszedłszy ktoś, powiedział im: Iż oto mężowie, któreście wsadzili do więzienia, są w kościele stojąc i ucząc lud.
The Acts	Dz	51	5	26	Tedy poszedł urząd z służebnikami i przywiódł je bez gwałtu; bo się ludu bali, by ich nie ukamionował.
The Acts	Dz	51	5	27	A przywiódłszy je, postawili przed radą. I pytał ich najwyższy kapłan,
The Acts	Dz	51	5	28	Mówiąc: Rozkazując rozkazaliśmy, abyście w imię to nie uczyli; a oto napełniliście Jeruzalem nauką waszą i chcecie na nas przywieść krew człowieka tego.
The Acts	Dz	51	5	29	A odpowiadając Piotr i Apostołowie, rzekli: Więcej trzeba słuchać Boga, aniż ludzi.
The Acts	Dz	51	5	30	Bóg ojców naszych wzbudził Jezusa, któregoście wy zabili, zawiesiwszy na drzewie.
The Acts	Dz	51	5	31	Tego Książęcia i Zbawiciela wywyższył Bóg prawicą swoją, aby dał pokutę Izraelowi i odpuszczenie grzechów.
The Acts	Dz	51	5	32	A myśmy są świadkowie tych słów i Duch Ś., którego dał Bóg wszystkim, którzy mu są posłuszni.
The Acts	Dz	51	5	33	To usłyszawszy, krajali się i myślili je zabić.
The Acts	Dz	51	5	34	Lecz wstawszy w radzie niektóry Pharyzeusz, imieniem Gamaliel, Doktor zakonny, w poważaniu u wszego ludu, rozkazał na mały czas lusziom wystąpić.
The Acts	Dz	51	5	35	I rzekł do nich: Mężowie Izraela! miejcie się na baczeniu z strony tych ludzi, cobyście mieli czynić.
The Acts	Dz	51	5	36	Albowiem przed temi dni powstał Theodas, powiadając się być czem, do którego przystała liczba mężów około czterech set, który zabit jest: a wszyscy, którzy mu wierzyli, rozproszeni są i wniwecz się obrócili.
The Acts	Dz	51	5	37	Potem powstał Judas Galilejczyk we dni popisu i uwiódł lud za sobą: i on zginął i wszyscy, i co ich kolwiek z nim przestawało, są rozproszeni.
The Acts	Dz	51	5	38	Przetóż i teraz powiadam wam: Odstąpcie od tych ludzi i zaniechajcie ich; albowiem jeźlić jest z ludzi ta rada albo sprawa, rozchwieje się.
The Acts	Dz	51	5	39	Lecz jeźli jest z Boga, nie będziecie mogli ich zepsować, byście snadź nie naleźli się z Bogiem walczyć. I usłuchali go.
The Acts	Dz	51	5	40	I wezwawszy Apostołów, ubiwszy je zakazali, aby zgoła nie mówili w imię Jezusowe, i puścili je.
The Acts	Dz	51	5	41	A oni szli od obliczności rady, radując się, iż się stali godnymi dla imienia Jezusowego zelżywość cierpieć.
The Acts	Dz	51	5	42	I nie przestawali każdy dzień w kościele i po domiech nauczać i opowiadać Jezusa Chrystusa.
The Acts	Dz	51	6	1	A we dni one, gdy rosła liczba uczniów, stało się szemranie Greków przeciw Żydom, iż w poługowaniu powszedniem bywały pogardzone wdowy ich.
The Acts	Dz	51	6	2	A dwanaście zezwawszy gromadę uczniów, rzekli: Nie jest słuszna, żebyśmy my opuścili słowo Boże, a stołom służyli.
The Acts	Dz	51	6	3	Upatrzcież tedy, bracia! z was siedmi mężów dobre świadectwo mających, pełnych Ducha Świętego i mądrości, którebyśmy przełożyli nad tą sprawą.
The Acts	Dz	51	6	4	A my modhtwy i usługowania słowa pilnować będziemy.
The Acts	Dz	51	6	5	I podobała się mowa przed wszystką gromadą. I obrali Szczepana, męża pełnego wiary i Ducha Ś., i Philipa i Prochora i Nikanora i Tymona i Parmena i Mikołaja, nowożydowina Antyocheńczyka.
The Acts	Dz	51	6	6	Te postawili przed oczyma Apostołów, a modliwszy się, włożyli na nie ręce.
The Acts	Dz	51	6	7	A słowo Pańskie rosło i mnożył się poczet uczniów bardzo w Jeruzalem, wielkie téż mnóstwo kapłanów posłuszne było wierze.
The Acts	Dz	51	6	8	A Szczepan pełen łaski i mocy czynił cuda i znaki wielkie między ludem.
The Acts	Dz	51	6	9	I powstali niektórzy z bóżnice, którą zowią Libertynów i Cyrenejczyków i Alexandryanów i tych, którzy byli z Cylicyi i z Azyi, gadając się z Szczepanem.
The Acts	Dz	51	6	10	I nie mogli się sprzeciwić mądrości i duchowi, który mówił.
The Acts	Dz	51	6	11	Tedy naprawili męże, którzyby mówili że go słyszeli mówiącego słowa bluźnierskie przeciw Mojżeszowi i Bogu.
The Acts	Dz	51	6	12	A tak wzruszyli lud i starsze i Doktory a zbieżawszy się, porwali go i przywiedli do rady.
The Acts	Dz	51	6	13	I postawili fałszywe świadki, którzy mówili. Ten człowiek nie przestawa mówić słów przeciw miejscu świętemu i zakonowi.
The Acts	Dz	51	6	14	Albowieme.śmy go słyszeli mówiącego: Iż Jezus Nazareński ten zburzy to miejsce i odmieni podania, które nam podał Mojżesz.
The Acts	Dz	51	6	15	A patrząc nań pilnie wszyscy, którzy siedzieli w radzie, widzieli oblicze jego jako oblicze Anielskie.
The Acts	Dz	51	7	1	I rzekł najwyższy kapłan: Jeźli się to tak ma?
The Acts	Dz	51	7	2	Który rzekł: Mężowie bracia i ojcowie! słuchajcie. Bóg chwały ukazał się ojcu naszemu Abrahamowi, gdy był w Mezopotamii, przed tem niż mieszkał w Charan.
The Acts	Dz	51	7	3	I rzekł do niego: Wynidź z ziemie twéj i z twojéj rodziny a idź do ziemie, którąć ukażę.
The Acts	Dz	51	7	4	Tedy wyszedł z ziemie Chaldejskiéj i mieszkał w Charan; a ztamtąd, gdy umarł ojciec jego, przeniósł go do téj ziemie, w której wy teraz mieszkacie.
The Acts	Dz	51	7	5	I nie dał mu w niej dziedzictwa i na krok nogi, a obiecał mu ją dać w osiadłość i nasieniu jego po nim, gdy nie miał syna.
The Acts	Dz	51	7	6	I mówił mu Bóg: Że nasienie jego przychodniem będzie w cudzéj ziemi, i podbiją je w niewolą i źle się z nimi obchodzić będą przez cztery sta lat.
The Acts	Dz	51	7	7	A naród, któremu służyć będą, Ja sądzić będę, rzekł Pan; a potem wynidą i będą mi służyć na tem miejscu.
The Acts	Dz	51	7	8	I dał mu testament obrzezania: i tak zrodził Izaaka i obrzezał go dnia ósmego, a Izaak Jakóba, a Jakób dwanaście Patryarchów.
The Acts	Dz	51	7	9	A Patryarchowie nienawidząc Józepha, przedali do Egiptu, i był Bóg z nim.
The Acts	Dz	51	7	10	I wyrwał go ze wszystkich jego ucisków, a dał mu łaskę i mądrość przed oczyma Pharaona, króla Egipskiego, i postanowił go nad Egiptem i nad wszystkim domem swoim.
The Acts	Dz	51	7	11	I przyszedł głód na wszystek Egipt i Chanaan i wielkie uciśnienie, i nie najdowali żywności ojcowie nasi.
The Acts	Dz	51	7	12	A usłyszawszy Jakób, iż było zboże w Egipcie, posłał ojce nasze pierwszy raz.
The Acts	Dz	51	7	13	A za wtórym razem poznany jest Józeph od braciéj swojéj, i oznajmiony jest Pharaonowi naród jego.
The Acts	Dz	51	7	14	A Józeph posławszy, przyzwał ojca swego Jakóba, i wszystkiej rodziny swej w siedmdziesiąt i piąci duszach.
The Acts	Dz	51	7	15	I zstąpił Jakób do Egiptu, i umarł on i ojcowie nasi.
The Acts	Dz	51	7	16	I przeniesieni są do Sychem i położeni są w grobie, który kupił Abraham za summę srebra u synów Hemora, syna Sychem.
The Acts	Dz	51	7	17	A gdy się przybliżył czas obietnice, którą był przysiągł Bóg [1004]Abrahamowi, rozrodził się lud i rozmnożył w Egipcie,
The Acts	Dz	51	7	18	Aż nastał inny król w Egipcie, który nie znał Józepha.
The Acts	Dz	51	7	19	Ten podszedłszy nasz naród, utrapił ojce nasze, żeby wyrzucali dziatki swe, aby nie żyły.
The Acts	Dz	51	7	20	Tegoż czasu narodził się Mojżesz i był przyjemny Bogu, który wychowany był trzy miesiące w domu ojca swego.
The Acts	Dz	51	7	21	A gdy był wurzucony, wzięła go córka PharaonoAva i wychowała go sobie za syna.
The Acts	Dz	51	7	22	I wyćwiczon był Mojżesz we wszelkiéj mądrości Egipskiéj: i był możnym w słowiech i w uczynkach swoich.
The Acts	Dz	51	7	23	A gdy mu się wypełnił czas czterdzieści lat, przyszło mu na myśl, aby nawiedził bracią swą, syny Izraelskie.
The Acts	Dz	51	7	24	A widząc niektórego ukrzywdzonego, obronił go i pomścił się krzywdy onego, który krzywdę cierpiał, zabiwszy Egiptczyka.
The Acts	Dz	51	7	25	A mniemał, żeby rozumieli bracia, że Bóg daje im wybawienie przez rękę jego; lecz oni nie rozumieli.
The Acts	Dz	51	7	26	A nazajutrz ukazał się im, gdy się wadzili, i jednał je na pokój, mówiąc: Mężowie! braciaście sobie! czemu jeden drugiego krzywdzicie?
The Acts	Dz	51	7	27	Lecz co krzywdził bliźniego, odegnał go, mówiąc: Któż cię postawił książęciem i sędzią nad nami?
The Acts	Dz	51	7	28	Izali mię ty chcesz zabić, jakoś wczoraj zabił Egiptczyka?
The Acts	Dz	51	7	29	I uciekł Mojżesz dla słowa tego i stał się przychodniem w ziemi Madyańskiéj, gdzie zrodził dwu synów.
The Acts	Dz	51	7	30	A gdy wyszło lat czterdzieści, ukazał się mu na puszczy góry Synai Anioł w ogniu płomienistym krza.
The Acts	Dz	51	7	31	Lecz Mojżesz ujrzawszy, dziwował się widzeniu. A gdy przystępował, aby się przypatrzył, stał się do niego głos Pański, mówiąc:
The Acts	Dz	51	7	32	Jam jest Bóg ojców twoich, Bóg Abrahamów, Bóg Izaaków i Bóg Jakóbów. A zadrżawszy Mojżesz, nie śmiał się przypatrować.
The Acts	Dz	51	7	33	I rzekł mu Pan: Zżuj obuwie nóg twoich; bo miejsce, na którem stoisz, jest ziemia święta.
The Acts	Dz	51	7	34	Widziałem widząc utrapienie ludu mego, który jest w Egipcie, i słyszałem wzdychanie ich i zstąpiłem, żebych je wybawił. A teraz chodź, a poślę cię do Egiptu.
The Acts	Dz	51	7	35	Tego Mojżesza, którego się zaprzali, mówiąc: Kto cię postanowił książęciem i sędzią? tego Bóg książęciem i dkupicielem posłał z ręką Anioła, który mu się ukazał we krzu.
The Acts	Dz	51	7	36	Ten je wywiódł, uczyniwszy cuda i znaki w ziemi Egipskiéj i w morzu czerwonem i na puszczy przez czterdzieści lat.
The Acts	Dz	51	7	37	Ten jest Mojżesz, który powiedział synom Izraelskim: Proroka wam wzbudzi Bóg z braciej waszéj jako mię; jego słuchać będziecie.
The Acts	Dz	51	7	38	Ten jest, który był w zgromadzeniu na puszczy z Aniołem, który z nim mawiał na górze Synai i z ojcy naszymi, który przyjął słowa żywota, aby nam dał.
The Acts	Dz	51	7	39	Któremu nie chcieli być posłuszni ojcowie nasi; ale odrzucili i odwrócili się sercem swem do Egiptu,
The Acts	Dz	51	7	40	Mówiąc do Aarona: Uczyń nam bogi, którzyby szli przed nami; albowiem Mojżesz ten, który nas wywiódł z ziemie Egipskiéj, nie wiemy, co mu się stało.
The Acts	Dz	51	7	41	I uczynili w one dni cielca i ofiarowali ofiarę bałwanowi i weselili się w dziełach rąk swoich.
The Acts	Dz	51	7	42	I odwrócił Bóg i podał je, aby służyli zastępom niebieskim, jako napisano jest w księgach prorockich: Zażeście mi ofiary i obiaty ofiarowali na puszczy przez czterdzieści lat, domie Izraelski?
The Acts	Dz	51	7	43	I przyjęliście namiot Molochów i gwiazdę boga waszego Remfam, figury, któreście czynili, abyście im pokłon czynili. I przeniosę was za Babilon.
The Acts	Dz	51	7	44	Przybytek świadectwa był z ojcy naszymi na puszczy, jako rozrządził Bóg mówiący do Mojżesza, aby go uczynił wedle kształtu, który widział.
The Acts	Dz	51	7	45	Który téż wprowadzili przyjąwszy ojcowie nasi, z Jezusem w osiadłość poganów, które Bóg wygnał przed obliczem ojców naszych aż do dni Dawidowych,
The Acts	Dz	51	7	46	Który nalazł łaskę przed Bogiem i prosił, aby znalazł przybytek Bogu Jakóbowemu.
The Acts	Dz	51	7	47	A Salomon zbudował jemu dom.
The Acts	Dz	51	7	48	Ale Najwyższy nie mieszka w kościołach uczynionych ręką, jako prorok powiada:
The Acts	Dz	51	7	49	Niebo jest mi stolicą, a ziemia podnóżkiem nóg moich. Cóż mi za dom zbudujecie, mówi Pan, albo które jest miejsce odpoczynienia mego?
The Acts	Dz	51	7	50	Zali ręka moja tego wszystkiego nie uczyniła?
The Acts	Dz	51	7	51	Twardego karku i nieobrzezanych serc i uszu, wy się zawżdy sprzeciwiacie Duchowi Świętemu, jako ojcowie wasi, także i wy.
The Acts	Dz	51	7	52	Którego z proroków nie prześladowali ojcowie wasi? i zabili tych, którzy opowiadali o przyjściu Sprawiedliwego, któregoście wy teraz zdrajcami i mężobójcami byli.
The Acts	Dz	51	7	53	Którzyście wzięli zakon przez rozrządzenie Anielskie, a nie strzegliście.
The Acts	Dz	51	7	54	A słuchając tego, krajały się serca ich, i zgrzytali nań zębami.
The Acts	Dz	51	7	55	A będąc pełen Ducha S. patrząc pilnie w niebo, ujrzał chwałę Bożą i Jezusa stojącego po prawicy Bożéj. I rzekł: Oto widzę niebiosa otworzone, a Syna człowieczego stojącego po prawicy Bożéj.
The Acts	Dz	51	7	56	A krzyknąwszy głosem wielkim, zatulili sobie uszy i rzucili się nań jednomyślnie.
The Acts	Dz	51	7	57	A wyrzuciwszy go z miasta, kamionowali, a świadkowie składali szaty swe u nóg młodzieńca, którego zwano Szawłem.
The Acts	Dz	51	7	58	I kamionowali Szczepana wzywającego a mówiącego: Panie Jezu! przyjmij ducha mojego.
The Acts	Dz	51	7	59	A klęknąwszy na kolana, zawołał głosem wielkim, mówiąc: Panie! nie przyczytaj im tego grzechu. A to rzekłszy, zasnął w Panu. A Szaweł zezwalał na zabicie jego.
The Acts	Dz	51	8	1	I stało się onego dnia wielkie prześladowanie przeciw kościołowi, który był w Jeruzalem, i rozproszyli się wszyscy po krainach Żydowskiej ziemie i Samaryi, oprócz Apostołów.
The Acts	Dz	51	8	2	I pogrzebli Szczepana ludzie bogobojni i uczynili nad nim wielkie płakanie.
The Acts	Dz	51	8	3	A Szaweł burzył kościół; wchadzając w domy i ciągnąc męże i niewiasty, podawał do więzienia.
The Acts	Dz	51	8	4	Którzy tedy byli rozproszeni, chodzili opowiadając słowo Boże.
The Acts	Dz	51	8	5	A Filip zaszedłszy do miasta Samaryjskiego, opowiadał im Chrystusa.
The Acts	Dz	51	8	6	A rzesze przychylały się do tego, co Filip powiadał, jednomyślnie słuchając i widząc znaki, które czynił.
The Acts	Dz	51	8	7	Albowiem wiele duchów nieczystych z tych, którzy je mieli, wychodziło, wołając głosem wielkim. Wiele téż powietrzem ruszonych i chromych byli uzdrowieni.
The Acts	Dz	51	8	8	Stało się tedy wielkie wesele w onem mieście.
The Acts	Dz	51	8	9	A niektóry mąż imieniem Symon, który przedtem był w onem mieście czarnoksiężnik, zwodząc lud w Samaryi, powiadając się być kim wielkim :
The Acts	Dz	51	8	10	Którego słuchali wszyscy od najmniejszego aź do największego, mówiąc: Ten jest moc Boża, którą zowią wielka.
The Acts	Dz	51	8	11	A słuchali go przeto, iż od dawnego czasu poszalił je był czarnoksięstwy swemi.
The Acts	Dz	51	8	12	A gdy uwierzyli Filipowi, opowiadającemu o królestwie Bożem, w imię Jezusa Chrystusa chrzcili się mężowie i niewiasty.
The Acts	Dz	51	8	13	Tedy i sam też Symon uwierzył, a ochrzciwszy się trwał przy Filipie. Widząc też, że się znaki i mocy bardzo wielkie działy, zdumiewając się dziwował.
The Acts	Dz	51	8	14	A usłyszawszy Apostołowie, którzy byli w Jeruzalem, iż Samarya przyjęła słowo Boże, posłali do nich Piotra i Jana.
The Acts	Dz	51	8	15	Którzy gdy przyszli, modlili się za nimi, aby wzięli Ducha Świętego.
The Acts	Dz	51	8	16	16. Albowiem jeszcze nie przyszedł był na żadnego z nich; ale tylko ochrzczeni byli w imię Pana Jezusowe.
The Acts	Dz	51	8	17	Tedy na nie wkładali ręce, i brali Ducha Świętego.
The Acts	Dz	51	8	18	18. A ujrzawszy Symon, że przez wkładanie rąk Apostolskich był dawan Duch Święty, ofiarował im pieniądze,
The Acts	Dz	51	8	19	Mówiąc: Dajcie i mnie tę moc, aby na któregobychkolwiek ręce włożył, wziął Ducha Świętego.
The Acts	Dz	51	8	20	A Piotr rzekł do niego: Pieniądze twe niech z tobą będą na zginienie, żeś mniemał, iżby dar Boży miał być za pieniądze nabywany.
The Acts	Dz	51	8	21	Nie masz cząstki ani działu w téj mowie; bowiem serce twe nie jest proste przed Bogiem.
The Acts	Dz	51	8	22	Pokutujże tedy za tę złość twoję, a proś Boga, jeźlić snadź odpuszczona będzie ta myśl serca twego.
The Acts	Dz	51	8	23	Albowiem cię widzę być w żółci gorzkości i związaniu nieprawości.
The Acts	Dz	51	8	24	A odpowiedziawszy Symon, rzekł: Módlcie się wy za mną do Pana, aby na mię nic z tego nie przyszło, coście powiedzieli.
The Acts	Dz	51	8	25	A tak oni świadectwo wydawszy i opowiedziawszy słowo Pańskie, wracali się do Jeruzalem, i w wielu krainach Samarytańskich Ewangelią opowiadali.
The Acts	Dz	51	8	26	A Anioł Pański mówił do Filipa, rzekąc: Wstań, a idź ku południowi, na drogę, która od Jeruzalem bieży ku Gazie; ta jest spustoszała.
The Acts	Dz	51	8	27	I wstawszy, szedł. A oto mąż Ethyopianin, rzezaniec możny Kandaki, królowéj Ethyopskiéj, który był nad wszystkiemi skarby jéj, przyjechał był pokłonić się do Jeruzalem.
The Acts	Dz	51	8	28	I wracał się, siedząc na wozie swym a czytając Izajasza proroka.
The Acts	Dz	51	8	29	I rzekł Duch Filipowi: Przystąp a przyłącz się do wozu tego.
The Acts	Dz	51	8	30	A przybiegłszy Filip, usłyszał go czytającego Izajasza proroka, i rzekł: Mniemasz, że rozumiesz, co czytasz?
The Acts	Dz	51	8	31	Który rzekł: A jako mogę, jeźli mi kto nie pokaże? I prosił Filipa, aby wsiadł i siedział z nim.
The Acts	Dz	51	8	32	A miejsce Pisma, które czytał, to było: Jako owca na zabicie wiedzion jest, a jako baranek bez głosu przed tym, który go strzyże, tak nie otworzył ust swoich.
The Acts	Dz	51	8	33	W uniżeniu jego sąd podnie- sion jest, a rodzaj jego kto wypowie? albowiem z ziemie zgładzony będzie żywot jego.
The Acts	Dz	51	8	34	A odpowiedziawszy rzezaniec Filipowi, rzekł: Proszę cię, o kim to prorok mówi? o sobie, czyli o kim innym?
The Acts	Dz	51	8	35	A Filip otworzywszy usta swe i począwszy od tego Pisma, opowiadał mu Jezusa.
The Acts	Dz	51	8	36	A gdy jechali drogą, przyszli do jednéj wody, i rzekł rzezaniec: Oto woda! Co mi jest na przeszkodzie, abych nie był ochrzczon?
The Acts	Dz	51	8	37	I rzekł Filip: Jeźli wierzysz ze wszystkiego serca, wolnoć. A odpowiedziawszy, rzekł: Wierzę, iż Jezus Chrystus jest Syn Boży.
The Acts	Dz	51	8	38	I kazał stanąć wozowi, i wstąpili obadwaj w wodę, Filip i rzezaniec: i ochrzcił go.
The Acts	Dz	51	8	39	A gdy wyszli z wody, Duch porwał Filipa, i nie widział go więcéj rzezaniec; ale jechał swą drogą, weseląc się.
The Acts	Dz	51	8	40	A Filip znalezion jest w Azocie, a przechodząc opowiadał Ewangelią wszystkim miastom, aż przyszedł do Cezaryi.
The Acts	Dz	51	9	1	A Szaweł parskając jeszcze groźbami i morderstwem przeciw uczniom Pańskim, przyszedł do najwyższego kapłana.
The Acts	Dz	51	9	2	I prosił od niego listów do Damaszku do bóżnic, iż jeźliby które znalazł tej drogi męże i niewiasty, aby związane przywiódł do Jeruzalem.
The Acts	Dz	51	9	3	A gdy jechał, stało się, że się przybliżał do Damaszku, i z prędka zewsząd oświeciła go światłość z nieba.
The Acts	Dz	51	9	4	A padłszy na ziemię, usłyszał głos mówiący do siebie: Szawle, Szawle! przecz mię prześladujesz?
The Acts	Dz	51	9	5	Który rzekł: Ktoś jest, Panie? A on: Jam jest Jezus, którego ty prześladujesz; trudno jest tobie przeciw ościeniowi wierzgać.
The Acts	Dz	51	9	6	A drżąc i zdumiewając się, rzekł: Panie! co chcesz, abych czynił? A Pan do niego: Wstań a wnidź do miasta, a tam ci powiedzą, co będziesz miał czynić.
The Acts	Dz	51	9	7	A mężowie oni, którzy z nim byli, stali zdumiawszy się: głos wprawdzie słysząc, lecz żadnego nie widząc.
The Acts	Dz	51	9	8	I wstał Szaweł z ziemie, a otworzywszy oczy, nic nie widział. A prowadząc go za ręce, wwiedli do Damaszku.
The Acts	Dz	51	9	9	I był tam trzy dni nie widząc, i nie jadł ani pił.
The Acts	Dz	51	9	10	A uczeń niektóry był w Damaszku, imieniem Ananiasz: i rzekł Pan do niego w widzeniu: Ananiaszu! A on rzekł: Otom ja, Panie!
The Acts	Dz	51	9	11	A Pan do niego: Wstań a idź na ulicę, którą zowią Prostą, a szukaj w domu Judy Szawła imieniem Tarseńczyka; albowiem oto się modli.
The Acts	Dz	51	9	12	A widział męża, Ananiasza imieniem, wchodzącego i ręce na się wkładającego, aby wzrok zasię wziął.
The Acts	Dz	51	9	13	I odpowiedział Ananiasz: Panie! słyszałem od wielu o tym mężu, jako wiele złego czynił świętym twym w Jeruzalem.
The Acts	Dz	51	9	14	I tu ma moc od najwyższych kapłanów wiązać wszystkie, którzy wzywają imienia twego.
The Acts	Dz	51	9	15	A Pan rzekł do niego: Idź; albowiem ten mi jest naczyniem wybranem, aby nosił imię moje przed narody i królmi i syny Izraelskimi.
The Acts	Dz	51	9	16	Bo mu Ja ukażę, jako wiele potrzeba mu cierpieć dla imienia mego.
The Acts	Dz	51	9	17	I poszedł Ananiasz i wszedł w dom, a włożywszy nań ręce, rzekł: Szawle bracie! Pan mię posłał Jezus, któryć się ukazał w drodze, którąś szedł, abyś przejrzał, a był napełnion Duchem Świętym.
The Acts	Dz	51	9	18	A natychmiast spadły z oczu jego jako łuski, i zaś przejrzał: a wstawszy, ochrzczon jest.
The Acts	Dz	51	9	19	A wziąwszy pokarm, posilił się. I był z uczniami, którzy byli w Damaszku, przez kilka dni.
The Acts	Dz	51	9	20	A natychmiast w bóżnicach opowiadał Jezusa, że ten jest Synem Bożym.
The Acts	Dz	51	9	21	I zdumiewali się wszyscy, którzy słuchali, i mówili: Izali nie ten jest, który burzył w Jeruzalem te, którzy wzywali tego imienia? i tu na to przyszedł, aby je powiązawszy, wiódł do przedniejszych kapłanów?
The Acts	Dz	51	9	22	A Szaweł zmacniał się daleko więcéj i zawstydzał Żydy, którzy mieszkali w Damaszku, twierdząc, iż ten jest Chrystus.
The Acts	Dz	51	9	23	A gdy się wypełniło dni niemało, uczynili radę spoinie Żydowie, aby go zabili.
The Acts	Dz	51	9	24	Lecz oznajmiono Szawłowi zdrady ich. A strzegli u bram we dnie i w nocy, aby go zabili.
The Acts	Dz	51	9	25	Ale uczniowie wziąwszy go w nocy, przez mur wypuścili go, spuściwszy w koszu.
The Acts	Dz	51	9	26	A gdy przyszedł do Jeruzalem, kusił się przyłączyć do uczniów, a wszyscy się go bali, nie wierząc, żeby był uczniem.
The Acts	Dz	51	9	27	Lecz Barnabasz wziąwszy go, przywiódł do Apostołów i powiedział im, jako w drodze widział Pana, a iż mówił do niego, i jako w Damaszku bezpiecznie sobie poczynał w imię Jezusowe.
The Acts	Dz	51	9	28	I był w Jeruzalem, wchodząc i wychodząc, a bezpiecznie sobie poczynając w imię Pańskie.
The Acts	Dz	51	9	29	Mówił téż z pogany i gadał się z Greki: a oni się starali, jakoby go zabić.
The Acts	Dz	51	9	30	Czego dowiedziawszy się bracia, odprowadzili go do Cezaryi i odesłali do Tarsu.
The Acts	Dz	51	9	31	A kościół po wszystkiej Żydowskiéj ziemi i Galilei i Samaryi miał pokój i budował się, chodząc w bojaźni Pańskiéj, a pociechą Ducha Świętego napełniał się.
The Acts	Dz	51	9	32	I stało się, iż Piotr, gdy obchodził wszystkie, przyszedł do świętych, którzy mieszkali w Liddzie.
The Acts	Dz	51	9	33	I nalazł tam człowieka niektórego, imieniem Eneasza, od ośmi lat na łożu leżącego, który był ruszony powietrzem. I rzekł mu Piotr: Eneaszu! uzdrawia cię Pan Jezus Chrystus: wstań a pościel sobie. I natychmiast wstał.
The Acts	Dz	51	9	34	Rzezaniec zaś odpowiadając, rzekł Filipowi: Proszę cię, o kim prorok to mówi? O sobie, czy też o kim innym?
The Acts	Dz	51	9	35	I patrzyli nań wszyscy, którzy mieszkali w Liddzie i w Saronie, którzy się nawrócili do Pana.
The Acts	Dz	51	9	36	A była w Joppie niektóra uczenniczka, imieniem Tabitha, która wyłożywszy, zowie się Dorkas. Ta była pełna dobrych uczynków i jałmużn, które czyniła.
The Acts	Dz	51	9	37	I stało się w one dni, że zaniemógłszy, umarła; którą gdy omyli położyli ją na wieczerniku.
The Acts	Dz	51	9	38	A iż Lidda była blizko Joppy, uczniowie usłyszawszy, że był Piotr w niéj, posłali do niego dwu mężów, prosząc: Nie leń się przyjść aż do nas.
The Acts	Dz	51	9	39	A wstawszy Piotr, szedł z nimi; a gdy przyszedł, wwiedli go na salę, i obstąpiły go wszystkie wdowy, płacząc i ukazując mu suknie i zwierzchnie odzienia, które im robiła Dorkas.
The Acts	Dz	51	9	40	A wygnawszy wszystkie precz, Piotr poklęknąwszy na kolana, modlił się, a obróciwszy się do ciała, rzekł: Tabitho! wstań. A ona otworzyła oczy swoje i ujrzawszy Piotra, usiadła.
The Acts	Dz	51	9	41	A podawszy jéj rękę, podniósł ją, a wezwawszy świętych i wdów, oddał ją żywą.
The Acts	Dz	51	9	42	I stało się wiadomo po wszystkiéj Joppie, i wiele ich uwierzyło w Pana.
The Acts	Dz	51	9	43	I stało się, że przez wiele dni mieszkał w Joppie u niektórego Symona skórnika.
The Acts	Dz	51	10	1	A W Cezaryi był mąż niektóry, imieniem Korneliusz, rotmistrz roty, którą zowią Włoską,
The Acts	Dz	51	10	2	Pobożny i bojący się Boga ze wszystkim domem swym, czyniący jałmużny wielkie ludziom, a Bogu się zawżdy modlący.
The Acts	Dz	51	10	3	Ten widział jawnie w widzeniu około dziewiątéj godziny na dzień Anioła Bożego, wchodzącego do siebie i mówiącego jemu: Korneliuszu!
The Acts	Dz	51	10	4	A on nań pilnie patrząc, przestraszony będąc, rzekł: Co jest, Panie? I rzekł mu: Modlitwy twoje i jałmużny twoje wstąpiły na pamięć przed oczyma Bożemi.
The Acts	Dz	51	10	5	A teraz poślij męże do Joppy, a przyzów Symona niejakiego, co go zowią Piotrem.
The Acts	Dz	51	10	6	Ten ma gospodę u niejakiego Symona skórnika, którego dom jest przy morzu, ten ci powie, co będziesz miał czynić.
The Acts	Dz	51	10	7	A gdy odszedł Anioł, który mówił do niego, zawołał dwu domowników swoich i żołnierza, bojącego się Pana, z tych, którzy pod jego mocą byli.
The Acts	Dz	51	10	8	Którym gdy wszystko powiedział, posłał je do Joppy.
The Acts	Dz	51	10	9	A nazajutrz, gdy oni byłi w drodze i przybliżali się do miasta, wszedł Piotr na górę, aby się modlił o godzinie szóstéj.
The Acts	Dz	51	10	10	A gdy łaknął, chciał jeść. A gdy oni gotowali, przyszło nań zachwycenie,
The Acts	Dz	51	10	11	I ujrzał niebo otworzone, a zstępujące naczynie jakieś, jakoby prześcieradło wielkie za cztery końce spuszczone z nieba ku ziemi,
The Acts	Dz	51	10	12	W którem były wszystkie czworonogie i ziemiopłazy i ptastwa niebieskie.
The Acts	Dz	51	10	13	I stał się głos do niego: Wstań Pietrze! zabijaj a jedz.
The Acts	Dz	51	10	14	A Piotr rzekł: Nie daj tego, Panie! gdyżem nigdy nie jadł nic pospolitego i nieczystego.
The Acts	Dz	51	10	15	A głos zasię powtóre do niego: Co Bóg oczyścił, ty nie zów pospolitem.
The Acts	Dz	51	10	16	A to się po trzykroć stało; i wnet naczynie wzięte jest do nieba.
The Acts	Dz	51	10	17	A gdy Piotr sam w sobie wątpił, coby za widzenie było, które widział: alić mężowie, którzy od Korneliusza byli posłani, pytający się o domu Symonowym, stanęli u drzwi.
The Acts	Dz	51	10	18	A gdy zawołali, pytali, jeźliby Symon, którego zowią Piotrem, tam gospodę miał.
The Acts	Dz	51	10	19	A gdy Piotr rozmyślał o widzeniu, rzekł mu Duch: Oto cię szukają trzej mężowie.
The Acts	Dz	51	10	20	Wstań tedy, znidź a idź z nimi, nic nie wątpiąc; bom je Ja posłał.
The Acts	Dz	51	10	21	A Piotr zszedłszy do mężów, rzekł: Otom ja jest, którego szukacie: co jest za przyczyna, dla któréjeście przyszli ?
The Acts	Dz	51	10	22	A oni rzekli: Korneliusz rotmistrz, mąż sprawiedliwy i bojący się Boga i mający świadectwo od wszego narodu Żydowskiego, wziął odpowiedź od Anioła świętego, aby cię wezwał w dom swój a słuchał słów od ciebie.
The Acts	Dz	51	10	23	Tedy wprowadziwszy je, przyjął do gospody. A nazajutrz wstawszy, wyszedł z nimi, i niektórzy z braciéj z Joppy szli z nim.
The Acts	Dz	51	10	24	A drugiego dnia wszedł do Cezaryi. A Korneliusz czekał ich, zezwawszy krewnych swych i powinnych przyjaciół.
The Acts	Dz	51	10	25	I stało się, gdy wszedł Piotr, wyszedł przeciw niemu Korneliusz i przypadłszy do nóg jego, pokłonił się.
The Acts	Dz	51	10	26	A Piotr go podniósł, mówiąc: Wstań, i ja sam jestem człowiek.
The Acts	Dz	51	10	27	A rozmawiając z nim, wszedł i nalazł wiele, co się byli zeszli.
The Acts	Dz	51	10	28	I rzekł do nich: Wy wiecie, jako obrzydła jest Żydowinowi, złączać się i przychodzić do cudzoziemca; ale mnie Bóg ukazał, żebym żadnego człowieka nie nazywał pospolitym albo nieczystym.
The Acts	Dz	51	10	29	Dlatego bez wątpienia przyszedłem wezwany. Pytam tedy, dla czegoście mię wezwali?
The Acts	Dz	51	10	30	A Korneliusz rzekł: Od dziś czwartego dnia aż do téj godziny modliłem się o dziewiątéj godzinie w domu moim, a oto, mąż stanął przedemną w odzieniu jasnem.
The Acts	Dz	51	10	31	I rzekł : Korneliuszu! wysłuchana jest modlitwa twoja, i jałmużny twoje wspomnione są przed Bogiem.
The Acts	Dz	51	10	32	A przeto poślij do Joppy, a przyzów Symona, którego nazywają Piotrem: ten ma gospodę w domu Symona skórnika nad morzem.
The Acts	Dz	51	10	33	Zaraz tedy posłałem do ciebie, a tyś dobrze uczynił, żeś przyszedł. Teraz tedy my wszyscy jesteśmy tu przed oczyma twemi, abyśmy słuchali wszystkiego, cokolwiek tobie jest rozkazano od Pana.
The Acts	Dz	51	10	34	A Piotr otworzywszy usta swe, rzekł: Prawdziwiem doznał, Bóg na osoby nie ogląda.
The Acts	Dz	51	10	35	Ale w każdym narodzie, kto się go boi a czyni sprawiedliwość, jest jemu przyjemnym.
The Acts	Dz	51	10	36	Słowo posłał Bóg synom Izraelskim, opowiadając pokój przez Jezusa Chrystusa, (ten jest Panem wszystkich).
The Acts	Dz	51	10	37	Wy wiecie, które się stało słowo po wszystkiem Żydowstwie; bo począwszy od Galilei po chrzcie, który Jan opowiadał:
The Acts	Dz	51	10	38	Jezusa z Nazareth, jako go pomazał Bóg Duchem Świętym i mocą, który przyszedł, czyniąc dobrze i uzdrawiając wszystkie opętane od djabła; albowiem z nim był Bóg.
The Acts	Dz	51	10	39	A my jesteśmy świadkami wszystkiego, co czynił w krainie Żydowskiéj i w Jeruzalem, którego zabili, zawiesiwszy na drzewie.
The Acts	Dz	51	10	40	Tego Bóg wzbudził dnia trzeciego i dał go, żeby był objawiony,
The Acts	Dz	51	10	41	Nie wszystkiemu ludowi, ale świadkom przedtem zgotowanym od Boga, nam, którzyśmy z nim jedli i pili potem, gdy wstał od umarłych.
The Acts	Dz	51	10	42	I rozkazał nam opowiadać ludowi i świadczyć, iż on jest, który postanowiony jest od Boga sędzią żywych i umarłych.
The Acts	Dz	51	10	43	Temu wszyscy prorocy świadectwo wydają, iż biorą grzechów odpuszczenie przez imię jego wszyscy, którzy weń wierzą.
The Acts	Dz	51	10	44	Te słowa gdy jeszcze Piotr mówił, padł Duch Święty na wszystkich, którzy słuchali słowa.
The Acts	Dz	51	10	45	I zdumieli się z obrzezania wierni, co z Piotrem byli przyszli, iż i na pogany łaska Ducha Ś. była wydana.
The Acts	Dz	51	10	46	Albowiem słyszeli je mówiące językami i wielbiące Boga. Tedy Piotr odpowiedział:
The Acts	Dz	51	10	47	Izali kto może bronić wody, żeby ci nie byli ochrzczeni, którzy wzięli Ducha Ś. jako i my?
The Acts	Dz	51	10	48	I rozkazał je chrzcić w imię Pana Jezusa Chrystusa. Tedy go prosili, aby zmieszkał u nich kilka dni.
The Acts	Dz	51	11	1	I usłyszeli Apostołowie i bracia, którzy byli w Żydowskiéj ziemi, że i poganie przyjęli słowo Boże.
The Acts	Dz	51	11	2	A gdy Piotr przyszedł do Jeruzalem, spierali się przeciwko niemu, którzy byli z obrzezania, mówiąc:
The Acts	Dz	51	11	3	Czemuś wszedł do mężów odrzezek mających, i jadłeś z nimi?
The Acts	Dz	51	11	4	A począwszy Piotr, wykładał im porządkiem, mówiąc:
The Acts	Dz	51	11	5	Jam był w mieście Joppie, modląc się, i widziałem w zachwyceniu widzenie, zstępujące niejakie naczynie, jakoby prześcieradło wielkie, za cztery końce spuszczone z nieba, i przyszło aż do mnie.
The Acts	Dz	51	11	6	W które pilnie patrząc, przypatrowałem się i ujrzałem czworonogie ziemskie i bestye i płazy i ptastwa powietrzne.
The Acts	Dz	51	11	7	A usłyszałem i głos mówiący mnie: Wstań, Piętrze! bij a jedz.
The Acts	Dz	51	11	8	I rzekłem: Żadnym sposobem, Panie! albowiem nigdy nic pospolitego albo nieczystego nie weszło w usta moje.
The Acts	Dz	51	11	9	I odpowiedział powtóre głos z nieba: Co Bóg oczyścił, ty nie zów pospolitem.
The Acts	Dz	51	11	10	A to się stało po trzykroć, i zasię wszystko wzięto jest do nieba.
The Acts	Dz	51	11	11	A oto natychmiast trzéj mężowie stanęli w domu, w którymem był, z Cezaryi do mnie posłani.
The Acts	Dz	51	11	12	I rzekł mi Duch, abych z nimi szedł, nic nie wątpiąc. Szli téż ze mną i ci sześć bracia, i weszliśmy w dom męża.
The Acts	Dz	51	11	13	I powiedział nam, jako widział Anioła w domu swym stojącego i mówiącego mu: Poślij do Joppy, a przyzów Symona, którego nazywają Piotrem,
The Acts	Dz	51	11	14	Któryć powie słowa, przez które zbawion będziesz, ty i wszystek dom twój.
The Acts	Dz	51	11	15	A gdym począł mówić, Duch Ś. padł na nie, jako i na nas z początku.
The Acts	Dz	51	11	16	I wspomniałem na słowo Pańskie, jako powiadał: Janci chrzcił wodą, ale wy będziecie chrzczeni Duchem Świętym.
The Acts	Dz	51	11	17	Jeźliż im tedy tęż łaskę dał Bóg, jako i nam, którzyśmy uwierzyli w Pana Jezusa Chrystusa, ja com był, żebych mógł zabronić Bogu?
The Acts	Dz	51	11	18	A to usłyszawszy, umilkli i chwalili Boga, mówiąc: Toć tedy i poganom dał Bóg pokutę ku żywotowi.
The Acts	Dz	51	11	19	A oni, którzy byli rozproszeni przed utrapieniem, które się stało za Szczepana, przeszli aż do Phenicyi i Cypru i Antyochii, żadnemu nie powiadając słowa, jedno samym Żydom.
The Acts	Dz	51	11	20	A byli niektórzy z nich mężowie Cypryjczycy i Cyrenejczycy, którzy gdy weszli do Antyochii, mówili i do Greków, opowiadając Pana Jezusa.
The Acts	Dz	51	11	21	I była z nimi ręka Pańska, i wielki poczet tych, co uwierzyli, nawrócił się do Pana.
The Acts	Dz	51	11	22	I przyszła o nich wieść do uszu kościoła, który był w Jeruzalem, i posłali Barnabasza aż do Antyochii.
The Acts	Dz	51	11	23	Który przyszedłszy i łaskę Bożą oglądawszy, uradował się i upominał wszystkich, aby w przedsięwzięciu serdecznem trwali w Panu.
The Acts	Dz	51	11	24	Albowiem był mąż dobry i pełen Ducha Ś. i wiary. I przystała rzesza obfita ku Panu.
The Acts	Dz	51	11	25	I szedł Barnabasz do Tarsu, aby szukał Szawła; którego gdy nalazł, przyprowadził do Antyochii.
The Acts	Dz	51	11	26	I cały rok bawili się tam w kościele i uczyli rzeszę obfitą, tak iż najpierwéj nazwano w Antyochii ucznie Chrześcijany.
The Acts	Dz	51	11	27	A w te dni nadeszli prorocy z Jeruzalem do Antyochii.
The Acts	Dz	51	11	28	A powstawszy jeden z nich imieniem Agabus, oznajmował przez Ducha, iż miał być głód wielki po wszystkim świecie: który był za Klaudyusza.
The Acts	Dz	51	11	29	A uczniowie, jako kto miał, postanowili każdy posłać na posługowanie braciéj, którzy mieszkali w Żydowskiéj ziemi.
The Acts	Dz	51	11	30	Co i uczynili, posławszy do starszych przez ręce Barnaby i Szawła.
The Acts	Dz	51	12	1	A onegóż czasu oburzył się mocą król Herod, aby utrapił niektóre z kościoła.
The Acts	Dz	51	12	2	I zabił Jakóba, brata Janowego, mieczem.
The Acts	Dz	51	12	3	A widząc, że się podobało Żydom, przydał, że poimał i Piotra. A były dni przaśników.
The Acts	Dz	51	12	4	Którego poimawszy, wsadził do ciemnice, podawszy go czworakiéj czworostrażéj żołnierzów pod straż, chcąc go po Pasce wywieść ludowi.
The Acts	Dz	51	12	5	A Piotra chowano w ciemnicy; lecz modlitwa bez przestanku działa się od kościoła do Boga za nim.
The Acts	Dz	51	12	6	A gdy go miał wywieść Herod, onéjże nocy spał Piotr między dwiema żołnierzmi, związany dwiema łańcuchy, a stróże przed drzwiami strzegli ciemnice.
The Acts	Dz	51	12	7	A oto Aniół Pański podle stanął, a jasność się oświeciła w mieszkaniu, a uderzywszy w bok Piotrów, obudził go, mówiąc: Wstań rychło! I opadły łańcuchy z rąk jego.
The Acts	Dz	51	12	8	I rzekł do niego Aniół: Opasz się i obuj ubranie twoje. I uczynił tak. I rzekł mu: Weźm na się odzienie twoje a idź za mną.
The Acts	Dz	51	12	9	A wyszedłszy, szedł za nim: a nie wiedział, żeby było prawda, co się działo przez Anioła; lecz mniemał, żeby widzenie widział.
The Acts	Dz	51	12	10	A gdy minęli pierwszą i wtórą straż, przyszli do bramy żelaznéj, która wiedzie do miasta, która się im sama otworzyła. A wyszedłszy, przeszli jednę ulicę, i natychmiast odszedł Aniół od niego.
The Acts	Dz	51	12	11	A Piotr przyszedłszy k sobie, rzekł: Teraz wiem prawdziwie, iż Pan posłał Anioła swego i wyrwał mię z ręki Herodowéj i ze wszystkiego oczekiwania ludu Żydowskiego.
The Acts	Dz	51	12	12	A obaczywszy się, przyszedł do domu Maryi, matki Jana, którego nazywano Markiem, gdzie było wiele zgromadzonych i modlących się.
The Acts	Dz	51	12	13	A gdy on kołatał we drzwi u wrót, wyszła dziewka słuchać, imieniem Rode.
The Acts	Dz	51	12	14	A poznawszy Piotrów głos, od radości nie otworzyła wrót; lecz wbieżawszy, oznajmiła, iż Piotr stał przed wroty.
The Acts	Dz	51	12	15	A oni rzekli do niéj: Szalejesz. Ale ona twierdziła, iż się tak rzecz ma. A oni mówili: Aniół jego jest.
The Acts	Dz	51	12	16	A Piotr przecie kołatał. A gdy otworzyli, ujrzeli go i zdumieli się.
The Acts	Dz	51	12	17	A kinąwszy na nie ręką, aby milczeli, rozpowiedział, jako Pan wywiódł go z ciemnice, i rzekł: Oznajmijcie to Jakóbowi i braciéj. A wyszedłszy, szedł na inne miejsce.
The Acts	Dz	51	12	18	A gdy był dzień, rozruch niemały był między żołnierzmi, coby się z Piotrem stało.
The Acts	Dz	51	12	19	A Herod, pytawszy się o nim i nie nalazłszy, uczyniwszy wywiadowanie o stróżach, kazał je wieść: A wyjechawszy z Żydowskiéj ziemie do Cezaryi, tam mieszkał.
The Acts	Dz	51	12	20	A był rozgniewany na Tyryjczyki i Sydończyki; lecz oni jednomyślnie przyjechali do niego, a namówiwszy Blasta, który był podkomorzym królewskim, prosili o pokój dlatego, iż krainy ich miały żywność od niego.
The Acts	Dz	51	12	21	A dnia naznaczonego Herod oblókłszy się w szatę królewską, siadł na stolicy i czynił rzecz do nich.
The Acts	Dz	51	12	22	A lud wołał: Głosy Boże a nie człowiecze!
The Acts	Dz	51	12	23	A natychmiast uderzył go Anioł Pański, przeto, iż nie dał chwały Bogu: a roztoczony od robactwa, skonał.
The Acts	Dz	51	12	24	A słowo Pańskie rozrastało się i rozmnażało.
The Acts	Dz	51	12	25	A Barnabasz i Szaweł wrócili się z Jeruzalem, wykonawszy posługę, wziąwszy Jana, którego nazwano Markiem.
The Acts	Dz	51	13	1	A byli w kościele, który był w Antyochii, prorocy i Doktorowie, między którymi Barnabasz i Symon, którego zwano Niger, i Lucyusz Cyrenejczyk i Manahen, który był społu wychowan z Herodem Tetrarchą, i Szaweł.
The Acts	Dz	51	13	2	A gdy oni ofiarę czynili Panu i pościli, rzekł Duch Święty: Odłączcie mi Szawła i Barnabasza ku sprawie, do któréjem ich wziął.
The Acts	Dz	51	13	3	Tedy poszcząc i modląc się i włożywszy na nie ręce, odprawili je.
The Acts	Dz	51	13	4	A tak oni wysłani od Ducha Ś. odeszli do Seleucyi, a ztamtąd wodą się puścili do Cypru.
The Acts	Dz	51	13	5	A gdy przyszli do Salaminy, opowiadali słowo Boże w bóżnicach Żydowskich. A mieli i Jana na posłudze.
The Acts	Dz	51	13	6	A przeszedłszy wszystkę wyspę aż do Paphu, naleźli niektórego męża czarnoksiężnika, fałszywego proroka, Żyda, któremu było imię Barjesu.
The Acts	Dz	51	13	7	Który był przy staroście Sergiuszu Pawle, człowieku mądrym. Ten przyzwawszy Barnabasza i Szawła, żądał słuchać słowa Bożego.
The Acts	Dz	51	13	8	Ale się im sprzeciwiał Elymas czarnoksiężnik; (albowiem się tak wykłada imię jego), starając się, jakoby odwrócił starostę od wiary.
The Acts	Dz	51	13	9	Tedy Szaweł, który i Paweł, napełniony Ducha Świętego, wejrzawszy nań,
The Acts	Dz	51	13	10	Rzekł: O pełny wszelkiéj zdrady i wszelkiéj przewrotności, synu djabelski, nieprzyjacielu wszelkiéj sprawiedliwości! nie przestawasz wywracać prostych dróg Pańskich?
The Acts	Dz	51	13	11	A oto teraz ręka Pańska nad tobą, i będziesz ślepym, nie widząc słońca aż do czasu. A natychmiast padł nań mrok i ciemność, a chodząc w około szukał, ktoby mu rękę podał.
The Acts	Dz	51	13	12	Tedy starosta widząc, co się stało, uwierzył, zdumiewając się nad nauką Pańską.
The Acts	Dz	51	13	13	A puściwszy się wodą z Paphu Paweł i ci, co z nim byli, przyszli do Pergi Pamphilii. A Jan odszedłszy od nich, wrócił się do Jeruzalem.
The Acts	Dz	51	13	14	Ale oni przeszedłszy Pergę, przyszli do Antyochii Pizydejskiéj: a wszedłszy do bóżnice w dzień sobotni, usiedli.
The Acts	Dz	51	13	15	A po przeczytaniu zakonu i proroków, posłali Arcybóżnicy do nich, mówiąc: Mężowie bracia! jeźli macie u siebie mowę napominania do ludu, mówcie.
The Acts	Dz	51	13	16	A powstawszy Paweł i ręką milczenie uczyniwszy, rzekł: Mężowie Izraelscy! i którzy się boicie Boga, słuchajcie:
The Acts	Dz	51	13	17	Bóg ludu Izraelskiego obrał ojce nasze i wywyższył lud, gdy mieszkali w ziemi Egipskiéj, i wywiódł je z niéj wyniosłem ramieniem.
The Acts	Dz	51	13	18	I przez czas czterdzieści lat znosił obyczaje ich na puszczy.
The Acts	Dz	51	13	19	A wygładziwszy siedm narodów w ziemi Chananejskiéj, losem im podzielił ziemię ich,
The Acts	Dz	51	13	20	Jakoby po czterech set i piącidziesiąt lat, a potem dał Sędzię aż do Samuela proroka.
The Acts	Dz	51	13	21	A od onego czasu prosili o króla. I dał im Saula, syna Cysa, męża z pokolenia Benjamin, lat czterdzieści.&nbsp
The Acts	Dz	51	13	22	I odjąwszy go, wzbudził im Dawida króla, któremu świadectwo wydawając, powiedział: Nalazłem Dawida, syna Jesse, męża wedle serca mego, który czynić będzie wszystkie woli moje.
The Acts	Dz	51	13	23	Z tegoż nasienia Bóg według obietnice wywiódł Izraelowi Zbawiciela Jezusa:
The Acts	Dz	51	13	24	Gdy przed oblicznością przyjścia jego Jan opowiadał chrzest pokuty wszystkiemu ludowi Izraelskiemu.
The Acts	Dz	51	13	25	A gdy Jan wypełnił bieg swój, mówił: Kim mię być mniemacie? nie jestem ja, ale oto idzie za mną, którego obuwia nóg nie jestem godzien rozwiązać.
The Acts	Dz	51	13	26	Mężowie bracia, synowie narodu Abrahamowego, i którzy między wami boją się Boga, wam jest posłane słowo zbawienia tego.
The Acts	Dz	51	13	27	Albowiem którzy mieszkali w Jeruzalem, i książęta jego, nie znając tego i głosów prorockich, które przez każdy szabbat czytane bywają, osądziwszy, wypełnili.
The Acts	Dz	51	13	28	A nie znalazłszy w nim przyczyny żadnéj śmierci, prosili Piłata, aby go zabili.
The Acts	Dz	51	13	29	A gdy wykonali wszystko, co o nim napisano było, zjąwszy go z drzewa, włożyli go do grobu.
The Acts	Dz	51	13	30	Lecz Bóg wzbudził go od umarłych dnia trzeciego.
The Acts	Dz	51	13	31	Który widziany był przez wiele dni od tych, którzy z nim społu przyszli byli z Galilei do Jeruzalem, którzy aż dotąd są świadkami jego do ludu.
The Acts	Dz	51	13	32	I my opowiadamy wam tę obietnicę, która się ojcom stała:
The Acts	Dz	51	13	33	Że ją Bóg wypełnił dziatkom naszym, wzbudziwszy Jezusa. Jako téż jest napisano w Psalmie wtórym: Syn mój jesteś ty. Jam cię dziś porodził.
The Acts	Dz	51	13	34	A iż go wzbudził od umarłych, że się już nie ma wrócić do skażenia, tak powiedział: Żeć wam dam święte Dawidowe wierne.
The Acts	Dz	51	13	35	Przeto i indziej powiada: Nie dasz Świętemu twemu oglądać skażenia.
The Acts	Dz	51	13	36	Albowiem Dawid wieku swojego usłużywszy Bożéj woli, zasnął i przyłączon jest do ojców swoich i uznał skażenie.
The Acts	Dz	51	13	37	Lecz którego Bóg wzbudził, nie widział skażenia.
The Acts	Dz	51	13	38	Niech wam tedy będzie wiadomo, mężowie bracia! iż przez tego opowiada się wam odpuszczenie grzechów od wszystkiego, w czemeście nie mogli być przez zakon Mojżeszów usprawiedliwieni.
The Acts	Dz	51	13	39	Przez tego wszelki, który wierzy, usprawiedliwion bywa.
The Acts	Dz	51	13	40	A przetóż patrzcie, aby na was nie przyszło, co powiedziano w prorocech:
The Acts	Dz	51	13	41	Obaczcie, wzgardziciele! i dziwujcie się, a zgińcie; bo Ja sprawuję sprawę za dni waszych, sprawę, któréj nie uwierzycie, gdyby wam kto opowiadał.
The Acts	Dz	51	13	42	A gdy oni wyszli, prosili, aby w drugi szabbat mówili do nich téż słowa.
The Acts	Dz	51	13	43	A gdy się rozeszło zgromadzenie, poszło wiele z Żydów i z nabożnych nowonawróconych za Pawłem i Barnabaszem, którzy mówiąc radzili im, aby trwali w łasce Bożéj.
The Acts	Dz	51	13	44	A w przyszły szabbat mało nie wszystko miasto zebrało się ku słuchaniu słowa Bożego.
The Acts	Dz	51	13	45	Lecz Żydowie widząc one rzesze, napełnieni są zazdrości i sprzeciwiali się temu, co Paweł powiedział, bluźniąc.
The Acts	Dz	51	13	46	Tedy Paweł i Barnabasz bezpiecznie rzekli: Wam było najprzód trzeba opowiadać słowo Boże; ale ponieważ je odrzucacie a osądzacie się niegodnymi być wiecznego żywota, oto obracamy się do poganów.
The Acts	Dz	51	13	47	Albowiem nam tak rozkazał Pan: Postanowiłem cię za światło poganom, abyś był na zbawienie aż do kraju ziemie.
The Acts	Dz	51	13	48	A poganie słysząc, uradowali się i wielbili słowo Pańskie i uwierzyli, ile ich jedno było zrządzonych ku żywotowi wiecznemu.
The Acts	Dz	51	13	49	I rozsiewało się słowo Pańskie po wszystkiéj krainie.
The Acts	Dz	51	13	50	Lecz Żydowie poduszczyli niewiasty nabożne i uczciwe i przedniejsze miasta i wzbudzili prześladowanie na Pawła i Barnabasza i wyrzucili je z granic swych.
The Acts	Dz	51	13	51	A oni otrząsnąwszy proch nóg na nie, przyszli do Ikonium.
The Acts	Dz	51	13	52	Uczniowie téż napełniali się wesela i Ducha Świętego.
The Acts	Dz	51	14	1	I stało się w Ikonium, że pospołu weszli do bóżnice Żydowskiéj i mówili tak, że wielkie mnóstwo Żydów i Greków uwierzyło.
The Acts	Dz	51	14	2	Lecz Żydowie, którzy niewierni byli, pobudzili i ku gniewowi wzruszyli serca pogańskie przeciw braciéj.
The Acts	Dz	51	14	3	Przetóż niemały czas strawili, bezpiecznie poczynając w Panu, który [1014]dawał świadectwo słowu łaski swojéj i czynił, że znaki i cuda się działy przez ręce ich.
The Acts	Dz	51	14	4	I rozdwoiło się pospólstwo miejskie, i byli jedni z Żydy, a drudzy z Apostoły.
The Acts	Dz	51	14	5	A gdy się stało najście poganów i Żydów z książęty ich, aby je spotwarzyli i ukamionowali,
The Acts	Dz	51	14	6	Dowiedziawszy się, udali się do miast Likaońskich, do Listry i Derby i wszystkiéj w okolicy krainy: i tam opowiadali Ewangelią,.
The Acts	Dz	51	14	7	A mąż niektóry w Listrze niemocny na nogi siedział, chrom z żywota matki swojéj, który nigdy nie chodził.
The Acts	Dz	51	14	8	Ten słuchał Pawła mówiącego; który nań patrząc i widząc, że miał wiarę, aby był uzdrowion,
The Acts	Dz	51	14	9	Rzekł głosem wielkim: Wstań na nogi twoje prosto. I wyskoczył i chodził.
The Acts	Dz	51	14	10	A rzesze widząc, co uczynił Paweł, podniosły głos swój mówiąc po Likaońsku: Bogowie, stawszy się ludziom podobni, zstąpili do nas.
The Acts	Dz	51	14	11	I nazywali Barnabasza Jowiszem, a Pawła Merkuryuszem; ponieważ on przodkował w mowie.
The Acts	Dz	51	14	12	A kapłan Jowiszów, który był przed miastem, woły i wieńce do wrót przyniósłszy, chciał z ludem ofiarować.
The Acts	Dz	51	14	13	Co usłyszawszy Apostołowie, Barnabasz i Paweł, rozdarłszy odzienia swoje, wskoczyli między rzesze, wołając
The Acts	Dz	51	14	14	I mówiąc: Mężowie! co to czynicie? i myć śmiertelni jesteśmy, wam podobni ludzie, opowiadając wam, abyście się od tych próżnych rzeczy nawrócili do Boga żywego, który uczynił niebo i ziemię i morze i wszystko, co w nich jest,
The Acts	Dz	51	14	15	Który za przeszłych wieków dopuszczał wszystkim poganom chodzić ich drogami.
The Acts	Dz	51	14	16	A iście nie zostawił samego siebie bez świadectwa, czyniąc dobrze z nieba, dawając dżdże i czasy urodzajne, napełniając pokarmem i weselem serca nasze.
The Acts	Dz	51	14	17	A to mówiąc, zaledwie uspokoili rzesze, że im nie ofiarowali.
The Acts	Dz	51	14	18	I nadeszli niektórzy z Antyochii i z Ikonii Żydowie: a namówiwszy rzesze i kamienując Pawła, wywlekli go z miasta, mniemając, żeby umarł.
The Acts	Dz	51	14	19	Lecz gdy go uczniowie obstąpili, wstawszy wszedł do miasta, a nazajutrz wyszedł do Derben z Barnabaszem.
The Acts	Dz	51	14	20	A gdy opowiedzieli Ewangelią miastu onemu i nauczyh wielu, wrócili się do Listry i Ikonium i Antyochii,
The Acts	Dz	51	14	21	Utwierdzając serca uczniów i napominając, aby trwali w wierze, a iż przez wiele ucisków trzeba nam wniść do królestwa Bożego.
The Acts	Dz	51	14	22	A gdy postanowili im kapłany w każdym kościele i modlili się z poszczeniem, polecili je Panu, w którego uwierzyli.
The Acts	Dz	51	14	23	A przeszedłszy Pizydyą, przyszli do Pamphilii.
The Acts	Dz	51	14	24	I opowiedziawszy w Pergii słowo Pańskie, poszli do Attalii.
The Acts	Dz	51	14	25	A ztamtąd płynęli do Antyochii, zkąd byli oddani łasce Bożéj ku sprawie, którą wykonali.
The Acts	Dz	51	14	26	A przyszedłszy i kościół zgromadziwszy, opowiedzieli, jako wielkie rzeczy Bóg uczynił z nimi, a iż poganom otworzył drzwi wiary.
The Acts	Dz	51	14	27	I przemieszkali czas niemały z uczniami.
The Acts	Dz	51	15	1	A niektórzy przyszedłszy z Żydowskiéj ziemie, nauczali bracią: Iż jeźli się nie obrzeżecie wedle zwyczaju Mojżeszowego, nie możecie być zbawieni.
The Acts	Dz	51	15	2	Gdy się tedy stał rozruch nie mały Pawłowi i Barnabaszowi przeciwko nim, postanowili, aby szli Paweł i Barnabasz i niektórzy inni z drugich do Apostołów i do starszych do Jeruzalem, z strony sporu tego.
The Acts	Dz	51	15	3	Oni tedy prowadzeni od kościoła, przeszli Phenicyą i Samaryą, oznajmując nawrócenie poganów, i czynili wielką radość wszystkiéj braciéj.
The Acts	Dz	51	15	4	A gdy przyszli do Jeruzalem, przyjęci byli od kościoła i od Apostołów i starszych, opowiadając, cokolwiek Bóg z nimi czynił.
The Acts	Dz	51	15	5	A powstali niektórzy z sekty Pharyzeuszów, którzy uwierzyli, mówiąc: Iż je potrzeba obrzezać, rozkazać téż, żeby zachowali zakon Mojżeszów.
The Acts	Dz	51	15	6	I zebrali się Apostołowie i starsi, wejrzeć w to słowo.
The Acts	Dz	51	15	7	A gdy było wielkie gadanie, wstawszy Piotr, rzekł do nich: Mężowie bracia! wy wiecie, że od dawnych dni Bóg obrał między nami, aby przez usta moje poganie słuchali słowa Ewangelii i wierzyli.
The Acts	Dz	51	15	8	A Bóg, który zna serca, dał świadectwo, dawszy im Ducha Ś. jako i nam.
The Acts	Dz	51	15	9	I nie uczynił żadnéj różnice między nami i nimi, wiarą oczyściwszy serca ich.
The Acts	Dz	51	15	10	Teraz tedy przecz kusicie Boga, chcąc włożyć jarzmo na szyję uczniów, którego ani ojcowie nasi, ani my, znosicieśmy nie mogli?
The Acts	Dz	51	15	11	Ale przez łaskę Pana Jezusa Chrystusa wierzymy, iż będziem zbawieni, tak jako i oni.
The Acts	Dz	51	15	12	I umilknęło wszystko zgromadzenie, a słuchali Barnabasza i Pawła, opowiadających, jako wielkie znaki i cuda czynił Bóg między pogany przez nie.
The Acts	Dz	51	15	13	A gdy umilknęli, odpowiedział Jakób, mówiąc: Mężowie bracia! słuchajcie mię.
The Acts	Dz	51	15	14	Symon powiedział, jako pierwéj nawiedził Bóg, aby z poganów wziął lud imieniowi swemu.
The Acts	Dz	51	15	15	A z tem się zgadzają słowa proroków, jako jest napisano:
The Acts	Dz	51	15	16	Potem się wrócę i znowu zbuduję przybytek Dawidów, który upadł, a rozwaliny jego znowu pobuduję i naprawię je,
The Acts	Dz	51	15	17	Aby drudzy ludzie szukali Pana i wszyscy narodowie, nad którymi wzywane jest imię moje, mówi Pan, czyniący to.
The Acts	Dz	51	15	18	Znajoma jest od wieku Panu sprawa jego.
The Acts	Dz	51	15	19	Przetóż mnie się zda, nie przykrzyć się tym, którzy się z poganów nawracają do Boga.
The Acts	Dz	51	15	20	Ale pisać do nich, aby się wstrzymywali od splugawienia bałwanów i porubstwa i od rzeczy dławionych i od krwie.
The Acts	Dz	51	15	21	Albowiem Mojżesz od dawnych czasów ma w każdem mieście te, którzy go opowiadają w bóżnicach, gdzie na każdy szabbat czytają.
The Acts	Dz	51	15	22	Tedy się podobało Apostołom i starszym, ze wszystkim kościołem wybrać męże z siebie i posłać do Antyochii z Pawłem i Barnabaszem: Judę, którego zwano Barsabaszem, i Sylę, męże przedniejsze między bracią.
The Acts	Dz	51	15	23	Napisawszy przez ręce ich: Apostołowie i starsi bracia tym, którzy są w Antyochii i w Syryi i w Cylicyi, braci, którzy są z poganów, zdrowia.
The Acts	Dz	51	15	24	Gdyżeśmy słyszeli, iż niektórzy z nas wyszedłszy, zatrwożyli was słowy, przewracając dusze wasze, którymeśmy nie rozkazali:
The Acts	Dz	51	15	25	Zdało się nam wespołek zebranym, wybrać męże i posłać do was z najmilejszymi naszymi, Barnabaszem i Pawłem,
The Acts	Dz	51	15	26	Ludźmi, którzy wydali dusze swe dla imienia Pana naszego, Jezusa Chrystusa.
The Acts	Dz	51	15	27	A przetóżeśmy posłali Judasa i Sylę, którzy téż sami ustnie tóż powiedzą.
The Acts	Dz	51	15	28	Albowiem zdało się Duchowi świętemu i nam, abyśmy więcej nie kładli na was ciężaru, oprócz tych potrzebnych,
The Acts	Dz	51	15	29	Abyście się wstrzymywali od rzeczy bałwanom ofiarowanych i od krwie i od rzeczy dławionéj i od porubstwa, których rzeczy strzegąc się, dobrze uczynicie. Miejcie się dobrze.
The Acts	Dz	51	15	30	A tak oni odprawieni przyszli do Antyochii, a zebrawszy mnóstwo, oddali list.
The Acts	Dz	51	15	31	Który przeczytawszy, uradowali się z pocieszenia.
The Acts	Dz	51	15	32	A Judas i Sylas, będąc i sami proroki, wielą słów cieszyli bracią i utwierdzili.
The Acts	Dz	51	15	33	A pomieszkawszy tam czas niejaki, odprawieni są z pokojem od braciéj do tych, którzy je byli posłali.
The Acts	Dz	51	15	34	Lecz Syli zdało się tam zostać, a Judas sam poszedł do Jeruzalem.
The Acts	Dz	51	15	35	A Paweł i Barnabasz mieszkali w Antyochii, nauczając i przepowiadając z wielą innych słowo Pańskie.
The Acts	Dz	51	15	36	A po kilku dni rzekł do Barnabasza Paweł: Wróciwszy się, nawiedźmy bracią po wszystkich mieściech, w który cheśmy opowiadali słowo Pańskie, jakoli się mają.
The Acts	Dz	51	15	37	A Barnabasz chciał wziąć z sobą i Jana, którego zwano Markiem.
The Acts	Dz	51	15	38	Ale Paweł prosił go, aby nie był przyjęt, jako ten, który odstał od nich z Pamphilii, a nie chodził z nimi na pracę.
The Acts	Dz	51	15	39	Stała się tedy różnica, tak iż odszedł jeden od drugiego; a Barnabasz wziąwszy z sobą Marka, wiózł się do Cypru.
The Acts	Dz	51	15	40	Lecz Paweł obrawszy Sylę, poszedł, będąc poruczony łasce Bożéj od braciéj.
The Acts	Dz	51	15	41	I obchodził Syryą i Cylicyą, utwierdzając kościoły, rozkazując chować przykazania Apostołów i starszych.
The Acts	Dz	51	16	1	I przyszedł do Derby i do Listry A oto był tam uczeń niektóry, imieniem Tymotheusz, syn niewiasty Żydówki wiernéj z ojca poganina.
The Acts	Dz	51	16	2	Temu dobre świadectwo dawali, którzy byli w Listrze i w Ikonium bracia.
The Acts	Dz	51	16	3	Tego chciał Paweł, aby z nim szedł: i wziąwszy obrzezał go dla Żydów, którzy na onych miejscach byli; bo wszyscy wiedzieli, że ojciec jego był poganinem.
The Acts	Dz	51	16	4	A gdy chodzili po mieściech, podawali im ku chowaniu nauki, które były postanowione od Apostołów i starszych, którzy byli w Jeruzalem.
The Acts	Dz	51	16	5	A kościoły utwierdzały się wiarą, i co dzień ich w liczbę przybywało.
The Acts	Dz	51	16	6	A przeszedłszy Phrygią i krainę Galatską, zabronił im Duch Ś. przepowiadać słowa Bożego w Azyi.
The Acts	Dz	51	16	7	A przyszedłszy do Misyi, kusili się iść do Bithynii; i nie dopuścił im Duch Jezusów.
The Acts	Dz	51	16	8	A przeszedłszy Misyą, wstąpili do Troady.
The Acts	Dz	51	16	9	I ukazało się Pawłowi w nocy widzenie: Mąż niektóry Macedończyk stanął i prosił go i mówił: Przyszedłszy do Macedonii, ratuj nas.
The Acts	Dz	51	16	10	A gdy ujrzał widzenie, natychmiast staraliśmy się iść do Macedonii, będąc upewnieni, iż nas Bóg wezwał ku powiadaniu im Ewangelii,
The Acts	Dz	51	16	11	A puściwszy się wodą z Troady prostośmy jechali do Samotracyi, a nazajutrz do Neapolu.
The Acts	Dz	51	16	12	A ztamtąd do Philipów, które jest pierwsze miasto w stronie Macedońskiéj, nowa osada: i byliśmy w temże mieście kilka dni rozmawiając.
The Acts	Dz	51	16	13	A w dzień sobotni wyszliśmy z bramy nad rzekę, gdzie się zdało, aby bywała modlitwa, i usiadłszy, mówiliśmy do niewiast, które się były zeszły.
The Acts	Dz	51	16	14	A niektóra niewiasta, imieniem Lidya, z miasta Tyatyrskiego, która szarłat przedawała, chwaląca Boga słuchała: któréj Pan otworzył serce, aby przykłoniła do tego, co powiadał Paweł.
The Acts	Dz	51	16	15	A gdy była ochrzczona i dom jéj, prosiła, mówiąc: Jeźliście mię osądzili być wierną Panu, wnidźcie do domu mego i mieszkajcie, i przymusiła nas.
The Acts	Dz	51	16	16	I przydało się, gdyśmy szli na modlitwę, iż dziewka niektóra, co miała ducha Python, potkała się z nami, która zysk wielki panom swym czyniła, wieszcząc.
The Acts	Dz	51	16	17	Ta chodząc za Pawłem i za nami, wołała mówiąc: Ci ludzie są słudzy Boga najwyższego, którzy wam oznajmują drogę zbawienia.
The Acts	Dz	51	16	18	A to czyniła przez wiele dni; lecz Paweł bolejąc, obróciwszy się rzekł duchowi: Rozkazujęć w imię Jezusa Chrystusa, abyś od niej wyszedł. I wyszedł onéjże godziny.
The Acts	Dz	51	16	19	A widząc panowie jéj, iż wyszła nadzieja zysku ich, poimawszy Pawła i Sylę, wiedli na rynek do panów.
The Acts	Dz	51	16	20	A podawszy je urzędowi, rzekli: Ci ludzie niepokój czynią w mieście naszem, gdyż są Żydowie.
The Acts	Dz	51	16	21	I opowiadają zwyczaj, którego się nam przyjmować nie godzi ani czynić, gdyżeśmy są Rzymianie.
The Acts	Dz	51	16	22	I zbieżał się człowiek pospolity przeciw nim: a urząd rozdarłszy szaty ich, kazał je siec rózgami.
The Acts	Dz	51	16	23	A gdy im wiele ran zadali, wrzucili je do więzienia, rozkazując stróżowi, aby ich pilnie strzegł.
The Acts	Dz	51	16	24	Który wziąwszy takowe rozkazanie, wsadził je do wnętrznego tarasu, a nogi ich zamknął w kłodę.
The Acts	Dz	51	16	25	Lecz o północy Paweł i Sylas modląc się, chwalili Boga, a słuchali ich, którzy byli w więzieniu.
The Acts	Dz	51	16	26	A z prędka powstało wielkie ziemie trzęsienie, tak iż się poruszyły fundamenty ciemnice. I wnet się otworzyły wszystkie drzwi, i rozwiązały się pęta wszystkich.
The Acts	Dz	51	16	27	A ocuciwszy się stróż ciemnice i ujrzawszy drzwi otworzone u ciemnice, dobywszy miecza, chciał się zabić, mniemając, iż więźniowie pouciekali.
The Acts	Dz	51	16	28	Lecz Paweł zawołał głosem wielkim, mówiąc: Nie czyń sobie nic złego; bocieśmy sam wszyscy.
The Acts	Dz	51	16	29	A kazawszy zaświecić, wszedł, i drżąc przypadł do nóg Pawłowi i Syli.
The Acts	Dz	51	16	30	A wywiódłszy je z więzienia, rzekł: Panowie! cóż mam czynić, abych był zbawion?
The Acts	Dz	51	16	31	A oni rzekli: Wierz w Pana Jezusa, a będziesz zbawion ty i dom twój.
The Acts	Dz	51	16	32	I opowiadali mu słowo Pańskie ze wszystkimi, którzy byli w domu jego.
The Acts	Dz	51	16	33	A wziąwszy je onéjże godziny w nocy, omył rany ich, i był ochrzczony sam i wszystek dom jego natychmiast.
The Acts	Dz	51	16	34	A wprowadziwszy je do domu swego, nagotował im stół i radował się ze wszystkim domem swym, uwierzywszy Bogu.
The Acts	Dz	51	16	35	A gdy był dzień, posłał urząd Ceklarze, mówiąc: Wypuść one ludzie.
The Acts	Dz	51	16	36	I opowiedział to słowa stróż ciemnice Pawłowi: Iż urząd posłał, abyście byli wypuszczeni, teraz tedy wyszedłszy, idźcie w pokoju.
The Acts	Dz	51	16	37	A Paweł rzekł im: Ubiwszy nas jawnie nie osądzonych ludzi Rzymianów, wrzucili do ciemnice: a teraz nas potajemnie wypychają? Nie tak; ale niech przyjdą, a sami nas wypchną.
The Acts	Dz	51	16	38	I oznajmili urzędowi Ceklarze te słowa. I bali się, usłyszawszy, że Rzymianie byli.
The Acts	Dz	51	16	39	A przyszedłszy, przepraszali je: i wywiódłszy, prosili, aby wyszli z miasta.
The Acts	Dz	51	16	40	A wyszedłszy z ciemnice, weszli do Lidyi, i ujrzawszy bracią, pocieszyli je i poszli.
The Acts	Dz	51	17	1	A przeszedłszy Amphipol i Apollonia, przyszli do Thessaloniki, gdzie była bóżnica Żydowska.
The Acts	Dz	51	17	2	A Paweł wedle zwyczaju wszedł do nich i przez trzy szabbaty rozmawiał z nimi z Pisma,
The Acts	Dz	51	17	3	Wywodząc i wykładając, że była potrzeba, aby Chrystus cierpiał i zmartwychwstał, a iż ten Jezus jest Chrystusem, którego ja wam opowiadam.
The Acts	Dz	51	17	4	A niektórzy z nich uwierzyli i przyłączyli się do Pawła i Syle i z nabożnych i z poganów mnóstwo wielkie, i niewiast zacnych niemało.
The Acts	Dz	51	17	5	Ale Żydowie wzruszeni zazdrością, i nabrawszy z sobą z pospólstwa złych niektórych ludzi i rozruch uczyniwszy, wzburzyli miasto: a naszedłszy na dom Jazonów, szukali ich, aby je wywiedli przed pospólstwo.
The Acts	Dz	51	17	6	A nie nalazłszy ich, wlekli Jazona i niektórą bracią do przełożonych miejskich, wołając: Iż ci, którzy miasto wzburzają, i tu przyszli.
The Acts	Dz	51	17	7	Które przyjął Jazon: a ci wszyscy czynią przeciw dekretom Cesarskim, powiadając, iż jest król inszy, Jezus.
The Acts	Dz	51	17	8	I wzburzyli pospólstwo i przełożone miasta, którzy tego słuchali.
The Acts	Dz	51	17	9	A wziąwszy słuszną sprawę od Jazona i od innych, puścili je.
The Acts	Dz	51	17	10	A bracia wnet w nocy wyprawili Pawła i Sylę do Bereje. Którzy przyszedłszy, weszli do bóżnice Żydowskiéj.
The Acts	Dz	51	17	11	A ci byli przedniejsi od tych, którzy są w Thessalonice, którzy przyjęli słowo ze wszystką ochotą, na każdy dzień wywiadując się Pisma, jeźliby się to tak miało.
The Acts	Dz	51	17	12	A przetóż wiele ich uwierzyło z nich, i niewiast pogańskich uczciwych i mężów niemało.
The Acts	Dz	51	17	13	A gdy się dowiedzieli w Thessalonice Żydowie, iż i w Berei opowiadane jest od Pawła słowo Boże, przyszli téż tam, wzruszając i podburzając pospólstwo.
The Acts	Dz	51	17	14	A tedy wnet Pawła wysłali bracia, aby szedł aż do morza: a Sylas i Tymotheusz pozostali tam.
The Acts	Dz	51	17	15	A ci, co odprowadzali Pawła, zawiedli go aż do Athen: a wziąwszy rozkazanie od niego do Syle i Tymotheusza, żeby co najrychléj przyszli do niego, odeszli.
The Acts	Dz	51	17	16	A gdy ich Paweł w Atheniech czekał, wzruszał się w nim duch jego, widząc miasto udane na bałwochwalstwo,
The Acts	Dz	51	17	17	A przetóż rozmawiał w bóżnicy z Żydy i z nabożnymi i na rynku na każdy dzień z tymi, co tam byli.
The Acts	Dz	51	17	18	A niektórzy z Epikurów i Stoików Philizofów gadali się z nim, i jedni mówili: Cóż wżdy ten słowosiewca mówić chce? A drudzy: Zda się być opowiadaczem nowych bogów, iż im Jezusa zmartwychwstanie opowiadał.
The Acts	Dz	51	17	19	I porwawszy go, wiedli do Areopagu, mówiąc: Możemyli wiedzieć, co to jest za nowa nauka, którą ty powiadasz?
The Acts	Dz	51	17	20	Bo jakieś nowe rzeczy przynosisz do uszu naszych: a przetóż chcemy wiedzieć, co to ma być.
The Acts	Dz	51	17	21	(A wszyscy Atheńczycy i przychodniowie goście żadną się inszą rzeczą nie bawili, jedno albo powiadaniem, albo słuchaniem czego nowego.)
The Acts	Dz	51	17	22	A stojąc Paweł wpośród Areopagu, rzekł: Mężowie Atheńczycy we wszystkiem was widzę jakoby zabobonniejszymi.
The Acts	Dz	51	17	23	Albowiem chodząc i patrząc na bałwany wasze, nalazłem téż ołtarz, na którym było napisano: Nieznajomemu Bogu. Co tedy nie znając chwalicie, to ja wam opowiadam.
The Acts	Dz	51	17	24	Bóg, który uczynił świat i wszystko, co na nim, ten, będąc Panem nieba i ziemie, nie mieszka w kościelech ręką uczynionych.
The Acts	Dz	51	17	25	Ani rękoma ludzkiemi bywa chwalon, potrzebując czego; gdyż sam dawa wszystkim żywot i dech i wszystko.
The Acts	Dz	51	17	26	I uczynił z jednego wszystek rodzaj ludzki, aby mieszkali po wszystkiéj ziemi, zamierzywszy postanowione czasy i granice mieszkania ich,
The Acts	Dz	51	17	27	Aby szukali Boga, owaby go snadź namacali albo naleźli, chociaż od każdego z nas nie jest daleko.
The Acts	Dz	51	17	28	Albowiem w nim żywiemy, i ruszamy się i jesteśmy, jako i niektórzy z waszych Poetów powiedzieli: Jego bowiem i rodzajem jesteśmy.
The Acts	Dz	51	17	29	Będąc tedy rodzajem Bożym, nie mamy rozumieć, aby złotu, albo srebru, albo kamieniowi, rycinie rzemiosła i wymysłu człowieczego bóstwo miało być podobne.
The Acts	Dz	51	17	30	A czasyć téj niewiadomości przeglądając Bóg, teraz oznajmuje ludziom, aby wszyscy wszędy pokutowali:
The Acts	Dz	51	17	31	Dlatego, iż postanowił dzień, w który ma sądzić świat w sprawiedliwości przez męża, przez którego postanowił, wiarę podając wszystkim, wskrzesiwszy go od umarłych.
The Acts	Dz	51	17	32	A usłyszawszy o zmartwychwstaniu, jedni się naśmiewali, a drudzy rzekli: Będziem cię drugi raz o tem słuchać.
The Acts	Dz	51	17	33	Tak Paweł wyszedł z pośrodku ich.
The Acts	Dz	51	17	34	A mężowie niektórzy przystawszy do niego, uwierzyli: między którymi i Dyonizyusz Areopagita i niewiasta, imieniem Damarys, i drudzy z nimi.
The Acts	Dz	51	18	1	Potem odszedłszy z Athen, przyszedł do Koryntu.
The Acts	Dz	51	18	2	A nalazłszy niektórego Żyda, imieniem Akwilę, rodem z Pontu, który był nie dawno z Włoch przyszedł, i Pryscyllę, żonę jego, (dlatego iż był przykazał Klaudyusz, aby Żydowie wszyscy poszli precz z Rzymu) przyszedł do nich.
The Acts	Dz	51	18	3	A iż był tegoż rzemiosła, mieszkał u nich i robił, (a byli namietniczego rzemiosła).
The Acts	Dz	51	18	4	I rozmawiał w bóżnicy na każdy szabbat, przypominając imię Pana Jezusowe, i namawiał Żydy i Greki.
The Acts	Dz	51	18	5	A gdy przyszli z Macedonii Sylas i Tymotheusz, nalegał słowem Paweł, oświadczając Żydów, że Jezus jest Chrystusem.
The Acts	Dz	51	18	6	Lecz gdy się oni zastawiali i bluźnili, wytrząsnąwszy szaty swe, rzekł do nich: Krew wasza na głowę waszę; czystym ja, odtychmiast pójdę do poganów.
The Acts	Dz	51	18	7	I odszedłszy ztamtąd, wszedł w dom niektórego, imieniem Tyta Justa, który służył Bogu, którego dom był podle bóżnice.
The Acts	Dz	51	18	8	A Kryspus Arcybóżnik uwierzył Panu ze wszystkim swym domem, i wiele Koryntyan słuchając, uwierzyło i chrzest przyjmowało.
The Acts	Dz	51	18	9	I rzekł Pan Pawłowi w nocy przez widzenie: Nie bój się, ale mów, a nie milcz,
The Acts	Dz	51	18	10	Dlatego, żem Ja jest z tobą: a żaden się na cię nie rzuci, abyć miał zaszkodzić; albowiem Ja wielki lud mam w tem mieście.
The Acts	Dz	51	18	11	I zmieszkał tam rok i sześć miesięcy, nauczając u nich słowa Bożego.
The Acts	Dz	51	18	12	A gdy Gallion był starostą w Achai, powstali jednomyślnie Żydowie przeciw Pawłowi i przywiedli go do sądu,
The Acts	Dz	51	18	13	Mówiąc: Iż ten przeciw zakonowi namawia ludzie chwalić Boga.
The Acts	Dz	51	18	14	A gdy poczynał Paweł usta otwarzać, rzekł Gallion do Żydów: O mężowie Żydowscy! gdyć by co niesprawiedliwego było, albo złoczyństwo wielkie, słuszniebych was wycierpiał;
The Acts	Dz	51	18	15	Lecz jeźli są gadki o słowie i imionach i zakonie waszym, sami tego patrzcie; ja nie chcę być tego sędzią.
The Acts	Dz	51	18	16	I odegnał je od stolice.
The Acts	Dz	51	18	17	A porwawszy wszyscy Sosthena Arcybóżnika, bili go przed stolicą: a Gallion nic o to nie dbał.
The Acts	Dz	51	18	18	A Paweł, gdy jeszcze przez niemały czas zmieszkał, pożegnawszy się z bracią, wiózł się do Syryi, (a z nim Pryscylla i Akwila), który sobie głowę był ogolił w Kenchrze; bo miał ślub.
The Acts	Dz	51	18	19	I przyszedł do Ephezu i tam je zostawił. A sam wszedłszy do bóżnice, rozmawiał z Żydy.
The Acts	Dz	51	18	20	A gdy oni prosili, żeby dłuższy czas zmieszkał, nie zezwolił,
The Acts	Dz	51	18	21	Ale pożegnawszy się i rzekłszy: Wrócę się zaś do was za wolą Bożą, puścił się z Ephezu.
The Acts	Dz	51	18	22	A gdy przyszedł do Cezaryi, wstąpił a kościół pozdrowił i puścił się do Antyochii.
The Acts	Dz	51	18	23	I zmieszkawszy tam niektóry czas, wyszedł, obchodząc porządnie krainę Galatską i Phrygią, utwierdzając wszystkie ucznie.
The Acts	Dz	51	18	24	A Żyd niektóry, imieniem Apollo, rodem z Alexandryi, mąż wymowny, zaszedł do Ephezu, będąc potężny w Piśmiech.
The Acts	Dz	51	18	25	Ten był nauczony w drodze Pańskiéj; a zapalony duchem, mówił i nauczał pilnie tego, co się tknie Jezusa, wiedząc tylko o chrzcie Janowym.
The Acts	Dz	51	18	26	Ten tedy począł bezpiecznie poczynać w bóżnicy, którego usłyszawszy Pryscylla i Akwila, przyjęli go i pilniéj mu wyłożyli drogę Pańską.
The Acts	Dz	51	18	27	A gdy chciał iść do Achai, napominając bracią, pisali do uczniów, aby go przyjęli; który gdy przyszedł, wiele pomagał tym, którzy uwierzyli.
The Acts	Dz	51	18	28	Albowiem potężnie przekonywał Żydy jawnie, okazując z Pisma, iż Jezus jest Chrystusem.
The Acts	Dz	51	19	1	I stało się, gdy Apollo był w Koryncie, iż Paweł, schodziwszy górne strony, przyszedł do Ephezu i nalazł niektóre ucznie.
The Acts	Dz	51	19	2	I rzekł do nich: Zaliście wzięli Ducha Świętego, gdyście uwierzyli? A oni rzekli do niego: Ale aniśmy słychali, jeźli jest Duch Święty.
The Acts	Dz	51	19	3	A on rzekł: W czemżeście tedy są pochrzczeni? Którzy: We chrzcie Janowym.
The Acts	Dz	51	19	4	I rzekł Paweł: Jan chrzcił chrztem pokuty lud, mówiąc, aby w onego, który miał przyjść po nim, uwierzyli, to jest, w Jezusa.
The Acts	Dz	51	19	5	To usłyszawszy, ochrzczeni są w imię Pana Jezusowe.
The Acts	Dz	51	19	6	A gdy na nie włożył ręce Paweł, przyszedł na nic Duch Święty, i mówili języki i prorokowali.
The Acts	Dz	51	19	7	A wszystkich mężów było około dwunaście.
The Acts	Dz	51	19	8	A wszedłszy do bóżnice, mówił bezpiecznie przez trzy miesiące, rozmawiając i namawiając o królestwie Bożem.
The Acts	Dz	51	19	9	A gdy się niektórzy zatwardzali i nie wierzyli, złorzecząc drogę Bożą przed pospólstwem; odstąpiwszy od nich, odłączył ucznie, co dzień rozmawiając w szkole niektórego Tyranna.
The Acts	Dz	51	19	10	A to się działo przez dwie lecie, tak iż wszyscy, którzy mieszkali w Azyi, słuchali słowa Pańskiego, Żydowie i poganie.
The Acts	Dz	51	19	11	I nie lada cuda czynił Bóg przez rękę Pawłowę.
The Acts	Dz	51	19	12	Tak iż téż na chore przynoszono chustki albo pasy od ciała jego, i odchodziły od nich choroby, i duchowie źli wychodzili.
The Acts	Dz	51	19	13	A kusili się niektórzy z włóczących się Żydów zaklinaczów, wzywać nad tymi, którzy mieli duchy złe, imienia Pana Jezusowego, mówiąc: Poprzysięgam was przez Jezusa, którego Paweł opowiada.
The Acts	Dz	51	19	14	A było siedm niektórych synów Scewy Żyda, przedniejszego kapłana, którzy to czynili.
The Acts	Dz	51	19	15	A odpowiedziawszy duch zły, rzekł im: Znam Jezusa i wiem Pawła: ale wy coście zacz?
The Acts	Dz	51	19	16	I wskoczywszy na nie człowiek, w którym był duch zły, a opanowawszy obudwu, zmocnił się przeciwko nim, tak iż nago i zranieni uciekli z domu onego.
The Acts	Dz	51	19	17	I było to wiadomo wszystkim Żydom i poganom, którzy mieszkali w Ephezie, i padł na one wszystkie strach, i sławiło się imię Pana Jezusowe.
The Acts	Dz	51	19	18	A wiele wierzących przychodziło, spowiadając się i opowiadając uczynki swoje.
The Acts	Dz	51	19	19	I wiele z tych, którzy się dwornością parali, znieśli księgi i popalili przed wszystkimi, a obrachowawszy cenę ich, znaleźli summę pięćdziesiąt tysięcy śrebrników.
The Acts	Dz	51	19	20	Tak potężnie rosło słowo Boże i zmacniało się.
The Acts	Dz	51	19	21	A gdy się to spełniło, umyślił Paweł w duchu, przeszedłszy Macedonią i Achają, iść do Jeruzalem, mówiąc: Iż potem, gdy tam będę, potrzeba mi i Rzym widzieć.
The Acts	Dz	51	19	22	I posławszy do Macedonii dwu z tych, którzy mu służyli, Tymotheusza i Erasta, sam na czas pozostał w Azyi.
The Acts	Dz	51	19	23	A onego czasu stał się rozruch nie mały około drogi Pańskiéj.
The Acts	Dz	51	19	24	Albowiem niektóry, imieniem Demetryusz, śrebrnik, który robił zbory Dyanie, czynił nie mały zysk rzemieślnikom.
The Acts	Dz	51	19	25	Które zwoławszy, i te, którzy takowymi byli rzemieślniki, rzekł: Mężowie! wiecie, iż z tego rzemiosła jest nasze nabycie.
The Acts	Dz	51	19	26	A widzicie i słyszycie, że nie tylko w Ephezie, ale mało nie po wszystkiéj Azyi ten Paweł namawiając odwrócił wielką rzeszą, mówiąc: Że nie są bogowie, które rękoma działają.
The Acts	Dz	51	19	27	A nie tylko będzie niebezpieczno, aby nam ta cząstka nie przyszła w naganienie, ale aby i kościół wielkiéj Dyany nie był nizacz poczytan; ale i pocznie niszczeć majestat téj, którą chwali wszystka Azya i wszystek świat.
The Acts	Dz	51	19	28	Co gdy usłyszeli, napełnieni są gniewu i krzyknęli, mówiąc: Wielka Dyana Ephezka.
The Acts	Dz	51	19	29	I napełniło się wszystko miasto zamieszania, i wtargnęli jednostajnie na Theatrum, porwawszy Gaja i Arystarcha, Macedończyki, podróżne towarzysze Pawłowe.
The Acts	Dz	51	19	30	A gdy Paweł chciał wyniść do pospólstwa, nie dopuścili uczniowie.
The Acts	Dz	51	19	31	A niektórzy téż z przedniejszych z Azyi, będąc mu przyjacielmi, posłali do niego, prosząc, aby nie wychodził na Theatrum. A drudzy coś innego wołali; albowiem było zgromadzenie zamieszane, a więcéj ich nie wiedziało, dla czego się zeszli.
The Acts	Dz	51	19	32	I my opowiadamy wam tę obietnicę, która dana była ojcom naszym,
The Acts	Dz	51	19	33	A z rzeszéj wywlekli Alexandra, a Żydowie go popychali, a Alexander prosząc ręką o milczenie, chciał dać sprawę pospólstwu.
The Acts	Dz	51	19	34	Którego gdy poznali, iż był Żydem, stał się jeden głos wszystkich, jakoby przez dwie godziny wołających: Wielka Dyana Ephezka!
The Acts	Dz	51	19	35	A pisarz uśmierzywszy rzesze, rzekł: Mężowie Ephezcy! i któryż jes człowiek, coby nie wiedział, iż miasto Ephezkie jest chwalcą wielkiéj bogini Dyany i córki Jowiszowéj?
The Acts	Dz	51	19	36	Gdyż się tedy przeciw temu mówić nie może, trzeba, abyście się pohamowali a nic skwapliwie nie czynili.
The Acts	Dz	51	19	37	Albowiemeście przywiedli te ludzie, ani świętokradzce, ani bluźniące boginią waszę.
The Acts	Dz	51	19	38	A jeźliż Demetryusz i ci, co z nim są rzemieślnicy, mają sprawę przeciw komu, wszak sądy bywają; są téż starostowie, niechże jedni na drugich skarżą.
The Acts	Dz	51	19	39	A jeźli inszéj rzeczy szukacie, na porządnem zejściu odprawić się będzie mogło.
The Acts	Dz	51	19	40	Albowiem trzeba się bać, abyśmy nie byli okarżeni o rozruch dzisiejszy, gdyż niemasz żadnego winnego, o którymbyśmy mogli dać sprawę tego zbieżenia. A gdy to rzekł, rozpuścił zgromadzenie.
The Acts	Dz	51	20	1	A gdy przestał rozruch, wezwawszy Paweł uczniów i napominając ich, pożegnał się i wyszedł, aby szedł do Macedonii.
The Acts	Dz	51	20	2	A przeszedłszy one strony i napominawszy je długą mową, przyszedł do Grecyi.
The Acts	Dz	51	20	3	Gdzie zmieszkawszy trzy miesiące. Żydowie nań zasadzkę uczynili, gdy się wieść miał do Syryi i umyślił wrócić się przez Macedonią.
The Acts	Dz	51	20	4	A puścił się z nim Sopater Pirrhów Beroeńczyk, z Thessaloniczan téż Arystarchus i Sekundus i Gajus Derbejczyk i Tymotheusz, a Azya- nowie, Tychikus i Trophimus.
The Acts	Dz	51	20	5	Ci wprzód przyszedłszy, czekali nas w Troadzie.
The Acts	Dz	51	20	6	A my po dniach przaśników odpłynęliśmy od Philipów i przyszliśmy do nich do Troady za pięć dni, gdzieśmy zmieszkali siedm dni.
The Acts	Dz	51	20	7	A w pierwszy dzień po szabbacie, gdyśmy się zeszli na łamanie chleba, Paweł rozmawiał z nimi, mając wyjechać nazajutrz, i przedłużył mowę aż do północy.
The Acts	Dz	51	20	8	A było wiele lamp w wieczerniku, gdzieśmy byli zgromadzeni.
The Acts	Dz	51	20	9	A siedząc niektóry młodzieniec, imieniem Eutychus, w oknie, będąc zjęt ciężkim snem, gdy Paweł długo rozmawiał, zmorzony snem, spadł na dół z trzeciego piętra i podniesion jest umarły.
The Acts	Dz	51	20	10	Do którego zstąpiwszy Paweł, padł nań, a obłapiwszy rzekł: Nie trwóżcież się; boć w nim jest dusza jego.
The Acts	Dz	51	20	11	A gdy zasię wstąpił, i łamał chleb i kosztował i dosyć długo aż do świtania przepowiadał; także wyszedł.
The Acts	Dz	51	20	12	A przywiedli młodzieńca żywego, i byli nie pomału pocieszeni.
The Acts	Dz	51	20	13	A my wsiadłszy w okręt, wieźliśmy się do Asson, mając ztamtąd wziąć Pawła; albowiem tak był postanowił, mając sam lądem iść.
The Acts	Dz	51	20	14	A gdy do nas przyszedł w Assonie, wziąwszy go, przyjechaliśmy do Mityleny.
The Acts	Dz	51	20	15	A ztamtąd odwiózłszy się, nazajutrz przybiegliśmy przeciw Chiju; a drugiego dnia przypłynęliśmy do Samu, a nazajutrz przybyliśmy do Miletu.
The Acts	Dz	51	20	16	Albowiem Paweł postanowił był minąć Ephez, aby mu się nie stało omieszkanie jakie w Azyi; bo się kwapił, jeźliby można rzecz była, aby dzień Pięćdziesiątnice obchodził w Jeruzalem.
The Acts	Dz	51	20	17	A z Miletu posławszy do Ephezu, przyzwał starszych kościelnych.
The Acts	Dz	51	20	18	Którzy gdy przyszli do niego i byli wespółek, rzekł im: Wy wiecie od pierwszego dnia, któregom wszedł do Azyi, jakom z wami był przez wszystek czas.
The Acts	Dz	51	20	19	Służąc Panu z wszelaką pokorą i ze łzami i pokusami, które na mię przychadzały z zasadzek żydowskich:
The Acts	Dz	51	20	20	Jakom nie opuścił nic pożytecznego, żebych wam oznajmić nie miał i nauczyć was jawnie i po domiech.
The Acts	Dz	51	20	21	Oświadczając Żydom i poganom pokutę ku Bogu i wiarę w Pana naszego, Jezusa Chrystusa.
The Acts	Dz	51	20	22	A teraz oto ja związany duchem, idę do Jeruzalem, nie wiedząc, co w niem na mię przyjść ma.
The Acts	Dz	51	20	23	Jedno, że Duch święty po wszystkich mieściech świadczy mi, powiadając, że mię więzienia i utrapienia czekają w Jeruzalem.
The Acts	Dz	51	20	24	Ale za nic sobie tego nie ważę, i zdrowia mego drożéj sobie nie szacuję, niźli mnie samego, bym tylko dokończył biegu mego i posługi, którąm wziął od Pana Jezusa, ku oświadczeniu Ewangelii łaski Bożéj.
The Acts	Dz	51	20	25	A teraz oto ja wiem, że nie oglądacie więcéj oblicza mego wy wszyscy, przez którem przeszedł, przepowiadając królestwo Boże.
The Acts	Dz	51	20	26	Przetóż oświadczam się wam dnia dzisiejszego, żem czysty jest ode krwie wszystkich.
The Acts	Dz	51	20	27	Albowiemem się nie chronił, żebych wam nie miał oznajmiać wszelkiéj rady Bożéj.
The Acts	Dz	51	20	28	Pilnujcie sami siebie i wszystkiéj trzody, nad którą was Duch Ś. postanowił biskupami, abyście rządzili kościół Boży, którego nabył krwią swoją.
The Acts	Dz	51	20	29	Jać wiem, że po odejściu mojem wnidą między was wilcy drapieżni, nie folgując trzodzie.
The Acts	Dz	51	20	30	I z was samych powstaną mężowie mówiący przewrotności, aby odwiedli ucznie za sobą.
The Acts	Dz	51	20	31	Dlategóż czujcie, pomniąc, żem przez trzy lata w nocy i we dnie nie przestawał napominać z was każdego ze łzami.
The Acts	Dz	51	20	32	A teraz poruczam was Bogu i słowu łaski jego, który mocen jest zbudować i dać dziedzictwo między wszystkimi poświęconymi.
The Acts	Dz	51	20	33	Srebra i złota, albo szaty żadnegom nie pożądał.
The Acts	Dz	51	20	34	Jako sami wiecie, iż moim potrzebom i tych, którzy są ze mną, służyły te ręce.
The Acts	Dz	51	20	35	Wszystkom wam ukazał, iż tak pracując potrzeba podejmować słabe, a pamiętać na słowo Pana Jezusowe, że on mówił: Szczęśliwsza jest dawać, niżeli brać.
The Acts	Dz	51	20	36	A gdy to rzekł, klęknąwszy na kolana swe, modlił się z nimi wszystkimi.
The Acts	Dz	51	20	37	I stał się płacz wielki wszystkich, a upadając na szyi Pawłowéj, całowali go.
The Acts	Dz	51	20	38	Będąc najbardziej żałośni z słowa, które powiedział, że więcéj nie mieli oglądać oblicza jego. I prowadzili go do okrętu.
The Acts	Dz	51	21	1	I stało się, gdyśmy odjechali rozstawszy się z nimi, przypłynęliśmy prostym pędem do Kou, a nazajutrz do Bhodu, a ztamtąd do Patary.
The Acts	Dz	51	21	2	A znalazłszy okręt, który miał płynąć do Feniki, wsiadłszy, jechaliśmy.
The Acts	Dz	51	21	3	A gdyśmy się ukazali Cyprowi, zostawiwszy go po lewéj stronie, płynęliśmy do Syryi i przypłynęliśmy do Tyru; albowiem tam okręt miano wyładować.
The Acts	Dz	51	21	4	A znalazłszy ucznie, zmieszkaliśmy tam siedm dni: którzy Pawłowi mówili przez Ducha, aby nie chodził do Jeruzalem.
The Acts	Dz	51	21	5	A gdyśmy wymieszkali dni, wyszedłszy, poszliśmy, a wszyscy nas prowadzili z żonami i z dziatkami aż za miasto, a klęknąwszy na kolana nad brzegiem, modliliśmy się.
The Acts	Dz	51	21	6	A pożegnawszy się społecznie, wsiedliśmy w okręt, a oni wrócili się do swego.
The Acts	Dz	51	21	7	A my odprawiwszy płynienie od Tyru, przypłynęliśmy do Ptolemaidy: a przywitawszy się z bracią, mieszkaliśmy u nich jeden dzień.
The Acts	Dz	51	21	8	A nazajutrz wyszedłszy, przyszliśmy do Cezaryi. A wszedłszy w dom Philipa Ewangelisty, który był jeden z siedmi, zostaliśmy u niego.
The Acts	Dz	51	21	9	A ten miał cztery córki panny, prorokujące.
The Acts	Dz	51	21	10	A gdyśmy przez kilka dni mieszkali, nadszedł z Żydowskiéj ziemie prorok niektóry, imieniem Agabus.
The Acts	Dz	51	21	11	Ten przyszedłszy do nas, wziął pas Pawłów, i związawszy sobie nogi i ręce, rzekł: To mówi Duch Święty: Męża, którego jest ten pas, tak zwiążą w Jeruzalem Żydowie i podadzą w ręce poganów.
The Acts	Dz	51	21	12	Co gdyśmy usłyszeli, prosiliśmy my i ci, którzy na onem miejscu byli, aby nie chodził do Jeruzalem.
The Acts	Dz	51	21	13	Tedy odpowiedział Paweł i rzekł: Co czynicie, płacząc, a trapiąc serce moje? Albowiem ja gotówem nie tylko być związan, ale i umrzeć w Jeruzalem, dla imienia Pana Jezusowego.
The Acts	Dz	51	21	14	A gdyśmy go namówić nie mogli, przestaliśmy, mówiąc: Niechaj się dzieje wola Pańska.
The Acts	Dz	51	21	15	A po onych dniach nagotowawszy się, szliśmy do Jeruzalem.
The Acts	Dz	51	21	16	A szli téż z nami uczniowie z Cezaryi, prowadząc z sobą, (u któregośmy gospodą stać mieli), Mnasona niektórego Cypryjczyka, starego ucznia.
The Acts	Dz	51	21	17	A gdyśmy przyszli do Jeruzalem, wdzięcznie nas przyjęli bracia.
The Acts	Dz	51	21	18	A nazajutrz wszedł Paweł z nami do Jakóba, i zebrali się wszyscy starsi.
The Acts	Dz	51	21	19	Które pozdrowiwszy, powiadał z osobna, co Bóg czynił między pogany przez służbę jego.
The Acts	Dz	51	21	20	A oni wysłuchawszy, chwalili Boga i rzekli mu: Widzisz, bracie! jako jest wiele tysięcy między Żydami, którzy uwierzyli, a wszyscy gorąco przy zakonie stoją.
The Acts	Dz	51	21	21	A słyszeli o tobie, iż uczysz odstania od Mojżesza tych Żydów, którzy są między pogany, powiadając, że nie mają obrzezywać synów swoich, ani chodzić wedle zwyczaju.
The Acts	Dz	51	21	22	Cóż tedy jest? Koniecznie się lud zejść musi; bo usłyszą, żeś przyszedł.
The Acts	Dz	51	21	23	A przetóż uczyń to, coć powiadamy. Są u nas czteréj mężowie, którzy na sobie ślub mają.
The Acts	Dz	51	21	24	Te przyjąwszy poświęć się z nimi i złóż się z nimi, aby ogolili głowy: a poznają wszyscy, że to, co o tobie słyszeli, fałsz jest; ale i sam chodzisz, przestrzegając zakonu.
The Acts	Dz	51	21	25	Lecz o tych, którzy uwierzyli z poganów, myśmy pisali, stanowiąc, aby się wystrzegali tego, co jest ofiarowano bałwanom; i krwie i rzeczy dławionych i porubstwa.
The Acts	Dz	51	21	26	Tedy Paweł wziąwszy męże, nazajutrz oczyszczony będąc z nimi, wszedł do kościoła, opowiadając wypełnienie dniów oczyszczenia, aż za każdego z nich była oddana ofiara.
The Acts	Dz	51	21	27	A gdy się wykonywało siedm dni, Żydowie ci, którzy byli z Azyi, ujrzawszy go w kościele, wzburzyli wszystek lud i rzucili się nań ręką,
The Acts	Dz	51	21	28	Wołając: Mężowie Izraelscy! ratujcie! Ten jest człowiek, który przeciw ludowi i zakonowi i miejscu temu wszędy wszystkich ucząc, nadto i pogany wprowadził do kościoła i zgwałcił to miejsce święte.
The Acts	Dz	51	21	29	(Albowiem widzieli z nim w mieście Trofima Ephezyanina, którego mniemali, żeby Paweł wwiódł do kościoła.)
The Acts	Dz	51	21	30	I wzruszyło się wszystko miasto i zbieżał się lud. A poimawszy Pawła, wlekli go z kościoła, i natychmiast drzwi zamkniono.
The Acts	Dz	51	21	31	A gdy się starali zabić go, dano znać Tysiącznikowi, iż się wzruszyło wszystko Jeruzalem.
The Acts	Dz	51	21	32	Który natychmiast wziąwszy żołnierze i rotmistrze, zbieżał do nich. Którzy gdy obaczyli Tysiącznika i żołnierze, przestali bić Pawła.
The Acts	Dz	51	21	33	Tedy Tysiącznik przystąpiwszy, poimał go i kazał go dwiema łańcuchy związać i pytał się, ktoby był, i coby uczynił.
The Acts	Dz	51	21	34	A drudzy co innego wołali między rzeszą: a gdy się nic pewnego dowiedzieć nie mógł dla zgiełku, kazał go wieść do obozu.
The Acts	Dz	51	21	35	A gdy przyszedł do wschodu, przydało się, iż go nieśli żołnierze dla gwałtu ludu.
The Acts	Dz	51	21	36	Albowiem mnóstwo ludzi szło za nim, wołając: Strać go!
The Acts	Dz	51	21	37	A gdy poczynano Pawła wprowadzać do obozu, rzekł Tysiącznikowi: [1024]Godzili mi się co mówić do ciebie? Który rzekł: Umiesz po Grecku?
The Acts	Dz	51	21	38	Azaś ty nie Egipczanin, któryś przed temi dni uczynił rozruch i wywiodłeś na puszczą cztery tysiące mężów zbójców.
The Acts	Dz	51	21	39	I rzekł do niego Paweł: Jam wprawdzie jest człowiek Żyd z Tarsu Cylicyi, mieszczanin znacznego miasta; lecz proszę cię, dopuść mi mówić do ludu.
The Acts	Dz	51	21	40	A gdy on dopuścił, Paweł stojąc na wschodzie, skinął ręką na lud; a gdy się stało wielkie milczenie, uczynił rzecz Żydowskim językiem, mówiąc:
The Acts	Dz	51	22	1	Mężowie bracia i ojcowie! słuchajcie, którą wam teraz daję sprawę:
The Acts	Dz	51	22	2	(A gdy usłyszeli, iż do nich mówił Żydowskim językiem, większe milczenie uczynili.
The Acts	Dz	51	22	3	I rzekł) : Jam jest mąż Żydowin, urodzony w Tarsie Cylicyi, lecz wychowan w tem mieście u nóg Gamalielowych, wyćwiczony według prawdy zakonu ojczystego, gorącym będąc miłośnikiem zakonu, jako wy wszyscy dziś jesteście.
The Acts	Dz	51	22	4	Którym prześladował tę drogę aż do śmierci, wiążąc i podawając do więzienia męże i niewiasty,
The Acts	Dz	51	22	5	Jako mi najwyższy kapłan daje świadectwo i wszyscy starsi, od których téż listy wziąwszy do braciéj, jechałem do Damaszku, abych przywiódł ztamtąd powiązawszy do Jeruzalem, aby byli skarani.
The Acts	Dz	51	22	6	I stało się, gdym jechał i przybliżałem się do Damaszku o południu, nagle oświeciła się około mnie wielka światłość z nieba.
The Acts	Dz	51	22	7	I upadłszy na ziemię, usłyszałem głos mówiący mi: Szawle, Szawle! przecz mię prześladujesz?
The Acts	Dz	51	22	8	A jam odpowiedział: Ktoś jest Panie? I rzekł do mnie: Jam jest Jezus Nazareński, którego ty prześladujesz.
The Acts	Dz	51	22	9	A którzy byli zemną, acz widzieli światłość, ale głosu nie słyszeli onego, który zemną mówił.
The Acts	Dz	51	22	10	I rzekłem: Cóż uczynię, Panie? A Pan rzekł do mnie: Wstawszy, idź do Damaszku: a tam ci powiedzą o wszystkiem, co masz czynić.
The Acts	Dz	51	22	11	A gdym nie widział przed jasnością światłości onéj, prowadzony za rękę od towarzyszów przyszedłem do Damaszku.
The Acts	Dz	51	22	12	A Ananiasz niektóry mąż wedle zakonu, mając świadectwo od wszystkich Żydów społem mieszkających,
The Acts	Dz	51	22	13	Przyszedłszy do mnie i stanąwszy, rzekł mi: Szawle bracie! przejrzyj. A ja téjże godziny wejrzałem nań.
The Acts	Dz	51	22	14	A on rzekł: Bóg ojców naszych naznaczył ciebie, abyś poznał wolą jego, a iżbyś oglądał Sprawiedliwego i słuchał głosu z ust jego.
The Acts	Dz	51	22	15	Albowiem będziesz jego świadkiem do wszystkich ludzi tego, coś widział i słyszał.
The Acts	Dz	51	22	16	A teraz co odwłaczasz? Wstań, a ochrzcij się, a omyj grzechy twe, wzywając imienia jego.
The Acts	Dz	51	22	17	I stało się, gdym się wrócił do Jeruzalem, a modliłem się w kościele.; żem był w zachwyceniu.
The Acts	Dz	51	22	18	I widziałem go mówiącego do mnie: Spiesz się, a wynidź rychło z Jeruzalem; albowiem świadectwa twego nie przyjmą o mnie.
The Acts	Dz	51	22	19	A jam rzekł: Panie! oni wiedzą, żem ja sadzał do więzienia i bijałem po bóżnicach tych, którzy w cię wierzyli.
The Acts	Dz	51	22	20	I gdy wylewano krew Szczepana, świadka twego, jam tudzież stał i zezwalałem i strzegłem szat tych, którzy go zabijali.
The Acts	Dz	51	22	21	I rzekł do mnie: Idź; bo Ja do poganów daleko poślę cię.
The Acts	Dz	51	22	22	I słuchali go aż do tego słowa i podnieśli głos swój, mówiąc: Zgładź z ziemie takiego; bo nie godna, aby miał żyć.
The Acts	Dz	51	22	23	A gdy oni wrzeszczeli i miotali szaty swe i ciskali proch na powietrze,
The Acts	Dz	51	22	24	Rozkazał go Tysiącznik wieść do obozu i biczmi siec i męczyć go, żeby się dowiedział, dla któréjby przyczyny tak nań wołano.
The Acts	Dz	51	22	25	A gdy go rzemieńmi wiązano, rzekł Paweł do rotmistrza przy nim stojącego: Jeźli się wam godzi człowieka Rzymianina i nie osądzonego biczować?
The Acts	Dz	51	22	26	Co usłyszawszy rotmistrz, przystąpił do Tysiącznika i odniósł, mówiąc: Co chcesz czynić? bo ten człowiek jest Rzymski mieszczanin.
The Acts	Dz	51	22	27	A przystąpiwszy Tysiącznik, rzekł mu: Powiedz mi, jeźliś ty jest Rzymianin? A on rzekł: Tak jest.
The Acts	Dz	51	22	28	I odpowiedział Tysiącznik: Jam za wielką summę tego mieszczaństwa dostał. A Paweł rzekł: A jam się i urodził.
The Acts	Dz	51	22	29	Natychmiast tedy odstąpili od niego, co go męczyć mieli. Tysiącznik téż zlękł się, skoro się dowiedział, że był mieszczaninem Rzymskim, a iż go był związał.
The Acts	Dz	51	22	30	A nazajutrz chcąc pilniéj się wywiedzieć, o którąby rzecz był od Żydów obwinion, rozwiązał go, a rozkazał się zejść kapłanom i wszystkiéj radzie, a wywiódłszy Pawła, postawił między nimi.
The Acts	Dz	51	23	1	A Paweł patrząc pilnie na radę, rzekł: Mężowie bracia! ja ze wszystkiego sumnienia dobrego zachowałem się przed Bogiem aż do dnia tego.
The Acts	Dz	51	23	2	A Ananiasz, najwyższy kapłan, kazał go tym, którzy przy nim stali, bić w gębę.
The Acts	Dz	51	23	3	Tędy rzekł Paweł do niego: Uderzy cię Bóg, ściano pobielona; a ty siedząc, sądzisz mię wedle zakonu, a rozkazujesz mię bić przeciw zakonowi?
The Acts	Dz	51	23	4	A którzy przy nim stali, rzekli: Najwyższemu kapłanowi Bożemu złorzeczysz ?
The Acts	Dz	51	23	5	A Paweł rzekł: Nie wiedziałem, bracia! żeby był najwyższym kapłanem; bo napisano jest: Przełożonemu ludu twego złorzeczyć nie będziesz.
The Acts	Dz	51	23	6	A wiedząc Paweł, że jedna część była Saduceuszów, a druga Pharyzeuszów, zawołał w radzie: Mężowie bracia! jam jest Pharyzeusz, syn Pharyzeuszów: o nadzieję i powstanie umarłych mię sądzą.
The Acts	Dz	51	23	7	A gdy to wymówił, stał się rozruch między Pharyzeuszami i Saduceuszami, i rozerwało się zgromadzenie.
The Acts	Dz	51	23	8	Albowiem Saduceuszowie powiadają, iż niemasz zmartwychwstania, ani Anioła, ani ducha, a Pharyzeuszowic oboje przyznawają.
The Acts	Dz	51	23	9	I stało się wołanie wielkie. A powstawszy niektórzy z Pharyzeuszów, spierali się, mówiąc: Nic złego nie najdujemy w tym człowieku; a jeźliż z nim mówił duch albo Anioł?
The Acts	Dz	51	23	10	A gdy był wielki rozruch, bojąc się Tysiącznik, aby Pawła nie rozszarpali, rozkazał iść żołnierzom, a porwać go z pośrodku ich i odwieść go do obozu.
The Acts	Dz	51	23	11	A przyszłéj nocy stanąwszy przy nim Pan, rzekł: Bądź stały; albowiem, jakoś o mnie świadczył w Jeruzalem, takżeć i w Rzymie trzeba świadczyć.
The Acts	Dz	51	23	12	A gdy był dzień, zebrali się niektórzy z Żydów i ślubem się zawiązali, mówiąc: Że nie mieli ani jeść ani pić, ażby zabili Pawła.
The Acts	Dz	51	23	13	A było ich więcej niż czterdzieści mężów, którzy to sprzysiężenie byli uczynili.
The Acts	Dz	51	23	14	Którzy przyszli do najwyższych kapłanów i starszych i rzekli: Ślubemeśmy się zawiązali, że nic ukusić nie mamy, ażbyśmy zabili Pawła.
The Acts	Dz	51	23	15	A przetóż wy teraz oznajmijcie Tysiącznikowi z radą, aby go do was wywiódł, jakobyście się mieli co dostateczniéj wywiedzieć o nim: a my, pierwéj niż się przybliży, gotowiśmy go zabić.
The Acts	Dz	51	23	16	A gdy usłyszał siostrzeniec Pawłów zasadzkę, przyszedł i wszedł do obozu i opowiedział Pawłowi.
The Acts	Dz	51	23	17	A Paweł przyzwawszy do siebie jednego z rotmistrzów, rzekł: Doprowadź młodzieńca tego do Tysiącznika; bo mu coś ma opowiedzieć.
The Acts	Dz	51	23	18	A tak on wziąwszy go, przywiódł do Tysiącznika i rzekł: Paweł więzień prosił mię, abych tego młodzieńca doprowadził do ciebie, któryć ma coś powiedzieć.
The Acts	Dz	51	23	19	A Tysiącznik wziąwszy go za rękę, odszedł z nim na stronę i pytał go: Cóż jest, co mi oznajmić masz?
The Acts	Dz	51	23	20	A on rzekł: Zmówili się Żydowie prosić cię, abyś jutro wywiódł Pawła przed radę, jakoby się mieli co dostateczniejszego o nim dowiedzieć.
The Acts	Dz	51	23	21	Ale ty nie wierz im; boć się nań nasadziło z nich więcej niż czterdzieści mężów, którzy się ślubem zawiązali nie jeść, ani pić, ażby go zabili: i teraz są pogotowiu, czekając obietnice twojéj.
The Acts	Dz	51	23	22	Tysiącznik tedy odprawił młodzieńca, rozkazując, aby przed żadnym nie powiadał, że mu to oznajmił.
The Acts	Dz	51	23	23	I wezwawszy dwu rotmistrzów, rzekł im: Nagotujcie dwieście żołnierzów, aby szli aż do Cezaryi, i siedmdziesiąt jezdnych i dwieście oszczepników, od trzeciéj godziny w noc.
The Acts	Dz	51	23	24	I nagotujcie bydlęta, aby Pawła wsadziwszy, zdrowo odprowadzili do Felixa starosty;
The Acts	Dz	51	23	25	(Albowiem się bał, by go snadź nie porwali Żydowie i nie zabili, a onby potem odnosił potwarz, jakoby wziąć miał pieniądze:)
The Acts	Dz	51	23	26	Napisawszy list, który to w sobie zamykał: Klaudyusz Lizyas cnemu staroście Felixowi zdrowia.
The Acts	Dz	51	23	27	Tego męża poimanego od Żydów, gdy już od nich miał być zabit, nadszedłszy z wojskiem, odjąłem go, dowiedziawszy się, iż jest Rzymianin.
The Acts	Dz	51	23	28	A chcąc wiedzieć przyczynę, dla którejby nań skarżyli, wywiodłem go przed ich radę.
The Acts	Dz	51	23	29	Któregom nalazł oskarżonego o gadki zakonu ich, lecz nie mającego żadnéj winy godnéj śmierci albo więzienia.
The Acts	Dz	51	23	30	A gdy mi oznajmiono o zdradzie, którą mu byli nagotowali, posłałem go do ciebie, opowiedziawszy téż tym, co nań skarżyli, aby przed tobą mówili. Miéj się dobrze.
The Acts	Dz	51	23	31	Żołnierze tedy, tak jako im było rozkazano, wziąwszy Pawła, prowadzili nocą do Antypatrydy.
The Acts	Dz	51	23	32	A nazajutrz zostawiwszy jezdne, aby z nim jechali, wrócili się do obozu.
The Acts	Dz	51	23	33	Którzy wjechawszy do Cezaryi a oddawszy list staroście, postawili przed nim i Pawła.
The Acts	Dz	51	23	34	A przeczytawszy i zapytawszy, z któregoby był powiatu, i zrozumiawszy, że z Cylicyi,
The Acts	Dz	51	23	35	Rzekł: Będę cię słuchał, gdy przyjdą ci, którzy na cię skarżyć mają. I rozkazał go strzedz na pałacu Herodowym.
The Acts	Dz	51	24	1	A po piąci dniach zjechał najwyższy kapłan Ananiasz z niektórymi i z niejakim Tertullem prokuratorem, którzy stanęli przed starostą przeciw Pawłowi.
The Acts	Dz	51	24	2	A pozwawszy Pawła, począł skarżyć Tertullus, mówiąc:
The Acts	Dz	51	24	3	Gdyż w wielkim pokoju przez cię żyjemy, i wiele się przez twoję opatrzność poprawia, zawżdy i wszędy z wszelakiem dziękowaniem przyjmujemy, cny Felixie!
The Acts	Dz	51	24	4	A iżbych cię długo nie bawił, proszę, abyś nas maluczko z łaski swéj posłuchał.
The Acts	Dz	51	24	5	Naleźliśmy tego człowieka zaraźliwego i wzbudzającego rozruchy wszystkim Żydom po wszystkim świecie i wodza rozruchu sekty Nazareńczyków.
The Acts	Dz	51	24	6	Który się téż kusił zgwałcić kościół: któregośmy też poimawszy, chcieli osądzić wedle zakonu naszego.
The Acts	Dz	51	24	7	Lecz przyszedłszy Tysiącznik Lizyasz z wielkim gwałtem, wydarł go z rąk naszych,
The Acts	Dz	51	24	8	Rozkazawszy tym, którzy nań skarżą, iść do ciebie, od którego możesz sam, rozsądziwszy o wszystkiem tem, rozeznać, ocz my nań skarżymy.
The Acts	Dz	51	24	9	A Żydowie przydali mówiąc: Że się tak rzecz ma.
The Acts	Dz	51	24	10	Lecz Paweł odpowiedział, (gdy mu starosta mówić dozwolił): Wiedząc, że od wiela lat jesteś sędzią narodu tego, tem lepszem sercem dam sprawę o sobie.
The Acts	Dz	51	24	11	Albowiem dowiedzieć się możesz, iż niemasz więcéj dni jedno dwanaście, jakom ja przyszedł do Jeruzalem, abym się modlił.
The Acts	Dz	51	24	12	I nie naleźli mię ani w kościele ni z kim gadającego, albo konkurs ludu czyniącego, ani w bóżnicach, ani w mieście.
The Acts	Dz	51	24	13	I nie mogą tobie dowieść, ocz teraz na mię skarżą.
The Acts	Dz	51	24	14	Lecz to przed tobą wyznawam, że według sekty, którą zowią herezją, tak służę Ojcu i Bogu memu, wierząc wszystkiemu, cokolwiek w zakonie i w prorocech jest napisano.
The Acts	Dz	51	24	15	Mając nadzieję w Bogu, iż będzie zmartwychwstanie sprawiedliwych i niesprawiedliwych, którego i ci sami czekają.
The Acts	Dz	51	24	16	Oto się téż sam pilnie staram, abych za wżdy miał sumnienie bez obrażenia przed Bogiem i przed ludźmi.
The Acts	Dz	51	24	17	A po wielu lat przyszedłem, abym uczynił jałmużny narodowi mojemu i ofiary i śluby.
The Acts	Dz	51	24	18	W czem naleźli mię oczyszczonego w kościele, nie z rzeszą, ani z rozruchem.
The Acts	Dz	51	24	19	A niektórzy Żydowie z Azyi, którzy tu mieli stanąć przed tobą i skarżyć, jeźliby co mieli przeciwko mnie,
The Acts	Dz	51	24	20	Albo ciż sami niechaj powiedzą, jeźliż we mnie znaleźli jaką nieprawość, gdyż stoję przed radą.
The Acts	Dz	51	24	21	Oprócz tego jednego głosu, którymem zawołał, stojąc miedzy nimi: Iż o powstaniu umarłych wy mię dziś sądzicie.
The Acts	Dz	51	24	22	A Felix odłożył je, gdyż pewnie wiedział o téj drodze, mówiąc: Kiedy Tysiącznik Lizyasz przyjedzie, wysłucham was.
The Acts	Dz	51	24	23	I rozkazał rotmistrzowi strzedz go, a iżby miał wczas, i aby nie bronił żadnemu z przyjaciół jego służyć mu.
The Acts	Dz	51	24	24	A po kilku dni przyjechawszy Felix z Drusyllą, żoną swą, która była Żydówka, wezwał Pawła i słuchał od niego wiary, która jest w Chrystusa Jezusa.
The Acts	Dz	51	24	25	A gdy rzecz czynił o sprawiedliwości i czystości i o sądzie przyszłym, ulękłszy się Felix, odpowiedział: Co się tknie teraz, odejdź, a czas upatrzywszy, wzowę cię.
The Acts	Dz	51	24	26	Spodziewając się zaraz, żeby mu Paweł miał dać pieniądze, dla czego i często go wzywając, rozmawiał z nim.
The Acts	Dz	51	24	27	A gdy się spełniły dwie lecie, wziął Felix namiestnika Porcyusza Festa. A chcąc Felix łaskę pokazać Żydom, zostawił Pawła w więzieniu.
The Acts	Dz	51	25	1	Festus tedy wjechawszy do prowincyi, po trzech dniach wstąpił do Jeruzalem z Cezaryi.
The Acts	Dz	51	25	2	I przyszli do niego przedniejsi kapłani i pierwsi z Żydów przeciw Pawłowi i prosili go,
The Acts	Dz	51	25	3	Żądając łaski przeciw jemu, aby go kazał przywieść do Jeruzalem, uczyniwszy zasadzkę, aby go zabili na drodze.
The Acts	Dz	51	25	4	A Festus odpowiedział, iż strzegą Pawła w Cezaryi, a że sam miał w rychle pojechać.
The Acts	Dz	51	25	5	Którzy tedy między wami są możni, niech (prawi) pospołu jechawszy, jeźli jest jaka wina w mężu, nań skarżą.
The Acts	Dz	51	25	6	A zmieszkawszy u nich nie więcéj jedno ośm albo dziesięć dni, zjechał do Cezaryi i nazajutrz zasiadł na sądzie i kazał Pawła przywieść.
The Acts	Dz	51	25	7	Który gdy był przywiedzion, obstąpili go Żydowie, którzy byli przyszli z Jeruzalem, wiele i ciężkich skarg zarzucając, których dowieść nie mogli.
The Acts	Dz	51	25	8	Bo Paweł sprawę dawał: Żem ani przeciw zakonowi Żydowskiemu, ani przeciw kościołowi, ani przeciw Cesarzowi nic nie wystąpił.
The Acts	Dz	51	25	9	Lecz Festus chcąc Żydom łaskę pokazać, odpowiedziawszy Pawłowi, rzekł: Chcesz jechać do Jeruzalem i tam o tych rzeczach sądzony być przedemną?
The Acts	Dz	51	25	10	A Paweł rzekł: Przed stolicą Cesarską stoję, tam mam być sądzon. Żydomem nie zaszkodził, jako ty sam lepiej wiesz.
The Acts	Dz	51	25	11	Bo jeźlim zaszkodził, albom co godnego śmierci uczynił, nie zbraniam się umrzeć: a jeźli niemasz nic z tego, o co ci na mię skarżą, żaden mię im darować nie może: apelluję do Cesarza.
The Acts	Dz	51	25	12	Tedy Festus rozmówiwszy się z radą, odpowiedział: Apellowałeś do Cesarza; do Cesarza pójdziesz.
The Acts	Dz	51	25	13	A gdy wyszło kilka dni, Agryppa król i Bernice zjechali do Cezaryi witać Festa.
The Acts	Dz	51	25	14	A gdy nie mało dni tam zmieszkali, Festus królowi oznajmił o Pawle, mówiąc: Mąż niektóry zostawion jest od Felixa w więzieniu.
The Acts	Dz	51	25	15	O którym, gdym był w Jeruzalem, przyszli do mnie przedniejsi kapłani i starsi Żydowscy, prosząc skazania przeciw jemu.
The Acts	Dz	51	25	16	Którymem odpowiedział, że Rzymianie tego zwyczaju nie mają, aby którego człeka skazać mieli, ażby pierwéj ten, na którego winę kładą, miał przytomne te, którzyby nań skarżyli, i wziął miejsce ku obronie na oczyszczenie obwinienia.
The Acts	Dz	51	25	17	Gdy się tedy tu zeszli, bez żadnéj odwłoki nazajutrz zasiadłszy na sądzie, kazałem przywieść męża.
The Acts	Dz	51	25	18	Przeciw któremu stanąwszy ci, co skarżyli, żadnéj winy nie przynieśli, w czem się ja złego domniemawał.
The Acts	Dz	51	25	19	Lecz jakieś gadki o swych zabobonach mieli przeciw niemu i o niejakim Jezusie umarłym, o którym twierdził Paweł, iż żywie.
The Acts	Dz	51	25	20	A ja wątpiąc o tej gadce, mówiłem, jeźliby chciał iść do Jeruzalem, a tam o tem być rozsądzon.
The Acts	Dz	51	25	21	Lecz Paweł iż apellował, aby zachowań był do Augustowego rozeznania, rozkazałem go chować, aż go odeślę do Cesarza.
The Acts	Dz	51	25	22	A Agryppa rzekł do Festa: I samem chciał słuchać człowieka. Jutro, pry, usłyszysz.
The Acts	Dz	51	25	23	A nazajutrz, gdy przyszedł Agryppa i Bernice z wielką pompą i weszli na miejsce ku słuchaniu zgotowane, z Tysiącznikami i mężami przedniejszymi miasta, na rozkazanie Festowe przywiedziono Pawła.
The Acts	Dz	51	25	24	I rzekł Festus: Agryppo królu i wszyscy mężowie, którzyście tu z nami, widzicie tego, o którego wszystko mnóstwo Żydowskie żądało mię w Jeruzalem, prosząc i wołając, że nie ma dłużéj żyć.
The Acts	Dz	51	25	25	A jam doznał, że nie uczynił nic śmierci godnego; ale iż on sam apellował do Augusta, zdało mi się go posłać.
The Acts	Dz	51	25	26	O którym cobych panu pewnego pisać miał, nie mam; przetóż wywiodłem go do was, a najwięcéj do ciebie, królu Agryppo! abych wypytanie uczyniwszy, miał co pisać.
The Acts	Dz	51	25	27	Bo mi się bezrozumna widzi, posłać więźnia, a nie oznajmić obwinienia jego.
The Acts	Dz	51	26	1	A Agryppa rzekł do Pawła: Masz wolność sam o się mówić. Tedy Paweł wyciągnąwszy rękę, począł obmowę czynić.
The Acts	Dz	51	26	2	We wszystkiem, w czem mię winują Żydowie, królu Agryppo! za szczęśliwego się poczytam, iż dziś mam przed tobą się bronić.
The Acts	Dz	51	26	3	Zwłaszcza, żeś ty świadom wszystkiego i tych, które są między Żydy, zwyczajów i gadek: przetóż cię proszę, żebyś mię cierpliwie słuchał.
The Acts	Dz	51	26	4	A żywotać mego z młodości, jaki był od początku między narodem moim w Jeruzalem, świadomi wszyscy Żydowie,
The Acts	Dz	51	26	5	Znając mię z dawna, (gdyby świadczyć chcieli), iż według najpewniejszéj sekty nabożeństwa naszego żyłem Pharyzeuszem.
The Acts	Dz	51	26	6	A teraz w nadziei obietnice, która jest ojcom naszym od Boga uczyniona, stoję sądowi poddany,
The Acts	Dz	51	26	7	Do któréj dwanaście naszych pokoleń we dnie i w nocy służąc, spodziewają się przyjść, o którą nadzieję od Żydów oskarżonem jest, królu!
The Acts	Dz	51	26	8	Cóż? Za niegodną wiary rzecz u siebie macie, jeźli Bóg umarłe wskrzesza?
The Acts	Dz	51	26	9	Jam ci rozumiał, żem powinien był wiele czynić przeciw imieniowi Jezusa Nazareńskiego.
The Acts	Dz	51	26	10	Com i czynił w Jeruzalem i wielem świętych ja w więzieniu zamykał, wziąwszy moc od przedniejszych kapłanów: a gdy je zabijano, nosiłem dekret.
The Acts	Dz	51	26	11	I częstokroć karząc je po wszystkich bóżnicach, przymuszałem bluźnić: a nazbyt przeciw nim szalejąc, prześladowałem aż i do postronnych miast.
The Acts	Dz	51	26	12	W czem, gdym do Damaszku jechał z władzą i dozwoleniem przedniejszych kapłanów,
The Acts	Dz	51	26	13	Wśród dnia w drodze widziałem, królu! jasność z nieba nad jasność słoneczną, że mię oświeciła i tych, którzy ze mną wespół byli.
The Acts	Dz	51	26	14	A gdyśmy wszyscy upadli na ziemię, usłyszałem głos mówiący do mnie Żydowskim językiem: Szawle, Szawle! przecz mię prześladujesz? trudno tobie przeciw ościeniowi wierzgać.
The Acts	Dz	51	26	15	A jam rzekł: Ktoś jest, Panie? A Pan rzekł: Jam jest Jezus, którego ty prześladujesz.
The Acts	Dz	51	26	16	Ale powstań, a stań na nogi twe; albowiem na tom ci się ukazał, abych cię postanowił sługą; i świadkiem tego, coś widział, i tego, w czem ci się okażę,
The Acts	Dz	51	26	17	Wyrywając cię od ludu i poganów, do których cię Ja teraz posyłam,
The Acts	Dz	51	26	18	Abyś otworzył oczy ich, aby się nawrócili z ciemności do światłości a z mocy szatańskiéj do Boga, aby wzięli odpuszczenie grzechów i dział między świętymi, przez wiarę, która jest w mię.
The Acts	Dz	51	26	19	Dlaczego, królu Agryppo! nie byłem niewiernym niebieskiemu widzeniu.
The Acts	Dz	51	26	20	Ale najprzód tym, którzy są w Damaszku i w Jeruzalem i po wszystkiéj krainie Żydowskiéj, i poganom opowiadałem, aby pokutowali i nawrócili się do Boga, czyniąc uczynki godne pokuty.
The Acts	Dz	51	26	21	Z téj przyczyny Żydowie poimawszy mię w kościele, kusili się zabić mię.
The Acts	Dz	51	26	22	Lecz ratunkiem Boskim wspomożony ostałem się aż do dnia tego, świadcząc i mniejszemu i większemu, nic nie powiadając prócz tego, co opowiedzieli, że przyjść miało, prorocy i Mojżesz:
The Acts	Dz	51	26	23	To jest, iż cierpiętliwy Chrystus, iż pierwszy z powstania od umarłych światłość ma opowiadać ludowi i poganom.
The Acts	Dz	51	26	24	To gdy on mówił i obmowę czynił, rzekł Festus głosem wielkim: Szalejesz, Pawle! wielka cię nauka przywodzi ku szaleństwu.
The Acts	Dz	51	26	25	A Paweł: Nie szaleję, prawi, cny Peście! ale prawdy i trzeźwości słowa powiadam.
The Acts	Dz	51	26	26	Bo o tem wie król, do którego i bezpiecznie mówię; bo mniemam, że nic z tych rzeczy nie jest mu tajno, bo się nic z tych rzeczy nie działo w kącie.
The Acts	Dz	51	26	27	Wierzysz, królu Agryppo! prorokom? Wierzysz.
The Acts	Dz	51	26	28	A Agryppa do Pawła: Mało mnie nie namówisz, abych był Chrześcijaninem.
The Acts	Dz	51	26	29	A Paweł rzekł: Żądam od Boga, aby i w małe i w wielu, nie tylko ty, ale i wszyscy, którzy słuchają dziś, takimi się stali, jakim ja téż jest, okrom tych oków.
The Acts	Dz	51	26	30	I wstał król i starosta i Bernice i ci, którzy siedzieli z nimi.
The Acts	Dz	51	26	31	A odstąpiwszy się rozmawiali z sobą, mówiąc: Iż nic nie uczynił ten człowiek godnego śmierci albo więzienia.
The Acts	Dz	51	26	32	A Agryppa rzekł Festowi: Ten człowiek mógł był wolnym być uczynion, by był do Cesarza nie apellował.
The Acts	Dz	51	27	1	A gdy postanowiono, że miał on wodą jechać do Włoch i być oddan Paweł z innymi więźniami rotmistrzowi, imieniem Juliuszowi, roty Augustowéj,
The Acts	Dz	51	27	2	Wsiadłszy w okręt Adrumetyński, mając się wieść podle krajów Azyi, puściliśmy się: a trwał z nami Arystarchus, Macedończyk Thessaloniczanin.
The Acts	Dz	51	27	3	I przypłynęliśmy dnia drugiego do Sydonu. A Juliusz ludzko się obchodząc z Pawłem, dopuścił iść do przyjaciół i opatrzyć się.
The Acts	Dz	51	27	4	A ztamtąd się puściwszy, przypłynęliśmy pod Cypr, dlatego, że były wiatry przeciwne.
The Acts	Dz	51	27	5	A przejechawszy morze Cylicyi i Pamphilii, przybyliśmy do Listry, która jest Licyi.
The Acts	Dz	51	27	6	A tam rotmistrz znalazłszy okręt Alexandryjski, który płynął do Włoch, przesadził nas do niego.
The Acts	Dz	51	27	7	A przez wiele dni leniwo płynąc, i zaledwie przeciw Gnidowi dojeżdżając, iż nam nie dopuszczał wiatr, odpłynęliśmy pod Kretę podle Salmonu.
The Acts	Dz	51	27	8	A ledwie przeminąwszy, przybyliśmy na miejsce niejakie, które zowią Dobre porty, którego blizko było miasto Thalassa.
The Acts	Dz	51	27	9	A gdy czas nie mały wyszedł, gdy już nie było bezpieczne żeglowanie dlatego, iż i post już był minął, cieszył je Paweł,
The Acts	Dz	51	27	10	Mówiąc im: Mężowie! widzę, iż z szkodą i z wielką utratą nie tylko ciężaru i okrętu, ale też dusz naszych będzie to jechanie.
The Acts	Dz	51	27	11	Lecz rotmistrz więcéj ufał sprawcy okrętu i sternikowi, niż temu, co Paweł powiadał.
The Acts	Dz	51	27	12	A gdy nie było portu sposobnego ku zimowaniu, wiele ich radziło puścić się ztamtąd, jeźliby jako mogli przybywszy do Pheniki, zimować u portu Kretskiego, który leży ku Afrykowi i Korowi.
The Acts	Dz	51	27	13	A gdy wiał wiatr z południa, mniemając, że przedsięwzięcie trzymają, puściwszy się z Assonu, płynęli przy Krecie.
The Acts	Dz	51	27	14	Lecz nie długo potem przypadł nań wiatr gwałtowny, który zowią Euroaquilo.
The Acts	Dz	51	27	15	A gdy był okręt porwan, a nie mógł iść przeciwko wiatru, puściwszy okręt po wiatru, płynęliśmy.
The Acts	Dz	51	27	16	A gdyśmy przybieżeli do niektóréj wyspy, którą zowią Clauda, ledwośmy barki dostać mogli.
The Acts	Dz	51	27	17	Którą wziąwszy, używali pomocy, podpasując okręt; a bojąc się, aby na Syrtę nie wpadli, spuściwszy naczynie, tak płynęli.
The Acts	Dz	51	27	18	A iż nas gwałtowna nawałność umiotała, nazajutrz wyrzut uczynili.
The Acts	Dz	51	27	19	A trzeciego dnia swemi rękoma sprzęt okrętowy wyrzucili.
The Acts	Dz	51	27	20	Lecz gdy się ani słońce, ani gwiazdy przez wiele dni nie ukazowały, a niepogoda nie mała nadlegała, już odjęta była wszystka nadzieja zdrowia naszego.
The Acts	Dz	51	27	21	A gdy było wielkie poszczenie, tedy Paweł stanąwszy w pośrodku ich, rzekł: O mężowie! potrzebać iście było, abyście mnie usłuchawszy, od Krety się byli nie puszczali i pozyskali to utrapienie i szkodę.
The Acts	Dz	51	27	22	A teraz napominam was, abyście byli dobréj myśli; boć nie będzie zguba żadnéj dusze z was, oprócz okrętu.
The Acts	Dz	51	27	23	Albowiem stanął przy mnie tej nocy Aniół Boga, któregom ja jest, i któremu służę,
The Acts	Dz	51	27	24	Mówiąc: Nie bój się! Pawle! trzeba, abyś stanął przed Cesarzem; a oto, darował ci Bóg wszystkie, którzy się wiozą z tobą.
The Acts	Dz	51	27	25	Przetóż bądźcie dobréj myśli mężowie! albowiem wierzę Bogu, że tak będzie, jako mi powiedziano.
The Acts	Dz	51	27	26	Lecz musimy wyniść na niejaki wysep.
The Acts	Dz	51	27	27	A gdy była noc czternasta, gdyśmy się wieźli po Adryi, około północy zdało się żeglarzom, że się im ukazała jakaś kraina.
The Acts	Dz	51	27	28	A spuściwszy sznur z ołowiem, naleźli dwadzieścia sążni, a maluczko ztamtąd odstąpiwszy, naleźli piętnaście sążni.
The Acts	Dz	51	27	29	Lecz bojąc się, abyśmy na miejsca ostre nie napadli, rzuciwszy cztery kotwice z tyłu okrętu, żądali, aby dzień był.
The Acts	Dz	51	27	30	A gdy żeglarze chcieli uciec z okrętu i wypuszczali barkę na morze, rzkomo jakoby chcieli od przodku zarzucać kotwicę,
The Acts	Dz	51	27	31	Rzekł Paweł rotmistrzowi i żołnierzom: Jeźli ci nie zostaną w okręcie, wy nie możecie być zachowani.
The Acts	Dz	51	27	32	Tedy żołnierze obcięli powrozy u barki, i dopuścili jej odpaść.
The Acts	Dz	51	27	33	A gdy poczynało dnieć, prosił Paweł wszystkich, aby jedli, mówiąc: Dzisiaj czternasty dzień czekając trwacie głodni, nic nie jedząc.
The Acts	Dz	51	27	34	Przeto was proszę, abyście jedli ku zdrowiu waszemu; boć żadnego z was włos z głowy nie spadnie.
The Acts	Dz	51	27	35	A to rzekłszy, chleb wziąwszy, dziękował Bogu przed oczyma wszystkich i połamawszy, począł jeść.
The Acts	Dz	51	27	36	Tedy wszyscy przyszedłszy ku lepszéj myśli, i sami pokarmu używali.
The Acts	Dz	51	27	37	A było nas wszystkich dusz w okręcie dwieście siedmdziesiąt i sześć.
The Acts	Dz	51	27	38	A nasyceni pokarmem, ulżywali okrętu, wyrzucając pszenicę w morze.
The Acts	Dz	51	27	39	A gdy był dzień, nie poznawali ziemie, wszakóż ujrzeli niektórą odnogę mającą brzeg, do której myślili, jeźliby mogli, przybić okręt.
The Acts	Dz	51	27	40	Tedy wyciągnąwszy kotwice, puścili się na morze, wespółek rozpuściwszy przeguby sterowe, i podniósłszy na przodku mały żagiel po wiatru, zmierzali do brzegu.
The Acts	Dz	51	27	41	A gdyśmy wpadli na miejsce, które miało z obu stron morze, otrącili okręt, a przodek uwiąznąwszy został nie ruszając się; lecz zad rozbijał się od gwałtu morza.
The Acts	Dz	51	27	42	I była rada żołnierzów, aby więźnie pozabijali, żeby który wypłynąwszy nie uciekł.
The Acts	Dz	51	27	43	Lecz rotmistrz chcąc zachować Pawła, nie dopuścił uczynić i rozkazał, aby ci, którzy mogli pływać, najprzód się puścili i wypłynęli i na brzeg wychodzili.
The Acts	Dz	51	27	44	A drugie jedne na deskach, a drugie na tem, co było z okrętu, nosili. I tak się stało, że wszystkie dusze wyszły na ziemię.
The Acts	Dz	51	28	1	A gdyśmy wyszli zdrowo, tedyśmy poznali, iż wyspę Melitę nazywają. A barbarowie okazowali nam niemałą ludzkość,
The Acts	Dz	51	28	2	Albowiem zapaliwszy kupę drew, podejmowali nas wszystkich dla dżdża, który przynaglał, i zimna.
The Acts	Dz	51	28	3	A gdy Paweł nazbierał niemało chróstu suchego i kładł na ogień, wyrwawszy się jaszczórka od ciepła, ujęła się ręki jego.
The Acts	Dz	51	28	4	A gdy ujrzeli barbarowie bestyą wiszącą u ręki jego, mówili jeden do drugiego: Koniecznie ten człowiek jest mężobójca, który choć z morza zdrowo wyszedł, pomsta nie dopuszcza mu żyć.
The Acts	Dz	51	28	5	A on strząsnąwszy bestyą w ogień, nic złego nie ucierpiał.
The Acts	Dz	51	28	6	Lecz oni mniemali, żeby miał opuchnąć i nagle upaść i umrzeć. A gdy długo czekali i widzieli, że go nic złego nie potkało, odmieniwszy się mówili, iż jest bogiem.
The Acts	Dz	51	28	7	A na onych miejscach były folwarki książęcia wyspy, imieniem Publiusza, który nas przyjąwszy, trzy dni przyjacielsko podejmował.
The Acts	Dz	51	28	8	I trafiło się, że ojciec Publiuszów leżał gorączką i biegunką zjęty; do którego gdy wszedł Paweł i modlitwę uczynił i włożył nań ręce, uzdrowił go.
The Acts	Dz	51	28	9	Co gdy się stało, wszyscy, którzy mieli niemocy na wyspie, przychodzili i byli uzdrowieni.
The Acts	Dz	51	28	10	Którzy nam téż wielkie czci wyrządzali: a gdyśmy odjeżdżali, nakładli, czego było potrzeba.
The Acts	Dz	51	28	11	A po trzech miesiącach, jechaliśmy w okręcie Alexandryjskim, który zimował na wyspie, na którym był herb Kastorów.
The Acts	Dz	51	28	12	A przypłynąwszy do Syrakuzy, zmieszkaliśmy tam trzy dni.
The Acts	Dz	51	28	13	Zkąd objechawszy, przybyliśmy do Rhegium, a po jednym dniu, gdy wiał wiatr południowy, wtórego dnia przypłynęliśmy do Puteolów.
The Acts	Dz	51	28	14	Gdzie znalazłszy bracią, proszeni jesteśmy, abyśmy u nich przez siedm dni zmieszkali: a takeśmy szli do Rzymu.
The Acts	Dz	51	28	15	A ztamtąd bracia usłyszawszy, wyszli przeciwko nam aż do rynku Appiuszowego i Trzech karczem, które ujrzawszy Paweł, dzięki uczyniwszy Bogu, wziął śmiałość.
The Acts	Dz	51	28	16	A gdyśmy przyszli do Rzymu, Pawłowi dopuszczono mieszkać osobno z żołnierzem, który go strzegł.
The Acts	Dz	51	28	17	A po trzech dniach zezwał przedniejszych z Żydów; i gdy się zeszli, mówił do nich: Mężowie bracia! ja nie uczyniwszy nic przeciw ludowi, albo zwyczajowi ojczystemu, związany z Jeruzalem podanem jest w ręce Rzymianom.
The Acts	Dz	51	28	18	Którzy pytanie o mnie uczyniwszy, chcieli mię wypuścić dlatego, że we mnie żadnej przyczyny śmierci nie było.
The Acts	Dz	51	28	19	Lecz gdy się sprzeciwiali Żydowie, musiałem apellować do Cesarza, nie jakobych miał w czem naród mój oskarżyć.
The Acts	Dz	51	28	20	Dla tej tedy przyczyny prosiłem, abych was ujrzał i z wami się rozmówił; albowiem dla nadzieje Izraelskiéj tym łańcuchem jestem związany.
The Acts	Dz	51	28	21	A oni rzekli do niego: My aniśmy wzięli listów o tobie z Żydowskiéj ziemi ani nam żaden z braciéj przyszedłszy, oznajmił, ani mówił o tobie co złego.
The Acts	Dz	51	28	22	A żądamy od ciebie słyszeć, co rozumiesz; albowiem o téj sekcie jawno nam jest, iż się jéj wszędy sprzeciwiają.
The Acts	Dz	51	28	23	A postanowiwszy mu dzień, przyszło ich bardzo wiele do niego do gospody, który świadectwo wydawając przepowiadał królestwo Boże, i namawiając ich o Jezusie z zakonu Mojżeszowego i z proroków od poranku aż do wieczora.
The Acts	Dz	51	28	24	A jedni wierzyli temu, co powiadał, a drudzy nie wierzyli.
The Acts	Dz	51	28	25	A będąc niezgodni między sobą, odchodzili, a Paweł mówił jedno słowo: Iż dobrze Duch Święty mówił przez Izajasza proroka do ojców naszych,
The Acts	Dz	51	28	26	Mówiąc: Idź do ludu tego, a mów do nich: Uchem usłyszycie, a nie zrozumiecie, a widząc widzieć będziecie, a nie ujrzycie.
The Acts	Dz	51	28	27	Albowiem zatyło serce ludu tego, a ciężko uszyma słuchali i zamrużali oczy swe, aby snadź oczyma nie widzieli, a uszyma nie słyszeli i sercem nie zrozumieli; i nawrócili się, a uzdrowiłbym je.
The Acts	Dz	51	28	28	Niechże wam tedy jawno będzie, iż poganom posłane jest to zbawienie Boże, a oni słuchać będą.
The Acts	Dz	51	28	29	A gdy to on mówił, odeszli Żydowie od niego, mając między sobą wielki spór.
The Acts	Dz	51	28	30	I mieszkał Paweł przez całe dwie lecie w swym najętym domu, a przyjmował wszystkich, którzy wchodzili do niego,
The Acts	Dz	51	28	31	Opowiadając królestwo Boże i ucząc, co jest o Panu Jezusie Chrystusie ze wszelkiem bezpieczeństwem bez zakazania. Przypisy
Romans	Rz	52	1	1	Paweł, sługa Jezusa Chrystusa, powołany Apostół, odłąćzony na Ewangelią Bożą,
Romans	Rz	52	1	2	Którą był przed tem obiecał przez proroki swoje w Piśmiech świętych,
Romans	Rz	52	1	3	O Synu swoim, który się stał jemu z nasienia Dawidowego wedle ciała,
Romans	Rz	52	1	4	Który jest przeznaczony Synem Bożym w mocy, wedle Ducha poświęcenia i powstania z martwych Jezusa Chrystusa, Pana naszego,
Romans	Rz	52	1	5	Przez którego wzięliśmy łaskę i Apostolstwo ku posłuszeństwu wiary [1033]między wszystkimi narody dla imienia jego,
Romans	Rz	52	1	6	Między którymi i wy jesteście powołani Jezusa Chrystusa.
Romans	Rz	52	1	7	Wszystkim, którzy są w Rzymie, Bogu miłym, powołanym świętym, łaska wam i pokój od Boga, Ojca naszego, i Pana Jezusa Chrystusa.
Romans	Rz	52	1	8	Najprzód dziękuję Bogu mojemu przez Jezusa Chrystusa za was wszystkich, iż wiara wasza bywa opowiadana po wszystkim świecie.
Romans	Rz	52	1	9	Albowiem świadek mi jest Bóg, któremu służę w duchu moim w Ewangelii Syna jego, że bez przestanku na was pamiętam,
Romans	Rz	52	1	10	Zawsze w modlitwach moich prosząc, ażebych jako wżdy kiedy mógł mieć szczęśliwą drogę, za wolą Bożą przyjść do was.
Romans	Rz	52	1	11	Albowiem pragnę was widzieć, bych wam nieco użyczył łaski duchownéj ku utwierdzeniu was,
Romans	Rz	52	1	12	To jest, abyśmy się w was spólnie ucieszyli przez tę, która zobopólna jest, wiarę waszę i moję.
Romans	Rz	52	1	13	A nie chcę, abyście wiedzieć nie mieli, bracia! iżem często przedsiębrał przyjść do was, (a jestem dotąd zawściągniony), abych miał jaki pożytek z was, jako i z inszych narodów.
Romans	Rz	52	1	14	Grekom i barbarzynom, mądrym i niemądrym jestem powinien,
Romans	Rz	52	1	15	Tak iż ile zemnie, gotowość jest Ewangelią opowiadać i wam, którzyście w Rzymie.
Romans	Rz	52	1	16	Albowiem nie wstydam się Ewangelii; bo jest mocą Bożą na zbawienie każdemu wierzącemu, Żydowi najprzód i Greczynowi.
Romans	Rz	52	1	17	Albowiem sprawiedliwość Boża przez nię bywa objawiona z wiary w wiarę, jako jest napisano: A sprawiedliwy z wiary żywie.
Romans	Rz	52	1	18	Bo gniew Boży objawia się z nieba na wszelką niepobożność i niesprawiedliwość ludzi tych, którzy prawdę Bożą w niesprawiedliwości zatrzymywają.
Romans	Rz	52	1	19	Ponieważ co jest wiadomo o Bogu, jest im jawno; albowiem Bóg im objawił.
Romans	Rz	52	1	20	Bo rzeczy jego niewidzialne od stworzenia świata przez te rzeczy, które są uczynione, zrozumiane, bywają poznane, wieczna téż moc jego i bóstwo: tak iż nie mogą być wymówieni.
Romans	Rz	52	1	21	Gdyż poznawszy Boga, nie jako Boga chwalili, ani dziękowali; ale znikczemnieli w myślach swoich, i zaćmione jest bezrozumne serce ich.
Romans	Rz	52	1	22	Albowiem powiadając się być mądrymi, głupimi się stali.
Romans	Rz	52	1	23	I odmienili chwałę nieskazitelnego Boga w podobieństwo obrazu człowieka śmiertelnego i ptaków i czworonogich i płazu.
Romans	Rz	52	1	24	Dlaczego podał je Bóg pożądliwościom serca ich ku nieczystości, aby między sobą ciała swe sromocili,
Romans	Rz	52	1	25	Którzy prawdę Bożą odmienili w kłamstwo i chwalili i służyli stworzeniu raczéj, niż Stworzycielowi, który jest błogosławiony na wieki. Amen.
Romans	Rz	52	1	26	Dlatego podał je Bóg w namiętności sromoty; bo niewiasty ich odmieniły używanie przyrodzone w ono używanie, które jest przeciw przyrodzeniu.
Romans	Rz	52	1	27	Także i mężczyzny opuściwszy przyrodzone używanie niewiasty, zapalili się w swych pożądliwościach, jeden ku drugiemu, mężczyzna z mężczyzną sromotę płodząc a zapłatę, która była słuszna, błędu swego na sobie odnosząc.
Romans	Rz	52	1	28	A jako się im nie podobało mieć w znajomości Boga, Bóg podał je w umysł bezrozumny, aby czynili to, co nie przystoi,
Romans	Rz	52	1	29	Napełnione wszelakiéj niesprawiedliwości, złości, porubstwa, łakomstwa, złoczyństwa; pełne zazdrości, mężobójstwa, swaru, zdrady, złośliwości; zauszniki,
Romans	Rz	52	1	30	Obmówce, Bogu przemierzłe, potwarce, pyszne, chlubne, wynalazce złości, rodzicom nieposłuszne,
Romans	Rz	52	1	31	Bezrozumne, nie towarzyskie, bez miłości przyrodzonéj, nie przejednani, nie miłosierni,
Romans	Rz	52	1	32	Którzy sprawiedliwość Boską poznawszy, nie wyrozumieli, iż co takowe rzeczy czynią, godni są śmierci, a nie tylko, którzy je czynią, ale téż, którzy czyniącym zezwalają.
Romans	Rz	52	2	1	Przetóż nie możesz być wymówion, o człowiecze! wszelki, ktory sądzisz; albowiem w czem drugiego sądzisz, samego siebie potępiasz; bo tóż czynisz, co posądzasz.
Romans	Rz	52	2	2	Wiemy bowiem, iż sąd Boży jest wedle prawdy przeciwko tym, którzy takowe rzeczy działają.
Romans	Rz	52	2	3	I rozumieszże to, o człowiecze! który sądzisz te, co takowe rzeczy czynią, a czynisz je téż, że ty ujdziesz sądu Bożego?
Romans	Rz	52	2	4	Czyli bogactwy dobrotliwości jego i cierpliwości i nieskwapliwości gardzisz? nie wiesz, iż dobrotliwość Boża ciebie ku pokucie przywodzi?
Romans	Rz	52	2	5	Lecz według zatwardziałości twéj i serca niepokutującego skarbisz sobie gniew, w dzień gniewu i objawienia sprawiedliwego sądu Bożego,
Romans	Rz	52	2	6	Który odda każdemu podług uczynków jego:
Romans	Rz	52	2	7	Tym, którzy w cierpliwości uczynku dobrego szukają sławy i czci i nieskazitelności, żywot wieczny:
Romans	Rz	52	2	8	A tym, którzy są przeczni i nie przestawają na prawdzie, ale wierzą niesprawiedliwości, gniew i zapalczywość.
Romans	Rz	52	2	9	Utrapienie i ucisk na wszelką duszę człowieka, który złość popełnia, Żyda najprzód, i Greczyna.
Romans	Rz	52	2	10	A chwała i cześć i pokój wszelkiemu czyniącemu dobrze, najprzód Żydowi, i Greczynowi.
Romans	Rz	52	2	11	Albowiem niemasz względu na osoby u Boga.
Romans	Rz	52	2	12	Bo którzykolwiek bez zakonu zgrzeszyli, bez zakonu poginą: a którzykolwiek w zakonie zgrzeszyli, przez zakon będą sądzeni.
Romans	Rz	52	2	13	Albowiem nie słuchacze zakonu sprawiedliwymi są u Boga, ale którzy zakon czynią, będą usprawiedliwieni.
Romans	Rz	52	2	14	Bo gdy poganie, którzy nie mają zakonu, z przyrodzenia czynią, co zakon ma, tacy zakonu nie mający, sami sobie są zakonem;
Romans	Rz	52	2	15	Którzy okazują dzieło zakonu napisane na sercach swoich, gdy im sumnienie ich świadectwo daje, i myśli między sobą różne, albo je oskarżające albo téż wymawiające,
Romans	Rz	52	2	16	W dzień, gdy Bóg sądzić będzie tajemnice ludzkie według Ewangelii mojéj przez Jezusa Chrystusa.
Romans	Rz	52	2	17	A jeźli się ty nazywasz Żydem i przestawasz na zakonie i chlubisz się w Bogu,
Romans	Rz	52	2	18	I znasz wolą jego i rozeznawasz, co jest lepszego, nauczony z zakonu,
Romans	Rz	52	2	19	Tuszysz, żeś ty sam jest wodzem ślepych, światłością tych, którzy są w ciemnościach,
Romans	Rz	52	2	20	Mistrzem bezrozumnych, nauczycielem dziatek, mającym kształt znajomości i prawdy w zakonie.
Romans	Rz	52	2	21	Który tedy uczysz drugiego, siebie samego nie uczysz? który opowiadasz, żeby nie kradziono, kradniesz?
Romans	Rz	52	2	22	Który mówisz, żeby nie cudzołożono, cudzołożysz? który się brzydzisz bałwany, świętokradztwo pełnisz?
Romans	Rz	52	2	23	Który się w zakonie chlubisz, przez przestępowanie zakonu Boga nie czcisz?
Romans	Rz	52	2	24	(Albowiem imię Boże dla was bluźnione bywa między pogany, jako napisano.)
Romans	Rz	52	2	25	Obrzezanie w prawdzie jest pożyteczne, żebyś zachował zakon; ale, jeźlibyś był przestępcą zakonu, twoje obrzezanie stało się odrzezkiem.
Romans	Rz	52	2	26	Jeźli tedy odrzezek chowa sprawiedliwości zakonne, azaż jego odrzezek nie będzie poczytan za obrzezanie?
Romans	Rz	52	2	27	I osądzi ten, który jest z przyrodzenia odrzezek, zakon pełniący, ciebie, który przez literę i obrzezanie jesteś przestępcą zakonu.
Romans	Rz	52	2	28	Albowiem nie ten jest Żydem, który jest na jawiu, ani to jest obrzezanie, które jest na jawiu na ciele;
Romans	Rz	52	2	29	Ale który w skrytości Żydem jest, i obrzezanie serca, w duchu, nie w literze, którego chwała nie z ludzi, ale z Boga jest.
Romans	Rz	52	3	1	Cóż tedy ma więcéj Żydowin? albo co za pożytek obrzezania?
Romans	Rz	52	3	2	Wiele wszelakim obyczajem. Najprzód, iż im zwierzone są słowa Boże.
Romans	Rz	52	3	3	Bo cóż, jeźli niektórzy nie uwierzyli? Azaż niedowiarstwo ich w niwecz obróci wiarę Bożą?
Romans	Rz	52	3	4	Nie daj tego, Boże! Ale Bóg jest prawdziwy, a wszelki człowiek kłamliwy, jako napisano: Abyś był usprawiedliwiony w mowach twoich, a żebyś zwyciężył, gdy bywasz sądzon.
Romans	Rz	52	3	5	Lecz jeźliż niesprawiedliwość nasza Bożą sprawiedliwość zaleca, cóż rzeczemy? Azaż niesprawiedliwy jest Bóg, który gniew przywodzi? (Mówię wedle człowieka.)
Romans	Rz	52	3	6	Nie daj tego, Boże! bo inaczéj jakóż Bóg sądzić będzie ten świat?
Romans	Rz	52	3	7	Albowiem jeźli prawda Boża przez moje kłamstwo obfitowała ku chwale jego, czemuż jeszcze i ja bywam osądzon jako grzeszny?
Romans	Rz	52	3	8	A nie, (jako o nas bluźnią i jako niektórzy powiadają, żebyśmy mówili), mamy czynić złych rzeczy, aby przyszły dobre? Których potępienie jest sprawiedliwe.
Romans	Rz	52	3	9	Cóż tedy? mamyli nad nie? Żadnym sposobem. Gdyżeśmy dowiedli, iż Żydowie i Grekowie, wszyscy są pod grzechem,
Romans	Rz	52	3	10	Jako jest napisano: Iż niemasz nikogo sprawiedliwego,
Romans	Rz	52	3	11	Niemasz rozumiejącego, niemasz szukającego Boga.
Romans	Rz	52	3	12	Wszyscy się ochylili, społu stali się niepożytecznymi: niemasz, ktoby czynił dobrze, niemasz aż do jednego.
Romans	Rz	52	3	13	Gardło ich jest grobem otwartym, językami swemi zdradliwie poczynali, jad źmii pod wargami ich.
Romans	Rz	52	3	14	Których usta napełnione są przeklinania i gorzkości.
Romans	Rz	52	3	15	Nogi ich prędkie ku rozlewaniu krwie.
Romans	Rz	52	3	16	Skruszenie i nieszczęście na drogach ich.
Romans	Rz	52	3	17	A drogi pokoju nie poznali.
Romans	Rz	52	3	18	Niemasz bojaźni Bożéj przed oczyma ich.
Romans	Rz	52	3	19	A wiemy, iż cokolwiek zakon mówi, tym, którzy w zakonie są, mówi, aby wszelkie usta był zatulone, a iżby poddan był wszystek świat Bogu.
Romans	Rz	52	3	20	Bo z uczynków zakonu żadne ciało nie będzie przed nim usprawiedliwione; bo przez zakon poznanie grzechu.
Romans	Rz	52	3	21	A teraz sprawiedliwość Boża jest objawiona bez zakonu, oświadczona od zakonu i proroków.
Romans	Rz	52	3	22	A sprawiedliwość Boża przez wiarę Jezusa Chrystusa na wszystkie i nad wszystkimi, którzy wierzą weń; bo różności niemasz.
Romans	Rz	52	3	23	Albowiem wszyscy zgrzeszyli, i nie dostawa im chwały Bożéj.
Romans	Rz	52	3	24	Usprawiedliwieni darmo przez łaskę jego, przez odkupienie, które jest w Chrystusie Jezusie.
Romans	Rz	52	3	25	Którego Bóg wystawił ubłaganiem przez wiarę w krwi jego, ku okazaniu sprawiedliwości swojéj dla odpuszczenia przeszłych grzechów,
Romans	Rz	52	3	26	W cierpliwości Bożéj, ku okazaniu sprawiedliwości jego w tym czasie, aby on był sprawiedliwy i usprawiedliwiający tego, który jest z wiary Jezusa Chrystusa.
Romans	Rz	52	3	27	Gdzież tedy jest chluba twoja? odrzucona jest. Przez któryż zakon? uczynków? Nie, ale przez zakon wiary.
Romans	Rz	52	3	28	Albowiem za to mamy, iż człowiek bywa usprawiedliwion przez wiarę bez uczynków zakonu.
Romans	Rz	52	3	29	Izali Bóg tylko Żydów? aza téż nie poganów? Owszem i poganów.
Romans	Rz	52	3	30	Ponieważ jeden jest Bóg, który usprawiedliwia obrzezanie z wiary i odrzezek przez wiarę.
Romans	Rz	52	3	31	Zakon tedy psujemy przez wiarę? Uchowaj, Boże! ale zakon stanowimy.
Romans	Rz	52	4	1	Cóż tedy rzeczemy, że nalazł Abraham, ojciec nasz, wedle ciała?
Romans	Rz	52	4	2	Albowiem, jeźli Abraham z uczynków jest usprawiedliwiony, ma chlubę, ale nie u Boga.
Romans	Rz	52	4	3	Bo co Pismo mówi? Uwierzył Abraham Bogu, i poczytano mu jest ku sprawiedliwości.
Romans	Rz	52	4	4	A temu, który robi, zapłata nie bywa poczytana podług łaski, ale podług powinności.
Romans	Rz	52	4	5	A temu, który nie robi, ale wierzącemu w tego, który usprawiedliwia niepobożnego, poczytana bywa wiara jego ku sprawiedliwości wedle postanowienia łaski Bożéj.
Romans	Rz	52	4	6	Jakóż téż Dawid opowiada błogosławieństwo człowieka, któremu Bóg poczyta sprawiedliwość bez uczynków:
Romans	Rz	52	4	7	Błogosławieni, których nieprawości są odpuszczone, a których pokryte są grzechy.
Romans	Rz	52	4	8	Błogosławiony mąż, któremu Pan grzechu nie poczytał.
Romans	Rz	52	4	9	To tedy błogosławieństwo w obrzezaniuli tylko jest, czyli téż w odrzezku? Albowiem powiadamy, iż poczytana jest wiara Abrahamowi ku sprawiedliwości.
Romans	Rz	52	4	10	Jakóż tedy jest poczytana? w obrzezaniu? czyli odrzezku? Nie w obrzezaniu, ale w odrzezku.
Romans	Rz	52	4	11	I wziął znak obrzezania, pieczęć sprawiedliwości wiary, która jest w odrzezku, aby był ojcem wszystkich wierzących przez odrzezek, aby i onym poczytano było ku sprawiedliwości,
Romans	Rz	52	4	12	A żeby był ojcem obrzezania nie tylko tym, którzy są z obrzezania, ale i tym, którzy chodzą stopami wiary, która jest w odrzezku ojca naszego Abrahama.
Romans	Rz	52	4	13	Albowiem nie przez zakon obietnica Abrahamowi, albo nasieniu jego, aby był dziedzicem świata; ale przez sprawiedliwość wiary.
Romans	Rz	52	4	14	Bo jeźli którzy z zakonu dziedzicmi są, próżna została wiara, i w niwecz się obróciła obietnica.
Romans	Rz	52	4	15	Zakon bowiem gniew sprawuje; albowiem gdzie zakonu niemasz, ani przestępstwa.
Romans	Rz	52	4	16	Dlatego z wiary, aby wedle łaski była mocna obietnica wszystkiemu nasieniu, nie tylko temu, które jest z zakonu, ale i temu, które jest z wiary Abrahamowéj, który jest ojciec nas wszystkich,
Romans	Rz	52	4	17	(Jako jest napisano: Żem cię ojcem wiela narodów postanowił) przed Bogiem, któremu uwierzył, który ożywia umarłe i zowie to, czego niemasz, jako to, co jest.
Romans	Rz	52	4	18	Który przeciw nadziei w nadzieję uwierzył, że miał zostać ojcem wiela narodów, podług tego, co mu było rzeczono: Tak będzie nasienie twoje.
Romans	Rz	52	4	19	I nie osłabiał w wierze, ani się oglądał na ciało swe obumarłe, gdy już miał około sta lat, i na obumarły żywot Sary.
Romans	Rz	52	4	20	W obietnicy téż Bożéj z niewiary nie wątpił; ale się umocnił wiarą, oddawszy chwałę Bogu,
Romans	Rz	52	4	21	Dostatecznie wiedząc, iż cokolwiek obiecał, mocen jest i uczynić.
Romans	Rz	52	4	22	Przeto mu téż poczytano ku sprawiedliwości.
Romans	Rz	52	4	23	A nie tylko dla niego napisano jest, iż mu przyczytano jest ku sprawiedliwości;
Romans	Rz	52	4	24	Ale téż dla nas, którym ma być poczytano, wierzącym w tego, który wzbudził Jezusa Chrystusa, Pana naszego, z martwych,
Romans	Rz	52	4	25	Który jest wydan dla występków naszych, a wstał z martwych dla usprawiedliwienia naszego.
Romans	Rz	52	5	1	Będąc tedy z wiary usprawiedliwieni, pokój ku Bogu miéjmy przez Pana naszego, Jezusa Chryustusa.
Romans	Rz	52	5	2	Przez którego téż przez wiarę mamy przystęp ku téj łasce, w któréj stoimy i chlubimy się, w nadziei chwał synów Bożych.
Romans	Rz	52	5	3	A nie tylko, ale się téż i w uciskach chlubimy, wiedząc, iż ucisk sprawuje cierpliwość,
Romans	Rz	52	5	4	A cierpliwość doświadczenie, a doświadczenie nadzieję;
Romans	Rz	52	5	5	A nadzieja nie pohańbia, iż miłość Boża rozlana jest w sercach naszych przez Ducha Ś., który nam jest dan.
Romans	Rz	52	5	6	Bo przeczże Chrystus, gdyśmy jeszcze byli mdłymi, wedle czasu umarł za niepobożne?
Romans	Rz	52	5	7	Bo ledwie kto umiera za sprawiedliwego; bo za dobrego snadźby się kto umrzeć ważył.
Romans	Rz	52	5	8	Lecz Bóg zaleca miłość swoję przeciw nam, że, gdybyśmy jeszcze byli grzesznymi, Chrystus za nas umarł.
Romans	Rz	52	5	9	Daleko tedy więcéj teraz usprawiedliwieni we krwi jego, zachowani będziemy przezeń od gniewu.
Romans	Rz	52	5	10	Bo jeźli, gdyśmy byli nieprzyjaciółmi, jesteśmy pojednani z Bogiem przez śmierć Syna jego, daleko więcéj pojednani, będziemy zbawieni w żywocie jego.
Romans	Rz	52	5	11	A nie tylko; ale się téż i chlubimy w Bogu przez Pana naszego, Jezusa Chrystusa, przez któregośmy teraz pojednanie otrzymali.
Romans	Rz	52	5	12	Dlatego, jako przez jednego człowieka grzech na ten świat wszedł, a przez grzech śmierć, i tak na wszystkie ludzie śmierć przeszła, w którym wszyscy zgrzeszyli.
Romans	Rz	52	5	13	Albowiem aż do zakonu grzech był na świecie, a grzech nie był przyczytany, gdy zakonu nie było.
Romans	Rz	52	5	14	Ale śmierć królowała od Adama aż do Mojżesza téż i nad tymi, którzy zgrzeszyli na podobieństwo przestępstwa Adamowego, który jest kształtem przyszłego.
Romans	Rz	52	5	15	Ale nie jako przestępstwo, tak i dar; albowiem jeźli przestępstwem jednego wiele ich pomarło, daleko więcéj na wiele ich opłynęła łaska Boża i dar w łasce jednego człowieka, Jezusa Chrystusa.
Romans	Rz	52	5	16	A nie jako przez jeden grzech, tak i dar. Albowiem sąd w prawdzie z jednego ku potępieniu, a łaska z wiela występków ku usprawiedliwieniu.
Romans	Rz	52	5	17	Albowiem jeźli jednego przestępstwem śmierć królowała przez jednego, daleko więcéj ci, którzy obfitość łaski i darowania i sprawiedliwości biorą, w żywocie królować będą przez jednego Jezusa Chrystusa.
Romans	Rz	52	5	18	Przeto jako przez jednego przestępstwo na wszystkie ludzie ku potępieniu, tak i przez jednego sprawiedliwość na wszystkie ludzie ku usprawiedliwieniu żywota.
Romans	Rz	52	5	19	Bo jako przez nieposłuszeństwo jednego człowieka wiele ich stało się grzesznymi, tak i przez posłuszeństwo jednego wiele ich stanie się sprawiedliwymi.
Romans	Rz	52	5	20	A zakon na czas wszedł, aby obfitowało przestępstwo; lecz gdzie obfitowało przestępstwo, łaska więcéj obfitowała.
Romans	Rz	52	5	21	Aby, jako grzech królował na śmierć, tak téż łaska krolowała przez sprawiedliwość ku żywotowi wiecznemu przez Jezusa Chrystusa, Pana naszego.
Romans	Rz	52	6	1	Cóż tedy rzeczemy? Będziemże w grzechu trwać, aby łaska obfitowała?
Romans	Rz	52	6	2	Nie daj tego, Boże! Albowiem którzyśmy umarli grzechowi, jakóż więcéj w nim żyć będziemy?
Romans	Rz	52	6	3	Azaż nie wiecie, iż którzykolwiek w Chrystusie Jezusie jesteśmy ochrzczeni, w śmierci jego ochrzczeni jesteśmy?
Romans	Rz	52	6	4	Albowiem jesteśmy z nim pospołu pogrzebieni w śmierć przez chrzest, aby, jako Chrystus wstał z martwych przez chwałę Ojcowską, tak i my żebyśmy w nowości żywota chodzili.
Romans	Rz	52	6	5	Bo jeźliśmy się wszczepionymi stali w podobieństwo śmierci jego, społem i w zmartwychwstaniu będziemy.
Romans	Rz	52	6	6	Wiedząc to, że stary nasz człowiek pospołu jest ukrzyżowan, aby zepsowane było ciało grzechu, i daléj nie służyliśmy grzechowi.
Romans	Rz	52	6	7	Bo kto umarł, usprawiedliwion jest od grzechu.
Romans	Rz	52	6	8	A jeśliżeśmy z Chrystusem umarli, wierzymy, iż wespół téż z Chrystusem żyć będziemy.
Romans	Rz	52	6	9	Wiedząc, że Chrystus powstawszy z martwych, więcéj nie umiera, śmierć mu więcéj panować nie będzie.
Romans	Rz	52	6	10	Bo iż umarł, grzechowi raz umarł, a iż żywie, żywie Bogu.
Romans	Rz	52	6	11	Także i wy rozumiejcie, iżeście są umarłymi grzechowi, a żywymi Bogu w Chrystusie Jezusie, Panu naszym.
Romans	Rz	52	6	12	Niechże tedy nie króluje grzech w waszem śmiertelnem ciele, żebyście posłuszni mieli być pożądliwościom jego.
Romans	Rz	52	6	13	Ale ani wydawajcie członków waszych orężem niesprawiedliwości grzechowi; ale wydawajcie się Bogu, jako z martwych żywymi, a członki wasze zbroją sprawiedliwości Bogu.
Romans	Rz	52	6	14	Albowiem grzech nad wami panować nie będzie; boście nie pod zakonem, ale pod łaską.
Romans	Rz	52	6	15	Cóż tedy? Będziemże grzeszyć, żeśmy nie pod zakonem, ale pod łaską? Nie daj tego, Boże!
Romans	Rz	52	6	16	Nie wiecie, że, komu się stawicie sługami ku posłuszeństwu, sługami jesteście tego, komu posłuszni jesteście: albo grzechowi na śmierć, albo posłuszeństwu ku sprawiedliwości?
Romans	Rz	52	6	17	A chwała Bogu, żeście byli niewolnikami grzechu, aleście posłuszni byli z serca tego sposobu nauki, do którego podani jesteście.
Romans	Rz	52	6	18	A będąc wyzwoleni od grzechu, niewolnikami staliście się sprawiedliwości.
Romans	Rz	52	6	19	Po ludzku mówię dla nieudolności ciała waszego. Albowiem jakoście wydawali członki wasze na służbę nieczystości i nieprawości ku nieprawości, tak teraz wydawajcie członki wasze na służbę sprawiedliwości ku poświęceniu.
Romans	Rz	52	6	20	Bo gdyście byli niewolnicy grzechu, byliście wolnymi śprawiedliwości.
Romans	Rz	52	6	21	Któryżeście tedy na on czas pożytek mieli z onych rzeczy, za które się teraz wstydzicie? Bo koniec onych jest śmierć.
Romans	Rz	52	6	22	A teraz, będąc wyzwoleni od grzechu, a stawszy się niewolnikami Bogu, macie owoc wasz ku poświęceniu, a koniec żywot wieczny.
Romans	Rz	52	6	23	Albowiem zapłaty grzechowe śmierć, a łaska Boża żywot wieczny w Chrystusie Jezusie, Panu naszym.
Romans	Rz	52	7	1	Aza nie wiecie, bracia! (bo umiejącym zakon mówię), iż zakon panuje człowiekowi, jako długi czas żywie.
Romans	Rz	52	7	2	Albowiem niewiasta, która pod mocą męża jest, póki mąż żyw, obowiązana jest zakonowi; lecz jeźliby mąż jéj umarł, rozwiązana jest od zakonu mężowego.
Romans	Rz	52	7	3	Przeto, póki mąż żywie, będzie zwana cudzołożnicą, jeźliby była z inszym mężem; lecz jeźliby mąż jéj umarł, wolna jest od zakonu mężowego, aby nie była cudzołożnicą, jeźliby była z inszym mężem.
Romans	Rz	52	7	4	A tak, bracia moi! i wy jesteście umartwieni zakonowi przez ciało Chrystusowe, abyście byli inszego, który powstał z martwych, abyśmy owoc przynosili Bogu.
Romans	Rz	52	7	5	Albowiem gdyśmy byli w ciele, namiętności grzechów, które przez zakon były, mocy dokazywały w członkach naszych, aby owoc przynosiły śmierci.
Romans	Rz	52	7	6	Lecz teraz jesteśmy rozwiązani od zakonu śmierci, w którymeśmy byli zatrzymani, tak, abyśmy służyli w nowości ducha, a nie w starości litery.
Romans	Rz	52	7	7	Cóż tedy rzeczemy? zakon jest grzechem? Boże, uchowaj! Alem grzechu nie poznał, jedno przez zakon; bobych o pożądliwości nie wiedział, gdyby zakon nie mówił: Nie będziesz pożądał.
Romans	Rz	52	7	8	Lecz grzech, wziąwszy przyczynę przez zakazanie, sprawił we mnie wszelaką pożądliwość; albowiem bez zakonu był grzech martwy.
Romans	Rz	52	7	9	I ja żyłem niekiedy bez zakonu; lecz, gdy przyszło rozkazanie, grzech ożył.
Romans	Rz	52	7	10	A jam był umarł; i nalazło mi się przykazanie, które było ku żywotowi, to, być ku śmierci.
Romans	Rz	52	7	11	Bo grzech wziąwszy przyczynę przez przykazanie, zwiódł mię i przez nie zabił.
Romans	Rz	52	7	12	A tak zakon w prawdzie święty, i przykazanie święte i sprawiedliwe i dobre.
Romans	Rz	52	7	13	Co tedy dobre jest, stało mi się śmiercią? Boże, uchowaj! Ale grzech, aby się grzechem pokazał, sprawił mi śmierć przez dobre, aby się stał nader grzeszącym grzechem przez przykazanie.
Romans	Rz	52	7	14	Bo wiemy, iż zakon jest duchowny, a jam jest cielesny, zaprzedany pod grzech.
Romans	Rz	52	7	15	Albowiem co czynię, nie rozumiem; bo nie, co dobrego chcę, to czynię; ale złe, którego nienawidzę, ono czynię.
Romans	Rz	52	7	16	A jeźli czego nie chcę, to czynię, zezwalam zakonowi, że dobry jest.
Romans	Rz	52	7	17	A teraz już nie ja to czynię, ale grzech, który we mnie mieszka.
Romans	Rz	52	7	18	Bo wiem, że nie mieszka we mnie, to jest, w ciele mojem dobre; albowiem chcieć przy mnie jest; ale wykonać dobre nie najduję.
Romans	Rz	52	7	19	Bo nie czynię dobrego, które, chcę; ale złe, którego nie chcę, to czynię.
Romans	Rz	52	7	20	A jeźliż, czego nie chcę, to czynię, już nie ja to czynię, ale grzech, który we mnie mieszka.
Romans	Rz	52	7	21	Znajduję tedy zakon, gdy ja chcę czynić dobrze, że mi jest złość przyległa.
Romans	Rz	52	7	22	Albowiem kocham się wespół z zakonem Bożym według wnętrznego człowieka.
Romans	Rz	52	7	23	Lecz widzę inszy zakon w członkach moich, sprzeciwiający się zakonowi umysłu mojego i biorący mię w niewolą, w zakonie grzechu, który jest w członkach moich.
Romans	Rz	52	7	24	Nieszczęsny ja człowiek! kto mię wybawi od ciała téj śmierci?
Romans	Rz	52	7	25	Łaska Boża przez Jezusa Chrystusa, Pana naszego. Ja tedy sam umysłem służę zakonowi Bożemu, lecz ciałem zakonowi grzechu.
Romans	Rz	52	8	1	Teraz tedy niemasz żadnego potępienia tym, którzy są w Chrystusie Jezusie, którzy nie wedle ciała chodzą.
Romans	Rz	52	8	2	Albowiem zakon Ducha żywota w Chrystusie Jezusie wyzwolił mię od zakonu grzechu i śmierci.
Romans	Rz	52	8	3	Bo co niepodobnego było zakonowi, w czem słaby był dla ciała: Bóg, posławszy Syna swego w podobieństwie grzesznego ciała, i przez grzech potępił grzech w ciele,
Romans	Rz	52	8	4	Aby usprawiedliwienie zakonu wypełniło się w nas, którzy nie podług ciała chodzimy, ale według ducha.
Romans	Rz	52	8	5	Albowiem którzy są wedle ciała, co jest ciała, rozumieją; lecz którzy są wedle ducha, co jest ducha, rozumieją.
Romans	Rz	52	8	6	Bo mądrość ciała jest śmierć, a mądrość ducha, żywot i pokój.
Romans	Rz	52	8	7	Gdyż mądrość ciała jest nieprzyjaciółką Bogu; bo nie jest poddana zakonowi Bożemu, albowiem ani może.
Romans	Rz	52	8	8	A którzy są w ciele, Bogu się podobać nie mogą.
Romans	Rz	52	8	9	Lecz wy nie jesteście w ciele, ale w duchu, jeźli jednak Duch Boży w was mieszka: a jeźli kto Ducha Chrystusowego nie ma, ten nie jest jego.
Romans	Rz	52	8	10	Lecz jeźli Chrystus w was jest, ciałoć wprawdzie jest umarłe dla grzechu, ale duch żywię dla usprawiedliwienia.
Romans	Rz	52	8	11	A jeźli Duch tego, który Jezusa wzbudził z martwych, w was mieszka, który wzbudził Jezusa Chrystusa z martwych, ożywi i ciała wasze śmiertelne dla Ducha jego w was mieszkającego.
Romans	Rz	52	8	12	A tak, bracia! powinni jesteśmy nie ciału, abyśmy podług ciała żyli.
Romans	Rz	52	8	13	Albowiem jeźli podług ciała żyć będziecie, pomrzecie; ale jeźli Duchem sprawy ciała umartwicie, żyć będziecie.
Romans	Rz	52	8	14	Bo którzykolwiek Duchem Bożym rządzeni są, ci są synmi Bożymi.
Romans	Rz	52	8	15	Boście nie wzięli ducha niewolstwa znowu ku bojaźni, aleście wzięli ducha przywłaszczenia za syny, przez którego wołamy: Abba, (Ojcze)!
Romans	Rz	52	8	16	Albowiem ten Duch świadectwo daje duchowi naszemu, iżeśmy są synami Bożymi.
Romans	Rz	52	8	17	A jeźlić synami, tedyć i dziedzicmi; dziedzicmić Bożymi, a społu dziedzicmi Chrystusowymi, jeźli jednak spół cierpimy, abyśmy téż spół byli uwielbieni.
Romans	Rz	52	8	18	Albowiem mam za to, iż utrapienia tego czasu niniejszego nie są godne przyszłéj chwały, która się w nas objawi.
Romans	Rz	52	8	19	Albowiem oczekiwanie stworzenia oczekawa objawienia synów Bożych.
Romans	Rz	52	8	20	Bo próżności poddane jest stworzenie, nie dobrowolnie, ale dla tego, który je poddał pod nadzieją;
Romans	Rz	52	8	21	Bo i samo stworzenie będzie wyswobodzone z niewolstwa skażenia na wolność chwały synów Bożych.
Romans	Rz	52	8	22	Wiemy bowiem, iż wszystko stworzenie wzdycha i jako rodząca boleje aż dotąd.
Romans	Rz	52	8	23	A nie tylko ono, ale i my sami, mający pierwiastki Ducha, i sami w sobie wzdychamy, oczekawając przywłaszczenia synów Bożych, odkupienia ciała naszego.
Romans	Rz	52	8	24	Albowiem nadzieją jesteśmy zbawieni. A nadzieja, którą widzą, nie jest nadzieja; bo co kto widzi, przecz się nadziewa?
Romans	Rz	52	8	25	Ale jeźli się nadziewamy, czego nie widzimy, przez cierpliwość oczekawamy.
Romans	Rz	52	8	26	Także téż i Duch dopomaga krewkości naszéj; albowiem o cobyśmy prosić mieli, jako potrzeba, nie wiemy; ale sam Duch prosi za nami wzdychaniem niewymownem.
Romans	Rz	52	8	27	A który wypatruje serca, wie, czego Duch pożąda, iż według Boga prosi za świętymi.
Romans	Rz	52	8	28	A wiemy, że tym, którzy miłują Boga, wszystko dopomaga ku dobremu, tym, którzy są wezwani podług postanowienia święci.
Romans	Rz	52	8	29	Albowiem które przejrzał i przenaznaczył, aby byli podobni obrazowi Syna jego, żeby on był pierworodnym między wielą braciéj.
Romans	Rz	52	8	30	A które przenaznaczył, te téż wezwał: a które wezwał, te téż usprawiedliwił: a które usprawiedliwił, one téż uwielbił.
Romans	Rz	52	8	31	Cóż tedy rzeczemy na to? Jeźli Bóg za nami, kto przeciwko nam?
Romans	Rz	52	8	32	Który téż własnemu Synowi swemu nie przepuścił, ale go za nas wszystkie wydał, jako też nam wszystkiego z nim nie darował?
Romans	Rz	52	8	33	Kto będzie skarżył na wybrane Boże? Bóg jest, który usprawiedliwia.
Romans	Rz	52	8	34	Któż jest, coby potępił? Chrystus Jezus, który umarł, i owszem, który i zmartwychwstał, który jest na prawicy Bożéj, który się téż wstawia za nami.
Romans	Rz	52	8	35	Któż tedy nas odłączy od miłości Chrystusowéj? Utrapienie? czyli ucisk? czyli głód? czyli nagość? czyli niebezpieczeństwo? czyli prześladowanie? czyli miecz?
Romans	Rz	52	8	36	(Jako jest napisano: Iż dla ciebie cały dzień bywamy martwieni, jesteśmy poczytani, jako owce na rzeź).
Romans	Rz	52	8	37	Ale w tem wszystkiem przezwyciężamy dla tego, który nas umiłował.
Romans	Rz	52	8	38	Albowiem pewienem, iż ani śmierć, ani żywot, ani Aniołowie, ani księstwa, ani mocarstwa, ani teraźniejsze rzeczy, ani przyszłe, ani moc,
Romans	Rz	52	8	39	Ani wysokość, ani głębokość, ani insze stworzenie nie będzie nas mogło odłączyć od miłości Bożéj, która jest w Chrystusie Jezusie, Panu naszym.
Romans	Rz	52	9	1	Prawdę mówię w Chrystusie, nie kłamam: gdyż mi świadectwo daje sumnienie moje w Duchu Świętym,
Romans	Rz	52	9	2	Że mam wielki smętek, i ustawicznie boleje serce moje.
Romans	Rz	52	9	3	Albowiem ja sam żądałem odrzuconym być od Chrystusa za bracią moję, którzy są krewni moi według ciała.
Romans	Rz	52	9	4	Którzy są Izraelczycy, których jest przywłaszczenie synowskie i chwała i Testament i zakonu danie, i służba i obietnice,
Romans	Rz	52	9	5	Których ojcowie, i z których jest Chrystus wedle ciała, który jest nad wszystkimi Bóg błogosławiony na wieki. Amen.
Romans	Rz	52	9	6	Nie żeby upaść miało słowo Boże; albowiem nie wszyscy, którzy są z Izraela, ci są Izraelczycy,
Romans	Rz	52	9	7	Ani którzy są nasieniem Abrahamowem, wszyscy synami; ale w Izaaku będzie tobie nasienie nazwane.
Romans	Rz	52	9	8	To jest, nie którzy synowie ciała, ci synmi Bożymi, ale którzy są synowie obietnice, są w nasieniu poczytani.
Romans	Rz	52	9	9	Albowiem to jest słowo obietnice: "Wedle tego czasu przyjdę, a będzie Sara syna miała.
Romans	Rz	52	9	10	A nie tylko ona, ale i Rebeka za jednem zjęciem z Izaakiem ojcem naszym mając;
Romans	Rz	52	9	11	Albowiem gdy się jeszcze nie narodzili byli, albo co dobrego albo złego uczynili, (aby się zostało postanowienie Boże według wybrania),
Romans	Rz	52	9	12	Nie z uczynków, ale z tego, który powoływa, rzeczono jéj: Że większy będzie służył mniejszemu,
Romans	Rz	52	9	13	Jako jest napisano: Jakóbam umiłował, a Ezaw miałem w nienawiści.
Romans	Rz	52	9	14	Cóż tedy rzeczemy? Izali niesprawiedliwość u Boga? Boże uchowaj !
Romans	Rz	52	9	15	Albowiem Mojżeszowi mówi: Zmiłuję się nad tym, komum jest miłościw, a miłosierdzie uczynię, nad kim się zlituję.
Romans	Rz	52	9	16	A przeto nie chcącego ani bieżącego; ale litującego się Boga jest.
Romans	Rz	52	9	17	Albowiem mówi Pismo Pharaonowi: Żem cię na to samo wzbudził, abych okazał moc moję na tobie, i żeby było opowiadane imię moje po wszystkiéj ziemi.
Romans	Rz	52	9	18	Nad kim tedy chce, lituje się, a kogo chce, zatwardza.
Romans	Rz	52	9	19	Rzeczesz mi tedy: Przeczże się jeszcze uskarża? bo któż się sprzeciwi woli jego?
Romans	Rz	52	9	20	O człowiecze! coś ty jest, który odpowiadasz Bogu? Zali rzecz lepiona mówi temu, który ją ulepił: Przeczżeś mię tak uczynił?
Romans	Rz	52	9	21	Zali lepiarz gliny w mocy nie ma, aby z téjże bryły uczynił jedno naczynie ku uczciwości, a drugie ku zelżywości?
Romans	Rz	52	9	22	A jeźli Bóg chcąc gniew okazać i oznajmić możność swoję, znosił w wielkiéj cierpliwości naczynia gniewu na stracenie zgotowane,
Romans	Rz	52	9	23	Iżby okazał bogactwo chwały swéj nad naczyniem miłosierdzia, które ku chwale przygotował:
Romans	Rz	52	9	24	Nas, których też wezwał, nie tylko z Żydów, ale i z poganów,
Romans	Rz	52	9	25	Jako u Ozeasza mówi: Nazowię lud nie mój ludem moim, a nie umiłowaną umiłowaną: a która była miłosierdzia nie otrzymała, miłosierdzie otrzymała.
Romans	Rz	52	9	26	A będzie na miejscu, gdzie im powiadano: Nie lud mój wy, tam nazwani będą synami Boga żywego,
Romans	Rz	52	9	27	A Izajasz za Izraelem woła: By liczba synów Izraelskich była jako piasek morski, ostatek zachowan będzie.
Romans	Rz	52	9	28	Albowiem słowo skończając i skracając w sprawiedliwości, iż słowo skrócone uczyni Pan na ziemi.
Romans	Rz	52	9	29	I jako przedtem powiedział Izajasz: By był Pan zastępów nasienia nam nie ostawił, stalibyśmy się byli jako Sodoma i bylibyśmy Gomorze podobni.
Romans	Rz	52	9	30	Cóż tedy rzeczemy? Iż poganie, którzy nie naśladowali sprawiedliwości, dostąpili sprawiedliwości, a sprawiedliwości, która jest z wiary.
Romans	Rz	52	9	31	A Izrael naśladując zakonu sprawiedliwości, nie doszedł zakonu sprawiedliwości.
Romans	Rz	52	9	32	Dla czego? Iż nie z wiary, ale jako z uczynków; albowiem się obrazili o kamień obrażenia,
Romans	Rz	52	9	33	Jako jest napisano: Oto kładę w Syonie kamień obrażenia i skałę zgorszenia: a wszelki, który weń wierzy, zawstydzon nie będzie.
Romans	Rz	52	10	1	Bracia! chęć serca mego i modlitwa do Boga dzieje się za nie ku zbawieniu.
Romans	Rz	52	10	2	Albowiem świadectwo im dawam, iż mają żarliwość Bożą: ale nie według umiejętności.
Romans	Rz	52	10	3	Bo sprawiedliwości Bożéj nie znając, a chcąc swoje postawić, sprawiedliwości Bożéj nie są poddani.
Romans	Rz	52	10	4	Bo Chrystus koniec zakonu ku sprawiedliwości wszelkiemu wierzącemu.
Romans	Rz	52	10	5	Albowiem Mojżesz napisał, iż sprawiedliwość, która jest z zakonu, któryby człowiek czynił, w niéj będzie żył.
Romans	Rz	52	10	6	A sprawiedliwość, która jest z wiary, tak mówi: Nie mów w sercu twojem: Któż wstąpi do nieba? To jest, Chrystusa sprowadzić.
Romans	Rz	52	10	7	Albo kto zstąpi do przepaści? To jest Chrystusa z martwch wywodzić.
Romans	Rz	52	10	8	Ale cóż Pismo powiada? Blizko jest słowo w ustach twoich i w sercu twojem, to jest słowo wiary, które przepowiadamy:
Romans	Rz	52	10	9	Że jeźlibyś wyzwał usty twojemi Pana Jezusa i uwierzyłbyś w sercu twojem, że go Bóg z martwych wzbudził, zbawion będziesz.
Romans	Rz	52	10	10	Albowiem sercem bywa wierzono ku sprawiedliwości, a usty się wyznanie dzieje ku zbawieniu.
Romans	Rz	52	10	11	Albowiem Pismo powiada: Wszelki, kto weń wierzy, pohańbion nie będzie.
Romans	Rz	52	10	12	Albowiem niemasz różności Żyda i Greczyna; bo tenże Pan wszystkich bogaty na wszystkich, którzy go wzywają.
Romans	Rz	52	10	13	Albowiem wszelki, którybykolwiek wzywał imienia Pańskiego, zbawion będzie.
Romans	Rz	52	10	14	Jakoż tedy wzywać będą, w którego nie uwierzyli? Albo jako uwierzą temu, którego nie słyszeli? A jako usłyszą oprócz przepowiadającego?
Romans	Rz	52	10	15	A jako będą przepowiadać, jeźliby nie byli posłani? jako napisano jest: Jako śliczne nogi opowiadających pokój , opowiadających dobra!
Romans	Rz	52	10	16	Ale nie wszyscy są posłuszni Ewangelii; albowiem Izajasz mówi: Panie! kto wierzył słuchowi naszemu?
Romans	Rz	52	10	17	Wiara tedy z słuchania, a słuchanie przez słowo Chrystusowie.
Romans	Rz	52	10	18	Ale mówię: Zali nie słyszeli? I owszem po wszystkiej ziemi rozszedł się głos ich, i na kraje świata słowa ich.
Romans	Rz	52	10	19	Ale mówię: Zali Izrael nie poznał? Pierwszy Mojżesz mówi: Ja przez nienaród ku zazdrości was przywiodę, przez naród nierozumny do gniewu was przywiodę.
Romans	Rz	52	10	20	A Izajasz śmie i mówi: Jestem nalezion od tych, którzy mnie nie szukali, jawniem się okazał tym, którzy się o mnie nie pytali.
Romans	Rz	52	10	21	A do Izraela mówi: Cały dzień wyciągałem ręce moje do ludu niewiernego i sprzeciwiającego się.
Romans	Rz	52	11	1	Mówię tedy: Izali odrzucił Bóg lud swój? Boże uchowaj! Albowiem i jam jest Izraelczyk z nasienia Abrahamowego, z pokolenia Benjaminowego.
Romans	Rz	52	11	2	Nie odrzucił Bóg ludu swego, który przejrzał. Aza nie wiecie, co Pismo o Eliaszu mówi, jako do Boga rzecz czyni przeciwko Izraelowi?
Romans	Rz	52	11	3	Panie! proroki twoje pobili, ołtarze twoje poobalali, a jam został, i szukają dusze mojéj.
Romans	Rz	52	11	4	Ale co mu mówi Boska odpowiedź? Zostawiłem sobie siedm tysięcy mężów, którzy nie uczynili pokłonu przed Baalem.
Romans	Rz	52	11	5	Także tedy i czasu tego ostatki według wybrania łaski stały się zbawione.
Romans	Rz	52	11	6	A jeźlić z łaski, już nie z uczynków; bo inaczéj łaska już nie jest łaska.
Romans	Rz	52	11	7	Cóż tedy? czego Izrael szukał, tego nie dostał: a wybranie dostało, lecz drudzy zaślepieni są.
Romans	Rz	52	11	8	Jako jest napisano: Dał im Bóg ducha zdrętwienia: oczy, aby nie widzieli, i uszy aby nie słyszeli aż do dzisiejszego dnia.
Romans	Rz	52	11	9	A Dawid mówi: Niechaj będzie stół ich sidłem i ułowieniem i obrażeniem i zapłatą im.
Romans	Rz	52	11	10	Niech będą zaćmione oczy ich, aby nie widzieli, a grzbietu ich zawżdy nachylaj.
Romans	Rz	52	11	11	Mówię tedy: Azaż się tak obrazili, aby upadli? Nie daj tego, Boże! Ale ich przestępstwem zbawienie jest poganom, aby im zajrzeli.
Romans	Rz	52	11	12	A jeźli ich przestępstwo jest bogactwem świata, a umniejszenie ich bogactwem poganów, jakoż daleko więcéj ich napełnienie?
Romans	Rz	52	11	13	Albowiem powiadam wam poganom, pókim ja jest Apostołem poganów; usługowanie moje czcić będę:
Romans	Rz	52	11	14	Azabym jako pobudził ciało moje ku zazdroszczeniu i zbawił niektóre z nich.
Romans	Rz	52	11	15	Albowiem jeźli ich odrzucenie jest zjednaniem świata, jakież przyjęcie, jedno żywot z martwych?
Romans	Rz	52	11	16	A jeźli zaczynienie jest święte, i ciasto: a jeźli korzeń święty, i gałęzie.
Romans	Rz	52	11	17	A jeźli niektóre z gałęzi ułomione są, a ty będąc płonną oliwą, jesteś w nie wszczepion i stałeś się uczestnikiem korzenia i tłustości oliwnéj:
Romans	Rz	52	11	18	Nie chlubże się przeciw gałęziom. A jeźli się chlubisz, nie ty korzenia nosisz, ale korzeń ciebie.
Romans	Rz	52	11	19	Rzeczesz tedy: Ułamane gałęzie, abym ja był wszczepion.
Romans	Rz	52	11	20	Dobrze; dla niedowiarstwa ułamane są, a ty wiarą stoisz; nie rozumiej wysoko, ale się bój.
Romans	Rz	52	11	21	Albowiem jeźli Bóg przyrodzonemu gałęziu nie przepuścił, by snadź ani tobie nie przepuścił.
Romans	Rz	52	11	22	Obaczże tedy dobroć i srogość Bożą: przeciwko tym, którzy upadli, srogość, a przeciwko tobie dobroć Bożą, jeźlibyś trwał w dobroci: inaczéj i ty będziesz wycięt.
Romans	Rz	52	11	23	Aleć i oni, jeźli nie będą trwać w niedowiarstwie, będą wszczepieni; bo mocen jest Bóg zasię je wszczepić.
Romans	Rz	52	11	24	Albowiem jeźliś ty jest wycięty z oliwy z przyrodzenia płonnéj, a przeciwko przyrodzeniu jesteś wszczepion w dobrą oliwę: jakoż daleko więcéj ci, którzy według przyrodzenia, będą w swoje oliwę wszczepieni?
Romans	Rz	52	11	25	Albowiem nie chcę, bracia! abyście nie mieli wiedzieć téj tajemnice, (żebyście nie byli sami sobie mądrymi), iż zaślepienie po części przydało się w Izraelu, ażby zupełność poganów weszła.
Romans	Rz	52	11	26	A tak wszystek Izrael byłby zbawion, jako jest napisano: Przyjdzie z Syonu, któryby wyrwał i odwrócił niezbożność od Jakóba.
Romans	Rz	52	11	27	A ten im Testament odemnie, gdy odejmę grzechy ich.
Romans	Rz	52	11	28	Według Ewangelii wprawdzie nieprzyjacioły dla was, lecz podług wybrania najmilsi dla ojców.
Romans	Rz	52	11	29	Albowiem bez żałowania są dary i wezwania Boże.
Romans	Rz	52	11	30	Bo jako i wy niekiedy nie uwierzyliście Bogu, a teraz dostaliście miłosierdzia dla ich niedowiarstwa,
Romans	Rz	52	11	31	Tak i ci teraz nie uwierzyli ku waszemu miłosierdziu, aby i oni miłosierdzia dostali.
Romans	Rz	52	11	32	Albowiem zamknął Bóg wszystko w niedowiarstwie, aby się zmiłował nad wszystkimi.
Romans	Rz	52	11	33	O głębokości bogactw, mądrości i wiadomości Bożéj! jako są nieogarnione sądy jego, i niedościgłe drogi jego!
Romans	Rz	52	11	34	Bo któż poznał umysł Pański? albo kto był rajcą jego?
Romans	Rz	52	11	35	Albo kto mu pierwéj dał, a będzie mu oddano?
Romans	Rz	52	11	36	Albowiem z niego i przezeń i w nim jest wszystko. Jemu chwała na wieki. Amen.
Romans	Rz	52	12	1	Proszę was tedy, bracia! przez miłosierdzie Boże, abyście wydawali ciała wasze ofiarą żywiącą, świętą, przyjemną Bogu, rozumną służbę waszę.
Romans	Rz	52	12	2	A nie bądźcie podobnymi temu światu; ale się przemieńcie w nowości umysłu waszego, abyście doświadczali, która jest wola Boża dobra i przyjemna i doskonała.
Romans	Rz	52	12	3	Albowiem z łaski, która mi jest dana, powiadam wszystkim, którzy między wami są, żeby nie więcéj rozumieli, niźli potrzeba rozumieć: ale iżby rozumieli wedle mierności, jako każdemu Bóg udzielił miarę wiary.
Romans	Rz	52	12	4	Albowiem jako w jednem ciele wiele członków mamy, a wszystkie członki nie jedne sprawę mają:
Romans	Rz	52	12	5	Tak wiele nas jednem ciałem jesteśmy w Chrystusie, a każdy z osobna jeden drugiego członkami.
Romans	Rz	52	12	6	A mając dary wedle łaski, która nam jest dana, różne, bądź proroctwo, wedle przystosowania wiary;
Romans	Rz	52	12	7	Bądź posługowanie, w usługowaniu; bądź kto uczy, w nauce;
Romans	Rz	52	12	8	Kto napomina, w napominaniu; kto użycza, w prostości; kto przełożony jest, w pieczołowaniu; kto czyni miłosierdzie, z wesołością.
Romans	Rz	52	12	9	Miłość bez obłudności; brzydząc się złem, przystawając ku dobremu.
Romans	Rz	52	12	10	Miłością braterstwa jedni drugich miłując, uczciwością jeden drugiego uprzedzając. [1044] W pilności nie leniwi, duchem pałający, Panu służący,
Romans	Rz	52	12	11	w pilności nie leniwi; duchem płomienni; Panu służący;
Romans	Rz	52	12	12	Nadzieją się weselący, w utrapieniu cierpliwi, w modlitwie ustawiczni,
Romans	Rz	52	12	13	Potrzebom świętych udzielający, w gościnności się kochający.
Romans	Rz	52	12	14	Błogosławcie prześladującym was: błogosławcie, a nie przeklinajcie.
Romans	Rz	52	12	15	Weselcie się z weselącymi, płaczcie z płaczącymi.
Romans	Rz	52	12	16	Tóż jeden o drugim rozumiejąc, wysoko nie rozumiejąc, ale się z pokornymi zgadzając. Nie bądźcie mądrymi sami u siebie.
Romans	Rz	52	12	17	Żadnemu złem za złe nie oddawając, przemyśliwając to, coby było dobrego, nie tylko przed Bogiem; ale też i przed wszystkimi ludźmi.
Romans	Rz	52	12	18	Jeźli można rzecz, ile z was jest, ze wszystkiemi ludźmi pokój mający,
Romans	Rz	52	12	19	Nie mszcząc się sami, najmilejsi! ale dajcie miejsce gniewowi; albowiem napisano jest: Mnie pomstę, Ja oddam, mówi Pan.
Romans	Rz	52	12	20	Ale jeźli łaknie nieprzyjaciel twój, nakarmij go; jeźli pragnie, napój go; bo to czyniąc, węgle ogniste zgromadzisz na głowę jego.
Romans	Rz	52	12	21	Nie daj się zwyciężyć złemu, ale zwyciężaj złe w dobrem.
Romans	Rz	52	13	1	Wszelaka dusza niechaj będzie poddana wyższym zwierzchnościom; albowiem niemasz zwierzchności jedno od Boga. A które są, od Boga są postanowione.
Romans	Rz	52	13	2	Przeto kto się sprzeciwia zwierzchności, sprzeciwia się postanowieniu Bożemu. A którzy się sprzeciwiają, ci potępienia sobie nabywają.
Romans	Rz	52	13	3	Albowiem przełożeni nie są na postrach dobremu uczynkowi, ale złemu. A chcesz się nie bać urzędu, czyń, co jest dobrego, a będziesz miał chwałę od niego.
Romans	Rz	52	13	4	Albowiem jest sługą Bożym tobie ku dobremu. Lecz jeźli uczynisz co złego, bój się; bo nie bez przyczyny miecz nosi, albowiem jest sługą Bożym: mścicielem ku gniewu temu, który złość czyni.
Romans	Rz	52	13	5	Przetóż z potrzeby bądźcie poddani, nie tylko dla gniewu, ale téż dla sumnienia.
Romans	Rz	52	13	6	Albowiem téż dlatego podatki dawacie, albowiem są sługami Bożemi, na to samo służący.
Romans	Rz	52	13	7	Oddawajcież tedy wszystkim, coście powinni: komu podatek, podatek; komu cło, cło; komu bojaźń, bojaźń; komu cześć, cześć.
Romans	Rz	52	13	8	Nie bądźcie nikomu nic winni, jedno abyście się społecznie miłowali; bo kto miłuje bhźniego, zakon wypełnił.
Romans	Rz	52	13	9	Albowiem: Nie będziesz cudzołożył; Nie będziesz zabijał; Nie będziesz kradł; Nie będziesz mówił świadectwa fałszywego; Nie będziesz pożądał, i jeźli które jest insze przykazanie, w tem słowie się zamyka: Będziesz miłował bliźniego twego, jako siebie samego.
Romans	Rz	52	13	10	Miłość bliźniego złego nie czyni: wypełnienie tedy zakonu jest miłość.
Romans	Rz	52	13	11	A to wiedząc czas, iż jest godzina, abyśmy już ze snu powstali; albowiem teraz bliższe jest nasze zbawienie, niż kiedyśmy uwierzyli.
Romans	Rz	52	13	12	Noc przeminęła, a dzień się przybliżył. Odrzućmyź tedy uczynki ciemności a obleczmy się w zbroję światłości.
Romans	Rz	52	13	13	Jako w dnie uczciwie chodźmy, nie w biesiadach i pijaństwach, nie w łożach i niewstydliwościach, nie w zwadzie i w zazdrości.
Romans	Rz	52	13	14	Ale się obleczcie w Pana Jezusa Chrystusa, a starania o ciele nie czyńcie w pożądliwościach.
Romans	Rz	52	14	1	A słabego w wierze przyjmujcie, nie w sporach myśli.
Romans	Rz	52	14	2	Bo jeden wierzy, iż może jeść wszystko : a który słaby jest, jarzyny niech jada.
Romans	Rz	52	14	3	Ten, który je, niechaj nie gardzi nie jedzącym, a który nie je, jedzącego niech nie posądza; albowiem go Bóg przyjął.
Romans	Rz	52	14	4	Ty ktoś jest, co sądzisz sługę cudzego? Panu swemu stoi albo upada: a ostoi się; albowiem mocen jest Bóg postawić go.
Romans	Rz	52	14	5	Bo jeden różność czyni między dniem a dniem, a drugi każdy dzień sądzi: każdy na mniemaniu swojem niech ma dosyć.
Romans	Rz	52	14	6	Który dnia pilnuje, Panu pilnuje, a kto je, Panu je; bo dziękuje Bogu. A kto nie je, Panu nie je, a dziękuje Bogu.
Romans	Rz	52	14	7	Albowiem żaden z nas sobie nie żywie, i żaden sobie nie umiera.
Romans	Rz	52	14	8	Bo chociaż żywiemy, Panu żywiemy: chociaż umieramy, Panu umieramy: choć tedy żywiemy, choć umieramy, Pańscy jesteśmy.
Romans	Rz	52	14	9	Albowiem na to Chrystus umarł i zmartwychwstał, aby i nad umarłmi i nad żywiącymi panował.
Romans	Rz	52	14	10	A ty przecz sądzisz brata twego? albo ty czemu gardzisz bratem twoim? Albowiem wszyscy staniemy przed stolicą Chrystusową.
Romans	Rz	52	14	11	Bo jest napisano: Żywię Ja, mówi Pan, iż mi się wszelkie kolano pokłoni, i wszelki język wyzna Bogu.
Romans	Rz	52	14	12	Przeto każdy z nas za się liczbę da Bogu.
Romans	Rz	52	14	13	A tak daléj nie sądźmy jedni drugich; ale raczej to postanówcie, żebyście nie dawali obrażenia albo zgorszenia bratu.
Romans	Rz	52	14	14	Wiem i ufanie mam w Panu Jezusie, iż niemasz nic przez się nieczystego, jedno temu, który mniema, co być nieczystem, temu nieczystem jest.
Romans	Rz	52	14	15	Bo jeźli dla pokarmu brat twój bywa zasmucon, już nie wedle miłości postępujesz. Nie zatracaj pokarmem twoim tego, za którego Chrystus umarł.
Romans	Rz	52	14	16	Niechajże tedy dobro nasze bluźnione nie będzie;
Romans	Rz	52	14	17	Albowiem królestwo Boże nie jest pokarm i picie, ale sprawiedliwość i pokój i wesele w Duchu Świętym.
Romans	Rz	52	14	18	Bo kto w tem służy Chrystusowi, podoba się Bogu, a ludziom jest przyjemny.
Romans	Rz	52	14	19	A tak starajmy się o to, co pokojowi należy, i tego, co jest ku zbudowaniu, społecznie strzeżmy.
Romans	Rz	52	14	20	Dla pokarmu nie psuj sprawy Bożéj. Wszystko w prawdzie jest czyste; ale źle jest człowiekowi, który je z obrażeniem.
Romans	Rz	52	14	21	Dobra jest, nie jeść mięsa i nie pić wina, ani czem się brat twój obraża, albo gorszy, albo słabieje.
Romans	Rz	52	14	22	Ty masz wiarę? miéjże u siebie samego przed Bogiem. Błogosławiony, który samego siebie nie sądzi w tem, co pochwala.
Romans	Rz	52	14	23	Lecz kto wątpi, jeźliby jadł, potępion jest, iż nie z wiary. A cokolwiek nie jest z wiary, grzech jest.
Romans	Rz	52	15	1	A my, którzyśmy mocniejsi, powinniśmy znosić krewkości słabych, a nie spodobać się samym sobie.
Romans	Rz	52	15	2	Każdy z was bliźniemu swemu niech się podoba ku dobremu dla zbudowania.
Romans	Rz	52	15	3	Albowiem Chrystus nie spodobał się sam sobie, ale jako jest napisano: Urągania urągających tobie, na mię przypadły.
Romans	Rz	52	15	4	Albowiem cokolwiek napisano, ku naszej nauce napisano, abyśmy przez cierpliwość i pociechę Pisma nadzieję mieli,
Romans	Rz	52	15	5	A Bóg cierpliwości i pociechy niech wam da, abyście jednóż między sobą rozumieli wedle Jezusa Chrystusa,
Romans	Rz	52	15	6	Abyście jednomyślnie, jednemi usty czcili Boga i Ojca Pana naszego, Jezusa Chrystusa.
Romans	Rz	52	15	7	Przeto przyjmujcie jedni drugie, jako i Chrystus przyjął was ku czci Bożéj.
Romans	Rz	52	15	8	Albowiem powiadam, iż Jezus Chrystus był sługą obrzezania dla prawdy Bożéj, aby utwierdził obietnice ojców.
Romans	Rz	52	15	9	Lecz poganie żeby za miłosierdzie czcili Boga, jako napisano: Dlatego będęć wyznawał między pogany, Panie! i będę śpiewał imieniowi twemu.
Romans	Rz	52	15	10	I zasię mówi: Weselcie się, poganie! z ludem jego.
Romans	Rz	52	15	11	I zasię: Chwalcie Pana, wszyscy poganie! a wysławiajcie go, wszyscy narodowie.
Romans	Rz	52	15	12	I zasię Izajasz mówi. Będzie korzeń Jessego, a który powstanie panować nad pogany, w tym poganie nadzieję pokładać będą.
Romans	Rz	52	15	13	A Bóg nadzieje niech was napełni wszelakiéj radości i pokoju w wierzeniu, abyście obfitowali w nadziei, i w mocy Ducha Świętego.
Romans	Rz	52	15	14	Lecz pewienem, bracia moi! ja sam o was, iż i wy jesteście pełni miłości, napełnieni wszelakiej umiejętności, tak, iż możecie jedni drugich napominać.
Romans	Rz	52	15	15	A pisałem wam, bracia! poniekąd przyśmielszem, jakoby wam na pamięć przywodząc dla łaski, która mi jest dana od Boga.
Romans	Rz	52	15	16	Abych był sługą Chrystusa Jezusa między pogany, poświącając Ewangelią Bożą, aby była ofiara poganow przyjemna i poświęcona przez Ducha Ś.
Romans	Rz	52	15	17	Mam tedy chwałę w Chrystusie Jezusie ku Bogu.
Romans	Rz	52	15	18	Albowiem nie śmiem nic mówić, czego Chrystus nie sprawuje i przez mię ku posłuszeństwu poganów, słowem i uczynki, przez moc znaków i cudów,
Romans	Rz	52	15	19	Przez moc Ducha Świętego, tak iż od Jeruzalem około aż do Iliryku napełniłem Ewangelią Chrystusową.
Romans	Rz	52	15	20	A takem opowiadał tę Ewangelią, nie gdzie jest mianowan Chrystus, abych na cudzym fundamencie nie budował.
Romans	Rz	52	15	21	Ale jako jest napisano: Którym nie jest oznajmiono o nim, oglądają, a którzy nie słychali, zrozumieją.
Romans	Rz	52	15	22	Dlatego bardzom był zatrudnion, żem do was przyjść nie mógł, i nie mogłem aż dotąd.
Romans	Rz	52	15	23	Lecz teraz nie mając więcéj miejsca w tych krainach, a mając chuć przyjść do was od wiela przeszłych lat,
Romans	Rz	52	15	24	Gdy się puszczę do Hiszpanii, spodziewam się, że tamtędy idąc, ujrzę was, i tam od was odprowadzon będę, gdy was pierwéj po części zażyję.
Romans	Rz	52	15	25	A teraz pójdę do Jeruzalem posługować świętym.
Romans	Rz	52	15	26	Bo się spodobało Macedonii z Achają złożyć się nieco na ubogie święte, którzy są w Jeruzalem,
Romans	Rz	52	15	27	Albowiem spodobało się im, i są im powinni; bo jeźli duchownych ich dóbr uczęstnikami się stali, powinni są w cielesnych usługować im.
Romans	Rz	52	15	28	To tedy wykonawszy i oddawszy im ten owoc, przez was pójdę do Hiszpanii.
Romans	Rz	52	15	29	A wiem, iż przyszedłszy do was, w obfitości błogosławieństwa Ewangelii Chrystusowéj przyjdę.
Romans	Rz	52	15	30	Proszę was tedy, bracia! przez Pana naszego Jezusa Chrystusa i przez miłość Ducha Świętego, abyście mię wspomagali w modlitwach za mną do Boga.
Romans	Rz	52	15	31	Abych był wyzwolon od niewiernych, którzy są w Żydowskiéj ziemi, a iżby posługowania mojego ofiara przyjemna była w Jeruzalem świętym.
Romans	Rz	52	15	32	Abych z weselem przyszedł do was za wolą Bożą, abych z wami się ucieszył.
Romans	Rz	52	15	33	A Bóg pokoju niechaj będzie z wami wszystkimi. Amen.
Romans	Rz	52	16	1	A zalecam wam Phebę, siostrę naszę, która jest na posłudze kościoła, który jest w Cenchrach,
Romans	Rz	52	16	2	Abyście ją przyjęli w Panu, jako przystoi świętym, i stali przy niéj, w którejbykolwiek sprawie was potrzebowała; albowiem też ona przy wielu stała i przy mnie samym.
Romans	Rz	52	16	3	Pozdrówcie Pryszkę i Akwilę, pomocniki moje w Chrystusie Jezusie.
Romans	Rz	52	16	4	(Którzy za duszę moje szyje swojéj nastawili, którym nie ja sam dziękuję, ale i wszystkie kościoły pogańskie.)
Romans	Rz	52	16	5	I zgromadzenie ich domowe. Pozdrówcie Epenetha, mnie miłego, który jest pierwiastkiem Azyi w Chrystusie.
Romans	Rz	52	16	6	Pozdrówcie Maryą, która wiele pracowała dla was.
Romans	Rz	52	16	7	Pozdrówcie Andronika i Junię, krewne moje i towarzysze więzienia mojego, którzy znacznymi są między Apostoły, którzy téż przedemną, byli w Chrystusie.
Romans	Rz	52	16	8	Pozdrówcie Ampliata, mnie najmilszego w Panu.
Romans	Rz	52	16	9	Pozdrówcie Urbana, pomocnika naszego w Chrystusie Jezusie i Stachina, mnie miłego.
Romans	Rz	52	16	10	Pozdrówcie Apellę, doświadczonego w Chrystusie. Pozdrówcie te, którzy są z domu Arystobulowego.
Romans	Rz	52	16	11	Pozdrówcie Herodyona, krewnego mojego. Pozdrówcie te, którzy są z Narcyssowego domu, co są w Panu.
Romans	Rz	52	16	12	Pozdrówcie Tryphenę i Tryphosę, które pracują w Panu. Pozdrówcie Persydę najmilszą, która wiele pracowała w Panu.
Romans	Rz	52	16	13	Pozdrówcie Rufa, wybranego w Panu, i matkę jego i moję.
Romans	Rz	52	16	14	Pozdrówcie Asynkryta, Phlegonta, Hermasza, Patrobę, Hermena i bracią, którzy są z nimi.
Romans	Rz	52	16	15	Pozdrówcie Philologa i Julią, Nereusza i siostrę jego i Olimpiadę i wszystkie święte, którzy z nimi są.
Romans	Rz	52	16	16	Pozdrówcie jedni drugie z pocałowaniem świętem. Pozdrawiają was wszystkie kościoły Chrystusowe.
Romans	Rz	52	16	17	A proszę was, bracia! abyście upatrowali te, którzy czynią rozruchy i pogorszenia mimo naukę, którejeście się wy nauczyli, i chrońcie się ich.
Romans	Rz	52	16	18	Albowiem takowi Panu naszemu Chrystusowi nie służą, ale brzuchowi swemu: a przez łagodne mowy i pobłażania zwodzą serca niewinnych.
Romans	Rz	52	16	19	Bo wasze posłuszeństwo rozsławiło się po wszystkich miejscach. Przeto się z was weselę; ale chcę, abyście byli mądrymi w dobrem, a prostymi w złem.
Romans	Rz	52	16	20	A Bóg pokoju niechaj zetrze szatana pod nogami waszemi prędko. Łaska Pana naszego Jezusa Chrystusa z wami.
Romans	Rz	52	16	21	Pozdrawia was Tymotheusz, pomocnik mój, i Lucyusz i Jazon i Sosypater, krewni moi.
Romans	Rz	52	16	22	Pozdrawiam was w Panu ja Tercyusz, którym list pisał.
Romans	Rz	52	16	23	Pozdrawia was Gajus, gospodarz mój, i wszystek kościół. Pozdrawia was Erastus, szafarz miejski, i Quartus brat.
Romans	Rz	52	16	24	Łaska Pana naszego Jezusa Chrystusa z wami wszystkimi. Amen.
Romans	Rz	52	16	25	A temu, który mocen jest was utwierdzić, według Ewangelii mojéj i przepowiadania Jezu Chrystusowego, według objawienia tajemnice od czasów wiecznych zamilczanéj,
Romans	Rz	52	16	26	(Która teraz objawiona jest przez Pisma prorockie według rozkazania wiecznego Boga, ku posłuszeństwu wiary), między wszymi narody poznanéj:
Romans	Rz	52	16	27	Samemu mądremu Bogu, przez Jezusa Chrystusa, niech będzie cześć i chwała na wieki wieków. Amen. Przypisy
1 Corinthians	1 Kor	53	1	1	Paweł, powołany Apostół Jezusa Chrystusa, przez wolą Bożą, i Sosthenes brat.
1 Corinthians	1 Kor	53	1	2	Kościołowi Bożemu, który jest w Koryncie, poświęconym w Chrystusie Jezusie, powołanym świętym, ze wszystkimi, którzy wzywają imienia Pana naszego Jezusa Chrystusa na wszelkiem miejscu ich i naszem.
1 Corinthians	1 Kor	53	1	3	Łaska wam i pokój od Boga, Ojca naszego, i Pana Jezusa Chrystusa.
1 Corinthians	1 Kor	53	1	4	Dziękuję Bogu mojemu zawsze za was z łaski Bożéj, która jest wam dana w Chrystusie Jezusie.
1 Corinthians	1 Kor	53	1	5	Iż we wszystkiem staliście się bogatymi w nim, we wszelkiem słowie i we wszelkiéj umiejętności.
1 Corinthians	1 Kor	53	1	6	Jako świadectwo Chrystusowe utwierdzone jest w was,
1 Corinthians	1 Kor	53	1	7	Tak, iż wam na żadnéj łasce nie schodzi, oczekiwającym objawienia Pana naszego Jezusa Chrystusa
1 Corinthians	1 Kor	53	1	8	Który téż was umocni aż do końca bez winy w dzień przyjścia Pana naszego Jezusa Chrystusa.
1 Corinthians	1 Kor	53	1	9	Wierny Bóg, przez którego jesteście wezwani w towarzystwo Syna jego Jezusa Chrystusa, Pana naszego.
1 Corinthians	1 Kor	53	1	10	Lecz proszę was, bracia! przez imię Pana naszego Jezusa Chrystusa, abyście tóż mówili wszyscy, a iżby nie były między wami rozerwania; ale bądźcie doskonali w jednem rozumieniu i w jednéj nauce.
1 Corinthians	1 Kor	53	1	11	Albowiem dano mi znać o was, bracia moi! od tych, którzy są w Chloéj, iż poswarki są między wami.
1 Corinthians	1 Kor	53	1	12	A to powiadam, iż każdy z was mówi: Jam jest Pawłów, a ja Apollów, a ja Cephy, a ja Chrystusów.
1 Corinthians	1 Kor	53	1	13	Rozdzielony jest Chrystus? Azaż Paweł jest za was ukrzyżowan? albo w imię Pawłowe jesteście ochrzczeni?
1 Corinthians	1 Kor	53	1	14	Dziękuję Bogu, iżem żadnego z was nie chrzcił, jedno Kryspa i Gajusa,
1 Corinthians	1 Kor	53	1	15	Aby kto nie mówił, żeście w imię moje ochrzczeni.
1 Corinthians	1 Kor	53	1	16	Ochrzciłem téż i dom Stephany. Nadto nie wiem, jeźlim kogo drugiego ochrzcił.
1 Corinthians	1 Kor	53	1	17	Boć Chrystus nie posłał mnie chrzcić, ale Ewangelią przepowiadać: nie w mądrości słowa, aby się nie stał próżnym krzyż Chrystusów.
1 Corinthians	1 Kor	53	1	18	Albowiem słowo krzyża tym, którzy giną, jest głupstwem; lecz tym, którzy zbawienia dostępują, to jest nam, jest mocą Bożą.
1 Corinthians	1 Kor	53	1	19	Bo jest napisano: Zagubię mądrość mądrych, a roztropność roztropnych odrzucę.
1 Corinthians	1 Kor	53	1	20	Gdzież mądry? gdzież Doktor? gdzież badacz świata tego? Izali nie głupią uczynił Bóg mądrość świata tego?
1 Corinthians	1 Kor	53	1	21	Albowiem iż w mądrości Bożéj świat nie poznał Boga przez mądrość, podobało się Bogu przez głupstwo przepowiadania zbawić wierzące.
1 Corinthians	1 Kor	53	1	22	Ponieważ i Żydowie cudów się domagają, i Grekowie mądrości szukają.
1 Corinthians	1 Kor	53	1	23	A my przepowiadamy Chrystusa ukrzyżowanego, Żydom w prawdzie zgorszeniem, a Grekom głupstwem,
1 Corinthians	1 Kor	53	1	24	Lecz samym wezwanym i Żydom i Grekom Chrystusa, mocą Bożą, i mądrością Bożą.
1 Corinthians	1 Kor	53	1	25	Ponieważ głupstwo Boże jest mędrsze nad ludzi, a mdłość Boża jest mocniejsza nad ludzi.
1 Corinthians	1 Kor	53	1	26	Bo przypatrzcie się, bracia! waszemu powołaniu, iż nie wiele mądrych wedle ciała, nie wiele możnych, nie wiele zacnych;
1 Corinthians	1 Kor	53	1	27	Ale wybrał Bóg głupstwa świata, aby zawstydził mądre: a mdłe świata Bóg wybrał, aby zawstydził mocne.
1 Corinthians	1 Kor	53	1	28	I podłe świata i wzgardzone wybrał Bóg, i te, których niemasz, aby zniszczył te, które są:
1 Corinthians	1 Kor	53	1	29	Aby się żadne ciało przed oczyma jego nie chlubiło.
1 Corinthians	1 Kor	53	1	30	Ale z niego wy jesteście w Chrystusie Jezusie, który się nam stał mądrością od Boga i sprawiedliwością i poświęceniem i odkupieniem,
1 Corinthians	1 Kor	53	1	31	Aby, jako jest napisano: Kto się chlubi, w Panu się chlubił.
1 Corinthians	1 Kor	53	2	1	A ja, gdym przyszedł do was, bracia! przyszedłem nie z wyniosłością mowy albo mądrości, opowiadając wam świadectwo Chrystusowe,
1 Corinthians	1 Kor	53	2	2	Albowiem nie rozumiałem, żebym miał co umieć między wami, jedno Jezusa Chrystusa, i tego ukrzyżowanego.
1 Corinthians	1 Kor	53	2	3	I byłem ja z mdłością i z bojaźnią i ze drżeniem wielkiem u was.
1 Corinthians	1 Kor	53	2	4	A mowa moja i przepowiadanie moje nie w przyłudzających mądrości ludzkiéj słowiech, ale w okazaniu ducha i mocy,
1 Corinthians	1 Kor	53	2	5	Aby wiara wasza nie była w mądrości ludzkiej, ale w mocy Bożéj. A powiadam i mądrość między doskonałymi.
1 Corinthians	1 Kor	53	2	6	A mądrość nie wieku tego, ani książąt wieku tego, którzy się każą.
1 Corinthians	1 Kor	53	2	7	Ale powiadamy mądrość Bożą w tajemnicy, która zakryta jest, którą Bóg przenaznaczył przed wieki ku chwale naszéj.
1 Corinthians	1 Kor	53	2	8	Któréj żaden z książąt wieku tego nie poznał; bo gdyby byli poznali, nigdyby byli Pana chwały nie ukrzyżowali.
1 Corinthians	1 Kor	53	2	9	Ale jako jest napisano: Czego oko nie widziało i ucho nie słyszało i w serce człowiecze nie wstąpiło, co nagotował Bóg tym, którzy go miłują.
1 Corinthians	1 Kor	53	2	10	Lecz nam Bóg objawił przez Ducha swojego; albowiem Duch wszystko wypatruje, i głębokości Boże.
1 Corinthians	1 Kor	53	2	11	Bo któż z ludzi wie, co jest człowieczego, jedno duch człowieczy, który w nim jest? Także téż, co jest Bożego, nikt nie wie, jedno Duch Boży.
1 Corinthians	1 Kor	53	2	12	A my nie wzięliśmy ducha tego świata, ale Ducha, który jest z Boga, abyśmy wiedzieli, co nam od Boga jest darowano.
1 Corinthians	1 Kor	53	2	13	Co też opowiadamy, nie przez uczone słowa ludzkiéj mądrości, ale przez naukę Ducha duchownym duchowne rzeczy przystósując.
1 Corinthians	1 Kor	53	2	14	A człowiek cielesny nie pojmuje tego, co jest Ducha Bożego; albowiem głupstwem jemu jest, i nie może rozumieć, iż duchownie bywa rozsądzono.
1 Corinthians	1 Kor	53	2	15	Lecz duchowny rozsądza wszystko, a sam od żadnego nie bywa rozsądzon.
1 Corinthians	1 Kor	53	2	16	Albowiem któż poznał umysł Pański, któryby go nauczył? Lecz my umysł Chrystusów mamy.
1 Corinthians	1 Kor	53	3	1	I ja, bracia! nie mogłem wam mówić jako duchownym, ale jako cielesnym, jako malutkim w Chrystusie.
1 Corinthians	1 Kor	53	3	2	Dałem wam mleko na napój, nie pokarm; boście jeszcze nie mogli: ale ani teraz jeszcze możecie; bo jeszcze cieleśni jesteście.
1 Corinthians	1 Kor	53	3	3	Albowiem gdyż między wami jest zazdrość i swar, azażeście nie cieleśni, i według człowieka chodzicie?
1 Corinthians	1 Kor	53	3	4	Albowiem gdy kto mówi: Jam jest Pawłów, a drugi: Ja Apollów, azażeście nie ludźmi? Cóż tedy jest Apollo? a co Paweł?
1 Corinthians	1 Kor	53	3	5	Słudzy tego, któremuście uwierzyli, a jako każdemu Pan dał.
1 Corinthians	1 Kor	53	3	6	Jam szczepił, Apollo polewał, ale Bóg dał pomnożenie.
1 Corinthians	1 Kor	53	3	7	A tak, ani który szczepił, jest czem, ani który polewa; ale Bóg, który pomnożenie dawa.
1 Corinthians	1 Kor	53	3	8	A który szczepi i który polewa, jedno są, a każdy własną zapłatę weźmie według prace swojéj.
1 Corinthians	1 Kor	53	3	9	Albowiem jesteśmy pomocnikami Bożymi: rolą Bożą zoraną jesteście, budowaniem Bożem jesteście.
1 Corinthians	1 Kor	53	3	10	Wedle łaski Bożéj, która mi jest dana, jako mądry budowniczy założyłem fundament, a drugi na nim buduje; lecz każdy niech baczy, jako na nim buduje.
1 Corinthians	1 Kor	53	3	11	Albowiem fundamentu innego nikt założyć nie może, okrom tego, który założon jest, który jest Chrystus Jezus.
1 Corinthians	1 Kor	53	3	12	A jeźli kto na tym fundamencie buduje złoto, srebro, kamienie drogie, drwa, siano, słomę,
1 Corinthians	1 Kor	53	3	13	Każdego robota jawna będzie; bo dzień Pański pokaże; bo się w ogniu objawi, a każdego roboty, jaka jest, ogień spróbuje.
1 Corinthians	1 Kor	53	3	14	Jeźli którego robota zostanie, którą nadbudował, zapłatę weźmie.
1 Corinthians	1 Kor	53	3	15	Jeźli którego robota zgore, szkodę odniesie; lecz sam będzie zbawion, wszakże tak jako przez ogień.
1 Corinthians	1 Kor	53	3	16	Nie wiecie, iżeście kościołem Bożym, a Duch Boży mieszka w was?
1 Corinthians	1 Kor	53	3	17	A jeźli kto kościół Boży zgwałci, zatraci go Bóg; albowiem kościół Boży święty jest, którym wy jesteście.
1 Corinthians	1 Kor	53	3	18	Niech się żaden nie zwodzi. Jeźli kto zda się być mądrym między wami na tym świecie, niech się stanie głupim, aby był mądrym.
1 Corinthians	1 Kor	53	3	19	Albowiem mądrość świata tego głupstwem jest u Boga; bo napisano jest: Poimam mędrce w chytrości ich.
1 Corinthians	1 Kor	53	3	20	I zasię: Pan zna myśli mędrców, iż są próżne.
1 Corinthians	1 Kor	53	3	21	A tak niech się nie chełpi żaden w ludziach.
1 Corinthians	1 Kor	53	3	22	albowiem wszystko jest wasze, Bądź Paweł, bądź Apollo, bądź Cephas, bądź świat, bądź żywot, bądź śmierć, bądź teraźniejsze rzeczy, bądź przyszłe; bo wszystko wasze jest:
1 Corinthians	1 Kor	53	3	23	A wy Chrystusowi, a Chrystus Boży.
1 Corinthians	1 Kor	53	4	1	Tak niechaj człowiek o nas rozumie jako o sługach Chrystusowych i szafarzach tajemnic Bożych.
1 Corinthians	1 Kor	53	4	2	Tu już szukają między szafarzmi, aby który nalezion był wiernym.
1 Corinthians	1 Kor	53	4	3	Ale u mnie to jest najmniejsza, żebych był od was sądzony, albo od dnia ludzkiego; lecz ani sam siebie sądzę.
1 Corinthians	1 Kor	53	4	4	Albowiem się w niwczem nie czuję, ale nie w tem jestem usprawiedliwion: a który mię sądzi. Pan jest.
1 Corinthians	1 Kor	53	4	5	A tak nie sądźcie przed czasem, ażby Pan przyszedł, który téż oświeci zakrycia ciemności i objawi rady serc: a tedy chwała będzie każdemu od Boga.
1 Corinthians	1 Kor	53	4	6	A tomci, bracia! obrócił na się i na Apolla dla was, abyście się nauczyli z nas, żeby się nad to, co jest napisano, jeden za drugim nie nadymał przeciwko drugiemu.
1 Corinthians	1 Kor	53	4	7	Albowiem któż cię rozsądza? A co masz, czegoś nie wziął? A jeźliżeś wziął, przeczże się chlubisz, jakobyś nie wziął?
1 Corinthians	1 Kor	53	4	8	Jużeście nasyceni, jużeście się bogatymi stali, oprócz nas królujecie: a bodajeście królowali, żebyśmy i my z wami królowali.
1 Corinthians	1 Kor	53	4	9	Bo mniemam, iż Bóg nas Apostoły ostatnie pokazał, jakoby na śmierć naznaczone; albowiem staliśmy się dziwowiskiem światu i Aniołom i ludziom.
1 Corinthians	1 Kor	53	4	10	My głupi dla Chrystusa, a wy roztropni w Chrystusie; myśmy słabi, a wy mocni; wy zacni, a my beze czci.
1 Corinthians	1 Kor	53	4	11	Aż do téj godziny i łakniemy i pragniemy i nadzy jesteśmy i bywamy policzkowani i tułamy się.
1 Corinthians	1 Kor	53	4	12	I pracujemy robiąc swemi rękoma. Złorzeczą nam, a błogosławiemy: prześladowanie cierpiemy, a znosimy:
1 Corinthians	1 Kor	53	4	13	Bluźnią nas, a modlimy się. Staliśmy się jako plugastwa tego świata, śmieci wszystkich aż dotąd.
1 Corinthians	1 Kor	53	4	14	Nie żebym was zawstydził, to piszę; ale jako syny moje najmilsze napominam.
1 Corinthians	1 Kor	53	4	15	Albowiem choćbyście mieli dziesięć tysięcy Pedagogów w Chrystusie, ale nie wiele ojców; bo w Chrystusie Jezusie przez Ewangelią jam was urodził.
1 Corinthians	1 Kor	53	4	16	Proszę was tedy, bądźcie naśladowcami moimi, jakom i ja Chrystusów.
1 Corinthians	1 Kor	53	4	17	Dlategom posłał do was Tymotheusza, który jest syn mój najmilszy i wierny w Panu, który wam przypomni drogi moje, które są w Chrystusie Jezusie, jako wszędy w każdym kościele uczę.
1 Corinthians	1 Kor	53	4	18	Jakobych nie miał przyjść do was, tak się niektórzy nadęli.
1 Corinthians	1 Kor	53	4	19	Ale rychło przyjdę do was, jeźli Pan będzie chciał, i doznam nie mowy tych, którzy się nadęli, ale mocy.
1 Corinthians	1 Kor	53	4	20	Albowiem nie w mowie jest królestwo Boże, ale w mocy.
1 Corinthians	1 Kor	53	4	21	Co chcecie? z rózgąli mam przyjść do was, czyli z miłością i z duchem cichości?
1 Corinthians	1 Kor	53	5	1	Koniecznie słychać między wami porubstwo, a takie porubstwo, jakiego ani między pogany, tak iż któryś ma ojca swego żonę.
1 Corinthians	1 Kor	53	5	2	A wyście się nadęli: a nie raczéjeście żałości mieli, aby był zniesion z pośrodku was, który tego uczynku się dopuścił.
1 Corinthians	1 Kor	53	5	3	Ja iście nie przytomny ciałem, ale duchem przytomny, jużem jako przytomny osądził tego, który tak uczynił.
1 Corinthians	1 Kor	53	5	4	Gdy się wy w imię Pana naszego Jezusa Chrystusa zgromadzicie i z duchem moim, z mocą Pana naszego Jezusa,
1 Corinthians	1 Kor	53	5	5	Podać takiego szatanowi na zatracenie ciała, aby duch był zachowan w dzień Pana naszego Jezusa Chrystusa.
1 Corinthians	1 Kor	53	5	6	Nie dobra jest chluba wasza. Nie wiecie, iż trocha kwasu wszystko ciasto zakwasza?
1 Corinthians	1 Kor	53	5	7	Wyczyśćcież stary kwas, abyście byli nowem zaczynieniem, jako przaśni jesteście; albowiem Pascha nasza ofiarowany jest Chrystus.
1 Corinthians	1 Kor	53	5	8	A tak używajmy nie w starym kwasie, ani w kwasie złości i przewrotności; ale w przaśnikach szczerości i prawdy.
1 Corinthians	1 Kor	53	5	9	Pisałem wam w liście, abyście się nie mięszali porubnikami.
1 Corinthians	1 Kor	53	5	10	Nie zgoła z porubnikami świata tego, albo z łakomymi, albo z drapieżnymi, albo z służącymi bałwanom; bo inaczej musielibyście z tego świata wyniść.
1 Corinthians	1 Kor	53	5	11	Lecz teraz pisałem wam, abyście się nie mięszali; jeźli ten, który się bratem mianuje, jest porubnikiem, albo łakomym, albo służącym bałwanom, albo złorzeczącym, albo pijanicą, albo drapieżcą, żebyście z takowym ani jedli.
1 Corinthians	1 Kor	53	5	12	Bo co mnie należy o tych, którzy nie są u nas, sądzić? Aza o tych, którzy u nas są, wy nie sądzicie?
1 Corinthians	1 Kor	53	5	13	Bo tych, którzy nie u nas są, Bóg sądzić będzie. Wyrzućcie złego z pośrodku was.
1 Corinthians	1 Kor	53	6	1	Śmie który z was, mając sprawę przeciw drugiemu, sądzić się przed niesprawiedliwymi, a nie przed świętymi?
1 Corinthians	1 Kor	53	6	2	Azaż nie wiecie, iż święci będą ten świat sądzić? A jeźli od was świat sądzon będzie, nie godniżeście sądzić rzeczy najmniejszych?
1 Corinthians	1 Kor	53	6	3	Nie wiecie, iż Anioły sądzić będziemy? jako daleko więcéj rzeczy świeckie?
1 Corinthians	1 Kor	53	6	4	Jeźli tedy będziecie mieć sądy świeckie, którzy są wzgardzeni w kościele, tych wysadźcie na sądzenie.
1 Corinthians	1 Kor	53	6	5	Mówię ku wstydowi waszemu. Także niemasz między wami mądrego żadnego, któryby mógł rozsądzić między bracią swoją?
1 Corinthians	1 Kor	53	6	6	Ale się brat z bratem prawuje, i to przed niewiernymi?
1 Corinthians	1 Kor	53	6	7	Jużci koniecznie jest w was występek, że sądy między sobą miewacie. Czemu raczéj krzywdy nie podejmujecie? czemu raczéj szkody nie cierpicie?
1 Corinthians	1 Kor	53	6	8	Ale wy krzywdę czynicie i szkodzicie, a jeszcze braci.
1 Corinthians	1 Kor	53	6	9	Aza nie wiecie, iż niesprawiedliwi nie osięgą królestwa Bożego? Nie mylcie się: ani porubnicy, ani bałwanom służący, ani cudzołożnicy, ani psotliwi, ani Sodomczycy,
1 Corinthians	1 Kor	53	6	10	Ani złodzieje, ani łakomi, ani pijanicy, ani złorzeczący, ani drapieżce nie osięgą królestwa Bożego.
1 Corinthians	1 Kor	53	6	11	I tymiście niektórzy byli; aleście omyci, aleście poświęceni, aleście usprawiedliwieni w imię Pana naszego Jezu Chrysta, i w Duchu Boga naszego.
1 Corinthians	1 Kor	53	6	12	Wszystko mi się godzi, ale nie wszystko pożyteczno. Wszystko mi się godzi, ale się ja w moc niczemu nie poddam.
1 Corinthians	1 Kor	53	6	13	Pokarm brzuchowi, a brzuch pokarmom; lecz Bóg i ten i te zepsuje: a ciało nie porubstwu, ale Panu, a Pan ciału.
1 Corinthians	1 Kor	53	6	14	A Bóg i Pana wybudził i nas wzbudzi przez moc swoję.
1 Corinthians	1 Kor	53	6	15	Nie wiecie, iż ciała wasze są członkami Chrystusowemi? wziąwszy tedy członki Chrystusowe, uczynię je członkami nierządnice? Nie daj tego Boże!
1 Corinthians	1 Kor	53	6	16	Albo nie wiecie, iż ten, co się złącza z nierządnicą, staje się jednem ciałem? Albowiem (mówi) będą dwa w jednem ciele.
1 Corinthians	1 Kor	53	6	17	A kto się złącza z Panem, jednym duchem jest.
1 Corinthians	1 Kor	53	6	18	Uciekajcie przed porubstwem. Wszelki grzech, któryby człowiek czynił, nie jest na ciele; ale kto porubstwo płodzi, przeciwko ciału swemu grzeszy.
1 Corinthians	1 Kor	53	6	19	Aza nie wiecie, iż członki wasze są kościołem Ducha Świętego, który w was jest, którego macie od Boga, a nie jesteście swoi?
1 Corinthians	1 Kor	53	6	20	Albowiemeście kupieni zapłatą wielką. Chwalcież i noście Boga w ciele waszem.
1 Corinthians	1 Kor	53	7	1	Lecz o tem, coście mi pisali: Dobrze jest człowiekowi, nie tykać się niewiasty;
1 Corinthians	1 Kor	53	7	2	Ale dla porubstwa niech każdy ma swoję żonę, a każda niech ma swego męża.
1 Corinthians	1 Kor	53	7	3	Mąż niechaj żonie powinność oddaje, także téż i żona mężowi.
1 Corinthians	1 Kor	53	7	4	Żona nie ma w mocy ciała swego, ale mąż. Także i mąż nie ma w mocy swéj ciała swego, ale żona.
1 Corinthians	1 Kor	53	7	5	Nie odmawiajcie jeden drugiemu, chybaby z zezwolenia do czasu, abyście się modlitwą bawili: a zasię wracajcie się do tegoż, aby was szatan nie kusił dla waszéj niewstrzymawałości.
1 Corinthians	1 Kor	53	7	6	A to mówię według folgowania, nie według rozkazania.
1 Corinthians	1 Kor	53	7	7	Albowiem chcę, abyście wy wszyscy byli jakom ja sam; ale każdy ma własny dar od Boga, jeden tak, a drugi tak.
1 Corinthians	1 Kor	53	7	8	A mówię nieżonatym i wdowom: Dobrze im jest, jeźliżeby tak trwali jako i ja.
1 Corinthians	1 Kor	53	7	9	Ale jeźli się nie wstrzymawają, niech w małżeństwo wstąpią; bo lepiéj jest w małżeństwo wstąpić, niżeli być palonym.
1 Corinthians	1 Kor	53	7	10	A tym, którzy są w małżeństwie, rozkazuję nie ja, ale Pan, iżby żona od męża nie odchodziła.
1 Corinthians	1 Kor	53	7	11	A jeźliby odeszła, żeby trwała bez męża, albo się z mężem pojednała; a mąż żony niech nie opuszcza.
1 Corinthians	1 Kor	53	7	12	Bo inszym ja mówię, nie Pan: Jeźli który brat ma żonę niewierną, a ta z nim zezwala mieszkać, niechaj jej nie opuszcza.
1 Corinthians	1 Kor	53	7	13	I żona jeźli która wierna ma męża niewiernego, a on zezwala mieszkać z nią, niechaj nie opuszcza męża.
1 Corinthians	1 Kor	53	7	14	Albowiem poświęcon jest mąż niewierny przez żonę wierną, i żona niewierna poświęcona jest przez męża wiernego; bo inaczéj dziatki wasze byłyby nieczystemi, a teraz świętemi są.
1 Corinthians	1 Kor	53	7	15	A jeźli niewierny odchodzi, niechże odejdzie; albowiem nie jest poddany niewolstwu brat albo siostra w takowych rzeczach, a do pokoju wezwał nas Bóg.
1 Corinthians	1 Kor	53	7	16	Albowiem zkąd wiesz, żono! jeźli męża zbawisz? albo zkąd wiesz, mężu! jeźli żonę zbawisz?
1 Corinthians	1 Kor	53	7	17	Ale jako każdemu udzielił Pan, jako każdego wezwał Bóg, tak niech postępuje, i jako we wszystkich kościołach uczę.
1 Corinthians	1 Kor	53	7	18	Obrzezanym kto wezwany jest, niechajże nie przywodzi odrzezku. W odrzezku kto wezwany jest, niechaj się nie obrzezuje.
1 Corinthians	1 Kor	53	7	19	Obrzezanie nic nie jest, i odrzezek nic nie jest; ale zachowanie Bożego przykazania.
1 Corinthians	1 Kor	53	7	20	Każdy, w którem wezwaniu jest wezwan, w tem niechaj trwa.
1 Corinthians	1 Kor	53	7	21	Jesteś wezwan niewolnikiem, nie dbajże; ale jeźli téż możesz być wolnym, raczéj używaj.
1 Corinthians	1 Kor	53	7	22	Albowiem kto niewolnikiem wezwany jest w Panie, jest wyzwolonym Pańskim, także który jest wezwan wolnym, jest niewolnikiem Chrystusowym.
1 Corinthians	1 Kor	53	7	23	Zapłatąście kupieni, nie stawajcie się niewolniki ludzkimi.
1 Corinthians	1 Kor	53	7	24	Każdy w czem jest wezwan, bracia! w tem niech trwa przed Bogiem.
1 Corinthians	1 Kor	53	7	25	A o pannach nie mam rozkazania Pańskiego; ale radę daję, jako ten, którym od Pana miłosierdzia dostąpił, abych był wiernym.
1 Corinthians	1 Kor	53	7	26	Mniemam tedy to być rzeczą dobrą dla teraźniejszéj potrzeby, iż dobra jest rzecz człowiekowi tak być.
1 Corinthians	1 Kor	53	7	27	Przywiązanyś do żony, nie szukajże rozwiązania. Rozwiązanyś od żony, nie szukaj że żony.
1 Corinthians	1 Kor	53	7	28	A jeźlibyś wziął żonę, nie zgrzeszyłeś; jeźliby też panna szła za mąż, nie zgrzeszyła. Wszakże trapienie ciała mieć będą takowi, a ja wam folguję.
1 Corinthians	1 Kor	53	7	29	To tedy powiadam, bracia! czas krótki jest, to zostaje, aby i którzy żony mają, byli, jakoby nie mieli:
1 Corinthians	1 Kor	53	7	30	A którzy płaczą, jakoby nie płakali: a którzy się weselą, jakoby się nie weselili: a którzy kupują, jakoby nie dzierżeli:
1 Corinthians	1 Kor	53	7	31	A którzy używają świata tego, jakoby nie używali; bo przemija kształt świata tego.
1 Corinthians	1 Kor	53	7	32	A chcę, abyście byli bez pieczołowania. Kto bez żony jest, stara się o to, co Pańskiego jest, jakoby się podobał Bogu.
1 Corinthians	1 Kor	53	7	33	A który z żoną jest, stara się to, co światu należy, jakoby się podobał żonie, i rozdzielon jest.
1 Corinthians	1 Kor	53	7	34	I białagłowa niemężata i panna myśli o tem co Pańskiego jest, aby była święta ciałem i duchem. A która szła za mąż, myśli co światu należy, jakoby się podobała mężowi.
1 Corinthians	1 Kor	53	7	35	A toć mówię ku pożytkowi waszemu, nie abym na was sidło wrzucił, ale ku temu, co jest poczciwego, i coby was sposobiło do modlenia się Panu bez przeszkody.
1 Corinthians	1 Kor	53	7	36	A jeźli sobie kto za sromotę ma z strony panny swojéj, iż lata przeszła, a tak musi być: co chce, niech czyni, nie grzeszy, jeźli pójdzie za mąż.
1 Corinthians	1 Kor	53	7	37	Bo kto postanowił mocnie w sercu swem, potrzeby nie mając, a mając w mocy swą własną wolą, i to postanowił w sercu swem, aby zachował pannę swą, dobrze czyni.
1 Corinthians	1 Kor	53	7	38	A tak i który daje w małżeństwo pannę swoję, dobrze czyni, i który nie daje, lepiéj czyni.
1 Corinthians	1 Kor	53	7	39	Żona przywiązana jest do zakonu, póki żywie mąż jéj: a jeźliby zasnął mąż jéj, wolna jest, niech idzie, za kogo chce, tylko w Panie.
1 Corinthians	1 Kor	53	7	40	Ale błogosławieńsza będzie, jeźliby tak została, wedle mojej rady, a mniemam, że i ja mam Ducha Bożego.
1 Corinthians	1 Kor	53	8	1	A o tem, co się bałwanom ofiaruje, wiemy, iż wszyscy umiejętność mamy. Umiejętność nadyma, a miłość buduje.
1 Corinthians	1 Kor	53	8	2	A jeźli kto mniema, żeby co umiał, jeszcze nie wie, jako mu umieć potrzeba.
1 Corinthians	1 Kor	53	8	3	Lecz jeźli kto miłuje Boga, ten poznan jest od niego.
1 Corinthians	1 Kor	53	8	4	A o pokarmiech, które bałwanom ofiarują, wiemy, iż bałwan nic nie jest na świecie, a iż żaden Bóg nie jest jedno jeden.
1 Corinthians	1 Kor	53	8	5	Albowiem choć są, które bogi zowią, bądź w niebie, bądź na ziemi (jakoż jest wiele bogów, i wiele panów),
1 Corinthians	1 Kor	53	8	6	Wszakże nam jeden Bóg Ojciec, z którego wszystko, a my do niego, i jeden Pan Jezus Chrystus, przez którego wszystko, a my przezeń.
1 Corinthians	1 Kor	53	8	7	Ale nie we wszystkich jest wiadomość, a niektórzy dotychmiast z sumnieniem z strony bałwana, jako rzecz bałwanom ofiarowaną jadają: a sumnienie ich będąc mdłe, pokalane bywa.
1 Corinthians	1 Kor	53	8	8	Lecz nas pokarm nie zaleca Bogu; albowiem ani jeźlibyśmy jedli, będziemy obfitować, ani jeźlibyśmy nie jedli, schodzić nam będzie.
1 Corinthians	1 Kor	53	8	9	A patrzcie, aby snadź ta wolność wasza nie była ku zgorszeniu mdłym.
1 Corinthians	1 Kor	53	8	10	Albowiem jeźliby kto ujrzał tego, który ma wiadomość, w bałwochwalnicy u stołu siedzącego: izali sumnienie jego, będąc mdłe, nie weźmie pochopu do jedzenia rzeczy bałwanom ofiarowanych?
1 Corinthians	1 Kor	53	8	11	I zginie za oną twoją wiadomością brat mdły, dla którego Chrystus umarł?
1 Corinthians	1 Kor	53	8	12	A grzesząc tak przeciw braciéj, i zraniając mdłe ich sumnienie, przeciw Chrystusowi grzeszycie.
1 Corinthians	1 Kor	53	8	13	A przeto jeźli pokarm obraża brata mego, nie będę jadł mięsa na wieki, abym brata mego nie zgorszył.
1 Corinthians	1 Kor	53	9	1	Nie jestem wolnym? nie jestem Apostołem? Izalim Chrystusa Jezusa, Pana naszego, nie widział? Izali wy nie jesteście robota moja w Panu?
1 Corinthians	1 Kor	53	9	2	A jeźli innym nie jestem Apostołem, a wszakże wam jestem; albowiem pieczęć Apostolstwa mego wy jesteście w Panu.
1 Corinthians	1 Kor	53	9	3	Obrona moja u tych, którzy mię pytają, ta jest:
1 Corinthians	1 Kor	53	9	4	Izali nie mamy wolności jeść i pić?
1 Corinthians	1 Kor	53	9	5	Izali nie mamy wolności wodzić się z siostrą niewiastą, jako i drudzy Apostołowie i bracia Pańscy i Cephas?
1 Corinthians	1 Kor	53	9	6	Czyli ja sam i Barnabasz nie mamy wolności tego czynić?
1 Corinthians	1 Kor	53	9	7	Kto kiedy żołnierką swym kosztem służy? kto sadzi winnicę, a z owocu jéj nie pożywa?
1 Corinthians	1 Kor	53	9	8	Kto trzodę pasie, a mleka trzody nie pożywa?
1 Corinthians	1 Kor	53	9	9	Izali według człowieka to mówię? Izali téż zakon tego nie mówi? Albowiem w zakonie Mojżeszowym napisano jest: Nie zawiążesz gęby wołowi młócącemu. Izali Bóg o wolech pieczą ma?
1 Corinthians	1 Kor	53	9	10	Czyli koniecznie dla nas mówi? Albowiem dla nas jest napisano: Iż w nadziei ma orać, co orze: a który młóci, w nadziei wzięcia pożytku młóci.
1 Corinthians	1 Kor	53	9	11	Jeźliśmy wam duchowne rzeczy siali, wielka rzecz jest, jeźlibyśmy wasze cielesne żęli?
1 Corinthians	1 Kor	53	9	12	Jeźli insi mocy nad wami są uczestnikami, czemu nie raczej my? Lecześmy téj mocy nie używali; ale wszystko znaszamy, abyśmy jakiéj przeszkody Ewangelii Chrystusowéj nie dali.
1 Corinthians	1 Kor	53	9	13	Nie wiecie, iż którzy w świątnicy robią, co jest z świątnice jedzą, a którzy ołtarzowi usługują, uczestnikami są ołtarza?
1 Corinthians	1 Kor	53	9	14	Tak też Pan postanowił tym, którzy Ewangelią opowiadają, aby z Ewangelii żyli.
1 Corinthians	1 Kor	53	9	15	A jam żadnéj z tych rzeczy nie używał i nie pisałem tego, aby się tak zemną stało; bo mnie lepiéj umrzeć, niżby kto pochwałę moję miał wyniszczyć.
1 Corinthians	1 Kor	53	9	16	Bo jeźli Ewangelią będę opowiadał, nie mam chluby; bo mię potrzeba przyciska; albowiem biada mnie, jeźlibym Ewangelii nie przepowiadał.
1 Corinthians	1 Kor	53	9	17	Bo jeźli to dobrowolnie czynię, mam zapłatę; lecz jeźli poniewolnie, szafarstwa mi zwierzono.
1 Corinthians	1 Kor	53	9	18	Któraż tedy moja jest zapłata? Abych opowiadając Ewangelią, bez nakładu wystawił Ewangelią, żebych wołności mojéj źle nie używał w Ewangelii.
1 Corinthians	1 Kor	53	9	19	Albowiem będąc wolnym od wszystkich, uczyniłem się niewolnikiem wszystkich, abych ich więcéj pozyskał.
1 Corinthians	1 Kor	53	9	20	I stałem się Żydom jako Żyd, abych Żydy pozyskał.
1 Corinthians	1 Kor	53	9	21	Tym, co pod zakonem są, jakobych był pod zakonem, (chociam sam nie był pod zakonem), abym te, co pod zakonem byli, pozyskał. Tym, którzy byli bez zakonu, jakobym był bez zakonu, (chociam nie był bez zakonu Bożego, alem był w zakonie Chrystusowym), abym pozyskał tych, którzy byli bez zakonu.
1 Corinthians	1 Kor	53	9	22	Stałem się mdłym mdły, abych mdłych pozyskał. Wszystkim stałem się wszystko, abym wszystkie zbawił.
1 Corinthians	1 Kor	53	9	23	A wszystko czynię dla Ewangelii, abym się stał jéj uczestnikiem.
1 Corinthians	1 Kor	53	9	24	Nie wiecie, iż ci, którzy w zawód biegają, acz wszyscy bieżą, ale jeden zakład bierze? Tak bieżcie, abyście otrzymali.
1 Corinthians	1 Kor	53	9	25	A każdy, który się potyka na placu, od wszystkiego się powściąga: a onić, aby wzięli wieniec skazitelny, a my nieskazitelny.
1 Corinthians	1 Kor	53	9	26	Ja tedy tak bieżę, nie jako na niepewną: tak szermuję, nie jako wiatr bijąc.
1 Corinthians	1 Kor	53	9	27	Ale karzę ciało moje i w niewolą podbijam, bym snadź inszym przepowiadając, sam się nie stał odrzuconym.
1 Corinthians	1 Kor	53	10	1	Albowiem nie chcę, bracia, abyście wiedzieć nie mieli, iż ojcowie nasi wszyscy pod obłokiem byli i wszyscy morze przeszli.
1 Corinthians	1 Kor	53	10	2	I wszyscy byli ochrzczeni w Mojżeszu, w obłoku i w morzu:
1 Corinthians	1 Kor	53	10	3	I wszyscy jedli tenże pokarm duchowny:
1 Corinthians	1 Kor	53	10	4	I wszyscy pili tóż picie duchowne: (a pili z skały duchownéj, która za nimi szła: a skała była Chrystus).
1 Corinthians	1 Kor	53	10	5	Ale nie w wielu z nich upodobało się Bogu; albowiem polegli na puszczy.
1 Corinthians	1 Kor	53	10	6	A te rzeczy stały się w figurze naszéj, abyśmy złego nie pożądali, jako i oni pożądali.
1 Corinthians	1 Kor	53	10	7	Ani się stawajcie bałwochwalcami, jako niektórzy z nich, jako napisano: Siadł lud jeść i pić, i wstali igrać.
1 Corinthians	1 Kor	53	10	8	Ani się porubstwa dopuszczajmy, jako niektórzy z nich porubstwa się dopuścili, i legło dnia jednego trzy i dwadzieścia tysięcy.
1 Corinthians	1 Kor	53	10	9	Ani kuśmy Chrystusa, jako niektórzy z nich kusili i od wężów poginęli.
1 Corinthians	1 Kor	53	10	10	Ani szemrzyjcie, jako niektórzy z nich szemrali i poginęli od zatraciciela.
1 Corinthians	1 Kor	53	10	11	A to wszystko przydało się im w figurze, a jest napisano dla napomnienia naszego, na które przyszły końce wieków.
1 Corinthians	1 Kor	53	10	12	Przeto kto mniema, żeby stał, niech patrzy, aby nie padł.
1 Corinthians	1 Kor	53	10	13	Pokuszenie was niechaj nie zejmuje, jedno ludzkie; lecz wierny jest Bóg, który nie dopuści kusić was nad to, co możecie, ale z pokuszeniem uczyni téż wyjście, abyście znosić mogli.
1 Corinthians	1 Kor	53	10	14	Dlatego, najmilsi moi! uciekajcie od bałwochwalstwa.
1 Corinthians	1 Kor	53	10	15	Mówię jako mądrym: wy sami rozsądźcie, co mówię.
1 Corinthians	1 Kor	53	10	16	Kielich błogosławienia, któremu błogosławimy, izali nie jest uczestnictwem krwie Chrystusowej? i chleb, który łamiemy, izali nie jest uczestnictwem ciała Pańskiego?
1 Corinthians	1 Kor	53	10	17	Bo jeden chleb, jedno ciało nas wiele jesteśmy: wszyscy, którzy jednego chleba uczestnikami jesteśmy.
1 Corinthians	1 Kor	53	10	18	Patrzcie na Izraela według ciała: izaż którzy pożywają ofiar, nie są uczęstniki ołtarza?
1 Corinthians	1 Kor	53	10	19	Cóż tedy mówię? aby rzecz bałwanom ofiarowana miała czem być? albo żeby bałwan miał czem być?
1 Corinthians	1 Kor	53	10	20	Ale co poganie ofiarują, czartom ofiarują, a nie Bogu. A nie chcę, abyście byli to warzyszmi czartów.
1 Corinthians	1 Kor	53	10	21	Nie możecie pić kielicha Pańskiego i kielicha czartowskiego, nie możecie być uczestnikami stołu Pańskiego i stołu czartowskiego.
1 Corinthians	1 Kor	53	10	22	A więc drażnimy Pana? izaliśmy mocniejsi niźli on? Wszystko mi wolno, ale nie wszystko pożyteczno.
1 Corinthians	1 Kor	53	10	23	Wszystko mi wolno, ale nie wszystko buduje.
1 Corinthians	1 Kor	53	10	24	Niechaj nikt nie szuka, co jest jego, ale co drugiego.
1 Corinthians	1 Kor	53	10	25	Wszystko, co w jatce przedawają, jedzcie, nic się nie pytając dla sumnienia.
1 Corinthians	1 Kor	53	10	26	Pańska jest ziemia i napełnienie jéj.
1 Corinthians	1 Kor	53	10	27	Jeźli kto z niewiernych was wzywa, a chcecie iść, wszystko, co przed was położą, jedzcie, nic nie pytając dla sumnienia.
1 Corinthians	1 Kor	53	10	28	Lecz jeźliby kto rzekł: To jest bałwanom ofiarowano, nie jedzcie dla onego, który oznajmił, i dla sumnienia:
1 Corinthians	1 Kor	53	10	29	A sumnienia mówię, nie twego, ale drugiego; albowiem przecz wolność moja ma być sądzona od sumnienia cudzego?
1 Corinthians	1 Kor	53	10	30	Jeźli ja z dzięką pożywam, czemuż bluźnion jestem za to, iż dziękuję?
1 Corinthians	1 Kor	53	10	31	Chociaż tedy jecie, choć pijecie, choć co innego czynicie, wszystko ku chwale Bożéj czyńcie.
1 Corinthians	1 Kor	53	10	32	Bądźcie bez obrażenia Żydom i poganom i kościołowi Bożemu.
1 Corinthians	1 Kor	53	10	33	jako się i ja wszym we wszystkiem podobam, nie szukając, co mnie pożyteczno jest, ale co wielom, aby byli zbawieni.
1 Corinthians	1 Kor	53	11	1	Bądźcie naśladowniki moimi, jakom i ja Chrystusowym.
1 Corinthians	1 Kor	53	11	2	A chwalę was, bracia! iż we wszystkiem na mię pamiętacie, a jakom wam podał, rozkazania moje trzymacie.
1 Corinthians	1 Kor	53	11	3	Ale chcę, abyście wiedzieli, iż każdego męża głową jest Chrystus, a głową niewiasty mąż, a głową Chrystusową Bóg.
1 Corinthians	1 Kor	53	11	4	Wszelki mąż modlący się albo prorokujący zakrywszy głowę, szpeci głowę swoję.
1 Corinthians	1 Kor	53	11	5	A każda niewiasta modląca się albo prorokująca nie nakrytą głową, sromoci głowę swą; boć jedno jest, jakoby ogolona była.
1 Corinthians	1 Kor	53	11	6	Albowiem niewiasta jeźli się nie nakrywa, niechże się strzyże; lecz jeźli sromota niewieście strzydz się albo golić, niechże nakrywa głowę swoję.
1 Corinthians	1 Kor	53	11	7	Mążci niema zakrywać głowy swojéj, gdyż jest wyobrażeniem i chwałą Bożą: a niewiasta jest chwałą mężową.
1 Corinthians	1 Kor	53	11	8	Bo mąż nie jest z niewiasty, ale niewiasta z męża.
1 Corinthians	1 Kor	53	11	9	Albowiem nie jest stworzon mąż dla niewiasty, ale niewiasta dla męża.
1 Corinthians	1 Kor	53	11	10	(A przetóż niewiasta ma mieć zwierzchność na głowie dla Aniołów.)
1 Corinthians	1 Kor	53	11	11	Wszakóż ani mąż bez niewiasty, ani niewiasta bez męża w Panu.
1 Corinthians	1 Kor	53	11	12	Albowiem jako niewiasta z męża, tak téż mąż przez niewiastę, a wszystko z Boga.
1 Corinthians	1 Kor	53	11	13	Wy sami osądźcie: przystoili niewieście, nie przykrywszy się, modlić się Bogu?
1 Corinthians	1 Kor	53	11	14	Ani samo przyrodzenie was uczy, iż mąż, gdyby włosy zapuszczał, jest mu ku zelży wości?
1 Corinthians	1 Kor	53	11	15	Lecz niewiasta, jeźli zapuści włosy, jest jéj ku chwale, przeto, iż włosy są jéj za przykrycie dane.
1 Corinthians	1 Kor	53	11	16	A jeźli się kto zda być swarliwym, my nie mamy takiego obyczaju, ani kościół Boży.
1 Corinthians	1 Kor	53	11	17	A to rozkazuję, nie chwaląc, iż się nie ku lepszemu, ale ku gorszemu schadzacie.
1 Corinthians	1 Kor	53	11	18	A iż najprzód, gdy się schodzicie do kościoła, słyszę, rozerwania bywają między wami: i poczęści wierzę.
1 Corinthians	1 Kor	53	11	19	Boć muszą być i kacerstwa, aby i którzy są doświadzeni, stali się jawni między wami.
1 Corinthians	1 Kor	53	11	20	Gdy się tedy wespół schodzicie, już nie jest jedzenie wieczerzy Pańskiéj.
1 Corinthians	1 Kor	53	11	21	Bo każdy wieczerzą swą wprzód bierze ku jedzeniu, a jeden łaknie, a drugi jest pijany.
1 Corinthians	1 Kor	53	11	22	Zali domów nie macie do jedzenia i picia? albo kościołem Bożym gardzicie i zawstydzacie te, którzy nie mają? Cóż wam rzekę? Chwalę was? w tem nie chwalę.
1 Corinthians	1 Kor	53	11	23	Albowiem ja wziąłem od Pana, com téż wam podał: Iż Pan Jezus nocy, której był wydan, wziął chleb,
1 Corinthians	1 Kor	53	11	24	A dzięki uczyniwszy, łamał i rzekł: Bierzcie a jedzcie; to jest ciało moje, które za was będzie wydane: to czyńcie na moje pamiątkę.
1 Corinthians	1 Kor	53	11	25	Także i kielich po wieczerzy, mówiąc: Ten kielich nowy Testament jest we krwi mojéj. To czyńcie, ilekroć pić będziecie, na pamiątkę moję.
1 Corinthians	1 Kor	53	11	26	Albowiem ilekroć będziecie ten chleb jedli i kielich pili, śmierć Pańską będziecie opowiadać, aż przyjdzie.
1 Corinthians	1 Kor	53	11	27	A tak, ktobykolwiek jadł ten chleb, albo pił kielich Pański niegodnie, będzie winien ciała i krwie Pańskiéj.
1 Corinthians	1 Kor	53	11	28	Niechaj że doświadczy samego siebie człowiek, a tak niech je z chleba tego i z kielicha pije.
1 Corinthians	1 Kor	53	11	29	Albowiem który je i pije niegodnie, sąd sobie je i pije, nie rozsądzając ciała Pańskiego.
1 Corinthians	1 Kor	53	11	30	Dlatego między wami wiele chorych i słabych, i wiele ich zasnęło.
1 Corinthians	1 Kor	53	11	31	Bo, byśmy się sami sądzili, nie bylibyśmy sądzeni.
1 Corinthians	1 Kor	53	11	32	Lecz gdy bywamy sądzeni, od Pana bywamy karani, abyśmy nie byli z tym światem potępieni.
1 Corinthians	1 Kor	53	11	33	A tak, bracia moi! gdy się schodzicie ku jedzeniu, oczekawajcie jedni drugich.
1 Corinthians	1 Kor	53	11	34	Jeźli kto łaknie, niech je doma, abyście się na sąd nie schodzili. A inne rzeczy, gdy przyjdę, postanowię.
1 Corinthians	1 Kor	53	12	1	A o duchownych, bracia! nie chcę, abyście wiedzieć nie mieli.
1 Corinthians	1 Kor	53	12	2	Wiecie, iż gdyście poganie byli, do niemych bałwanów, jako was prowadzono, szliście.
1 Corinthians	1 Kor	53	12	3	Przetóż oznajmuję wa,m, iż żaden w Duchu Bożym mówiąc, nie mówi przeklęctwa Jezusowi. A żaden nie może rzec: Pan Jezus, jedno w Duchu Świętym.
1 Corinthians	1 Kor	53	12	4	Różności darów są, lecz tenże Duch.
1 Corinthians	1 Kor	53	12	5	I są różności posług, ale tenże Pan.
1 Corinthians	1 Kor	53	12	6	I są różności spraw, ale tenże Bóg, który sprawuje wszystko we wszystkich.
1 Corinthians	1 Kor	53	12	7	A każdemu bywa dane okazanie Ducha ku pożytkowi.
1 Corinthians	1 Kor	53	12	8	Jednemu przez Ducha bywa dana mowa mądrości, a drugiemu mowa umiejętności według tegoż Ducha;
1 Corinthians	1 Kor	53	12	9	Inszemu wiara w tymże Duchu, drugiemu łaska uzdrawiania w tymże Duchu;
1 Corinthians	1 Kor	53	12	10	Drugiemu czynienie cudów, drugiemu proroctwo, drugiemu rozeznanie duchów, inszemu rozmaitość języków, a drugiemu tłómaczenie mów.
1 Corinthians	1 Kor	53	12	11	A to wszystko sprawuje jeden a tenże Duch, udzielając z osobna każdemu, jako chce.
1 Corinthians	1 Kor	53	12	12	Albowiem jako ciało jedno jest, a członków ma wiele: a wszystkie członki ciała, choć ich wiele jest, wszakże są jednem ciałem: takżeć i Chrystus.
1 Corinthians	1 Kor	53	12	13	Albowiem w jednym Duchu my wszyscy w jedno ciało jesteśmy ochrzczeni, bądź Żydowie, bądź poganie, bądź niewolnicy, bądź wolni: a wszyscy jednym Duchem jesteśmy napojeni.
1 Corinthians	1 Kor	53	12	14	Bo i ciało nie jest jeden członek, ale wiele.
1 Corinthians	1 Kor	53	12	15	Jeźliby rzekła noga: Iżem nie jest ręką, nie jestem z ciała; izali dlatego z ciała nie jest?
1 Corinthians	1 Kor	53	12	16	A jeźliby rzekło ucho: Iżem nie jest okiem, nie jestem z ciała; izali dlatego nie jest z ciała?
1 Corinthians	1 Kor	53	12	17	Jeźliż wszystko ciało okiem, gdzież słuch? Jeźli wszystko słuchem, gdzież wonienie?
1 Corinthians	1 Kor	53	12	18	A teraz Bóg położył członki, każdy z nich w ciele, jako chciał.
1 Corinthians	1 Kor	53	12	19	A gdyby wszystkie były jednym członkiem, gdzież ciało?
1 Corinthians	1 Kor	53	12	20	Lecz teraz, acz wiele członków, ale jedno ciało.
1 Corinthians	1 Kor	53	12	21	A nie może rzec oko ręce: Nie potrzeba mi cię; albo zasię głowa nogom: Nie potrzebuję was.
1 Corinthians	1 Kor	53	12	22	Owszem daleko więcéj członki ciała, które się zdadzą być mdlejsze, są potrzebniejsze.
1 Corinthians	1 Kor	53	12	23	A członkom ciała, które mniemamy być niepoczciwsze, tymże większéj poczciwości przydawamy: a które są sromotne nasze, obfitszą poczciwość mają,.
1 Corinthians	1 Kor	53	12	24	A poczciwe nasze niczego nie potrzebują; ale Bóg społu umiarkował ciało, temu, któremu nie dostawało, większą cześć dawszy.
1 Corinthians	1 Kor	53	12	25	Aby nie było rozerwanie w ciele, ale iżby jedne członki o drugich tóż staranie miały?
1 Corinthians	1 Kor	53	12	26	A jeźli co cierpi jeden członek, społu cierpią wszystkie członki: choć bywa uczczon jeden członek, wespół się radują wszystkie członki.
1 Corinthians	1 Kor	53	12	27	Lecz wy jesteście ciałem Chrystusowem, i członkami z członka.
1 Corinthians	1 Kor	53	12	28	A Bógci postanowił niektóre w kościele: najprzód Apostoły, powtóre proroki, potrzecie nauczyciele, potem mocy, ktemu łaski uzdrawiania, podpomagania, rządzenia, różności języków i wykładania mów.
1 Corinthians	1 Kor	53	12	29	Izali wszyscy Apostółmi? Izali wszyscy prorokami?
1 Corinthians	1 Kor	53	12	30	Izali wszyscy nauczycielmi? Izali wszyscy mocami? Izali wszyscy łaskę mają uzdrawiania? Izali wszyscy języki mówią? Izali wszyscy tłómaczą?
1 Corinthians	1 Kor	53	12	31	Pragnijcie lepszych darów. A jeszcze zacniejszą drogę wam ukazuję.
1 Corinthians	1 Kor	53	13	1	Gdybych mówił językami ludzkiemi, i anielskiemi, a miłościbych nie miał, stałem się jako miedź brząkająca, albo cymbał brzmiący.
1 Corinthians	1 Kor	53	13	2	I chociabych miał proroctwo i wiedziałbych wszystkie tajemnice i wszelką naukę i miałbym wszystkę wiarę, tak, iżbych góry przenosił, a miłościbych nie miał: nicem nie jest.
1 Corinthians	1 Kor	53	13	3	I choćbych wszystkie majętności moje rozdał na żywność ubogich i choćbym wydał ciało moje tak, iżbych gorzał, a miłościbych nie miał: nic mi nie pomoże.
1 Corinthians	1 Kor	53	13	4	Miłość cierpliwa jest, łaskawa jest, miłość nie zajrzy, złości nie wyrządza, nie nadyma się,
1 Corinthians	1 Kor	53	13	5	Nie jest czci pragnąca, nie szuka swego, nie wzrusza się ku gniewu, nie myśli złego,
1 Corinthians	1 Kor	53	13	6	Nie raduje się z niesprawiedliwości, ale się weseli z prawdy:
1 Corinthians	1 Kor	53	13	7	Wszystko znosi, wszystkiemu wierzy, wszystkiego się nadziewa, wszystko wytrwa.
1 Corinthians	1 Kor	53	13	8	Miłość nigdy nie ginie: choć proroctwa zniszczeją, chociaż języki ustaną, chociaż umiejętność będzie zepsowana.
1 Corinthians	1 Kor	53	13	9	Albowiem po części znamy i po części prorokujemy.
1 Corinthians	1 Kor	53	13	10	Ale gdy przyjdzie co jest doskonałego, co jest po części, zniszczeje.
1 Corinthians	1 Kor	53	13	11	Gdym był dziecięciem, mówiłem jako dziecię, rozumiałem jako dziecię, myśliłem jako dziecię; lecz gdym się stał mężem, wyniszczyłem, co było dziecinnego.
1 Corinthians	1 Kor	53	13	12	Teraz widzimy przez zwierciadło, przez podobieństwo; lecz w on czas twarzą w twarz. Teraz znam po części; lecz w on czas poznam, jakom i poznany jest.
1 Corinthians	1 Kor	53	13	13	A teraz trwają wiara, nadzieja, miłość, to troje; a z tych większa jest miłość.
1 Corinthians	1 Kor	53	14	1	Naśladujcie miłości, żądajcie duchownych; lecz więcéj, abyście prorokowali.
1 Corinthians	1 Kor	53	14	2	Albowiem kto mówi językiem, nie ludziom mówi, ale Bogu; bo żaden nie słucha; lecz duchem mówi tajemnice.
1 Corinthians	1 Kor	53	14	3	Bo kto prorokuje, mówi ludziom ku zbudowaniu i napominaniu i pocieszeniu.
1 Corinthians	1 Kor	53	14	4	Kto językiem mówi, samego siebie buduje; lecz kto prorokuje, kościół Boży buduje.
1 Corinthians	1 Kor	53	14	5	A chcę, abyście wy wszyscy mówili językami, ale więcéj, abyście prorokowali; albowiem większy jest co prorokuje, niż co języki mówi: chyba jeźliby wykładał, aby kościół wziął zbudowanie.
1 Corinthians	1 Kor	53	14	6	A teraz, bracia! jeźlibych przyszedł do was językami mówiąc, cóż wam pomogę, jeźli wam nie będę mówił albo przez objawienie, albo przez umiejętność, albo przez proroctwo, albo przez naukę?
1 Corinthians	1 Kor	53	14	7	Wszak rzeczy, które są bez dusze, dźwięk czyniące, choć piszczałka, choć cytra, jeźliby różności dźwięków nie dawały, jakoż będzie poznano to, co piskają, albo co na cytrze grają?
1 Corinthians	1 Kor	53	14	8	Albowiem jeźliby nie pewny głos trąba dała, któż się na wojnę gotować będzie?
1 Corinthians	1 Kor	53	14	9	Także i wy, jeźlibyście językiem nie dali mowy znacznéj, jakoż będzie rozumiano to, co się mówi? bo będziecie na wiatr mówiącymi.
1 Corinthians	1 Kor	53	14	10	Tak wiele na przykład jest rozmaitych języków na tym świecie, a niemasz nic bez głosu.
1 Corinthians	1 Kor	53	14	11	Jeźlibych tedy nie wiedział, co znaczy głos, będę temu, któremu mówię, barbarzynem: a który mówi, mnie barbarzynem.
1 Corinthians	1 Kor	53	14	12	Tak i wy, gdyż duchów żądacie, szukajcież, abyście ku zbudowaniu kościoła obfitowali.
1 Corinthians	1 Kor	53	14	13	A dlatego kto mówi językiem, niech się modli, aby wykładał.
1 Corinthians	1 Kor	53	14	14	Bo jeźlibych się modlił językiem, duch się mój modli; lecz rozumienie moje bez pożytku zostaje.
1 Corinthians	1 Kor	53	14	15	Cóż tedy jest? Modlić się będę duchem, modlić się będę i rozumieniem, będę śpiewał duchem, będę śpiewał i rozumieniem.
1 Corinthians	1 Kor	53	14	16	Lecz jeźlibyś błogosławił duchem, który jest na miejscu nieuka, jakoż rzezcze: Amen, na twe błogosławienie? bo nie wie, co mówisz.
1 Corinthians	1 Kor	53	14	17	Albowiem acz ty dobrze dziękujesz, ale się drugie nie buduje.
1 Corinthians	1 Kor	53	14	18	Dziękuję Bogu mojemu, iż językiem nad was wszystkich mówię.
1 Corinthians	1 Kor	53	14	19	Ale w kościele wolę pięć słów rozumieniem mojem mówić, abych i drugie nauczył, niżeli dziesięć tysięcy słów językiem.
1 Corinthians	1 Kor	53	14	20	Bracia! nie stawajcie się dziećmi rozumem; ale bądźcie dziećmi złością, a rozumem doskonałymi bądźcie.
1 Corinthians	1 Kor	53	14	21	W zakonie napisano jest: Iż przez obce języki i obcemi usty będę mówił ludowi temu: ani tak mnie nie wysłuchają, mówi Pan.
1 Corinthians	1 Kor	53	14	22	A przetóż języki są na znak nie wiernym, ale niewiernym: a proroctwa nie niewiernym, ale wiernym.
1 Corinthians	1 Kor	53	14	23	Jeźliby się tedy zeszło wszystko zgromadzenie wiernych wespółek, a wszyscy by języki mówili, a wyszliby nieukowie albo niewierni, izali nie rzeką, że szalejecie?
1 Corinthians	1 Kor	53	14	24	Lecz jeźliby wszyscy prorokowali, a wszedłby który niewierny albo nieuczony, bywa przekonan od wszystkich, bywa osądzon od wszystkich.
1 Corinthians	1 Kor	53	14	25	Skrytości serca jego bywają objawione: a tak upadłszy na oblicze, pokłoni się Bogu, opowiadając, że Bóg w was jest prawdziwie.
1 Corinthians	1 Kor	53	14	26	Cóż tedy jest, bracia? Gdy się schodzicie, każdy z was ma Psalm, ma naukę, ma objawienie, ma język, ma wykładanie: wszystko niech będzie ku zbudowaniu.
1 Corinthians	1 Kor	53	14	27	Chociaż kto językiem mówi, po dwu, albo najwięcej po trzech, i po sobie: a jeden niechaj tłómaczy.
1 Corinthians	1 Kor	53	14	28	A jeźliby tłómacza nie było, niechże w kościele milczy, a niech mówi sobie a Bogu.
1 Corinthians	1 Kor	53	14	29	A prorocy niech mówią dwaj albo trzej, a insi niechaj rozsądzają.
1 Corinthians	1 Kor	53	14	30	A jeźliby inszemu siedzącemu było objawiono, pierwszy niechaj milczy.
1 Corinthians	1 Kor	53	14	31	Bo możecie wszyscy po jednemu prorokować, aby się wszyscy uczyli i wszyscy napomnieni byli.
1 Corinthians	1 Kor	53	14	32	I duchowie proroków poddani są prorokom.
1 Corinthians	1 Kor	53	14	33	Albowiem Bóg nie jest rozterku, ale pokoju, jako téż we wszystkich kościelech świętych nauczam.
1 Corinthians	1 Kor	53	14	34	Niewiasty niech milczą w kościelech; albowiem nie dopuszcza się im mówić, ale poddanemi być, jako i zakon mówi.
1 Corinthians	1 Kor	53	14	35	A jeźli się czego chcą nauczyć, niechże doma swych mężów pytają, albowiem sromota jest niewieście w kościele mówić.
1 Corinthians	1 Kor	53	14	36	Izali od was wyszło słowo Boże? albo do was samach przyszło?
1 Corinthians	1 Kor	53	14	37	Jeźli kto zda się być prorokiem, albo duchownym, niech pozna, iż co wam piszę, są Pańskie rozkazania.
1 Corinthians	1 Kor	53	14	38	Lecz jeźli kto nie wie, o nim wiedzieć nie będą.
1 Corinthians	1 Kor	53	14	39	A tak, bracia! żądajcie prorokować, a mówić językami nie zabraniajcie.
1 Corinthians	1 Kor	53	14	40	A wszystko niech się dzieje uczciwie i wedle porządku.
1 Corinthians	1 Kor	53	15	1	A oznajmuję wam, bracia! Ewangelią, którąm wam opowiedział, którąście téż przyjęli i w której stoicie,
1 Corinthians	1 Kor	53	15	2	Przez którą téż zbawienia dostępujecie, jeźli pamiętacie, jakim obyczajem przepowiadałem wam, chybabyście próżno uwierzyli.
1 Corinthians	1 Kor	53	15	3	Bo najprzód podałem wam, com téż wziął: Iż Chrystus umarł za grzechy nasze według Pisma:
1 Corinthians	1 Kor	53	15	4	A iż pogrzebion jest, iż téż powstał zmartwych trzeciego dnia według Pisma:
1 Corinthians	1 Kor	53	15	5	A iż widziany jest od Cephy a potem od jedenaści.
1 Corinthians	1 Kor	53	15	6	Potem był widzian więcéj niźli od piąci set braciéj wespółek, z których wiele ich trwa aż dotąd, a niektórzy zasnęli.
1 Corinthians	1 Kor	53	15	7	Potem był widzian od Jakóba, potem od wszystkich Apostołów.
1 Corinthians	1 Kor	53	15	8	A na końcu po wszystkich był widzian i odemnie, jakoby od poronionego płodu.
1 Corinthians	1 Kor	53	15	9	Bom ja jest najmniejszy między Apostoły, którym nie jest godzien, aby mię zwano Apostołem, iżem prześladował kościół Boży.
1 Corinthians	1 Kor	53	15	10	A z łaski Bożéj jestem to, com jest, a łaska jego przeciwko mnie próżną nie była; alem więcej pracował, niż oni wszyscy; a nie ja, ale łaska Boża zemną.
1 Corinthians	1 Kor	53	15	11	Albowiem chociaż ja, chociaż oni, tak przepowiadamy, i takeście uwierzyli.
1 Corinthians	1 Kor	53	15	12	A jeźliż o Chrystusie powiadają, iż zmartwychwstał, jakoż mówią niektórzy między wami, że zmartwychwstania niemasz?
1 Corinthians	1 Kor	53	15	13	Lecz jeźli zmartwychwstania niemasz, ani Chrystus nie powstał z martwych.
1 Corinthians	1 Kor	53	15	14	A jeźliż Chrystus nie powstał, próżne tedy jest przepowiadanie nasze, próżna jest i wiara wasza.
1 Corinthians	1 Kor	53	15	15	Znajdujemy się téż fałszywymi świadki Bożymi, iżeśmy świadczyli przeciw Bogu, że Chrystusa wzbudził, którego nie wzbudził, jeźliże umarli nie powstają.
1 Corinthians	1 Kor	53	15	16	Bo jeźliż umarli nie powstają, ani Chrystus nie powstał.
1 Corinthians	1 Kor	53	15	17	A jeźli Chrystus nie powstał, próżna jest wiara wasza; bo jeszcze jesteście w grzechach waszych.
1 Corinthians	1 Kor	53	15	18	Tedy i którzy zasnęli w Chrystusie, poginęli.
1 Corinthians	1 Kor	53	15	19	Jeźliż tylko w tym żywocie w Chrystusie nadzieję mamy, jesteśmy nędzniejsi, niźli wszyscy ludzie.
1 Corinthians	1 Kor	53	15	20	Lecz teraz Chrystus zmartwychwstał, pierwiastki tych, którzy zasnęli.
1 Corinthians	1 Kor	53	15	21	Ponieważ przez człowieka śmierć, i przez człowieka powstanie umarłych.
1 Corinthians	1 Kor	53	15	22	A jako w Adamie wszyscy umierają, tak i w Chrystusie wszyscy ożywieni będą.
1 Corinthians	1 Kor	53	15	23	A każdy w swym rzędzie: Chrystus pierwiastki, potem ci, którzy są Chrystusowi, którzy uwierzyli w przyjście jego.
1 Corinthians	1 Kor	53	15	24	Potem koniec, gdy poda królestwo Bogu i Ojcu, gdy zniszczy wszelaką zwierzchność i władzą i moc.
1 Corinthians	1 Kor	53	15	25	A ma królować, ażby położył wszystkie nieprzyjacioły pod nogi jego.
1 Corinthians	1 Kor	53	15	26	A ostatnia nieprzyjaciółka będzie zniszczona śmierć; bo wszystko poddał pod nogi jego. A gdy mówi:
1 Corinthians	1 Kor	53	15	27	Wszystko mu jest poddano, bez wątpienia, okrom tego, który mu poddał wszystko.
1 Corinthians	1 Kor	53	15	28	Lecz gdy mu wszystko poddano będzie, tedy i sam Syn będzie poddan temu, który mu poddał wszystko, aby Bóg był wszystko we wszystkich.
1 Corinthians	1 Kor	53	15	29	Bo inaczej cóż uczynią ci, którzy się chrzczą za umarłe, jeźliże koniecznie umarli nie powstają? Przeczże się i chrzczą za nie?
1 Corinthians	1 Kor	53	15	30	Przecz i my każdéj godziny w niebezpieczeństwie jesteśmy?
1 Corinthians	1 Kor	53	15	31	Każdy dzień umieram przez waszę pochwałę, bracia! którą mam w Chrystusie Jezusie, Panie naszym.
1 Corinthians	1 Kor	53	15	32	Jeźliżem się (według człowieka) ze zwierzem potykał w Ephezie, cóż mi za pożytek, jeźli umarli nie powstają? Jedzmy i pijmy, boć jutro pomrzemy.
1 Corinthians	1 Kor	53	15	33	Nie dajcie się zwodzić: złe rozmowy psują dobre obyczaje.
1 Corinthians	1 Kor	53	15	34	Ocućcie się sprawiedliwi, a nie grzeszcie; bo niektórzy niewiadomość Boga mają, mówię wam ku zawstydzeniu.
1 Corinthians	1 Kor	53	15	35	Ale kto rzecze: Jakoż zmartwycbwstają umarli? a w jakiem ciele przyjdą?
1 Corinthians	1 Kor	53	15	36	Głupi! co ty siejesz, nie bywa ożywiono, jeźli pierwéj nie obumrze.
1 Corinthians	1 Kor	53	15	37	I co siejesz, nie siejesz ciała, które ma być, ale gołe ziarno, jako na przykład, pszeniczne albo z inszych które.
1 Corinthians	1 Kor	53	15	38	A Bóg daje mu ciało jako chce, a każdemu nasieniu własne ciało.
1 Corinthians	1 Kor	53	15	39	Nie każde ciało tóż ciało; ale insze ludzkie, insze bydlęce, insze ptasze, insze rybie.
1 Corinthians	1 Kor	53	15	40	I ciała niebieskie, i ciała ziemskie; aleć insza jest ozdoba niebieskich, a insza ziemskich.
1 Corinthians	1 Kor	53	15	41	Insza jasność słońca, insza jasność księżyca a insza jasność gwiazd; albowiem gwiazda od gwiazdy różna jest w jasności.
1 Corinthians	1 Kor	53	15	42	Tak i zmartwychwstanie. Bywa wsiane w skazitelności, powstanie w nieskazitelności.
1 Corinthians	1 Kor	53	15	43	Bywa wsiane w sprosności, a powstanie w chwalebności. Bywa wsiane w słabości, a powstanie w potężności.
1 Corinthians	1 Kor	53	15	44	Bywa wsiane ciało cielesne, a powstanie ciało duchowne. Jeźli jest ciało cielesne, jest i duchowne.
1 Corinthians	1 Kor	53	15	45	Jako napisano: Stał się pierwszy człowiek Adam w duszę żywiącą, pośledni Adam w ducha ożywiającego.
1 Corinthians	1 Kor	53	15	46	Lecz nie pierwéj, które duchowne jest, ale które cielesne, potem które duchowne.
1 Corinthians	1 Kor	53	15	47	Pierwszy człowiek z ziemie ziemski, wtóry człowiek z nieba niebieski.
1 Corinthians	1 Kor	53	15	48	Jaki ziemski, tacy i ziemscy: a jaki niebieski, tacy niebiescy.
1 Corinthians	1 Kor	53	15	49	Przetóż jakeśmy nosili wyobrażenie ziemskiego, nośmy téż wyobrażenie niebieskiego.
1 Corinthians	1 Kor	53	15	50	A toć mówię, bracia! iż ciało i krew królestwa Bożego osiągnąć nie mogą: ani skaza nieskazitelności osięgnie.
1 Corinthians	1 Kor	53	15	51	Oto tajemnicę wam powiadam: Wszyscy wprawdzie zmartwycbwstaniemy, ale nie wszyscy odmienieni będziemy,
1 Corinthians	1 Kor	53	15	52	Prędziuchno we mgnieniu oka, na trąbę ostateczną; (albowiem zatrąbi trąba), a umarli powstaną nieskażonymi, a my będziemy przemienieni.
1 Corinthians	1 Kor	53	15	53	Boć musi to skazitelne przyoblec nieskazitelność: i to śmiertelne przyoblec nieśmiertelność.
1 Corinthians	1 Kor	53	15	54	A gdy to śmiertelne przyoblecze nieśmiertelność, tedy się stanie mowa, która jest napisana: Pożarta jest śmierć w zwycięstwie.
1 Corinthians	1 Kor	53	15	55	Gdzie jest zwycięstwo twe, o śmierci? Gdzież jest, śmierci! oścień twój?
1 Corinthians	1 Kor	53	15	56	A oścień śmierci jest grzech, a moc grzechu zakon.
1 Corinthians	1 Kor	53	15	57	Lecz dzięka Bogu, który nam dał zwycięstwo przez Pana naszego Jezusa Chrystusa.
1 Corinthians	1 Kor	53	15	58	A tak, bracia moi mili! bądźcie stateczni a nieporuszeni, obfitując w robocie Pańskiéj zawsze, wiedząc, iż praca wasza nie jest próżna w Panu.
1 Corinthians	1 Kor	53	16	1	A składaniu, które bywa na święte, jakom postanowił kościołom Galatskim, tak i wy czyńcie.
1 Corinthians	1 Kor	53	16	2	Pierwszego dnia szabbatu każdy z was niech odkłada u siebie, chowając, co mu się podoba, aby nie, gdy przyjdę, wten czas składania były.
1 Corinthians	1 Kor	53	16	3	A gdy przytomny będę, którebyście uchwalili przez listy, te poślę, aby odnieśli łaskę waszę do Jeruzalem.
1 Corinthians	1 Kor	53	16	4	A jeźliby słuszna była, żebych i ja szedł, zemną pójdą.
1 Corinthians	1 Kor	53	16	5	A przyjdę do was, gdy przejdę przez Macedonią; bo przejdę przez Macedonią.
1 Corinthians	1 Kor	53	16	6	A podobno pomieszkam u was, albo też przezimuję, abyście wy mię prowadzili, kędykolwiek pójdę.
1 Corinthians	1 Kor	53	16	7	Albowiem nie chcę was teraz widzieć, mijając; bo się spodziewam, iż pomieszkam z wami nieco czasu, jeźli Pan dopuści.
1 Corinthians	1 Kor	53	16	8	A pomieszkam w Ephezie aż do Pięćdziesiątnice.
1 Corinthians	1 Kor	53	16	9	Albowiem drzwi mi są otworzone wielkie i jawne: i wiele przeciwników.
1 Corinthians	1 Kor	53	16	10	A jeźliby przyszedł Tymotheusz, patrzcie, aby bez bojaźni był u was; bo Pańską robotę robi, jako i ja.
1 Corinthians	1 Kor	53	16	11	Niech go tedy sobie nikt lekce nie poważa, ale odprowadźcie go w pokoju, aby do mnie przyszedł; bo czekam go z bracią.
1 Corinthians	1 Kor	53	16	12	A o Apollu bracie oznajmuję wam, żem go bardzo prosił, aby szedł do was z bracią; a zgoła nie miał teraz woléj iść; lecz przyjdzie, gdy mu łacno będzie.
1 Corinthians	1 Kor	53	16	13	Czujcie, stójcie w wierze, mężnie sobie poczynajcie i zmacniajcie się.
1 Corinthians	1 Kor	53	16	14	Wszystko wasze niech się dzieje w miłości.
1 Corinthians	1 Kor	53	16	15	A proszę was, bracia! znacie dom Stephana i Fortunata i Achaika, iż są pierwiastki Achajéj, a iż się podali na posługowanie świętym,
1 Corinthians	1 Kor	53	16	16	Abyście i wy poddawali się takowym, i każdemu pomagającemu i pracującemu.
1 Corinthians	1 Kor	53	16	17	A raduję się z obecności Stephana i Fortunata i Achaika, iż to, czego wam nie dostawało, nagrodzili.
1 Corinthians	1 Kor	53	16	18	Bo ochłodzili i ducha mego i waszego. Poznawajcie tedy, którzy takowi są.
1 Corinthians	1 Kor	53	16	19	Pozdrawiają was kościoły Azyi. Pozdrawiają was wielce w Panu Akwila i Pryscylla, z zgromadzeniem swem domowem, u których téż gospodę mam.
1 Corinthians	1 Kor	53	16	20	Pozdrawiają was wszyscy bracia. Pozdrówcie jedni drugie w świętem pocałowaniu.
1 Corinthians	1 Kor	53	16	21	Pozdrowienie ręką moją, Pawłową.
1 Corinthians	1 Kor	53	16	22	Jeźli kto nie miłuje Pana naszego Jezusa Chrystusa, niech będzie przeklęctwem: Maranatha.
1 Corinthians	1 Kor	53	16	23	Łaska Pana naszego Jezusa Chrystusa z wami.
1 Corinthians	1 Kor	53	16	24	Miłość moja z wami wszystkimi w Chrystusie Jezusie. Amen. Przypisy
2 Corinthians	2 Kor	54	1	1	Paweł, Apostół Jezusa Chrystusa, przez wolą Bożą, i Tymotheusz brat, kościołowi Bożemu, który jest w Koryncie, ze wszystkimi świętymi, którzy są w wszystkiéj Achai.
2 Corinthians	2 Kor	54	1	2	Łaska wam i pokój od Boga, Ojca naszego, i Pana Jezusa Chrystusa.
2 Corinthians	2 Kor	54	1	3	Błogosławiony Bóg i Ojciec Pana naszego Jezusa Chrystusa, Ojciec miłosierdzia, a Bóg wszystkiéj pociechy,
2 Corinthians	2 Kor	54	1	4	Który nas cieszy we wszelakiem utrapieniu naszem, abyśmy mogli i sami cieszyć te, którzy są we wszelkim ucisku, przez napominanie, którem i sami bywamy napominani od Boga.
2 Corinthians	2 Kor	54	1	5	Albowiem jako w nas obfitują utrapienia Chrystusowe, tak i przez Chrystusa obfituje pociecha nasza.
2 Corinthians	2 Kor	54	1	6	A choć bywamy utrapieni, dla waszego napominania i zbawienia, choć pocieszeni bywamy, dla waszego pocieszenia, choć napominani bywamy, dla waszego napominania i zbawienia, które sprawuje cierpliwość tegoż utrapienia, które i my cierpimy,
2 Corinthians	2 Kor	54	1	7	Aby nadzieja nasza mocna była o was, wiedząc, iż jako jesteście towarzysze utrapienia, tak będziecie i pocieszenia.
2 Corinthians	2 Kor	54	1	8	Albowiem nie chcemy, abyście nie wiedzieli, bracia! o ucisku naszym, który się stał w Azyi, iżeśmy byli nazbyt obciążeni nad siłę, tak, że nam téż tęskno było żyć.
2 Corinthians	2 Kor	54	1	9	Aleśmy sami w sobie mieli wyrok śmierci, abyśmy nie ufali sami w sobie, ale w Bogu, który wzbudza umarłe:
2 Corinthians	2 Kor	54	1	10	Który z tak wielkich niebezpieczeństw wyrwał nas i wyrywa, w którym nadzieję mamy, iż téż jeszcze wyrwie,
2 Corinthians	2 Kor	54	1	11	Za pomocą i waszą w modlitwie za nas, aby za ten dar, który w nas jest przez wiele osób, od wielu dzięki były za nas czynione.
2 Corinthians	2 Kor	54	1	12	Albowiem ta jest pochwała nasza, świadectwo sumnienia naszego, iż w prostości serca i szczerości Bożéj, a nie w mądrości cielesnéj, ale w łasce Bożéj obcowaliśmy na tym świecie, a najwięcéj u was.
2 Corinthians	2 Kor	54	1	13	Bo nie insze piszemy wam, niźli któreście czytali i poznali. A nadzieję mam, iż aż do końca poznacie,
2 Corinthians	2 Kor	54	1	14	Jakoście téż poznali nas po części, iż jesteśmy pochwałą waszą, jako i wy naszą, w dzień Pana naszego Jezusa Chrystusa.
2 Corinthians	2 Kor	54	1	15	I z tą ufnością chciałem był iść do was pierwéj, abyście wtórą łaskę mieli:
2 Corinthians	2 Kor	54	1	16	I przez was przejść do Macedonii, i zasię z Macedonii przyjść do was, i od was być doprowadzon do Żydowskiéj ziemi.
2 Corinthians	2 Kor	54	1	17	Gdym tedy to chciał, izalim użył lekkomyślności? Albo co myślę, według ciała myślę, aby u mnie było: Jest i Nie?
2 Corinthians	2 Kor	54	1	18	Ale wierny Bóg, iż mowa nasza, która była do was, nie jest w niéj: Jest i Nie.
2 Corinthians	2 Kor	54	1	19	Albowiem Syn Boży, Jezus Chrystus, który między wami przez nas był przepowiadany, przez mię i Sylwana i Tymotheusza, nie był Jest i Nie; ale Jest w nim było.
2 Corinthians	2 Kor	54	1	20	Bo ile obietnic Bożych, są w nim Jest, przetóż i przezeń Amen Bogu, ku chwale naszéj.
2 Corinthians	2 Kor	54	1	21	A który nas potwierdza z wami w Chrystusie, i który nas pomazał, Bóg.
2 Corinthians	2 Kor	54	1	22	Który téż zapieczętował nas i dał zadatek Ducha w sercach naszych.
2 Corinthians	2 Kor	54	1	23	A ja świadkiem wzywam Boga na duszę moję, iż folgując wam, nie przyszedłem więcęj do Koryntu: Nie że panujemy wierze waszéj, ale jesteśmy pomocniki wesela waszego; albowiem wiarą stoicie.
2 Corinthians	2 Kor	54	2	1	A postonawiłem to u siebie, abych powtóre nie z zasmuceniem do was przyszedł.
2 Corinthians	2 Kor	54	2	2	Bo jeźli ja was zasmucam, a któż jest, coby mię rozweselił, jedno ten, który jest ze mnie zasmucon?
2 Corinthians	2 Kor	54	2	3	A tóżem wam napisał, abych przyszedłszy, nie miał smutku na smutek z tych, z których się miałem weselić: ufając o was wszystkich, że wesele moje was wszystkich jest.
2 Corinthians	2 Kor	54	2	4	Bo z wielkiego utrapienia i ściśnienia serca napisałem wam z wielą łez: nie abyście się zasmucili; ale abyście uznali, którą miłość mam obficiéj ku wam.
2 Corinthians	2 Kor	54	2	5	A jeźliż kto zasmucił, nie mnieć zasmucił, ale po części, abych nie obciążył, was wszystkich.
2 Corinthians	2 Kor	54	2	6	Dosyć temu, który takowy jest, na strofowaniu tem, które bywa od wielu,
2 Corinthians	2 Kor	54	2	7	Tak iż przeciwnym obyczajem raczéj darować macie i cieszyć, by snadź zbytnim smutkiem, który takowy jest, pożart nie był.
2 Corinthians	2 Kor	54	2	8	Przetóż was proszę, abyście miłość przeciwko niemu potwierdzili.
2 Corinthians	2 Kor	54	2	9	Albowiem dlategom i napisał, abym poznał doświadczenie wasze, jeźliże we wszystkiem jesteście posłuszni.
2 Corinthians	2 Kor	54	2	10	A komuście co darowali, i ja; bo i ja, com darował, jeźlim co darował, dla was, w osobie Chrystusowéj,
2 Corinthians	2 Kor	54	2	11	Abyśmy oszukani nie byli od szatana; albowiem nie są nam tajne myśli jego.
2 Corinthians	2 Kor	54	2	12	A gdym przyszedł do Troady dla Ewangelii Chrystusowéj, a drzwi mi były otworzone w Panu:
2 Corinthians	2 Kor	54	2	13	Nie miałem uspokojenia duchowi memu, przeto żem nie nalazł Tytusa, brata mego, ale pożegnawszy się z nimi, poszedłem do Macedonii.
2 Corinthians	2 Kor	54	2	14	A dzięka Bogu, który czyni, że tryumfujemy zawsze w Chrystusie Jezusie, i wonność znajomości swéj objawia przez nas na każdem miejscu.
2 Corinthians	2 Kor	54	2	15	Bo jesteśmy dobrą wonnością Chrystusową Bogu w tych, którzy zbawieni bywają, i w tych, którzy giną:
2 Corinthians	2 Kor	54	2	16	Jednym wonią śmierci na śmierć, a drugim wonią żywota ku żywotowi; a do tego kto tak sposobny?
2 Corinthians	2 Kor	54	2	17	Bo nie jesteśmy jako wiele ich, fałszujący słowo Boże; ale z szczerości, ale jako z Boga, przed Bogiem w Chrystusie mówimy.
2 Corinthians	2 Kor	54	3	1	Poczynamy zasię zalecać samych siebie? albo czy potrzebujemy (jako niektórzy) listów zaletnych do was, albo od was?
2 Corinthians	2 Kor	54	3	2	Listem naszym wy jesteście, napisanym na sercach naszych, który znają i czytają wszyscy ludzie:
2 Corinthians	2 Kor	54	3	3	Oznajmieni, że jesteście listem Chrystusowym, od nas sprawionym i napisanym, nie inkaustem, ale Duchem Boga żywego, nie na tablicach kamiennych, ale na tablicach serca cielesnych.
2 Corinthians	2 Kor	54	3	4	I mamy takie ufanie ku Bogu przez Chrystusa:
2 Corinthians	2 Kor	54	3	5	Nie iżebyśmy byli dostateczni sami z siebie, co myślić jako sami z siebie: ale dostateczność nasza z Boga jest.
2 Corinthians	2 Kor	54	3	6	Który téż uczynił nas godnymi sługami nowego Testamentu, nie literą, ale Duchem; bo litera zabija, a Duch ożywia.
2 Corinthians	2 Kor	54	3	7	A jeźlić posługowanie śmierci literami wyrażone na kamieniach było w chwale, tak iż synowie Izraelowi nie mogli patrzyć na oblicze Mojżeszowe, dla chwały oblicza jego, która niszczeje,
2 Corinthians	2 Kor	54	3	8	Jakoż nie więcéj posługowanie Ducha w chwale będzie?
2 Corinthians	2 Kor	54	3	9	Bo jeżli posługowanie potępienia jest chwałą, daleko więcej posługowanie sprawiedliwości obfituje w chwale.
2 Corinthians	2 Kor	54	3	10	Albowiem ani uwielbiono jest, co było uwielbiono, w tej mierze, dla przewyższającéj chwały.
2 Corinthians	2 Kor	54	3	11	Bo jeźliż, co niszczeje, w chwale jest, daleko więcej co trwa, jest w chwale.
2 Corinthians	2 Kor	54	3	12	Mając tedy taką nadzieję, wielkiéj ufności używamy.
2 Corinthians	2 Kor	54	3	13	A nie jako Mojżesz kładł zasłonę na oblicze swoje, aby synowie Izraelowi nie patrzyli na twarz jego, co niszczeje;
2 Corinthians	2 Kor	54	3	14	Ale stępiały zmysły ich; albowiem aż do dzisiejszego dnia taż zasłona w czytaniu starego Testamentu trwa nie odkryta, (ponieważ w Chrystusie niszczeje).
2 Corinthians	2 Kor	54	3	15	Ale aż do dzisiejszego dnia, gdy Mojżesza czytają, zasłona leży na sercu ich.
2 Corinthians	2 Kor	54	3	16	A gdy się nawróci do Pana, będzie odjęta zasłona.
2 Corinthians	2 Kor	54	3	17	A Pan jest Duch. A gdzie Duch Pański, tam wolność.
2 Corinthians	2 Kor	54	3	18	A my wszyscy odkrytem obliczem na chwałę Pańską w zwierciedle patrząc, w tóż wyobrażenie przemienieni bywamy z jasności w jasność, jako od Ducha Pańskiego.
2 Corinthians	2 Kor	54	4	1	Dlatego mając usługowanie, wedle tego, jakośmy otrzymali miłosierdzie, nie ustawamy.
2 Corinthians	2 Kor	54	4	2	Ale odrzucamy pokrytą sromotę, nie chodząc w chytrości, ani fałszując słowa Bożego; ale okazaniem prawdy zalecając się samych do wszelkiego sumnienia ludzi przed Bogiem.
2 Corinthians	2 Kor	54	4	3	A jeźli téż jest zakryta Ewangelia nasza, jest zakryta w tych, którzy giną.
2 Corinthians	2 Kor	54	4	4	W których bóg świata tego oślepił zmysły niewiernych, aby im nie świeciło oświecenie Ewangelii chwały Chrystusowéj, który jest obrazem Boga.
2 Corinthians	2 Kor	54	4	5	Bo nie sami siebie opowiadamy, ale Jezusa Chrystusa, Pana naszego: a nas sługami waszymi przez Jezusa.
2 Corinthians	2 Kor	54	4	6	Albowiem Bóg, który rzekł, aby z ciemności światłość zaświeciła, ten zaświecił w sercach naszych ku oświeceniu wiadomości jasności Bożéj, w obliczu Jezusa Chrystusa.
2 Corinthians	2 Kor	54	4	7	A mamy ten skarb w naczyniach glinianych, aby wywyższenie było mocy Bożéj, a nie z nas.
2 Corinthians	2 Kor	54	4	8	We wszystkiem utrapienie cierpimy, ale nie jesteśmy ściśnieni, ubożejemy, ale nie bywamy zubożeni.
2 Corinthians	2 Kor	54	4	9	Prześladowanie cierpimy, ale nie bywamy opuszczeni, bywamy powaleni, ale nie giniemy:
2 Corinthians	2 Kor	54	4	10	Zawsze umartwienie Jezusa z sobą nosząc w ciele naszem, aby i żywot Jezusów w naszych cielech był okazany.
2 Corinthians	2 Kor	54	4	11	Albowiem my, którzy żywiemy, zawsze bywamy wydani na śmierć dla Jezusa, aby i żywot Jezusów był okazan w śmiertelnem ciele naszem.
2 Corinthians	2 Kor	54	4	12	A tak w nas okazuje śmierć skutek swój, a żywot w was.
2 Corinthians	2 Kor	54	4	13	Lecz mając tegoż ducha wiary, jako jest napisano: Uwierzyłem, przetóżem mówił, i my wierzemy, dlatego mówimy:
2 Corinthians	2 Kor	54	4	14	Wiedząc, iż który wzbudził Jezusa, i nas wzbudzi z Jezusem, i postawi z wami.
2 Corinthians	2 Kor	54	4	15	Albowiem wszystko dla was, aby łaska obfitująca w dziękczynieniu przez wielu obfitowała ku chwale Bożéj.
2 Corinthians	2 Kor	54	4	16	Dlatego nie ustawamy; ale chociaż ten, który zewnątrz jest nasz człowiek, psuje się. wszakże ten, który wewnątrz jest, odnawia się ode dnia do dnia.
2 Corinthians	2 Kor	54	4	17	Albowiem to, które teraz jest prędziuczko przemijające i lekkie nasze utrapienie, nader na wysokości wagę chwały wiekuistą w nas sprawuje.
2 Corinthians	2 Kor	54	4	18	Gdyż my nie upatrujemy tego, co widzieć, ale czego niewidzieć; albowiem rzeczy, które widziemy, są doczesne: a których nie widziemy, są wieczne.
2 Corinthians	2 Kor	54	5	1	Bo wiemy, że jeźliby ziemski dom nasz tego mieszkania był zepsowany, iż budowanie mamy od Boga, dom nie rękoma robiony, wiekuisty w niebiesiech.
2 Corinthians	2 Kor	54	5	2	Albowiem w tym wzdychamy, żądając być przyobleczeni mieszkaniem naszem, które jest z nieba:
2 Corinthians	2 Kor	54	5	3	Jeźliż jedno obleczonymi, a nie nagimi będziemy nalezieni.
2 Corinthians	2 Kor	54	5	4	Bo i którzy jesteśmy w tym przybytku, wzdychamy obciążeni, przeto, że nie żądamy być zwleczeni, ale przyobleczeni, aby pożarte było, co śmiertelne jest, od żywota.
2 Corinthians	2 Kor	54	5	5	A który nas na tóż sprawuje, Bóg, który nam dał zadatek Ducha.
2 Corinthians	2 Kor	54	5	6	Śmiemy tedy zawsze, wiedząc, że pókiśmy w ciele, pielgrzymujemy od Pana.
2 Corinthians	2 Kor	54	5	7	(Albowiem przez wiarę chodzimy, a nie przez widzenie).
2 Corinthians	2 Kor	54	5	8	A śmiemy i dobrą wolą mamy pielgrzymować raczéj od ciała, a przytomnymi być Panu.
2 Corinthians	2 Kor	54	5	9	I dlatego usiłujemy, chociaż odległymi, chociaż przytomnymi, jemu się podobać.
2 Corinthians	2 Kor	54	5	10	Bo się wszyscy my musimy okazać przed stolicą Chrystusową, aby każdy odniósł własne sprawy ciała, według tego, co uczynił, lub dobre, lub złe.
2 Corinthians	2 Kor	54	5	11	Wiedząc tedy strach Pański, ludzie namawiamy, lecz Bogu jawnymi jesteśmy. A spodziewam się, iż też w sumnieniach waszych jesteśmy jawnymi.
2 Corinthians	2 Kor	54	5	12	Nie znowu sami siebie wam zalecamy, ale wam dajemy przyczynę, abyście się chlubili z nas, żebyście mieli przeciwko tym, którzy się zalecają z wierzchu, a nie w sercu.
2 Corinthians	2 Kor	54	5	13	Bo choć od siebie odchodzimy Bogu, choć przy baczeniu jesteśmy, wam.
2 Corinthians	2 Kor	54	5	14	Albowiem miłość Chrystusowa przyciska nas, uważających to, iż jeźli jeden za wszystkie umarł, tedy wszyscy umarli.
2 Corinthians	2 Kor	54	5	15	A za wszystkie umarł Chrystus, aby i którzy żywią, już nie sami sobie żyli, ale temu, który za nie umarł i zmartwychwstał.
2 Corinthians	2 Kor	54	5	16	A tak my odtychmiast nikogo nie znamy wedle ciała. A jeźliśmy znali Chrystusa wedle ciała, ale już teraz nie znamy.
2 Corinthians	2 Kor	54	5	17	Jeźli tedy który w Chrystusie, nowe stworzenie: stare rzeczy przeminęły, oto się wszystkie nowe stały.
2 Corinthians	2 Kor	54	5	18	A wszystko z Boga, który nas z sobą pojednał przez Chrystusa i dał nam urząd jednania.
2 Corinthians	2 Kor	54	5	19	Albowiem Bóg był w Chrystusie, świat z sobą jednając, nie przyczytając im grzechów ich, i włożył na nas słowo zjednania.
2 Corinthians	2 Kor	54	5	20	Miasto Chrystusa tedy poselstwo sprawujemy, jakoby Bóg przez nas napominał, prosimy miasto Chrystusa: Pojednajcie się z Bogiem.
2 Corinthians	2 Kor	54	5	21	Tego, który nie znał grzechu, uczynił grzechem za nas, abyśmy my się stali sprawiedliwością Bożą w nim.
2 Corinthians	2 Kor	54	6	1	A pomagając napominamy, abyście nadaremno łaski Bożej nie przyjęli;
2 Corinthians	2 Kor	54	6	2	(Albowiem mówi: Czasu przyjemnego wysłuchałem cię, a w dzień zbawienia ratowałem cię. Oto teraz czas przyjemny, oto teraz dzień zbawienia).
2 Corinthians	2 Kor	54	6	3	Nie dawając nikomu żadnego zgorszenia, aby nie było naganione posługowanie nasze.
2 Corinthians	2 Kor	54	6	4	Ale we wszystkiem stawmy samych siebie jako sługi Boże w cierpliwości wielkiéj, av utrapieniach, w potrzebach, w uciskach,
2 Corinthians	2 Kor	54	6	5	W biciu, więzieniu, w rozruchach, w pracach, w niespaniach, w pościech:
2 Corinthians	2 Kor	54	6	6	W czystości, w umiejętności, w nieskwapliwości, w łagodności, w Duchu Świętym, w miłości nieobłudnéj,
2 Corinthians	2 Kor	54	6	7	W mowie prawdy, w mocy Bożéj, przez broń sprawiedliwości po prawicy i po lewicy:
2 Corinthians	2 Kor	54	6	8	Przez chwałę i zelżywość, przez osławienie i dobrą sławę: jakoby zwodnicy, a prawdziwi; jako którzy nie znajomi, a znajomi;
2 Corinthians	2 Kor	54	6	9	Jako umierający, a oto żywiemy; jako karani, a nie umorzeni;
2 Corinthians	2 Kor	54	6	10	Jako smętni, lecz zawsze weseli; jako ubodzy, a wielu ubogacający; jako nic nie mający, a wszystko mający.
2 Corinthians	2 Kor	54	6	11	Usta nasze, Korynthowie! otworzone ku wam, serce nasze jest rozszerzone.
2 Corinthians	2 Kor	54	6	12	Nie jesteście ściśnieni w nas, lecz ściśnieni jesteście w wnętrznościach waszych.
2 Corinthians	2 Kor	54	6	13	A mając nagrodę, (mówię jako synom), rozprzestrzeńcie się i wy.
2 Corinthians	2 Kor	54	6	14	Nie ciągnijcie jarzma z niewiernymi; albowiem co za uczestnictwo sprawiedliwości z nieprawością? Albo co za towarzystwo światłości z ciemnościami?
2 Corinthians	2 Kor	54	6	15	Albo co za zgoda Chrystusowi z Beliałem? Albo co za część wiernemu z niewiernym?
2 Corinthians	2 Kor	54	6	16	A co za zgoda kościołowi Bożemu z bałwanami? Albowiem wy jesteście kościołem Boga żywego, jako mówi Bóg: Iż będę mieszkał i przechadzał się w nich, i będę Bogiem ich, a oni będą mi ludem.
2 Corinthians	2 Kor	54	6	17	Przeto wynidźcie z pośrodku ich i oddzielcie się, mówi Pan, a nieczystego się nie dotykajcie, a Ja was przyjmę.
2 Corinthians	2 Kor	54	6	18	I będę wam za Ojca, a wy będziecie mi za syny i córki, mówi Pan Wszechmogący.
2 Corinthians	2 Kor	54	7	1	Mając tedy, najmilejsi! te obietnice, oczyszczajmyż się od wszelakiej zmazy ciała i ducha, wykonywając poświęcenie w bojaźni Bożéj.
2 Corinthians	2 Kor	54	7	2	Przyjmijcie nas. Żadnegośmy nie ukrzywdzili, żadnegośmy nie skazili, żadnegośmy nie oszukali.
2 Corinthians	2 Kor	54	7	3	Nie ku potępieniu naszemu mówię; bośmy przedtem powiedzieli, iż w sercach naszych jesteście, żebyśmy spół umarli, i spół żyli.
2 Corinthians	2 Kor	54	7	4	Mam wielką ufność u was, mam wielką pochwałę z was, pełenem pociechy, nader obfituję weselem w każdem utrapieniu naszem.
2 Corinthians	2 Kor	54	7	5	Albowiem i gdyśmy przyszli do Macedonii, ciało nasze żadnego odpoczynienia nie miało, aleśmy ucierpieli wszelkie utrapienie: zewnątrz walki, a wewnątrz strachy.
2 Corinthians	2 Kor	54	7	6	Ale który cieszy uniżone, pocieszył nas, Bóg, przyjściem Tytusowem.
2 Corinthians	2 Kor	54	7	7	A nie tylko przyjściem jego, ale téż pociechą, którą ucieszony jest z was, oznajmując nam chęć waszę, płacz wasz, wasze za mię zastawiania, tak żem się więcéj weselił.
2 Corinthians	2 Kor	54	7	8	Iż chociam was zasmucił w liście, nie żal mi, a chociażbym téż żałował, widząc, iż on list (chociaż na godzinę) zasmucił was:
2 Corinthians	2 Kor	54	7	9	Teraz raduję się, nie iżeście się zasmucili, ale iżeście się zasmucili ku pokucie; albowiem byliście zasmuceni wedle Boga, żebyście w niwczem nie szkodowali z nas.
2 Corinthians	2 Kor	54	7	10	Bo smutek, który jest wedle Boga, pokutę ku zbawieniu nieodmienną sprawuje; lecz smutek świecki śmierć sprawuje.
2 Corinthians	2 Kor	54	7	11	Albowiem oto to samo, żeście wedle Boga byli zasmuceni, jako wielką pilność w was sprawuje: owszem obronę, owszem zagniewanie, owszem bojaźń, owszem pragnienie, owszem żarliwość, owszem pomstę: we wszystkiem stawiliście się, abyście byli niepokalanymi w sprawie.
2 Corinthians	2 Kor	54	7	12	A tak chociażem do was pisał, nie dlatego, który krzywdę uczynił, ani dlatego, który cierpiał; ale żeby się pokazało pilne staranie nasze, które mamy o was przed Bogiem.
2 Corinthians	2 Kor	54	7	13	Dlategośmy się ucieszyli. A w naszem pocieszeniu, tem więcéjeśmy mę radowali z wesela Tytusowego, iż ochłodzon jest duch jego od was wszystkich,
2 Corinthians	2 Kor	54	7	14	I jeźlim u niego z was się w czem przechwalał, nie zawstydziłem się; ale jakośmy wam wszystko w prawdzie mówili, tak téż przechwalanie nasze, które było przed Tytusem, prawdą się stało.
2 Corinthians	2 Kor	54	7	15	A wnętrzności jego obficiéj są ku wam, gdy wspomina na posłuszeństwo wszystkich was, jakoście go z bojaźnią i ze drżeniem przyjęli.
2 Corinthians	2 Kor	54	7	16	Raduję się, iż wam we wszystkiem dufam.
2 Corinthians	2 Kor	54	8	1	A oznajmujemy wam, bracia! łaskę Bożą, która jest dana w kościelech Macedońskich.
2 Corinthians	2 Kor	54	8	2	Iż w wielkiem doświadczeniu utrapienia obfitość wesela ich była, i ubóstwo ich obfitowało w bogactwo prostoty ich.
2 Corinthians	2 Kor	54	8	3	Iż wedle możności, daję im świadectwo, i nad możność dobrowolnymi byli.
2 Corinthians	2 Kor	54	8	4	Z wielkiem napominaniem prosząc nas o łaskę i społeczność posługowania, które dzieje się przeciw świętym.
2 Corinthians	2 Kor	54	8	5	A nie jakośmy się spodziewali, ale sami siebie oddali, najprzód Panu, potem nam przez wolą Bożą,
2 Corinthians	2 Kor	54	8	6	Tak iżeśmy prosili Tytusa, aby jako począł, tak i dokonał u was téż łaski téj.
2 Corinthians	2 Kor	54	8	7	Ale jako we wszystkiem obfitujecie w wierze i w mowie i w umiejętności i wszelakiéj pilności, nadto i w miłości waszéj przeciwko nam, abyście i w téj łasce obfitowali.
2 Corinthians	2 Kor	54	8	8	Nie mówię jako rozkazując, ale przez staranie innych, i waszéj miłości przyrodzenia dobrego doświadczając.
2 Corinthians	2 Kor	54	8	9	Albowiem znacie łaskę Pana naszego Jezusa Chrystusa, że dla was stał się ubogim, będąc bogatym, abyście ubóstwem jego wy bogatymi byli.
2 Corinthians	2 Kor	54	8	10	A w tem radę dawam; albowiem to wam jest pożyteczno, którzy nie tylko czynić, ale i chciecieście poczęli od roku przeszłego.
2 Corinthians	2 Kor	54	8	11	A teraz i uczynkiem wykonajcie; aby jako jest ochotna chęć woli, tak była i wykonania z tego, co macie.
2 Corinthians	2 Kor	54	8	12	Albowiem jeźli jest ochotna wola, wedle tego, co ma, jest przyjemna, nie wedle tego, czego nie ma.
2 Corinthians	2 Kor	54	8	13	Bo nie iżeby inszym miało być ulżenie, a wam uciśnienie; ale wedle porównania.
2 Corinthians	2 Kor	54	8	14	Na ten czas wasza obfitość niech dołoży ich niedostatku, aby téż ich obfitość była dołożeniem waszego niedostatku, aby było porównanie,
2 Corinthians	2 Kor	54	8	15	Jako jest napisano: Który wiele, nie miał nazbyt: a kto mało, nie miał mniéj.
2 Corinthians	2 Kor	54	8	16	A dzięka Bogu, który dał tóż staranie o was do serca Tytusowego,
2 Corinthians	2 Kor	54	8	17	Iż napominanie przyjął; ale pilniejszym będąc, z swéj chęci udał się do was.
2 Corinthians	2 Kor	54	8	18	Posłaliśmy téż z nim brata, którego chwała jest w Ewangelii po wszystkich kościołach:
2 Corinthians	2 Kor	54	8	19	A nie tylko, ale téż postanowion jest od kościołów za towarzysza pielgrzymowania naszego, ku tej łasce, która bywa szafowana od nas ku chwale Pańskiéj, i chętliwéj woli naszéj,
2 Corinthians	2 Kor	54	8	20	Strzegąc się tego, aby nas kto nie naganił w téj obfitości, która się przez nas sprawuje.
2 Corinthians	2 Kor	54	8	21	Albowiem przemyśliwamy dobra nie tylko przed Bogiem, ale téż przed ludźmi.
2 Corinthians	2 Kor	54	8	22	A posłaliśmy z nimi i brata naszego, któregośmy wielekroć w wielu rzeczach doświadczyli, że jest pilny, a teraz daleko pilniejszy, dla wielkiej ufności przeciwko wam.
2 Corinthians	2 Kor	54	8	23	Chociaż dla Tytusa, który jest moim towarzyszem i pomocnikiem u was, chociaż bracia nasi, Apostołowie kościołów, chwała Chrystusowa.
2 Corinthians	2 Kor	54	8	24	Okazanie tedy, które jest miłości waszéj i przechwalania naszego z was, okażcie przeciw nim przed oblicznością kościołów.
2 Corinthians	2 Kor	54	9	1	Bo o posłudze, która się dzieje przeciw świętym, nie potrzebna mi jest pisać do was.
2 Corinthians	2 Kor	54	9	2	Znam bowiem ochotne serce wasze, którem się przechwalam z was u Macedończyków, iż i Achaja gotowa jest od roku przeszłego, a ochota wasza wiele ich pobudziła.
2 Corinthians	2 Kor	54	9	3	I posłałem bracią, iżby w czem się pochwalamy z was, nie było wyniszczono, z téj miary, abyście (jakom powiedział) gotowymi byli.
2 Corinthians	2 Kor	54	9	4	Aby, gdyby ze mną przyszli Macedończycy, a znaleźli was niegotowe, nie zawstydziliśmy się my, (iż nie rzekę wy,) w téj rzeczy.
2 Corinthians	2 Kor	54	9	5	Za potrzebnąm tedy rozumiał prosić braciéj, aby do was wprzód poszli, i pierwéj zgotowali przed tem obiecane błogosławieństwo, aby to było gotowe tak jako błogosławieństwo, a nie jako łakomstwo.
2 Corinthians	2 Kor	54	9	6	A to powiadam: Kto skąpie sieje, skąpie téż żąć będzie, a kto sieje w błogosławieństwach, z błogosławieństw téż żąć będzie.
2 Corinthians	2 Kor	54	9	7	Każdy jako postanowił w sercu swojem, nie z zamarszczeniem albo z przymuszenia; albowiem ochotnego dawcę Bóg miłuje.
2 Corinthians	2 Kor	54	9	8	A Bóg mocen jest uczynić, aby obfitowała w was wszystka łaska, abyście we wszystkiem zawsze mając wszystek dostatek, obfitowali ku wszelkiemu uczynkowi dobremu.
2 Corinthians	2 Kor	54	9	9	Jako napisano jest: Rozproszył, dał ubogim, sprawiedliwość jego trwa na wieki wieków.
2 Corinthians	2 Kor	54	9	10	A który dodaje nasienia siejącemu, doda téż chleba ku jedzeniu, i rozmnoży nasienie wasze i przysporzy przymnożenie urodzajów sprawiedliwości waszéj,
2 Corinthians	2 Kor	54	9	11	Abyście na wszystkiem ubogaceni obfitowali ku wszelkiéj prostości, która przez nas sprawuje dzięki Bogu.
2 Corinthians	2 Kor	54	9	12	Albowiem usługowanie urzędu tego nie tylko wypełnia to, czego nie dostawa świętym, ale téż obfituje przez wiele dziękowania w Panu.
2 Corinthians	2 Kor	54	9	13	Gdy przez doświadczenie téj posługi Boga chwalą za posłuszeństwo wyznania waszego ku Ewangelii Chrystusowéj, i za szczerość w udzielaniu przeciwko nim i przeciw wszystkim.
2 Corinthians	2 Kor	54	9	14	I w ich prośbie za was, pragnących was dla łaski Bożéj obfitującej w was. Bogu chwała za niewysłowiony dar jego.
2 Corinthians	2 Kor	54	9	15	Bogu chwała za niewysłowiony dar jego.
2 Corinthians	2 Kor	54	10	1	A ja sam Paweł proszę was przez cichość i łaskawość Chrystusowę, który acz obecnie jestem podły między wami, ale w niebytności jestem śmiały przeciwko wam.
2 Corinthians	2 Kor	54	10	2	A proszę was, niechbych będąc obecnie nie był śmiały tą dufnością, którą rozumieją o mnie, żem śmiały na niektóre, którzy o nas rozumieją, żebyśmy według ciała chodzili.
2 Corinthians	2 Kor	54	10	3	Albowiem chodząc w ciele, nie według ciała walczymy,
2 Corinthians	2 Kor	54	10	4	Bo broń żołnierstwa naszego nie jest cielesna, ale Bogiem mocna na zburzenie miejsc obronnych, rady burząc,
2 Corinthians	2 Kor	54	10	5	I wszelaką wysokość wynoszącą się przeciw poznaniu Bożemu, i w niewolą podbijając wszelki rozum pod posłuszeństwo Chrystusowe,
2 Corinthians	2 Kor	54	10	6	I pogotowiu mając mścić się wszelakiego nieposłuszeństwa, gdy się wypełni posłuszeństwo wasze.
2 Corinthians	2 Kor	54	10	7	Na to, co w oczach jest, patrzcie. Jeźli kto sobie dufa, iż jest Chrystusów, niech zasię to sam u siebie uważa, iż jako on jest Chrystusów, tak i my.
2 Corinthians	2 Kor	54	10	8	Albowiem jeźlibych się co więcéj chełpił z władzy naszéj, którą nam dał Pan na zbudowanie, a nie na zepsowanie was, nie zawstydzę się.
2 Corinthians	2 Kor	54	10	9	A iżbym się nie zdał, jakobych was straszył przez listy.
2 Corinthians	2 Kor	54	10	10	(Albowiem, mówią: Listyć ważne są i potężne, ale obecność ciała słaba i mowa wzgardzona.)
2 Corinthians	2 Kor	54	10	11	To niechaj myśli, który takowy jest, iż jacy jesteśmy mową przez listy w niebytności, tacy i obecni w uczynku.
2 Corinthians	2 Kor	54	10	12	Albowiem nie śmiemy samych siebie w poczet kłaść albo porównywać z niektórymi, którzy sami siebie zalecają; ale sami sobą nas samych mierzymy, i porównywamy się sami z sobą.
2 Corinthians	2 Kor	54	10	13	A my nie będziem się chlubić zbytnie, ale według prawidła miary, którą nam Bóg wymierzył miarę, abyśmy aż do was dosięgli,
2 Corinthians	2 Kor	54	10	14	Albowiem nie rozciągamy się, jakobyśmy dosięgnąć do was nie mieli; bośmy aż do was przyszli w Ewangelii Chrystusowéj:
2 Corinthians	2 Kor	54	10	15	Nie chlubiąc się bez miary w cudzych pracach; lecz mając nadzieję, gdy się rozmnoży wiara wasza, wielkimi się staniemy między wami wedle prawidła naszego ku obfitowaniu,
2 Corinthians	2 Kor	54	10	16	Ku przepowiadaniu Ewangelii téż i w onych stronach, które są za wami, nie chlubiąc się z tego, co już gotowo jest w cudzem prawidle.
2 Corinthians	2 Kor	54	10	17	Lecz kto się przechwala, niech się w Panu przechwala.
2 Corinthians	2 Kor	54	10	18	Albowiem nie, który sam siebie zaleca, ten jest doświadczony; ale którego Bóg zaleca.
2 Corinthians	2 Kor	54	11	1	Daj Boże, abyście mało co wytrwali głupstwu memu; ale i znaszajcie mię!
2 Corinthians	2 Kor	54	11	2	Albowiem was gorąco miłuję gorącą miłością Bożą; bom was poślubił czystą panną stawić jednemu mężowi Chrystusowi.
2 Corinthians	2 Kor	54	11	3	Lecz się boję, by jako wąż oszukał Ewę chytrością swą, nie były także skażone zmysły wasze i nie odpadły od prostoty, która jest w Chrystusie.
2 Corinthians	2 Kor	54	11	4	Bo jeźli ten, który przychodzi, inszego Chrystusa opowiada, któregośmy nie opowiadali; albo bierzecie ducha innego, któregoście nie wzięli; albo inszą Ewangelią, któréjeście nie przyjęli, słuszniebyście cierpieli.
2 Corinthians	2 Kor	54	11	5	Bo mniemam, żem ja nic mniéj nie czynił, niźli wielcy Apostołowie.
2 Corinthians	2 Kor	54	11	6	Bo chociam niebiegły w mowie, ale nie w umiejętności; lecz we wszystkiem okazaliśmy się wam,
2 Corinthians	2 Kor	54	11	7	Albo izalim grzechu się dopuścił, samego siebie uniżając, abyście wy byli wywyższeni? iżem wam darmo Ewangelią Bożą przepowiadał?
2 Corinthians	2 Kor	54	11	8	Inszem kościoły złupił, biorąc opatrzenie na usługowanie wasze.
2 Corinthians	2 Kor	54	11	9	A będąc u was i cierpiąc niedostatek, nie byłem ciężki nikomu; [1070]albowiem czego mi nie dostawało, dołożyli bracia, którzy przyszli z Macedonii, i we wszystkiem zachowałem się wam bez obciążenia, i zachowam.
2 Corinthians	2 Kor	54	11	10	Jest prawda Chrystusowa we mnie, iż to przechwalanie nie będzie zwątlone przeciwko mnie w krainach Achai.
2 Corinthians	2 Kor	54	11	11	Czemu? iż was nie miłuję? Bóg wie.
2 Corinthians	2 Kor	54	11	12	A co czynię, czynić będę, abym odciął przyczynę tym, którzy przyczyny żądają, aby w czem się chlubią, byli nalezieni jako i my.
2 Corinthians	2 Kor	54	11	13	Albowiem takowi fałszywi Apostołowie są robotnicy zdradliwi, przemieniający się w Apostoły Chrystusowe.
2 Corinthians	2 Kor	54	11	14	A nie dziw; albowiem sam szatan przemienia się w Anioła światłości.
2 Corinthians	2 Kor	54	11	15	Nie wielka tedy jest, jeźli słudzy jego przemieniają się jakoby słudzy sprawiedliwości, których koniec będzie podług uczynków ich.
2 Corinthians	2 Kor	54	11	16	Powtóre powiadam, (by mnie kto nie mniemał być bezrozumnym: a inaczéj jako bezrozumnego przyjmijcie mię, abym się ja téż maluczko co przechwalał).
2 Corinthians	2 Kor	54	11	17	Co mówię, nie mówię wedle Boga, ale jako w głupstwie w tem przechwalaniu.
2 Corinthians	2 Kor	54	11	18	Gdyż wiele się ich przechwala wedle ciała, i ja się przechwalać będę.
2 Corinthians	2 Kor	54	11	19	Albowiem radzi znosicie bezrozumne, będąc sami rozumnymi.
2 Corinthians	2 Kor	54	11	20	Bo znosicie, jeźli was kto w niewolą podbija, jeźli kto pożera, jeźli kto bierze, jeźli się kto wynosi, jeźli was kto w gębę bije.
2 Corinthians	2 Kor	54	11	21	Mówię według zelżywości, jakobyśmy my słabymi byli w tej mierze, w czem kto śmie, (w głupstwie mówię), śmiem i ja.
2 Corinthians	2 Kor	54	11	22	Hebrejczycy są, i ja. Izraelczycy są, i ja. Nasieniem Abrahamowem są, i ja.
2 Corinthians	2 Kor	54	11	23	Słudzy Chrystusowi są, (jako mniéj mądry mówię), więcej ja: w pracach rozlicznych, w ciemnicach obficiéj, w raziech nad miarę, w śmierciach częstokroć.
2 Corinthians	2 Kor	54	11	24	Od Żydów wziąłem po pięć kroć, po czterdzieści plag bez jednéj.
2 Corinthians	2 Kor	54	11	25	Trzykroć byłem bit rózgami, razem był ukamionowan, trzykrociem się z okrętem rozbił, przez dzień i przez noc byłem w głębi morskiéj:
2 Corinthians	2 Kor	54	11	26	W drogach częstokroć, w niebezpieczeństwach rzek, w niebezpieczeństwach rozbójników, w niebezpieczeństwach od rodziny, w niebezpieczeństwach od poganów, w niebezpieczeństwach w mieście, w niebezpieczeństwach na pustyniéj, w niebezpieczeństwach na morzu, w niebezpieczeństwach między fałszywą bracią.
2 Corinthians	2 Kor	54	11	27	W pracy i w kłopocie, w niespaniu częstem, w głodzie i w pragnieniu, w pościech częstych, w zimnie i nagości.
2 Corinthians	2 Kor	54	11	28	Oprócz tych rzeczy, które zewnątrz są: naleganie na mię co dzień, staranie o wszystkie kościoły.
2 Corinthians	2 Kor	54	11	29	Któż choruje, a ja nie choruję? któż się zgarsza, a ja nie bywam upalon?
2 Corinthians	2 Kor	54	11	30	Jeźli się potrzeba przechwalać, z tego, co krewkości mojéj jest, przechwalać się będę.
2 Corinthians	2 Kor	54	11	31	Bóg i Ojciec Pana naszego Jezusa Chrystusa, który jest na wieki błogosławiony, wie, iż nie kłamam.
2 Corinthians	2 Kor	54	11	32	W Damaszku, narodu starosta króla Arety strzegł miasta Damasceńskiego, aby mię poimał,
2 Corinthians	2 Kor	54	11	33	I byłem przez okno w koszu z muru spuszczon, i takem uszedł rąk jego.
2 Corinthians	2 Kor	54	12	1	Jeźli się chwalić potrzeba, (nie pożytecznoć w prawdzie), przyjdę do widzenia i objawienia Pańskiego.
2 Corinthians	2 Kor	54	12	2	Znam człowieka w Chrystusie przed czternaścią lat, (jeźli w ciele, nie wiem, jeźli prócz ciała, nie wiem, Bóg wie), iż takowy był zachwycony aż do trzeciego nieba.
2 Corinthians	2 Kor	54	12	3	A znam takowego człowieka, (jeźli w ciele, jeźli prócz ciała, nie wiem, Bóg wie),
2 Corinthians	2 Kor	54	12	4	Iż był zachwycon do raju i słyszał tajemne słowa, których się człowiekowi nie godzi mówić.
2 Corinthians	2 Kor	54	12	5	Z takich rzeczy się będę przechwalał: a z siebie nie będę się przechwalał, jedno z krewkości moich.
2 Corinthians	2 Kor	54	12	6	Albowiem choćbym się chciał przechwalać, nie będę głupim; bo prawdę powiem: lecz folguję, aby kto o mnie nie rozumiał więcéj nad to, co widzi we mnie, albo co słyszy odemnie.
2 Corinthians	2 Kor	54	12	7	A żeby mię wielkość objawienia nie wynosiła, dan mi jest bodziec ciała mego, anioł szatanów, aby mię policzkował.
2 Corinthians	2 Kor	54	12	8	Dlatego trzykrociem Pana prosił, aby odemnie odstąpił.
2 Corinthians	2 Kor	54	12	9	I rzekł mi: Dosyć ty masz na łasce mojéj; albowiem moc moja w słabości doskonalszą się stawa. Rad się tedy przechwalać będę w krewkościach moich, aby we mnie mieszkała moc Chrystusowa.
2 Corinthians	2 Kor	54	12	10	Dlatego się podobam sobie w krewkościach, w potwarzach, w potrzebach, w prześladowaniach, w uciskach dla Chrystusa; albowiem gdy nie mogę, tedym jest potężny.
2 Corinthians	2 Kor	54	12	11	Stałem się głupim, wyście mię przymusili. Bom ja od was miał być zalecon; albowiem w niczemem nie był podlejszy niźli oni, którzy są, bardzo wielcy Apostołowie, chociażem nic nie jest.
2 Corinthians	2 Kor	54	12	12	Jednak znaki Apostolstwa mego wykonane są u was we wszelkiéj cierpliwości, w znakach i w mocach.
2 Corinthians	2 Kor	54	12	13	Bo cóż jest, w czembyście mniéj mieli nad insze kościoły, jedno iżem ja sam was nie obciążał? Darujcie mi tę krzywdę.
2 Corinthians	2 Kor	54	12	14	Oto trzeci ten raz jestem gotów przyjść do was, a nie będę wam ciężki; albowiem nie szukam, co waszego jest, ale was; bo nie synowie mają rodzicom skarbić, ale rodzicy synom.
2 Corinthians	2 Kor	54	12	15	A ja bardzo rad nałożę i nadzwyż się wydam sam za dusze wasze, aczkolwiek więcéj was miłując, mniéj jestem miłowan.
2 Corinthians	2 Kor	54	12	16	Ale niech tak będzie: jam was nie obciążył, ale będąc chytrym, chytrościąm was podszedł.
2 Corinthians	2 Kor	54	12	17	Izali przez którego z tych, którem do was posłał, oszukałem was?
2 Corinthians	2 Kor	54	12	18	Prosiłem Tytusa, i posłałem z nim brata. Izali was Tytus oszukał? Izaliśmy nie tymże duchem postępowali? Izali nie temiż stopami?
2 Corinthians	2 Kor	54	12	19	Dawno mniemacie, iż się wam wymierzamy? Przed Bogiem w Chrystusie mówimy, a wszystko, najmilejsi! dla waszego zbudowania.
2 Corinthians	2 Kor	54	12	20	Albowiem się boję, bych snadź przyszedłszy, nie jakimi chcę, nalazł was: a ja był nalezion od was, jakiego nie chcecie, aby snadź spory, zazdrości, gniewy, zwady, obmowy, szemrania, nadymania, rozterki nie były między wami:
2 Corinthians	2 Kor	54	12	21	By mnie zasię Bóg, gdy przyjdę, nie poniżył u was, i żebych nie żałował wielu z tych, którzy przedtem grzeszyli, a nie czynili pokuty za nieczystość i porubstwo i niewstyd, którego się dopuścili.
2 Corinthians	2 Kor	54	13	1	Oto ten trzeci raz idę do was. W uściech dwu albo trzech świadków stanie wszelkie słowo.
2 Corinthians	2 Kor	54	13	2	Powiedziałem przedtem i opowiadam, jako obecnym będąc i teraz odległym, tym, którzy przedtem grzeszyli i wszystkim inszym, że jeżli zasię przyjdę, nie przepuszczę.
2 Corinthians	2 Kor	54	13	3	Czyli doświadczenia szukacie tego, który we mnie mówi, Chrystusa? który w was nie jest słaby, ale w was jest mocny?
2 Corinthians	2 Kor	54	13	4	Bo acz jest ukrzyżowan ze mdłości, ale żywie z mocy Bożéj. Albowiem i my mdłymi jesteśmy w nim. ale żyć będziemy z nim z mocy Bożéj w was.
2 Corinthians	2 Kor	54	13	5	Doświadczajcie samych siebie, jeżli jesteście w wierze: samych siebie doznawajcie. Albo nie znacie samych siebie, że w was jest Chrystus Jezus? chyba jeźli snadź jesteście odrzuceni.
2 Corinthians	2 Kor	54	13	6	Lecz się spodziewam, że poznacie, iż my nie jesteśmy odrzuconymi.
2 Corinthians	2 Kor	54	13	7	A prosimy Boga, abyście nic złego nie czynili: nie iżebyśmy się my doświadczonymi okazali, ale abyście wy, co jest dobrego, czynili, a my byśmy byli jako odrzuconymi. [1072] Bo nie możemy nic naprzeciwko prawdzie, ale za prawdą.
2 Corinthians	2 Kor	54	13	8	Nie mówię, jakby rozkazując, ale przez gorliwość innych doświadczając także rzetelności waszej miłości.
2 Corinthians	2 Kor	54	13	9	Albowiem się radujemy, że my jesteśmy niemocnymi, a wy jesteście mocnymi: oto i prosimy o waszę doskonałość.
2 Corinthians	2 Kor	54	13	10	Dlatego to w niebytności piszę, abych przytomnym będąc, surowiéj nie postępował według władzy, którą mi Pan dał na zbudowanie, a nie na zepsowanie.
2 Corinthians	2 Kor	54	13	11	Na ostatek, bracia! weselcie, się, bądźcie doskonali, napominajcie się, tóż rozumiejcie, pokój miejcie, a Bóg pokoju i miłości będzie z wami.
2 Corinthians	2 Kor	54	13	12	Pozdrówcie się społecznie w świętem pocałowaniu. Pozdrawiają was święci wszyscy.
2 Corinthians	2 Kor	54	13	13	Łaska Pana naszego Jezusa Chrystusa i miłość Boża i społeczność Ducha Świętego niech będzie z wami wszystkimi. Amen. Przypisy
Galatians	Ga	55	1	1	Paweł, Apostoł nie od ludzi, ani przez człowieka, ale przez Jezusa Chrystusa i Boga Ojca, który go wzbudził z martwych,
Galatians	Ga	55	1	2	I wszyscy bracia, którzy są zemną, kościołom Galacyi.
Galatians	Ga	55	1	3	Łaska wam i pokój od Boga Ojca i Pana naszego Jezusa Chrystusa,
Galatians	Ga	55	1	4	Który samego siebie dał za grzechy nasze, aby nas wyrwał z teraźniejszego wieku złego wedle woléj Boga i Ojca naszego,
Galatians	Ga	55	1	5	Któremu jest chwała na wieki wieków. Amen.
Galatians	Ga	55	1	6	Dziwuję się, iż tak prędko przenosicie się od tego, który was wezwał do łaski Chrystusowéj, do inszéj Ewangelii:
Galatians	Ga	55	1	7	Która nie jest insza, jedno są niektórzy, co wami trwożą i chcą wywrócić Ewangelią Chrystusowę.
Galatians	Ga	55	1	8	Ale choćby my, albo Aniół z nieba przepowiadał wam mimo to, cośmy wam przepowiadali, niech będzie przeklęctwem.
Galatians	Ga	55	1	9	Jakośmy przedtem powiadali, i teraz zasię mówię: Jeźliby kto wam opowiadał mimo to, coście wzięli, niech będzie przeklęctwem.
Galatians	Ga	55	1	10	Bo teraz przed ludźmili sprawę mam, czyli przed Bogiem? Czyli szukam, abym się ludziom podobał? Jeźlibych się jeszcze ludziom podobał, nie byłbych sługą Chrystusowym.
Galatians	Ga	55	1	11	Albowiem oznajmuję wam, bracia! iż Ewangelia, która jest przepowiadana odemnie, nie jest wedle człowieka.
Galatians	Ga	55	1	12	Bom jéj ja nie od człowieka wziął, anim się nauczył, ale przez objawienie Jezusa Chrystusa.
Galatians	Ga	55	1	13	Boście słyszeli o mojem obcowaniu niekiedy w Żydowstwie, iżem nad miarę prześladował kościół Boży i burzyłem go,
Galatians	Ga	55	1	14	I postępowałem w Żydowstwie nad wiele rówienników moich w narodzie moim, będąc większym miłośnikiem ustaw moich ojczystych.
Galatians	Ga	55	1	15	Lecz gdy się podobało temu, który mię odłączył z żywota matki mojéj i wezwał przez łaskę swoję,
Galatians	Ga	55	1	16	Aby objawił Syna swego we mnie, abych go przepowiadał między pogany, natychmiast nie przestawałem z ciałem i ze krwią,
Galatians	Ga	55	1	17	Anim poszedł do Jeruzalem do tych, którzy przedemną byli, Apostołów; alem szedł do Arabii i wróciłem się zasię do Damaszku.
Galatians	Ga	55	1	18	Zatem po trzech leciech poszedłem do Jeruzalem, abym oglądał Piotra: i zmieszkałem u niego piętnaście dni.
Galatians	Ga	55	1	19	A inszego z Apostołów żadnegom nie widział, jedno Jakóba, brata Pańskiego.
Galatians	Ga	55	1	20	A co wam piszę, oto przed Bogiem, żeć nie kłamam.
Galatians	Ga	55	1	21	Potem przyszedłem do krajów Syryi i Cylicyi.
Galatians	Ga	55	1	22	A byłem nieznajomym z twarzy kościołom Żydowstwa, które były w Chrystusie;
Galatians	Ga	55	1	23	Ale tylko usłyszeli byli, iż który prześladował nas niekiedy, teraz opowiada wiarę, którą przedtem burzył.
Galatians	Ga	55	1	24	I sławili Boga ze mnie.
Galatians	Ga	55	2	1	Zatem po czternaście lat szedłem zasię do Jeruzalem z Barnabaszem, wziąwszy i Tytusa.
Galatians	Ga	55	2	2	A szedłem wedle objawienia i zniosłem z nimi Ewangelią, którą przepowiadam między pogany, a z osobna z tymi, którzy się zdali być czem, abym snadź nadaremno nie biegł, albo téż nie biegał.
Galatians	Ga	55	2	3	Ale ani Tytus, który zemną był, będąc poganinem, nie był przymuszon obrzezać się.
Galatians	Ga	55	2	4	Ale dla pokrycia wprowadzonéj fałszywéj braciéj, którzy się wkradli, aby wyszpiegowali wolność naszę, którą mamy w Chrystusie Jezusie, aby nas w niewolą podbili.
Galatians	Ga	55	2	5	Którymeśmy ani na godzinę poddanością nie ustąpili, aby prawda Ewangelii trwała u was.
Galatians	Ga	55	2	6	A od tych, którzy się zdali być czem, (jakimi kiedy byli, nic mi na tem. Bóg nie ma względu na osobę człowieczą); bo którzy się zdali być czem, mnie się niczem nie przyłożyli.
Galatians	Ga	55	2	7	Ale przeciwnym obyczajem, ujrzawszy, że mi jest zwierzona Ewangelia odrzezku, jako Piotrowi obrzezania;
Galatians	Ga	55	2	8	(Albowiem ten, który skutecznie robił w Pietrze na Apostolstwo obrzezania, skutecznie robił i we mnie między pogany.)
Galatians	Ga	55	2	9	A gdy poznali łaskę, która mi jest dana, Jakób i Cephas i Jan, którzy się zdali być filarami, dali mi i Barnabie prawicę towarzystwa, abyśmy my do poganów, a oni do obrzezania.
Galatians	Ga	55	2	10	Tylko abyśmy pamiętali na ubogie, o com się téż starał, abym to uczynił.
Galatians	Ga	55	2	11	A gdy przyszedł Cephas do Antyochii, sprzeciwiłem się mu w twarz, iż był godzien naganienia.
Galatians	Ga	55	2	12	Albowiem przedtem niż przyszli niektórzy od Jakóba, z pogany jadał: a gdy przyszli, schraniał i odłączał się, bojąc się tych, którzy byli z obrzezania.
Galatians	Ga	55	2	13	I pomagali mu zmyślania inni Żydowie, tak, iż téż i Barnabasz był uwiedzion do onego zmyślania.
Galatians	Ga	55	2	14	Ale gdym obaczył, iż nie prosto szli według prawdy Ewangelii, rzekłem Cephasowi przed wszystkimi: Jeźli ty będąc Żydem po pogańsku żywiesz, a nie po Żydowsku: czemuż pogany przymuszasz żyć po Żydowsku?
Galatians	Ga	55	2	15	My z narodu Żydowie, a nie z poganów grzesznicy,
Galatians	Ga	55	2	16	Lecz wiedząc, iż nie bywa usprawiedliwiony człowiek z uczynków zakonu, jedno przez wiarę Jezusa Chrystusa; i my w Chrystusa Jezusa wierzymy, abyśmy byli usprawiedliwieni z wiary Chrystusowéj, a nie z uczynków zakonu: przeto, iż nie będzie usprawiedliwione z uczynków zakonu wszelkie ciało.
Galatians	Ga	55	2	17	A jeźli szukając, abyśmy byli usprawiedliwieni w Chrystusie, jesteśmy nalezieni i sami grzesznymi, izali Chrystus jest sługą grzechu? Nie daj Boże!
Galatians	Ga	55	2	18	Albowiem jeźli zasię to buduję, com zepsował, czynię siebie przestępcą.
Galatians	Ga	55	2	19	Bom ja przez zakon zakonowi umarł, abym Bogu żył: z Chrystusem jestem przybity do krzyża.
Galatians	Ga	55	2	20	A żywię, już nie ja, ale żywie we mnie Chrystus. A co teraz żywię w ciele, w wierze żywię Syna Bożego, który mię umiłował i wydał samego siebie za mię.
Galatians	Ga	55	2	21	Nie odmiatam łaski Bożéj; bo jeźli przez zakon sprawiedliwość, tedy Chrystus próżno umarł.
Galatians	Ga	55	3	1	O głupi Galatowie! któż was omamił, abyście prawdzie nie byli posłuszni, przed których oczyma Jezus Chrystus przedtem opisany jest, między wami ukrzyżowany?
Galatians	Ga	55	3	2	Tego się tylko od was chcę nauczyć: Z uczynków zakonnych wzięliście Ducha, czyli z słuchania wiary?
Galatians	Ga	55	3	3	Takeście głupi, że począwszy duchem, teraz ciałem bywacie wykonani?
Galatians	Ga	55	3	4	Takżeście wiele cierpieli darmo, jeźli jednak darmo?
Galatians	Ga	55	3	5	Który tedy wam dodawa Ducha i sprawuje mocy w was, z uczynkówli zakonu, czyli z słuchania wiary?
Galatians	Ga	55	3	6	Jako napisano jest: Uwierzył Abraham Bogu, i poczytano mu ku sprawiedliwości.
Galatians	Ga	55	3	7	Poznajcież tedy, iż który z wiary są, ci są synmi Abrahamowymi.
Galatians	Ga	55	3	8	A upatrując Pismo, iż z wiary Bóg usprawiedliwia pogany, przedtem opowiadało Abrahamowi: Iż będą błogosławione w tobie wszystkie narody.
Galatians	Ga	55	3	9	A tak, którzy są z wiary, będą błogosławieni z wiernym Abrahamem.
Galatians	Ga	55	3	10	Albowiem którzykolwiek są z uczynków zakonu, pod przeklęctwem są; bo napisano jest: Przeklęty każdy, któryby nie trwał we wszystkiem, co napisano w księgach zakonu, aby ono czynił.
Galatians	Ga	55	3	11	A iż przez zakon żaden nie bywa usprawiedliwion u Boga, jawno jest, iż sprawiedliwy z wiary żywie.
Galatians	Ga	55	3	12	A zakon nie jest z wiary; ale któryby je czynił, w nich żyć będzie.
Galatians	Ga	55	3	13	Chrystus nas wykupił od przeklęctwa zakonu, stawszy się za nas przeklęctwem; (albowiem napisano jest: Przeklęty każdy, który wisi na drzewie).
Galatians	Ga	55	3	14	Aby w poganach stało się błogosławieństwo Abrahamowe w Chrystusie Jezusie, abyśmy obietnicę Ducha wzięli przez wiarę.
Galatians	Ga	55	3	15	Bracia! (wedle człowieka mówię): wszak człowieczego testamentu utwierdzonego nikt nie odrzuca, albo więcéj stanawia.
Galatians	Ga	55	3	16	Abrahamowi opowiedziane są obietnice i nasieniu jego, nie mówi: I nasieniom, jakoby w wielu; ale jako w jednem: I nasieniu twojemu, który jest Chrystus.
Galatians	Ga	55	3	17	A to powiadam: Testamentu przedtem od Boga utwierdzonego zakon, który po czterech set i trzydzieści lat dan jest, nie wątli ku zepsowaniu obietnice.
Galatians	Ga	55	3	18	Albowiem jeźliż z zakonu dziedzictwo, już nie z obietnice; lecz Abrahamowi przez obietnicę Bóg darował.
Galatians	Ga	55	3	19	Cóż tedy zakon? Postanowiony jest dla występków, ażby przyszło nasienie, któremu obiecał rozrządzony przez Anioły w ręce Pośrednika.
Galatians	Ga	55	3	20	A Pośrednik nie jestci jednego, lecz Bóg jeden jest.
Galatians	Ga	55	3	21	Zakon tedy przeciwko obietnicom Bożym? Nie daj Boże! Albowiem gdyby był dan zakon, któryby mógł ożywiać, prawdziwieby z zakonu była sprawiedliwość.
Galatians	Ga	55	3	22	Ale Pismo zamknęło wszystko pod grzechem, aby obietnica z wiary Jezusa Chrystusa była dana wierzą- cym.
Galatians	Ga	55	3	23	A przedtem niż przyszła wiara, byliśmy pod zakonem strzeżeni, będąc zamienieni ku tej wierze, która miała być objawiona.
Galatians	Ga	55	3	24	A przetóż zakon pedagogiem naszym był w Chrystusie, abychmy z wiary byli usprawiedliwieni.
Galatians	Ga	55	3	25	Lecz gdy przyszła wiara, już nie jesteśmy pod pedagogiem.
Galatians	Ga	55	3	26	Albowiem wszyscy synami Bożymi jesteście przez wiarę, która jest w Chrystusie Jezusie.
Galatians	Ga	55	3	27	Bo którzykolwiek jesteście ochrzczeni w Chrystusie, oblekliście się w Chrystusa.
Galatians	Ga	55	3	28	Nie jest Żyd, ani Greczyn, nie jest niewolnik, ani wolny, nie jest mężczyzna, ani niewiasta; albowiem wszyscy wy jedno jesteście w Chrystusie Jezusie.
Galatians	Ga	55	3	29	A jeźliście wy Chrystusowi, tedyście nasieniem Abrahamowem, dziedzicami wedle obietnice.
Galatians	Ga	55	4	1	A mówię: Jako długo dziedzic jest dziecięciem, nic nie jest różny od sługi, będąc panem wszystkiego.
Galatians	Ga	55	4	2	Ale jest pod opiekuny i sprawcami aż do zamierzonego czasu od ojca.
Galatians	Ga	55	4	3	Także i my, gdyśmy byli dziećmi, byliśmy pod elementy świata.
Galatians	Ga	55	4	4	Lecz gdy przyszło wypełnienie czasu, zesłał Bóg Syna. swego, narodzonego z niewiasty, uczynionego pod zakonem,
Galatians	Ga	55	4	5	Aby te, którzy pod zakonem byli, wykupił, żebyśmy przysposobienia synowskiego dostali.
Galatians	Ga	55	4	6	A iż jesteście synowie, zesłał Bóg Ducha Syna swego w serca wasze, wołającego: Abba, Ojcze.
Galatians	Ga	55	4	7	A tak już nie jesteś niewolnikiem, ale synem: a jeźli synem, tedyć i dziedzicem przez Boga.
Galatians	Ga	55	4	8	Aleć na on czas nie znając Boga, służyliście tym, którzy z przyrodzenia nie są bogowie.
Galatians	Ga	55	4	9	A teraz poznawszy Boga, i owszem poznani będąc od Boga, jakoż się zaś nawracacie ku elementom mdłym i niedostatecznym, którym zasię znowu służyć chcecie?
Galatians	Ga	55	4	10	Pilnujecie dni i miesięcy i czasów i roków.
Galatians	Ga	55	4	11	Boję się o was, bym snadź darmo nie pracował około was.
Galatians	Ga	55	4	12	Bądźcież jako ja, gdyżem i ja jako wy; bracia! proszę was, wniwczemeście mnie nie obrazili.
Galatians	Ga	55	4	13	A wiecie, iżem już dawno przez krewkość ciała przepowiadał wam Ewangelią.
Galatians	Ga	55	4	14	A pokusy waszéj w ciele mojem nie lekceście ważyli, aniście odrzucili; aleście mię przyjęli jako Anioła Bożego, jako Chrystusa Jezusa.
Galatians	Ga	55	4	15	Gdzież tedy jest błogosławieństwo wasze? Albowiem świadectwo wam daję, iż, by była rzecz można, oczy wasze wyłupililDyście byli i dalibyście mi byli.
Galatians	Ga	55	4	16	Więcem się wam stał nieprzyjacielem, prawcie wam mówiąc?
Galatians	Ga	55	4	17	Miłują was nie dobrze, ale was chcą wypchnąć, abyście ich naśladowali.
Galatians	Ga	55	4	18	A dobrego naśladujcie zawżdy w dobrem, a nie tylko gdym jest obecny u was.
Galatians	Ga	55	4	19	Dziatki moje, które zaś bolejąc rodzę, ażby był Chrystus w was wykształtowan.
Galatians	Ga	55	4	20	A chciałbym teraz być u was i odmienić glos mój, przeto, iż wątpię o was.
Galatians	Ga	55	4	21	Powiedzcie mi, którzy pod zakonem chcecie być, zakonuście nie czytali?
Galatians	Ga	55	4	22	Albowiem napisano jest, iż Abraham miał dwu synów: jednego z niewolnice, a drugiego z wolnéj.
Galatians	Ga	55	4	23	Lecz który z niewolnice, według ciała się narodził, a który z wolnéj, przez obietnicę.
Galatians	Ga	55	4	24	Co przez Allegoryą powiedziano jest; albowiem te są twa Testamenty: jeden na górze Synai, rodzący w niewolą, która jest Agar.
Galatians	Ga	55	4	25	Albowiem Synai jest góra w Arabiéj: przyrównywa się do tego, które teraz jest Jeruzalem, i w niewoléj jest z synami swymi.
Galatians	Ga	55	4	26	A ono, które wzgórę jest Jeruzalem, wolne jest, które jest matka nasza.
Galatians	Ga	55	4	27	Albowiem napisano jest: Wesel się, niepłodna, która nie rodzisz, zakrzyknij a zawołaj, która rodząc nie pracujesz; bo wiele synów opuszczonéj, więcéj niż téj, która ma męża.
Galatians	Ga	55	4	28	A my, bracia! według Izaaka jesteśmy synami obietnice.
Galatians	Ga	55	4	29	Ale jako na on czas ten, który się był narodził wedle ciała, prześladował tego, który wedle ducha: tak i teraz.
Galatians	Ga	55	4	30	Ale co mówi Pismo? Wyrzuć niewolnicę i syna jéj; albowiem nie będzie dziedzicem syn niewolnice z synem wolnéj.
Galatians	Ga	55	4	31	Atak, bracia! nie jesteśmy synami niewolnice, ale wolnéj: którą wolnością nas Chrystus wolne uczynił.
Galatians	Ga	55	5	1	Stójcie, a nie bądźcie znowu pod jarzmem niewoléj.
Galatians	Ga	55	5	2	Oto ja Paweł powiadam wam, iż jeźli będziecie obrzezani, Chrystus wam nic nie pomoże.
Galatians	Ga	55	5	3	A oświadczam się zasię każdemu człowiekowi, obrzezającemu się, iż powinien jest wszystek zakon pełnić.
Galatians	Ga	55	5	4	Wyniszczeni jesteście z Chrystusa, którzy w zakonie się usprawiedliwiacie: z łaskiście wypadli.
Galatians	Ga	55	5	5	Albowiem my duchem z wiary nadzieje sprawiedliwości oczekiwamy.
Galatians	Ga	55	5	6	Bo w Chrystusie Jezusie nic nie waży ani obrzezanie, ani odrzezek; ale wiara, która przez miłość działa.
Galatians	Ga	55	5	7	Bieżeliście dobrze: kto wam przekaził, abyście nie byli posłusznymi prawdzie?
Galatians	Ga	55	5	8	Namowa ta nie jest z tego, który was wzywa.
Galatians	Ga	55	5	9	Trocha kwasu wszystko ciasto kwasi.
Galatians	Ga	55	5	10	Ja dufam o was w Panie, iż nic inszego rozumieć nie będziecie; a ten, który wami trwoży, odniesie sąd, któryżkolwiek on jest.
Galatians	Ga	55	5	11	A ja, bracia! jeźli jeszcze obrzezanie opowiadam, czemuż jeszcze prześladowanie cierpię? Tedy wyniszczone jest zgorszenie krzyżowe.
Galatians	Ga	55	5	12	Bodajże i odcięci byli, którzy was wzruszają.
Galatians	Ga	55	5	13	Albowiem wy wezwani jesteście ku wolności, bracia! tylko żebyście wolności nie obracali na pobudkę ciału; ale przez miłość Ducha służcie jeden drugiemu.
Galatians	Ga	55	5	14	Bo wszystek zakon w jednéj się mowie wypełnia: Będziesz miłował bliźniego twego jako samego siebie.
Galatians	Ga	55	5	15	Lecz jeźli jeden drugiego kąsacie i jecie, patrzcie, aby jeden drugiego nie zjadł.
Galatians	Ga	55	5	16	A mówię: Duchem chodźcie, a pożądliwości ciała nie wypełnijcie.
Galatians	Ga	55	5	17	Albowiem ciało pożąda przeciwko duchowi, a duch przeciw ciału; bo te się sobie wzajem sprzeciwiają, abyście nie cokolwiek chcecie, to czynili.
Galatians	Ga	55	5	18	A jeźli Duchem bywacie rządzeni, nie jesteście pod zakonem.
Galatians	Ga	55	5	19	A jawne są uczynki ciała, które są: porubstwo, nieczystość, niewstydliwość, wszeteczeństwo,
Galatians	Ga	55	5	20	Bałwochwalstwo, czarowania, nieprzyjaźni, swary, zawiści, gniewy, nieznaski, rozterki, kacerstwa,
Galatians	Ga	55	5	21	Zazdrości, mężobójstwa, pijaństwa, biesiady i tym podobne, o których opowiadam wam, jakom przedtem opowiedział, iż którzy takowe rzeczy czynią, królestwa Bożego nie dostąpią.
Galatians	Ga	55	5	22	A owoc Ducha jest miłość, wesele, pokój, cierpliwość, dobrotliwość, dobroć, nieskwapliwość,
Galatians	Ga	55	5	23	Cichość, wiara, skromność, wstrzemięźliwość, czystość. Przeciwko takowym niemasz zakonu.
Galatians	Ga	55	5	24	A którzy są Chrystusowi, ciało swe ukrzyżowali z namiętnościami i z pożądliwościami.
Galatians	Ga	55	5	25	Jeźli żywiemy duchem, duchem i postępujmy.
Galatians	Ga	55	5	26	Nie stawajmy się chciwi próżnéj chwały, jedni drugich drażniąc, jedni drugim zajrząc.
Galatians	Ga	55	6	1	Bracia! jeźliby też człowiek ubieżony był w jakim upadku, wy, którzy duchowni jesteście, nauczajcie takiego w duchu cichości, obaczając samego siebie, abyś i ty nie był kuszon.
Galatians	Ga	55	6	2	Jeden drugiego brzemiona noście, a tak wypełnijcie zakon Chrystusów.
Galatians	Ga	55	6	3	Albowiem jeźli kto mniema, żeby czem był, gdyż niczem nie jest, sam siebie oszukiwa.
Galatians	Ga	55	6	4	A każdy niech sprawy swojéj doświadcza, a tak w samym sobie tylko przechwalanie mieć będzie, a nie w drugim.
Galatians	Ga	55	6	5	Bo każdy własne brzemię poniesie.
Galatians	Ga	55	6	6	A niech użycza wszystkich dóbr ten, który bywa nauczan w słowie, temu, który go naucza.
Galatians	Ga	55	6	7	Nie błądźcie; nie da się Bóg z siebie naśmiewać; albowiem co będzie siał człowiek, to téż będzie żął.
Galatians	Ga	55	6	8	Bo kto sieje na swem ciele, z ciała téż żąć będzie skażenie; a kto sieje na duchu, z ducha żąć będzie żywot wieczny.
Galatians	Ga	55	6	9	A dobrze czyniąc nie ustawajmy; albowiem czasu swego żąć będziemy nie ustawając.
Galatians	Ga	55	6	10	A przeto póki czas mamy, czyńmy dobrze wszystkim, a najwięcéj domownikom wiary.
Galatians	Ga	55	6	11	Baczcie, jakim wam list pisał ręką moją.
Galatians	Ga	55	6	12	Albowiem którzykolwiek chcą się podobać w ciele, ci was przymuszają obrzezować się, tylko aby krzyża Chrystusowego prześladowania nie cierpieli.
Galatians	Ga	55	6	13	Albowiem ani którzy się obrzezują, zakonu nie zachowywają, ale chcą, abyście się wy obrzezali, żeby się z ciała waszego chlubili.
Galatians	Ga	55	6	14	A ja, nie daj Boże! abym się chlubić miał, jedno w krzyżu Pana naszego Jezusa Chrystusa, przez którego mnie świat jest ukrzyżowan, a ja światu.
Galatians	Ga	55	6	15	Albowiem w Chrystusie Jezusie nic nie waży, ani obrzezanie, ani odrzezek, ale nowe stworzenie.
Galatians	Ga	55	6	16	A którzykolwiek tego prawidła dzierżeć się będą, pokój nad nimi i miłosierdzie, i nad Izraelem Bożym.
Galatians	Ga	55	6	17	Nawet niech mi się żaden nie przykrzy; albowiem ja piątna Pana Jezusowe na ciele mojem noszę.
Galatians	Ga	55	6	18	Łaska Pana naszego Jezusa Chrystusa z duchem waszym, bracia! Amen. Przypisy
Ephesians	Ef	56	1	1	Paweł, Apostoł Jezusa Chrystusa przez wolą Bożą,, wszystkim świętym, którzy są w Ephezie, i wiernym w Chrystusie Jezusie.
Ephesians	Ef	56	1	2	Łaska wam i pokój od Boga, Ojca naszego, i Pana Jezusa Chrystusa.
Ephesians	Ef	56	1	3	Błogosławiony Bóg i Ojciec Pana naszego Jezusa Chrystusa, który nas błogosławił wszelakiem błogosławieństwem duchownem w niebieskich w Chrystusie.
Ephesians	Ef	56	1	4	Jako nas wybrał w nim przed założeniem świata, abyśmy byli świętymi i niepokalanymi przed oczyma jego w miłości.
Ephesians	Ef	56	1	5	Który nas przenaznaczył ku przysposobieniu za syny przez Jezusa Chrystusa ku sobie, wedle postanowienia woléj swojéj:
Ephesians	Ef	56	1	6	Ku chwale sławy łaski swojéj, przez którą nas przyjemnymi uczynił w umiłowanym Synie swoim.
Ephesians	Ef	56	1	7	W którym mamy odkupienie przez krew jego, odpuszczenie grzechów wedle bogactw łaski jego,
Ephesians	Ef	56	1	8	Która nader obfitowała przeciw nam we wszelakiéj mądrości i roztropności,
Ephesians	Ef	56	1	9	Aby nam oznajmił tajemnicę woléj swojéj, wedle upodobania swojego, które postanowił w nim,
Ephesians	Ef	56	1	10	W rozrządzeniu zupełności czasów, aby w Chrystusie wszystko naprawił, co na niebiesiech, i co na ziemi jest: w nim,
Ephesians	Ef	56	1	11	W którym téż my losem wezwani jesteśmy, przenaznaczeni wedle postanowienia jego, który sprawuje wszystko, wedle rady woléj swojéj,
Ephesians	Ef	56	1	12	Abyśmy byli ku chwale sławy jego my, którzyśmy wprzód nadzieję pokładali w Chrystusie,
Ephesians	Ef	56	1	13	W którym i wy, usłyszawszy słowo prawdy, (Ewangelią zbawienia waszego); w którego téż uwierzywszy, jesteście zapieczętowani Duchem obietnice Świętym,
Ephesians	Ef	56	1	14	Który jest zadatkiem dziedzictwa naszego na okup nabycia, ku chwale sławy jego.
Ephesians	Ef	56	1	15	Dlatego i ja usłyszawszy wiarę waszę, która jest w Panie Jezusie, i miłość ku wszystkim świętym,
Ephesians	Ef	56	1	16	Nie przestawam dziękować za was, wzmiankę o was czyniąc w modlitwach moich,
Ephesians	Ef	56	1	17	Aby Bóg Pana naszego Jezusa Chrystusa, Ojciec chwały, dał wam ducha mądrości i objawienia, w uznaniu jego:
Ephesians	Ef	56	1	18	Oświecone oczy serca waszego, abyście wiedzieli, która jest nadzieja wezwania jego, i które bogactwa chwały dziedzictwa jego w świętych:
Ephesians	Ef	56	1	19	I która jest przewyższająca wielkość mocy jego przeciwko nam, którzy wierzymy, według skuteczności mocy siły jego,
Ephesians	Ef	56	1	20	Którą sprawił w Chrystusie, wzbudziwszy go z martwych i posadziwszy na prawicy swojéj na niebiesiech:
Ephesians	Ef	56	1	21	Nad wszelakie księstwa i władzą i moc, panowanie, i wszelkie imię, które się mianuje nie tylko w tym wieku, ale téż i w przyszłym.
Ephesians	Ef	56	1	22	I wszystko poddał pod nogi jego: a jego dał głową, nad wszystkim kościołem,
Ephesians	Ef	56	1	23	Który jest ciałem jego i napełnieniem tego, który wszystko we wszystkich wypełnia.
Ephesians	Ef	56	2	1	I was, którzyście byli umarli przez występki i grzechy wasze,
Ephesians	Ef	56	2	2	W którycheście niekiedy chodzili wedle wieku świata tego, według książęcia władzy powietrza tego, ducha, który teraz moc pokazuje w synach niewierności,
Ephesians	Ef	56	2	3	Między którymi i my wszyscy obcowaliśmy niekiedy w pożądliwościach ciała naszego, czyniąc wolą ciała i myśli, i byliśmy z przyrodzenia synmi gniewu jako i drudzy.
Ephesians	Ef	56	2	4	Lecz Bóg, (który jest bogatym w miłosierdziu), dla zbytniéj miłości swojéj, którą nas umiłował,
Ephesians	Ef	56	2	5	I gdyśmy byli umarłymi przez grzechy, ożywił nas społem w Chrystusie, (którego łaską jesteście zbawieni).
Ephesians	Ef	56	2	6	I wzbudził pospołu i wespółek posadził na niebiesiech w Chrystusie Jezusie,
Ephesians	Ef	56	2	7	Aby okazał w nadchodzących wiekach obfite bogactwa łaski swojéj, w dobrotliwości przeciwko nam w Chrystusie Jezusie.
Ephesians	Ef	56	2	8	Albowiem łaską jesteście zbawieni przez wiarę, (i to nie z was, bo dar Boży jest).
Ephesians	Ef	56	2	9	Nie z uczynków, aby się kto nie chlubił.
Ephesians	Ef	56	2	10	Albowiem stworzeniem jego jesteśmy, stworzeni w Chrystusie Jezusie na uczynki dobre, które przedtem Bóg zgotował, abyśmy w nich chodzili.
Ephesians	Ef	56	2	11	Przetóż pamiętajcie, żeście niekiedy wy poganie w ciele, którzy nazwani jesteście odrzezkiem, od tego, które zowią obrzezaniem na ciele rękoma uczynionem,
Ephesians	Ef	56	2	12	Którzyście byli na on czas bez Chrystusa, oddaleni od obcowania z Izraelem i obcymi od testamentów obietnice, nadzieje nie mający i bez Boga na tym świecie.
Ephesians	Ef	56	2	13	A teraz w Chrystusie Jezusie wy, którzyście niekiedy byli daleko, staliście się blizko we krwi Chrystusowéj.
Ephesians	Ef	56	2	14	Albowiem on jest pokojem naszym, który oboje jednem uczynił i średnią ścianę przegrody rozwalił: nieprzyjaźń w ciele swojem
Ephesians	Ef	56	2	15	I zakon przykazania wyrokami skaziwszy, aby dwu stworzył w samym sobie w jednego nowego człowieka, czyniąc pokój:
Ephesians	Ef	56	2	16	I pojednał obudwu w jednem ciele z Bogiem przez krzyż, umorzywszy nieprzyjaźni w samym sobie.
Ephesians	Ef	56	2	17	I przyszedłszy opowiedział pokój wam, którzyście byli daleko, i pokój tym, którzy blizko.
Ephesians	Ef	56	2	18	Albowiem przezeń mamy przystęp oboje w jednym Duchu do Ojca.
Ephesians	Ef	56	2	19	A przeto już nie jesteście goście i przychodnie, aleście mieszczanie z świętymi i domownicy Boży,
Ephesians	Ef	56	2	20	Wybudowani na fundamencie Apostołów i proroków, gdzie głównym węgielnym kamieniem sam Jezus Chrystus.
Ephesians	Ef	56	2	21	Na którym wszystko budowanie wywiedzione, rośnie w kościół święty w Panu,
Ephesians	Ef	56	2	22	Na którym téż i wy pospołu budujecie się na mieszkanie Boże w Duchu.
Ephesians	Ef	56	3	1	Dlatego ja Paweł więzień Chrystusa Jezusa za was pogany:
Ephesians	Ef	56	3	2	Jeźliście jedno słyszeli o szafowaniu łaski Bożéj, która mi jest do was dana.
Ephesians	Ef	56	3	3	Przez objawienie oznajmiona mi jest tajemnica, jakom przedtem pisał na krotce:
Ephesians	Ef	56	3	4	Jako czytając możecie zrozumieć wyrozumienie moje w tajemnicy Chrystusowéj.
Ephesians	Ef	56	3	5	Która inszych wieków nie była poznana od synów ludzkich, jako teraz objawiona jest świętym Apostołom jego i prorokom w Duchu.
Ephesians	Ef	56	3	6	Iż poganie są spółdziedzicy i spólcielni i spółuczęstnicy obietnice jego w Chrystusie Jezusie przez Ewangelią.
Ephesians	Ef	56	3	7	Któréjem się stał sługą wedle daru łaski Bożéj, która mi jest dana wedle skuteczności mocy jego.
Ephesians	Ef	56	3	8	Mnie najmniejszemu ze wszystkich świętych dana jest łaska ta, abym między pogany przepowiadał niedościgłe bogactwa Chrystusowe,
Ephesians	Ef	56	3	9	A iżbym objaśnił wszystkim, który jest szalunek tajemnice zakrytéj od wieków w Bogu, który wszystko stworzył,
Ephesians	Ef	56	3	10	Aby teraz wiadoma była księstwom i zwierzchnościom na niebiosach przez kościół rozliczna mądrość Boża,
Ephesians	Ef	56	3	11	Wedle przenaznaczenia wieków, które uczynił w Chrystusie Jezusie Panie naszym,
Ephesians	Ef	56	3	12	W którym mamy bezpieczność i przystęp z ufaniem, przez wiarę jego.
Ephesians	Ef	56	3	13	Przetóż proszę, abyście nie ustawali w uciskach moich za was, która jest chwała wasza.
Ephesians	Ef	56	3	14	Dlatego klękam na kolana moje ku Ojcu Pana naszego Jezusa Chrystusa,
Ephesians	Ef	56	3	15	Z którego wszelkie ojcostwo na niebie i na ziemi jest nazywane,
Ephesians	Ef	56	3	16	Aby wam dał wedle bogactw chwały swéj, żebyście byli mocą utwierdzeni przez Ducha jego we wnętrznego człowieka,
Ephesians	Ef	56	3	17	Aby mieszkał Chrystus przez wiarę w sercach waszych: w miłości wkorzenieni i ugruntowani,
Ephesians	Ef	56	3	18	Żebyście mogli pojąć z wszystkimi świętymi, która jest szerokość i długość i wysokość i głębokość:
Ephesians	Ef	56	3	19	I poznać miłość Chrystusową przewyższającą naukę, abyście byli napełnieni wszelakiéj zupełności Bożéj.
Ephesians	Ef	56	3	20	A temu, który mocen jest wszystko daleko obficiéj uczynić, niż prosimy albo rozumiemy, wedle mocy, która w nas skutecznie robi:
Ephesians	Ef	56	3	21	Jemu chwała w kościele i w Chrystusie Jezusie na wszystkie rodzaje wieku wieków. Amen.
Ephesians	Ef	56	4	1	Proszę was tedy ja, więzień w Panu, abyście chodzili godnie powołaniu, któremeście powołani:
Ephesians	Ef	56	4	2	Z wszelaką pokorą i cichością, z cierpliwością, znosząc jeden drugiego w miłości,
Ephesians	Ef	56	4	3	Starając się, abyście zachowali jedność ducha w związce pokoju.
Ephesians	Ef	56	4	4	Jedno ciało i jeden duch, jako jesteście wezwani w jednéj nadziei wezwania waszego.
Ephesians	Ef	56	4	5	Jeden Pan, jedna wiara, jeden chrzest.
Ephesians	Ef	56	4	6	Jeden Bóg i Ojciec wszystkich, który jest nade wszystkie i po wszystkich i we wszystkich nas.
Ephesians	Ef	56	4	7	Lecz każdemu z nas dana jest łaska wedle miary daru Chrystusowego.
Ephesians	Ef	56	4	8	Dlatego mówi: Wstąpiwszy na wysokość, wiódł więźnie poimane, i dał dary ludziom.
Ephesians	Ef	56	4	9	A to, że wstąpił, cóż jest, jedno iż pierwéj był zstąpił do niższych części ziemie?
Ephesians	Ef	56	4	10	Który zstąpił, tenżeć jest, który téż wstąpił nad wszystkie niebiosa, aby napełnił wszystko.
Ephesians	Ef	56	4	11	I tenże dał niektóre Apostoly, a niektóre proroki, a drugie Ewangelisty, a inne pasterze i doktory:
Ephesians	Ef	56	4	12	Ku wykonaniu świętych, ku robocie posługowania, ku budowaniu ciała Chrystusowego,
Ephesians	Ef	56	4	13	Ażbyśmy się wszyscy zeszli w jedność wiary i poznania Syna Bożego, w męża doskonałego, w miarę wieku zupełności Chrystusowéj.
Ephesians	Ef	56	4	14	Abyśmy już nie byli dziećmi chwiejącemi się, i nie byli uniesieni od każdego wiatru nauki przez złość ludzką, przez chytrość na oszukanie błędu.
Ephesians	Ef	56	4	15	A czyniąc prawdę w miłości, żebyśmy rośli w nim we wszystkiem, który jest głowa, Chrystus,
Ephesians	Ef	56	4	16	Z którego wszystko ciało złożone i spojone będąc, przez wszystkie [1081]stawy dodawania wedle skuteczności podług miary każdego członka, czyni pomnożenie ciała ku zbudowaniu samego siebie w miłości.
Ephesians	Ef	56	4	17	To tedy powiadam i oświadczam się w Panu, abyście już nie chodzili jako i poganie chodzą, w próżności umysłu swego.
Ephesians	Ef	56	4	18	Ciemnościami zaćmiony mając rozum, oddaleni od żywota Bożego dla nieumiejętności, która w nich jest, dla zaślepienia serca ich,
Ephesians	Ef	56	4	19	Którzy przyszedłszy w rozpacz, udali samych siebie na niewstydliwość ku popełnieniu wszelakiéj nieczystości, ku łakomstwu.
Ephesians	Ef	56	4	20	Lecz wy nie takeście się Chrystusa nauczyli:
Ephesians	Ef	56	4	21	Jeźliżeście go jednak słuchali i w nim jesteście wyuczeni, (jako jest prawda w Jezusie).
Ephesians	Ef	56	4	22	Abyście złożyli według dawnego obcowania starego człowieka, który się psuje według żądz błędu.&nbsp
Ephesians	Ef	56	4	23	A odnówcie się duchem umysłu waszego:
Ephesians	Ef	56	4	24	I obleczcie się w nowego człowieka, który wedle Boga stworzony jest w sprawiedliwości i świętobliwości prawdy.
Ephesians	Ef	56	4	25	A przetóż złożywszy kłamstwo, mówcie każdy prawdę z bliźnim swoim; bo jesteście członkami jeden drugiego.
Ephesians	Ef	56	4	26	Gniewajcie się, a nie grzeszcie; słońce niechaj nie zapada na rozgniewanie wasze.
Ephesians	Ef	56	4	27	Nie dawajcie miejsca djabłu.
Ephesians	Ef	56	4	28	Który kradł, niechaj już nie kradnie; lecz raczej niech pracuje, robiąc rękoma swemi co jest dobrego, aby miał zkąd udzielić mającemu potrzebę.
Ephesians	Ef	56	4	29	Wszelka mowa zła niech z ust waszych nie pochodzi; ale jeżli która dobra ku zbudowaniu wiary, aby łaskę zjednała słuchającym.
Ephesians	Ef	56	4	30	A nie zasmucajcie Ducha Świętego Bożego, w którym zapieczętowani jesteście na dzień odkupienia.
Ephesians	Ef	56	4	31	Wszelaka gorzkość, i gniew i zagniewanie i wrzask i bluźnienie niech będzie odjęte od was z wszelaką złością.
Ephesians	Ef	56	4	32	Ale bądźcie łaskawi jedni przeciw drugim, miłosierni, odpuszczając jeden drugiemu, jako i Bóg w Chrystusie wam odpuścił.
Ephesians	Ef	56	5	1	Bądźcież tedy naśladowcami Bożymi, jako synowie najmilsi,
Ephesians	Ef	56	5	2	A chodźcie w miłości, jako i Chrystus umiłował nas i wydał samego siebie za nas obiatą i ofiarą Bogu na wonność wdzięczności.
Ephesians	Ef	56	5	3	A porubstwo i wszelka nieczystość, albo łakomstwo niechaj nie będzie ani pomieniono między wami, jako świętym przystoi.
Ephesians	Ef	56	5	4	Albo sprosność, albo głupia mowa, albo żartowanie, które do rzeczy nie należy, ale raczéj dziękowanie.
Ephesians	Ef	56	5	5	Bo to wiedzcie rozumiejąc, iż wszelki porubca, albo nieczysty, albo łakomiec, (co jest bałwochwalstwo,) nie ma dziedzictwa w królestwie Chrystusowem i Bożem.
Ephesians	Ef	56	5	6	Niechaj was nikt nie zwodzi próżnemi słowy; albowiem dlategoć przychodzi gniew Boży na syny niewierności.
Ephesians	Ef	56	5	7	Nie bądźcież tedy uczęstnikami ich.
Ephesians	Ef	56	5	8	Albowiemeście byli niekiedy ciemnością; lecz teraz światłością w Panu. Jako synowie światłości chodźcie.
Ephesians	Ef	56	5	9	Bo owoc światłości jest w wszelakiéj dobrotliwości i sprawiedliwości i prawdzie.
Ephesians	Ef	56	5	10	Doświadczając, co jest wdzięcznego Bogu:
Ephesians	Ef	56	5	11	A nie spółkujcie z uczynkami niepożytecznemi ciemności, ale raczéj strofujcie.
Ephesians	Ef	56	5	12	Albowiem co się od nich potajemnie dzieje, sromota i powiadać.
Ephesians	Ef	56	5	13	A wszystko, co bywa strofowano, od światłości bywa objawiono; bo wszystko, co objawiono bywa, jest światło.
Ephesians	Ef	56	5	14	Dlatego mówi: Wstań, który śpisz, i powstań zmartwych, a oświeci cię Chrystus.
Ephesians	Ef	56	5	15	Patrzcież tedy, bracia! jakobyście ostrożnie chodzili, nie jako niemądrzy, ale jako mądrzy,
Ephesians	Ef	56	5	16	Czas odkupując, iż dni złe są.
Ephesians	Ef	56	5	17	A przetóż nie bądźcie nieroztropnymi, ale rozumiejącymi, która jest wola Boża.
Ephesians	Ef	56	5	18	A nie upijajcie się winem, w którem jest nieczystota, ale bądźcie napełnieni Duchem świętym,
Ephesians	Ef	56	5	19	Rozmawiając sobie w Psalmiech i w pieśniach i w śpiewaniach duchownych, śpiewając i grając w sercach waszych Panu,
Ephesians	Ef	56	5	20	Dziękując zawsze za wszystko, w imię Pana naszego Jezusa Chrystusa Bogu i Ojcu,
Ephesians	Ef	56	5	21	Będąc poddanymi jedni drugim w bojaźni Chrystusowéj.
Ephesians	Ef	56	5	22	Żony niechaj będą poddane mężom swym, jako Panu;
Ephesians	Ef	56	5	23	Albowiem mąż jest głową żony, jako Chrystus jest głową kościoła: on Zbawicielem ciała jego.
Ephesians	Ef	56	5	24	Ale jako kościół poddany jest Chrystusowi, tak téż żony swoim mężom we wszystkiem.
Ephesians	Ef	56	5	25	Mężowie! miłujcie żony wasze, jako i Chrystus umiłował kościół i samego siebie wydał zań,
Ephesians	Ef	56	5	26	"Gniewajcie się, a nie grzeszcie," słońce niech nie zachodzi na rozgniewanie wasze.
Ephesians	Ef	56	5	27	A sam sobie wystawił kościół chwalebny, nie mający zmazy albo zmarszczku, alebo czego takowego; ale iżby był święty i niepokalany.
Ephesians	Ef	56	5	28	Tak i mężowie mają miłować żony swoje, jako swoje ciała. Kto miłuje żonę swoję, samego siebie miłuje.
Ephesians	Ef	56	5	29	Albowiem nigdy żaden ciała swego nie miał w nienawiści; ale je wychowa i ogrzewa, jako i Chrystus kościół.
Ephesians	Ef	56	5	30	Bo jesteśmy członkami ciała jego, z ciała jego i z kości jego.
Ephesians	Ef	56	5	31	Dlatego opuści człowiek ojca i matkę swoję i złączy się z żoną swoją. I będą dwoje w jednem ciele.
Ephesians	Ef	56	5	32	Sakrament to wielki jest: a ja mówię w Chrystusie i w kościele.
Ephesians	Ef	56	5	33	Wszakże i każdy z was z osobna niechaj miłuje żonę swoję jako siebie samego: a żona niech się boi męża swego.
Ephesians	Ef	56	6	1	Synowie! bądźcie posłuszni rodzicom waszym w Panu; bo to jest sprawiedliwa.
Ephesians	Ef	56	6	2	Czcij ojca twego i matkę twoję, (które jest pierwsze przykazanie z obietnicą),
Ephesians	Ef	56	6	3	Abyć się dobrze działo, i abyś był długowieczny na ziemi.
Ephesians	Ef	56	6	4	A wy ojcowie! nie pobudzajcie ku gniewowi synów waszych; ale je wychowywajcie w karności i w groźbie Pańskiéj.
Ephesians	Ef	56	6	5	Słudzy! posłuszni bądźcie panom wedle ciała z bojaźnią i ze drżeniem, w prostości serca waszego, jako Chrystusowi:
Ephesians	Ef	56	6	6	Nie na oko służąc, jakoby ludziom się podobając, ale jako słudzy Chrystusowi, czyniąc wolą Bożą z serca:
Ephesians	Ef	56	6	7	Z dobrą wolą służąc, jako Panu a nie ludziom:
Ephesians	Ef	56	6	8	Wiedząc, iż każdy, cokolwiek uczyni dobrego, to odniesie od Pana, choć niewolnik, choć wolny.
Ephesians	Ef	56	6	9	A wy panowie! tóż im czyńcie, odpuszczając groźby, wiedząc, iż i ich i wasz Pan jest w niebiesiech, a niemasz u niego względu na osoby.
Ephesians	Ef	56	6	10	Na ostatek bracia! zmacniajcie się w Panu i w sile mocy jego.
Ephesians	Ef	56	6	11	Obleczcie się w zupełną zbroję Bożą, abyście mogli stać przeciwko zasadzkom djabelskim.
Ephesians	Ef	56	6	12	Albowiem nie mamy biedzenia przeciw ciału i krwi, ale przeciwko książętom i władzom, przeciwko rządzcom świata tych ciemności, przeciwko duchownym złościom w niebiesiech.
Ephesians	Ef	56	6	13	A przetóż weźcie zupełną zbroję Bożą, abyście mogli sprzeciwić się w dzień zły i w wszystkiem doskonali stać.
Ephesians	Ef	56	6	14	Stójcież tedy, przepasawszy biodra wasze prawdą, a oblókłszy pancerz sprawiedliwości,
Ephesians	Ef	56	6	15	I obuwszy nogi w gotowość Ewangelii pokoju:
Ephesians	Ef	56	6	16	We wszystkiem biorąc tarczą wiary, którąbyście mogli wszystkie strzały ogniste złośliwego zgasić.
Ephesians	Ef	56	6	17	I przyłbicę zbawienia weźmijcie i miecz ducha, (które jest słowo Boże).
Ephesians	Ef	56	6	18	W każdej modlitwie i prośbie modląc się na każdy czas w duchu i w nim czując z wszelką ustawicznością i prośbą za wszystkie święte:
Ephesians	Ef	56	6	19	I za mię, aby mi była dana mowa w otworzeniu ust moich z dufnością, abym oznajmiał tajemnicę Ewangelii,
Ephesians	Ef	56	6	20	Dla któréj poselstwo sprawuję w łańcuchu, tak żebym o nie śmiały był, jako mi mówić potrzeba.
Ephesians	Ef	56	6	21	A iżbyście i wy wiedzieli, co się zemną dzieje, co czynię, wszystko wam oznajmi Tychikus, najmilszy brat i wierny sługa w Panie,
Ephesians	Ef	56	6	22	Któregom posłał do was na to samo, abyście wiedzieli, co się z nami dzieje, ażeby pocieszył serca wasze.
Ephesians	Ef	56	6	23	Pokój braciéj i miłość z wiarą od Boga Ojca i Pana Jezusa Chrystusa.
Ephesians	Ef	56	6	24	Łaska ze wszystkimi, którzy miłują Pana naszego Jezusa Chrystusa w nieskaziteluości. Amen. Przypisy
Philippians	Flp	57	1	1	Paweł i Tymotheusz, słudzy Jezusa Chrystusa, wszystkim świętym w Chrystusie Jezusie, którzy są w Philipiech z biskupy i dyakonami.
Philippians	Flp	57	1	2	Łaska wam i pokój od Boga, Ojca naszego, i Pana Jezusa Chrystusa.
Philippians	Flp	57	1	3	Dziękuję Bogu memu w każdem przypominaniu was,
Philippians	Flp	57	1	4	Zawżdy we wszelkich prośbach moich za wszystkich was modlitwę z weselem,
Philippians	Flp	57	1	5	Za spółeczność waszę w Ewangelii Chrystusowéj od pierwszego dnia aż dotąd.
Philippians	Flp	57	1	6	Mając ufność o tem samem, iż który począł w was dobrą sprawę, wykona aż do dnia Chrystusa Jezusa.
Philippians	Flp	57	1	7	Jakoż jest słuszna, abych ja to rozumiał o was wszystkich dlatego, iż was mam w sercu i w więzieniu mojem i w obronie i w utwierdzaniu Ewangelii, że wy wszyscy towarzysze jesteście wesela mego.
Philippians	Flp	57	1	8	Albowiem świadkiem mi jest Bóg, jako pragnę was wszystkich we wnętrznościach Jezusa Chrystusa.
Philippians	Flp	57	1	9	I o to proszę, aby miłość wasza więcéj a więcéj obfitowała w umiejętności i we wszelakiem zrozumieniu,
Philippians	Flp	57	1	10	Abyście doświadczali, co jest pożyteczniejszego, żebyście byli szczerymi i bez obrażenia na dzień Chrystusów,
Philippians	Flp	57	1	11	Napełnieni owocu sprawiedliwości przez Jezusa Chrystusa, ku sławde i chwale Bożéj.
Philippians	Flp	57	1	12	A chcę, bracia! abyście wiedzieli, iż to, co się ze mną dzieje, więcéj się obróciło ku pomnożeniu Ewangelii,
Philippians	Flp	57	1	13	Tak, iż też okowy moje wiadome są w Chrystusie po wszystkim pałacu i u wszystkich inszych.
Philippians	Flp	57	1	14	I więcéj z braciéj w Panie, dufając okowom moim, obficiéj śmieli bez bojaźni słowo Boże opowiadać.
Philippians	Flp	57	1	15	I dla zazdrości i sporu: a niektórzy téż z dobrej woli Chrystusa opowiadają.
Philippians	Flp	57	1	16	Inni z miłości, wiedząc, iżem jest postano wion ku obronie Ewangelii.
Philippians	Flp	57	1	17	A drudzy z sporu Chrystusa opowiadają nieszczerze, mniemając, iż przydawają ucisku okowom moim,
Philippians	Flp	57	1	18	Bo cóż? By jedno wszelkim sposobem, bądź z okazyi, bądź po prawdzie Chrystus był opowiadan, i w tem się weselę, ale i weselić się będę.
Philippians	Flp	57	1	19	Bowiem, iż mi to wynidzie ku zbawieniu za waszą modlitwą i dodawaniem Ducha Jezusa Chrystusa,
Philippians	Flp	57	1	20	Według oczekiwania i nadzieje mojéj, iż się w niwczem nie zawstydzę, ale z wszelakiem bezpieczeństwem jako zawsze i teraz wielce będzie wsławion Chrystus w ciele mojem, choć przez żywot, choć przez śmierć.
Philippians	Flp	57	1	21	Albowiem mnie żyć jest Chrystus, a umrzeć zysk.
Philippians	Flp	57	1	22	A jeźliż żywym być w ciele, to mi jest owocem pracy, nie wiem, cobym obrać miał.
Philippians	Flp	57	1	23	Jestem ściśnion ze dwojga: pragnienie mając, rozwiązanym być i być z Chrystusem, bardzo daleko lepiéj.
Philippians	Flp	57	1	24	Ale zostać w ciele, potrzebna dla was.
Philippians	Flp	57	1	25	A o tem ufność mając, wiem, iż zostanę i zetrwam wszystkim wam ku waszemu pomnożeniu i weselu wiary,
Philippians	Flp	57	1	26	Aby obfitowało przechwalanie wasze w Chrystusie Jezusie we mnie, przez moje przybycie zaś do was.
Philippians	Flp	57	1	27	Tylko się sprawujcie godnie Ewangelii Chrystusowéj, abym chociaż gdy przybędę i oglądam was, chociaż w niebytności słyszał o was, iż stoicie w jednym duchu, jednomyślni, wespół pracując około wiary Ewangelii:
Philippians	Flp	57	1	28	A niwczem nie bądźcie ustraszeni od przeciwników, co onym jest przyczyną zginienia, a wam zbawienia, i to od Boga,
Philippians	Flp	57	1	29	Iż wam darowano jest dla Chrystusa, nie tylko abyście weń wierzyli, ale iżbyście też dla niego cierpieli,
Philippians	Flp	57	1	30	Tóż potykanie mając, jakieście i widzieli we mnie, i terazeście o mnie słyszeli.
Philippians	Flp	57	2	1	Jeźli tedy które pocieszenie w Chrystusie, jeźli które ucieszenie miłości,
Philippians	Flp	57	2	2	Napełńcie wesele moje, abyście tóż rozumieli, tęż miłość mając, jednomyślni, jednoż rozumiejąc:
Philippians	Flp	57	2	3	Nie przez sprzeczanie, ani przez próżną chwałę, ale w pokorze jeden drugiego mając za wyższego nad się.
Philippians	Flp	57	2	4	Nie upatrując każdy, co swego jest, ale tego, co drugich, co i w Chrystusie Jezusie.
Philippians	Flp	57	2	5	Albowiem to w sobie czujcie, co i w Chrystusie Jezusie.
Philippians	Flp	57	2	6	Który będąc w postaci Bożéj, nie poczytał za drapieztwo, że był równym Bogu;
Philippians	Flp	57	2	7	Ale wyniszczył samego siebie, przyjąwszy postać sługi, stawszy się na podobieństwo ludzi, i postawą naleziony jako człowiek.
Philippians	Flp	57	2	8	Sam się poniżył, stawszy się posłusznym aż do śmierci, a śmierci krzyżowej.
Philippians	Flp	57	2	9	Dlaczego i Bóg wywyższył go, i darował mu imię, które jest nad wszelakie imię,
Philippians	Flp	57	2	10	Aby na imię Jezusowe wszelkie kolano klękało niebieskich, ziemskich i podziemnych.
Philippians	Flp	57	2	11	A iżby wszelkie język wyznawał, iż Pan Jezus Chrystus jest w chwale Boga Ojca.
Philippians	Flp	57	2	12	Przetóż najmilsi moi! (jakoście zawsze posłuszni byli), nietylko jako przy mojéj bytności, ale teraz daleko więcéj w niebytności mojéj, z bojaźnią i ze drżeniem zbawienie wasze sprawujcie.
Philippians	Flp	57	2	13	Albowiem Bóg jest, który sprawuje w was i chcieć i wykonać wedle dobréj woléj.
Philippians	Flp	57	2	14	A wszystko czyńcie krom szemrania i wahania, abyście byli bez przygany, i szczerzy synowie Boży bez naganienia w pośrodku narodu złego i przewrotnego, między którymi świecicie jako światła na świecie,
Philippians	Flp	57	2	15	Zachowywając słowo żywota ku przechwalaniu mojemu na dzień Chrystusów, iżem darmo nie bieżał, anim darmo pracował.
Philippians	Flp	57	2	16	Ale choć mię i zarzeżą na ofiarę i posługowanie wiary waszéj, weselę się i pomagam wszystkim wam wesela.
Philippians	Flp	57	2	17	Az tegoż i wy się weselcie i pomagajcie mi wesela.
Philippians	Flp	57	2	18	A spodziewam się w Panu Jezusie, iż rychło Tymotheusza poślę do was, abym i ja był dobréj myśli, dowiedziawszy się, co się z wami dzieje.
Philippians	Flp	57	2	19	Albowiem nie mam żadnego tak jednomyślnego, któryby się z szczeréj miłości o was pieczołował.
Philippians	Flp	57	2	20	Bo wszyscy, co ich jest, szukają, nie co jest Jezusa Chrystusa.
Philippians	Flp	57	2	21	A doświadczenie jego poznajcie, iż jako syn ojcu ze mną służył w Ewangelii.
Philippians	Flp	57	2	22	Spodziewam się tedy, iż tego do was poślę, skoro obaczę, co się ze mną dzieje.
Philippians	Flp	57	2	23	Ale dufam w Panie, iż i sam rychło do was przybędę.
Philippians	Flp	57	2	24	A rozumiałem za potrzebną, posłać do was Epaphrodyta, brata i pomocnika i spółbojownika mego, a i sługę w potrzebie mojéj;
Philippians	Flp	57	2	25	Albowiem pragnął was wszystkich i frasował się dlatego, żeście byli słyszeli, że chorował.
Philippians	Flp	57	2	26	Bo iście chorował aż do śmierci; ale Bóg zmiłował się nad nim; a nie tylko nad nim, ale też nademną, iżbym nie miał smutku na smutek.
Philippians	Flp	57	2	27	Tem rychléj tedy posłałem go, abyście go ujrzawszy, zaś się weselili, a jabym był bez smutku.
Philippians	Flp	57	2	28	Przyjmijcie go tedy w Panu z wszelakiem weselem, a takowe we czci miejcie;
Philippians	Flp	57	2	29	Bo dla sprawy Chrystusowéj przyszedł aż do śmierci, wydawszy duszę swoję, aby wypełnił to, czego z was nie dostawało do posługi mojéj.
Philippians	Flp	57	2	30	staczając tę samą walkę, jaką i widzieliście we mnie i teraz usłyszeliście o mnie.
Philippians	Flp	57	3	1	Na ostatek, bracia moi! weselcie się w Panu. Tóż wam pisać, mnieć nie ciężko, a wam potrzebno.
Philippians	Flp	57	3	2	Patrzcie na psy, patrzcie na złe robotniki, upatrujcie porzezanie.
Philippians	Flp	57	3	3	Albowiem my jesteśmy obrzezaniem, którzy duchem służymy Bogu, i chlubimy się w Chrystusie Jezusie, a nie w ciele ufność mamy.
Philippians	Flp	57	3	4	Aczkolwiek ja mam ufanie i w ciele. Jeźli kto inszy zda się ufać w ciele, więcéj ja.
Philippians	Flp	57	3	5	Obrzezany ósmego dnia, z narodu Izraelskiego, z pokolenia Benjamin, Hebrejczyk z Hebrejczyków, wedle zakonu Pharyzeusz:
Philippians	Flp	57	3	6	Według żarliwości prześladując kościół Boży, według sprawiedliwości, która jest w zakonie, obcując bez przygany.
Philippians	Flp	57	3	7	Ale co mi było zyskiem, tom poczytał dla Chrystusa być szkodą.
Philippians	Flp	57	3	8	Owszem poczytam wszystko za szkodę dla wysokiego poznania Jezusa Chrystusa, Pana mego, dla któregom wszystkiego postradał, i mam sobie za gnój, abym Chrystusa zyskał:
Philippians	Flp	57	3	9	I był nalezion w nim, nie mając sprawiedliwości mojéj, która jest z zakonu; ale tę, która jest z wiary Chrystusa Jezusa, która z Boga jest sprawiedliwość przez wiarę,
Philippians	Flp	57	3	10	Żebym go poznał i moc zmartwychwstania jego i społeczność utrapienia jego, przypodobany śmierci jego,
Philippians	Flp	57	3	11	Jeźlibym jako zabieżał ku powstaniu, które jest z martwych.
Philippians	Flp	57	3	12	Nie iżbym już wziął, albo już doskonałym był; ale gonię, jeźlibym jako uchwycił, wczemem i uchwycony jest od Chrystusa Jezusa.
Philippians	Flp	57	3	13	Bracia! jaćnie rozumiem, iżbych i uchwycił; lecz jedno czynię, że tego, co nazad jest, zapamiętywając, a do tego wprzód wyciągając się,
Philippians	Flp	57	3	14	Bieżę do kresu ku zakładu wysokiego wezwania Bożego w Chrystusie Jezusie.
Philippians	Flp	57	3	15	Którzyśmykolwiek tedy doskonali, to rozumiejmy; a jeźli co inaczéj rozumiecie, i to wam Bóg objawi.
Philippians	Flp	57	3	16	Wszakóż do czegośmy przyszli, abyśmy tóż rozumieli, i w temże prawidle trwajmy.
Philippians	Flp	57	3	17	Bądźcie naśladowcami moimi, bracia! a upatrujcie te, którzy tak chodzą, jako macie wzór nasz.
Philippians	Flp	57	3	18	Boć wiele ich chodzi, którem wam często opowiadał, (a teraz i płacząc powiadam), nieprzyjaciele krzyża Chrystusowego:
Philippians	Flp	57	3	19	Których koniec zatracenie, których Bóg jest brzuch, i chwała w sromocie ich, którzy ziemskie rzeczy miłują.
Philippians	Flp	57	3	20	A nasze obcowanie jest w niebiesiech, zkąd też Zbawiciela oczekiwamy, Pana naszego Jezusa Chrystusa,
Philippians	Flp	57	3	21	Który przemieni ciało podłości naszéj przypodobane ciału jasności swojéj wedle skuteczności, którą téż wszystko podbić sobie może.
Philippians	Flp	57	4	1	A tak, bracia moi najmilsi i wielce pożądani! wesele moje i korono moja! tak stójcie w Panu, najmilsi!
Philippians	Flp	57	4	2	Ewodyi żądam, i Syntychi proszę, aby tóż rozumiały w Panu.
Philippians	Flp	57	4	3	A proszę i ciebie, towarzyszu prawdziwy! pomagaj tym, które w Ewangelii społu zemną pracowały, z Klementem i z innymi pomocniki moimi, których imiona są w księgach żywota.
Philippians	Flp	57	4	4	Weselcie się zawsze w Panu; powtóre mówię: weselcie się.
Philippians	Flp	57	4	5	Skromność wasza niech będzie wiadoma wszystkim ludziom: Pan blizko jest.
Philippians	Flp	57	4	6	Nie troszczcież się niocz; ale we wszelkiej modlitwie i prośbie z dziękowaniem niech żądania wasze będą u Boga oznajmione.
Philippians	Flp	57	4	7	A pokój Boży, który przewyższa wszelki zmysł, niechaj strzeże serc waszych i myśli waszych w Chrystusie Jezusie.
Philippians	Flp	57	4	8	Na ostatek bracia! cokolwiek jest prawdziwego, cokolwiek wstydliwego, cokolwiek sprawiedliwego, cokolwiek świętego, cokolwiek przyjemnego, cokolwiek dobréj sławy: jeźli która cnota, jeźli która chwała karności, to obmyślajcie.
Philippians	Flp	57	4	9	Czegoście się téż nauczyli i przyjęli i słyszeli i widzieliście we mnie, to czyńcie, a Bóg pokoju będzie z wami.
Philippians	Flp	57	4	10	A uweseliłem się wielce w Panu, iżeście wżdy kiedy znowu zakwitnęli starać się o mnie, jakoż i staraliście się, aleście zabawieni byli.
Philippians	Flp	57	4	11	Nie mówię, jakoby dla niedostatku; albowiem nauczyłem się ja przestawać, w czemem jest.
Philippians	Flp	57	4	12	Umiem i uniżać się, umiem i obfitować (wszędy i w wszem jestem wyćwiczony) i nasyconym być, łaknąć i obfitować i niedostatek cierpieć.
Philippians	Flp	57	4	13	Wszystko mogę w tym, który mię umacnia.
Philippians	Flp	57	4	14	Wszakże dobrzeście uczynili, użyczywszy uciskowi mojemu.
Philippians	Flp	57	4	15	A wiecie i wy Philipensowie, iż na początku Ewangelii, gdym wyszedł z Macedonii, żaden mi kościół nie spółkował zemną w rachunku, datku i wziętku, jedno wy sami:
Philippians	Flp	57	4	16	Ponieważ i do Thessaloniki raz i dwa posłaliście mi na potrzeby.
Philippians	Flp	57	4	17	Nie iżbym szukał datku; ale szukam owocu, któryby obfitował na liczbie waszéj.
Philippians	Flp	57	4	18	I mam wszystko i obfituję; jestem napełnion, wziąwszy od Epaphrodyta, coście posłali, wonność wdzięczności, ofiarę przyjemną, Bogu miłą.
Philippians	Flp	57	4	19	A Bóg mój niechaj napełni wszelkie żądanie wasze według bogactw swoich, w chwale, w Chrystusie Jezusie.
Philippians	Flp	57	4	20	A Bogu i Ojcu naszemu chwała na wieki wieków. Amen.
Philippians	Flp	57	4	21	Pozdrówcie każdego świętego w Chrystusie Jezusie.
Philippians	Flp	57	4	22	Pozdrawiają was bracia, którzy są zemną. Pozdrawiają was wszyscy święci: a zwłaszcza, którzy są z Cesarskiego domu.
Philippians	Flp	57	4	23	Łaska Pana naszego Jezusa Chrystusa z duchem waszym. Amen. Przypisy
Colossians	Kol	58	1	1	Paweł, Apostoł Jezusa Chrystusa przez wolą Bożą, i Tymotheusz brat
Colossians	Kol	58	1	2	Tym, którzy są w Kolossiech świętym, i wiernéj braciéj w Chrystusie Jezusie.
Colossians	Kol	58	1	3	Łaska wam i pokój od Boga, Ojca naszego, i Pana Jezusa Chrystusa. Dziękujemy Bogu i Ojcu Pana naszego Jezusa Chrystusa, zawsze modląc się za was,
Colossians	Kol	58	1	4	Usłyszawszy wiarę waszę w Chrystusie Jezusie i miłość, którą macie ku wszystkim świętym.
Colossians	Kol	58	1	5	Dla nadzieje, która jest wam odłożona w niebie, którąście słyszeli w słowie prawdy Ewangelii,
Colossians	Kol	58	1	6	Która przyszła do was, jako i na wszystkim świecie jest i owoc przynosi i pomnaża się jako i w was, ode dnia tego, któregoście usłyszeli i poznali łaskę Bożą w prawdzie.
Colossians	Kol	58	1	7	Jakoście się nauczyli od Epaphra, najmilszego spółsługi naszego, który jest wiernym sługą Chrystusa Jezusa dla was,
Colossians	Kol	58	1	8	Który też nam oznajmił miłość waszę w duchu.
Colossians	Kol	58	1	9	Dlatego i my ode dnia, któregośmy usłyszeli, nie przestawamy za was się modlić i prosić, abyście byli napełnieni znajomości woli jego we wszelakiéj mądrości i wyrozumieniu duchownem,
Colossians	Kol	58	1	10	Abyście chodzili godnie, Bogu we wszem się podobając, w każdym uczynku dobrym owoc przynosząc i rosnąc w znajomości Bożéj,
Colossians	Kol	58	1	11	Umocnieni wszelaką mocą według możności jasności jego, we wszelakiéj cierpliwości i nieskwapliwości z weselem:
Colossians	Kol	58	1	12	Dziękując Bogu Ojcu, który nas godnymi uczynił działu dziedzictwa świętych w światłości,
Colossians	Kol	58	1	13	Który nas wyrwał z mocy ciemności i przeniósł w królestwo Syna umiłowania swego,
Colossians	Kol	58	1	14	W którym mamy odkupienie przez krew jego, odpuszczenie grzechów,
Colossians	Kol	58	1	15	Który jest obrazem Boga niewidzialnego, pierworodny wszego stworzenia.
Colossians	Kol	58	1	16	Albowiem w nim wszystkie rzeczy są, stworzone na niebie i na ziemi, widzialne i niewidzialne, choć trony, choć państwa, choć księztwa, choć zwierzchności, wszystko przezeń i w nim jest stworzono.
Colossians	Kol	58	1	17	A on jest przed wszystkimi, a wszystko w nim stoi.
Colossians	Kol	58	1	18	I on jest głową ciała kościoła, który jest początkiem pierworodnym z umarłych, aby on był między wszystkimi, przodkowanie mając.
Colossians	Kol	58	1	19	Bo w nim upodobało się, aby wszystka zupełność mieszkała,
Colossians	Kol	58	1	20	A żeby przezeń pojednało się wszystko, z nim uspokoiwszy przez krew krzyża jego, bądź co na ziemi, bądź co w niebiesiech jest.
Colossians	Kol	58	1	21	I was, którzyście niekiedy byli oddaleni i nieprzyjaciele umysłem w złośliwych uczynkach,
Colossians	Kol	58	1	22	I teraz pojednał w ciele ciała swego przez śmierć, aby was wystawił święte i niepokalane i nienaganione przed sobą:
Colossians	Kol	58	1	23	Jeźli jedno trwacie w wierze ugruntowani i stateczni, a nie poruszeni od nadzieje Ewangelii, którąście słyszeli, która opowiadana jest wszelkiemu stworzeniu, które jest pod niebiem, której ja Paweł stałem się sługą.
Colossians	Kol	58	1	24	Który się teraz raduję w utrapieniach za was i wypełniam to, czego nie dostawa utrapieniom Chrystusowym, w ciele mojem za ciało jego, które jest kościół.
Colossians	Kol	58	1	25	Którego stałem się ja sługą wedle szafowania Bożego, które mi jest dane do was, abych wypełniał słowo Boże:
Colossians	Kol	58	1	26	Tajemnicę, która była zakryta od wieków i od rodzajów, a teraz oznajmiona jest świętym jego.
Colossians	Kol	58	1	27	Którym chciał Bóg znajome uczynić bogactwa chwały tej tajemnice między pogany, która jest Chrystus, między wami nadzieja chwały.
Colossians	Kol	58	1	28	Którego my przepowiadamy, upominając każdego człowieka i nauczając każdego człowieka we wszelakiéj mądrości, abyśmy wystawili każdego człowieka doskonałym w Chrystusie Jezusie,
Colossians	Kol	58	1	29	W czem i pracuję, bojując według skuteczności jego, którą we mnie potężnie sprawuje.
Colossians	Kol	58	2	1	Albowiem chcę, abyście wiedzieli, jakie staranie mam o was i o tych, którzy są w Laodycei, i którzykolwiek nie widzieli oblicza mego w ciele,
Colossians	Kol	58	2	2	Aby pocieszone były serca ich, spoiwszy się w miłości, i ku wszelkim bogactwom zapełności wyrozumienia, ku poznaniu tajemnice Boga Ojca i Chrystusa Jezusa,
Colossians	Kol	58	2	3	W którym skryte są wszystkie skarby mądrości i umiejętności.
Colossians	Kol	58	2	4	A to powiadam, aby was nikt nie podszedł przez wyniosłość mowy.
Colossians	Kol	58	2	5	Bo aczkolwiek ciałem odległy jestem, ale duchem jestem z wami, weseląc się i widząc porządek wasz i utwierdzenie téj, która jest w Chrystusie, wiary naszéj.
Colossians	Kol	58	2	6	Jakoście tedy przyjęli Jezusa Chrystusa Pana, w nim chodźcie,
Colossians	Kol	58	2	7	Wkorzenieni i wybudowani w nim i umocnieni wiarą, jakoście się téż nauczyli, obfitując w nim w dziękczynieniu.
Colossians	Kol	58	2	8	Patrzcie, by kto was nie oszukał przez filozofią, i próżne omamienie wedle ustawy ludzkiéj, podług elementów świata, a nie według Chrystusa:
Colossians	Kol	58	2	9	Gdyż w nim mieszka wszystka zupełność Bóstwa cieleśnie.
Colossians	Kol	58	2	10	I jesteście w nim napełnieni, który jest głową wszelkiego księztwa i zwierzchności,
Colossians	Kol	58	2	11	W którym i obrzezani jesteście obrzezaniem nie ręką uczynionem: w zewleczeniu ciała cielesnego, w obrzezaniu Chrystusowem,
Colossians	Kol	58	2	12	Pogrzebieni z nim w chrzcie: w którymeście téż powstali przez [1089]wiarę skuteczności Boga, który go wzbudził z martwych.
Colossians	Kol	58	2	13	I was, gdyście byli umarli w grzechach i w odrzezku ciała waszego, spół ożywił z nim, darowawszy wam wszystkie grzechy,
Colossians	Kol	58	2	14	Zmazawszy, który był przeciwko nam cyrograf dekretu, który był nam przeciwny, i ten zniósł z pośrodku, przybiwszy go do krzyża:
Colossians	Kol	58	2	15	I złupiwszy księztwa i zwierzchności, wywiódł na widok śmiele, jawnie tryumf z nich czyniąc sam przez się.
Colossians	Kol	58	2	16	Niechaj że was tedy nikt nie sądzi w pokarmie, albo w piciu, albo w części dnia świętego, albo w nowiu, albo szabbatów,
Colossians	Kol	58	2	17	Które są cieniem rzeczy przyszłych, a ciało Chrystusowe.
Colossians	Kol	58	2	18	Niechaj was nikt nie zwodzi, chcąc przez pokorę i nabożeństwo Aniołów, czego nie widział, chodząc, próżno nadęty zmysłem ciała swego:
Colossians	Kol	58	2	19	A nie trzymając się głowy, z którego wszystko ciało przez spojenia i związania zrządzone i spoinie złączone, rośnie na pomnożenie Boże.
Colossians	Kol	58	2	20	Jeźliście tedy umarli z Chrystusem od elementów tego świata, przeczże jeszcze jakoby żywiąc na świecie stanawiacie?
Colossians	Kol	58	2	21	„Nie dotykajcie się, ani kosztujcie, ani ruszajcie“:
Colossians	Kol	58	2	22	Co wszystko jest ku skażeniu samem używaniem, wedle przykazań i nauk ludzkich,
Colossians	Kol	58	2	23	Które mają pozór mądrości w zaboboniech i w upokorzeniu i w niefolgowaniu ciału, nie w czci jakiéj ku nasyceniu ciała.
Colossians	Kol	58	3	1	Przeto, jeźliście spół powstali z Chrystusem, co wzgórę jest, szukajcie, gdzie Chrystus jest na prawicy Bożéj siedzący.
Colossians	Kol	58	3	2	Co wzgórę jest, miłujcie, nie co na ziemi.
Colossians	Kol	58	3	3	Albowiemeście umarli: i żywot wasz skryty jest z Chrystusem w Bogu,
Colossians	Kol	58	3	4	Gdy się Chrystus, żywot nasz, okaże, tedy i wy z nim okażecie się w chwale.
Colossians	Kol	58	3	5	Umartwiajcie tedy członki wasze, które są na ziemi, porubstwo, nieczystotę, wszeteczeństwo, złą pożądliwość i łakomstwo, które jest bałwochwalstwem,
Colossians	Kol	58	3	6	Dla których przychodzi gniew Boży na syny niewierności.
Colossians	Kol	58	3	7	W którycheście i wy niekiedy chodzili, gdyście żyli w nich.
Colossians	Kol	58	3	8	Lecz teraz złóżcie i wy wszystko: gniew, rozgniewanie, złość, bluźnierstwo, szkaradną mowę z ust waszych.
Colossians	Kol	58	3	9	Nie kłamajcie jedni drugim: zwlókłszy z siebie starego człowieka z uczynkami jego,
Colossians	Kol	58	3	10	A oblókłszy nowego tego, który się odnawia w poznanie podług wyobrażenia tego, który go stworzył.
Colossians	Kol	58	3	11	Gdzie niemasz poganina i Żyda, obrzezania i odrzezku, barbarzyna i Tatarzyna, niewolnika i wolnego; ale wszystko i we wszech Chrystus.
Colossians	Kol	58	3	12	Przyobleczcież się tedy (jako wybrani Boży, święci i umiłowani) we wnętrzności miłosierdzia, w dobrotliwość, w pokorę, w cichość, w cierpliwość.
Colossians	Kol	58	3	13	Jedni drugich znosząc i odpuszczając sobie, jeźli kto ma skargę przeciw komu: jako i Pan odpuścił wam, tak i wy.
Colossians	Kol	58	3	14	A nad to wszystko miejcie miłość, która jest związką doskonałości.
Colossians	Kol	58	3	15	A pokój Chrystusów niech przewyższa w sercach waszych, ku któremu téż wezwani jesteście w jednem ciele, a wdzięczni bądźcie.
Colossians	Kol	58	3	16	Słowo Chrystusowe niechaj mieszka w was obficie z wszelaką mądrością, nauczając i sami siebie napominając przez Psalmy i pieśni i śpiewania duchowne, w łasce śpiewając w sercach waszych Bogu.
Colossians	Kol	58	3	17	Wszystko, cokolwiek czynicie w słowie albo w uczynku, wszystko w imię Pana Jezusa Chrystusa, dziękując Bogu i Ojcu przezeń.
Colossians	Kol	58	3	18	Żony bądźcie poddane mężom, jako ma być, w Panu.
Colossians	Kol	58	3	19	Mężowie! miłujcie żony wasze, a nie bądźcie gorzkimi przeciwko nim.
Colossians	Kol	58	3	20	Synowie! posłuszni bądźcie rodzicom we wszystkiem; albowiem się to podoba w Panu.
Colossians	Kol	58	3	21	Ojcowie! nie pobudzajcie ku rozgniewaniu synów waszych, aby się małego serca nie stawali.
Colossians	Kol	58	3	22	Słudzy! bądźcie posłuszni we wszystkiem panom wedle ciała, nie służąc na oko, jakoby ludziom się podobając, ale w szczerości serca, Boga się bojąc.
Colossians	Kol	58	3	23	Cokolwiek czynicie, z serca czyńcie, jako Panu, a nie ludziom,
Colossians	Kol	58	3	24	Wiedząc, iż od Pana weźmiecie odpłatę dziedzictwa. Panu Chrystusowi służcie.
Colossians	Kol	58	3	25	Bo który krzywdę czyni, odniesie to, co niesłusznie uczynił, a niemasz względu na osoby u Boga.
Colossians	Kol	58	4	1	Panowie! co sprawiedliwego i słusznego jest, czyńcie sługom, wiedząc, że i wy macie Pana w niebie.
Colossians	Kol	58	4	2	W modlitwie trwajcie, czujni będąc na niéj z dziękczynieniem.
Colossians	Kol	58	4	3	Modląc się społecznie i za nas, aby nam Bóg otworzył drzwi mowy ku opowiadaniu tajemnice Chrystusowéj, (dla której też jestem związany),
Colossians	Kol	58	4	4	Abych ją oznajmiał jako potrzeba, abym mówił,
Colossians	Kol	58	4	5	W mądrości się obchodźcie z tymi, którzy są obcy, czas odkupując.
Colossians	Kol	58	4	6	Mowa wasza zawsze w przyjemności niech będzie solą posolona, abyście wiedzieli, jako macie każdemu odpowiedzieć.
Colossians	Kol	58	4	7	Co się zemną dzieje, wszystko wam oznajmi Tychikus, najmilszy brat i wierny sługa i spółsługa w Panu,
Colossians	Kol	58	4	8	Któregom posłał do was na to samo, aby się wywiedział, co się dzieje z wami, i pocieszył serca wasze,
Colossians	Kol	58	4	9	Z Onezymem, najmilszjym i wiernym bratem, który jest z was. Wszystko wam oznajmią, co się tu dzieje.
Colossians	Kol	58	4	10	Pozdrawia was Arystarchus, który jest spółwięzień mój, i Marek, ciotczony brat Barnabaszów, o którym wzięliście rozkazanie. Jeźliby przyszedł do was, przyjmijcie go.
Colossians	Kol	58	4	11	I Jezus, którego zowią Justem: którzy są z obrzezania. Ci sami są pomocnicy moi w królestwie Bożem, którzy mnie byli pociechą.
Colossians	Kol	58	4	12	Pozdrawia was Epaphras, który z was jest, sługa Chrystusa Jezusa, zawsze pieczołujący się o was w modlitwach, abyście stali doskonałymi i pełnymi we wszelakiej woli Bożéj.
Colossians	Kol	58	4	13	Bo daję mu świadectwo, że ma wielką pracą o was i o tych, którzy są w Laodycei, i którzy w Hierapolu.
Colossians	Kol	58	4	14	Pozdrawia was Łukasz, lekarz najmilszy, i Demas.
Colossians	Kol	58	4	15	Pozdrówcie bracią, którzy są w Laodycei, i Nymphasa i zgromadzenie, które jest w domu jego.
Colossians	Kol	58	4	16	A gdy u was przeczytan będzie ten list, uczyńcie, aby też czytany był w kościele Laodyceńskim: a iżebyście ten, który Laodycensów jest, wyczytali.
Colossians	Kol	58	4	17	A powiedzcie Archipowi: Doglądaj posługowania, któreś wziął w Panu, abyś je wypełniał.
Colossians	Kol	58	4	18	Pozdrowienie ręką moją Pawłową. Pamiętajcie na okowy moje. Łaska z wami. Amen. Przypisy
1 Thessalonians	1 Tes	59	1	1	Paweł i Sylwan i Tymotheusz kościołowi Thessaloniczan w Bogu Ojcu i w Panu Jezusie Chrystusie:
1 Thessalonians	1 Tes	59	1	2	Łaska wam i pokój. Dziękujemy Bogu zawsze za was wsystkie, wspominając was w modlitwach naszych bez przestanku,
1 Thessalonians	1 Tes	59	1	3	Pamiętając na dzieło wiary waszéj i pracę i miłość i cierpliwość nadzieje Pana naszego Jezusa Chrystusa, przed Bogiem i Ojcem naszym,
1 Thessalonians	1 Tes	59	1	4	Wiedząc, bracia umiłowani od Boga! o wybraniu waszem,
1 Thessalonians	1 Tes	59	1	5	Iż Ewangelia nasza nie była do was tylko w mowie, ale i w mocy i w Duchu Świętym i w zupełności wielkiéj: jako wiecie, jakimiśmy byli między wami dla was.
1 Thessalonians	1 Tes	59	1	6	A wy staliście się naśladowcami naszymi i Pańskimi: przyjąwszy słowo w wielkiem uciśnieniu, z weselem Ducha Świętego,
1 Thessalonians	1 Tes	59	1	7	Tak, iżeście się stali wzorem wszystkim wierzącym w Macedonii i w Achai.
1 Thessalonians	1 Tes	59	1	8	Albowiem od was rozsławiona jest mowa Pańska, nie tylko w Macedonii i w Achai; ale na wszelkiem miejscu wiara wasza, która jest ku Bogu, rozeszła się tak, iż nam nie trzeba nic mówić.
1 Thessalonians	1 Tes	59	1	9	Bo sami o nas opowiadają, jakieśmy wejście do was mieli: i jakoście się nawrócili do Boga od bałwanów, abyście służyli Bogu żywemu i prawdziwemu,
1 Thessalonians	1 Tes	59	1	10	I oczekiwali Syna jego z niebios, (którego wzbudził z martwych), Jezusa, który nas wyrwał od gniewu przyszłego.
1 Thessalonians	1 Tes	59	2	1	Albowiem sami wiecie, bracia! o naszem wejściu do was, iż nie próżne było;
1 Thessalonians	1 Tes	59	2	2	Ale przedtem ucierpiawszy i zelżeni będąc (jako wiecie) w Philipiech, dufnościeśmy mieli mówić do was w Bogu naszym Ewangelią Bożą z wielkiem staraniem.
1 Thessalonians	1 Tes	59	2	3	Albowiem napominanie nasze nie z obłędliwości, ani z nieczystości, ani w zdradzie;
1 Thessalonians	1 Tes	59	2	4	Ale jakośmy doświadczeni byli od Boga, żeby nam była zwierzona Ewangelia, tak mówimy, nie jako się ludziom podobając, ale Bogu, który doświadcza serc naszych.
1 Thessalonians	1 Tes	59	2	5	Albowiem nigdyśmy nie byli w mowie pochlebstwa, jako wiecie, ani w okazyi łakomstwa; Bóg świadek jest.
1 Thessalonians	1 Tes	59	2	6	Ani szukając chwały od ludzi, ani od was, ani od inszych.
1 Thessalonians	1 Tes	59	2	7	Mogąc być wam obciążliwi jako Apostołowie Chrystusowi; ale staliśmy się malutkimi w pośrodku was, jako gdyby mamka ogrzewała syny swoje.
1 Thessalonians	1 Tes	59	2	8	Tak was pragnąc, chcieliśmy chętliwie dać wam nie tylko Ewangelią Bożą, ale też dusze nasze, żeście się nam stali najmilszymi.
1 Thessalonians	1 Tes	59	2	9	Albowiem pamiętacie, bracia! pracą nasze i trudzenie, w nocy i we dnie robiąc, abyśmy żadnego z was nie obciążyli, przepowiadaliśmy u was Ewangelią Bożą.
1 Thessalonians	1 Tes	59	2	10	Wyście świadkami i Bóg, jako świętobliwie i sprawiedliwie i bez skargi byliśmy wam, którzyście uwierzyli.
1 Thessalonians	1 Tes	59	2	11	Jako wiecie, jakośmy każdego z was, (jako ojciec syny swoje),
1 Thessalonians	1 Tes	59	2	12	Prosząc was i ciesząc oświadczali, abyście chodzili godnie Bogu, który was wezwał do swego królestwa i chwały.
1 Thessalonians	1 Tes	59	2	13	Dlatego i my dziękujemy Bogu bez przestanku, iż przyjąwszy od nas słowo słuchania Bożego, przyjęliście je nie jako słowo ludzkie, ale (jako jest prawdziwie) słowo Boga, który skutecznie sprawuje w was, którzyście uwierzyli.
1 Thessalonians	1 Tes	59	2	14	Albowiem wy, bracia! staliście się naśladowcami kościołów Bożych, które są w Żydowskiéj ziemi, w Chrystusie Jezusie, iżeście i wy tóż cierpieli od spółpokoleników waszych, jako i oni od Żydów,
1 Thessalonians	1 Tes	59	2	15	Którzy i Pana zabili, Jezusa i proroki, i nas prześladowali i Bogu się nie podobają i wszystkim ludziom się sprzeciwiają,
1 Thessalonians	1 Tes	59	2	16	Broniąc nam, żebyśmy nie mówili poganom, iżby byli zbawieni, aby zawsze wypełniali grzechy swe; albowiem na nie przyszedł gniew Boży aż do końca.
1 Thessalonians	1 Tes	59	2	17	A my, bracia! będąc opuszczonymi od was na krótki czas twarzą, nie sercem, bardziéjśmy się kwapili widzieć oblicze wasze z wielką chucią.
1 Thessalonians	1 Tes	59	2	18	Albowiemeśmy chcieli przyjść do was (zwłaszcza ja Paweł), i raz i drugi; ale przekaził nam szatan.
1 Thessalonians	1 Tes	59	2	19	Albowiem któraż jest nadzieja nasza, albo wesele, albo korona przechwalania? Izali nie wy przed Panem naszym Jezusem Chrystusem jesteście na przyjście jego?
1 Thessalonians	1 Tes	59	2	20	Albowiem wy jesteście chwała nasza i wesele.
1 Thessalonians	1 Tes	59	3	1	Przeto nie mogąc sie więcej wstrzymać, upodobało się nam zostać w Atheniech samym.
1 Thessalonians	1 Tes	59	3	2	A posłaliśmy Tymotheusza, brata naszego, i sługę Bożego w Ewangelii Chrystusowéj, aby was potwierdził i napominał z strony wiary waszéj,
1 Thessalonians	1 Tes	59	3	3	Aby żaden sobą nie trwożył w tych uciskach; albowiem sami wiecie, żeśmy na to postawieni.
1 Thessalonians	1 Tes	59	3	4	Bo i gdyśmy byli u was, opowiadaliśmy wam, żeśmy mieli cierpieć uciśnienie, jako się i stało, i wiecie.
1 Thessalonians	1 Tes	59	3	5	Dlatego i ja nie mogąc sie więcéj wstrzymać, posłałem, abym się dowiedział o wierze waszéj, by was snadź nie skusił ten, co kusi, a żeby nie stała się daremna praca nasza.
1 Thessalonians	1 Tes	59	3	6	Lecz teraz, gdy Tymotheusz od was przyszedł do nas i oznajmił nam wiarę i miłość waszę, a iż nas macie w dobréj pamięci zawsze, żądając nas widzieć, jako i my tżż was.
1 Thessalonians	1 Tes	59	3	7	Dlatego, bracia! jesteśmy pocieszeni z was w każdéj doległości i utrapieniu naszem przez wiarę waszę;
1 Thessalonians	1 Tes	59	3	8	Boć teraz żywiemy, jeźli wy stoicie w Panu.
1 Thessalonians	1 Tes	59	3	9	Albowiem którąż dziękę możemy oddać Bogu za was z wszelkiego wesela, którem się weselimy dla was przed Bogiem naszym?
1 Thessalonians	1 Tes	59	3	10	W nocy i we dnie bardziéj prosząc, abyśmy oglądali twarz waszę i dopełnili tego, czego nie dostaje wierze waszéj?
1 Thessalonians	1 Tes	59	3	11	A sam Bóg i Ojciec nasz i Pan nasz Jezus Chrystus niech prostuje drogę naszę do was.
1 Thessalonians	1 Tes	59	3	12	A was Pan niechaj rozmnoży i niech uczyni, aby obfitowała miłość wasza, jednego ku drugiemu i ku wszystkim, jako i my przeciwko wam,
1 Thessalonians	1 Tes	59	3	13	Na utwierdzenie serc waszych bez skargi w świętobliwości przed Bogiem i Ojcem naszym, na przyjście Pana naszego Jezusa Chrystusa ze wszystkimi świętymi jego. Amen.
1 Thessalonians	1 Tes	59	4	1	Na ostatek tedy, bracia! żądamy was i prosimy w Panu Jezusie, aby jakoście wzięli od nas, jako się macie sprawować i Bogu się podobać, tak żebyście się i sprawowali, żebyście więcéj obfitowali.
1 Thessalonians	1 Tes	59	4	2	Bo wiecie, które rozkazania dałem wam przez Pana Jezusa,
1 Thessalonians	1 Tes	59	4	3	Albowiem ta jest wola Boża, poświęcenie wasze, żebyście się powściągali od porubstwa,
1 Thessalonians	1 Tes	59	4	4	Aby umiał każdy z was naczynie swe trzymać w świątobliwości i uczciwości:
1 Thessalonians	1 Tes	59	4	5	Nie w namiętności żądze, jako i poganie, którzy nie znają Boga,
1 Thessalonians	1 Tes	59	4	6	A żeby kto nie podchodził ani oszukiwał w sprawie brata swego; albowiem mścicielem jest Pan wszystkiego tego, jakośmy wam przedtem powiadali i oświadczali.
1 Thessalonians	1 Tes	59	4	7	Bo nas Bóg nie wezwał ku nieczystości, ale ku poświęceniu.
1 Thessalonians	1 Tes	59	4	8	A przeto który tem gardzi, nie gardzi człowiekiem, ale Bogiem, który téż w nas dał Ducha swego Świętego.
1 Thessalonians	1 Tes	59	4	9	A o miłości braterstwa nie potrzeba nam do was pisać; albowiem wy sami od Boga jesteście nauczeni, abyście jedni drugie miłowali.
1 Thessalonians	1 Tes	59	4	10	Albowiem to czynicie przeciw wszystkiéj braci w wszystkiéj Macedonii: a prosimy was, bracia! iżbyście więcéj obfitowali:
1 Thessalonians	1 Tes	59	4	11	I starali się, abyście spokojnymi byli, a żebyście sprawy wasze sprawowali i rękami swemi robili, jakośmy wam rozkazali:
1 Thessalonians	1 Tes	59	4	12	A iżbyście uczciwie się obchodzili z tymi, którzy są obcy, a niczyjego nic nie pożądali.
1 Thessalonians	1 Tes	59	4	13	A nie chcemy, bracia! abyście wiedzieć nie mieli o tych, którzy zasnęli, iżbyście się nie smucili, jako i drudzy, którzy nadzieje nie mają.
1 Thessalonians	1 Tes	59	4	14	Albowiem jeźli wierzymy, iż Jezus umarł i zmartwychwstał, tak Bóg i te, którzy zasnęli przez Jezusa, przyprowadzi z nim.
1 Thessalonians	1 Tes	59	4	15	Albowiem to wam powiadamy w słowie Pańskiem, iż my, którzy żyjemy, którzyśmy pozostali na przyjście Pańskie, nie uprzedzimy tych, którzy zasnęli.
1 Thessalonians	1 Tes	59	4	16	Albowiem sam Pan z rozkazaniem i z głosem Archanielskim i z trąbą Bożą zstąpi z nieba, a pomarli, którzy są w Chrystusie, powstaną pierwsi.
1 Thessalonians	1 Tes	59	4	17	Potem my, którzy żyjemy, którzy pozostaniemy, pospołu pochwyceni będziemy z nimi w obłokach przeciw Chrystusowi na powietrze, a tak zawsze z Panem będziemy.
1 Thessalonians	1 Tes	59	4	18	Przeto cieszcie się społem temi słowy.
1 Thessalonians	1 Tes	59	5	1	A o czasiech i o chwilach, bracia! nie potrzebujecie, abyśmy wam pisali.
1 Thessalonians	1 Tes	59	5	2	Albowiem sami dostatecznie wiecie, iż dzień Pański, jako złodziej w nocy, tak przyjdzie.
1 Thessalonians	1 Tes	59	5	3	Bo gdy rzeką: Pokój i bezpieczeństwo; tedy nagłe zginienie przyjdzie na nie, jako ból w żywocie mającéj: a nie wybiegają się.
1 Thessalonians	1 Tes	59	5	4	A wy, bracia! nie jesteście w ciemności, aby on dzień was miał jako złodziej zastać.
1 Thessalonians	1 Tes	59	5	5	Albowiem wszyscy wy jesteście synowie światłości i synowie dnia: nie jesteśmy nocy ani ciemności.
1 Thessalonians	1 Tes	59	5	6	A tak nie śpijmy jako i insi, ale czujmy i bądźmy trzeźwymi,
1 Thessalonians	1 Tes	59	5	7	Albowiem którzy śpią, w nocy śpią; a którzy są pijani, w nocy są pijani,
1 Thessalonians	1 Tes	59	5	8	A my, którzy jesteśmy dniowi, bądźmy trzeźwi, oblekłszy pancerz wiary i miłości, a przyłbicę nadzieje zbawienia,
1 Thessalonians	1 Tes	59	5	9	Gdyż Bóg nie postawił nas ku gniewu, ale ku nabyciu zbawienia przez Pana naszego Jezusa Chrystusa,
1 Thessalonians	1 Tes	59	5	10	Który umarł za nas, abyśmy, chociaż czujemy, chociaż śpiemy, społu z nim żyli.
1 Thessalonians	1 Tes	59	5	11	Dlatego cieszcie się społecznie i budujcie jeden drugiego, jako i czynicie.
1 Thessalonians	1 Tes	59	5	12	A prosimy was, bracia! abyście znali te, którzy pracują między wami, i którzy są przełożonymi waszymi w Panu i napominają was,
1 Thessalonians	1 Tes	59	5	13	Iżbyście je bardziej miłowali dla ich prace: pokój miejcie z nimi.
1 Thessalonians	1 Tes	59	5	14	A prosimy was, bracia! karzcie niespokojne, cieszcie małego serca, przyjmujcie niemocne, cierpliwymi bądźcie ku wszystkim.
1 Thessalonians	1 Tes	59	5	15	Patrzcie, aby kto złem za złe komu nie oddawał; ale zawżdy co [1094]dobrego jest, naśladujcie, jeden przeciw drugiemu i przeciw wszystkim.
1 Thessalonians	1 Tes	59	5	16	Zawsze się weselcie.
1 Thessalonians	1 Tes	59	5	17	Bez przestanku się módlcie.
1 Thessalonians	1 Tes	59	5	18	We wszystkiem dziękujcie; albowiem ta jest wola Boża w Chrystusie Jezusie ku wam wszystkim.
1 Thessalonians	1 Tes	59	5	19	Ducha nie gaście.
1 Thessalonians	1 Tes	59	5	20	Proroctw nie lekce ważcie.
1 Thessalonians	1 Tes	59	5	21	A wszystkiego doświadczajcie. Co dobre jest, dzierżcie.
1 Thessalonians	1 Tes	59	5	22	Od wszelakiego podobieństwa złego się powściągajcie.
1 Thessalonians	1 Tes	59	5	23	A sam Bóg pokoju niech was we wszystkiem poświęci, aby cały duch wasz i dusza i ciało bez skargi na przyjście Pana naszego Jezusa Chrystusa było zachowane.
1 Thessalonians	1 Tes	59	5	24	Wierny jest, który was wezwał, który też uczyni.
1 Thessalonians	1 Tes	59	5	25	Bracia! módlcie się za nas.
1 Thessalonians	1 Tes	59	5	26	Pozdrówcie bracią wszystkę w pocałowaniu świętem,
1 Thessalonians	1 Tes	59	5	27	Poprzysięgam was przez Pana, aby ten list przeczytan był wszystkiéj świętéj braci.
1 Thessalonians	1 Tes	59	5	28	Łaska Pana naszego Jezusa Chrystusa z wami. Amen. Przypisy
2 Thessalonians	2 Tes	60	1	1	Paweł i Sylwan i Tymotheusz kościołowi Thessalonickiemu w Bogu, Ojcu naszym, i w Panie Jezusie Chrystusie.
2 Thessalonians	2 Tes	60	1	2	Łaska wam i pokój od Boga, Ojca naszego i Pana Jezusa Chrystusa.
2 Thessalonians	2 Tes	60	1	3	Powinniśmy Bogu zawsze dziękować za was, bracia! tak jako się godzi, iż bardzo rośnie wiara wasza, i obfituje miłość każdego z was przeciw drugim.
2 Thessalonians	2 Tes	60	1	4	Tak, iż i my sami przechwalamy się z was w kościelech Bożych z cierpliwości waszéj i wiary i we wszelkiem prześladowaniu waszem i w uciskach, które odnosicie.
2 Thessalonians	2 Tes	60	1	5	Na przykład sprawiedliwego sądu Bożego, abyście byli godni poczytani w królestwie Bożem, dla którego i cierpicie.
2 Thessalonians	2 Tes	60	1	6	Jeźli jedno sprawiedliwa jest u Boga, żeby oddał uciśnienie tym, którzy was uciskają:
2 Thessalonians	2 Tes	60	1	7	A wam, którzy uciśnieni jesteście, odpoczynienie z nami w objawieniu Pana Jezusa z nieba z Anioły możności swojéj,
2 Thessalonians	2 Tes	60	1	8	W płomieniu ognistym oddawającego pomstę tym, którzy Boga nie znają, i którzy nie są posłuszni Ewangelii Pana naszego Jezusa Chrystusa:
2 Thessalonians	2 Tes	60	1	9	Którzy kaźni odniosą w zatraceniu wiecznem od obliczności Pańskiéj i od chwały mocy jego;
2 Thessalonians	2 Tes	60	1	10	Gdy przyjdzie, aby był uwielbion w świętych swoich, i dziwnym się stał we wszystkich, którzy uwierzyli, iż wiara jest dana świądectwu naszemu u was w on dzień.
2 Thessalonians	2 Tes	60	1	11	Dlaczego téż modlimy się zawsze za was, aby was Bóg nasz uczynił godnymi wezwania swego, i wypełnił wszystkę wolą dobrotliwości i sprawę wiary w mocy,
2 Thessalonians	2 Tes	60	1	12	Aby było rozsławione imię święcenie Pana naszego Jezusa Chrystusa w was, a wy w nim podług łaski Boga naszego i Pana Jezusa Chrystusa.
2 Thessalonians	2 Tes	60	2	1	A prosimy was, bracia! przez przyjście Pana naszego Jezusa Chrystusa i naszego zgromadzenia do niego,
2 Thessalonians	2 Tes	60	2	2	Abyście się nie prędko unosili od rozumu waszego, ani byli ustraszeni, ani przez ducha, ani przez mowę, ani przez list, jakoby od nas posłany, jakoby nadchodził dzień Pański.
2 Thessalonians	2 Tes	60	2	3	Niech was nikt nie zwodzi żadnym sposobem; albowiem nie przyjdzie, jeźli pierwéj nie przyjdzie odstąpienie, i będzie objawion człowiek grzechu, syn zatracenia.
2 Thessalonians	2 Tes	60	2	4	Który się sprzeciwia i wynosi się nad to wszystko, co zowią Bogiem, albo co chwalą: tak że usiędzie w kościele Bożym, okazując się, jakoby był Bogiem.
2 Thessalonians	2 Tes	60	2	5	Nie pamiętacie, iż gdym jeszcze u was był, tom wam powiadał?
2 Thessalonians	2 Tes	60	2	6	A teraz wiecie, co zatrzymawa, aby był objawion czasu swego.
2 Thessalonians	2 Tes	60	2	7	Albowiem się już sprawuje tajemnica nieprawości, tylko aby ten, który trzyma teraz, dzierżał, aż odjęt będzie z pośrodku.
2 Thessalonians	2 Tes	60	2	8	A tedy objawion będzie on złośnik, którego Pan Jezus zabije duchem ust swoich i zatraci objawieniem przyjścia swego tego,
2 Thessalonians	2 Tes	60	2	9	Którego przyjście jest wedle skuteczności szatańskiéj, z wszelaką mocą i znaki i cudami kłamliwemi,
2 Thessalonians	2 Tes	60	2	10	I z wszelkiem zwiedzieniem nieprawości w tych, którzy giną, przeto, iż miłości prawdy nie przyjęli, aby byli zbawieni.
2 Thessalonians	2 Tes	60	2	11	Dlatego pośle im Bóg skuteczność oszukania, aby wierzyli kłamstwu,
2 Thessalonians	2 Tes	60	2	12	Iżby byli osądzeni wszyscy, którzy nie uwierzyli prawdzie, ale przyzwolili na nieprawość.
2 Thessalonians	2 Tes	60	2	13	Lecz my powinniśmy Bogu dziękować zawsze za was, bracia umiłowani od Boga! iż was wybrał Bóg pierwiastkami ku zbawieniu przez poświęcenie Ducha i przez wiarę prawdy.
2 Thessalonians	2 Tes	60	2	14	Na którą téż was wezwał przez Ewangelią naszę ku nabyciu chwały Pana naszego Jezusa Chrystusa.
2 Thessalonians	2 Tes	60	2	15	Przeto, bracia! stójcie, a trzymajcie podania, którycheście się nauczyli, choć przez mowę, choć przez list nasz.
2 Thessalonians	2 Tes	60	2	16	A sam Pan nasz Jezus Chrystus i Bóg a Ojciec nasz, który nas umiłował i dał pocieszenie wieczne i nadzieję dobrą przez łaskę,
2 Thessalonians	2 Tes	60	2	17	Niech napomina serca wasze i utwierdza we wszelakim uczynku i w mowie dobréj.
2 Thessalonians	2 Tes	60	3	1	Na ostatek, bracia! módlcie się za nas, aby mowa Boża bieżała i była wsławiona jako i u was:
2 Thessalonians	2 Tes	60	3	2	I abyśmy byli wyzwoleni od niespokojnych i złośliwych ludzi; albowiem nie wszystkich jest wiara.
2 Thessalonians	2 Tes	60	3	3	A wierny jest Bóg, który was utwierdzi i strzedz będzie od złego.
2 Thessalonians	2 Tes	60	3	4	A dufamy o was w Panu, iż, co rozkazujemy, i czynicie i czynić będziecie.
2 Thessalonians	2 Tes	60	3	5	A Pan niech prostuje serca wasze w miłości Bożéj i w cierpliwości Chrystusowéj.
2 Thessalonians	2 Tes	60	3	6	A opowiadamy wam, bracia! w imię Pana naszego Jezusa Chrystusa, iżbyście się odłączyli od każdego brata nieporządnie chodzącego, a nie według podania, które wzięli od nas.
2 Thessalonians	2 Tes	60	3	7	Albowiem sami wiecie, jako nas potrzeba naśladować, gdyżeśmy nie byli niespokojni między wami:
2 Thessalonians	2 Tes	60	3	8	Aniśmy chleba darmo od którego pożywali; ale w pracy i w utrudzeniu w nocy i we dnie robiąc, abyśmy którego z was nie obciążyli:
2 Thessalonians	2 Tes	60	3	9	Nie jakobyśmy byli mocy nie mieli; ale żebyśmy wam sami siebie na wzór dali, abyście nas naśladowali.
2 Thessalonians	2 Tes	60	3	10	Albowiem i gdyśmy byli u was, tośmy wam opowiadali, iż, jeźli kto nie chce robić, niech téż nie je.
2 Thessalonians	2 Tes	60	3	11	Bo słyszeliśmy, iż niektórzy niespokojnie chodzą między wami, nic nie robiąc, ale dwornie się sprawując.
2 Thessalonians	2 Tes	60	3	12	A tym, którzy takowi są, opowiadamy i prosimy przez Pana Jezusa Chrystusa, aby z milczeniem robiąc, swój chleb jedli.
2 Thessalonians	2 Tes	60	3	13	A wy, bracia! nie ustawajcie dobrze czyniąc.
2 Thessalonians	2 Tes	60	3	14	A jeźli kto nieposłuszny słowu naszemu, przez list tego naznaczcie, a nie mieszajcie się z nim, aby się zawstydził.
2 Thessalonians	2 Tes	60	3	15	A nie poczytajcie jako nieprzyjaciela, ale upominajcie jako brata.
2 Thessalonians	2 Tes	60	3	16	A sam Pan pokoju niech wam da pokój wieczny na wszelkiem miejscu. Pan niechaj będzie z wami wszystkimi.
2 Thessalonians	2 Tes	60	3	17	Pozdrowienie ręką moją Pawłową: który jest znak w każdym liście: tak piszę.
2 Thessalonians	2 Tes	60	3	18	Łaska Pana naszego Jezusa Chrystusa z wami wszystkimi. Amen. Przypisy
1 Timothy	1 Tm	61	1	1	Paweł, Apostoł Jezusa Chrystusa podług rozkazania Boga, Zbawiciela naszego, i Chrystusa Jezusa, nadzieje naszej;
1 Timothy	1 Tm	61	1	2	Tymotheuszowi, miłemu synowi w wierze. Łaska, miłosierdzie i pokój od Boga Ojca i Chrystusa Jezusa, Pana naszego.
1 Timothy	1 Tm	61	1	3	Jakom cię prosił, abyś został w Ephezie, gdym szedł do Macedonii, abyś opowiedział niektórym, żeby inaczéj nie uczyli,
1 Timothy	1 Tm	61	1	4	Ani się bawili baśniami i nieskończonem wyliczaniem rodzajów, które raczéj gadki przynoszą niż zbudowanie Boże, które jest w wierze.
1 Timothy	1 Tm	61	1	5	A koniec przykazania jest miłość z czystego serca i sumnienia dobrego i wiary nieobłudnéj.
1 Timothy	1 Tm	61	1	6	Od których niektórzy obłądziwszy się, obrócili się ku próżnomówności,
1 Timothy	1 Tm	61	1	7	Chcąc być nauczycielmi zakonu, nie rozumiejąc ani, co mówią, ani, o czem twierdzą.
1 Timothy	1 Tm	61	1	8	A wiemy, że dobry jest zakon, jeźliby go kto przystojnie używał:
1 Timothy	1 Tm	61	1	9	Wiedząc to, iż zakon nie jest postanowion sprawiedliwemu, ale niesprawiedliwym i niepoddanym, niepobożnym i grzesznym, złośliwym i sprośnym, ojcomordercom i matkomordercom, mężobójcom,
1 Timothy	1 Tm	61	1	10	Porubnikom, Sodomczykom, wolnych ludzi przedawaczom, kłamcom i krzywoprzysiężcom, i jeźli się co innego zdrowéj nauce sprzeciwia,
1 Timothy	1 Tm	61	1	11	Która jest wedle Ewangelii chwały błogosławionego Boga, która mnie jest zwierzona.
1 Timothy	1 Tm	61	1	12	Dziękuję temu, który mię umocnił, Chrystusowi Jezusowi, Panu naszemu, iż mię za wiernego poczytał, na usługowanie postanowiwszy.
1 Timothy	1 Tm	61	1	13	Którym był pierwéj bluźnierzem i prześladowcą, i łżywym; alem dostąpił miłosierdzia Bożego, żem niewiedząc czynił w niewierności.
1 Timothy	1 Tm	61	1	14	Lecz bardzo obfitowała łaska Pana naszego z wiarą i z miłością, która jest w Chrystusie Jezusie.
1 Timothy	1 Tm	61	1	15	Wierna mowa i wszelkiego przyjęcia godna, iż Chrystus Jezus przyszedł na ten świat grzeszne zbawić, z których jam jest pierwszym.
1 Timothy	1 Tm	61	1	16	Alem dlatego miłosierdzia dostąpił, aby we mnie najprzód okazał Jezus Chrystus wszelaką cierpliwość na naukę tym, którzy mu mają uwierzyć ku żywotowi wiecznemu.
1 Timothy	1 Tm	61	1	17	A królowi wieków nieśmiertelnemu, niewidzialnemu, samemu Bogu, cześć i chwała na wieki wieków. Amen.
1 Timothy	1 Tm	61	1	18	To rozkazanie poruczam tobie, Tymotheuszu! według uprzedzających o tobie proroctw, abyś w nich bojował dobry bój,
1 Timothy	1 Tm	61	1	19	Mając wiarę i dobre sumnienie, które odrzuciwszy niektórzy, z strony wiary rozbili się,
1 Timothy	1 Tm	61	1	20	Z których jest Himeneusz i Alexander, którem oddał szatanowi, aby się nauczyli nie bluźnić.
1 Timothy	1 Tm	61	2	1	Proszę tedy najpierwej, aby były czynione prośby, modlitwy, przyczyniania, dziękowania za wszystkie ludzie:
1 Timothy	1 Tm	61	2	2	Za króle i wszystkie, którzy są na wyższem miejscu, abyśmy cichy i spokojny żywot wiedli we wszelakiéj pobożności i czystości.
1 Timothy	1 Tm	61	2	3	Albowiem to jest dobra i przyjemna przed Zbawicielem naszym, Bogiem,
1 Timothy	1 Tm	61	2	4	Który chce, aby wszyscy ludzie byli zbawieni i przyszli ku uznaniu prawdy.
1 Timothy	1 Tm	61	2	5	Bo jeden Bóg, jeden i Pośrednik Boga i ludzi, człowiek Chrystus Jezus,
1 Timothy	1 Tm	61	2	6	Który samego siebie dał odkupienie za wszystkie, świadectwo czasów swych.
1 Timothy	1 Tm	61	2	7	Na które ja jestem postanowion kaznodzieją i Apostołem, (prawdę mówię, nie kłamam), nauczycielem poganów w wierze i w prawdzie.
1 Timothy	1 Tm	61	2	8	Chcę tedy, aby mężowie modlili się na każdem miejscu, podnosząc czyste ręce bez gniewu i sporów.
1 Timothy	1 Tm	61	2	9	Także i niewiasty w ubiorze ochędożnym, ze wstydem i miernością ubierając się, nie z trefionemi włosy, albo złotem, albo perłami, albo w kosztownéj szacie;
1 Timothy	1 Tm	61	2	10	Ale jako przystoi niewiastom, obiecującym pobożność przez uczynki dobre.
1 Timothy	1 Tm	61	2	11	Niewiasta niech się uczy w milczeniu z wszelakiem poddaństwem.
1 Timothy	1 Tm	61	2	12	A nauczać niewieście nie dopuszczam, ani panować nad mężem; ale być w milczeniu.
1 Timothy	1 Tm	61	2	13	Bo Adam pierwszy stworzon jest, potem Ewa.
1 Timothy	1 Tm	61	2	14	I Adam nie jest zwiedzion, lecz niewiasta zwiedziona w przestępstwie była.
1 Timothy	1 Tm	61	2	15	Ale zbawiona będzie przez rodzenie dziatek: jeźliby trwała w wierze i w miłości i w świętobliwości z trzeźwością.
1 Timothy	1 Tm	61	3	1	Wierna mowa: Jeźli kto biskupstwa pożąda, dobrego dzieła pożąda.
1 Timothy	1 Tm	61	3	2	Ma tedy biskup być nienaganiony, jednéj żony mąż, trzeźwy, roztropny, obyczajny, wstydliwy, goście ochotnie przyjmujący, ku nauczaniu sposobny;
1 Timothy	1 Tm	61	3	3	Nie winopilca, nie bijący, ale skromny, nie swarliwy, nie chciwy;
1 Timothy	1 Tm	61	3	4	Ale w domu swym rządny, mający syny poddane z wszelaką czystością.
1 Timothy	1 Tm	61	3	5	A jeźli kto nie umie domu swego rządzić, jakoż pieczą będzie mógł mieć o kościele Bożym?
1 Timothy	1 Tm	61	3	6	Nie nowotny, aby podniósłszy się w pychę, nie wpadł w sąd djabelski.
1 Timothy	1 Tm	61	3	7	A ma téż mieć dobre świadectwo od tych, którzy są obcymi, aby nie wpadł w urąganie i sidło djabelskie.
1 Timothy	1 Tm	61	3	8	8. Dyakonowie także czyści, nie dwoistego języka, nie kochający się w wielkiem piciu wina, nie szukający szkaradnego zysku,
1 Timothy	1 Tm	61	3	9	Mający tajemnicę wiary w czystem sumnieniu.
1 Timothy	1 Tm	61	3	10	A ci téż niechaj pierwej będą doświadczeni: i tak niech służą, nie mając żadnéj winy.
1 Timothy	1 Tm	61	3	11	Niewiasty także wstydliwe, nie obmównice, trzeźwe, wierne we wszystkiem.
1 Timothy	1 Tm	61	3	12	Dyakonowie niech będą mężowie jednéj żony, którzyby dziatki swe dobrze rządzili i swe domy.
1 Timothy	1 Tm	61	3	13	Bo którzyby dobrze posługowali, zjednają sobie stopień dobry i wielkie ufanie w wierze, która jest w Chrystusie Jezusie.
1 Timothy	1 Tm	61	3	14	To tobie piszę, spodziewając się, że rychło do ciebie przybędę.
1 Timothy	1 Tm	61	3	15	A jeźli omieszkam, abyś wiedział, jako się masz sprawować w domu Bożym, który jest kościół Boga żywego, filar i utwierdzenie prawdy.
1 Timothy	1 Tm	61	3	16	A jaśnie wielka jest tajemnica pobożności, która jest oznajmiona w ciele, usprawiedliwiona jest w duchu, okazała się Aniołom, opowiedziana jest poganom, wiarę jej dano na świecie, wzięta jest w chwale.
1 Timothy	1 Tm	61	4	1	A Duch jawnie powiada, iż w ostateczne czasy odstąpią niektórzy od wiary, przystawając do duchów obłędliwych i nauk czartowskich,
1 Timothy	1 Tm	61	4	2	W pokrytości kłamstwo mówiących i piątnowane mających sumnienie swoje,
1 Timothy	1 Tm	61	4	3	Zakazujących wstępować w małżeństwo, wstrzymywać się od pokarmów, które Bóg stworzył ku używaniu z dzięką wiernym i tym, którzy poznali prawdę.
1 Timothy	1 Tm	61	4	4	Bo wszelkie Boże stworzenie dobre jest, a nic nie ma być odrzucano, co z dziękowaniem bywa przyjmowano.
1 Timothy	1 Tm	61	4	5	Albowiem poświęcono bywa przez słowo Boże i modlitwę.
1 Timothy	1 Tm	61	4	6	To przekładając braciéj, dobrym będziesz sługą Chrystusa Jezusa, wychowanym w słowach wiary i nauki dobréj, którejeś doszedł.
1 Timothy	1 Tm	61	4	7	A nikczemnych i babich baśni strzeż się, a ćwicz się ku pobożności.
1 Timothy	1 Tm	61	4	8	Albowiem cielesne ćwiczenie do mała jest pożyteczne; lecz pobożność do wszystkiego jest pożyteczna, mając obietnicę żywota, który teraz jest, i przyszłego.
1 Timothy	1 Tm	61	4	9	Wierna mowa i godna wszego przyjęcia.
1 Timothy	1 Tm	61	4	10	Albowiem w tem pracujemy i złorzeczeni bywamy, że nadzieję pokładamy w Bogu żywym, który jest Zbawicielem wszystkich ludzi, a najwięcéj wiernych.
1 Timothy	1 Tm	61	4	11	To przykazuj i nauczaj.
1 Timothy	1 Tm	61	4	12	Żaden młodością twą niech nie gardzi; ale bądź przykładem wiernych w mowie, w obcowaniu, w miłości, w wierze, w czystości.
1 Timothy	1 Tm	61	4	13	Póki nie przyjdę, pilnuj czytania, napominania i nauki.
1 Timothy	1 Tm	61	4	14	Nie zaniedbywaj łaski, która jest w tobie, którać dana jest przez prorokowanie, z kładzeniem rąk kapłaństwa.
1 Timothy	1 Tm	61	4	15	O tem rozmyślaj, w tem się obieraj, aby postępek twój był wszystkim jawny.
1 Timothy	1 Tm	61	4	16	Pilnuj samego siebie i nauki, trwaj w nich; bo to czyniąc, i samego siebie zbawisz, i tych, którzy cię słuchają.
1 Timothy	1 Tm	61	5	1	Starszego nie łaj, ale proś jako ojca, młode jako bracią,
1 Timothy	1 Tm	61	5	2	Stare białegłowy jako matki, młode jako siostry z wszelaką czystością.
1 Timothy	1 Tm	61	5	3	Wdowy czcij, które prawdziwie wdowy są.
1 Timothy	1 Tm	61	5	4	Lecz jeźli która wdowa syny albo wnuczęta ma, niech się pierwéj [1099]uczy swój dom rządzić i wzajem oddawać rodzicom; albowiem to jest przyjemno przed Bogiem.
1 Timothy	1 Tm	61	5	5	A która prawdziwie wdowa jest i osierociała, niech ma nadzieję w Bogu i niechaj trwa na prośbach i na modlitwach w nocy i we dnie.
1 Timothy	1 Tm	61	5	6	Bo która w rozkoszach jest, żywiąc umarła jest.
1 Timothy	1 Tm	61	5	7	A rozkazuj to, aby bez naganienia były.
1 Timothy	1 Tm	61	5	8	A jeźli kto o swych, a najwięcéj o domowych pieczy nie ma, zaprzał się wiary i jest gorszy niźli niewierny,
1 Timothy	1 Tm	61	5	9	Wdowa niech będzie obierana nie mniéj niźli w sześcidziesiąt lat, która była żona jednego męża,
1 Timothy	1 Tm	61	5	10	Mając świadectwo w dobrych uczynkach, jeźli syny wychowała, jeźli goście przyjmowała, jeźli świętych nogi umywała, jeźli utrapienie cierpiącym potrzeb dodawała, jeźli każdego dobrego uczynku naśladowała.
1 Timothy	1 Tm	61	5	11	Lecz wdów młodszych wystrzegaj się; bo gdy się zbestwiły w Chrystusie, chcą za mąż iść,
1 Timothy	1 Tm	61	5	12	Mając potępienie, iż pierwszą wiarę złamały.
1 Timothy	1 Tm	61	5	13	A ktemu téż próżnujące, uczą się obchodzić domy, nie tylko próżnujące, ale téż świegotliwe i dworne, mówiąc, czego nie trzeba.
1 Timothy	1 Tm	61	5	14	Chcę tedy, aby młodsze szły za mąż, dzieci rodziły, gospodyniami były, przeciwnikowi nie dawały żadnéj przyczyny ku złorzeczeniu;
1 Timothy	1 Tm	61	5	15	Albowiem się już niektóre obróciły za szatanem.
1 Timothy	1 Tm	61	5	16	Jeźli który wierny ma wdowy, niechże potrzeb dodawa, a niechaj kościół nie będzie obciążony, aby dostało tym, które są prawdziwie wdowy.
1 Timothy	1 Tm	61	5	17	Kapłani, którzy dobrze rządzą, niech będą miani godnymi dwojakiéj czci, a najwięcéj, którzy pracują w słowie i w nauce.
1 Timothy	1 Tm	61	5	18	Albowiem mówi Pismo: Nie zawiążesz gęby wołowi młócącemu; i: Godny jest robotnik zapłaty swojéj,
1 Timothy	1 Tm	61	5	19	Przeciwko kapłanowi nie przyjmuj skargi, chyba za dwiema albo trzema świadkami.
1 Timothy	1 Tm	61	5	20	Grzeszące strofuj przed wszystkimi, aby i drudzy bojaźń mieli.
1 Timothy	1 Tm	61	5	21	Oświadczam się przed Bogiem i Chrystusem Jezusem i Anioły wybranymi, abyś tego strzegł bez ubliżenia, nic nie czyniąc, przychylając się do drugiéj strony.
1 Timothy	1 Tm	61	5	22	Ręku ni na kogo nie wkładaj rychło, ani bądź uczestnikiem grzechów cudzych. Samego siebie czystym zachowaj.
1 Timothy	1 Tm	61	5	23	Wody jeszcze nie pij; ale używaj po trosze wina dla żołądka twego i częstych chorób twoich.
1 Timothy	1 Tm	61	5	24	Grzechy niektórych ludzi są jawne, uprzedzające na sąd, a za niektórymi pozad idą.
1 Timothy	1 Tm	61	5	25	Także téż dobre uczynki jawne są; a które są inaksze, zatajone być nie mogą.
1 Timothy	1 Tm	61	6	1	Słudzy, którzykolwiek są pod jarzmem, niech rozumieją pany swe godne wszelakiéj czci, aby imię Pańskie i nauka nie była bluźniona.
1 Timothy	1 Tm	61	6	2	A którzy mają pany wierne, niech nie wzgardzają, iż są bracia; ale tem więcéj niech służą, iż są wierni i umiłowani, którzy dobrodziejstwa są uczestnikami. Tego nauczaj i napominaj.
1 Timothy	1 Tm	61	6	3	Jeźli kto inaczej uczy, a nie przestawa na zdrowych mowach Pana naszego Jezusa Chrystusa i na téj nauce, która jest wedle pobożności,
1 Timothy	1 Tm	61	6	4	Pyszny jest, nic nie umiejący, ale chorujący około gadek i sporów o słowiech, z których pochodzą zazdrości, swary, bluźnierstwa, złe podejrzenia,
1 Timothy	1 Tm	61	6	5	Spierania się ludzi na umyśle skażonych, i którzy utracili prawdę, rozumiejących zyskiem pobożność,
1 Timothy	1 Tm	61	6	6	Lecz wielki jest zysk pobożność z przestawaniem na swem,
1 Timothy	1 Tm	61	6	7	Albowiem nie przynieśliśmy nic na ten świat; bez wątpienia, że téż wynieść nic nie możemy,
1 Timothy	1 Tm	61	6	8	Ale mając żywność i czem się odziać, na tem przestawajmy.
1 Timothy	1 Tm	61	6	9	Bo którzy chcą bogatymi być, wpadają w pokuszenie i w sidło djabelskie i wiele pożądliwości niepożytecznych i szkodliwych, które pogrążają ludzi na zatracenie i zginienie.
1 Timothy	1 Tm	61	6	10	Albowiem korzeń wszego złego jest chciwość, której niektórzy pragnąc, pobłądzili od wiary i uwikłali się w wiele boleści.
1 Timothy	1 Tm	61	6	11	A ty, o człowiecze Boży! chroń się tego, a naśladuj sprawiedliwości, pobożności, wiary, miłości, cierpliwości, cichości.
1 Timothy	1 Tm	61	6	12	Bojuj dobry bój wiary, dostępuj żywota wiecznego, do którego jesteś wezwan i wyznałeś dobre wyznanie przed wielą świadków.
1 Timothy	1 Tm	61	6	13	Rozkazujęć przed Bogiem, który ożywia wszystko, i Chrystusem Jezusem, który dał świadectwo pod Poncyuszem Piłatem, dobre wyznanie,
1 Timothy	1 Tm	61	6	14	Abyś zachował rozkazanie bez zmazy, nie naganione aż do przyjścia Pana naszego Jezusa Chrystusa,
1 Timothy	1 Tm	61	6	15	Którego czasów swoich okaże błogosławiony i sam możny Król królów i Pan panujących:
1 Timothy	1 Tm	61	6	16	Który sam ma nieśmiertelność i mieszka w światłości nieprzystępnéj, którego żaden z ludzi nie widział, lecz ani widzieć może, któremu cześć i panowanie wieczne. Amen.
1 Timothy	1 Tm	61	6	17	Bogatym tego świata rozkazuj nie wysoce rozumieć, ani pokładać nadzieje w niepewności bogactw, ale w Bogu żywym, (który nam użycza wszystkiego obficie ku używaniu):
1 Timothy	1 Tm	61	6	18	Dobrze czynić, w uczynki dobre zbogacić się, łacno dawać, użyczać,
1 Timothy	1 Tm	61	6	19	Skarbić sobie grunt dobry na potem, aby dostąpili żywota prawdziwego.
1 Timothy	1 Tm	61	6	20	O Tymotheuszu! strzeż tego, coć powierzono, warując się niezbożnych nowości słów, i odporności fałszywie nazwanéj umiejętności,
1 Timothy	1 Tm	61	6	21	Którą niektórzy obiecując, odpadli od wiary. Łaska z tobą. Amen. Przypisy
2 Timothy	2 Tm	62	1	1	Paweł, Apostół Jezusa Chrystusa, przez wolą Bożą, według obietnice żywota, który jest w Chrystusie Jezusie,
2 Timothy	2 Tm	62	1	2	Tymotheuszowi, najmilszemu synowi, łaska, miłosierdzie, pokój od Boga Ojca i Chrystusa Jezusa, Pana naszego.
2 Timothy	2 Tm	62	1	3	Dziękuję Bogu, któremu służę z przodków w czystem sumnieniu, iż bez przestanku ciebie wspominam w prośbach moich w nocy i we dnie,
2 Timothy	2 Tm	62	1	4	Żądając cię widzieć, pamiętając na łzy twoje, abym był radości napełnion,
2 Timothy	2 Tm	62	1	5	Przyrwodząc na pamięć onę wiarę, która jest w tobie nieobłudna, która i mieszkała pierwéj w babce twojéj Loidzie i w matce twojéj Eunicyi, a jestem pewien, że i w tobie.
2 Timothy	2 Tm	62	1	6	Dla któréj przyczyny napominam cię, abyś wzniecał łaskę Bożą, która jest w tobie przez włożenie rąk moich.
2 Timothy	2 Tm	62	1	7	Albowiem Bóg nie dał nam ducha bojaźni; ale mocy i miłości i trzeźwości.
2 Timothy	2 Tm	62	1	8	Nie wstydaj się tedy świadectwa Pana naszego, ani mnie więźnia jego; ale pospołu pracuj z Ewangelią wedle mocy Boga,
2 Timothy	2 Tm	62	1	9	Który nas wybawił i wezwał wezwaniem swem świętem, nie według uczynków naszych, ale według postanowienia swego i łaski, która nam jest dana w Chrystusie Jezusie przed czasy wiekuistemi.
2 Timothy	2 Tm	62	1	10	A objawiona jest teraz przez oświecenie Zbawiciela naszego Jezusa Chrystusa, który śmierć skaził, a żywot oświecił i nieskazitelność przez Ewangelią,
2 Timothy	2 Tm	62	1	11	W któréj ja postanowiony jestem kaznodzieją i Apostołem i nauczycielem poganów.
2 Timothy	2 Tm	62	1	12	Dla któréj przyczyny to téż cierpię; ale się nie wstydam; bo wiem, komum uwierzył, i pewienem, iż mocen jest zwierzonéj rzeczy mojéj strzedz do onego dnia.
2 Timothy	2 Tm	62	1	13	Miej wzór zdrowych słów, któreś odemnie słyszał, w wierze i w miłości w Chrystusie Jezusie.
2 Timothy	2 Tm	62	1	14	Strzeż dobréj rzeczy zwierzonéj przez Ducha Ś., który w nas mieszka.
2 Timothy	2 Tm	62	1	15	Wiesz to, iż się odwrócili odemnie wszyscy, którzy są w Azyi, z których jest Phigellus i Hermogenes.
2 Timothy	2 Tm	62	1	16	Niech da Pan miłosierdzie Onezyphorowemu domowi, iż mię często ochłodził i łańcucha się mego nie wstydził.
2 Timothy	2 Tm	62	1	17	Ale przyszedłszy do Rzymu, bardzo mię pilnie szukał i znalazł.
2 Timothy	2 Tm	62	1	18	Niech mu Pan da, aby nalazł miłosierdzie u Pana w on dzień; a jako mi wiele usługował w Ephezie, ty lepiéj wiesz.
2 Timothy	2 Tm	62	2	1	Ty tedy, synu mój! zmacniaj się w łasce, która jest w Chrystusie Jezusie:
2 Timothy	2 Tm	62	2	2	A coś słyszał odemnie przez wiele świadków, tóż zalecaj wiernym ludziom, którzy sposobni będą i inszych uczyć.
2 Timothy	2 Tm	62	2	3	Pracuj jako dobry żołnierz Chrystusa Jezusa.
2 Timothy	2 Tm	62	2	4	Żaden, służąc żołnierką Bogu, nie wikle się sprawami świeckiemi, aby się temu podobał, któremu się udał.
2 Timothy	2 Tm	62	2	5	Bo i który na placu się potyka, nie bierze wieńca, ażby się przystojnie potykał.
2 Timothy	2 Tm	62	2	6	Oracz, który pracuje, ma najprzód owocu zażywać.
2 Timothy	2 Tm	62	2	7	Rozumiej, co mówię; bo da tobie Pan we wszystkiem wyrozumienie.
2 Timothy	2 Tm	62	2	8	Pamiętaj, iż Pan Jezus Chrystus powstał z martwych, z nasienia Dawidowego, wedle Ewangelii mojéj,
2 Timothy	2 Tm	62	2	9	W której cierpię aż do więzienia jako złoczyńca; ale słowo Boże nie jest związane.
2 Timothy	2 Tm	62	2	10	Przeto wszystko cierpię dla wybranych, aby i oni zbawienia dostąpili, które jest w Chrystusie Jezusie z chwałą niebieską.
2 Timothy	2 Tm	62	2	11	Wierna mowa, albowiem jeźliśmy spół umarli, spół téż żyć będziemy.
2 Timothy	2 Tm	62	2	12	Jeźli ucierpiemy, spół téż królować będziemy, jeźli się zaprzemy, i on się nas zaprze.
2 Timothy	2 Tm	62	2	13	Jeźli nie wierzemy, on wiernym zostawa, zaprzeć samego siebie nie może.
2 Timothy	2 Tm	62	2	14	To przypominaj, oświadczając przed Panem. Nie spieraj się słowy; bo się ninacz nie przygodzi, jedno na wywrócenie słuchających.
2 Timothy	2 Tm	62	2	15	Staraj się pilnie, abyś się stawił doświadczonym Bogu, robotnikiem niezawstydzonym, dobrze rozbierającym słowo prawdy.
2 Timothy	2 Tm	62	2	16	A bezbożności i próżnomówności strzeż się; albowiem wielce pomnażają się ku niepobożności.
2 Timothy	2 Tm	62	2	17	A mowa ich szerzy się jako kancer, z których jest Himeneusz i Philetus ,
2 Timothy	2 Tm	62	2	18	Którzy od prawdy odpadli, powiadając, iż się już stało zmartwychwstanie, i wywrócili wiarę niektórych.
2 Timothy	2 Tm	62	2	19	Aleć mocny stoi grunt Boży, mając tę pieczęć: Zna Pan, którzy są jego, i: Niech odstąpi od niesprawiedliwości wszelki, który mianuje imię Pańskie.
2 Timothy	2 Tm	62	2	20	Lecz w wielkim domu nie tylko są naczynia złote i srebrne, ale téż drzewiane i gliniane, niektóre ku uczciwości, a niektóre ku zelżywości.
2 Timothy	2 Tm	62	2	21	Jeźliby się tedy kto od tych oczyścił, będzie naczyniem ku uczciwości poświęconem i użytecznem Panu, zgotowanem na wszelką sprawę dobrą.
2 Timothy	2 Tm	62	2	22	A młodzieńskich chciwości chroń się, a naśladuj sprawiedliwości, wiary, nadzieje, miłości i pokoju z tymi, którzy wzywają Pana z czystego serca.
2 Timothy	2 Tm	62	2	23	A waruj się gadek głupich i bez umiejętności, wiedząc, iż rodzą zwady.
2 Timothy	2 Tm	62	2	24	A słudze Pańskiemu nie trzeba się wadzić; ale układnym być ku wszystkim, sposobnym ku nauczaniu, cierpliwym,
2 Timothy	2 Tm	62	2	25	W cichości strofującym te, którzy się sprzeciwiają prawdzie: azaby im kiedy dał Bóg pokutowanie ku poznaniu prawdy,
2 Timothy	2 Tm	62	2	26	I upamiętali się od sideł djabelskich, który je w więzieniu dzierży ku woli jego.
2 Timothy	2 Tm	62	3	1	A wiedz to, iż w ostatnie dni nastaną czasy niebezpieczne.
2 Timothy	2 Tm	62	3	2	Będą ludzie sami siebie miłujący, chciwi, hardzi, pyszni, bluźnierze, rodzicom nieposłuszni, niewdzięczni, złośnicy,
2 Timothy	2 Tm	62	3	3	Bez miłości przyrodzonéj, bez pokoju, potwarcy, niepowściągliwi, nieskromni, bez dobrotliwości,
2 Timothy	2 Tm	62	3	4	Zdrajcy, uporni, nadęci, i rozkoszy więcéj miłujący niźli Boga:
2 Timothy	2 Tm	62	3	5	Mając wprawdzie pozór pobożności, lecz się mocy jéj zapierający. I tych się chroń.
2 Timothy	2 Tm	62	3	6	6. Albowiem z tych są, którzy wrywają się w domy, i poimane wiodą niewiastki grzechami obciążone, które się dają uwieść rozmaitym pożądliwościom:
2 Timothy	2 Tm	62	3	7	Zawsze się uczące, a nigdy ku wiadomości prawdy nie przychodzące.
2 Timothy	2 Tm	62	3	8	A jako Iannes i Mambres sprzeciwiali się Mojżeszowi, tak i ci się sprzeciwiają prawdzie, ludzie rozumu skażonego, odrzuceni z strony wiary.
2 Timothy	2 Tm	62	3	9	Aleć więcéj nie wskurają; albowiem ich szaleństwo jawne będzie wszystkim, jako i onych było.
2 Timothy	2 Tm	62	3	10	Lecz ty dostąpiłeś mojéj nauki, ćwiczenia, przedsięwzięcia, wiary, wytrwania, miłości, cierpliwości,
2 Timothy	2 Tm	62	3	11	Prześladowania, ucisków, jakie mię potkały w Antyochii, w Ikonii i w Listrach, jakiem prześladowania podejmował; a ze wszystkich mię Pan wyrwał.
2 Timothy	2 Tm	62	3	12	I wszyscy, którzy chcą pobożnie żyć w Chrystusie Jezusie, prześladowanie będą cierpieć.
2 Timothy	2 Tm	62	3	13	A źli ludzie i zwodnicy pomnożą się w gorsze, błądząc i w błąd wwodząc.
2 Timothy	2 Tm	62	3	14	Lecz ty trwaj w tem, czegoś się nauczył, i zwierzonoć się, wiedząc, od kogoś się nauczył,
2 Timothy	2 Tm	62	3	15	A iż z dzieciństwa umiesz Pisma święte, które cię mogą wyćwiczyć ku zbawieniu, przez wiarę, która jest w Chrystusie Jezusie.
2 Timothy	2 Tm	62	3	16	Wszelkie Pismo od Boga natchnione, jest pożyteczne ku nauczaniu, ku strofowaniu, ku naprawieniu, ku ćwiczeniu w sprawiedliwości,
2 Timothy	2 Tm	62	3	17	Aby człowiek Boży był doskonały, ku wszelkiej sprawie dobréj wyćwiczony.
2 Timothy	2 Tm	62	4	1	Oświadczam się przed Bogiem i Jezusem Chrystusem, który będzie sądził żywe i umarłe przez przyjście jego i królestwo jego:
2 Timothy	2 Tm	62	4	2	Przepowiadaj słowo, nalegaj w czas, nie w czas, karz, proś, łaj z wszelaką cierpliwością i nauką.
2 Timothy	2 Tm	62	4	3	Albowiem będzie czas, gdy zdrowéj nauki nie ścierpią; ale według [1103]swoich pożądliwości nagromadzą sobie uczycielów, mając świerzbiące uszy:
2 Timothy	2 Tm	62	4	4	A od prawdyć słuchanie odwrócą, a ku baśniom się obrócą.
2 Timothy	2 Tm	62	4	5	Ale ty czuj, we wszystkiem pracuj, sprawuj uczynek Ewangelisty, usługowanie twoje wypełniaj.
2 Timothy	2 Tm	62	4	6	Bądź trzeźwym; bo mię już ofiarować mają, i czas rozwiązania mego nadchodzi.
2 Timothy	2 Tm	62	4	7	Potykaniem dobrem potykałem się, zawodum dokonał, wiaręm zachował.
2 Timothy	2 Tm	62	4	8	Na ostatek, odłożon mi jest wieniec sprawiedliwości, który mi odda Pan, sędzia sprawiedliwy w on dzień, a nie tylko mnie, ale i tym, którzy miłują przyjście jego.
2 Timothy	2 Tm	62	4	9	Śpiesz się, abyś do mnie rychło przybył.
2 Timothy	2 Tm	62	4	10	Albowiem Demas mię opuścił, umiłowawszy ten świat, i poszedł do Thessaloniki, Krescent do Galacyi, Tytus do Dalmacyi.
2 Timothy	2 Tm	62	4	11	Łukasz sam jest zemną. Marka weź i przyprowadź z sobą; bo mi jest pożyteczny ku posłudze.
2 Timothy	2 Tm	62	4	12	A Tychika posłałem do Ephezu.
2 Timothy	2 Tm	62	4	13	Opończą, którąm zostawił w Troadzie u Karpa, gdy przyjdziesz, przynieś z sobą i księgi, a zwłaszcza pargaminy.
2 Timothy	2 Tm	62	4	14	Alexander mosiężnik wiele mi złego pokazał: odda mu Pan według uczynków jego.
2 Timothy	2 Tm	62	4	15	Którego się i ty strzeż; albowiem bardzo się sprzeciwił słowom naszym.
2 Timothy	2 Tm	62	4	16	W pierwszéj obronie mojéj żaden przy mnie nie stał, ale mię wszyscy opuścili; niechaj im nie będzie poczytano.
2 Timothy	2 Tm	62	4	17	Ale Pan stał przy mnie i umocnił mię, aby się przez mię przepowiadanie wypełniło, a iżby usłuszeli wszyscy poganie: i jestem wyrwan z paszczeki lwiéj.
2 Timothy	2 Tm	62	4	18	Wybawił mię Pan od wszelakiego uczynku złego i zachowa do królestwa swego niebieskiego: któremu chwała na wieki wieków. Amen.
2 Timothy	2 Tm	62	4	19	Pozdrów Pryszkę i Akwilę i dom Onezyphorów.
2 Timothy	2 Tm	62	4	20	Erastus został w Koryncie, a Trofimam zostawił w Milecie chorego.
2 Timothy	2 Tm	62	4	21	Śpiesz się, abyś przyszedł przed zimą. Pozdrawiają cię Eubulus i Pudens i Linus i Klaudya i bracia wszyscy.
2 Timothy	2 Tm	62	4	22	Pan Jezus Chrystus z duchem twoim. Łaska z wami. Amen. Przypisy
Titus	Tt	63	1	1	Paweł, sługa Boży, i Apostół Jezusa Chrystusa według wiary wybranych Bożych i uznania prawdy, która jest według pobożności,
Titus	Tt	63	1	2	Ku nadziei żywota wiecznego, którą Bóg, który nie kłama, obiecał, przed czasy wiekuistemi.
Titus	Tt	63	1	3	A objawił czasów swoich słowo swe przez przepowiadanie, które mi jest zwierzone według rozkazania Zbawiciela naszego Boga:
Titus	Tt	63	1	4	Tytusowi, miłemu synowi według spólnéj wiary, łaska i pokój od Boga Ojca i Jezusa Chrystusa, Zbawiciela naszego.
Titus	Tt	63	1	5	Dlategom cię zostawił w Krecie, abyś to, czego nie dostawa, naprawił i postanowił kapłany po miastach, jakom i ja tobie rozrządził:
Titus	Tt	63	1	6	Jeźli kto jest bez winy, mąż jednéj żony, syny wierne mający, nie obwinowane w zbytku, albo nie poddane.
Titus	Tt	63	1	7	Albowiem biskup ma być bez winy, jako szafarz Boży, nie pyszny, nie gniewliwy, nie winopilca, nie bijący, nie chciwy zysku szkaradnego;
Titus	Tt	63	1	8	Ale wdzięcznie goście przyjmujący, dobrotliwy, trzeźwy, sprawiedliwy, święty, powściągliwy,
Titus	Tt	63	1	9	Trzymający się téj, która jest wedle nauki, wiernéj mowy, iżby mógł napominać przez zdrową naukę i tych, którzy się sprzeciwiają, przekonać.
Titus	Tt	63	1	10	Albowiem jest wiele nieposłusznych, próżnomównych i zwodzicielów, a najwięcéj, którzy są z obrzezania.
Titus	Tt	63	1	11	Których trzeba przekonywać, którzy całe domy podwracają, ucząc co nie potrzeba, dla zysku sprosnego.
Titus	Tt	63	1	12	Powiedział niektóry z nich, własny ich prorok: Kreteńczykowie zawsze kłamliwi, złe bestye, brzuchowie leniwi.
Titus	Tt	63	1	13	To świadectwo jest prawdziwe. Dla któréj przyczyny ostrze je karz, aby zdrowi byli w wierze.
Titus	Tt	63	1	14	Nie bawiąc się Żydowskiemi baśniami i mandatami ludzi, którzy się od prawdy odwracają.
Titus	Tt	63	1	15	Wszystko czyste czystym; lecz pokalanym i niewiernym niemasz nic czystego, ale pokalane są ich i umysł i sumnienie.
Titus	Tt	63	1	16	Wyznawają, iż Boga znają; lecz się uczynkami zapierają, będąc obrzydłymi i trudnymi do wierzenia, a do każdego uczynku dobrego nikczemnymi.
Titus	Tt	63	2	1	A ty mów, co przystoi zdrowéj nauce.
Titus	Tt	63	2	2	Starcy, aby byli trzeźwi, wstydliwi, roztropni, zdrowi w wierze, w miłości, w cierpliwości.
Titus	Tt	63	2	3	Także stare niewiasty w ubiorze świętym, niepotwarliwe, nie wiele wina pijące, na dobre uczące:
Titus	Tt	63	2	4	Aby młode białegłowy ćwiczyły w roztropności, żeby męże swoje lubiły, dziatki swe miłowały,
Titus	Tt	63	2	5	Roztropne, czyste, trzeźwe, o dom się starające, dobrotliwe, mężom swym poddane, aby słowo Boże nie było bluźnione.
Titus	Tt	63	2	6	Młodzieńce także napominaj, aby byli trzeźwi.
Titus	Tt	63	2	7	Samego siebie we wszystkiem podawaj przykładem dobrych uczynków w nauce, w szczerości, w powadze,
Titus	Tt	63	2	8	Słowo zdrowe, nienaganione, aby się ten, który jest przeciwny, zawstydził, nie mając nic, coby o nas miał mówić złego.
Titus	Tt	63	2	9	Słudzy, aby panom swym byli poddani, we wszystkiem się podobając, nie sprzeciwiając się,
Titus	Tt	63	2	10	Nie zdradzając, ale we wszystkiem dobrą wierność pokazując, aby naukę Zbawiciela naszego Boga we wszystkiem ozdobili.
Titus	Tt	63	2	11	Albowiem okazała się łaska Boga, Zbawiciela naszego, wszystkim ludziom,
Titus	Tt	63	2	12	Nauczająca nas, abyśmy zaprzawszy się niepobożności i świeckich pożądliwości, trzeźwie i sprawiedliwie i pobożnie żyli na tym świecie,
Titus	Tt	63	2	13	Oczekiwając błogosławionéj nadzieje i przyjścia chwały wielkiego Boga i Zbawiciela naszego Jezusa Chrystusa,
Titus	Tt	63	2	14	Który dał samego siebie za nas, aby nas wykupił od wszelakiéj nieprawości, a żeby oczyścił sobie lud przyjemny, naśladowcę dobrych uczynków.
Titus	Tt	63	2	15	To mów i napominaj i strofuj z wszelaką powagą. Żaden tobą niech nie gardzi.
Titus	Tt	63	3	1	Napominaj je, aby przełożeństwom i zwierzchnościom poddanymi byli, na rozkazanie posłuszni byli, na każdy dobry uczynek gotowymi,
Titus	Tt	63	3	2	Nikogo nie bluźnili, nie zwadliwymi byli, ale skromnymi, wszelką łagodność okazując przeciwko wszym ludziom.
Titus	Tt	63	3	3	Albowiem i my byliśmy niekiedy głupi, niewierni, błądzący, służący pożądliwościom i rozkoszom rozmaitym, w złości i w zazdrości żyjący, przemierzli, jedni drugich nienawidzący;
Titus	Tt	63	3	4	Lecz gdy się okazała dobrotliwość i ludzkość Zbawiciela naszego Boga:
Titus	Tt	63	3	5	Nie z uczynków sprawiedliwości, któreśmy uczynili my, ale podług miłosierdzia swego zbawił nas przez omycie odrodzenia i odnowienia Ducha Świętego,
Titus	Tt	63	3	6	Którego wylał na nas obficie przez Jezusa Chrystusa, Zbawiciela naszego,
Titus	Tt	63	3	7	Abyśmy usprawiedliwieni łaską jego, byli dziedzicami według nadzieje żywota wiecznego.
Titus	Tt	63	3	8	Wierna jest mowa; a chcę, abyś tego potwierdzał, iżby się starali w dobrych uczynkach przodkować, którzy wierzą Bogu. Te rzeczy są dobre i pożyteczne ludziom.
Titus	Tt	63	3	9	A głupich gadek i wyliczania rodzajów i sporów i swarów zakonnych chroń się; albowiem są niepożyteczne i próżne.
Titus	Tt	63	3	10	Człowieka heretyka po pierwszem i po wtórem strofowaniu się strzeż,
Titus	Tt	63	3	11	Wiedząc, iż jest wywrócony, który takowy jest, i grzeszy, gdyż jest własnym sądem potępiony.
Titus	Tt	63	3	12	Gdy poślę do ciebie Artemana albo Tychika, śpiesz się do mnie przybyć do Nikopolu; albowiem tamem umyślił zimować.
Titus	Tt	63	3	13	Zenasa, Doktora zakonnego, i Apolla, pilnie przyślij, aby im ninaczem nie schodziło.
Titus	Tt	63	3	14	A niech się uczą i nasi w dobrych uczynkach przodkować na używanie potrzebne, iżby nie byli nieużytecznymi.
Titus	Tt	63	3	15	Pozdrawiają cię ci, którzy są zemną wszyscy. Pozdrów te, którzy nas miłują w wierze. Łaska Boża ze wszystkimi wami. Amen. Przypisy
Philemon	Flm	64	1	1	Paweł, więzień Chrystusa Jezusa, i Tymotheusz brat Philemonowi miłemu a pomocnikowi naszemu,
Philemon	Flm	64	1	2	I Appii, siostrze najmilszéj, i Archippowi, towarzyszowi naszemu, i zgromadzeniu, które jest w domu twoim,
Philemon	Flm	64	1	3	Łaska wam i pokój od Boga, Ojca naszego, i Pana Jezusa Chrystusa.
Philemon	Flm	64	1	4	Dziękuję Bogu memu, zawsze pamiętając na cię w modlitwach moich,
Philemon	Flm	64	1	5	Słysząc o twojéj miłości i wierze, którą masz ku Panu Jezusowi i ku wszym świętym,
Philemon	Flm	64	1	6	Aby spółeczność wiary twéj stała się jawna w poznaniu wszego dobrego uczynku, który jest w was w Chrystusie Jezusie.
Philemon	Flm	64	1	7	Albowiem wesele wielkie miałem i pociechę w miłości twéj, iż wnętrzności świętych są przez cię ochłodzone, bracie!
Philemon	Flm	64	1	8	Przetóż mając wielką bezpieczność w Chrystusie Jezusie rozkazać ci, co do rzeczy należy:
Philemon	Flm	64	1	9	Dla miłości raczéj proszę, gdyżem taki jest, jako Paweł stary, a teraz i więzień Jezusa Chrystusa.
Philemon	Flm	64	1	10	Proszę cię za synem moim, któregom zrodził w więzieniu mojem, Onezymem,
Philemon	Flm	64	1	11	Który tobie niekiedy był niepożytecznym, a teraz i mnie i tobie użytecznym,
Philemon	Flm	64	1	12	Któregom ci odesłał. A ty przyjmij go jako wnętrzności moje.
Philemon	Flm	64	1	13	Któregom ja chciał przy sobie zatrzymać, aby mi za cię służył w więzieniu Ewangelii.
Philemon	Flm	64	1	14	Wszakże bez twéj rady nie chciałem nic czynić, aby dobrodziejstwo twoje nie było jako z przymuszenia, ale z dobréj woli.
Philemon	Flm	64	1	15	Albowiem snadź dlatego ustąpił na chwilę od ciebie, abyś go przyjął wiecznym,
Philemon	Flm	64	1	16	Już nie jako sługę, ale miasto sługi, brata najmilszego, zwłaszcza mnie, jakóż daleko więcéj tobie i w ciele i w Panu.
Philemon	Flm	64	1	17	Jeźli mię tedy masz towarzyszem, przyjmij go jako mię.
Philemon	Flm	64	1	18	A jeźlić co uszkodził albo winien, to mnie przyczytaj.
Philemon	Flm	64	1	19	Jam Paweł napisał ręką moją, ja nagrodzę, żebym ci nie rzekł, iżeś mi i samego siebie winien.
Philemon	Flm	64	1	20	Tak, bracie! ja ciebie niech zażyję w Panu, ochłódź wnętrzności moje w Panu.
Philemon	Flm	64	1	21	Pisałem ci dufając posłuszeństwu twemu, wiedząc, iż téż nad to, co mówię, uczynisz.
Philemon	Flm	64	1	22	A zaraz téż zgotuj mi gospodę; albowiem spodziewam się, iż przez modlitwy wasze będę wam darowan.
Philemon	Flm	64	1	23	Pozdrawia cię Epaphras, spółwięzień mój w Chrystusie Jezusie,
Philemon	Flm	64	1	24	Marek, Arystarchus, Demas i Łukasz, pomocnicy moi.
Philemon	Flm	64	1	25	Łaska Pana naszego Jezusa Chrystusa z duchem waszym. Amen.
Hebrews	Hbr	65	1	1	Rozmaicie i wielą sposobów mówiwszy dawno Bóg ojcom przez Proroki:
Hebrews	Hbr	65	1	2	Na ostatek tych dni mówił do nas przez Syna, którego postanowił dziedzicem wszystkiego, przez którego uczynił i wieki.
Hebrews	Hbr	65	1	3	Który, gdyż jest jasnością chwały i wyrażeniem istności jego, a [1107]nosząc wszystko słowem mocy swéj, sprawiwszy oczyszczenie grzechów, siedzi na prawicy majestatu na wysokościach,
Hebrews	Hbr	65	1	4	Tym zacniejszym zostawszy nad Anioły, im osobliwsze nad nie imię odziedziczył.
Hebrews	Hbr	65	1	5	Bo któremuż kiedy z Aniołów rzekł: Synem moim jesteś ty, Jam ciebie dziś urodził? I zasię: Ja mu będę Ojcem, a on mnie będzie Synem?
Hebrews	Hbr	65	1	6	A gdy zasię wprowadza pierworodnego na okrąg ziemie, mówi: A niech się mu kłaniają wszyscy Aniołowie Boży.
Hebrews	Hbr	65	1	7	A do Aniołówci mówi: Który czyni Aniołami swymi duchy, a sługami swymi płomień ognia.
Hebrews	Hbr	65	1	8	A do Syna: Stolica twoja, Boże! na wiek wieku, laska prawości laska królestwa twego.
Hebrews	Hbr	65	1	9	Umiłowałeś sprawiedliwość, a nienawidziałeś nieprawość, dlategóż pomazał cię, Boże! Bóg twoj, olejkiem radości nad uczęstniki twoje.
Hebrews	Hbr	65	1	10	I tyś, Panie! na początku ugruntował ziemię, a dzieła rąk twoich są niebiosa.
Hebrews	Hbr	65	1	11	One poginą, a ty trwać będziesz: a wszystkie jako szata zwiotszeją.
Hebrews	Hbr	65	1	12	A jako odzienie zmienisz je, i odmienią się; ale ty tenżeś jest, i lata twoje nie ustaną?
Hebrews	Hbr	65	1	13	A do któregóż kiedy z Aniołów rzekł: Siedź po prawicy mojéj, aż położę nieprzyjacioły twoje podnóżkiem nóg twoich?
Hebrews	Hbr	65	1	14	Izali wszyscy nie są duchowie usługujący, na posługę posłani dla tych, którzy dziedzictwo zbawiania wziąć mają?
Hebrews	Hbr	65	2	1	Dlatego trzeba nam obficiéj przestrzegać tego, cośmy słyszeli, byśmy snadź nie przeciekli.
Hebrews	Hbr	65	2	2	Albowiem jeźli która przez Anioły powiedziana mowa stała się trwała, a wszelkie przestępstwo i nieposłuszeństwo sprawiedliwą zapłaty nagrodę wzięło,
Hebrews	Hbr	65	2	3	Jakóż my się wybiegamy, jeźli zaniedbamy tak wielkiego zbawienia? które gdy się poczęło przepowiadać przez Pana, od tych, którzy słyszeli, na nas potwierdzone jest.
Hebrews	Hbr	65	2	4	Gdy Bóg społu poświadczał znamiony i cudami i rozlicznemi mocami, i rozdawaniem Ducha Świętego według woléj swojéj.
Hebrews	Hbr	65	2	5	Albowiem nie Aniołom poddał Bóg okrąg ziemie przyszły, o którym mówimy.
Hebrews	Hbr	65	2	6	A świadczył ktoś na niektórem miejscu, mówiąc: Cóż jest człowiek, iż nań pamiętasz; albo syn człowieczy, iż go nawiedzasz?
Hebrews	Hbr	65	2	7	Umniejszyłeś go mało co mniéj od Aniołów, chwałą i czcią ukoronowałeś go i postanowiłeś go nad dziełem rąk twoich.
Hebrews	Hbr	65	2	8	Poddałeś wszystko pod nogi jego. Albowiem w tem, że mu wszystko poddał, niczego nie zostawił jemu nie poddanego: a teraz jeszcze nie widzimy, żeby mu wszystko poddano było.
Hebrews	Hbr	65	2	9	Lecz tego, który mało co niźli Aniołowie umniejszony jest, widzimy Jezusa dla męki smierci chwałą i czcią ukoronowanego, aby z łaski Bożéj za wszystkie śmierci skosztował.
Hebrews	Hbr	65	2	10	Albowiem przystało jemu, dla którego wszystko, i przez którego wszystko, który wiele synów do chwały był przywiódł, sprawcę zbawienia ich przez ucierpienie doskonałym uczynić.
Hebrews	Hbr	65	2	11	Bo który poświęca, i którzy bywają poświęceni, z jednego wszyscy. Dla któréj przyczyny nie wstyda się, bracią ich nazwać,
Hebrews	Hbr	65	2	12	Mówiąc: Opowiem imię twoje braci mojéj, w pośrodku kościoła chwalić cię będę.
Hebrews	Hbr	65	2	13	I zasię: Ja w nim dufać będę. I zasię: Oto Ja i dzieci moje, które mi dał Bóg.
Hebrews	Hbr	65	2	14	Ponieważ tedy dzieci spółeczność miały ciała i krwie, i on także tychże uczęstnikiem był, aby przez śmierć zepsował tego, który miał władzą śmierci, to jest djabła.
Hebrews	Hbr	65	2	15	A iżby wyzwolił te, którzy dla bojaźni śmierci przez wszystek żywot podlegli byli niewoli.
Hebrews	Hbr	65	2	16	Bo nigdzie Aniołów nie przyjmuje; ale nasienie Abrahamowe przyjmuje.
Hebrews	Hbr	65	2	17	Zkąd powinien był we wszystkiem być podobny braci, aby się stał miłosiernym i wiernym Najwyższym kapłanem do Boga, aby ubłagał za grzechy ludu.
Hebrews	Hbr	65	2	18	Albowiem w czem sam ucierpiał i kuszon był, mocen jest i tym, którzy są kuszeni, dopomódz.
Hebrews	Hbr	65	3	1	Ztąd, bracia święci, uczestnicy wezwania niebieskiego! obaczcie Apostoła i Najwyższego kapłana wyznania naszego, Jezusa,
Hebrews	Hbr	65	3	2	Który wiernym jest temu, który go uczynił, jako i Mojżesz we wszystkim domu jego.
Hebrews	Hbr	65	3	3	Albowiem większej chwały ten godny jest miany niźli Mojżesz, im większą, cześć ma niż dom, ten, który go zbudował.
Hebrews	Hbr	65	3	4	Bo każdy dom bywa budowan od kogo: a który wszystko stworzył. Bóg jest.
Hebrews	Hbr	65	3	5	A Mojżesz wprawdzie wiernym był we wszystkim domu jego jako sługa na świadectwo tego, co miało być mówiono.
Hebrews	Hbr	65	3	6	Ale Chrystus jako syn w domu swym, który dom my jesteśmy, jeźliże ufność i chwałę nadzieje aż do końca mocną zachowamy.
Hebrews	Hbr	65	3	7	Przeto jako mówi Duch Święty: Dziś, jeźlibyście głos jego usłyszeli,
Hebrews	Hbr	65	3	8	Nie zatwardzajcież serc waszych jako w rozdrażnieniu wedle dnia kuszenia na puszczy,
Hebrews	Hbr	65	3	9	Gdzie mię kusili ojcowie wasi: doświadczyli i widzieli sprawy moje
Hebrews	Hbr	65	3	10	Przez czterdzieści lat. I dla tegoż gniewałem się na ten naród i rzekłem: Zawsze błądzą sercem. A oni nie poznali dróg moich.
Hebrews	Hbr	65	3	11	Jakom przysiągł w gniewie moim, jeźli wnidą do odpoczynienia mojego.
Hebrews	Hbr	65	3	12	Patrzcież, bracia! iżby snadź nie było w którym z was serce złe niedowiarstwa ku odstąpieniu od Boga żywego; ale napominajcie sami siebie na każdy dzień, póki się Dzisiaj nazywa, iżby który z was nie był zatwardzon oszukaniem grzechu.
Hebrews	Hbr	65	3	13	Albowiem staliśmy się uczestnikami Chrystusowymi, jeźli tylko początek istności jego aż do końca mocny zachowamy,
Hebrews	Hbr	65	3	14	Póki bywa mówiono: Dziś, jeźlibyście głos jego usłyszeli, nie zatwardzajcie serc waszych, jako w onem rozdrażnieniu. Albowiem niektórzy, usłyszawszy, rozdrażnili, ale nie wszyscy, którzy wyszli z Egiptu przez Mojżesza.
Hebrews	Hbr	65	3	15	A na któreż się rozgniewał przez czterdzieści lat? Izali nie na te, którzy zgrzeszyli, których trupy poległy na puszczy?
Hebrews	Hbr	65	3	16	A którymże przysiągł, iż nie mieli wniść do odpoczynienia jego, jedno tym, którzy niewierni byli?
Hebrews	Hbr	65	3	17	I widzimy, że nie mogli wniść dla niedowiarstwa.
Hebrews	Hbr	65	3	18	Którym zaś "poprzysiągł, że nie wejdą do odpocznienia jego," jeśli nie tym, co byli niewierni?
Hebrews	Hbr	65	3	19	I widzimy, że nie mogli wejść z powodu niedowiarstwa.
Hebrews	Hbr	65	4	1	Przetóż się bójmy, aby snadź zaniechawszy obietnice wejścia do odpoczynienia jego, nie zdał się który z was, że go niemasz.
Hebrews	Hbr	65	4	2	Albowiem i nam opowiedziano jest, jako i onym; ale nie pomogła onym mowa słuchania, nie przymięszana do wiary tego, co słyszeli.
Hebrews	Hbr	65	4	3	Albowiem wnidziemy do odpoczynienia, którzyśmy uwierzyli, jako powiedział: Jakom przysiągł w gniewie moim, jeźliż wnidą do odpoczynienia mojego, choć dzieła od założenia świata były dokończone.
Hebrews	Hbr	65	4	4	Albowiem rzekł na niektórem miejscu o siódmym dniu tak: I odpoczął Bóg dnia siódmego od wszystkich dzieł swoich.
Hebrews	Hbr	65	4	5	A na tem zaś: Jeźli wnidą do odpoczynienia mojego.
Hebrews	Hbr	65	4	6	Gdyż tedy zostawa, że niektórzy mają wniść do onego, a ci, którym pierwej opowiedziano było, nie weszli dla niedowiarstwa,
Hebrews	Hbr	65	4	7	Zasię naznacza dzień niektóry: Dzisiaj, mówiąc przez Dawida, po tak długim czasie, jako się wyżej rzekło: Dziś, jeźlibyście głos jego usłyszeli, nie zatwardzajcie serc waszych.
Hebrews	Hbr	65	4	8	Albowiem jeźliby im był Jezus dał odpoczynieuie, nigdyby o inszym dniu napotem nie mówił.
Hebrews	Hbr	65	4	9	A tak zostawa sobotowanie ludowi Bożemu.
Hebrews	Hbr	65	4	10	Albowiem który wszedł do odpoczynienia jego, ten też odpoczął od dziełów swych, jako Bóg od swoich.
Hebrews	Hbr	65	4	11	Spieszmy się tedy, abyśmy weszli do onego odpoczynienia, iżby kto w tenże przykład niedowiarstwa nie wpadł.
Hebrews	Hbr	65	4	12	Bo żywa jest mowa Boża i skuteczna, i przeraźliwsza niżeli wszelaki miecz po obu stron ostry i przenikająca aż do rozdzielenia dusze i ducha, stawów też i szpików, i rozeznawająca myśli i przedsięwzięcia serdeczne.
Hebrews	Hbr	65	4	13	A niemasz żadnego stworzenia niewidzialnego przed oblicznością jego; lecz wszystkie rzeczy obnażone są i odkryte oczom jego, do którego nam mowa.
Hebrews	Hbr	65	4	14	Mając tedy Najwyższego kapłana wielkiego, który przeszedł niebiosa, Jezusa, Syna Bożego, trzymajmy się wyznania.
Hebrews	Hbr	65	4	15	Albowiem nie mamy Najwyższego kapłana, któryby się nie mógł ulitować nad krewkościami naszemi; lecz kuszonego we wszystkiem na podobieństwo oprócz grzechu.
Hebrews	Hbr	65	4	16	Przystąpmy tedy z ufnością do stolice łaski, abyśmy otrzymali miłosierdzie, i łaskę naleźli ku pogodnemu ratunku.
Hebrews	Hbr	65	5	1	Albowiem każdy Najwyższy kapłan z ludzi wzięty, dla ludzi bywa postanowion w tem, co do Boga należy, aby ofiarował dary i ofiary za grzechy.
Hebrews	Hbr	65	5	2	Któryby się mógł użalić tych, co nie umieją i błądzą, gdyż i on obłożon jest krewkością.
Hebrews	Hbr	65	5	3	A dlatego powinien jest, jako za lud, także i sam za się ofiarować za grzechy.
Hebrews	Hbr	65	5	4	A żaden sobie czci nie bierze, jedno który bywa wezwań od Boga, jako Aaron.
Hebrews	Hbr	65	5	5	Tak i Chrystus nie sam siebie wsławił, że się stał Najwyższym kapłanem; ale który do niego mówił: Syn mój jesteś ty. Jam ciebie dziś urodził.
Hebrews	Hbr	65	5	6	Jako i na inszem miejscu mówi: Tyś jest kapłanem na wieki wedle porządku Melchisedechowego.
Hebrews	Hbr	65	5	7	Który za dni ciała swego modlitwy i pokorne prośby temu, który go mógł wybawić od śmierci, z wołaniem potężnem i łzami ofiarowawszy, był wysłuchan dla swej uczciwości.
Hebrews	Hbr	65	5	8	A chociaż był Synem Bożym, nauczył się z tego, co cierpiał, posłuszeństwa.
Hebrews	Hbr	65	5	9	A doskonałym zostawszy, stał się wszystkim, którzy mu posłuszni są, przyczyną zbawienia wiecznego.
Hebrews	Hbr	65	5	10	Nazwany od Boga Najwyższym kapłanem wedle porządku Melchisedecha.
Hebrews	Hbr	65	5	11	O którym nam wielka rzecz i nie wyprawna ku mówieniu; boście się stali słabymi ku słuchaniu.
Hebrews	Hbr	65	5	12	Albowiem gdyście mieli dla czasu być nauczycielami, zasię potrzebujecie, aby was uczono, które są początki zaczęcia mów Bożych, i staliście się, którymby mleka trzeba, a nie twardego pokarmu.
Hebrews	Hbr	65	5	13	Bo każdy, który jest mleka uczestnikiem, nie świadom jest mowy sprawiedliwości; albowiem dzieciątkiem jest.
Hebrews	Hbr	65	5	14	A doskonałych jest twardy pokarm, tych, którzy przez zwyczajenie zmysły mają wyćwiczone ku rozeznaniu dobrego i złego.
Hebrews	Hbr	65	6	1	Przeto zaniechawszy mowy poczynania Chrystusowego, miejmy się do doskonalszych rzeczy, nie znowu zakładając gruntu pokuty od uczynków martwych, i wiary ku Bogu:
Hebrews	Hbr	65	6	2	Nauki chrzczenia, rąk też wkładania i powstania z martwych i sądu wiekuistego.
Hebrews	Hbr	65	6	3	I to uczynimy, jeźli Bóg dopuści.
Hebrews	Hbr	65	6	4	Albowiem nie podobna jest, aby ci, którzy raz są oświeceni, skosztowali też daru niebieskiego i uczęstniki się stali Ducha Świętego,
Hebrews	Hbr	65	6	5	Skosztowali nie mniej dobrego słowa Bożego i mocy przyszłego wieku,
Hebrews	Hbr	65	6	6	A upadli, aby zaś byli odnowieni ku pokucie, znowu krzyżujący sami sobie Syna Bożego, i na pośmiewisko mający.
Hebrews	Hbr	65	6	7	Bo ziemia, która deszcz często na się padający pije i rodzi ziele użyteczne tym, przez które bywa sprawowana, bierze błogosławieństwo od Boga.
Hebrews	Hbr	65	6	8	Lecz która rodzi ciernie i osty, odrzucona jest i blizka przeklęctwa, której koniec na spalenie.
Hebrews	Hbr	65	6	9	Ale tuszymy sobie o was coś lepszego, najmilejsi! i zbawienia bliższego, chociaż tak mówimy.
Hebrews	Hbr	65	6	10	Albowiem nie jest niesprawiedliwy Bóg, aby zapamiętał roboty waszej, i miłości, którąście okazali w imię jego, którzyście posługowali świętym i posługujecie.
Hebrews	Hbr	65	6	11	A żądamy, aby każdy z was tóż staranie okazał ku wypełnieniu nadzieje aż do końca,
Hebrews	Hbr	65	6	12	Abyście się nie stali gnuśnymi, ale naśladowcami tych, którzy przez wiarę i cierpliwość odziedziczą obietnice.
Hebrews	Hbr	65	6	13	Albowiem Bóg obiecawszy Abrahamowi, iż nie miał nikogo, przez któregoby przysiągł, większego, przysiągł przez samego siebie,
Hebrews	Hbr	65	6	14	Mówiąc: Jeźli nie błogosławiąc błogosławić cię będę, i rozmnażając nie rozmnożę cię.
Hebrews	Hbr	65	6	15	A tak długo cierpliwie czekawszy, dostał obietnice.
Hebrews	Hbr	65	6	16	Albowiem ludzie przez większego niż sami przysięgają: a każdego sporu ich koniec, ku potwierdzeniu, jest przysięga.
Hebrews	Hbr	65	6	17	W czem chcąc Bóg dziedzicom obietnice obficiej okazać nieodmienność rady swej, przysięgę uczynił,
Hebrews	Hbr	65	6	18	Abyśmy przez dwie rzeczy nieodmienne, w których być nie może, żeby Bóg kłamał, najmocniejszą pociechę mieli, którzyśmy się ku odzierżeniu wystawionej nadzieje uciekli.
Hebrews	Hbr	65	6	19	Którą mamy jako kotwicę dusze bezpieczną i mocną i wchodzącą aż we wnętrzności zasłony,
Hebrews	Hbr	65	6	20	Gdzie przewodnik za nas wszedł Jezus, według porządku Melchisedechowego Najwyższym kapłanem stawszy się na wieki.
Hebrews	Hbr	65	7	1	Albowiem ten Melchisedech, król Salem, kapłan Boga Najwyższego, który wyszedł przeciw Abrahamowi wracającemu się z porażki królów, i błogosławił mu,
Hebrews	Hbr	65	7	2	Któremu i dziesięciny wszystkiego wydzielił Abraham: najprzód który wykłada się król sprawiedliwości, potem też i król Salem, co jest, król pokoju.
Hebrews	Hbr	65	7	3	Bez ojca, bez matki, bez wyliczenia rodu, nie mając ani początku dniów ani końca żywota; a przypodobany Synowi Bożemu, trwa kapłanem na wieki.
Hebrews	Hbr	65	7	4	A przypatrzcie się, jako to wielki, któremu też dziesięcinę z rzeczy przedniejszych dał Abraham Patryarcha.
Hebrews	Hbr	65	7	5	A iście z synów Lewi, urząd kapłański przyjmujący rozkazanie mają, aby brali dziesięcinę od ludu wedle zakonu, to jest, od braciéj swojej, chociaż i oni wyszli z biódr Abrahamowych.
Hebrews	Hbr	65	7	6	Lecz którego naród nie jest poczytan między nimi, dziesięcinę brał od Abrahama i tego, który miał obietnice, błogosławił.
Hebrews	Hbr	65	7	7	A bez wszelakiego sporu, co mniejszem jest, od lepszego bywa błogosławione.
Hebrews	Hbr	65	7	8	A tu jednak ludzie, którzy umierają, dziesięciny biorą; lecz tam świadectwo ma, iż żywię.
Hebrews	Hbr	65	7	9	A (iżby się tak rzekło) przez Abrahama i Lewi, który brał dziesięciny, oddał dziesięcinę.
Hebrews	Hbr	65	7	10	Albowiem jeszcze był w biodrach ojcowych, gdy wyszedł przeciw niemu Melchisedech.
Hebrews	Hbr	65	7	11	Jeźliż tedy doskonałość była przez kapłaństwo Lewitskie; (bo pod niem lud wziął zakon), cóż jeszcze było potrzeba, aby nastał inszy kapłan wedle porządku Melchisedechowego, a nie był rzeczon wedle porządku Aaronowego?
Hebrews	Hbr	65	7	12	Bo za przeniesieniem kapłaństwa trzeba, żeby się i zakonu przeniesienie stało.
Hebrews	Hbr	65	7	13	Bo o którym się to mówi, z inszego jest pokolenia, z którego żaden nie pilnował ołtarza.
Hebrews	Hbr	65	7	14	Albowiem jawna jest, iż z Juda poszedł Pan nasz, w którem pokoleniu nic o kapłaniech nie mówił Mojżesz.
Hebrews	Hbr	65	7	15	A jeszcze daleko więcej jawna rzecz jest; jeźliże na podobieństwo Melchisedecha powstaje inszy kapłan,
Hebrews	Hbr	65	7	16	(Który nie wedle zakonu rozkazania cielesnego stał się, ale wedle mocy żywota nieskazitelnego.
Hebrews	Hbr	65	7	17	Albowiem świadczy: Iż ty jesteś kapłanem na wieki wedle porządku Melchisedechowego.)
Hebrews	Hbr	65	7	18	Odrzucenie iście staje się przeszłego przykazania dla słabości jego i niepożyteczności.
Hebrews	Hbr	65	7	19	Bo zakon niczego nie przywiódł ku doskonałości; ale wprowadzenie lepszej nadzieje, przez którą przybliżamy się ku Bogu.
Hebrews	Hbr	65	7	20	A ponieważ jest, nie bez przysięgi; (bo inni bez przysięgi kapłany zostali.
Hebrews	Hbr	65	7	21	A ten z przysięgą przez tego, który rzekł do niego: Przysiągł Pan, a nie będzie mu żal: Tyś jest kapłanem na wieki).
Hebrews	Hbr	65	7	22	Tem lepszego Testamentu stał się Jezus rękojmią.
Hebrews	Hbr	65	7	23	A innychci wiele się kapłanów stawało dlatego, iż im śmierć trwać nie dopuszczała.
Hebrews	Hbr	65	7	24	Ale ten, iż na wieki trwa, wiekuiste ma kapłaństwo.
Hebrews	Hbr	65	7	25	Przetóż i zbawić na wieki może przystępujące przez niegóż do Boga: zawsze żywiąc, aby się wstawiał za nami.
Hebrews	Hbr	65	7	26	Albowiem przystało, abyśmy takiego mieli Najwyższego kapłana, świętego, niewinnego, niepokalanego, odłączonego od grzeszników, i który się stał wyższy nad niebiosa,
Hebrews	Hbr	65	7	27	Który nie ma potrzeby na każdy dzień jako kapłani pierwej za występki swoje ofiarować, potem za ludzkie; bo to uczynił raz, siebie ofiarowawszy.
Hebrews	Hbr	65	7	28	Albowiem zakon ludzie postanawiał kapłany krewkości podległe; lecz mowa przysięgi, która jest po zakonie. Syna na wieki doskonałego.
Hebrews	Hbr	65	8	1	A summa tego, co się mówi, takiego mamy Najwyższego kapłana, który usiadł na prawicy stolice wielmożności na niebiesiech:
Hebrews	Hbr	65	8	2	Sługa świątnice a prawdziwego przybytku, który postanowił Pan, a nie człowiek.
Hebrews	Hbr	65	8	3	Albowiem wszelki najwyższy kapłan bywa postanowion ku ofiarowaniu darów i ofiar: zaczem potrzeba jest, aby i ten nieco miał, coby ofiarował.
Hebrews	Hbr	65	8	4	Jeźliby tedy był na ziemi, aniby kapłanem był, gdyżby byli, którzy według zakonu dary ofiarowali,
Hebrews	Hbr	65	8	5	Którzy służą wizerunkowi i cieniowi rzeczy niebieskiech, jako odpowiedziano jest Mojżeszowi, gdy miał dokończyć przybytku: Patrzaj, (prawi), czyń wszystko według wizerunku, który jest tobie na górze okazan.
Hebrews	Hbr	65	8	6	A teraz dostał tem lepszego posługowania, i lepszego Testamentu jest pośrednikiem, który w lepszych obietnicach jest postanowiony.
Hebrews	Hbr	65	8	7	Albowiem jeźliby on pierwszy był bez przygany, zaisteby wtóremu miejsca nie szukano.
Hebrews	Hbr	65	8	8	Albowiem ganiąc je, mówi: Oto dni przyjdą, mówi Pan, a wykonam nad domem Izraelskim i nad domem Juda Testament nowy,
Hebrews	Hbr	65	8	9	Nie według Testamentu, którym uczynił ojcom ich w dzień, w którym ujął rękę ich, abym je wywiódł z ziemie Egipskiej; albowiem oni nie wytrwali w moim Testamencie, a Jam ich zaniedbał, mówi Pan.
Hebrews	Hbr	65	8	10	Bo ten jest Testament, który uczynię domowi Izraelskiemu po onych dniach, mówi Pan: Podając prawa moje w umysł ich, i na sercu ich napiszę je, i będę im Bogiem, a oni mnie będą ludem.
Hebrews	Hbr	65	8	11	I nie będzie uczył każdy bliźniego swego i każdy brata swego, mówiąc: Poznaj Pana; albowiem wszyscy mię poznają, od mniejszego aż do większego z nich.
Hebrews	Hbr	65	8	12	Albowiem będę miłościw nieprawościom ich i grzechów ich już nie wspomnę.
Hebrews	Hbr	65	8	13	A gdy mówi: Nowy; pierwszy wiotchym uczynił. A to, co wiotszeje i starzeje się, blizko jest zginienia.
Hebrews	Hbr	65	9	1	Miałci i pierwszy usprawiedliwienie służby Bożej i świątnicę świecką.
Hebrews	Hbr	65	9	2	Albowiem sprawiony był przybytek pierwszy, w którym były lichtarze i stół i położenie chlebów, które zowią święte.
Hebrews	Hbr	65	9	3	A za wtóra zasłoną przybytek, który zowią święto świętych,
Hebrews	Hbr	65	9	4	Mając złotą kadzidlnicę i skrzynię Testamentu ze wszystkich stron złotem powleczoną, w której wiadro złote mające mannę i laska Aaronowa, która zakwitnęła, i tablice Testamentu.
Hebrews	Hbr	65	9	5	A nad nią były Cherubim chwały zacieniającej ubłagalnicę, o czem teraz nie trzeba z osobna mówić.
Hebrews	Hbr	65	9	6	A gdy to tak było sporządzono, do pierwszego przybytku zawsze wchadzali kapłani, urzędy ofiar odprawujący.
Hebrews	Hbr	65	9	7	Ale do wtórego raz w rok sam najwyższy kapłan, nie bez krwie, którą ofiaruje za swą i ludu niewiadomość.
Hebrews	Hbr	65	9	8	To dając znać Duch Święty, iż jeszcze nie była objawiona droga świętych, póki jeszcze stał pierwszy przybytek.
Hebrews	Hbr	65	9	9	Co jest podobieństwem teraźniejszego czasu, wedle którego dary i ofiary ofiarowane bywają, które nie mogą wedle sumnienia doskonałym uczynić służącego Bogu;
Hebrews	Hbr	65	9	10	Gdyż są tylko w pokarmiech i w napojach i w różnych omywaniach i sprawiedliwościach ciała aż do czasu naprawienia stanowione.
Hebrews	Hbr	65	9	11	Ale Chrystus, stawiwszy się Najwyższym kapłanem dóbr przyszłych, przez większy i doskonalszy przybytek, nie ręką uczniony, to jest, nie tego stworzenia,
Hebrews	Hbr	65	9	12	Ani przez krew kozłów albo cielców; ale przez własną krew wszedł raz do świątnicę, nalazłszy wieczne odkupienie.
Hebrews	Hbr	65	9	13	Albowiem jeźli krew kozłów i wołów i popiół jałowice pokropiony spługawione poświęca ku oczyszczeniu ciała,
Hebrews	Hbr	65	9	14	Jako daleko więcej krew Chrystusowa, który przez Ducha Świętego samego siebie ofiarował niepokalanym Bogu, czyści sumnienie nasze od martwych uczynków, ku służeniu Bogu żywiącemu?
Hebrews	Hbr	65	9	15	I dlatego jest nowego Testamentu pośrednikiem, żeby za przystąpieniem śmierci, na odkupienie występków tych, które były pod pierwszym Testamentem, obietnicę wzięli, którzy wezwani są do wiecznego dziedzictwa.
Hebrews	Hbr	65	9	16	Albowiem gdzie Testament jest, musi przystąpić śmierć tego, który Testament czyni.
Hebrews	Hbr	65	9	17	Bo testament w umarłych potwierdzony jest: inaczej jeszcze nie jest ważny, póki żyw, który testament uczynił.
Hebrews	Hbr	65	9	18	Zkąd ani pierwszy bez krwie nie był poświęcony.
Hebrews	Hbr	65	9	19	Albowiem gdy Mojżesz wszystko przykazanie zakonne przeczytał wszemu ludowi, wziąwszy krew cielców i kozłów z wodą i wełną szarłatową i izopem, same też księgi i lud wszystek pokropił,
Hebrews	Hbr	65	9	20	Mówiąc: Ta krew Testamentu, który do was Bóg nakazał.
Hebrews	Hbr	65	9	21	Ktemu i przybytek i wszystko naczynie służby krwią takoż pokropił.
Hebrews	Hbr	65	9	22	A niemal wszystko we krwi według zakonu bywa oczyszczono, a bez rozlania krwie nie bywa odpuszczenie.
Hebrews	Hbr	65	9	23	Potrzeba tedy jest, aby wizerunki rzeczy niebieskich temi były oczyszczone: a same niebieskie lepszemi ofiarami niźli te.
Hebrews	Hbr	65	9	24	Albowiem Chrystus nie wszedł do świątynie ręką uczynionej, która była wizerunkiem prawdziwej, ale do samego nieba, aby się teraz okazował przed oblicznością Bożą za nami.
Hebrews	Hbr	65	9	25	A nie iżby często ofiarował samego siebie, jako najwyższy kapłan wchodzi do świątynie co rok ze krwią cudzą:
Hebrews	Hbr	65	9	26	Inaczej trzeba mu było często cierpieć od początku świata; lecz teraz na skończeniu wieków raz się okazał ku zgładzeniu grzechu przez ofiarę samego siebie.
Hebrews	Hbr	65	9	27	A jako postanowiono ludziom raz umrzeć, a potem sąd,
Hebrews	Hbr	65	9	28	Tak i Chrystus raz jest ofiarowan, aby grzechy wielu wyniszczył, drugi raz bez grzechu okaże się tym, którzy go oczekiwają, ku zbawieniu.
Hebrews	Hbr	65	10	1	Albowiem zakon mając cień przyszłych dóbr, nie sam obraz rzeczy, na każdy rok temiż samemi ofiarami, które ofiarują ustawicznie, nigdy nie może doskonałymi uczynić przystępujące.
Hebrews	Hbr	65	10	2	Inaczej przestanoby je było ofiarować; dlatego, iżby więcej nie mieli żadnego sumnienia o grzech Boga chwalący, raz oczyszczeni.
Hebrews	Hbr	65	10	3	Lecz w nich bywa przypominanie grzechów na każdy rok,
Hebrews	Hbr	65	10	4	Albowiem nie podobna rzecz jest, aby krwią wołów i kozłów miały być zgładzone grzechy.
Hebrews	Hbr	65	10	5	Przetóż wchodząc na świat mówi: Nie chciałeś ofiary i obiaty; aleś mi ciało sposobił.
Hebrews	Hbr	65	10	6	Całopalenia i za grzech nie upodobałyć się.
Hebrews	Hbr	65	10	7	Tedym rzekł: Oto idę; na początku ksiąg napisano jest o mnie, abym czynił, Boże! wolą twoje.
Hebrews	Hbr	65	10	8	Wyżej powiedziawszy: Żeś nie chciał, anić się podobały ofiary i obiaty i całopalenia i za grzech, które wedle zakonu bywają ofiarowane,
Hebrews	Hbr	65	10	9	Tedym rzekł: Otóż idę, abym czynił, o Boże! wolą twoje: odejmuje pierwsze, aby wtóre postawił.
Hebrews	Hbr	65	10	10	Przez którą wolą jesteśmy poświęceni przez ofiarę ciała Jezusa Chrystusa raz.
Hebrews	Hbr	65	10	11	A każdy jednak kapłan stoi co dzień urząd odprawując i też ofiary częstokroć ofiarując, które nigdy nie mogą grzechu znieść.
Hebrews	Hbr	65	10	12	Lecz ten ofiarowawszy jedne ofiarę za grzechy, na wieki siedzi na prawicy Bożej.
Hebrews	Hbr	65	10	13	Na koniec czekając, ażby nieprzyjaciele jego położeni byli podnóżkiem nóg jego.
Hebrews	Hbr	65	10	14	Albowiem jedną ofiarą doskonałymi uczynił na wieki poświęcone.
Hebrews	Hbr	65	10	15	A świadczy nam i Duch Święty; albowiem gdy powiedział:
Hebrews	Hbr	65	10	16	Tenci jest Testament, który postanowię z nimi po onych dniach, mówi Pan: Podając prawa moje w serca ich, i napiszę na umysłach ich,
Hebrews	Hbr	65	10	17	I pamiętać już więcej nie będę grzechów i nieprawości ich.
Hebrews	Hbr	65	10	18	A gdzieć odpuszczenie tych, jużci ofiary niemasz za grzech.
Hebrews	Hbr	65	10	19	Mając tedy, bracia! ufność wejścia do świątynie we krwie Chrystusowej,
Hebrews	Hbr	65	10	20	Którą drogę nam poświęcił nową i żywą przez zasłonę, to jest ciało swoje,
Hebrews	Hbr	65	10	21	I kapłana wielkiego nad domem Bożym;
Hebrews	Hbr	65	10	22	Przystąpmy z prawdziwem sercem w zupełności wiary, pokropieni na sercach od sumnienia złego i omyci na ciele czystą wodą;
Hebrews	Hbr	65	10	23	Trzymajmy wyznanie nadzieje naszej nie chwiejące się; (boć wierny jest, który obiecał).
Hebrews	Hbr	65	10	24	I przypatrzajmy się jedni drugim ku pobudzania miłości i dobrych uczynków,
Hebrews	Hbr	65	10	25	Nie opuszczając zgromadzenia naszego, jako mają obyczaj niektórzy; ale ciesząc, a tem więcej, im bardziej obaczycie przybliżający się dzień.
Hebrews	Hbr	65	10	26	Bo jeźlibyśmy umyślnie grzeszyli po wzięciu znajomości prawdy, już nie zostawa ofiara za grzech;
Hebrews	Hbr	65	10	27	Lecz straszliwe jakieś oczekiwanie sądu i żarliwość ognia, która pożreć ma przeciwniki.
Hebrews	Hbr	65	10	28	Ktoby zakon Mojżeszów wzgardził, bez wszelkiego miłosierdzia za świadectwem dwu albo trzech umiera.
Hebrews	Hbr	65	10	29	Jakoż mniemacie, daleko sroższe zasłuży karania, któryby Syna Bożego podeptał i krew Testamentu, przez którą był poświęcony, pokalaną być rozumiał, i Ducha łaski zelżył?
Hebrews	Hbr	65	10	30	Albowiem wiemy, kto powiedział: Mnie pomsta, a Ja oddam. I zasię: Iż Pan sądzić będzie lud swój.
Hebrews	Hbr	65	10	31	Strasznoć jest, wpaść w ręce Boga żywego.
Hebrews	Hbr	65	10	32	Rozpominajcież dni dawne, w których będąc oświeceni, wytrwaliście wielką potyczkę trapienia.
Hebrews	Hbr	65	10	33	Częścią, gdy lekkościami i uciski dziwo wiskiemeście się stali: a częścią, gdyście się stali towarzyszami tak się mających.
Hebrews	Hbr	65	10	34	Albowiemeście i z więźniami społu utrapieni byli i złupienie majętności waszych przyjęliście z weselem, wiedząc, iż wy macie majętność w niebie lepszą i trwającą.
Hebrews	Hbr	65	10	35	Nie traćcież tedy ufania waszego, które ma wielką zapłatę.
Hebrews	Hbr	65	10	36	Albowiem cierpliwość wam jest potrzebna, abyście czyniąc wolą Bożą, odnieśli obietnicę.
Hebrews	Hbr	65	10	37	Boć jeszcze trochę, nieco, a który ma przyjść, przyjdzie, i nie omieszka.
Hebrews	Hbr	65	10	38	A sprawiedliwy mój z wiary żywię. A jeźli się schroni, nie będzie się podobał duszy mojej.
Hebrews	Hbr	65	10	39	Lecz my nie jesteśmy synowie schraniania ku zginieniu; ale wiary ku otrzymaniu dusze.
Hebrews	Hbr	65	11	1	A wiara jest gruntem rzeczy tych, których się spodziewamy, wywodem rzeczy niewidzianych.
Hebrews	Hbr	65	11	2	Albowiem w tej świadectwo otrzymali starzy.
Hebrews	Hbr	65	11	3	Wiarą dochodzimy, iż są sprawione wieki słowem Bożem, aby z niewidzialnych stały się widzialne,
Hebrews	Hbr	65	11	4	Wiarą Abel obfitszą ofiarę ofiarował Bogu, niźli Kain, przez którą świadectwo otrzymał, iż był sprawiedliwy, gdyż Bóg świadectwo dał o darzech jego, i umarłszy przez nie jeszcze mówi.
Hebrews	Hbr	65	11	5	Wiarą Henoch był przeniesion, aby śmierci nie oglądał, i nie najdował się, bo go przeniósł Bóg; albowiem przed przeniesieniem miał świadectwo, iż się Bogu podobał.
Hebrews	Hbr	65	11	6	A bez wiary nie podobna jest, spodobać się Bogu; albowiem przystępującemu do Boga potrzeba wierzyć, iż jest, a iż jest oddawcą tym, którzy go szukają.
Hebrews	Hbr	65	11	7	Wiarą Noe odpowiedź wziąwszy o tem, czego jeszcze nie było widać, bojąc się, zgotował korab ku zachowaniu domu swego, przez który potępił świat, i sprawiedliwości, która jest przez wiarę, dziedzicem jest uczyniony.
Hebrews	Hbr	65	11	8	Wiarą, który nazwany jest Abraham, usłuchał, aby wyszedł na miejsce, które w dziedzictwo wziąć miał, i wyszedł, nie wiedząc dokąd szedł.
Hebrews	Hbr	65	11	9	Wiarą mieszkał w ziemi obiecanej, jako w cudzej, mieszkając w namieciech z Izaakiem i Jakóbem, spólnymi dziedzicmi tejże obietnice.
Hebrews	Hbr	65	11	10	Albowiem oczekiwał miasta fundamenty mającego, którego rzemieślnik i budownik Bóg.
Hebrews	Hbr	65	11	11	Wiarą i sama Sara niepłodna wzięła moc ku przyjęciu nasienia i mimo czas wieku: iż wiernym być rozumiała tego, co obiecał.
Hebrews	Hbr	65	11	12	Przetóż i z jednego narodziło się, (a to z obumarłego), w liczbie jako gwiazd niebieskich i jako piasku niezliczonego, który jest na brzegu morskim.
Hebrews	Hbr	65	11	13	Wedle wiary umarli ci wszyscy, nie dostawszy obietnie, ale z daleka je upatrując i pozdrawiając i wyznawając, iż są gośćmi i przychodniami na ziemi.
Hebrews	Hbr	65	11	14	Bo którzyć to mówią, okazują, iż ojczyzny szukają.
Hebrews	Hbr	65	11	15	A jeźliby na onę pamiętali, z której wyszli, mielić wżdy czas wrócić się.
Hebrews	Hbr	65	11	16	Lecz teraz lepszej żądają, to jest, niebieskiej. Przetóż nie wstyda się Bóg nazywać się Bogiem ich, gdyż im miasto zgotował.
Hebrews	Hbr	65	11	17	Wiarą Abraham ofiarował Izaaka, gdy był kuszon: a ofiarował jednorodzonego, który był wziął obietnicę.
Hebrews	Hbr	65	11	18	(Do którego rzeczono: Iż w Izaaku tobie będzie nazwano nasienie.)
Hebrews	Hbr	65	11	19	Mając za to, iż Bóg może i z umarłych wzbudzić: zkąd go też w podobieństwo wziął.
Hebrews	Hbr	65	11	20	Wiarą i w przyszłych rzeczach błogosławił Izaak Jakóba i Ezaw.
Hebrews	Hbr	65	11	21	Wiarą Jakób umierając, każdemu z synów Józephowych błogosławił i pokłonił się wierzchowi laski jego.
Hebrews	Hbr	65	11	22	Wiarą Józeph umierając, o wyjściu synów Izraelskich wspominał i około kości swoich rozkazał.
Hebrews	Hbr	65	11	23	Wiarą Mojżesza narodzonego kryli trzy miesiące rodzicy jego, przeto, iż go widzieli pięknem dzieciątkiem, i nie bali się wyroku królewskiego.
Hebrews	Hbr	65	11	24	Wiarą Mojżesz stawszy się wielkim, nie znał się być synem córki Pharaonowej,
Hebrews	Hbr	65	11	25	Więcej obierając być utrapionym wespół z ludem Bożym, niźli mieć doczesnego grzechu rozkosz;
Hebrews	Hbr	65	11	26	Za większe bogactwo poczytając urąganie Chrystusowe, niż skarby Egipskie; bo się oglądał na odpłatę.
Hebrews	Hbr	65	11	27	Wiarą opuścił Egipt, nie bojąc się gniewu królewskiego; albowiem niewidzialnego, jakoby widząc oczekiwał.
Hebrews	Hbr	65	11	28	Wiarą sprawił Paschę i wylanie krwie, aby ten, który pierworodne tracił, ich się nie dotknął.
Hebrews	Hbr	65	11	29	Wiarą przeszli morze Czerwone jako po suchej ziemi: czego doznawszy Egiptyanie, pożarci są.
Hebrews	Hbr	65	11	30	Wiarą mury Jerycha upadły obejściem siedmiu dni.
Hebrews	Hbr	65	11	31	Wiarą Rahab nierządnica nie zginęła z niewiernemi: przyjąwszy z pokojem szpiegi.
Hebrews	Hbr	65	11	32	A cóż jeszcze mam mówić? Boć mi czasu nie stanie, gdybym rozpowiadał o Gedeonie, Baraku, Samsonie, Jephcie, Dawidzie, Samuelu i prorocech.
Hebrews	Hbr	65	11	33	Którzy przez wiarę zwalczyli królestwa, czynili sprawiedliwość, dostąpili obietnic, zawarli lwie paszczeki,
Hebrews	Hbr	65	11	34	Zagasili gwałt ognia, uszli ostrza miecza, wzmogli z niemocy, mężnymi się stali na wojnie, obozy obcych odwracali.
Hebrews	Hbr	65	11	35	Niewiasty wzięły swoje umarłe z zmartwychwstania: a drudzy byli ciągnieni, nie przyjąwszy odkupienia, aby lepsze zmartwychwstanie naleźli.
Hebrews	Hbr	65	11	36	A drudzy doznali pośmiewisk i bicia, nadto i więzienia i ciemnic.
Hebrews	Hbr	65	11	37	Byli kamionowani, przecinani, doświadczani, w zabiciu miecza pomarli, błąkali się w owczych, w kozich skórach, niedostateczni, uciśnieni, utrapieni:
Hebrews	Hbr	65	11	38	(Których nie był godzien świat), tułając się po puszczach, po górach i jamach, i w jaskiniach ziemie.
Hebrews	Hbr	65	11	39	A ci wszyscy świadectwem wiary doświadczeni, obietnice nie odnieśli,
Hebrews	Hbr	65	11	40	Iż Bóg o nas coś lepszego przejrzał, aby nie bez nas byli doskonałymi uczynieni.
Hebrews	Hbr	65	12	1	Przetóż tedy i my, mając tak wielki nad sobą obłok świadków, złożywszy wszelaki ciężar i grzech, który nas zewsząd obstąpił, w cierpliwości bieżmy do boju nam wystawionego.
Hebrews	Hbr	65	12	2	Patrząc na Jezusa, przodka i kończyciela wiary, który mając przed sobą wesele, podjął krzyż, wzgardziwszy sromotę, i siedzi na prawicy stolice Bożej.
Hebrews	Hbr	65	12	3	Albowiem uważajcie tego, który takowe przeciwieństwo od grzeszników podejmował przeciw sobie, abyście nie ustawali, osłabiawszy na duszach waszych.
Hebrews	Hbr	65	12	4	Boście jeszcze się aż do krwie nie zastawiali, walcząc przeciwko grzechowi.
Hebrews	Hbr	65	12	5	A zapamiętaliście pociechy, która nam jako synom mówi, rzekąc: Synu mój! nie wzgardzaj karania Pańskiego, ani osłabiaj, gdy od niego strofowan bywasz.
Hebrews	Hbr	65	12	6	Albowiem kogo Pan miłuje, karze, a biczuje każdego syna, którego pryjmuje.
Hebrews	Hbr	65	12	7	W karności trwajcie. Oharujeć się wam Bóg jako synom; albowiem któryż syn, któregoby ojciec nie karał?
Hebrews	Hbr	65	12	8	A jeźli jesteście bez karania, którego stali się wszyscy uczestnikami, tedyście złego łoża, a nie synami.
Hebrews	Hbr	65	12	9	Nadto ciała naszego ojce mieliśmy uczycielmi i baliśmy się ich, zaż nie daleko więcej posłuszni będziem Ojcowi duchów, a żyć będziemy?
Hebrews	Hbr	65	12	10	A onić na czas mało dni, według woli swojej nas ćwiczyli; lecz ten na to, co pożyteczno jest, ku przyjęciu świętobliwości jego.
Hebrews	Hbr	65	12	11	A wszelkie karanie teraźniejszego czasu w prawdzie zda się, że nie jest wesołe ale smutne; ale potem najspokojniejszy owoc sprawiedliwości odda przez nie wyćwiczonym.
Hebrews	Hbr	65	12	12	Przetóż ręce opuszczone i kolana osłabione wznieście.
Hebrews	Hbr	65	12	13	A czyńcie kroki proste nogami waszemi, aby który chramiąc nie zabłądził, ale raczej był uzdrowień.
Hebrews	Hbr	65	12	14	Naśladujcie pokoju ze wszystkimi i świętobliwości, bez której żaden nie ogląda Boga.
Hebrews	Hbr	65	12	15	Upatrując, żeby kto nie odstąpił od łaski Bożej, aby który korzeń gorzkości wzgórę wyrastając nie przekaził, a przezeń wiele się nie pokalało.
Hebrews	Hbr	65	12	16	By nie był kto porubnik, albo niezbożny, jako Ezaw, który dla jednej potrawy przedał pierworództwo swoje;
Hebrews	Hbr	65	12	17	Bo wiedzcie, iż i potem, gdy chciał być dziedzicem błogosławieństwa, był odrzucon; bo nie nalazł miejsca pokuty, choć jej ze łzami szukał.
Hebrews	Hbr	65	12	18	Boście nie przystąpili do góry, której się dotknąć można, i ognia, który się zapalić może, i wichru i mgły i burzy,
Hebrews	Hbr	65	12	19	I brzmienia trąby i głosu słów, który co słyszeć, zbraniali się, aby do nich nie mówiono.
Hebrews	Hbr	65	12	20	Albowiem nie znosili, co mówiono: I jeźli się bestya dotknie góry, będzie ukamienowana.
Hebrews	Hbr	65	12	21	A tak straszliwe było, co widziane było, iż Mojżesz powiedział: Przestraszony jestem i drżący.
Hebrews	Hbr	65	12	22	Aleście przystąpili do Syon góry i miasta Boga żywiącego, Jeruzalem niebieskiego, i gromady wiela tysięcy Aniołów.
Hebrews	Hbr	65	12	23	I kościoła pierworodnych, którzy są spisani w niebie, i Boga sędziego wszystkich, i duchów sprawiedliwych doskonałych.
Hebrews	Hbr	65	12	24	I Jezusa, pośrednika nowego Testamentu, i pokropienia krwie lepiej mówiącej niźli Ablowa.
Hebrews	Hbr	65	12	25	Patrzajcież, abyście nie wzgardzili tym, który mówi; bo jeźliż oni nie uszli, gardząc tym, co na ziemi mówił: daleko więcej my, którzy odwracamy tego, który z nieba mówi.
Hebrews	Hbr	65	12	26	Którego głos wzruszył na on czas ziemią, a teraz obiecuje, mówiąc: Jeszcze raz, a Ja zatrzasnę nie tylko ziemią, ale i niebem.
Hebrews	Hbr	65	12	27	A co mówi: Jeszcze raz, znaczy przeniesienie rzeczy ruchomych jako uczynionych, aby zostały te, które są nieruchome.
Hebrews	Hbr	65	12	28	A tak przyjmując królestwo nieporuszone, mamy łaskę, przez które służmy podobając się Bogu z bojaźnią i z uczciwością.
Hebrews	Hbr	65	12	29	Albowiem Bóg nasz jest ogniem trawiącym.
Hebrews	Hbr	65	13	1	Miłość braterstwa niechaj trwa w was.
Hebrews	Hbr	65	13	2	A nie zapominajcie przyjmowania gości; albowiem przez to nie wiedzieli niektórzy, Anioły za goście przyjąwszy.
Hebrews	Hbr	65	13	3	Pamiętajcie na więźnie, jakoby wespół więźniowie, i na utrapione, jakoby sami będąc w ciele.
Hebrews	Hbr	65	13	4	Uczciwe małżeństwo we wszystkiem i łoże niepokalane. Bo wszeteczniki i cudzołożniki Bóg będzie sądził.
Hebrews	Hbr	65	13	5	Obyczaje niech będą bez łakomstwa, przestawając na teraźniejszych rzeczach; bo sam powiedział: Nie zaniecham cię, ani opuszczę;
Hebrews	Hbr	65	13	6	Tak iż śmiele mówimy: Pan mi pomocnikiem, nie będę się bał, coby mi człowiek uczynił.
Hebrews	Hbr	65	13	7	Pamiętajcie na przełożone wasze, którzy wam mówili słowo Boże, których przypatrując się dokonaniu obcowania, naśladujcie wiary.
Hebrews	Hbr	65	13	8	Jezus Chrystus wczoraj i dziś, ten i na wieki.
Hebrews	Hbr	65	13	9	Naukami rozmaitemi i obcemi nie unoście się; albowiem najlepsza jest serce utwierdzić łaską, nie pokarmami, które nie pomogły tym, co się niemi bawili.
Hebrews	Hbr	65	13	10	Mamy ołtarz, z którego nie mają mocy jeść, którzy przybytkowi służą.
Hebrews	Hbr	65	13	11	Albowiem których bydląt krew bywa wnoszona do świątnice przez najwyższego kapłana, tych ciała bywają palone za obozem.
Hebrews	Hbr	65	13	12	Dlaczego i Jezus, aby poświęcił lud przez własną krew, za bramą ucierpiał.
Hebrews	Hbr	65	13	13	Wynidźmyż tedy do niego za obóz, nosząc urąganie jego.
Hebrews	Hbr	65	13	14	Albowiem nie mamy tu miasta trwającego, ale przyszłego szukamy.
Hebrews	Hbr	65	13	15	Przez niego tedy zawsze ofiarujmy Bogu ofiarę chwały, to jest, owoc warg wyznawających imieniowi jego.
Hebrews	Hbr	65	13	16	A dobroczynności i udzielania spólnego nie przypominajcie; albowiem takowemi ofiarami zasługujemy się Bogu.
Hebrews	Hbr	65	13	17	Bądźcie posłuszni przełożonym waszym i bądźcie im poddani; albowiem oni czują, jako którzy za dusze wasze liczbę oddać mają: aby to z weselem czynili, a nie wzdychając; bo to wam nie pożyteczno.
Hebrews	Hbr	65	13	18	Módlcie się za nami; albowiem ufamy, iż mamy dobre sumnienie, we wszem chcąc dobrze obcować.
Hebrews	Hbr	65	13	19	A tem więcej proszę, abyście to czynili, iżbym wam rychlej był przywrocon.
Hebrews	Hbr	65	13	20	A Bóg pokoju, który wywiódł od umarłych wielkiego pasterza owiec we krwi Testamentu wiecznego, Pana naszego Jezusa Chrystusa,
Hebrews	Hbr	65	13	21	Niechaj was sposobi do wszystkiego dobrego, abyście czynili wolą jego, sprawując w was, coby się podobało przed nim przez Jezusa Chrystusa, któremu jest chwała na wieki wieków. Amen.
Hebrews	Hbr	65	13	22	A proszę was, bracia! abyście za dobre przyjęli słowo pocieszenia; bom do was bardzo krótko napisał;
Hebrews	Hbr	65	13	23	Wiedzcie, iż brat nasz Tymotheusz wypuszczon, z którym, (jeźli rychléj przyjdzie), oglądam was.
Hebrews	Hbr	65	13	24	Pozdrówcie wszystkie przełożone wasze i wszystkie święte. Pozdrawiają was bracia ze Włoch.
Hebrews	Hbr	65	13	25	Łaska z wami wszystkimi. Amen. Przypisy
James	Jk	66	1	1	Jakób, Boży i Pana naszego Jezusa Chrystusa sługa, dwiemanaście pokoleniom, ktore są w rozproszeniu, zdrowia.
James	Jk	66	1	2	Za wszelką radość poczytajcie, bracia moi! gdy w rozmaite pokusy wpadniecie.
James	Jk	66	1	3	Wiedząc, iż doświadczenie wiary waszéj sprawuje cierpliwość.
James	Jk	66	1	4	A cierpliwość ma doskonały uczynek, abyście byli doskonali i zupełni, którym ni naczem nie schodzi.
James	Jk	66	1	5	A jeźli który z was potrzebuje mądrości, niech prosi od Boga, który obficie wszystkim dawa, a nie wymawia, a będzie mu dana.
James	Jk	66	1	6	A niech prosi z wiarą, nic nie wątpiąc; bo kto wątpi, podobny jest wału morskiemu, którego wiatr wzrusza i tam i sam nosi.
James	Jk	66	1	7	Przetóż niech on człowiek nie mniema, aby co miał wziąć od Pana.
James	Jk	66	1	8	Mąż umysłu dwoistego niestateczny jest we wszech drogach swoich.
James	Jk	66	1	9	A niech się brat podły chlubi w podwyższeniu swojem,
James	Jk	66	1	10	A bogaty w podłości swojéj; boć przeminie jako kwiat trawy.
James	Jk	66	1	11	Albowiem weszło słońce z upaleniem i ususzyło trawę, i kwiat jéj opadł, i zginęła śliczność oblicza jego, tak i bogaty w drogach swoich uwiędnie.
James	Jk	66	1	12	Błogosławiony mąż, który zdzierża pokusę; bo gdy będzie doświadczony, weźmie koronę żywota, którą obiecał Bóg tym, którzy go miłują.
James	Jk	66	1	13	Żaden, gdy bywa kuszon, niech nie mówi, że od Boga bywa kuszon; albowiem Bóg nie jest kusiciel złych, a sam nikogo nie kusi.
James	Jk	66	1	14	Lecz każdy bywa kuszony, od własnéj pożądliwości pociągniony i przynęcony.
James	Jk	66	1	15	Zatem pożądliwość gdy pocznie, rodzi grzech: a grzech, gdy wykonany będzie, rodzi śmierć.
James	Jk	66	1	16	Nie mylcie się tedy, bracia moi najmilsi!
James	Jk	66	1	17	Wszelki datek dobry i wszelki dar doskonały z wysoka jest, zstępujący od Ojca światłości, u którego niemasz odmiany, ani zaćmienia przemiany.
James	Jk	66	1	18	Dobrowolnie bowiem porodził nas słowem prawdy, żebyśmy byli niejakim początkiem stworzenia jego.
James	Jk	66	1	19	Wiecie, bracia moi najmilsi! niech wszelki człowiek będzie prędki ku słuchaniu, a leniwy ku mówieniu, i leniwy ku gniewowi.
James	Jk	66	1	20	Bo gniew męża nie sprawuje sprawiedliwości Bożéj.
James	Jk	66	1	21	Przeto odrzuciwszy wszelakie plugastwo i obfitość złości, przyjmijcie w cichości słowo wszczepione, które może zbawić dusze wasze.
James	Jk	66	1	22	A bądźcie czynicielmi słowa, a nie słuchaczmi tylko, oszukiwającymi samych siebie.
James	Jk	66	1	23	Bo jeźli kto jest słuchaczem słowa, a nie czynicielem, ten podobny będzie mężowi przypatrującemu się obliczu narodzenia swego we zwierciedle;
James	Jk	66	1	24	Bo się obejrzał i odszedł i wnet zapomniał, jakowy był.
James	Jk	66	1	25	Lecz ktoby pilniéj wejrzał w zakon doskonałéj wolności i wytrwał w nim, nie stawszy się słuchaczem zapamiętliwym, ale czynicielem uczynku, ten błogosławiony będzie w sprawie swojéj.
James	Jk	66	1	26	A jeźli kto mniema, że jest nabożnym, powściągając języka swego, ale zawodząc serce swe, tego nabożeństwo próżne jest.
James	Jk	66	1	27	Nabożeństwo czyste i niepokalane u Boga i Ojca to jest: Nawiedzać sieroty i wdowy w ucisku ich, a siebie zachować niezmazanym od tego świata.
James	Jk	66	2	1	Bracia moi! nie miejcie z brakowaniem osób wiary Pana naszego Jezusa Chrystusa chwalebnego.
James	Jk	66	2	2	Albowiem gdyby wszedł do zgromadzenia waszego mąż, mający złoty pierścień w szacie świetnéj, wszedłby téż i ubogi w plugawéj szacie,
James	Jk	66	2	3	I patrzylibyście na tego, co się odział w świetną szatę, i rzeklibyście mu: Ty siedź tu dobrze! a ubogiemubyście rzekli: Ty stój tam! albo siedź pod podnóżkiem nóg moich,
James	Jk	66	2	4	Azaż nie sądzicie sami między sobą i nie staliście się sędziami myśli złościwych?
James	Jk	66	2	5	Słuchajciez, bracia moi najmilsi! Azaż Bóg nie obrał ubogich na tym świecie bogatymi w wierze, i dziedzicmi królestwa, które Bóg obiecał tym, którzy go miłują?
James	Jk	66	2	6	A wyście nie uczcili ubogiego. Aza bogacze przez moc was nie uciskają, i ci was do sądów nie pociągają?
James	Jk	66	2	7	Aza oni nie bluźnią dobrego imienia, które wzywane jest nad wami?
James	Jk	66	2	8	Jednak jeźli zakon królewski pełnicie według Pisma: Będziesz miłował bliźniego twego jako samego siebie, dobrze czynicie,
James	Jk	66	2	9	Lecz jeźli osobami brakujecie, grzech czynicie, przekonani od zakonu jako przestępcy.
James	Jk	66	2	10	A ktobykolwiek zachował, wszystek zakon, a w jednymby upadł, stał się winien wszystkiego.
James	Jk	66	2	11	Bo który rzekł: Nie cudzołóż, rzekłci téż: Nie zabijaj. A jeźlibyś nie cudzołożył, alebyś zabijał, stałeś się przestępcą zakonu.
James	Jk	66	2	12	Tak mówcie i tak czyńcie jako ci, którzy mają być sądzeni przez zakon wolności.
James	Jk	66	2	13	Albowiem sąd bez miłosierdzia temu, który miłosierdzia nie czynił. A miłosierdzie przewyższa sąd.
James	Jk	66	2	14	Cóż za pożytek, bracia moi! gdyby kto mówił, iż ma wiarę, a, uczynkówby nie miał? Izali go może wiara zbawić?
James	Jk	66	2	15	A jeźliby brat i siostra byli nadzy i potrzebowaliby powszedniéj żywności,
James	Jk	66	2	16	A rzekłby im który z was: Idźcie w pokoju, zgrzejcie się, a nie dalibyście im, czego potrzeba ciału, cóż pomoże?
James	Jk	66	2	17	Także i wiara, jeźliby nie miała uczynków, martwa jest sama w sobie.
James	Jk	66	2	18	Ale rzecze kto: Ty wiarę masz, a ja mam uczynki; okaż mi wiarę twą bez uczynków, a ja tobie okażę wiarę moję z uczynków.
James	Jk	66	2	19	Ty wierzysz, iż jest jeden Bóg. Dobrze czynisz; i czarcić wierzą i drżą.
James	Jk	66	2	20	A chcesz wiedzieć, o człowiecze próżny, iż wiara bez uczynków martwa jest?
James	Jk	66	2	21	Abraham, ojciec nasz, izali nie z uczynków usprawiedliwiony jest, ofiarowawszy Izaaka, syna swego, na ołtarzu?
James	Jk	66	2	22	Widzisz, iż wiara spólnie robiła z uczynkami jego, a z uczynków wiara się wykonała.
James	Jk	66	2	23	I wypełniło się Pismo, które mówi: Uwierzył Abraham Bogu, i poczytano mu jest ku sprawiedliwości, i nazwan jest przyjacielem Bożym.
James	Jk	66	2	24	Widzicie, iż z uczynków bywa usprawiedliwiony człowiek, a nie z wiary tylko?
James	Jk	66	2	25	Tak i Rahab nierządnica, izali nie z uczynków jest usprawiedliwiona, przyjąwszy posły i inszą drogą wypuściwszy?
James	Jk	66	2	26	Albowiem jako ciało bez ducha jest martwe, tak i wiara bez uczynków martwa jest.
James	Jk	66	3	1	Niech się was wiele mistrzami nie stawa, bracia moi! wiedząc, iż większy sąd odniesiecie.
James	Jk	66	3	2	Albowiem w wielu upadamy wszyscy. Jeźli kto w słowie nie upada, ten jest mąż doskonały, który może téż wędzidłem kierować wszystko ciało.
James	Jk	66	3	3	A jeźli koniom wędzidła w gęby wprawujemy, aby nam posłuszne były, i wszystko ich ciało obracamy.
James	Jk	66	3	4	Oto i okręty wielkie będąc, i gdy je srogie wiatry pędzą, obracane bywają od malutkiego steru, gdzie wola sterującego zechce:
James	Jk	66	3	5	Tak i język, małyć wprawdzie członek jest, ale wielkie rzeczy podnosi. Oto jako mały ogień, jako wielki las spala!
James	Jk	66	3	6	I język jest ogień, powszechność nieprawości. Język postanowiony jest między członkami naszemi, który plugawi wszystko ciało i zapala koło narodzenia naszego, zapalony od piekła.
James	Jk	66	3	7	Albowiem wszelkie przyrodzenie zwierząt i ptaków i płazów i innych uskromione bywa i okrócone jest od przyrodzenia ludzkiego.
James	Jk	66	3	8	Lecz języka żaden z ludzi nie może okrócić, złe niespokojne, pełne jadu śmiertelnego.
James	Jk	66	3	9	Przezeń błogosławimy Boga i Ojca, i przezeń przeklinamy ludzi, którzy na podobieństwo Boże sprawieni są.
James	Jk	66	3	10	Z tychże ust wychodzi błogosławieństwo i przeklęctwo. Nie ma to tak być, bracia moi!
James	Jk	66	3	11	Izali źródło z tegoż poniku wypuszcza słodką i gorzką wodę?
James	Jk	66	3	12	Izali może, bracia moi! figa winne jagody rodzić, albo winna macica figi? Tak ani słona słodkiéj wody uczynić nie może.
James	Jk	66	3	13	Który mądry i ćwiczony między wami? Niech pokaże z dobrego obcowania sprawę swą w cichości mądrości.
James	Jk	66	3	14	Lecz jeźli zazdrość gorzką macie, i sporyby były w sercach waszych, nie chciejcie się chlubić i kłamcami być przeciwko prawdzie.
James	Jk	66	3	15	Albowiem nie jest ta mądrość z góry zstępująca; ale ziemska, cielesna, djabelska.
James	Jk	66	3	16	Bo gdzie zazdrość i spór, tam niestateczność i wszelaka zła sprawa.
James	Jk	66	3	17	Lecz która jest z góry mądrość, najprzód jestci czysta, potem spokojna, skromna, łacna ku namówieniu, przyzwalająca dobrym, pełna miłosierdzia i owoców dobrych, nie szacująca, bez obłudy.
James	Jk	66	3	18	A owoc sprawiedliwości w pokoju bywa siany pokój czyniącym.
James	Jk	66	4	1	Zkądże walki i zwady między wami? Izali nie ztąd, z pożądliwości waszych, które wojują w członkach waszych?
James	Jk	66	4	2	Pożądacie, a nie macie: zabijacie, i zawiśni jesteście, a nie możecie dostać: wadzicie się i walczycie, a nie macie, dlatego, iż nie prosicie.
James	Jk	66	4	3	Prosicie, a nie bierzecie, przeto, iż źle prosicie, abyście na pożądliwościach waszych strawili.
James	Jk	66	4	4	Cudzołożnicy nie wiecie, iż przyjaźń tego świata jest nieprzyjaciółką Bożą? Ktobykolwiek tedy chciał być przyjacielem tego świata, stawa się nieprzyjacielem Bożym.
James	Jk	66	4	5	Albo mniemacie, iż próżno Pismo mówi: Ku zazdrości pożąda duch, który w was mieszka?
James	Jk	66	4	6	Lecz większą łaskę daje; przeto mówi: Bóg pysznym się sprzeciwia, a pokornym łaskę dawa.
James	Jk	66	4	7	Bądźcie tedy poddani Bogu, a przeciwcie się djabłu, a uciecze od was.
James	Jk	66	4	8	Przybliżajcie się do Boga, a przybliży się do was. Ochędóżcie ręce, grzesznicy! i oczyśćcie serca umysłu dwoistego.
James	Jk	66	4	9	Dręczcie się i żałujcie i płaczcie: śmiech wasz niech się obróci w żałość, a wesele w smutek.
James	Jk	66	4	10	Uniżcie się przed oblicznością Pańską, a podwyższy was.
James	Jk	66	4	11	Nie uwłóczcie jeden drugiemu, bracia. Kto uwłacza bratu, albo który sądzi brata swego, uwłacza zakonowi i sądzi zakon. A jeźli sądzisz zakon, nie jesteś czynicielem zakonu, ale sędzią.
James	Jk	66	4	12	Jeden jest zakonodawca i sędzia, który może zagubić i wybawić.
James	Jk	66	4	13	A ty ktoś jest, co sądzisz bliźniego? Oto teraz co mówicie: Dziś albo jutro pójdziemy do tego miasta i zmieszkamy tam rok i będziem kupczyć, będziem mieć zysk,
James	Jk	66	4	14	Którzy nie wiecie, co jutro będzie; bo cóż jest żywot wasz? Para jest, okazująca się na mały czas, a potem zniszczona będzie.
James	Jk	66	4	15	Miasto tego, cobyście mieli mówić: Będzieli Pan chciał, i: Jeźli będziem żywi, uczyniemy to albo owo.
James	Jk	66	4	16	A teraz chlubicie się w hardościach waszych. Wszelkie chlubienie takie złoźliwe jest.
James	Jk	66	4	17	Umiejącemu tedy dobrze czynić, a nie czyniącemu, jest mu grzech.
James	Jk	66	5	1	Nuż teraz, bogacze! płaczcie, narzekając na nędze wasze, które przyjdą na was.
James	Jk	66	5	2	Bogactwa wasze zgniły, a szaty wasze mole pogryzły.
James	Jk	66	5	3	Złoto i srebro wasze pordzewiało, a rdza ich będzie wam na świadectwo i zje ciała wasze jako ogień. Skarbiliście sobie gniew w ostatnie dni.
James	Jk	66	5	4	Oto zapłata robotników, którzy żęli pola wasze, która jest zatrzymana od was, woła, i wołanie ich weszło do uszu Pana zastępów.
James	Jk	66	5	5	Zażywaliście na ziemi i w zbytkach wytuczyliście serca wasze w dzień zabijania.
James	Jk	66	5	6	Skazaliście i zabiliście sprawiedliwego, a nie sprzeciwił się wam.
James	Jk	66	5	7	Przetóż cierpliwymi bądźcie, bracia! aż do przyjścia Pańskiego. Oto, oracz oczekiwa drogiego owocu ziemie, cierpliwie znosząc, ażby wziął zaranny i wieczorny.
James	Jk	66	5	8	I wy bądźcie cierpliwymi i utwierdzajcie serca wasze; albowiem przybliżyło się przyjście Pańskie.
James	Jk	66	5	9	Nie wzdychajcie, bracia! jedni przeciw drugim, abyście nie byli sądzeni. Oto sędzia przed drzwiami stoi.
James	Jk	66	5	10	Bracia! bierzcie na przykład zejścia złego utrapienia i cierpliwości proroki, którzy mówili w imię Pańskie.
James	Jk	66	5	11	Oto za błogosławione mamy tych, którzy wycierpieli. Jobowę cierpliwość słyszeliście, i koniec Pański widzieliście, iż litościwy jest Pan i miłosierny.
James	Jk	66	5	12	A przed wszystkiem, bracia moi! nie przysięgajcie ani na niebo, ani na ziemię, ani żadną inną przysięgą; ale wasza mowa niech będzie: Jest, jest; Nie, nie, abyście w sąd nie wpadli.
James	Jk	66	5	13	Smuci się kto z was? niech się modli. Wesołego serca jest? niechajże śpiewa.
James	Jk	66	5	14	Choruje kto między wami? niech wwiedzie kapłany kościelne, a niech się modlą nad nim, pomazując go olejem w imię Pańskie.
James	Jk	66	5	15	A modlitwa wiary uzdrowi niemocnego, i ulży mu Pan, a jeźliby w grzechach był, będą mu odpuszczone.
James	Jk	66	5	16	Spowiadajcie się tedy jedni drugim grzechów waszych, i módlcie się jedni za drugimi, abyście byli zbawieni; albowiem wiele może ustawiczna prośba sprawiedliwego.
James	Jk	66	5	17	Eliasz był człowiek nam podobny, cierpiętliwy, a modlitwą modlił się, żeby deszcz nie padał na ziemię: i nie padał trzy lata i sześć miesięcy.
James	Jk	66	5	18	I zasię modlił się, a niebo spuściło deszcz, i ziemia dała owoc swój.
James	Jk	66	5	19	Bracia moi! jeźliby kto z was zabłądził od prawdy, a nawróciłby go kto:
James	Jk	66	5	20	Ma wiedzieć, iż któryby uczynił, że się nawrócił grzesznik od błędnéj drogi jego, zbawi duszę jego od śmierci, i zakryje mnóstwo grzechów. Przypisy
1 Peter	1 P	67	1	1	Piotr, Apostół Jezusa Chrystusa, wybranym przychodniom rozproszenia Pontu, Galacyi, Kappadocyi, Azyi i Bithynii,
1 Peter	1 P	67	1	2	Wedle przejrzenia Boga Ojca, ku poświęceniu Ducha, ku posłuszeństwu i pokropieniu krwie Jezusa Chrystusa. Łaska wam i pokój niech się rozmnoży.
1 Peter	1 P	67	1	3	Błogosławiony Bóg i Ojciec Pana naszego Jezusa Chrystusa, który wedle wielkiego miłosierdzia swego odrodził nas ku nadziei żywéj przez zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa,
1 Peter	1 P	67	1	4	Ku dziedzictwu nieskazitelnemu i niepokalanemu i niezwiędłemu, na niebiesiech dla was zachowanemu,
1 Peter	1 P	67	1	5	Którzy mocą Bożą strzeżeni jesteście przez wiarę ku zbawieniu zgotowanemu, aby się okazało czasu ostatecznego.
1 Peter	1 P	67	1	6	W czem radować się będziecie trochę teraz, jeźli potrzeba zasmucić się w rozmaitych pokusach,
1 Peter	1 P	67	1	7	Aby doświadczenie wiary waszéj, daleko kosztowniejsze nad złoto, (którego przez ogień próbują), było nalezione ku chwale i czci i sławie, w objawienie Jezusa Chrystusa:
1 Peter	1 P	67	1	8	Którego nie widziawszy, miłujecie, w którego téż teraz nie widząc go wierzycie, a wierząc radować się będziecie weselem niewymownem i chwalebnem,
1 Peter	1 P	67	1	9	Odnosząc koniec wiary waszéj, zbawienie dusz.
1 Peter	1 P	67	1	10	O którem zbawieniu wywiadowali się i badali prorocy, którzy o przyszłéj na was łasce prorokowali:
1 Peter	1 P	67	1	11	Badając się, na który albo na jaki czas okazował w nich Duch Chrystusów, opowiadając pierwéj o utrapieniach tych, które są w Chrystusie, i o chwałach za nimi idących:
1 Peter	1 P	67	1	12	Którym objawiono jest, iż nie samym sobie, ale wam tem usługowali, co się teraz wam opowiada przez te, którzy wam Ewangelią przepowiadali, przez Ducha Ś. z nieba posłanego, na którego pragną patrzyć Aniołowie.
1 Peter	1 P	67	1	13	Przetóż przepasawszy biodra umysłu waszego, trzeźwimi będąc, doskonale miejcie nadzieję o łasce, którą wam ofiarują przez objawienie Chrystusa Jezusa,
1 Peter	1 P	67	1	14	Jako synowie posłuszeństwa, nie przypodobając się przeszłym pożądliwościom nieumiejętności waszéj;
1 Peter	1 P	67	1	15	Ale według onego, który was wezwał Świętego, i wy bądźcie świętymi we wszelakiem obcowaniu:
1 Peter	1 P	67	1	16	Ponieważ napisano jest: Będziecie świętymi, iżem Ja jest święty.
1 Peter	1 P	67	1	17	A jeźli wzywacie Ojca tego, który bez względu na osoby sądzi wedle uczynku każdego, w bojaźni obcujcie czasu przemieszkiwania waszego,
1 Peter	1 P	67	1	18	Wiedząc, iż nie skazitelnemi złotem albo śrebrem jesteście wykupieni od próżnego obcowania waszego ojcowskiego podania;
1 Peter	1 P	67	1	19	Ale drogą krwią, jako baranka niezmazanego i niepokalanego, Chrystusa,
1 Peter	1 P	67	1	20	Acz przejrzanego przed założeniem świata, ale czasów ostatecznych okazanego dla was,
1 Peter	1 P	67	1	21	Którzy przezeń wiernymi jesteście Bogu, który go wzbudził z martwych i dał mu chwałę, aby wiara i nadzieja wasza w Bogu była.
1 Peter	1 P	67	1	22	Oczyściwszy dusze wasze w posłuszeństwie miłości ku braterskiéj miłości, z szczerego serca jedni drugie miłujcie goręcéj,
1 Peter	1 P	67	1	23	Odrodzeni nie z nasienia skazitelnego, ale nieskazitelnego przez słowo Boga żywego i trwającego na wieki.
1 Peter	1 P	67	1	24	Ponieważ wszelkie ciało jako trawa, a wszelka chwała jego jako kwiat trawy: uschła trawa, i kwiat jéj opadł.
1 Peter	1 P	67	1	25	Lecz słowo Pańskie trwa na wieki. A to jest słowo, które wam jest przepowiadane.
1 Peter	1 P	67	2	1	Złożywszy tedy wszelaką złość i wszelaką zdradę i obłudności i zazdrości i wszystkie obmowiska,
1 Peter	1 P	67	2	2	Jako dopiero narodzone niemowlęta, rozumnego bez zdrady mleka pożądajcie, abyście w niem urośli ku zbawieniu:
1 Peter	1 P	67	2	3	Jeźliście jedno skosztowali, iż słodki jest Pan.
1 Peter	1 P	67	2	4	Do którego przystąpiwszy, kamienia żywego, acz od ludzi odrzuconego, ale od Boga wybranego i uczczonego,
1 Peter	1 P	67	2	5	I wy jako żywe kamienie na nim się budujcie w dom duchowny, kapłaństwo święte, ku ofiarowaniu duchownych ofiar, przyjemnych Bogu przez Jezusa Chrystusa.
1 Peter	1 P	67	2	6	Dla czego w Piśmie stoi: Oto kładę w Syonie kamień przedniejszy narożny, wybrany, kosztowny; a kto weń uwierzy, nie będzie zawstydzon.
1 Peter	1 P	67	2	7	Wam tedy wierzącym cześć; a niewierzącym kamień, który odrzucili budujący, ten się stał głową węgielną,
1 Peter	1 P	67	2	8	I kamieniem obrażenia i opoką zgorszenia tym, którzy się o słowo obrażają i nie wierzą, na co i postanowieni są.
1 Peter	1 P	67	2	9	A wy, rodzaj wybrany, królewskie kapłaństwo, naród święty, lud nabycia, abyście cnoty opowiadali tego, który was wezwał z ciemności ku swojéj przedziwnéj światłości,
1 Peter	1 P	67	2	10	Którzy niekiedy nie ludem, a teraz ludem Bożym, którzy co niedostąpili miłosierdzia, a teraz co miłosierdzia dostąpili.
1 Peter	1 P	67	2	11	Najmilejsi! proszę was, jako przychodniów i gościów, abyście się wstrzymawali od pożądliwości cielesnych, które walczą przeciwko duszy,
1 Peter	1 P	67	2	12	Mając obcowanie wasze dobre między pogany, aby w tem, w czem was pomawiają jako złoczyńce, z dobrych uczynków przypatrzywszy się wam, chwalili Boga w dzień nawiedzenia.
1 Peter	1 P	67	2	13	Bądźcież tedy poddani wszelkie mu ludzkiemu stworzeniu dla Boga, chociaż królowi, jako przewyższającemu,
1 Peter	1 P	67	2	14	Chociaż książętom, jako od niego posłanym ku pomście złoczyńców, a ku chwale dobrych.
1 Peter	1 P	67	2	15	Bo tak jest wola Boża, abyście dobrze czyniąc usta zatkali niemądrych ludzi głupstwu.
1 Peter	1 P	67	2	16	Jako wolni, a nie jakoby mając wolność zasłoną złości; ale jako słudzy Boży.
1 Peter	1 P	67	2	17	Wszystkie czcijcie. Braterstwo miłujcie. Boga się bójcie. Króla czcijcie.
1 Peter	1 P	67	2	18	Słudzy, bądźcie poddani panom we wszystkiéj bojaźni, nie tylko dobrym i skromnym, ale téż i przykrym.
1 Peter	1 P	67	2	19	Bo to jest łaska, jeźli kto dla sumnienia Bożego odnosi frasunki, cierpiąc niesprawiedliwie.
1 Peter	1 P	67	2	20	Bo co za chwała, jeźli grzesząc, a policzkowani będąc, cierpicie? Ale jeźli dobrze czyniąc, cierpliwie znosicie, to jest łaska u Boga.
1 Peter	1 P	67	2	21	Albowiem na to wezwani jesteście; bo i Chrystus ucierpiał za nas zostawując wam przykład, abyście naśladowali tropów jego.
1 Peter	1 P	67	2	22	Który grzechu nie uczynił, ani naleziona była zdrada w uściech jego.
1 Peter	1 P	67	2	23	Który, gdy mu złorzeczono, nie złorzeczył: gdy cierpiał, nie groził, [1124]lecz się podawał niesprawiedliwie sądzącemu;
1 Peter	1 P	67	2	24	Który sam na ciele swem grzechy nasze nosił na drzewie, abyśmy umarłszy grzechom, żyli sprawiedliwości; którego sinością jesteście uleczeni.
1 Peter	1 P	67	2	25	Boście byli jako owce błądzące; ale teraz jesteście nawróceni do pasterza i biskupa dusz waszych.
1 Peter	1 P	67	3	1	Także i żony niech będą poddane mężom swoim, aby téż, jeźli którzy nie wierzą słowu, przez spólne z żonami mieszkanie bez słowa pozyskani byli,
1 Peter	1 P	67	3	2	Obaczywszy czyste w bojaźni obcowanie wasze.
1 Peter	1 P	67	3	3	Których niech nie będzie zwierzchowne trefienie włosów i obłożenie się złotem, albo strojenie w ubiorze szat;
1 Peter	1 P	67	3	4	Ale który skryty jest serca człowiek, w nieskażeniu spokojnego i skromnego ducha, który jest przed oblicznością Bożą bogaty.
1 Peter	1 P	67	3	5	Albowiem tak niekiedy i święte niewiasty ufające w Bogu, ubierały się, będąc poddane własnym mężom.
1 Peter	1 P	67	3	6	Jako Sara posłuszna była Abrahamowi, nazywając go panem, któréj jesteście córkami, czyniąc dobrze, a nie bojąc się żadnego postrachu.
1 Peter	1 P	67	3	7	Także mężowie spół mieszkając wedle umiejętności, jako słabszemu naczyniu niewieściemu wyrządzając uczciwość, jako téż spólnym dziedziczkom łaski żywota, aby się nie przeszkadzało modlitwom waszym.
1 Peter	1 P	67	3	8	A na koniec wszyscy jednomyślni, spółcierpiący, braterstwa miłośnicy, miłosierni, skromni, pokorni,
1 Peter	1 P	67	3	9	Nie oddawając złego za złe, ani złorzeczeństwa za złorzeczeństwo; lecz przeciwnym obyczajem błogosławiąc: gdyż na to jesteście wezwani, abyście błogosławieństwo dziedzictwem posiedli.
1 Peter	1 P	67	3	10	Albowiem kto chce żywot miłować i oglądać dni dobre, niech pohamuje język swój od złego, i usta jego niech nie mówią zdrady.
1 Peter	1 P	67	3	11	Niech się oddala od złego, a niech czyni dobrze: niech szuka pokoju, a niechaj go ściga;
1 Peter	1 P	67	3	12	Albowiem oczy Pańskie nad sprawiedliwymi, a uszy jego ku prośbie ich; lecz twarz Pańska na działające złości.
1 Peter	1 P	67	3	13	I któż jest, coby wam zaszkodził, jeźli dobrego naśladowcami będziecie?
1 Peter	1 P	67	3	14	Ale i choć co cierpicie dla sprawiedliwości, błogosławieniście: a strachu ich nie strachajcie się, ani sobą trwóżcie.
1 Peter	1 P	67	3	15	Lecz Pana Chrystusa święćcie w sercach waszych; zawżdy gotowymi będąc ku dosyć uczynieniu każdemu domagającemu się od was sprawy o téj nadziei, która w was jest;
1 Peter	1 P	67	3	16	Ale z cichością i z bojaźnią, mając sumnienie dobre, aby w tem, w czem wam uwłaczają, zawstydzili się ci, którzy potwarzają obcowanie wasze dobre w Chrystusie.
1 Peter	1 P	67	3	17	Albowiem lepiéj cierpieć dobrze czyniąc, (jeźliby wola Boża była), niźli źle czyniąc.
1 Peter	1 P	67	3	18	Bo i Chrystus raz umarł za grzechy nasze, sprawiedliwy za niesprawiedliwe, aby nas ofiarował Bogu, acz umartwiony ciałem, ale ożywiony duchem.
1 Peter	1 P	67	3	19	W którym téż tym, którzy w ciemnicy byli duchom, przyszedłszy przepowiadał.
1 Peter	1 P	67	3	20	Którzy niekiedy niewierni byli, kiedy czekali cierpliwości Bożéj za dni Noego, gdy korab budowano: w którym mało, to jest, ośm dusz zachowane były przez wodę.
1 Peter	1 P	67	3	21	Który was i teraz podobnego kształtu zbawia chrzest, nie składanie cielesnego plugastwa, ale zapytanie sumnienia dobrego ku Bogu, przez zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa,
1 Peter	1 P	67	3	22	który jest na prawicy Bożéj, połknąwszy śmierć, abyśmy się stali dziedzicmi żywota wiecznego: szedłszy do nieba, poddawszy sobie Anioły i zwierzchności i mocy.
1 Peter	1 P	67	4	1	Gdyż tedy Chrystus ucierpiał w ciele, i wy tąż myślą się uzbrójcie; bo który ucierpiał w ciele, poprzestał grzechów,
1 Peter	1 P	67	4	2	Aby już nie pożądliwościom ludzkim, ale woli Bożéj ostatek czasu żył w ciele.
1 Peter	1 P	67	4	3	Albowiem dosyć na przeszłym czasie ku wypełnieniu woli pogańskiéj tym, którzy chodzili w niepowściągliwościach, pożądliwościach, opilstwach, biesiadach, pijaństwach i niesłusznych bałwochwalstwach.
1 Peter	1 P	67	4	4	W czem dziwują się, iż wy nie zbiegacie się ku temuż zbyteczności zamięszaniu, bluźniąc.
1 Peter	1 P	67	4	5	Którzy dadzą liczbę temu, który gotów jest sądzić żywe i umarłe.
1 Peter	1 P	67	4	6	Dlatego bowiem i umarłym opowiadano Ewangelią, aby sądzeni byli wedle ludzi w ciele, a żyli wedle Boga w duchu.
1 Peter	1 P	67	4	7	Lecz koniec wszystkiego przybliżył się. Przetóż roztropni bądźcie i czujcie w modlitwach.
1 Peter	1 P	67	4	8	A nade wszystko miejcie ustawiczną miłość jedni ku drugim; bo miłość zakrywa wielkość grzechów.
1 Peter	1 P	67	4	9	Goście radzi przyjmujcie, jedni drugie bez szemrania.
1 Peter	1 P	67	4	10	Każdy jako wziął łaskę, usługując nią jeden drugiemu, jako dobrzy szafarze rozlicznéj łaski Bożéj.
1 Peter	1 P	67	4	11	Jeźli który mówi, jako mowy Boże, jeźli który posługuje, jako z siły, której Bóg dodawa, aby we wszem był Bóg pochwalon przez Jezusa Chrystusa, któremu jest chwała i panowanie na wieki wieków. Amen.
1 Peter	1 P	67	4	12	Najmilejsi! nie bądźcie gośćmi w upaleniu, które was potyka ku doświadczeniu, jakoby co nowego na was przychodziło;
1 Peter	1 P	67	4	13	Ale się weselcie, uczestnikami będąc Chrystusowych ucisków; abyście się i w objawienie chwały jego radując weselili.
1 Peter	1 P	67	4	14	Jeźli was sromocą dla imienia Chrystusowego, błogosławieni będziecie, gdyż, co jest czci i chwały i mocy Bożéj, i który jest Duch jego, na was odpoczywa.
1 Peter	1 P	67	4	15	A żaden z was niechaj nie cierpi jako mężobójca, albo złodziéj, albo złomówca, albo jako cudzego pragnący.
1 Peter	1 P	67	4	16	Lecz jeźli jako Chrześcijanin, niech się nie sroma, a niech chwali Boga w tem imieniu.
1 Peter	1 P	67	4	17	Gdyż czas jest, aby się sąd począł od domu Bożego. A jeźli najprzód od nas, któryż koniec tych, co nie wierzą Ewangelii Bożéj?
1 Peter	1 P	67	4	18	A jeźli sprawiedliwy ledwo zbawion będzie: niezbożny i grzeszny, gdzież się okażą?
1 Peter	1 P	67	4	19	A tak i ci, którzy cierpią wedle woli Bożéj, wiernemu Stworzycielowi niech dusze swe polecają w dobrych uczynkach.
1 Peter	1 P	67	5	1	Starszych tedy, którzy są między wami, proszę, spółstarszy i świadek mąk Chrystusowych, oraz i onéj, która się ma objawić w przyszły czas, uczestnik chwały:
1 Peter	1 P	67	5	2	Paście trzodę Bożą, która jest między wami, doglądając nie poniewolnie, ale dobrowolnie wedle Boga; ani dla sprosnego zysku, ale z dobréj woli:
1 Peter	1 P	67	5	3	Ani jako panujący nad księżą, ale wzormi będąc trzody z chuci.
1 Peter	1 P	67	5	4	A gdy się okaże książę pasterzów, weźmiecie niewiędnący wieniec chwały.
1 Peter	1 P	67	5	5	Także młodsi poddanymi bądźcie starszym. A wszyscy jedni drugim pokorę pokazujcie, gdyż Bóg pysznym sie sprzeciwia, a pokornym łaskę dawa.
1 Peter	1 P	67	5	6	Uniżajcież się tedy pod mocną rękę Bożą, aby was wywyższył czasu nawiedzenia:
1 Peter	1 P	67	5	7	Wszystko troskanie wasze składając nań, gdyż on ma pieczą o was.
1 Peter	1 P	67	5	8	Trzeźwymi bądźcie, a czujcie; boć przeciwnik wasz djabeł jako lew ryczący krąży, szukając, kogoby pożarł.
1 Peter	1 P	67	5	9	Któremu się sprzeciwiajcie mocni w wierze, wiedząc, iż tóż utrapienie potyka braterstwo wasze, które jest na świecie.
1 Peter	1 P	67	5	10	A Bóg wszelakiéj łaski, który wezwał nas do wiecznéj swéj chwały w Chrystusie Jezusie, maluczko utrapione, on doskonałe uczyni, utwierdzi i ugruntuje.
1 Peter	1 P	67	5	11	Jemu chwała i moc na wieki wieków. Amen.
1 Peter	1 P	67	5	12	Przez Sylwana, wam wiernego brata, jako rozumiem, pisałem na krótce, napominając i świadzcąc, iż ta jest prawdziwa łaska Boża, w któréj stoicie.
1 Peter	1 P	67	5	13	Pozdrawia was kościół, który jest w Babilonie, spół wybrany, i Marek, syn mój.
1 Peter	1 P	67	5	14	Pozdrówcie jeden drugiego w pocałowaniu świętem. Łaska wam wszystkim, którzyście w Chrystusie Jezusie. Amen. Przypisy
2 Peter	2 P	68	1	1	Symon Piotr, sługa i Apostół Jezusów Chrystusów, tym, którzy równą z nami wiarę otrzymali przez sprawiedliwość Boga naszego i Zbawiciela Jezusa Chrystusa.
2 Peter	2 P	68	1	2	Łaska i pokój niech się wam wypełni w uznaniu Boga i Chrystusa Jezusa, Pana naszego,
2 Peter	2 P	68	1	3	Jako wszystko nam Boskiéj mocy jego, co do żywota i pobożności, darowano jest przez poznanie tego, który nas wezwał własną sławą i cnotą,
2 Peter	2 P	68	1	4	Przez którego największe i kosztowne obietnice nam darował, abyście się przez nie stali uczęstnikami Boskiego przyrodzenia, odbieżawszy skażenia téj pożądliwości, która jest na świecie.
2 Peter	2 P	68	1	5	A wy pilności wszelakiéj przykładając, dodawajcie w wierze waszéj cnotę, a w cnocie umiejętność,
2 Peter	2 P	68	1	6	A w umiejętności powściągliwość, a w powściągliwości cierpliwość, a w cierpliwości pobożność,
2 Peter	2 P	68	1	7	A w pobożności braterstwa miłość, a w miłości braterstwa umiłowanie.
2 Peter	2 P	68	1	8	Albowiem jeźli to przy was się najduje i obfituje, wystawi was nie próżnymi ani niepożytecznymi w poznaniu Pana naszego Jezusa Chrystusa.
2 Peter	2 P	68	1	9	Bo kto tego nie ma, ślepy jest, i rękoma macający, zapamiętawszy oczyszczenia od starych grzechów swoich.
2 Peter	2 P	68	1	10	A przeto więcéj, bracia! starajcie się, żebyście przez dobre uczynki pewne czynili wezwanie i wybranie wasze; albowiem to czyniąc nigdy nie zgrzeszycie.
2 Peter	2 P	68	1	11	Bo tak hojnie wam sprawione będzie wejście do wiecznego królestwa Pana naszego i Zbawiciela Jezusa Chrystusa.
2 Peter	2 P	68	1	12	Przetóż pocznę was zawsze upominać około tego, chociaż wiedzących i utwierdzonych was w teraźniejszéj prawdzie.
2 Peter	2 P	68	1	13	I zda mi się słuszna, abym was, (pókim jest w tym przybytku), pobudzał przez napominanie,
2 Peter	2 P	68	1	14	Pewnym będąc, iż prędkie jest złożenie przybytku mojego, jako i Pan nasz Jezus Chrystus oznajmił mi.
2 Peter	2 P	68	1	15	A starać się będę i często, mieć was po zejściu mojem, abyście na te rzeczy pamiętali.
2 Peter	2 P	68	1	16	Albowiem oznajmiliśmy wam moc i obecność Pana naszego, nie uwiedzieni baśniami misternemi, ale przypatrzywszy się sami wielmożności jego.
2 Peter	2 P	68	1	17	Bo wziął od Boga Ojca cześć i chwałę, gdy do niego szedł głos takowy od wielmożnéj chwały: Ten jest Syn mój, w którymem sobie ulubił, jego słuchajcie.
2 Peter	2 P	68	1	18	A głos ten myśmy słyszeli z nieba przyniesiony, będąc z nim na górze świętéj.
2 Peter	2 P	68	1	19	I mamy mocniejszą mowę prorocką, któréj się dzierżąc, jako świece w ciemnem miejscu świecącéj, dobrze czynicie, ażby dzień oświtnął, a jutrzenka weszła w sercach waszych.
2 Peter	2 P	68	1	20	To najprzód rozumiejąc, iż każde proroctwo Pisma nie dzieje się wykładem własnym.
2 Peter	2 P	68	1	21	Albowiem wolą ludzką nigdy proroctwo nie jest przyniesione; ale Duchem Ś. natchnieni mówili ludzie święci Boży.
2 Peter	2 P	68	2	1	Lecz byli i fałszywi prorocy między ludem, jako i między wami będą kłamliwi nauczyciele, którzy wprowadzą odszczepieństwa zatracenia i zaprzą się tego Pana, który je kupił, przywodząc na się prędkie zginienie.
2 Peter	2 P	68	2	2	A wiele ich naśladować będą rozpusty ich, przez które droga prawdy będzie bluźniona.
2 Peter	2 P	68	2	3	A przez łakomstwo zmyślonemi słowy wami kupczyć będą, którym sąd z dawna nie przestaje, i zatracenie ich nie drzemie.
2 Peter	2 P	68	2	4	Albowiem jeźli Bóg Aniołom, gdy zgrzeszyli, nie przepuścił, ale powrozami piekielnemi ściągnione do piekła podał na męki, aby na sąd byli schowani,
2 Peter	2 P	68	2	5	I pierworodnemu światu nie przepuścił, ale Noego samoósmego, opowiadacza sprawiedliwości zachował, przywiódłszy potop na świat niepobożnych:
2 Peter	2 P	68	2	6	I miasta Sodomczyków i Gomorrejczyków w popiół obróciwszy, wywróceniem potępił, zostawując przykład tych, którzy niepobożnie żyć mieli:
2 Peter	2 P	68	2	7	I sprawiedliwego Lota uciśnionego z niezbożnych swawolnością i sprosnem obcowaniem wyrwał.
2 Peter	2 P	68	2	8	Albowiem widzeniem i słyszeniem sprawiedliwy był, mieszkając u tych, którzy dzień po dzień trapili duszę sprawiedliwą niezbożnemi uczynkami.
2 Peter	2 P	68	2	9	Umieć Pan pobożnych z pokuszenia wyrwać, a niesprawiedliwych na dzień sądny, aby męczeni byli, zachować.
2 Peter	2 P	68	2	10	A najwięcéj tych, którzy za ciałem w pożądliwości plugastwa chodzą, a zwierzchnością gardzą, zuchwalcy, w sobie się kochający, nie boją się wprowadzać sekt, bluźniąc.
2 Peter	2 P	68	2	11	Gdyż Aniołowie, siłą i mocą większymi będąc, nie znoszą przeciwko nim sądu przeklętego.
2 Peter	2 P	68	2	12	A ci jako bydło bezrozumne, z przyrodzenia na ułowienie i na skazę, bluźniąc to, czego nie wiedzą, w skazie swojéj zginą:
2 Peter	2 P	68	2	13	Odnosząc zapłatę niesprawiedliwości, za rozkosz mając dniowe kochanie, smrodowie i plugawcy, opływając w rozkoszach, w biesiadach swych rozpustując z wami:
2 Peter	2 P	68	2	14	Oczy mając pełne cudzołóztwa i grzechu nieustawającego, przyłudzając dusze niestateczne, mając serce wyćwiczone łakomstwem, synowie przeklęctwa:
2 Peter	2 P	68	2	15	Opuściwszy prostą drogę zbłądzili, naśladując drogi Balaama z Bosor, który umiłował zapłatę niesprawiedliwości;
2 Peter	2 P	68	2	16	Ale miał strofowanie głupstwa swego: nieme bydlę pod jarzmem głosem człowieczym mówiące, zahamowało szaleństwo proroka.
2 Peter	2 P	68	2	17	Cić są stoki bez wody, obłoki od wichru pędzone, którym chmura ciemności jest zachowana.
2 Peter	2 P	68	2	18	Albowiem hardości próżne mówiąc, przyłudzają przez pożądliwości ciała niepowściągliwego tych, co trochę odbiegają w błędziech obcujących:
2 Peter	2 P	68	2	19	Wolność im obiecując, gdyż sami są niewolnicy skazy; albowiem kto jest od kogo zwyciężon, tego i niewolnikiem jest.
2 Peter	2 P	68	2	20	Bo jeźliby odbieżawszy plugastwa świata przez poznanie Pana naszego i Zbawiciela Jezusa Chrystusa, a temiż się zaś uwikławszy zwyciężeni byli: stały się im ostateczne rzeczy gorsze niż pierwsze.
2 Peter	2 P	68	2	21	Boby im lepiéj było nie uznać drogi sprawiedliwości, niźli poznawszy, wrócić się nazad od podanego im rozkazania świętego.
2 Peter	2 P	68	2	22	Albowiem się im przydało ono prawdziwéj przypowieści: Pies się wrócił do zwrócenia swego, i świnia umyta do kałuże błota.
2 Peter	2 P	68	3	1	Oto ten wtóry list do was, najmilejsi! piszę, w którym szczerą myśl waszę przez napominanie wzbudzam:
2 Peter	2 P	68	3	2	A iżbyście pamiętali na to, com przedtem powiedział, na słowa świętych Proroków i Apostołów waszych i na rozkazania Pana i Zbawiciela.
2 Peter	2 P	68	3	3	To najprzód wiedząc, iż we dni ostateczne przyjdą pod zdradą naśmiewcy, chodzący wedle własnych pożądliwości,
2 Peter	2 P	68	3	4	Mówiąc: Gdzież jest obietnica albo przyjście jego? Albowiem odtąd, jako ojcowie zasnęli, wszystko tak trwa od początku stworzenia.
2 Peter	2 P	68	3	5	Bo tego chcący nie wiedzą, iż niebiosa były pierwéj, i ziemia z wody i przez wodę stanęła słowem Bożem:
2 Peter	2 P	68	3	6	Przez które świat, który na on czas zatopiony, wodą zginął.
2 Peter	2 P	68	3	7	Lecz niebiosa, które teraz są, i ziemia, temże słowem odłożone są, zachowane ogniowi na dzień sądu i zginienia niepobożnych ludzi.
2 Peter	2 P	68	3	8	A jedno to, najmilejsi! niech wam tajno nie będzie, iż jeden dzień u Pana jako tysiąc lat, a tysiąc lat jako jeden dzień.
2 Peter	2 P	68	3	9	Nic odwłaczać Pan obietnice swojéj, jako niektórzy mniemają; ale cierpliwie sobie poczyna dla was, nie chcąc, aby którzy zginęli, ale żeby się wszyscy do pokuty nawrócili.
2 Peter	2 P	68	3	10	A dzień Pański przyjdzie jako złodziéj, w który niebiosa z wielkim szumem przeminą, a żywioły od gorąca rozpuszczą się, a ziemia i dzieła, które na niéj są, popalone będą.
2 Peter	2 P	68	3	11	Gdyż tedy to wszystko ma się zepsować, jakimi wam potrzeba być w świętem obcowaniu i w pobożnościach?
2 Peter	2 P	68	3	12	Oczekiwając i śpiesząc się na przyjście dnia Pańskiego, przez które niebiosa gorejące rozpuszczą się, i żywioły od gorącości ognia stopnieją.
2 Peter	2 P	68	3	13	Lecz nowych niebios i nowéj ziemie wedle obietnic jego oczekiwamy, w których sprawiedliwość mieszka.
2 Peter	2 P	68	3	14	Przeto, najmilejsi! na to czekając, starajcie się, abyście niezmazani i nienaruszeni od niego nalezieni byli w pokoju.
2 Peter	2 P	68	3	15	A nieskwapliwość Pana naszego rozumiejcie zbawieniem, jako i najmilszy brat nasz Paweł wedle danéj sobie mądrości do was pisał,
2 Peter	2 P	68	3	16	Jako i we wszystkich liściech, o tem w nich mówiąc: w których są niektóre rzeczy trudne ku wyrozumieniu, które nieuczeni i niestateczni wykręcają, jako i inne pisma, ku swemu własnemu zatraceniu.
2 Peter	2 P	68	3	17	Wy tedy, bracia! wiedząc przedtem, strzeżcie, abyście zwiedzieni błędem głupich, nie wypadli z własnéj stateczności;
2 Peter	2 P	68	3	18	Ale rośćcie w łasce i w poznaniu Pana naszego i Zbawiciela Jezusa Chrystusa. Jemu chwała i teraz i do dnia wieczności. Amen. Przypisy
1 John	1 J	69	1	1	Co było od początku, cośmy słyszeli, cośmy widzieli oczyma naszemi, cośmy oglądali i czego ręce nasze dotykały o słowie żywota;
1 John	1 J	69	1	2	(Bo żywot oznajmiony jest; i widzieliśmy, świadczymy i opowiadamy wam żywot wieczny, który był u Ojca i zjawił się nam.)
1 John	1 J	69	1	3	Cośmy widzieli i słyszeli, wam opowiadamy, abyście i wy towarzystwo mieli z nami: a towarzystwo nasze było z Ojcem i z Synem jego Jezusem Chrystusem.
1 John	1 J	69	1	4	A to wam piszemy, abyście się radowali, a radość wasza zupełna była.
1 John	1 J	69	1	5	A to jest opowiadanie, któreśmy słyszeli od niego, i opowiadamy wam: Iż Bóg jest światłością, a żadnéj ciemności w nim niemasz.
1 John	1 J	69	1	6	Jeźlibyśmy rzekli, iż towarzystwo mamy z nim, a w ciemności chodzimy, kłamamy, a prawdy nie czynimy.
1 John	1 J	69	1	7	Lecz jeźli w światłości chodzimy, jako i on jest w światłości, towarzystwo mamy między sobą, a krew Jezusa Chrystusa, Syna jego, oczyszcza nas od wszelkiego grzechu.
1 John	1 J	69	1	8	Jeźlibyśmy rzekli, iż grzechu nie mamy, sami siebie zwodzimy a prawdy w nas niemasz.
1 John	1 J	69	1	9	Jeźlibyśmy się spowiadali grzechów naszych, wierny jest i sprawiedliwy, aby nam odpuścił grzechy nasze i oczyścił nas od wszelakiéj nieprawości.
1 John	1 J	69	1	10	Jeźlibyśmy rzekłi, żeśmy nie grzeszyli; kłamcą go czynimy i niemasz w nas słowa jego.
1 John	1 J	69	2	1	Synaczkowie moi! to wam piszę, abyście nie grzeszyli. Ale jeźliby kto zgrzeszył, rzecznika mamy u Ojca, Jezusa Chrystusa sprawiedliwego;
1 John	1 J	69	2	2	A on jest ubłaganiem za grzechy nasze, a nie tylko za nasze, ale i wszego świata.
1 John	1 J	69	2	3	A przez to wiemy, iżeśmy go poznali, jeźlibyśmy przykazania jego zachowywali.
1 John	1 J	69	2	4	Kto mówi, że go zna, a przykazania jego nie chowa, kłamcą jest, a prawdy w nim niemasz.
1 John	1 J	69	2	5	Lecz kto zachowywa słowo jego, prawdziwie się w nim miłość Boża wykonała: i przez to wiemy, iż w nim jesteśmy.
1 John	1 J	69	2	6	Kto mówi, iż w nim mieszka, powinien jako on chodził, i sam chodzić.
1 John	1 J	69	2	7	Najmilejsi! nie nowe rozkazanie wam piszę, ale rozkazanie stare, któreście mieli od początku. Stare rozkazanie jest słowo, któreście słyszeli.
1 John	1 J	69	2	8	Zasię rozkazanie nowe piszę wam, co prawda jest i w nim i w was, że ciemności przeminęły, a prawdziwa światłość już świeci.
1 John	1 J	69	2	9	Kto mówi, iż jest w światłości, a brata swojego nienawidzi, aż dotąd jest w ciemności.
1 John	1 J	69	2	10	Kto miłuje brata swego, w światłości mieszka, a zgorszenia w nim niemasz.
1 John	1 J	69	2	11	Lecz kto nienawidzi brata swego, w ciemnościach jest i w ciemnościach chodzi, a nie wie, gdzie idzie, iż ciemności zaślepiły oczy jego. 12 Piszę wam, synaczkowie! iż wam bywają odpuszczone grzechy dla imienia jego.
1 John	1 J	69	2	12	Piszę wam, synaczkowie: odpuszczają się wam grzechy dla imienia jego.
1 John	1 J	69	2	13	Piszę wam, ojcowie! żeście poznali tego, który jest od początku. Piszę wam, młodzieniaszkowie! iżeście zwyciężyli złośnika. Piszę wam, dziateczki! iżeście poznali Ojca.
1 John	1 J	69	2	14	Piszę wam, młodzieńcy! iżeście mocni, a słowo Boże mieszka w was i zwyciężyliście złośnika.
1 John	1 J	69	2	15	Nie miłujcie świata, ani tego, co jest na świecie. Jeźli kto miłuje świat, niemasz w nim ojcowskiéj miłości.
1 John	1 J	69	2	16	Albowiem wszystko, co jest na świecie, jest pożądliwość ciała i pożądliwość oczu i pycha żywota, która nie jest z Ojca, ale jest z świata.
1 John	1 J	69	2	17	A świat przemija i pożądliwość jego; lecz kto czyni wolą Bożą, trwa na wieki.
1 John	1 J	69	2	18	Synaczkowie! ostateczna godzina jest; a jakoście słyszeli, iż Antychryst idzie, i teraz Antychrystów wiele się stało: zkąd wiemy, iż jest ostatnia godzina.
1 John	1 J	69	2	19	Z nas wyszli, ale nie byli z nas; bo gdyby z nas byli, wżdyby z nami byli wytrwali; ale odbiegli, aby sie okazali, iż wszyscy z nas nie są.
1 John	1 J	69	2	20	Lecz wy pomazanie macie od Świętego i wiecie wszystko.
1 John	1 J	69	2	21	Nie pisałem wam jako nieznającym prawdy; ale jako ją znającym, a że każde kłamstwo nie jest z prawdy.
1 John	1 J	69	2	22	Kto jest kłamcą, jedno ten, który przy, iż Jezus nie jest Chrystusem? Ten jest Antychryst, który przy Ojca i Syna.
1 John	1 J	69	2	23	Każdy, co się przy Syna, ani Ojca ma. Kto wzywa Syna, i Ojca ma.
1 John	1 J	69	2	24	Wy, coście słyszeli od początku, niechaj w was trwa. Jeźliby w was trwało, coście słyszeli od początku, i wy w Synie i Ojcu trwać będziecie.
1 John	1 J	69	2	25	A ta jest obietnica, którą on nam obiecał, żywot wieczny.
1 John	1 J	69	2	26	Tom wam napisał o tych, którzy was zwodzą.
1 John	1 J	69	2	27	A pomazanie, któreście wzięli od niego, niechaj w was trwa. A nie potrzebujecie, aby was kto uczył; ale jako pomazanie jego uczy was o wszystkiem, i jest prawdziwe, a nie jest kłamstwo, a jako nauczyło was, trwajcie w niem.
1 John	1 J	69	2	28	I teraz, synaczkowie! trwajcie w nim, abyśmy, gdy się okaże, ufanie mieli, a nie byli zawstydzeni od niego w przyjściu jego.
1 John	1 J	69	2	29	Jeźli wiecie, iż sprawiedliwy jest, wiedzcie, iż i wszelki czyniący sprawiedliwość, z niego sie narodził.
1 John	1 J	69	3	1	Patrzcie, jaką miłość dał nam Ojciec, że nazwani jesteśmy synami Bożymi i jesteśmy. Dlatego świat nie zna nas, iż onego nie zna.
1 John	1 J	69	3	2	Najmilejsi! teraz synami Bożymi jesteśmy, a jeszcze się nie okazało, czem będziemy. Wiemy, iż gdy się okaże, podobni mu będziemy, iż go ujrzemy, jako jest.
1 John	1 J	69	3	3	A wzelki, który ma tę nadzieję w nim, poświęca się, jako i on święty jest.
1 John	1 J	69	3	4	Każdy co grzech czyni, i nieprawość czyni, a grzech jest nieprawość.
1 John	1 J	69	3	5	A wiecie, iż się on okazał, aby grzechy nasze zgładził a grzechu w nim niemasz.
1 John	1 J	69	3	6	Wszelki, który w nim mieszka, nie grzeszy: a wszelki, który grzeszy, nie widział go, ani go nie poznał.
1 John	1 J	69	3	7	Synaczkowie! niechaj was żaden nie zwodzi. Kto czyni sprawiedliwość, sprawiedliwy jest, jako i on jest sprawiedliwy.
1 John	1 J	69	3	8	Kto czyni grzech, z djabła jest, gdyż od początku djabeł grzeszy. Na to się okazał Syn Boży, aby zepsował dzieła djabelskie.
1 John	1 J	69	3	9	Wszelki, co się narodził z Boga, grzechu nie czyni, iż nasienie jego w nim trwa: i nie może grzeszyć, iż z Boga narodzony jest.
1 John	1 J	69	3	10	Przez to jawni są synowie Boży i synowie djabelscy. Wszelki, który nie jest sprawiedliwy, nie jest z Boga, i który nie miłuje brata swego.
1 John	1 J	69	3	11	Albowiem to jest opowiadanie, któreście słyszeli od początku, abyście jeden drugiego miłowali.
1 John	1 J	69	3	12	Nie jako Kain, który był ze złośnika i zabił brata swego. A dla czegóż go zabił? Iż uczynki jego złośliwe były, a brata jego sprawiedliwe.
1 John	1 J	69	3	13	Nie dziwujcie się, bracia! jeźli was świat nienawidzi.
1 John	1 J	69	3	14	My wiemy, iżeśmy przeniesieni z śmierci do żywota, iż miłujemy bracią. Kto nie miłuje, trwa w śmierci.
1 John	1 J	69	3	15	Każdy, co nienawidzi brata swego, mężobójca jest: a wiecie, iż wszelki mężobójca nie ma żywota wiecznego w samym sobie trwającego.
1 John	1 J	69	3	16	W temeśmy poznali miłość Bożą, iż on duszę swą za nas położył: i myśmy powinni kłaść duszę za bracią.
1 John	1 J	69	3	17	Ktoby miał majętność tego świata, a widziałby, że brat jego ma potrzebę, a zawarłby wnętrzności swe przed nim, jakoż w nim przebywa miłość Boża?
1 John	1 J	69	3	18	Synaczkowie moi! nie miłujmy słowem ani językiem, ale uczynkiem i prawdą.
1 John	1 J	69	3	19	Po tem znamy, iż z prawdy jesteśmy: i przed oczyma jego ubezpieczymy serca nasze.
1 John	1 J	69	3	20	Bo jeźliby nas winowało serce nasze, większy jest Bóg niż serce nasze, i wie wszystko.
1 John	1 J	69	3	21	Najmilejsi! jeźliby nas serce nasze nie winowało, ufanie mamy ku Bogu.
1 John	1 J	69	3	22	I o cokolwiekbyśmy prosili, weźmiemy od niego; bo przykazania jego chowamy, i to, co się przed nim upodobało, czynimy.
1 John	1 J	69	3	23	A to jest przykazanie jego, abyśmy wierzyli w imię Syna jego Jezusa Chrystusa i miłowali jeden drugiego, jako nam rozkazanie dał.
1 John	1 J	69	3	24	A kto chowa przykazania jego, w nim mieszka, a on w nim. A po tem znamy, iż mieszka w nas, po duchu, którego nam dał.
1 John	1 J	69	4	1	Najmilejsi! nie każdemu duchowi wierzcie; ale doświadczajcie duchów, jeźli z Boga są; bo wiele fałszywych proroków wyszło na świat.
1 John	1 J	69	4	2	Po tem znać Ducha Bożego. Każdy duch, który wyznawa, iż Jezus Chrystus przyszedł w ciele, z Boga jest.
1 John	1 J	69	4	3	A każdy duch, który rozwięzuje Jezusa, z Boga nie jest: a ten jest Antychryst, o którymeście słyszeli, iż idzie, i teraz już jest na świecie.
1 John	1 J	69	4	4	Wy z Boga jesteście, synaczkowie! i zwyciężyliście go, gdyż większy jest ten, co w was jest, niż co na świecie.
1 John	1 J	69	4	5	Oni są z świata: dlatego z świata mówią, a świat ich słucha.
1 John	1 J	69	4	6	My z Boga jesteśmy. Kto zna Boga, słucha nas. Kto nie jest z Boga, nie słucha nas: ztąd znamy ducha prawdy, i ducha błędu.
1 John	1 J	69	4	7	Najmilejsi! miłujmy się zobopólnie; bo miłość jest z Boga: i każdy, co miłuje, z Boga jest urodzony i zna Boga.
1 John	1 J	69	4	8	Kto nie miłuje, nie zna Boga; albowiem Bóg jest miłość.
1 John	1 J	69	4	9	W tem się okazała miłość Boża w nas, iż Syna swego jednorodzonego posłał Bóg na świat, abyśmy żyli przezeń.
1 John	1 J	69	4	10	W tem jest miłość: nie jakobyśmy my umiłowali Boga, ale iż on pierwszy umiłował nas i posłał Syna swego ubłaganiem za grzechy nasze.
1 John	1 J	69	4	11	Najmilejsi! jeźli nas Bóg tak umiłował, i myśmy powinni jeden drugiego miłować.
1 John	1 J	69	4	12	Boga żaden nigdy nie widział. Jeźli się miłujemy zobopólnie, Bóg w nas mieszka, a miłość jego doskonała jest w nas.
1 John	1 J	69	4	13	Przez to poznawamy, iż w nim mieszkamy, a on w nas: iż z Ducha swego dał nam.
1 John	1 J	69	4	14	A myśmy widzieli i świadczymy, iż Ojciec posłał Syna swego Zbawicielem świata.
1 John	1 J	69	4	15	Ktobykolwiek wyznał, iż Jezus jest Syn Boży, Bóg w nim mieszka, a on w Bogu.
1 John	1 J	69	4	16	I myśmy poznali, i uwierzyli miłości, którą Bóg ma ku nam. Bóg jest miłość: a kto mieszka w miłości, w Bogu mieszka, a Bóg w nim.
1 John	1 J	69	4	17	W tem wykonana jest miłość z nami, abyśmy ufność mieli w dzień sądny, iż jako on jest, i my jesteśmy na tym świecie.
1 John	1 J	69	4	18	W bojaźni niemasz miłości, ale miłość doskonała precz wyrzuca bojaźń; bo bojaźn ma utrapienie, a kto się boi, nie jest doskonały w miłości.
1 John	1 J	69	4	19	My tedy miłujmy Boga, iż Bóg nas pierwéj umiłował.
1 John	1 J	69	4	20	Jeźliby kto rzekł, iż miłuje Boga, a brataby swego nienawidział, kłamcą jest; albowiem kto nie miłuje brata swego, którego widzi, Boga, którego nie widzi, jako może miłować?
1 John	1 J	69	4	21	A to rozkazanie mamy od Boga, aby, który miłuje Boga, miłował i brata swego.
1 John	1 J	69	5	1	Wszelki, co wierzy, iż Jezus jest Chrystusem, z Boga się narodził. A wszelki, co miłuje tego, który urodził, miłuje i tego, który z niego jest narodzony.
1 John	1 J	69	5	2	W tem znamy, iż miłujemy syny Boże, gdyż Boga miłujemy i przykazania jego czynimy.
1 John	1 J	69	5	3	Albowiem ta jest miłość Boża, abyśmy przykazań jego strzegli; a przykazania jego nie są ciężkie.
1 John	1 J	69	5	4	Bo wszystko, co się narodziło z Boga, zwycięża świat: a to jest zwycięztwo, które zwycięża świat, wiara nasza.
1 John	1 J	69	5	5	Któż jest, co zwycięża świat, jedno który wierzy, iż Jezus jest Synem Bożym?
1 John	1 J	69	5	6	Ten jest, który przyszedł przez wodę i krew, Jezus Chrystus, nie w wodzie tylko, ale w wodzie i krwi: a Duch jest, który świadczy, iż Chrystus jest prawda.
1 John	1 J	69	5	7	Albowiem trzéj są, którzy świadectwo dają na niebie: Ojciec, Słowo i Duch Święty; a ci trzéj jedno są.
1 John	1 J	69	5	8	A trzéj są, którzy świadectwo dają na ziemi: Duch i woda i krew; a ci trzéj jedno są.
1 John	1 J	69	5	9	Jeźli świadectwo ludzkie przyjmujemy, świadectwo Boże większe jest; albowiem to jest świadectwo Boże, które większe jest, iż świadczył o Synie swym.
1 John	1 J	69	5	10	Kto wierzy w Syna Bożego, ma świadectwo Boże w sobie. Kto nie wierzy Synowi, kłamcą go czyni, iż nie wierzy świadectwu, które Bóg świadczył o Synie swoim.
1 John	1 J	69	5	11	A to jest świadectwo, iż żywot wieczny dał nam Bóg: a ten żywot jest w Synie jego.
1 John	1 J	69	5	12	Kto ma Syna, ma żywot: kto nie ma Syna, żywota nie ma.
1 John	1 J	69	5	13	To wam piszę, abyście wiedzieli, iż żywot wieczny macie, którzy wierzycie w imię Syna Bożego.
1 John	1 J	69	5	14	A to jest ufanie, które mamy do niego: iż o cokolwiekbyśmy prosili wedle woli jego, słucha nas.
1 John	1 J	69	5	15	A wiemy, iż nas słucha, czegobyśmykolwiek żądali: wiemy, iż mamy prośby, których od niego prosimy.
1 John	1 J	69	5	16	Kto wie, że brat jego grzeszy grzechem nie do śmierci, niechaj prosi, i będzie mu dan żywot, grzeszącemu nie do śmierci. Jest grzech do śmierci: nie za tym mówię, aby kto prosił.
1 John	1 J	69	5	17	Wszelka nieprawość jestci grzech: a jest grzech do śmierci.
1 John	1 J	69	5	18	Wiemy, iż wszelki, który się z Boga narodził, nie grzeszy; ale rodzenie Boże zachowuje go, a złośnik nie dotyka się go.
1 John	1 J	69	5	19	Wiemy, iż z Boga jesteśmy; a świat wszystek we złem leży.
1 John	1 J	69	5	20	I wiemy, iż Syn Boży przyszedł i dał nam zmysł, abyśmy poznali prawdziwego Boga, a byli w prawdziwym Synie jego. Ten jest prawdziwy Bóg i żywot wieczny.
1 John	1 J	69	5	21	Synaczkowie! strzeżcie się bałwanów. Amen. Przypisy
2 John	2 J	70	1	1	Starszy wybranéj paniéj i dziatkom jéj, które ja miłuję w prawdzie, a nie ja sam, ale i wszyscy, którzy poznali prawdę,
2 John	2 J	70	1	2	Dla prawdy, która trwa w nas i z nami będzie na wieki.
2 John	2 J	70	1	3	Niech będzie z wami łaska, miłosierdzie, pokój od Boga Ojca i od Chrystusa Jezusa, Syna Ojcowego, w prawdzie i miłości.
2 John	2 J	70	1	4	Uweseliłem się bardzo, iżem nalazł z synów twych chodzące w prawdzie, jakośmy rozkazanie wzięli od Ojca.
2 John	2 J	70	1	5	A teraz proszę cię, pani, nie jako przykazanie nowe pisząc ci, ale któreśmy mieli od początku, abyśmy jeden drugiego miłowali.
2 John	2 J	70	1	6	A ta jest miłość, abyśmy chodzili według przykazań jego. Albowiem to jest przykazanie, abyście, jakoście słyszeli od początku, w nim chodzili.
2 John	2 J	70	1	7	Gdyż wiele zwodzicielów wyszło na świat, którzy nie wyznawają, iż Jezus Chrystus przyszedł w ciało. Ten jest zwodzicielem i Antychrystem.
2 John	2 J	70	1	8	Patrzcie samych siebie, żebyście nie stracili, coście urobili, ale żebyście zupełną odpłatę wzięli.
2 John	2 J	70	1	9	Wszelki, który odstępuje, a nie trwa w nauce Chrystusowéj, Boga nie ma. Kto trwa w nauce, ten i Ojca i Syna ma.
2 John	2 J	70	1	10	Jeźli kto przychodzi do was, a téj nauki nie przynosi, nie przyjmujcie go do domu, ani go pozdrawiajcie.
2 John	2 J	70	1	11	Albowiem kto mu, daj zdrów! mówi, uczestnikiem jest uczynków jego złościwych.
2 John	2 J	70	1	12	Mając wam więcéj pisać, nie chciałem przez papier i inkaust; albowiem spodziewam się być u was i ustnie mówić, aby wesele wasze było zupełne.
2 John	2 J	70	1	13	Pozdrawiają cię dziatki siostry twojéj wybranéj. Przypisy
3 John	3 J	71	1	1	Starszy Gajowi najmilszemu, którego ja miłuję w prawdzie.
3 John	3 J	71	1	2	Najmilszy! modlę się, abyć się na wszystkiem dobrze powodziło, i abyś zdrów był, jako się dobrze powodzi duszy twojéj.
3 John	3 J	71	1	3	Wielcem się uradował, gdy przyszli bracia i dali świadectwo prawdzie twojéj, jako ty w prawdzie chodzisz.
3 John	3 J	71	1	4	Większéj nad tę pociechy nie mam, jedno abych słyszał, że dziatki moje chodzą w prawdzie.
3 John	3 J	71	1	5	Najmilszy! wiernie czynisz, cokolwiek działasz dla braci, a to dla gości.
3 John	3 J	71	1	6	Którzy świadectwo dali o miłości twéj w oczach kościoła, które dobrze czyniąc odprowadziasz godnie Bogu.
3 John	3 J	71	1	7	Albowiem dla imienia jego wyszli, nic nie biorąc od poganów.
3 John	3 J	71	1	8	My tedy takowe powinniśmy przyjmować, abyśmy byli pomocnikami prawdy.
3 John	3 J	71	1	9	Pisałbym był snadź kościołowi; ale ten, który miłuje przodkowanie między nimi Dyotrephes, nie przyjmuje nas.
3 John	3 J	71	1	10	Przeto, jeźli przyjdę, przypomnę uczynki jego, które czyni, słowy złościwemi szczebiecąc na nas, a jakoby na tem dosyć nie miał, ani sam przyjmuje braci: i tym, co przyjmują, zabrania, i z kościoła wyrzuca.
3 John	3 J	71	1	11	Najmilszy, nie naśladuj złego, ale co jest dobrego. Ktoć dobrze czyni, z Boga jest, kto źle czyni, nie widział Boga.
3 John	3 J	71	1	12	Demetryuszowi świadectwo dają wszyscy i téż sama prawda; lecz i my świadectwo dawamy: a wiesz, iż świadectwo nasze prawdziwe jest.
3 John	3 J	71	1	13	Miałem ci wiele pisać; alem ci nie chciał pisać inkaustem i piórem.
3 John	3 J	71	1	14	Lecz się nadziewam rychło cię ujrzeć, a ustnie mówić będziemy. Pokój tobie. Pozdrawiają cię przyjaciele. Pozdrów mianowicie przyjacioły.
Jude	Jud	72	1	1	Judas, sługa Jezusów Chrystusów, a brat Jakóbów, tym, którzy są w Bogu Ojcu umiłowani, a w Jezusie Chrystusie zachowani i wezwani:
Jude	Jud	72	1	2	Miłosierdzie i pokój i miłość niech się wam wypełni.
Jude	Jud	72	1	3	Najmilejsi! wszelaką pilność czyniąc, abym do was pisał o spółecznem waszem zbawieniu, miałem za potrzebną pisać wam, prosząc, abyście bojowali o wiarę raz świętym podaną.
Jude	Jud	72	1	4	Albowiem wtrącili się niektórzy ludzie, (którzy dawno na ten sąd są naznaczeni), niezbożni, którzy Boga naszego łaskę obracają w rozpustność, i przą się samego Panującego i Pana naszego Jezusa Chrystusa.
Jude	Jud	72	1	5	A chcę wam przypomnieć, gdyż raz wszystko wiecie, iż Jezus, wybawiwszy lud z ziemie Egipskiéj, zasię te potracił, którzy nie wierzyli.
Jude	Jud	72	1	6	A Anioły, którzy nie zachowali zacności swéj, ale mieszkanie swoje opuścili, na sąd dnia wielkiego związkami wiecznemi pod chmurą zachował.
Jude	Jud	72	1	7	Jako Sodoma i Gomorra i pograniczne miasta tymże sposobem zwszeteczniawszy i udawszy się za cudzem ciałem, stały się przykładem ognia wiekuistego, karanie cierpiąc.
Jude	Jud	72	1	8	Tak i ci ciało plugawią i zwierzchność odrzucają i majestat bluźnią.
Jude	Jud	72	1	9	Gdy Michał Archaniół z djabłem spór wiódł, spierając się o ciało Mojżeszowe, nie śmiał podnieść sądu bluźnierskiego, ale rzekł: Niech ci Pan rozkaże.
Jude	Jud	72	1	10	A ci, czegokolwiek nie wiedzą, bluźnią: a cokolwiek z przyrodzenia jako nieme bydło rozumieją, w tem się psują.
Jude	Jud	72	1	11	Biada im! iż się drogą Kainową udali, a zwiedzieniem Balaamowem i zapłatą rozpuścili się, a w przeciwieństwie Korego poginęli.
Jude	Jud	72	1	12	Cić są plugawcy, na biesiadach swoich spólnie biesiadujący bez bojaźni, samych siebie pasący, obłoki bezwodne, które od wiatrów tam i sam unoszone bywają, drzewa jesienne, nieużyteczne, dwakroć pomarłe, wykorzenione,
Jude	Jud	72	1	13	Wały srogie morskie, przez piany zelżywości swoje wyrzucające, gwiazdy błąkające się, którym burza ciemności na wieki jest zachowana.
Jude	Jud	72	1	14	A prorokował i o tych Enoch, siódmy od Adama, mówiąc: Oto przyszedł Pan z tysiącmi świętych swoich,
Jude	Jud	72	1	15	Aby czynił sąd przeciwko wszystkim i strofował wszystkie niezbożniki ze wszystkich uczynków ich niezbożnych, które niezbożnie płodzili, i ze wszystkich przykrości, które mówili przeciw Bogu niezbożni grzesznicy.
Jude	Jud	72	1	16	Cić są szemracze narzekający, chodzący wedle pożądliwości swych, a usta ich mówią nadętości, dziwujący się osobom dla pożytku.
Jude	Jud	72	1	17	Lecz wy, najmilejsi! pamiętajcie na słowa, które są przedtem powiadane od Apostołów Pana naszego Jezusa Chrystusa,
Jude	Jud	72	1	18	Którzy wam powiadali, że w ostateczny czas przyjdą naśmiewcy, chodzący według swych pożądliwości w niezbożnościach.
Jude	Jud	72	1	19	Cić są, którzy się sami odłączają, cieleśni. Ducha nie mający.
Jude	Jud	72	1	20	Lecz wy, najmilsi! budując się sami na najświętszéj wierze waszéj, w Duchu Ś. modląc się,
Jude	Jud	72	1	21	Sami się w miłości Bożéj zachowajcie, oczekiwając miłosierdzia Pana naszego Jezusa Chrystusa, ku żywotowi wiecznemu.
Jude	Jud	72	1	22	A jedne osądzone karzcie.
Jude	Jud	72	1	23	A drugie zachowajcie, wyrywając z ognia. A innych litujcie w bojaźni, mając w nienawiści i onę, która cielesna jest, pokalaną suknią.
Jude	Jud	72	1	24	A temu, który was może zachować bez grzechu i postawić przed oblicznością chwały swojéj, niepokalane w radości w przyjściu Pana naszego Jezusa Chrystusa,
Jude	Jud	72	1	25	Samemu Bogu, Zbawicielowi naszemu przez Jezusa Chrystusa, Pana naszego, chwała i wielmożność, rozkazowanie i władza przed wszelkim wiekiem i teraz i na wszystkie wieki wieków. Amen. Przypisy
Revelation	Ap	73	1	1	Objawienie Jezusa Chrystusa, które jemu dał Bóg, aby objawił sługom swym, co się ma dziać w rychle; i oznajmił, posławszy przez Anioła swojego słudze swemu Janowi,
Revelation	Ap	73	1	2	Który świadectwo wydał słowu Bożemu i świadectwo Jezusa Chrystusa, cokolwiek widział.
Revelation	Ap	73	1	3	Błogosławiony, który czyta i słucha słów proroctwa tego i zachowywa to, co w niem jest napisano; albowiem czas jest blizko.
Revelation	Ap	73	1	4	Jan siedmi kościołom, które są w Azyi. Łaska wam i pokój od tego, który jest, i który był, i który przyjdzie, i od siedmi duchów, którzy są przed oblicznością stolice jego,
Revelation	Ap	73	1	5	I od Jezusa Chrystusa, który jest wierny świadek, pierworodny z umarłych i książę królów ziemie, który nas umiłował i omył nas z grzechów naszych we krwi swojéj.
Revelation	Ap	73	1	6	I uczynił nas królestwem i kapłany Bogu i Ojcu swemu; jemu chwała i władza na wieki wieków. Amen.
Revelation	Ap	73	1	7	Oto idzie z obłokami, i ujrzy go wszelkie oko, i którzy go przebili: i bić się będą dla niego wszystkie pokolenia ziemie. Tak, Amen.
Revelation	Ap	73	1	8	Jam jest Alpha i Omega, początek i koniec, mówi Pan Bóg, który jest, i który był, i który przyjdzie, Wszechmogący.
Revelation	Ap	73	1	9	Ja, Jan, brat wasz i uczęstnik ucisku i w królestwie i w cierpliwości w Chrystusie Jezusie, byłem na wyspie, którą zowią Patmos, dla słowa Bożego i świadectwa Jezusa.
Revelation	Ap	73	1	10	Byłem w duchu w dzień Pański i słyszałem głos za sobą wielki jako trąby,
Revelation	Ap	73	1	11	Mówiący: Co widzisz, napisz w księgi i poślij siedmi kościołom, które są w Azyi: Ephezowi i Smyrnie i Pergamowi i Tyatyrze i Sardowi i Philadelphii i Laodycei.
Revelation	Ap	73	1	12	I obróciłem się, abym obaczył głos, który mówił zemną. A obróciwszy się, ujrzałem siedm lichtarzów złotych:
Revelation	Ap	73	1	13	A w pośrodku siedmi lichtarzów złotych podobnego Synowi człowieczemu, obleczonego w długą szatę i przepasanego u piersi pasem złotym.
Revelation	Ap	73	1	14	A głowa jego i włosy były białe jako wełna biała i jako śnieg, a oczy jego jako płomień ognia.
Revelation	Ap	73	1	15	A nogi jego podobne mosiądzowi, jakoby w piecu rozpalonemu, a głos jego jako głos wiela wód.
Revelation	Ap	73	1	16	A miał w swéj prawéj ręce siedm gwiazd, a z ust jego miecz z obu stron ostry wychodził: a oblicze jego, jako słońce świeci w swéj mocy.
Revelation	Ap	73	1	17	A gdym go ujrzał, upadłem do nóg jego jako martwy. I włożył prawą rękę swoję na mię, mówiąc: Nie bój się! Jam jest pierwszy i ostateczny,
Revelation	Ap	73	1	18	I żywy, i byłem umarły, a oto jestem żywiący na wieki wieków i mam klucze śmierci i piekła.
Revelation	Ap	73	1	19	Napisz tedy, coś widział, i co jest, i co się dziać ma napotem:
Revelation	Ap	73	1	20	Tajemnicé siedmi gwiazd, któreś widział w prawéj ręce mojéj, i siedm lichtarzów złotych. Siedm gwiazd są Aniołowie siedmi kościołów, a siedm lichtarzów są siedm kościołów.
Revelation	Ap	73	2	1	Aniołowi Ephezkiego kościoła napisz: To mówi, który trzyma siedm gwiazd w prawicy swéj, który chodzi między siedmią lichtarzów złotych:
Revelation	Ap	73	2	2	Wiem sprawy twoje i pracą i cierpliwość twoję, a iż nie możesz cierpieć złych, i doświadczyłeś tych, którzy się mienią być Apostoły, a nie są, i nalazłeś je kłamcami.
Revelation	Ap	73	2	3	I masz cierpliwość i znaszałeś dla imienia mego, a nie ustałeś.
Revelation	Ap	73	2	4	Ale mam przeciw tobie, żeś miłość twoję pierwszą opuścił.
Revelation	Ap	73	2	5	Pamiętajże tedy, zkądeś wypadł, i czyń pokutę, a uczynki pierwsze czyń. A jeźli nie, przyjdę tobie a poruszę lichtarz twój z miejsca swego, jeźli nie będziesz pokuty czynił.
Revelation	Ap	73	2	6	Ale to masz, iż nienawidzisz uczynków Nikolaitów, których i ja nienawidzę.
Revelation	Ap	73	2	7	Kto ma ucho, niech słucha, co Duch mówi kościołom. Zwyciężcy dam jeść z drzewa żywota, które jest w raju Boga mojego.
Revelation	Ap	73	2	8	A Aniołowi kościoła Smyrneńskiego napisz: Toć mówi pierwszy i ostatni, który był umarł i żywie:
Revelation	Ap	73	2	9	Znam ucisk twój i ubóstwo twoje, aleś jest bogaty, i bluźnią cię ci, którzy się powiadają być Żydami, a nie są, ale są bóżnicą szatańską.
Revelation	Ap	73	2	10	Nic się nie bój tego, co masz cierpieć. Oto ma wrzucić djabeł niektóre z was do ciemnice, abyście byli kuszeni; i będziecie mieć ucisk przez dziesięć dni. Bądź wierny aż do śmierci, a dam ci wieniec żywota.
Revelation	Ap	73	2	11	Kto ma ucho, niech słucha, co Duch mówi kościołom: Kto zwycięży, nie będzie obrażon od wtóréj śmierci.
Revelation	Ap	73	2	12	A Aniołowi kościoła Pergameńskiego napisz: To mówi ten, który ma miecz z obudwu stron ostry:
Revelation	Ap	73	2	13	Wiem, gdzie mieszkasz, gdzie jest stolica szatańska, i trzymasz imię moje, i nie zaprzałeś się wiary mojéj i w one dni, kiedy Antypas, świadek mój wierny, zabit jest u was, gdzie szatan mieszka.
Revelation	Ap	73	2	14	Ale mam przeciwko tobie trochę, iż tam masz trzymającye naukę Balaamowę, który uczył Balaka, aby wrzucał zgorszenie przed syny Izraelskie, żeby jedli i porubstwo płodzili.
Revelation	Ap	73	2	15	Także masz i ty trzymające naukę Nikolaitów.
Revelation	Ap	73	2	16	Tymże sposobem pokutę czyń; a jeźli nie, przyjdę tobie rychło i będę walczył z nimi mieczem ust moich.
Revelation	Ap	73	2	17	Kto ma ucho, niech słucha, co Duch mówi kościołom: Zwyciężcy dam mannę skrytą i dam mu kamyk biały, a na kamyku imię nowe napisane, którego nikt nie zna, jedno który bierze.
Revelation	Ap	73	2	18	A Aniołowi Tyatyrskiego kościoła napisz: To mówi Syn Boży, który ma oczy jak płomień ogniowy, a nogi jego podobne mosiądzowi:
Revelation	Ap	73	2	19	Znam uczynki twoje i wiarę i miłość twoję i posługowanie i cierpliwość twoję i uczynki twoje ostatnie, których więcéj niż pierwszych.
Revelation	Ap	73	2	20	Ale mam przeciwko tobie trochę, iż niewieście Jezabeli, która się mieni być prorokinią, dopuszczasz uczyć i zwodzić sługi moje, żeby porubstwo płodzili i rzeczy bałwanom ofiarowane jedli.
Revelation	Ap	73	2	21	I dałem jéj czas, aby pokutę czyniła: a nie chce pokutować z porubstwa swego.
Revelation	Ap	73	2	22	Oto porzucę ją na łoże, a którzy z nią cudzołożą, w ucisku bardzo wielkim będą, jeźliby nie pokutowali z uczynków swoich:
Revelation	Ap	73	2	23	A syny jéj pobiję śmiercią; i poznają wszystkie kościoły, iżem Ja jest, który badam się nerek i serc, i dam każdemu z was według uczynków jego.
Revelation	Ap	73	2	24	Wam zaś mówię i drugim, którzyście w Tyatyrze, którzykolwiek nie mają téj nauki, którzy nie poznali głębokości szatańskiéj, jako mówią: Nie włożę na was innego brzemienia.
Revelation	Ap	73	2	25	Wszakże to, co macie, trzymajcie, aż przyjdę.
Revelation	Ap	73	2	26	A ktoby zwyciężył i zachował aż do końca uczynki moje, dam mu zwierzchność nad pogany.
Revelation	Ap	73	2	27	I będzie je rządził laską żelazną, a jako statek garncarski będą skruszeni.
Revelation	Ap	73	2	28	Jakom Ja téż wziął od Ojca mojego: i dam mu gwiazdę zaranną.
Revelation	Ap	73	2	29	Kto ma ucho, niech słucha, co Duch kościołom mówi.
Revelation	Ap	73	3	1	A Aniołowi kościoła Sardyjskiego napisz: To mówi, który ma siedm duchów Bożych i siedm gwiazd: Znam uczynki twoje, iż masz imię, że żywiesz; aleś jest umarły.
Revelation	Ap	73	3	2	Bądź czujny, a utwierdzaj inne, co umrzeć miało; albowiem nie najduję uczynków twoich zupełnych przed Bogiem moim.
Revelation	Ap	73	3	3	Pamiętaj tedy, jakoś wziął i słyszał, a chowaj i pokutę czyń. Jeźliż tedy czuć nie będziesz, przyjdę do ciebie jak złodziéj, a nie poznasz, któréj godziny przyjdę do ciebie.
Revelation	Ap	73	3	4	Ale masz mało imion w Sardziech, którzy nie pokalali szat swoich: i chodzić będą zemną w bieli, iż godni są.
Revelation	Ap	73	3	5	Kto zwycięży, tak będzie obleczon w szaty białe, i nie wymażę imienia jego z ksiąg żywota, i wyznam imię jego przed Ojcem moim i przed Anioły jego.
Revelation	Ap	73	3	6	Kto ma ucho, niech słucha, co Duch kościołom mówi.
Revelation	Ap	73	3	7	A Aniołowi kościoła Philadelphskiego napisz: To mówi Święty i Prawdziwy, który ma klucz Dawidów, który otwiera, a żaden nie zawiera, zawiera, a żaden nie otwiera:
Revelation	Ap	73	3	8	Wiem uczynki twoje. Otom dał przed tobą drzwi otworzone, których żaden nie może zamknąć, iż masz małą moc, i zachowałeś słowo moje, i nie zaprzałeś się imienia mojego.
Revelation	Ap	73	3	9	Oto dam z bóżnice szatańskiéj, co się powiadają być Żydami, a nie są, ale kłamają. Oto uczynię im, iżby przyszli i pokłonili się przed nogami twemi, i poznają, iżem Ja ciebie umiłował.
Revelation	Ap	73	3	10	Iżeś zachował słowo cierpliwości mojéj, a Ja ciebie zachowam od godziny pokuszenia, która przyjść ma na wszystek świat, kusić mieszkające na ziemi.
Revelation	Ap	73	3	11	Oto idę rychło: trzymaj, co masz, aby żaden nie wziął korony twojéj.
Revelation	Ap	73	3	12	Kto zwycięży, uczynię go słupem w kościele Boga mego, a więcéj z niego nie wynidzie; i napiszę na nim imię Boga mego i imię miasta Boga mego, nowego Jeruzalem, które zstępuje z nieba od Boga mego, i imię moje nowe.
Revelation	Ap	73	3	13	Kto ma ucho, niechaj słucha, co Duch mówi kościołom.
Revelation	Ap	73	3	14	A Aniołowi kościoła Laodyckiego napisz: To mówi Amen, świadek wierny i prawdziwy, który jest początkiem stworzenia Bożego:
Revelation	Ap	73	3	15	Znam sprawy twoje, iżeś nie jest ani zimny, ani gorący; bodajbyś był zimny, albo gorący.
Revelation	Ap	73	3	16	Ale iżeś letni, a ani zimny, ani gorący, pocznę cię wyrzucać z ust moich.
Revelation	Ap	73	3	17	Iż mówisz: Żem jest bogaty i zbogacony, a niczego nie potrzebuję: a nie wiesz, iżeś ty nędzny i mizerny i ubogi i ślepy i nagi.
Revelation	Ap	73	3	18	Radzęć, abyś sobie kupił u mnie złota w ogniu doświadczonego, żebyś się zbogacił: i szaty białe oblókł, aby się nie okazowała sromota nagości twojéj: a namaż maścią oczy twoje, abyś widział.
Revelation	Ap	73	3	19	Ja które miłuję, strofuję i karzę. Bądź tedy żarliwym, a pokutuj.
Revelation	Ap	73	3	20	Oto stoję u drzwi i kołacę; jeźliby kto usłyszał głos mój i otworzył mi drzwi, wnidę do niego i będę z nim wieczerzał, a on zemną.
Revelation	Ap	73	3	21	Kto zwycięży, dam mu siedzieć z sobą na stolicy mojéj, jakom Ja téż zwyciężył i usiadłem z Ojcem moim na stolicy jego.
Revelation	Ap	73	3	22	Kto ma ucho, niechaj słucha, co Duch kościołom mówi.
Revelation	Ap	73	4	1	Potemem widział, a oto drzwi otworzone w niebie, a głos pierwszy, którym słyszał, jakoby trąby gadającéj zemną, mówiący: Wstąp sam, a pokażęć, co się ma dziać potem.
Revelation	Ap	73	4	2	Natychmiast byłem w duchu: a oto stolica postawiona była w niebie, a na stolicy siedzący.
Revelation	Ap	73	4	3	A który siedział, był podobny pojrzeniu kamienia Jaspisa i Sardyna; a tęcza była około stolice podobna pojrzeniu szmaragdowemu.
Revelation	Ap	73	4	4	A około stolice stolic dwadzieścia i cztery: a na stolicach dwadzieścia i czterech starszych siedzących, obleczonych w szaty białe, a na głowiech ich korony złote.
Revelation	Ap	73	4	5	A z stolice wychodziły błyskawice i głosy i gromy: a siedm lamp gorejących przed stolicą, które są siedm duchów Bożych.
Revelation	Ap	73	4	6	A przed stolicą jako morze szklane podobne kryształowi: a w pośrodku stolice i około stolice czworo zwierząt pełnych oczu z przodku i z tyłu.
Revelation	Ap	73	4	7	A zwierzę pierwsze podobne lwowi, a wtóre zwierzę podobne cielcowi, a trzecie zwierzę, mające oblicze jako człowieka, a czwarte zwierzę podobne orłowi latającemu.
Revelation	Ap	73	4	8	A czworo zwierząt, każde z nich, miało po sześć skrzydeł w koło, i wewnątrz pełne są oczu a odpoczynku nie miały we dnie i w nocy, mówiąc: Święty, Święty, Święty Pan Bóg Wszechmogący, który był, i który jest, i który ma przyjść.
Revelation	Ap	73	4	9	A gdy one zwierzęta dawały chwałę i cześć i dziękczynienie siedzącemu na stolicy, żywiącemu na wieki wieków,
Revelation	Ap	73	4	10	Upadali dwadzieścia i czteréj starszych przed siedzącym na stolicy i kłaniali się żywiącemu na wieki wieków i porzucali korony swe przed stolicą, mówiąc:
Revelation	Ap	73	4	11	Godzieneś jest, Panie, Boże nasz! wziąć chwałę i cześć i moc; boś ty stworzył wszystkie rzeczy, i dla woli twojéj były i stworzone są.
Revelation	Ap	73	5	1	I widziałem w prawéj ręce siedzącego na stolicy księgi napisane wewnątrz i zewnątrz, zapieczętowane siedmią pieczęci.
Revelation	Ap	73	5	2	I widziałem Anioła mocnego, głosem wielkim obwoływającego: Kto jest godzien otworzyć księgi i rozwiązać pieczęci ich?
Revelation	Ap	73	5	3	A żaden nie mógł ani w niebie, ani na ziemi, ani pod ziemią otworzyć ksiąg, ani na nie patrzyć.
Revelation	Ap	73	5	4	A jam wielce płakał, iż żaden nie był nalezion godny otworzyć księgi, ani na nie patrzyć.
Revelation	Ap	73	5	5	A jeden ze starszych rzekł mi: Nie płacz! oto zwyciężył lew z pokolenia Judowego, korzeń Dawidów, aby otworzył księgi i rozwiązał siedm ich pieczęci.
Revelation	Ap	73	5	6	I widziałem, a oto w pośród stolice i czworga zwierząt i w pośrodku starszych, Baranek stojący jako zabity, mający siedm rogów i oczy siedm, które są siedm duchów Bożych, posłanych na wszystką ziemię.
Revelation	Ap	73	5	7	I przyszedł, i wziął księgi z prawice siedzącego na stolicy.
Revelation	Ap	73	5	8	A gdy otworzył księgi, czworo zwierząt i czteréj a dwadzieścia starsi upadli przed Barankiem, mający każdy cytry i czasze złote pełne wonności, które są modlitwy świętych.
Revelation	Ap	73	5	9	I śpiewali nową pieśń, mówiąc: Godzieneś jest, Panie! wziąć księgi i otworzyć pieczęci ich, iżeś jest zabit, i odkupiłeś nas Bogu przez krew twoję ze wszelakiego pokolenia i języka i ludu i narodu:
Revelation	Ap	73	5	10	I uczyniłeś nas Bogu naszemu królestwem i kapłanami, i będziemy królować na ziemi.
Revelation	Ap	73	5	11	I widziałem i słyszałem głos wielu Aniołów około stolice i zwierząt i starszych, a była liczba ich tysiące tysiąców,
Revelation	Ap	73	5	12	Mówiących głosem wielkim: Godzien jest Baranek, który jest zabity, wziąć moc i bóstwo i mądrość i siłę i cześć i chwałę i błogosławieństwo.
Revelation	Ap	73	5	13	A wszelkie stworzenie, które jest na niebie i na ziemi i pod ziemią, i co w morzu jest, i co w nich wszystkie słyszałem mówiące: Siedzącemu na stolicy i Barankowi błogosławieństwo i cześć i chwała i moc na wieki wieków.
Revelation	Ap	73	5	14	A czworo zwierząt mówiło: Amen. A dwadzieścia i czteréj starsi upadli na oblicze swoje i kłaniali się żywiącemu na wieki wieków.
Revelation	Ap	73	6	1	I widziałem, że otworzył Baranek jedną z siedmi pieczęci, i słyszałem jedno ze czterech zwierząt mówiące, jakby głos gromu: Chódź, a patrzaj!
Revelation	Ap	73	6	2	I widziałem, a oto koń biały, a który na nim siedział, miał łuk: i dano mu koronę, i wyszedł zwyciężając, aby zwyciężył.
Revelation	Ap	73	6	3	A gdy otworzył wtórą pieczęć, słyszałem wtóre zwierzę mówiące: Chódź a patrzaj!
Revelation	Ap	73	6	4	I wyszedł drugi koń rydzy; a który na nim siedział, dano mu jest, aby odjął pokój z ziemie, a iżby jedni drugie zabijali, i dano mu miecz wielki.
Revelation	Ap	73	6	5	A gdy otworzył trzecią pieczęć, słyszałem trzecie zwierzę mówiące: Cóodź, a patrzaj! A oto koń wrony; a który na nim siedział, miał szalę w ręce swojéj.
Revelation	Ap	73	6	6	I słyszałem jakoby głos w pośrodku czworga zwierząt mówiących: Miarka pszenicy za grosz a trzy miarki jęczmienia za grosz, a nie szkódź oliwie i winu.
Revelation	Ap	73	6	7	A gdy otworzył czwartą pieczęć, słyszałem głos czwartego zwierzęcia mówiącego: Chódź, a patrzaj.
Revelation	Ap	73	6	8	A oto koń blady, a który siedział na nim, imię jemu Śmierć a piekło szło za nim, i dana mu jest moc nad czterema częściami ziemi, zabijać mieczem, głodem i śmiercią i przez bestye ziemskie.
Revelation	Ap	73	6	9	A gdy otworzył piątą pieczęć, widziałem pod ołtarzem dusze pobitych dla słowa Bożego i dla świadectwa, które miały.
Revelation	Ap	73	6	10	I wołały głosem wielkim, mówiąc: Dokądże, Panie! (Święty i Prawdziwy), nie sądzisz i nie mścisz się krwie naszéj nad tymi, co mieszkają na ziemi?
Revelation	Ap	73	6	11	I dano im po szacie białéj i powiedziano im, aby jeszcze odpoczęły mały czas, ażby się wypełnili spółsłudzy ich i bracia ich, którzy mają być pobici jako i oni.
Revelation	Ap	73	6	12	I widziałem, gdy otworzył szóstą pieczęć, a oto się stało wielkie trzęsienie ziemie, i słońce się stało czarne jako wór włosiany, i księżyc wszystek stał się jako krew.
Revelation	Ap	73	6	13	A gwiazdy z nieba upadły na ziemię, jak drzewo figowe zrzuca niedojrzałe figi swoje, gdy od wiatru wielkiego bywa zatrzęsione.
Revelation	Ap	73	6	14	A niebo odstąpiło jako księgi zwinione, a wszelka góra i wyspy z swoich miejsc poruszone są.
Revelation	Ap	73	6	15	A królowie ziemie i książęta i tysiącznicy i bogaci i mocarze i każdy niewolnik i wolny pokryli się w jamy i w skały gór.
Revelation	Ap	73	6	16	I rzekli górom i skałom: Upadnijcie na nas i zakryjcie nas od oblicza siedzącego na stolicy i od gniewu Barankowego;
Revelation	Ap	73	6	17	Bo przyszedł dzień wielki gniewu jego: a któż się ostać będzie mógł?
Revelation	Ap	73	7	1	Potemem widział czterech Aniołów, stojących na czterech węgłach ziemie, trzymujących cztery wiatry ziemie, aby nie wiały na ziemię, ani na żadne drzewo.
Revelation	Ap	73	7	2	I widziałem drugiego Anioła wstępującego od wschodu słońca, mającego pieczęć Boga żywego, i zawołał głosem wielkim do czterech Aniołów, którym dano szkodzić ziemi i morzu,
Revelation	Ap	73	7	3	Mówiąc: Nie szkódźcie ziemi i morzu, ani drzewom, aż popieczętujemy sługi Boga naszego na czołach ich.
Revelation	Ap	73	7	4	I słyszałem liczbę pieczętowanych: sto i czterdzieści i cztery tysiące pieczętowanych ze wszech pokoleń synów Izraelskich.
Revelation	Ap	73	7	5	Z pokolenia Judowego dwanaście tysięcy pieczętowani. Z pokolenia Rubenowego dwanaście tysięcy pieczętowani. Z pokolenia Gad dwanaście tysięcy pieczętowani.
Revelation	Ap	73	7	6	Z pokolenia Asser dwanaście tysięcy pieczętowani. Z pokolenia Nephthalim dwanaście tysięcy pieczętowani. Z pokolenia Manasse dwanaście tysięcy pieczętowani.
Revelation	Ap	73	7	7	Z pokolenia Symeon dwanaście tysięcy pieczętowani. Z pokolenia Lewi dwanaście tysięcy pieczętowani. Z pokolenia Isachar dwanaście tysięcy pieczętowani.
Revelation	Ap	73	7	8	z pokolenia Zabulon dwanaście tysięcy pieczętowani. Z pokolenia Józeph dwanaście tysięcy pieczętowani. Z pokolenia Benjamin dwanaście tysięcy pieczętowani.
Revelation	Ap	73	7	9	Potemem widział rzeszą wielką, któréj nie mógł nikt przeliczyć, ze wszech narodów i pokolenia i ludzi i języków, stojącą przed stolicą i przed oblicznością Baranka, przyobleczeni w szaty białe, a palmy w ręku ich.
Revelation	Ap	73	7	10	I wołali głosem wielkim, mówiąc: Zbawienie Bogu naszemu, który siedzi na stolicy, i Barankowi.
Revelation	Ap	73	7	11	A wszyscy Aniołowie stali około stolice i starszych i czworga zwierząt i padli przed stolicą na oblicza swe, i pokłon uczynili Bogu, mówiąc: Amen.
Revelation	Ap	73	7	12	Błogosławienie i chwała i mądrość i dziękowanie i cześć i moc i siła Bogu naszemu na wieki wieków. Amen.
Revelation	Ap	73	7	13	I odpowiedział jeden ze starszych i rzekł mi: Ci, którzy są obleczeni w szaty białe, którzyż są? i zkąd przyszli?
Revelation	Ap	73	7	14	I rzekłem mu: Panie mój! ty wiesz. I rzekł mi: Ci są, którzy przyszli z ucisku wielkiego, i omyli szaty swoje i wybielili je we krwi Barankowéj.
Revelation	Ap	73	7	15	Dlatego są przed stolicą Bożą i służą mu we dnie i w nocy w kościele jego; a który siedzi na stolicy, mieszkać będzie nad nimi.
Revelation	Ap	73	7	16	Nie będą łaknąć ani pragnąć więcéj, ani na nie słońce przypadnie, ani żadne gorąco.
Revelation	Ap	73	7	17	Albowiem Baranek, który jest w pośrodku stolice, będzie je rządził i poprowadzi je do źródeł wód żywota: i otrze Bóg wszelką łzę z oczu ich.
Revelation	Ap	73	8	1	A gdy otworzył siódmą pieczęć, stało się milczenie na niebie, jakoby pół godziny.
Revelation	Ap	73	8	2	I widziałem siedm Aniołów stojących przed oczyma Bożemi, a dano im siedm trąb.
Revelation	Ap	73	8	3	A drugi Aniół przyszedł i stanął przed ołtarzem, mając kadzielnicę złotą: i dano mu wiele kadzenia, aby oddał z modlitew wszech świętych na ołtarz złoty, który jest przed stolicą Bożą.
Revelation	Ap	73	8	4	I wstąpił dym kadzenia z modlitew świętych z ręki Anioła przed Boga.
Revelation	Ap	73	8	5	I wziął Aniół kadzielnicę i napełnił ją ogniem z ołtarza i rzucił na ziemię; i stały się gromy i głosy i błyskawice i trzęsienie ziemi wielkie.
Revelation	Ap	73	8	6	A siedm Aniołów, którzy mieli siedm trąb, nagotowali się, aby trąbili.
Revelation	Ap	73	8	7	I pierwszy Aniół zatrąbił, i stał się grad i ogień zmięszany ze krwią, i zrzucony jest na ziemię: i trzecia część ziemie zgorzała i trzecia część drzew zgorzała i wszelka trawa zielona zgorzała.
Revelation	Ap	73	8	8	I wtóry Aniół zatrąbił, a jakoby wielka góra ogniem pałająca wrzucona jest w morze i stała się krwią trzecia część morza.
Revelation	Ap	73	8	9	I pozdychała trzecia część stworzenia tego, co miało duszę w morzu, i trzecia część okrętów zginęła.
Revelation	Ap	73	8	10	I zatrąbił Aniół trzeci, i spadła z nieba gwiazda wielka, gorejąca jako pochodnia, i upadła na trzecią część rzek i na źródła wód.
Revelation	Ap	73	8	11	A imię gwiazdy nazywają Piołun: i obróciła się trzecia część wód w piołun, a wiele ludzi pomarło od wód, iż gorzkie się stały.
Revelation	Ap	73	8	12	I zatrąbił Aniół czwarty, i zarażona jest trzecia część słońca i trzecia część księżyca i trzecia część gwiazd, tak iż się ich trzecia część zaćmiła, i trzecia część dnia nie świeciła i nocy także.
Revelation	Ap	73	8	13	I widziałem, i słyszałem głos jednego orła lecącego przez pośród nieba, mówiącego głosem wielkim: Biada, biada, biada mieszkającym na ziemi, od innych głosów trzech Aniołów, którzy zatrąbić mieli.
Revelation	Ap	73	9	1	I zatrąbił piąty Aniół, i widziałem gwiazdę, że spadła z nieba na ziemię, a dano jéj klucz studnie przepaści.
Revelation	Ap	73	9	2	I otworzyła studnią przepaści: i wystąpił dym studnie, jako dym z pieca wielkiego, i zaćmiło się słońce i powietrze od dymu studniéj.
Revelation	Ap	73	9	3	I wyszły z dymu studniéj szarańcze na ziemię; i dano im moc, jako mają niedźwiadkowie ziemscy.
Revelation	Ap	73	9	4	A rozkazano im, żeby nie psowały trawy ziemie, ani wszelkiéj zieloności, ani wszelkiego, co zielono; jedno tylko ludzie, którzy nie mają pieczęci Bożéj na czołach swoich.
Revelation	Ap	73	9	5	A dano im, aby ich nie zabijali, ale aby byli męczeni pięć miesięcy: a męczenie ich jako męczenie niedźwiadkowe, gdy człowieka ukąsi.
Revelation	Ap	73	9	6	A w one dni szukać będą ludzie śmierci, a nie najdą jéj: i będą żądać umrzeć, a uciecze śmierć od nich.
Revelation	Ap	73	9	7	A podobieństwa szarańczy podobne koniom gotowym na wojnę; a na głowach ich jakoby korony podobne złotu, a twarzy ich jako twarzy człowiecze.
Revelation	Ap	73	9	8	I miały włosy jako włosy niewieście, a zęby ich jako zęby lwów były.
Revelation	Ap	73	9	9	A miały pancerze jako pancerze żelazne, a głos skrzydeł ich jako głos wozów wielu koni bieżących na wojnę.
Revelation	Ap	73	9	10	I miały ogony podobne niedźwiadkom, a żądła były w ich ogoniech: a ich moc była szkodzić ludziom przez pięć miesięcy.
Revelation	Ap	73	9	11	A miały nad sobą króla, Anioła przepaści, któremu imię po Żydowsku Abaddon, a po Grecku Apollion, a po Łacinie imię mając Exterminans.
Revelation	Ap	73	9	12	Biada jedna przeszła, a oto idą jeszcze dwie biedy potem.
Revelation	Ap	73	9	13	I szósty Aniół zatrąbił, i słyszałem głos jeden ze czterech rogów ołtarza złotego, który jest przed oczyma Bożemi.
Revelation	Ap	73	9	14	Mówiący szóstemu Aniołowi, który miał trąbę: Rozwiąż czterech Aniołów, którzy są uwiązani w wielkiéj rzece Euphrates.
Revelation	Ap	73	9	15	I rozwiązani są czteréj Aniołowie, którzy byli gotowi na godzinę, na dzień i na miesiąc i na rok, aby pobili trzecią część ludzi.
Revelation	Ap	73	9	16	A liczba konnego wojska dwakroć sto tysięcy milionów. A słyszałem liczbę ich.
Revelation	Ap	73	9	17	I takżem widział konie w widzeniu; a którzy na nich, mieli pancerze ogniste i hiacyntowe i siarczane: a głowy koni były jako głowy lwie: a z gęby ich wychodzi ogień i dym i siarka.
Revelation	Ap	73	9	18	A od tych trzech plag pobita jest trzecia część ludzi, od ognia i od dymu i od siarki, które wychodziły z gąb ich.
Revelation	Ap	73	9	19	Albowiem władza koni jest w gębach ich i w ogonach ich; bo ogony ich wężom podobne, mając głowy, a temiż szkodzą.
Revelation	Ap	73	9	20	A inni ludzie, którzy nie są pobici temi plagami, ani pokutowali za uczynki rąk swych, aby się nie kłaniali czartom i bałwanom złotym i śrebrnym i miedzianym i kamiennym i drzewianym, którzy ani widzieć mogą, ani słyszeć, ani chodzić.
Revelation	Ap	73	9	21	I nie pokutowali za mężobójstwa swoje, ani za czary swoje, ani za porubstwa swe, ani za złodziejstwa swoje.
Revelation	Ap	73	10	1	I widziałem drugiego Anioła mocnego, zstępującego z nieba, w obłok obleczonego, a na głowie jego tęcza, a oblicze jego było jako słońce, a nogi jego jako słupy ogniowe.
Revelation	Ap	73	10	2	A miał w ręce swéj książeczki otworzone, i postawił nogę swoję prawą na morzu, a lewą na ziemi.
Revelation	Ap	73	10	3	I zawołał głosem wielkim, jako gdy lew ryczy. A gdy zawołał, wymówiły siedm gromów głosy swoje.
Revelation	Ap	73	10	4	A gdy siedm gromów wymówiły głosy swoje, jam był pisać miał; i usłyszałem głos z nieba mówiący mi: Zapieczętuj, co mówiły siedm gromów, a nie pisz tego.
Revelation	Ap	73	10	5	A Aniół, któregom widział stojącego na morzu i na ziemi, podniósł rękę swoję do nieba.
Revelation	Ap	73	10	6	I przysiągł przez Żywiącego na wieki wieków, który stworzył niebo i to, co w niem jest, i ziemię i to, co na niéj jest, i morze i to co w niem jest, że czasu nie będzie więcéj.
Revelation	Ap	73	10	7	Ale we dni głosu Anioła siódmego, kiedy pocznie trąbić, dokona się tajemnica Boża, jako oznajmił przez sługi swe proroki.
Revelation	Ap	73	10	8	I słyszałem głos z nieba zasię mówiący zemną, i rzekący: Idź, a weźmij książkę otworzoną z ręki Anioła stojącego na morzu i na ziemi.
Revelation	Ap	73	10	9	I poszedłem do Anioła, mówiąc mu, aby mi dał książkę. I rzekł mi: Weźmij książkę, a zjedz ją: i gorzkim uczyni żołądek twój, ale w uściech twoich słodka będzie jako miód.
Revelation	Ap	73	10	10	I wziąłem książkę z ręki Anioła i zjadłem ją: i była w uściech moich słodka jak miód, a gdym ją zjadł, brzuch mój zgorzkniał.
Revelation	Ap	73	10	11	I rzekł mi: Musisz zasię prorokować poganom i narodom i językom i wielom królów.
Revelation	Ap	73	11	1	I dano mi trzcinę podobną lasce i rzeczono mi: Wstań, a zmierz kościół Boży i ołtarz i modlące się w nim.
Revelation	Ap	73	11	2	A sień, która jest przed kościołem, wyrzuć precz, a nie mierz jęj; albowiem dana jest poganom, a miasto święte deptać będą czterdzieści i dwa miesiące.
Revelation	Ap	73	11	3	I dam je dwiema świadkom moim, i prorokować będą tysiąc dwieście i sześćdziesiąt dni, obleczeni w wory.
Revelation	Ap	73	11	4	Ci są dwie oliwy i dwa lichtarze, stojące przed oblicznością Pana ziemie.
Revelation	Ap	73	11	5	A jeźliby im kto chciał szkodzić, ogień wynidzie z ust ich i pożre nieprzyjacioły ich, a jeźliby im kto chciał szkodzić, ten tak ma być zabit.
Revelation	Ap	73	11	6	Ci mają moc zamykać niebo, aby deszcz nie szedł we dni proroctwa ich, i mają moc nad wodami, obrócić je w krew i zatracić ziemię wszelaką plagą, ilebykroć chcieli.
Revelation	Ap	73	11	7	A gdy dokończą świadectwa swojego, bestya, która wychodzi z przepaści, stoczy z nimi bitwę i zwycięży je i pobije je.
Revelation	Ap	73	11	8	A ciała ich leżeć będą na ulicach miasta wielkiego, które duchownie nazywają Sodomą i Egiptem, gdzie i Pan ich był ukrzyżowan.
Revelation	Ap	73	11	9	I ujrzą z pokolenia i z ludzi i z języków i z poganów ciała ich przez trzy dni i pół: a ciał ich nie dopuszczą kłaść w groby.
Revelation	Ap	73	11	10	A mieszkający na ziemi radować się nad nimi będą i będą dobréj myśli: i upominki poślą jedni drugim, iż ci dwaj prorocy trapili te, którzy mieszkali na ziemi.
Revelation	Ap	73	11	11	A po trzech dniach i pół duch żywota od Boga wszedł w nie. I stanęli na nogach swoich, i bojaźń wielka przypadła na te, co na nie patrzali.
Revelation	Ap	73	11	12	I usłyszeli głos wielki z nieba, mówiący im: Wstąpcie sam! I wstąpili na niebo w obłoku, i patrzyli na nie nieprzyjaciele ich.
Revelation	Ap	73	11	13	A w onéj godzinie stało się wielkie trzęsienie ziemie, i upadła dziesiąta część miasta i pobite są w trzęsieniu ziemie siedm tysięcy imion ludzi: a drudzy się polękli i dali chwałę Bogu niebieskiemu.
Revelation	Ap	73	11	14	Biada wtóra przeszła, a oto biada trzecia przyjdzie rychło.
Revelation	Ap	73	11	15	I zatrąbił Aniół siódmy, i stały się głosy wielkie na niebie mówiące: Królestwo tego świata stało się Pana naszego i Chrystusa jego, i będzie królował na wieki wieków. Amen.
Revelation	Ap	73	11	16	A dwadzieścia i czteréj starsi, którzy przed oblicznością Bożą siedzą na stolicach swoich, upadli na oblicza swe i pokłonili się Bogu.
Revelation	Ap	73	11	17	Mówiąc: Dziękujemy tobie, Panie Boże Wszechmogący! któryś jest, i któryś był, i który masz przyjść, iżeś wziął moc twą wielką, i królowałeś.
Revelation	Ap	73	11	18	I rozgniewali się poganie, i przyszedł gniew twój i czas umarłych, aby byli sądzeni, i abyś oddał zapłatę sługom twoim prorokom i świętym i bojącym się imienia twego, małym i wielkim, i abyś wytracił te, co popsowali ziemię.
Revelation	Ap	73	11	19	I otworzony jest kościół Boży na niebie: i widziana jest skrzynia Testamentu jego w kościele jego: i stały się błyskawice i głosy i trzęsienia ziemie i grad wielki.
Revelation	Ap	73	12	1	I ukazał się znak wielki na niebie: Niewiasta obleczona w słońce a księżyc pod jéj nogami, a na głowie jéj korona z gwiazd dwunaści:
Revelation	Ap	73	12	2	A mając w żywocie, wołała pracując i męczyła się, aby urodziła.
Revelation	Ap	73	12	3	I ukazał się drugi znak na niebie, a oto smok wielki rydzy, mający siedm głów i rogów dziesięć, a na głowach jego siedm koron.
Revelation	Ap	73	12	4	A ogon jego ciągnął trzecią część gwiazd niebieskich i zrzucił je na ziemię: a smok stanął przed niewiastą, która miała porodzić, aby, gdyby porodziła, pożarł syna jéj.
Revelation	Ap	73	12	5	I porodziła syna mężczyznę, który miał rządzić wszystkie pogany laską żelazną: i porwany jest syn jéj do Boga i do stolice jego.
Revelation	Ap	73	12	6	A niewiasta uciekła na pustynią, gdzie miała miejsce zgotowane od Boga, aby ją tam żywiono tysiąc dwieście sześćdziesiąt dni.
Revelation	Ap	73	12	7	I stała się wielka bitwa na niebie: Michał i Aniołowie jego walczyli ze smokiem, i smok walczył i Aniołowie jego.
Revelation	Ap	73	12	8	I nie przemogli, ani miejsce ich daléj znalezione jest na niebie.
Revelation	Ap	73	12	9	I zrzucon jest on smok wielki, wąż starodawny, którego zowią djabłem i szatanem, który zwodzi wszystek świat: i zrzucony jest na ziemię, i Aniołowie jego z nim są zrzuceni.
Revelation	Ap	73	12	10	I słyszałem głos wielki na niebie mówiący: Teraz stało zbawienie i moc i królestwo Boga naszego i zwierzchność Chrystusa jego, iż zrzucon jest oskarżyciel braci naszéj, który je oskarżał przed oblicznością Boga naszego we dnie i w nocy.
Revelation	Ap	73	12	11	A oni zwyciężyli go dla krwie Barankowéj i dla słowa świadectwa swego, a nie umiłowali dusz swoich aż do śmierci.
Revelation	Ap	73	12	12	A przetóż weselcie się niebiosa, i którzy mieszkacie na nich. Biada ziemi i morzu, iż zastąpił djabeł do was, mając wielki gniew, wiedząc, iż mały czas ma.
Revelation	Ap	73	12	13	A gdy widział smok, iż był zrzucon na ziemię, prześladował niewiastę, która porodziła mężczyznę.
Revelation	Ap	73	12	14	I dano niewieście dwa skrzydła orła wielkiego, aby leciała na pustynią na miejsce swoje, gdzie ją żywią przez czas i czasy i przez połowicę czasu, od obliczności wężowéj.
Revelation	Ap	73	12	15	I wypuścił wąż z gęby swojéj za niewiastą wodę jak rzekę, aby uczynił, żeby ją rzeka porwała.
Revelation	Ap	73	12	16	I ratowała ziemia niewiastę, i otworzyła ziemia usta swe i połknęła rzekę, którą wypuścił smok z gęby swojéj.
Revelation	Ap	73	12	17	I rozgniewał się smok na niewiastę i szedł aby walczył z drugimi z nasienia jéj, którzy zachowywają przykazania Boże i mają świadectwo Jezusa Chrystusa.
Revelation	Ap	73	12	18	I stanął na piasku morskim.
Revelation	Ap	73	13	1	I widziałem bestyą wychodzącą z morza, mającą siedm głów i rogów dziesięć, a na rogach jéj dziesięć koron, a na głowach jéj imiona bluźnierstwa.
Revelation	Ap	73	13	2	A bestya, którąm widział, podobna była rysiowi, a nogi jéj jako niedźwiedzie, a gęba jéj jako gęba lwowa. I dał jéj smok moc swoję i władzę wielką.
Revelation	Ap	73	13	3	A widziałem jednę z głów jéj jakoby na śmierć zabitą, a rana śmierci jéj uleczona jest. I dziwowała się wszystka ziemia idąc za bestyą.
Revelation	Ap	73	13	4	I kłaniali się smokowi, który dał władzą bestyi, i kłaniali się bestyi, mówiąc: Któż podobny bestyi? a kto z nią walczyć będzie mógł?
Revelation	Ap	73	13	5	I dane jéj są usta, mówiące wielkie rzeczy i bluźnierstwa, i dano jéj moc czynić czterdzieści i dwa miesiące.
Revelation	Ap	73	13	6	I otworzyła usta swoje na bluźnierstwa przeciwko Bogu, aby bluźniła imię jego i przybytek jego i te, którzy mieszkają na niebie.
Revelation	Ap	73	13	7	I dano jéj walkę czynić z świętymi i zwyciężać je. I dano jéj władzą nad wszelkim pokoleniem i ludem i językiem i narodem.
Revelation	Ap	73	13	8	I kłaniali się jéj wszyscy, którzy mieszkają na ziemi, których imiona nie są napisane w księgach żywota Baranka, który zabity jest od założenia świata.
Revelation	Ap	73	13	9	Jeźli kto ma ucho, niech słucha.
Revelation	Ap	73	13	10	Kto w poimanie wiedzie, w poimanie pójdzie. Kto mieczem zabije, ma być mieczem zabit. Tu jest cierpliwość i wiara świętych.
Revelation	Ap	73	13	11	I widziałem drugą bestyą wychodzącą z ziemie: a miała dwa rogi, podobne barankowym i mówiła jako smok.
Revelation	Ap	73	13	12	I używała wszystkiéj władzy pierwszéj bestyi przed oczyma jéj i uczyniła, że ziemia i mieszkający na niéj kłaniali się bestyi pierwszéj, któréj śmiertelna rana była uleczona.
Revelation	Ap	73	13	13	I uczyniła cuda wielkie, że téż i ogień uczyniła, aby zstąpił przed oczyma ludzi na ziemię.
Revelation	Ap	73	13	14	I zwiodła mieszkające na ziemi dla znaków, które jéj dano czynić przed oczyma bestyi, mówiąc mieszkającym na ziemi, aby czynili obraz bestyi, która ma ranę mieczową, i ożyła.
Revelation	Ap	73	13	15	I dano jéj, aby dała ducha obrazowi bestyi, a żeby mówił obraz bestyi i czynił, aby, którzybykolwiek nie kłaniali się obrazowi bestyi, pobici byli.
Revelation	Ap	73	13	16	I uczyni, aby wszyscy, mali i wielcy, bogaci i ubodzy i wolni i niewolnicy mieli cechę na prawéj ręce swojéj, albo na czolech swoich.
Revelation	Ap	73	13	17	A iżby żaden nie mógł kupić ani przedać, jedno który ma cechę, albo imię bestyi, albo liczbę imienia jéj.
Revelation	Ap	73	13	18	Tu jest mądrość. Kto ma rozum, niech zrachuje liczbę bestyi; albowiem liczba jest człowieka: a liczba jego sześć set sześćdziesiąt i sześć.
Revelation	Ap	73	14	1	I widziałem, a oto Baranek stał na górze Syon, a z nim sto czterdzieści i cztery tysiące, mających imię jego i imię Ojca jego napisane na czolech swoich.
Revelation	Ap	73	14	2	I słyszałem głos z nieba, jako głos wiela wód i jakby głos gromu wielkiego, a głos, którym słyszał, jako cytrzystów grających na cytrach swoich.
Revelation	Ap	73	14	3	A śpiewali jakoby nową pieśń przed stolicą i przed czworgiem zwierząt i starszymi: a żaden nie mógł pieśni śpiewać, jedno one sto czterdzieści cztery tysiące, którzy są kupieni z ziemie.
Revelation	Ap	73	14	4	Ci są, którzy się z niewiastami nie pokalali; bo dziewicami są. Ci chodzą za Barankiem, gdziekolwiek idzie. Ci kupieni są z ludzi pierwiastkami Bogu i Barankowi.
Revelation	Ap	73	14	5	A w uściech ich nie nalazło się kłamstwo; albowiem bez zmazy są przed stolicą Bożą.
Revelation	Ap	73	14	6	I widziałem drugiego Anioła, lecącego przez pośrodek nieba, mającego Ewangelią wieczną, by ją opowiadał siedzącym na ziemi i wszelkiemu narodowi i pokoleniu i językowi i ludowi,
Revelation	Ap	73	14	7	Mówiąc wielkim głosem: Bójcie się Pana i cześć mu dajcie, iż przyszła godzina sądu jego; a kłaniajcie się temu, który uczynił niebo i ziemię i morze i źródła wód.
Revelation	Ap	73	14	8	A pozad szedł drugi Aniół, mówiąc: Upadła, upadła Babilonia ona wielka, która winem gniewu porubstwa swojgo napoiła wszystkie narody.
Revelation	Ap	73	14	9	A trzeci Aniół szedł za nimi, mówiąc głosem wielkim: Jeźliby się kto kłaniał bestyi i obrazowi jéj i wziąłby cechę na swe czoło, albo na rękę swoję,
Revelation	Ap	73	14	10	I on pić będzie z wina gniewu Bożego, które zmięszane jest z szczerem winem w kubku gniewu jego, i będzie męczon ogniem i siarką przed oczyma Aniołów świętych i przed oczyma Baranka.
Revelation	Ap	73	14	11	A dym męki ich wstępować będzie na wieki wieków: ani mają odpoczynku we dnie i w nocy, którzy się kłaniali bestyi i obrazowi jéj, i jeźli kto bierze cechę imienia jéj.
Revelation	Ap	73	14	12	Tu jest cierpliwość świętych, którzy chowają przykazania Boże i wiarę Jezusową.
Revelation	Ap	73	14	13	I usłyszałem głos z nieba, mówiący mi: Napisz: Błogosławieni umarli, którzy w Panu umierają. Odtąd już mówi Duch, aby odpoczęli od prac swoich; albowiem uczynki ich za nimi idą.
Revelation	Ap	73	14	14	I widziałem, a oto obłok biały; a na obłoku siedzącego, podobnego Synowi człowieczemu, mającego na głowie swéj koronę złotą, a w ręce swéj sierp ostry.
Revelation	Ap	73	14	15	A drugi Aniół wyszedł z kościoła, wołając głosem wielkim ku siedzącemu na obłoku: Zapuść sierp twój a żnij, gdyż przyszła godzina żęcia, ponieważ uschło żniwo ziemie.
Revelation	Ap	73	14	16	I zapuścił, który siedział na obłoku, sierp swój na ziemię, i pożęta jest ziemia.
Revelation	Ap	73	14	17	A drugi Aniół wyszedł z kościoła, który jest w niebie, mając i ten sierp ostry.
Revelation	Ap	73	14	18	I drugi Aniół wyszedł z ołtarza, który miał moc nad ogniem, i zawołał wielkim głosem do tego, który miał sierp ostry, mówiąc: Zapuść twój sierp ostry a zbieraj grona winnice ziemie; bo dojrzałe są jagody jéj.
Revelation	Ap	73	14	19	I zapuścił Aniół sierp swój ostry na ziemię i zebrał winnicę ziemie i wrzucił w kadź gniewu Bożego wielką.
Revelation	Ap	73	14	20	I deptano kadź przed miastem, i wyszła krew z kadzi aż do wędzideł końskich przez tysiąc sześćset staj.
Revelation	Ap	73	15	1	I widziałem drugi znak na niebie wielki i dziwny: siedm Aniołów, mających siedm plag ostatecznych, iż w nich wykonany jest gniew Boży.
Revelation	Ap	73	15	2	I widziałem jakoby morze szklane zmięszane z ogniem, a te, co zwyciężyli bestyą i obraz jéj i liczbę imienia jéj, stojące nad morzem szklanem, mające cytry Boże
Revelation	Ap	73	15	3	I śpiewające pieśń Mojżesza, sługi Bożego, i pieśń Barankowę, mówiąc: Wielkie i dziwne są sprawy twoje, Panie, Boże wszechmogący! sprawiedliwe i prawdziwe są drogi twoje, Królu wieków!
Revelation	Ap	73	15	4	Któż się ciebie bać nie będzie, Panie! a nie uwielbi imienia twego? gdyżeś sam dobry jest, gdyż wszystkie narody przyjdą, i przed oczyma twemi się kłaniać będą, że się okazały sądy twoje.
Revelation	Ap	73	15	5	A potemem widział, a oto otworzon jest kościół przybytku świadectwa w niebie.
Revelation	Ap	73	15	6	I wyszło siedm Aniołów, mających siedm plag, z kościoła, obleczonych płótnem czystem i świetnem, i przepasanych około piersi złotemi pasy.
Revelation	Ap	73	15	7	A jedno ze czworga zwierząt dało siedmiu Aniołom siedm czasz złotych, pełnych gniewu Boga żywiącego na wieki wieków.
Revelation	Ap	73	15	8	I napełnił się kościół dymu od majestatu Bożego i od mocy jego, a nie mógł nikt wniść do kościoła, aż się skończyły siedm plag siedmi Aniołów.
Revelation	Ap	73	16	1	I słyszałem głos wielki z kościoła, mówiący siedmi Aniołom: Idźcie, a wylejcie siedm czasz gniewu Bożego na ziemię.
Revelation	Ap	73	16	2	I wyszedł pierwszy i wylał czaszę swą na ziemię: i stała się sroga i zła rana w ludziach, którzy mieli cechę bestyi, i w tych, którzy się kłaniali obrazowi jéj.
Revelation	Ap	73	16	3	I wylał wtóry Aniół czaszę swą na morze, i stała się krew jakoby umarłego: a każda dusza żywa zdechła w morzu.
Revelation	Ap	73	16	4	I wylał trzeci Aniół czaszę swą na rzeki i źródła wód: i stała się krew.
Revelation	Ap	73	16	5	I słyszałem Anioła wód mówiącego: Sprawiedliwyś jest, Panie! któryś jest, i któryś był, Święty, któryś to osądził.
Revelation	Ap	73	16	6	Iż krew świętych i proroków wylali, i dałeś im krew pić; bo godni są.
Revelation	Ap	73	16	7	I słyszałem drugiego od ołtarza mówiącego: Tak, Panie, Boże wszechmogący! prawdziwe i sprawiedliwe sądy twoje.
Revelation	Ap	73	16	8	I wylał czwarty Aniół czaszę swą na słońce: i dano mu jest gorącem trapić ludzi i ogniem.
Revelation	Ap	73	16	9	I upaleni byli ludzie upaleniem wielkiem i bluźnili imię Boże, który ma zwierzchność nad temi plagami; a nie czynili pokuty, aby mu chwałę dali.
Revelation	Ap	73	16	10	I wylał piąty Aniół czaszę swą na stolicę bestyi: i stało się [1147]królestwo jéj zaćmione, i żwali języki swoje od boleści.
Revelation	Ap	73	16	11	I bluźnili Boga niebieskiego od boleści i ran swoich, a nie pokutowali od uczynków swoich.
Revelation	Ap	73	16	12	I wylał szósty Aniół czaszę swą na ową wielką rzekę Euphrates i wysuszył wodę jéj, aby zgotowana była droga królom od wschodu słońca.
Revelation	Ap	73	16	13	I widziałem z ust smokowych i z ust bestyi i z ust fałszywego proroka trzy nieczyste duchy nakształt żab.
Revelation	Ap	73	16	14	Albowiem są duchy czartów, czyniące znaki, i wychodzą do królów wszystkiéj ziemie, zgromodząć je na walkę na dzień wielki wszechmogącego Boga.
Revelation	Ap	73	16	15	Oto idę jako złodziéj: Błogosławiony, który czuje i strzeże szat swoich, aby nie chodził nago, i nie oglądano sromoty jego.
Revelation	Ap	73	16	16	I zgromadzi je na miejsce, które zowią po Żydowsku Armagedon.
Revelation	Ap	73	16	17	I wylał siódmy Aniół czaszę swą na powietrze, i wyszedł głos wielki z kościoła od stolice, mówiący: Stało się.
Revelation	Ap	73	16	18	I stały się błyskawice i głosy i gromy, i stało się wielkie trzęsienie ziemie, jakie nigdy nie było, odkąd ludzie byli na ziemi, takowe trzęsienie, tak wielkie.
Revelation	Ap	73	16	19	I stało się miasto wielkie na trzy części, i miasta poganów upadły, i Babilonia wielka przyszła na pamięć przed Bogiem, aby jéj dał kubek wina zapalczywości gniewu jego.
Revelation	Ap	73	16	20	I wszelka wyspa uciekła, i góry się nie znalazły.
Revelation	Ap	73	16	21	I wielki grad jako centnar spadł z nieba na ludzi: i bluźnili ludzie Boga dla plagi gradu, iż bardzo wielka była.
Revelation	Ap	73	17	1	I przyszedł jeden z siedmi Aniołów, którzy mieli siedm czasz, i mówił ze mną, mówiąc: Chódź, okażęć potępienie wielkiéj wszetecznice, która siedzi nad wodami wielkiemi,
Revelation	Ap	73	17	2	Z którą wszeteczeństwo płodzili królowie ziemie, i opili się z wina wszeteczeństwa jéj, którzy mieszkają na ziemi.
Revelation	Ap	73	17	3	I zaniósł mię w duchu na puszczą. I widziałem niewiastę siedzącą na czerwonéj bestyi, pełnéj imion bluźnierstwa, mającéj siedm głów i rogów dziesięć.
Revelation	Ap	73	17	4	A niewiasta przyobleczona była w purpurę i w karmazyn i uzłocona złotem i drogim kamieniem i perłami, mając kubek złoty w ręce swéj, pełny brzydliwości i plugastwa wszeteczeństwa swojego.
Revelation	Ap	73	17	5	A na czole swojem imię napisane: Tajemnica, Babilonia wielka, matka wszeteczeństw i brzydliwości ziemie.
Revelation	Ap	73	17	6	I widziałem niewiastę pijaną krwią świętych i krwią męczenników Jezusowych. A dziwowałem się, ujrzawszy ją, podziwieniem wielkiem.
Revelation	Ap	73	17	7	I rzekł mi Aniół: Czemu się dziwujesz? Ja tobie powiem tajemnicę niewiasty i bestyi, która ją nosi, która ma siedem głów i rogów dziesięć.
Revelation	Ap	73	17	8	Bestya, którąś widział, była, a nie jest, a ma wstąpić z przepaści, a pójdzie na zginienie: i zadziwują się mieszkający na ziemi, (których imiona nie są napisane w księgach żywota od założenia świata,) widząc bestyą, która była, a nie jest.
Revelation	Ap	73	17	9	A tu jest rozum, który ma mądrość. Siedm głów są siedm gór, na których niewiasta siedzi, i królów siedm jest.
Revelation	Ap	73	17	10	Pięć ich upadło, jeden jest, a drugi jeszcze nie przyszedł: a gdy przyjdzie, na mały czas ma trwać.
Revelation	Ap	73	17	11	A bestya, która była, a nie jest, tać jest ósma, a jest z siedmi, a idzie na stracenie.
Revelation	Ap	73	17	12	A dziesięć rogów, któreś widział, jest dziesięć królów, którzy królestwa jeszcze nie wzięli, ale wezmą moc jako królowie na jednę godzinę za bestą.
Revelation	Ap	73	17	13	Ci jednę myśl mają i moc, władzę swoją bestyi podadzą.
Revelation	Ap	73	17	14	Ci z Barankiem walczyć będą, a Baranek je zwycięży; iż jest Panem [1148]nad pany i Królem nad królmi, i którzy z nim są, wezwani, wybrani i wierni.
Revelation	Ap	73	17	15	I rzekł mi: Wody, któreś widział, gdzie wszetecznica siedzi, ludzie są i narody i języki.
Revelation	Ap	73	17	16	A dziesięć rogów, któreś widział na bestyi, ci w nienawiści mieć będą wszetecznicę i uczynią ją spustoszoną i nagą, i ciało jéj będą jeść, a samę ogniem spalą.
Revelation	Ap	73	17	17	Albowiem Bóg dał w sercach ich, aby czynili, co się mu podoba, aby dali królestwo swe bestyi, ażby się wypełniły słowa Boże.
Revelation	Ap	73	17	18	A niewiasta, którąś widział, jest miasto wielkie, które ma królestwo nad królmi ziemie.
Revelation	Ap	73	18	1	A potemem widział drugiego Anioła zstępującego z nieba, mającego moc wielką: i oświeciła się ziemia od chwały jego.
Revelation	Ap	73	18	2	I zakrzyknął w mocy, mówiąc: Upadła, upadła Babilonia wielka i stała się mieszkaniem czartów i strażą wszego ducha nieczystego i strażą wszelkiego ptastwa nieczystego i przemierzłego.
Revelation	Ap	73	18	3	Bo z wina gniewu porubstwa jéj piły wszystkie narody, a królowie ziemie wszeteczeństwo z nią płodzili, i kupcy ziemscy z mocy rozkoszy jéj bogatymi się stali.
Revelation	Ap	73	18	4	I słyszałem drugi głos z nieba mówiący: Wynidźcie z niéj, ludu mój, abyście nie byli uczestnikami grzechów jéj, a żebyście nie odnieśli plagi jéj.
Revelation	Ap	73	18	5	Albowiem grzechy jéj przyszły aż do nieba, i wspomniał Pan na nieprawości jéj.
Revelation	Ap	73	18	6	Oddajcież jéj, jako i ona wam oddawała: a w dwójnasób dwojako oddajcie wedle uczynków jéj: w kubku, którym nalewała, nalewajcie jéj w dwójnasób.
Revelation	Ap	73	18	7	Jako się wiele wynosiła i w rozkoszach była, tyle jéj dajcie męki i żałości; iż w sercu swem mówi: Siedzę królową, a nie jestem wdową i żałości nie ujrzę.
Revelation	Ap	73	18	8	Dlatego w jeden dzień przyjdą plagi jéj, śmierć i smętek i głód, i ogniem będzie spalona; iż mocny jest Bóg, który ją osądzi.
Revelation	Ap	73	18	9	I będą płakać i nad nią bić się będą królowie ziemscy, którzy z nią wszeteczeństwo płodzili i w rozkoszach żyli, gdy ujrzą dym spalenia jéj.
Revelation	Ap	73	18	10	Z daleka stojąc przez bojaźń mąk jéj, mówiąc: Biada, biada, miasto ono wielkie Babilonia, miasto ono mocne; iż w jednę godzinę przyszedł sąd twój.
Revelation	Ap	73	18	11	A kupcy ziemscy płakać będą i żałować nad nią; iż towarów ich żaden więcéj nie kupi,
Revelation	Ap	73	18	12	Towaru złota i śrebra i kamienia drogiego i pereł i bisioru i szarłatu i jedwabiu i karmazynu i wszelkiego drzewa Thyjnowego i wszelkiego naczynia słoniowego i wszelkiego naczynia z kamienia kosztownego i z miedzi i z żelaza i z marmuru,
Revelation	Ap	73	18	13	I cynamonu i kadzenia i maści i kadzidła i wina i oliwy i mąki czystéj i pszenice i bydła i owiec i koni i kolebek i niewolników i dusz ludzkich.
Revelation	Ap	73	18	14	I owoce pożądliwości dusze twéj odeszły od ciebie, i wszystkie rzeczy tłuste i świetne, zginęły od ciebie, ani ich już daléj znajdą.
Revelation	Ap	73	18	15	Kupcy tych rzeczy, którzy się zbogacili, od niéj zdaleka stać będą dla bojaźni mąk jéj płacząc i żałując.
Revelation	Ap	73	18	16	A mówiąc: Biada, biada, miasto ono wielkie, które było obleczone w bisiór i w szkarłat i w karmazyn i było uzłocone złotem i kamieniem drogim i perłami,
Revelation	Ap	73	18	17	Iż jednéj godziny spustoszone są tak wielkie bogactwa. I wszelki sternik i wszelki po jeziorze jeżdżący i żeglarze, i którzy na morzu robią, z daleka stanęli.
Revelation	Ap	73	18	18	I zawołali, widząc miejsce zapalenia jego, mówiąc: Któreż podobne miastu temu wielkiemu?
Revelation	Ap	73	18	19	I sypali proch na głowy swe, a płacząc i żałując wołali, mówiąc: Biada, biada, miasto ono wielkie, w którem się zbogacili wszyscy, którzy mieli okręty na morzu, z płacy jego; iż jednéj godziny spustoszało.
Revelation	Ap	73	18	20	Raduj się nad niem niebo i święci Apostołowie i Prorocy; iż Bóg osądził sąd wasz z niego.
Revelation	Ap	73	18	21	I podniósł jeden Aniół mocny kamień jakoby młyński wielki i wrzucił w morze, mówiąc: Tym pędem wrzucona będzie Babilonia, i miasto ono wielkie, i już daléj nie będzie naleziona.
Revelation	Ap	73	18	22	I głosu cytrzystów i śpiewaków, i na piszczałce grających i na trąbie, daléj w tobie słyszan nie będzie, i wszelki rzemieślnik wszelkiego rzemiosła nie znajdzie się więcéj w tobie, i głos młyna nie będzie daléj słyszan w tobie.
Revelation	Ap	73	18	23	I światłość lampy nie bedzie się daléj świeciła w tobie, i głos oblubieńca i oblubienice nie będzie daléj słyszan w tobie; iż kupcy twoi byli książęta ziemscy, iż czarami twemi pobłądziły wszystkie narody.
Revelation	Ap	73	18	24	I w niem się znalazła krew proroków i świętych i wszystkich, którzy są zabici na ziemi.
Revelation	Ap	73	19	1	Potemem słyszał jakoby głos rzeszy wielkich, na niebie mówiących: Allelu-Ja! Zbawienie i chwała i moc Bogu naszemu jest.
Revelation	Ap	73	19	2	Iż prawdziwe są i sprawiedliwe sądy jego, który osądził wszetecznicę wielką, która popsowała ziemię wszeteczeństwem swem, i pomścił się krwie sług swoich z rąk jéj.
Revelation	Ap	73	19	3	A powtóre rzekli: Allelu-Ja! A dym jéj wstąpił na wieki wieków.
Revelation	Ap	73	19	4	I upadli dwadzieścia i czteréj starszych i czworo zwierząt i pokłonili się Bogu siedzącemu na stolicy, mówiąc: Amen, Allelu Ja!
Revelation	Ap	73	19	5	I wyszedł głos z stolice, mówiący: Dajcie chwałę Bogu naszemu, wszyscy słudzy jego, i którzy się go boicie, mali i wielcy.
Revelation	Ap	73	19	6	I słyszałem jako głos rzeszy wielkiéj i głos wiela wód i jako głos wielkich gromów, mówiących: Allelu-Ja! iż królował Pan, Bóg nasz wszechmogący.
Revelation	Ap	73	19	7	Weselmy się i radujmy się i dajmy mu chwałę; iż przyszło wesele Barankowe, a małżonka jego zgotowała się.
Revelation	Ap	73	19	8	I dano jéj, aby się oblekła w bisiór świetny i czysty; albowiem bisiór są usprawiedliwienia świętych.
Revelation	Ap	73	19	9	I rzekł mi: Napisz: Błogosławieni, którzy na wieczerzą wesela Barankowego wezwani są. I rzekł mi: Te słowa Boże są prawdziwe.
Revelation	Ap	73	19	10	I upadłem do nóg jego, abym się mu kłaniał. I rzekł mi: Patrz, żebyś nie czynił; spółsługa twój jestem i braci twojéj, mających świadectwo Jezusowe. Bogu się kłaniaj; albowiem świadectwo Jezusowe jest duch proroctwa.
Revelation	Ap	73	19	11	I widziałem niebo otworzone, a oto koń biały: a który siedział na nim, zwano go Wiernym i Prawdziwym, a sądzi z sprawiedliwością i walczy.
Revelation	Ap	73	19	12	A oczy jego jako płomień ogniowy, a na głowie jego wiele koron, mając imię napisane, którego nikt nie wie, jedno sam.
Revelation	Ap	73	19	13	A obeczony był w szatę krwią pokropioną, a zowią imię jego Słowo Boże.
Revelation	Ap	73	19	14	I wojska, które są na niebie, jechały za nim na koniach białych, obleczone w bisiór biały i czysty.
Revelation	Ap	73	19	15	A z ust jego wychodzi miecz z obu stron ostry, aby nim bił narody. A on je rządzić będzie laską żelazną: on téż depce prasę wina zapalczywości gniewu Boga wszechmogącego.
Revelation	Ap	73	19	16	A ma na szacie i na biedrze swojéj napisano: Król nad królmi i Pan nad pany.
Revelation	Ap	73	19	17	I widziałem Anioła jednego stojącego w słońcu: i zawołał głosem wielkim, mówiąc wszym ptakom, którzy latali pośród nieba: Chódźcie i zgromadźcie się na wieczerzą wielką Bożą,
Revelation	Ap	73	19	18	Abyście jedli ciała królów i ciała tysiączników i ciała mocarzów, i ciała koni i siedzących na nich i ciała wszystkich wolnych i niewolników i małych i wielkich.
Revelation	Ap	73	19	19	I widziałem bestyą i króle ziemskie i wojska ich zebrane, aby stoczyły bitwę z tym, który siedział na koniu, i z wojskiem jego.
Revelation	Ap	73	19	20	I poimana jest bestya, a z nią fałszywy prorok, który czynił cuda przed nią, któremi zwiódł te, którzy przyjęli cechę bestyi, i którzy się kłaniali obrazowi jej. Ci dwa wrzuceni są żywi w jezioro ognia gorejącego siarką.
Revelation	Ap	73	19	21	A drudzy pobici są mieczem siedzącego na koniu, który pochodzi z ust jego: a wszyscy ptacy nasyceni są mięsem ich.
Revelation	Ap	73	20	1	I Widziałem Anioła zstępującego z nieba, mającego klucz przepaści i łańcuch wielki w ręce swojéj.
Revelation	Ap	73	20	2	I uchwycił smoka, węża starego, który jest diabeł i szatan, i związał go na tysiąc lat.
Revelation	Ap	73	20	3	I wrzucił go w przepaść i zamknął i zapieczętował nad nim, aby nie zwodził daléj narodów, ażby się wypełniły tysiąc lat, a potem ma być rozwiązany na mały czas.
Revelation	Ap	73	20	4	I widziałem stolice: i usiedli na nich, a dano im sąd, i dusze pościnanych dla świadectwa Jezusowego i dla słowa Bożego, i którzy się nie kłaniali bestyi, ani obrazowi jéj i nie brali cechy jéj na czoła albo na ręce swoje; i żyli i królowali z Chrystusem tysiąc lat.
Revelation	Ap	73	20	5	Insi z umarłych nie żyli, aż się skończyły tysiąc lat. To jest zmartwychwstanie pierwsze.
Revelation	Ap	73	20	6	Błogosławiony i święty, który ma część w pierwszem zmartwychwstaniu; nad tymi wtóra śmierć mocy nie ma; ale będą kapłany Bożymi i Chrystusowymi i będą królować z nim tysiąc lat.
Revelation	Ap	73	20	7	A gdy się skończą tysiąc lat, będzie rozwiązan szatan z ciemnice swojéj i wynidzie i będzie zwodził narody, które są na czterech węgłach ziemie, Goga i Magoga, i zbierze je na walkę, których liczba jest jako piasek morski.
Revelation	Ap	73	20	8	I wstąpili na szerokość ziemie i obtoczyli obóz świętych i miasto umiłowane.
Revelation	Ap	73	20	9	I zstąpił ogień od Boga z nieba i pożarł je.
Revelation	Ap	73	20	10	A diabeł, który je zwodził, wrzucon jest w jezioro ognia i siarki, gdzie i bestya i fałszywy prorok będą męczeni we dnie i w nocy na wieki wieków.
Revelation	Ap	73	20	11	I widziałem stolicę wielką białą i siedzącego na niéj, przed którego obliczem uciekła ziemia i niebo, a miejsce im nie jest znalezione.
Revelation	Ap	73	20	12	I widziałem umarłe, wielkie i małe, stojące przed oblicznością stolice, a księgi są otworzone: i drugą księgę otworzono, która jest żywota. I osądzono umarłe z tego, co napisano było w onych księgach, wedle uczynków ich.
Revelation	Ap	73	20	13	I wydało morze umarłe, którzy w niem byli, i śmierć i piekło dali umarłe swe, którzy w nich byli, i sądzono każdego wedle uczynków jego.
Revelation	Ap	73	20	14	A śmierć i piekło wrzucono w jezioro ogniste. Ta jest śmierć wtóra.
Revelation	Ap	73	20	15	I który się nie nalazł napisany w księgach żywota, wrzucon jest w jezioro ogniste.
Revelation	Ap	73	21	1	I widziałem niebo nowe i ziemię nową; albowiem pierwsze niebo i pierwsza ziemia przeszła, a morza już niemasz.
Revelation	Ap	73	21	2	A ja, Jan, widziałem święte miasto Jeruzalem nowe, zstępujące z nieba od Boga, zgotowane jako oblubienicę ubraną mężowi swemu.
Revelation	Ap	73	21	3	I słyszałem głos wielki z stolice, mówiący: Oto przybytek Boży z ludźmi, i będzie mieszkał z nimi. A oni będą ludem jego, a sam Bóg z nimi będzie Bogiem ich.
Revelation	Ap	73	21	4	I otrze Bóg wszelką łzę z oczu ich, a śmierci daléj nie będzie, ani smętku, ani krzyku, ani boleści więcéj nie będzie, iż pierwsze rzeczy przeminęły.
Revelation	Ap	73	21	5	I rzekł który siedział na stolicy: Oto nowe czynię wszystkie rzeczy. I rzekł mi: Napisz, iż te słowa bardzo wierne są i prawdziwe.
Revelation	Ap	73	21	6	I rzekł mi: Stało się. Jam jest Alfa i Omega, początek i koniec. Ja pragnącemu dam darmo ze źródła wody żywota.
Revelation	Ap	73	21	7	Kto zwycięży, odziedziczy to i będę jemu Bogiem, a on mi będzie synem.
Revelation	Ap	73	21	8	Lecz bojaźliwym i niewiernym i obmierzłym i mężobójcom i porubnikom i czarownikom i bałwochwalcom i wszystkim kłamcom, część ich będzie w jeziorze gorejącem ogniem i siarką; co jest śmierć wtóra.
Revelation	Ap	73	21	9	I przyszedł jeden z siedmi Aniołów, którzy mieli siedm czasz pełnych siedmią plag ostatecznych, i mówił zemną, mówiąc: Chódź, a okażęć oblubienicę, małżonkę Barankową.
Revelation	Ap	73	21	10	I zaniósł mię w duchu na górę wielką i wysoką i okazał mi miasto święte Jeruzalem, zstępujące z nieba od Boga,
Revelation	Ap	73	21	11	Mające jasność Bożą: a światłość jego podobna kamieniowi kosztownemu, jako kamieniowi Jaspisowemu, jako kryształ.
Revelation	Ap	73	21	12	A miało mur wielki i wysoki; mający bram dwanaście, a na bramach dwanaście Aniołów, i imiona napisane, które są imiona dwanaście pokolenia synów Izraelskich.
Revelation	Ap	73	21	13	Od wschodu bramy trzy i od północy bramy trzy i od południa bramy trzy i od zachodu bramy trzy.
Revelation	Ap	73	21	14	A mur miasta miał fundamentów dwanaście: a na nich dwanaście imion dwanaście Apostołów Barankowych.
Revelation	Ap	73	21	15	A co mówił zemną, miał miarę trzcinianą, złotą, aby mierzył miasto i bramy jego i mur.
Revelation	Ap	73	21	16	A miasto czworograniasto leży, a długość jego tak wielka jest, jako i szerokość. I mierzył mur jego trzciną złotą na dwanaście tysięcy stajen: a długość i wysokość i szerokość jego równe są.
Revelation	Ap	73	21	17	I mierzył mur jego sto czterdzieści cztery łokcie miary człowieczéj, która jest Aniołowa.
Revelation	Ap	73	21	18	A było budowanie muru jego z kamienia Jaspisu, a samo miasto: złoto czyste, podobne szkłu czystemu.
Revelation	Ap	73	21	19	A fundamenty muru miasta ozdobione wszelakim kamieniem drogim. Pierwszy fundament Jaspis, wtóry Szafir, trzeci Chalcedon, czwarty Szmaragd.
Revelation	Ap	73	21	20	Piąty Sardonyx, szósty Sardyusz, siódmy Chrysolit, ósmy Beryllus, dziewiąty Topazyusz, dziesiąty Chrysopras, jedenasty Hiacynt, dwunasty Amethyst.
Revelation	Ap	73	21	21	A dwanaście bram są dwanaście pereł, każda z osobna, a każda brama była z jednéj perły: a ulica miasta złoto czyste, jak szkło przezroczyste.
Revelation	Ap	73	21	22	A kościoła nie widziałem w niem; albowiem Pan Bóg wszechmogący jest kościołem jego i Baranek.
Revelation	Ap	73	21	23	A miasto nie potrzebuje słońca ani księżyca, aby świeciły w niem, albowiem jasność Boża oświeciła je, a świeca jego jest Baranek.
Revelation	Ap	73	21	24	A poganie chodzić będą w światłości jego, a królowie ziemscy chwałę swoją i cześć do niego przyniosą.
Revelation	Ap	73	21	25	A bramy jego nie będą zamknione we dnie; albowiem tam nocy nie będzie.
Revelation	Ap	73	21	26	I przyniosą do niego chwałę i cześć poganów.
Revelation	Ap	73	21	27	Nie wnidzie do niego nic nieczystego, albo czyniącego obrzydłość i kłamstwo, jedno którzy są napisani w księgach żywota Barankowych.
Revelation	Ap	73	22	1	I ukazał mi rzekę wody żywota, jasną jako kryształ, wychodzącą z stolice Bożéj i Barankowéj.
Revelation	Ap	73	22	2	W pośród ulice jego i z obu stron rzeki drzewo żywota, rodzące owoców dwanaście, na każdy miesiąc podawając owoc swój, a liście drzewa ku zdrowiu poganów.
Revelation	Ap	73	22	3	I nie będzie więcéj żadne przeklęctwo; ale stolica Boża i Barankowa w niem będą, a słudzy jego służyć mu będą,
Revelation	Ap	73	22	4	I oglądają oblicze jego: a imię jego na ich czołach.
Revelation	Ap	73	22	5	I nocy więcéj nie będzie, a nie trzeba im będzie światłości świece, ani światłości słonecznéj; bo je Pan Bóg oświecać będzie, i królować będą na wieki wieków.
Revelation	Ap	73	22	6	I rzekł mi: Te słowa bardzo wierne są i prawdziwe. A Pan, Bóg duchów prorockich, posłał Anioła swego, aby okazał sługom swym, co się ma stać w rychle.
Revelation	Ap	73	22	7	A oto przychodzę rychło. Błogosławiony, który zachowywa słowa proroctwa ksiąg tych.
Revelation	Ap	73	22	8	A ja Jan, którym słyszał i widział to. A gdym słyszał i widział, upadłem, abym się pokłonił przed nogami Anioła, który mi to pokazował,
Revelation	Ap	73	22	9	I rzekł mi: Patrz, żebyś nie czynił; bom jest spółsługa twój, i braci twéj proroków i tych, co chowają słowa proroctwa ksiąg tych. Bogu się kłaniaj.
Revelation	Ap	73	22	10	I rzekł mi: Nie pieczętuj słów proroctwa ksiąg tych; albowiem czas blizko jest.
Revelation	Ap	73	22	11	Kto szkodzi, niech jeszcze szkodzi, a kto jest w plugastwie, niech jeszcze plugawieje, a kto sprawiedliwy jest, niech jeszcze będzie usprawiedliwion, a święty niech jeszcze będzie poświęcon.
Revelation	Ap	73	22	12	Oto przychodzę rychło, a zapłata moja zemną jest, abym oddał każdemu według uczynków jego.
Revelation	Ap	73	22	13	Jam jest Alpha i Omega, pierwszy i ostatni, początek i koniec.
Revelation	Ap	73	22	14	Błogosławieni, którzy omywają szaty swoje we krwi Barankowéj, aby władza ich była nad drzewem żywota, a żeby weszli przez bramy do miasta.
Revelation	Ap	73	22	15	Na dworze psi i czarownicy i niewstydliwi i mężobójcy i bałwochwalcy i każdy, który miłuje i który czyni kłamstwo.
Revelation	Ap	73	22	16	Ja, Jezus, posłałem Anioła mego, aby to wam świadczył w kościelech. Jam jest korzeń i naród Dawidów, gwiazda jasna i zaranna.
Revelation	Ap	73	22	17	A Duch i oblubienica mówią: Przyjdź! A kto słyszy, niech mówi: Przyjdź! A kto pragnie, niech przyjdzie. A kto chce, niech bierze wodę żywota darmo.
Revelation	Ap	73	22	18	Albowiem oświadczam się każdemu słuchającemu słów proroctwa ksiąg tych: Jeźliby kto przyłożył do tego, przyłoży Bóg nań plagi opisane w tych księgach.
Revelation	Ap	73	22	19	A jeźliby kto ujął z słów ksiąg proroctwa tego, odejmie Bóg część jego z ksiąg żywota i z miasta świętego i z tych rzeczy, które są napisane w tych księgach.
Revelation	Ap	73	22	20	Mówi, który świadectwo daje o tem: Zaiste przyjdę rychło. Amen. Przyjdź, Panie Jezu!
Revelation	Ap	73	22	21	Łaska Pana naszego Jezusa Chrystusa z wami wszystkimi. Amen. Przypisy